แต่กาลก่อน *~Erstwhile~* [Chapter 33 : ความสุขกลับคืน][END]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: แต่กาลก่อน *~Erstwhile~* [Chapter 33 : ความสุขกลับคืน][END]  (อ่าน 318719 ครั้ง)

ออฟไลน์ songte

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1497
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 4 : โจรร้าย][071116]
«ตอบ #60 เมื่อ07-11-2016 21:33:44 »

ใจร้ายกันจริงๆแต่ละคน ท่านลอร์ดก็เข้มซะเหลือเกิน หมั่น
แต่ใครเรียกลูคัสมากันนะ ถ้าท่านลอร์ดไม่ได้เรียก แล้วลูคัสตามเสียงใครมากันแน่

ออฟไลน์ utamon

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 833
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 4 : โจรร้าย][071116]
«ตอบ #61 เมื่อ07-11-2016 23:59:44 »

จะรุนแรงไปไหน ทั้งเจ้านาย(ท่านลอร์ด)และลูกน้อง(ทหาร) :m16:

ออฟไลน์ YADA

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 207
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 4 : โจรร้าย][071116]
«ตอบ #62 เมื่อ08-11-2016 22:46:00 »

แหงะ.. จับไปแล้ว... ลูคัสคนเก่งของเจ๊
ตาหลอดนี่จะเอายังไงทำไมให้ลากกลับปราสาทแบบนั้นสงสารลุค โดนมัดมือมัดเท้าเลย แถมทางอีกตั้งไกล

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7722
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-8
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 4 : โจรร้าย][071116]
«ตอบ #63 เมื่อ09-11-2016 13:55:53 »

เดะก้อหลงลูคัส อิอิ

ออฟไลน์ mirage

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 137
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 4 : โจรร้าย][071116]
«ตอบ #64 เมื่อ09-11-2016 20:10:02 »

บรรยายได้เห็นภาพเลยค่ะ
ติดตามค่ะ

 :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ huskyhund

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 468
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1093/-4
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 4 : โจรร้าย][071116]
«ตอบ #65 เมื่อ10-11-2016 10:27:46 »



Chapter 5 : คุก


เมื่อไปถึงปราสาท ลูคัสถูกทหารนำไปขังไว้ที่คุกใต้ป้อมของกำแพงปราสาททางทิศตะวันออก เขาเดินผ่านห้องที่มีลูกกรงสัมฤทธิ์เป็นซี่ๆ ไปทีละห้อง จนถึงห้องที่อยู่ข้างในสุด

“ท่านลอร์ดสั่งให้เจ้าอยู่ที่นี่”

ห้องที่ใช้ขังลูคัสดีกว่าห้องอื่นนิดหน่อยตรงที่มีหน้าต่างลูกกรงให้แสงสว่างส่องเข้ามาถึง อยู่ใกล้กับเตาผิง มีกองไม้และกองฟางกับผ้าห่มให้ใช้หลับนอน

เด็กหนุ่มตวัดสายตามองทหารที่พามาแล้วบ่นในใจ

มีเรื่องจะคุย แล้วทำไมต้องเอามาขังคุกด้วยล่ะ โคตรย้อนแย้งเลย!

จากนั้นจึงนั่งลงบนกองฟางอย่างอ่อนแรง

นั่งไปสักพักก็มีเสียงฝีเท้าคนกับเสียงพูดคุยกันดังอื้ออึง เขาชะเง้อมองลอดซี่ลูกกรงออกไป เห็นพวกทหารพาคนมากลุ่มหนึ่ง เนื้อตัวสกปรกมอมแมม หนวดเครายาวเฟิ้ม คนกลุ่มนั้นทั้งดิ้นต่อสู้ สบถและถุยน้ำลายใส่พวกทหารอย่างหยาบคาย อีกฝ่ายก็ตอบโต้ด้วยการทุบตี แล้วขังไว้ในคุกเดียวกันทั้งหมด

“ระวังให้ดีเถอะ ตาย! พวกแกทุกคนต้องตาย แล้วข้าจะถลกหนังหัวพวกเจ้ามาทำเสื้อผ้าใส่!” คนพวกนั้นตะโกนไล่หลัง พอกลุ่มทหารออกไป พวกเขาก็หันมาแสยะยิ้มให้กับเด็กหนุ่ม

ลูคัสเสียวสันหลังวาบ นึกขอบคุณพระเจ้าที่เขาไม่ต้องอยู่รวมกันกับคนกลุ่มนั้น ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะถูกฆ่าตายก่อนได้คุยกับไอ้ท่านหลอดดูดน้ำอะไรนั่น

ลูคัสนั่งๆ นอนๆ ฟังกลุ่มคนในคุกใกล้ๆ พูดคุยกันไปเรื่อยๆ แต่ฟังอยู่นานก็ยังไม่เข้าใจ เขาคิดว่าคนพวกนี้น่าจะตั้งใจเรียงประโยคให้ผิดและใช้คำแปลกๆ คล้ายกับการใช้รหัสในการเจรจา

มือเรียวหยิบเศษไม้ขึ้นมาแล้วเขียนประโยคที่ได้ยินลงบนพื้นไปเรื่อยๆ

เมื่อถึงเวลาเย็น พวกทหารกลับมาที่คุกอีกครั้งเพื่อมาพาตัวลูคัสออกไป เด็กหนุ่มถูกพาไปยังลานโล่งข้างหน้าปราสาท ซึ่งลอร์ดแห่งแบร์กไฮม์ยืนรออยู่ที่นั่น เขามีองครักษ์สองคนยืนรักษาการณ์อยู่ข้างกาย ส่วนพวกทหารคนอื่นๆ ถอยไปยืนอยู่ห่างๆ

ลอร์ดหนุ่มพิจารณาคนที่เพิ่งถูกพาตัวมาจากศีรษะจรดปลายเท้าอยู่สักพัก ก่อนจะเอ่ยขึ้น “เจ้าเป็นใคร จะบอกข้าได้หรือยัง”

“ผมชื่อลูคัส มาจากมิวนิค เป็นเมืองที่อยู่ทางทิศตะวันออกของที่นี่ ไกลออกไปมากๆ” ลูคัสเลือกให้คำตอบแบบเดียวกันกับที่ตอบชาวบ้าน ก็พวกเขายังเชื่อเลยนี่นา

“ไกลมาก? ถึงโรมไหม ข้าได้ยินว่าชาวเมืองที่นั่นมีผมสีเข้มเหมือนเจ้า”

“ไม่ถึงครับ ไม่ถึงครึ่งทางจากที่นี่ไปโรมด้วยซ้ำ”

“เจ้าเดินทางมาที่นี่ได้อย่างไร”

“ก็นั่งรถมาเรื่อยๆ”

คาร์ลขมวดคิ้ว “นั่งรถ? รถม้างั้นรึ? แล้วเจ้าเข้ามาในปราสาทของข้าได้อย่างไร ทำไมไม่มีใครเห็นรถของเจ้า”

“ผมก็ไม่รู้ ผมหลงทางมา”

“ตอนนั้นเจ้าไม่ได้บอกกับข้าเช่นนี้นี่”

“คุณคงเข้าใจผิด เพราะภาษาพูดของคนต่างถิ่นอย่างผม ผมหลงทางมาจริงๆ ไม่ได้จะมาขโมยอะไร คุณก็เห็นไม่ใช่หรือว่าตอนนั้นผมออกมาแต่ตัว ไม่ได้หยิบอะไรมาด้วยสักหน่อย” ลูคัสแก้ตัวตาใส

“เจ้าจะให้ข้าเชื่อว่าเจ้าหลงทางเข้ามาในปราสาทที่มีทหารเฝ้าเป็นร้อย แล้วเจาะจงไปหลงต่อในห้องหนังสือของข้าน่ะหรือ”

“......” นั่นสินะ... ใครจะเชื่อเขากัน

“ใครส่งเจ้ามา”

“ไม่มีใครส่งผมมาทั้งนั้นแหละ ผมเข้าไปในห้องหนังสือของคุณได้ยังไงก็ไม่รู้เหมือนกัน เอาที่จริงน่ะนะ ผมโผล่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงก็ยังไม่รู้เลย” ลูคัสพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ “ผมเป็นแค่นักศึกษาธรรมดาๆ วันๆ เอาแต่เรียน มีดดาบอะไรพวกนี้ก็ไม่เคยจับ ผมจะไปทำอะไรใครได้ แค่เอาตัวรอดยังลำบากเลย”

สายตาของทั้งสองคนประสานกันนิ่ง ลอร์ดหนุ่มคิดว่าลูคัสไม่ได้โกหก อีกอย่างเด็กหนุ่มดูเปราะบางและเงอะงะเกินกว่าจะเป็นไส้ศึกจากที่ไหนได้ หากคำพูดของเด็กหนุ่มก็ยากที่จะเชื่อถือ เขาไม่ไว้ใจอีกฝ่ายมากพอที่จะปล่อยให้เป็นอิสระ “......”

“ปล่อยผมไปเถอะครับ คิดซะว่าทำบุญ ผมจะไม่กลับมาที่นี่อีกก็ได้ ผมสัญญา”

“ข้าจะไว้ใจเจ้าได้อย่างไร”

“ผม...” แววตาของเด็กหนุ่มสั่นไหว สองมือขยุ้มชายเสื้อของตนเองไว้แน่น

ระหว่างนั้นมีทหารคนหนึ่งรีบรุดเข้ามาหา เมื่อลอร์ดหนุ่มผู้เป็นนายได้ฟังรายงานก็หันไปออกคำสั่ง “พาเขากลับไปที่เดิม” ก่อนจะผลุนผลันเดินจากไป

“อ้าว เฮ้ย! เดี๋ยวสิครับ!”

เด็กหนุ่มตั้งท่าจะโวยวาย แต่ไม่ทันเสียแล้ว เขาถูกกึ่งลากกึ่งจูงกลับไปยังคุกที่เพิ่งจากมา

บนพื้นในคุกมีถาดใส่อาหารวางอยู่ “กินแล้วนอนซะ” พวกทหารพูดกับเด็กหนุ่มแล้วกลับออกไป

“มีอย่างอื่นให้ทำได้อีกรึไง” ลูคัสพึมพำ เขาชำเลืองมองพวกคนที่อยู่ในคุกใกล้ๆ ซึ่งกำลังหลับกันอย่างเอาเป็นเอาตาย จากนั้นจึงหยิบชามอาหารขึ้นมาดมแล้วค่อยๆ ซด เดาจากรสชาติน่าจะเป็นซุปที่ทำมาจากการเอาเศษผักเศษเนื้อมาต้มๆ แบบขอไปที หากก็ยังดีกว่าอดตาย มืออีกข้างหยิบขนมปังแห้งๆ ขึ้นมากัด ขณะที่เคี้ยวหยับๆ ก็คิดไปพลาง

จะว่าไป ถ้าหากตอนนี้เขาอยู่ในยุคกลาง เท่าที่จำได้ในหนังสือเขียนไว้ว่าการปกครองในยุคนี้เป็นระบบศักดินา พวกคนสูงศักดิ์มักไม่เห็นค่าของชีวิตคนด้อยศักดิ์กว่า มีการใช้แรงงานทาส มีเชลยศึกสงคราม มีการจับคนร้ายมาใส่เครื่องทรมาน ฆ่าฟันกันได้เหมือนชีวิตมนุษย์ไร้ค่า

เด็กหนุ่มขนลุกซู่ กลืนอาหารลงคอลำบากขึ้นมาฉับพลัน นี่เรียกว่าเขายังโชคดีมากใช่ไหมนะที่มาเจอลอร์ดคนนี้ ถ้าหากถูกพาไปทรมานเพื่อให้ตอบคำถามแบบที่เคยอ่านมาล่ะก็ คงจะเอาชีวิตไม่รอดตั้งแต่นาทีแรก

เมื่อท้องฟ้ามืดลงสนิท กลุ่มคนในคุกข้างๆ ก็เริ่มตื่นขึ้นและพูดคุยกันด้วยประโยคแปลกๆ อีก

ลูคัสนอนไม่หลับจึงฟังคนพวกนั้นพูดคุยกันไปเรื่อยๆ บางทีก็พลิกตัวนอนคว่ำแล้วเขียนประโยคที่ได้ยินมาลงบนพื้นดินแล้วเรียงประโยคใหม่เล่นๆ

จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าทหารกับม้ากลุ่มใหญ่ดังกึกก้อง เด็กหนุ่มลุกขึ้นพรวด ปีนขึ้นไปเกาะลูกกรงหน้าต่างดูพร้อมกับเงี่ยหูฟัง

“ที่ริมแม่น้ำ ไอ้พวกโจรนั่น...”

คำพูดของทหารพอจับใจความได้เป็นคำๆ ทว่าก็ทำให้ลูคัสนึกถึงคำพูดของเลนขึ้นมาทันที


“ครั้งหน้าคงถึงคราวบ้านข้า”

“อะไรน่ะ ถึงคราวอะไร”

“พวกโจร... มันบุกมาปล้นเงินทองกับเสบียง”



เลน วิล มารี ตายาย ทุกคนกำลังตกอยู่ในอันตราย! เขาต้องไปเตือนให้ทุกคนหนี!

เด็กหนุ่มกระโดดลงมาบนพื้น วิ่งไปเกาะซี่ลูกกรงแล้วตะโกนสุดเสียง “ปล่อยผม! ปล่อยผมออกไปนะ! ไอ้ลอร์ดบ้า! ปล่อย!”

กลุ่มคนในคุกใกล้กันแสยะยิ้มแล้วหัวเราะใส่ลูคัส มองดูชวนให้รู้สึกขยะแขยงปนขนลุก เขาจึงถอยกลับไปนั่งเงียบๆ บนกองฟาง พยายามสงบจิตใจแล้วคิดหาวิธี

ดวงตาโตกวาดมองไปรอบๆ ห้องอย่างเชื่องช้า พิจารณาลูกกรงซี่หนาที่ทำจากสัมฤทธิ์เบื้องหน้า คงไม่ง่ายที่จะขันชะเนาะให้หัก แต่ถ้าลูกกรงคุกเป็นสัมฤทธิ์... บานหน้าต่างก็น่าจะเหมือนกัน

เด็กหนุ่มปีนขึ้นไปตรวจดูที่หน้าต่างอีกครั้ง ซี่ลูกกรงหน้าต่างมีขนาดเล็กกว่าครึ่ง แถมยังเก่าสนิมเขรอะ ถ้าแค่นี้ละก็เขาหักมันได้แน่ รอแค่โอกาสดีๆ

ลูคัสกลับมานั่งที่บนกองฟางเช่นเดิม เขารอโอกาสเหมาะๆ ให้ด้านนอกเงียบสงบ ไม่นานพวกคนในคุกใกล้ๆ ก็ล้มตัวลงนอน มือขาวฉีกผ้าห่มออกแล้วม้วนเป็นเส้นหนา จากนั้นจึงเลือกหยิบไม้ฟืนท่อนใหญ่มาผูกไว้กับลูกกรง เขาหันมองซ้ายขวาก่อนจะเริ่มขันชะเนาะช้าๆ

คุกใต้ดินแห่งนี้ไม่ได้ถูกใช้งานมานานปี มันถูกสร้างไว้ข้างใต้ป้อมปราสาททางทิศตะวันออก ซี่ลูกกรงที่หน้าต่างผ่านแสงแดดและลมฝนมาเนิ่นนาน เด็กหนุ่มไม่ต้องออกแรงขันชะเนาะมากก็หักเสียแล้ว เมื่อหักได้แล้วเขาก็ค่อยๆ ถอดซี่ลูกกรงออก

เด็กหนุ่มหันไปมองพวกคนในคุกใกล้ๆ อีกครั้ง ทุกคนในนั้นยังคงหลับกันราวกับตาย จากนั้นจึงปีนออกไปจากคุกอย่างระมัดระวัง

พอออกมาได้ก็วิ่งเลียบไปตามกำแพงม่าน เขาจำได้ว่ามีทางดินจากในเมืองตอนที่โดนจับขึ้นรถม้ามา ถ้าหากเลาะไปตามทางดินอัดแน่นก็จะถึงหมู่บ้านได้เร็วขึ้น

เมื่อเดินมาถึงตรงป้อมใหญ่ทางทิศตะวันตกของปราสาท ที่ข้างบนป้อมมีทหารประจำอยู่ แล้วกำแพงด้านหน้าปราสาทก็มีทหารหนาตา ลูคัสไม่สามารถหนีออกไปได้อย่างที่ใจคิด เขาจึงหลบอยู่แถวนั้นเพื่อฆ่าเวลา พอเห็นว่าทหารออกเดินก็เตรียมตัวพุ่งออกไป

ทว่ามีใครบางคนรั้งแขนเขาเอาไว้เสียก่อน

“เจ้าจะฆ่าตัวตายรึไงน่ะ ทะเล่อทะล่าออกไปตอนนี้ พวกทหารเห็นเข้าฟันคอเจ้าขาดแน่”

ลูคัสหันขวับ “คุณ!” ใบหน้าซีดเผือดทันควัน โดนใครจับได้ไม่โดน ดันมาโดนเจ้าของปราสาทจับได้เสียเอง เขาไปทำอะไรให้ใครสาปแช่งไว้หรือเปล่านะ ทำไมถึงซวยได้ขนาดนี้

“เจ้าออกมาจากคุกได้อย่างไรกัน”

“.....”

ลอร์ดหนุ่มกระตุกท่อนแขนที่เขาเกาะกุมไว้เข้าหาตัวอย่างแรง “ข้าถามว่าเจ้าออกมาจากคุกได้อย่างไร”

เด็กหนุ่มเซถลาไปตามแรงดึง “โอ๊ย ก็แหวกลูกกรงออกมาน่ะสิ!”

“แหวกออกมาได้อย่างไร ลูกกรงใหญ่ขนาดนั้น” มือหยาบจับท่อนแขนเรียวขึ้นมาตรงหน้า “ดูเจ้าก็ไม่น่าจะมีแรงสักเท่าไหร่ ตัวก็แค่นี้”

ตัวก็แค่นี้งั้นเรอะ! เขาสูง 172.59 ปัดเป็น 173 เซนติเมตรได้ ตกเกณฑ์มาตรฐานชายยุโรปไปนิดเดียวเอง! ถ้าจะสบประมาทกันขนาดนี้ หยิบดาบออกมาฟันคอกันเลยดีกว่า!

“ผมก็ออกมาทางหน้าต่างไง” คนถูกถามพูดกลับเสียงเข้ม “ซี่ลูกกรงหน้าต่างมันเก่าแล้ว ขันชะเนาะออกมาก็ไม่ได้ยากอะไรนี่”

“ชะเนาะ?”

“หึ ไม่รู้จักล่ะสิ” ลูคัสจ้องนัยน์ตาสีฟ้ากลับไปเขม็ง “ตัวโตซะเปล่า!”

ลอร์ดหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก บางทีเขาก็นึกสงสัยว่าเจ้าเด็กนี่รู้จักคำว่ากลัวกับเขาบ้างไหมนะ

เสียงฝีเท้ากับเสียงพูดคุยกันของพวกทหารดังแว่วเข้ามาใกล้ คาร์ลจึงผลักเด็กหนุ่มเข้าไปยืนในเงามืดของกำแพงแล้วเอาตัวบังไว้

“คุณ!”

“เงียบก่อน”

ลูคัสยืนแข็งทื่อเป็นรูปปั้นหิน แต่สักพักพวกทหารก็เดินจากไปทางอื่น เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมสันอย่างไม่เข้าใจ ทำไมอีกฝ่ายถึงช่วยเขา?

ใบหน้าของทั้งสองห่างกันไม่ถึงคืบ ใกล้กันจนเด็กหนุ่มรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของร่างสูงที่อยู่ตรงหน้า

คาร์ลโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้อีก แล้วพูดเสียงเบา “รู้ไหมว่าแหกคุกมีโทษถึงตาย” 

เด็กหนุ่มเถียงกลับไปทันควัน “แหกไม่แหกผมก็ต้องตายอยู่ดีมั้ย ไม่งั้นคุณจะเอาผมไปขังคุกไว้ทำไม”

“ข้าไม่ได้ขังเจ้าเพื่อจะทำร้าย แต่ข้าไม่ไว้ใจเจ้า”

“แล้วมันต่างกันตรงไหน อย่างกับคุณจะมีวันปล่อยผมไปงั้นล่ะ ถ้าเกิดวันหนึ่งคุณสรุปเอาว่าผมเป็นคนร้าย คุณก็ฆ่าผมอยู่ดีใช่มั้ย”

“เรื่องนั้นข้าจะเป็นคนตัดสินใจเอง”

ดวงตาทั้งสองคู่สบประสานกันนิ่ง ลูคัสไม่ยอมหลบสายตาแม้แต่น้อย เขากัดริมฝีปากแน่น รู้สึกไม่ชอบขี้หน้าท่านลอร์ดอะไรนี่เอามากๆ ทำตัวเป็นเจ้าชีวิตคนไปได้

“ท่านคาร์ล มีรายงานมาแล้ว พวกโจรนั่น...”

เจ้าของชื่อเรียกผละออกแล้วหันขวับไปทางต้นเสียง “คอนราด”

เมื่อเห็นเด็กหนุ่มเข้า องครักษ์หนุ่มก็ชะงัก “ท่านคาร์ล เด็กคนนั้น...”

คาร์ลคว้าแขนเรียวแล้วเหวี่ยงร่างโปร่งเข้าไปทางที่คอนราดยืนอยู่ “ย้ายเขาไปไว้ในห้องเก็บของในคุกนั่น แล้วไปตรวจสอบมาด้วยว่าเขาออกมาได้อย่างไร”

“ขอรับ” คอนราดจับแขนเด็กหนุ่มไว้แน่น

“เดี๋ยวสิ พวกโจรนั่นทำไม! พวกมันบุกเข้าไปในหมู่บ้านรึเปล่า ไปที่หมู่บ้านริมแม่น้ำมั้ย!”

“มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเจ้า”

“ทำไมจะไม่ใช่! พวกเขาเป็นคนสำคัญของผม!” ลูคัสพยายามจะสะบัดแขนให้หลุดจากการเกาะกุม หากก็สู้แรงองครักษ์หนุ่มไม่ได้ เขาถูกลากถูลู่ถูกังออกไป “ปล่อยผม ผมจะต้องไปช่วยพวกเขา!”

“ข้าจะจัดการเอง”

เด็กหนุ่มชะงัก คำพูดที่ราวกับเป็นคำสัญญาส่งผลให้ใจสงบลงได้บ้าง เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมคำพูดเพียงแค่สั้นๆ ช่างมีอิทธิพลมากเหลือ

“ไปเถอะ อย่ากวนท่านเลย”

คราวนี้ลูคัสยอมให้คอนราดจูงเขาไปอย่างง่ายดาย

“นี่ คุณ”

“ข้าชื่อคอนราด”

“อ่า... คุณคอนราด...”

“.....”

“นี่คุณคอนราดพวกที่อยู่ในคุกข้างๆ ผมเป็นใครกันน่ะ”

คอนราดหันขวับ สบสายตากับนัยน์ตาสีเข้มที่กะพริบปริบๆ ก่อนจะตอบ “เป็นโจร”

“หืย มิน่า น่ากลัวชะมัด”

“แล้วเจ้าออกมาจากคุกได้อย่างไร”

“ก็ขันชะเนาะที่ลูกกรงหน้าต่างไง ไม่รู้จักขันชะเนาะอีกใช่มั้ย เดี๋ยวผมจะบอกให้ แล้วเอาไปรายงานนายคุณด้วยนะ” เด็กหนุ่มพูดดักไว้ก่อน เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายต้องถามแน่ “คือลูกกรงมันทำจากสัมฤทธิ์ที่เป็นโลหะแข็งๆ ใช่มั้ยล่ะ ในเมื่อมันเป็นของแข็ง มันก็งอไม่ได้มาก แต่หักได้ ส่วนซี่ลูกกรงมีขนาดไม่ใหญ่แล้วก็น่าจะเก่าด้วย เพราะงั้นถ้าโดนแรงบีบมากๆ มันก็จะหัก แต่ผมแรงน้อยไง ก็ต้องใช้การขันชะเนาะมาช่วย เริ่มแรกก็เอาผ้ามาผูกลูกกรงไว้ แล้วผูกกับไม้เพื่อทุ่นแรงขันเกลียว พอเกลียวแน่นขึ้นก็จะมีแรงบีบซี่ลูกกรงทั้งสองข้างเข้าหากันมากขึ้น แล้วในที่สุดก็หักเป๊าะ”

องครักษ์หนุ่มฟังไปอย่างตั้งใจก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ “เจ้านี่ฉลาดมากนะ สมควรที่ท่านคาร์ลจะไม่ไว้ใจ”

ลูคัสขมวดคิ้ว “อ้าว ไหงพูดงี้ล่ะ”

“เจ้าเข้ามาในปราสาทนี่ได้อย่างไร” น้ำเสียงของคอนราดเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาชักนึกเอ็นดูเด็กหนุ่มขึ้นมาบ้างแล้ว

“ผมก็บอกแล้วไงว่าหลงมา...”

“คนฉลาดอย่างเจ้าน่ะหรือ”

“ต่อให้ฉลาดสักแค่ไหน ถ้ามาที่ที่ไม่เคยมาก็หลงทางได้มั้ยครับ”

ลูคัสเถียงไปข้างๆ คูๆ เขาไม่มีวันพิสูจน์ได้หรอกว่าตัวเองหลงเข้ามาอยู่ในห้องหนังสือข้างในปราสาทในยุคโบราณแบบนี้ได้อย่างไร และในเมื่อพิสูจน์ไม่ได้เขาก็คงจะต้องโดนขังคุกไปจนตาย

องครักษ์หนุ่มยกมือขึ้นลูบศีรษะเล็กเบาๆ “เจ้าสงบเสงี่ยมรอการตัดสินใจของท่านคาร์ลเถอะ ห้องเก็บของที่ท่านสั่งให้เจ้าอยู่เป็นห้องที่เคยใช้ขังพวกขุนนาง มีเตียง มีเตาผิง แถมยังมีอาหารให้ ท่านเมตตาเจ้ามากแล้วนะ”

“แต่ผมไม่ได้ทำผิดอะไรสักหน่อย ทำไมต้องอยู่ในคุกด้วย”

“เจ้ามีความผิดร้ายแรงมากเลยล่ะ เพราะเจ้าล่วงล้ำเข้ามาในเขตปราสาทของท่าน ถ้าหากเป็นขุนนางท่านอื่น เจ้าได้ลงไปนอนคุยกับรากต้นสนแล้ว”

“ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาที่นี่... ไม่ได้ตั้งใจเลยสักนิดเดียว” แววตาของเด็กหนุ่มสั่นไหว เช่นเดียวกับน้ำเสียงของเขา “ผมอยากกลับบ้าน”

“อดทนสักหน่อยนะ ท่านคาร์ลเป็นคนมีเหตุผล ท่านไม่ใช่คนใจร้าย เชื่อข้าเถอะ”

ห้องเก็บของที่คอนราดพาเด็กหนุ่มไปอยู่ในคุกใต้ดินแห่งเดียวกัน เป็นห้องที่มีช่องลมสูงติดเพดาน มีเตาผิง เตียงและโต๊ะไม้ บนโต๊ะมีตะเกียงน้ำมันวางไว้เหมือนห้องพักทั่วไป บนพื้นห้องก็มีข้าวของกองไว้ระเกะระกะ มีทั้งถังไม้ กระสอบวางเรียงๆ กัน ผนังด้านนอกทำจากหินเป็นก้อนๆ วางซ้อนทับกันแล้วเชื่อมด้วยปูน ผนังด้านในทำจากอิฐบล็อก ไม่มีลูกกรง แต่มีประตูที่ทำจากโลหะสัมฤทธิ์ ห้องนี้อยู่คนละฝั่งกับคุกที่ใช้ขังเด็กหนุ่มในคราวแรก แต่ก็ไม่ไกลจากกันมากนัก

ในขณะที่องครักษ์หนุ่มจัดการก่อไฟในเตาผิงให้ ส่วนลูคัสก็นั่งจ๋องอยู่บนเตียงไม้

“ขอบคุณครับ”

คอนราดยิ้มบาง “คอยเติมฟืนด้วยล่ะ ไม่อย่างนั้นกลางคืนเจ้าหนาวตายแน่ แล้วก็นอนเสีย”

เด็กหนุ่มพยักหน้าหงึกหงักแล้วเอนหลังลงนอนอย่างว่าง่าย วันนี้เขาเหน็ดเหนื่อยมามากเหลือเกินแล้ว นอนพลิกไปพลิกมาอยู่สักพักก็ได้ยินเสียงพูดคุยหัวเราะกันจากพวกโจรในคุกไม่ไกลออกไปดังแว่ว แต่เขาก็ยังคงไม่เข้าใจคำพูดเหล่านั้นเช่นเดิม

องครักษ์หนุ่มก้าวออกจากห้องไป ล็อกประตูห้องเรียบร้อยจึงค่อยเดินไปตรวจตราบานหน้าต่างที่ลูคัสพูดถึง เขานึกชื่นชมความคิดของเด็กหนุ่ม จากนั้นจึงนำไปรายงานกับผู้เป็นนาย


*~TBC~*


น้องลูคัสผู้น่าสงสารยังคงซวยอย่างต่อเนื่อง 5555555 อดทนนะหนูนะ ถือซะว่าเปลี่ยนสไตล์ห้องพักไปเรื่อยๆ

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอ่านค่ะ
  :mew1:


ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6512
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 5 : คุก][101116]
«ตอบ #66 เมื่อ10-11-2016 11:24:31 »

ง่อวววววว ท่านลอร์ดติดใจลูคัสปะเนี่ย

ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-6
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 5 : คุก][101116]
«ตอบ #67 เมื่อ10-11-2016 11:34:58 »

อะไรเนี่ยยยยย ท่านลอร์ด

ออฟไลน์ jinholmemin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 30
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 5 : คุก][101116]
«ตอบ #68 เมื่อ10-11-2016 11:56:17 »

เจอหน้าท่านหลอดก็ฌกลียดขี้หน้าซะแล้ว 555555 ซวยไปนะท่านหลอดดูดน้ำ -.-

ออฟไลน์ multiver

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 48
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 5 : คุก][101116]
«ตอบ #69 เมื่อ10-11-2016 15:34:11 »

^
^
^
จิ้ม~~~ทะลุทะลวง!!
มากลางวันแสกๆอีกแล้ว แต่ไม่เป็นไร ดีแล้วท่านเซอร์ฮัสกี้ที่ขยันมาอัพ o13 ความรู้ของลูคัสนั้นมากมายมหาศาลมีทั้งสมัยเก่าเล็กน้อย(มั้ง)และสมัยใหม่อัดแน่น จงใช้ความรู้ของเจ้ามาใช้ให้เกิดประโยชน์ซะเถอะลูคัส นี่สินะที่เค้าเรียกกันว่า "มีความรู้ประดับหัวไว้ไม่เสียหาย" :laugh3: :laugh3:
แล้วเราจะรอตอนต่อไปอย่างตั้งใจ :bye2: :bye2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: แต่กาลก่อน [Chapter 5 : คุก][101116]
« ตอบ #69 เมื่อ: 10-11-2016 15:34:11 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ utamon

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 833
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 5 : คุก][101116]
«ตอบ #70 เมื่อ10-11-2016 17:25:10 »

ความฉลาดของลูคัสอาจจะเป็นประโยชน์ต่อเมืองนี้ในภายภาคหน้าก็ได้นะ
คนแถวๆนี้จะต้องหลงเขาหัวปักหัวปำ เชื่อเหอะ *เหล่มองท่านลอร์ด*

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2777
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 5 : คุก][101116]
«ตอบ #71 เมื่อ10-11-2016 18:19:16 »

เปลี่ยนที่นอนเก๋ ๆ

จากคุกเต่า ๆ ไปคุกมีระดับ   :m20:

ออฟไลน์ เป็ดอนุบาล

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1482
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 5 : คุก][101116]
«ตอบ #72 เมื่อ10-11-2016 20:50:16 »

 :mew1: :mew1:อยากอ่านแบบรัวๆๆๆสนุกเมื่อไรจะได้ฟินอ่ะ
 :pig4:

ออฟไลน์ dragon123

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 751
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 5 : คุก][101116]
«ตอบ #73 เมื่อ10-11-2016 21:10:52 »

แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2777
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 5 : คุก][101116]
«ตอบ #74 เมื่อ10-11-2016 22:11:15 »

เปลี่ยนที่นอนเก๋ ๆ

จากคุกเต่า ๆ ไปคุกมีระดับ   :m20:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 5 : คุก][101116]
«ตอบ #75 เมื่อ11-11-2016 10:10:40 »

 :mew2: :mew2: :mew2:

ออฟไลน์ YADA

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 207
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 5 : คุก][101116]
«ตอบ #76 เมื่อ11-11-2016 13:58:57 »

รอเจ้าของบ้านมาสำเร็จโทษดีๆ
ในคุกไฮโซนะะ ลูคัส

 o13

ออฟไลน์ Bellze12

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 501
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 5 : คุก][101116]
«ตอบ #77 เมื่อ12-11-2016 15:58:28 »

น่าติดตาม

ออฟไลน์ multiver

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 48
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 5 : คุก][101116]
«ตอบ #78 เมื่อ13-11-2016 22:26:17 »

   |กระทู้|
_             _
  \(>^<)/
     |    |
   / /  \ \
ดันขึ้นๆๆๆ มาช่วยดันกระทู้ขึ้นจ้า ข้ามเม้นนี้ไปเลยเนอะ 555  :haun5: :haun5:

ออฟไลน์ Inwoสูs

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 5 : คุก][101116]
«ตอบ #79 เมื่อ14-11-2016 19:31:49 »

เปลี่ยนที่่นอนเรื่อยๆห้องสุดท้ายคือห้องของเจ้าของปราสาท  :hao3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: แต่กาลก่อน [Chapter 5 : คุก][101116]
« ตอบ #79 เมื่อ: 14-11-2016 19:31:49 »





ออฟไลน์ monetacaffeine

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 701
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-5
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 5 : คุก][101116]
«ตอบ #80 เมื่อ14-11-2016 20:08:58 »

มาต่อไวๆน้าาา รอติดตามมมมม <3

ออฟไลน์ huskyhund

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 468
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1093/-4
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 5 : คุก][101116]
«ตอบ #81 เมื่อ15-11-2016 14:19:03 »



Chapter 6 : ระเบิด


ลูคัสนั่งๆ นอนๆ อยู่ในห้องใหม่ในคุกมาเกือบสองวันแล้ว เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนที่บอกว่ามีเรื่องต้องการคุยกับตนนั้นหายไปไหน เวลาว่างมีมากมายจนไม่รู้ทำอะไร พอได้ยินพวกโจรคุยกันเขาจึงใช้ถ่านเขียนคำพูดเหล่านั้นลงบนกำแพง เขียนไปเขียนมาก็เริ่มจะตีความหมายได้


“ออกไปได้เมื่อไหร่ ข้าจะเอาหัวไอ้ทหารผมแดงคนนั้นไปฝากหัวหน้า”

“เจ้าคิดว่าหัวหน้าจะอยากได้เรอะ เอาดาบของพวกมันดีกว่า ข้าได้ยินว่าทำจากเหล็กชั้นดี คงขายได้เงินมากมาย”

“ไอ้หมู่บ้านริมแม่น้ำนั่น ได้ข่าวว่ามีของดีเยอะ อุดมสมบูรณ์ที่สุด ผู้หญิงที่นั่น... หัวหน้าต้องชอบแน่”

“ใกล้คืนเดือนดับ แล้ว หึๆ”



โจรพวกนั้นพูดถึงหมู่บ้านของมารีหรือเปล่า หรือว่าหมู่บ้านอื่น แต่ดูเหมือนจะวางแผนอะไรกันอยู่ คืนเดือนมืดที่พูดถึงกัน... ก็น่าจะใกล้ถึงแล้ว

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าทหารดังแว่ว พวกโจรก็ปิดปากเงียบ ปกติแล้วทหารจะเดินผ่านมาตรวจการณ์อยู่บ่อยๆ แต่เพราะเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ลูคัสที่นอนเอนหลังอยู่ในตอนแรกจึงลุกขึ้นนั่ง

เสียงลูกกุญแจลั่นดังก้อง ก่อนบานประตูสัมฤทธิ์จะเปิดออกกว้าง

“เลน มารี!” ลูคัสเบิกตาโพลง จากนั้นจึงเห็นว่าคอนราดกับทหารอีกสามนายยืนประกบอยู่ทางด้านหลัง เขายิ้มกว้าง พุ่งเข้าสวมกอดเลนกับมารีทันที “ทุกคนปลอดภัยใช่มั้ย!”

“ถามอะไรน่ะลูคัส พวกข้าสิต้องถามเจ้า” มารีร้องไห้โฮ ส่วนเลนก็กอดเด็กหนุ่มไว้แน่น “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

ลูคัสพูดไม่ออก รู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรจุกอยู่ในลำคอ เขาซบใบหน้าลงในอ้อมกอดของทั้งสองคน

“ได้เห็นเจ้าแบบนี้พวกข้าค่อยสบายใจหน่อย” เลนยิ้มบาง “โชคดีที่เขายอมให้เข้ามาหาเจ้าได้”

มารีส่งผ้าห่มสีตุ่นๆ ที่ยัดขนเป็ดขนห่านไว้ข้างในให้เด็กหนุ่มพร้อมกับห่อผ้าใส่อาหาร “ข้าเอาผ้าห่มของเจ้ามาให้ ตายายก็ฝากขนมปังที่เจ้าชอบมา เจ้าวิลน่ะ ร้องไห้จะเป็นจะตาย จะขอตามมาหาเจ้าให้ได้”

“.....”

“พวกข้ารอเจ้าอยู่นะ ทุกคนรอเจ้าอยู่”

เด็กหนุ่มพยักหน้าพลางเม้มปากแน่น กระบอกตาร้อนผ่าวคล้ายมีน้ำตาอุ่นๆ รื้นขึ้นมาเอ่อคลอ “......”

“เอาล่ะ พอแล้ว” คอนราดเอ่ยขึ้น

มารีถลาเข้าไปสวมกอดเด็กหนุ่ม “รักษาตัวให้ดีนะ พวกข้าจะรอเจ้ากลับมา” ก่อนพวกทหารจะเข้ามาฉุดแขนหล่อนกับลูกชายออกไป

ก่อนบานประตูห้องจะปิดลง ลูคัสคว้าแขนองครักษ์หนุ่มไว้ เขาสูดลมหายใจเข้าปอดลึก พยายามอดกลั้นความรู้สึกไว้แล้วเอ่ยขึ้น “ขอบคุณนะครับ”

คอนราดยิ้มบาง “ขอบคุณท่านคาร์ลเถอะ” จากนั้นจึงเดินออกจากห้องไป

เด็กหนุ่มเผยอริมฝีปากค้าง กะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง

คนคนนั้น? เป็นคนอนุญาตให้มารีกับเลนเข้ามาเยี่ยมเขาได้อย่างนั้นหรือ

มือเรียวเอื้อมไปหยิบผ้าห่มที่มีขนเป็ดขนห่านอยู่ข้างในขึ้นมากอด เขานั่งเหม่ออยู่สักพักก่อนริมฝีปากสีแดงจะคลี่ยิ้มออกมาน้อยๆ แล้วเปรยเบาๆ กับตนเอง “ไม่อยากจะเชื่อเลยแฮะ”


ในยามค่ำคืนที่เงียบสงบ ลูคัสหลับสบายอยู่บนที่นอนของเขา แต่จู่ๆ ก็มีเสียงเหยี่ยวร้องดังก้อง ส่งผลให้เขาสะดุ้งตื่นขึ้น ต่อจากนั้นก็ได้ยินเสียงพูดคุยกันของพวกโจร เขารีบจดข้อความที่ได้ยินไว้บนกำแพงแล้วตีความหมาย


“ทางน้ำ... พ่อค้า”

“ทรอย”

“ทั้งหมด... พร้อมแล้ว”

“ได้เวลายืดเส้นยืดสาย”

“กวาดให้เรียบทั้งหมู่บ้าน ภูเขา แม่น้ำสีเลือด”


เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่าสยดสยองดังก้อง ทำให้คนที่ได้ฟังขนลุกซู่

ไอ้พวกโจรวางแผนจะบุกเข้ามาปล้นหมู่บ้านในคืนเดือนมืดเป็นแน่ แต่ว่ามันคือคืนไหนกันล่ะ เขาไม่ได้เห็นทั้งดวงตะวันดวงจันทร์มาหลายวันแล้ว คืนสุดท้ายที่ได้เห็นดวงจันทร์นั่นก็คิดว่าคืนเดือนดับน่าจะมาถึงในอีกสองหรือสามวัน

ลูคัสลุกเดินวนไปวนมาภายในห้องอย่างกระวนกระวาย  เขาจะต้องหาวิธีออกไปจากที่นั่นให้ได้ ไม่มีเวลารอให้มีใครเดินหลงมาหาเขา หรือต่อให้เป็นพวกทหารก็คงไม่มีใครใส่ใจคำพูดของเขา

มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่อาจจะรับฟังและช่วยทุกคนไว้ได้ ทว่าการจะเข้าถึงตัวคนคนนั้นได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

เพราะเขาเป็นถึงลอร์ดแห่งแบร์กไฮม์ ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป

แต่ว่าต่อให้เขาลอบเข้าไปในปราสาทได้ก็ไม่รู้ว่าห้องไหนคือห้องของท่านลอร์ดอยู่ดี

เด็กหนุ่มนึกย้อนไปถึงแพลนของปราสาทที่เขาเคยเห็น มันไม่ใช่แพลนที่สมบูรณ์ แล้วตัวปราสาทก็น่าจะมีการเปลี่ยนแปลงไปหลายครั้งตามยุคและผู้เป็นเจ้าของ หากแต่ห้องที่มีกำแพงสองชั้นห้องนั้น อย่างไรก็น่าจะเป็นห้องของเจ้าของปราสาทเป็นแน่ แล้วถ้านั่นเป็นทางลับที่ทำไว้สำหรับหลบหนี อย่างไรทางลับนั้นก็คงไม่เชื่อมไปออกประตูหน้าตรงๆ ส่วนทิศใต้เป็นหน้าผาก็ไม่ได้อีก คงต้องหลบไปทางทิศตะวันตกหรือตะวันออก

เดี๋ยวสิ! วันก่อนที่เขาพบท่านลอร์ดที่ป้อมกำแพงทางทิศตะวันตกนั่น... ข้างล่างไม่มีทหาร มีเพียงคอนราดซึ่งเป็นคนใกล้ชิดที่รู้ว่าท่านลอร์ดอยู่ตรงนั้น บางทีทางเข้าออกทางลับที่ว่าอาจจะอยู่แถวนั้นด้วยเช่นกัน

ขณะที่เดินครุ่นคิดอยู่นั้น ขาเรียวเตะตวัดไปโดนกระสอบหนึ่งล้มลง เขาจึงก้มลงหยิบกระสอบตั้งขึ้น ทว่าสิ่งที่อยู่ในกระสอบทำให้เขาต้องประหลาดใจ “นี่มัน ดินปืน!?”

เท่าที่เคยได้ยินมา ในยุคกลางส่วนใหญ่จะใช้ดินปืนในการทำดอกไม้ไฟ วิธีการใช้ปืนและทำระเบิดยังไม่เป็นที่รู้จักแพร่หลาย จะมีปืนใหญ่ใช้ก็เฉพาะในเมืองสำคัญๆ เช่นกรุงโรม เขาคิดว่าดินปืนพวกนี้อาจจะถูกนำมาเก็บไว้ที่นี่ก่อนส่งต่อไปเมืองอื่นหรืออาจจะได้รับมาเป็นของบรรณาการ แต่พวกทหารที่เพิ่งเดินทางมาประจำที่ปราสาทนี่อาจจะไม่รู้จักกัน หรือไม่ก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายังมีดินปืนหลงเหลืออยู่ที่นี่

เด็กหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องอย่างเชื่องช้า วัสดุภายในห้อง... ก็น่าจะมีพอที่จะทำระเบิดแบบง่ายๆ ได้

ทว่าถ้าจะทำระเบิด มันก็เสี่ยงมากนะ ไอ้ส่วนผสมของดินปืนนี่มีส่วนประกอบอะไรเท่าไหร่ก็ไม่รู้ แล้วเขาก็เคยทำแต่ในห้องแล็บเสียด้วย

ลูคัสเดินไปตรวจสอบบานประตูสัมฤทธิ์ มันหนาพอดู คงจะไม่พังง่ายๆ แต่ผนังห้องฝั่งที่บานประตูฝังอยู่ทำจากอิฐบล็อก ดูไม่หนาสักเท่าไหร่

ริมฝีปากสีสดเม้มแน่น ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจได้ “เอาวะ ไม่ลองไม่รู้!” เขาเดินไปหยิบเหยือกดินเผาสำหรับใส่น้ำ เทน้ำออกและเช็ดให้แห้ง กรอกดินปืนใส่เข้าไป ใช้เศษผ้าชุบน้ำมันจากตะเกียงบนโต๊ะเป็นชนวน ยัดถ่านจากในเตาปิดท้ายแล้วเอาผ้ายัดปากเหยือกไว้ให้แน่น คาดเดาจากขนาดเหยือกแล้ว อย่างน้อยที่สุดก็น่าจะทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนมากพอที่จะพังสลักหรือทำให้ผนังอิฐบล็อกเป็นรูโหว่ได้

เด็กหนุ่มจัดวางโต๊ะและเตียงเพื่อเป็นกำบังให้ตัวเองที่อีกมุมห้อง เขาสูดลมหายใจเข้าปอดลึก นึกถึงครอบครัวแล้วเดินเอาเหยือกไปวางที่ตรงผนังอิฐบล็อก พอจุดชนวนแล้วรีบวิ่งไปหลบหลังกำบัง มือเรียวหยิบผ้าคลุมมาคลุมตัว ปิดตาไว้แน่นพร้อมกับอุดหู หัวใจเต้นระส่ำ ภาวนาให้พระเจ้าอยู่ข้างเขา

ไม่นานก็มีเสียงระเบิดดังก้อง แรงระเบิดทำให้ผนังอิฐบล็อกพังทลายลงมาเล็กน้อย เป็นช่องพอที่จะเอาตัวลอดออกไปได้ แต่แรงระเบิดนั้นก็ทำให้สลักบานประตูสัมฤทธิ์หลุดออกมาด้วย

ฝุ่นควันลอยโขมงภายในห้อง ลูคัสไอแค่กๆ เขาใช้เสื้อปิดปาก วิ่งไปถีบกำแพงอิฐให้พังมากขึ้นแล้วดึงบานประตูออกกว้าง เขาไม่ยังหนีออกไป แต่หลบอยู่หลังบานประตูแทน

เป็นอย่างที่เด็กหนุ่มคาดไว้ พวกทหารรีบวิ่งมาที่ห้อง พอเห็นช่องโหว่ที่บนกำแพงและไม่พบตัวเขาก็รีบรุดกันออกไปตามหาข้างนอก ทางจึงเปิดโล่งให้เขาหลบออกจากคุกไปได้สะดวกขึ้น

ลูคัสชะโงกหน้ามองพร้อมกับเงี่ยหูฟังเสียง มือเรียวหยิบตะเกียงน้ำมันมาถือไว้ จากนั้นจึงย่องออกไปตามทางเดินในคุกอย่างเงียบเชียบที่สุด เขาสบสายตากับพวกโจรทั้งห้าคนโดยบังเอิญ พวกมันจ้องเขาเขม็งอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ หากวินาทีนี้ลูคัสไม่สนใจอีกแล้ว พอพ้นเขตคุกไปได้ก็รีบรุดไปยังจุดที่เขาเคยพบกับลอร์ดหนุ่ม

ทุกอย่างคือการคะเนทั้งสิ้น แต่มาถึงขั้นนี้เขาก็ถอยไม่ได้แล้ว เมื่อไปถึงป้อมปราสาทเหนือกำแพงม่านตรงจุดที่หมาย เขาเงยหน้าขึ้นมอง บนป้อมมีนายทหารเพียงคนเดียว ส่วนพวกทหารคนอื่นๆ คงกำลังตามหาตัวเขากันอยู่ เด็กหนุ่มยกตะเกียงน้ำมันในมือขึ้นส่องก้อนหินทีละก้อน เมื่อเจอก้อนที่ไม่เหมือนก้อนอื่นและมีตรารูปมังกรสลักไว้เล็กๆ ตรงมุมด้านล่าง เขาจึงใช้มือดันก้อนหินก้อนนั้นไปจนสุดแรง

ได้ผล กำแพงเคลื่อนไปเล็กน้อย เมื่อลองผลักดูก็เปิดเป็นช่องพอให้คนแทรกเข้าไปได้ เด็กหนุ่มยิ้มกว้าง เขารีบก้าวเข้าไปข้างในแล้วดันกำแพงกลับให้ปิดสนิทเช่นเดิม

ด้านหลังกำแพงเป็นห้องโล่งๆ แคบๆ ห้องหนึ่ง มีเตียงกับโต๊ะไม้ ซึ่งบนโต๊ะมีตะเกียงน้ำมันจุดไว้ แสดงว่าที่นี่ต้องมีคนเฝ้า แต่อาจจะออกไปข้างนอกตอนที่ได้ยินเสียงระเบิด

นัยน์ตาสีเข้มเหลือบไปเห็นผ้าคลุมไหล่คุ้นตา “เหมือนที่คุณคอนราดใช้รึเปล่านะ แต่ช่างมันก่อนเถอะ หาทางไปต่อก่อนดีกว่า” เด็กหนุ่มหันมองไปรอบๆ ในห้องไม่มีประตู แต่มีชั้นหนังสือ เพราะฉะนั้น... “นี่แหละทางเข้า” เขาลองผลักชั้นหนังสือดู พอมันเคลื่อนออกก็รีบมุดเข้าไปทันที

เขาพบอุโมงค์แล้ว มืดสนิทจนมองไม่เห็นอะไรเลย เด็กหนุ่มได้แต่ภาวนาให้ตะเกียงน้ำมันอยู่รอดถึงปลายทาง เขาต้องรีบไปให้ถึงก่อนที่คอนราดจะกลับมา

ลูคัสเอามือป้องตะเกียงไว้ สองขาพาเจ้าของวิ่งไปเรื่อยๆ ระยะทางไกลแสนไกลราวกับว่าจะไม่มีวันถึง ยิ่งห่างจากทางเข้าไปมากเท่าไหร่ ความกังวลใจก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

ไม่นานก็เห็นไฟลิบๆ ที่ปลายทาง เด็กหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ทว่าเมื่อเดินเข้าไปใกล้ก็เห็นว่าเขามาถึงทางตันเข้าเสียแล้ว บนกำแพงตรงปลายทางนั้นมีคบเพลิงจุดไว้ให้แสงสว่าง

“อะไรอีกเนี่ย!”

หากเมื่อเข้าไปใกล้กำแพงนั้นก็เห็นว่ามีอีกกำแพงซ้อนกันอยู่ พอเดินเข้าไปก็พบกับบันไดวน ลูคัสยิ้มกว้าง เขารีบไต่บันไดขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

“ชั้นหนึ่ง... ชั้นสอง...” นับไปพลางหอบฮักๆ แต่ในที่สุดเขาก็ไปหยุดอยู่ที่บานประตูห้องที่ชั้นสาม

หัวใจเต้นแรงราวกับจะระเบิดออกมาจากในอก มือขาวผลักบานประตูเข้าไปอย่างเชื่องช้า ก่อนจะพบกับทางให้เดินต่อ ที่ตรงสุดปลายทางมีบานประตูอีกบาน ถ้าเขาเดาไม่ผิด นั่นคงจะเป็นบานสุดท้ายแล้ว

ช่องบานประตูมีขนาดไม่ใหญ่มาก อยู่เหนือพื้นขึ้นมาประมาณเข่า เด็กหนุ่มเดาว่าอีกฝั่งคงจะใช้รูปภาพแทนบานประตูเป็นแน่

ลูคัสค่อยๆ แง้มบานประตูเปิดออกแล้วมองเข้าไปภายในห้อง เขาเห็นตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะทำงานยังติดไฟอยู่แต่ก็ให้แสงพอสลัวเท่านั้น ที่ตรงกลางห้องมีเตียงสี่เสาหลังใหญ่ ม่านที่ใช้ขึงยังมัดไว้กับเสา ทำให้เด็กหนุ่มมองเห็นเงาของคนที่นอนอยู่บนเตียงหลังนั้นได้

ฟันซี่เล็กกัดลงบนกลีบปากอวบอิ่ม เขาหันมองกลับไปทางด้านหลัง คิดว่าอีกไม่นานคอนราดน่าจะตามมาทันแล้ว เวลามีไม่มาก เพราะฉะนั้นต้องใส่เกียร์เดินหน้าต่อเท่านั้น

ขาเรียวพาเจ้าของก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปภายในห้องอย่างเชื่องช้า ค่อยๆ ปล่อยบานประตูปิดลงอย่างเงียบเชียบ จากนั้นจึงเดินตรงไปที่เตียง

พอได้เห็นคนที่นอนอยู่บนเตียงชัดๆ ก็ยิ้มกว้าง ไม่อยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อ เขามาถึงที่นี่จนได้ ที่นี่คือห้องของท่านลอร์ดอย่างที่คิดไว้

หละหลวมชะมัด ทหารเฝ้าก็ไม่มี แต่อย่างว่าล่ะนะ ท่านลอร์ดเพิ่งย้ายเข้ามา อะไรคงยังไม่เข้าที่เข้าทางล่ะมั้ง

ลูคัสค่อยๆ ย่องไปที่ข้างเตียงแล้วชะโงกหน้ามองคนที่นอนอยู่ ในใจครุ่นคิดว่าจะปลุกอีกฝ่ายอย่างไรให้ลุกขึ้นมาคุยดีๆ ด้วย หรือจะกระโดดทับไว้ก่อนเลยดีไหม แต่ท่านลอร์ดตัวใหญ่กว่า เขาจะโดนดีดปลิวเสียก่อนหรือเปล่า

มือขาวยื่นออกไปช้าๆ กะว่าจะเขย่าเบาๆ เพื่อเรียกให้ตื่น ทว่าจู่ๆ อีกฝ่ายก็ยกมือขึ้นคว้าแขนเขาพร้อมกับกระชากลงไปบนเตียง

“เฮ้ย!”

ลอร์ดหนุ่มพลิกร่างโปร่งให้ลงไปอยู่ใต้ร่างอย่างว่องไว มือข้างหนึ่งกดไหล่เด็กหนุ่มลงกับเตียง อีกข้างคว้าดาบยาวมาพาดไว้บนลำคอระคง “เจ้าต้องการอะไร!” หากเมื่อเห็นใบหน้าของลูคัสก็ชะงัก “ลูคัส”

นัยน์ตาสีเข้มเบิกโพลง “เดี๋ยวๆ ผมไม่ได้จะทำร้ายคุณนะ ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกต่างหาก!”

“เจ้าออกมาจากคุกได้ยังไงกัน มาที่นี่ได้ยังไง!”

ลูคัสหลุบตาลงมองสัมผัสของคมดาบที่เย็นเฉียบบนลำคอ ร่างกายแข็งเกร็งไปทั้งร่าง เวลานี้จะกลืนน้ำลายยังไม่กล้าเลย “เอาไอ้นี่ออกไปก่อนได้มั้ย”

คาร์ลประสานสายตากับนัยน์ตาสีเข้มอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเก็บดาบลงในฝักพลางถอนหายใจ “มีอะไร”

เด็กหนุ่มลุกขึ้นพรวด “คือว่าผมได้ยินพวกโจรในคุกมันคุยกันเรื่องแผนการในคืนเดือนมืด คืนนี้เดือนมืดรึยังครับ”

“ยัง คืนพรุ่งนี้”

ลูคัสถอนหายใจอย่างโล่งอก “ถ้างั้นก็ยังมีเวลา”

“เจ้าฟังพวกมันคุยกันเข้าใจหรือ ทหารของข้าบอกว่าภาษาที่พวกมันใช้แปลกประหลาด ไม่เหมือนภาษาที่คนทั่วไปใช้สักเท่าไหร่”

“พวกมันใช้รหัสครับ สลับคำพูดในประโยค แล้วใช้คำแปลกๆ เสริม ผมนอนฟังพวกมันคุยกันมาหลายวันแล้ว แต่คืนนี้มีเหยี่ยวมาส่งข่าวให้พวกมัน ผมจับใจความได้เป็นบางคำ แต่ก็คิดว่าพวกมันน่าจะพูดถึงแผนการในคืนเดือนมืด มีคำว่า ทางน้ำ... พ่อค้า... ทรอย... ทั้งหมด... พร้อมแล้ว... ได้เวลายืดเส้นยืดสาย... กวาดให้เรียบทุกหมู่บ้าน ภูเขา แม่น้ำสีเลือด”

ลอร์ดหนุ่มชะงักพลางย่นคิ้วเข้าหากัน “เจ้าแน่ใจรึ”

“ผมเสี่ยงตายมาหาคุณถึงนี่ คิดว่าผมจะนึกสนุกแล้วบุกมาเล่นๆ หรือครับ” มือขาวจับท่อนแขนแกร่งแน่น แววตาที่สบประสานกับดวงตาสีฟ้าสั่นไหว “ครั้งนี้พวกมันจะต้องฆ่าคนในเมืองหมดแน่ๆ ชีวิตของทุกคนอยู่ในอันตราย คุณคนเดียวที่ช่วยพวกเขาได้ ได้โปรด...”


เสียงประตูปิดดังก้อง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้ารัวๆ อยู่ที่ด้านหลังภาพวาดขนาดใหญ่ ก่อนจะมีเสียงเคาะดังขึ้น “ท่านคาร์ล ลูคัสหลบเข้ามาที่นี่หรือเปล่า”

ลอร์ดหนุ่มผละออกช้าๆ หากขณะที่จะลุกไปยังภาพวาดเขาก็ถูกมือเรียวดึงรั้งไว้

ลูคัสจ้องใบหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ “ผมสาบานว่าที่พูดไปคือเรื่องจริง ได้โปรด... เชื่อผมเถอะครับ”

พอคอนราดได้ยินเสียงพูดคุยในห้อง เขาก็ตะโกนเรียกเสียงดัง “ท่านคาร์ล!”

“เขาอยู่ที่นี่” ผู้เป็นนายตอบขณะที่สายตายังคงสบประสานกับเด็กหนุ่ม “บอกทหารไม่ต้องตามหา ส่วนเจ้าไปตามเออร์วิน แล้วไปรอข้าที่ห้องหนังสือ”

“แต่ท่านคาร์ล!”

“ไปรอที่ห้องหนังสือ คอนราด”

องครักษ์หนุ่มที่ด้านหลังภาพนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงยอมถอยกลับไปตามคำสั่ง “ขอรับ ท่านคาร์ล”


ภายในห้องเงียบกริบลงทันควัน เมื่อคาร์ลลุกขึ้นจากเตียง เด็กหนุ่มก็รีบลุกตาม

“เอาล่ะ เจ้าบอกสิ่งที่ได้ยินไอ้พวกโจรคุยกันทั้งหมดมาซิ” คาร์ลพูดพร้อมกับเดินไปนั่งลงบนโซฟาในห้อง

ลูคัสเดินตามไปห่างๆ พอลอร์ดหนุ่มนั่งลงก็ยืนเก้ๆ กังๆ เขาไม่รู้ว่าตัวเองควรจะยืนหัวโด่อยู่อย่างนี้ หรือจะนั่งลง หรือจะต้องคุกเข่าลงก้มศีรษะแบบที่เคยเห็นในโทรทัศน์ หรือจะต้องทำอย่างไร

“ไปนั่งสิ” คาร์ลชี้ไปที่โซฟาอีกตัว

เมื่อนั่งลงแล้วเด็กหนุ่มก็เริ่มย้อนเล่าคำพูดของพวกโจรทั้งหมดที่พอจะจำได้ให้เจ้าของห้องฟัง “ผมจำได้เท่านี้ล่ะ ที่จริงก็มีอีก แต่คิดว่าไม่สำคัญหรอกมั้ง ผมเขียนที่พวกมันคุยกันไว้บนกำแพงในคุกนั่นล่ะ คุณบอกให้พวกทหารของคุณไปจดมาสิ”

ลอร์ดหนุ่มเท้าแขนลงบนที่วางแขนโซฟา “คืนพรุ่งนี้มีจะกลุ่มพ่อค้านำเรือมาเทียบท่าแบร์กไฮม์ พวกมันอาจจะแฝงตัวเข้ามา”

“ถ้าอย่างนั้น ทรอยที่ว่าก็คงหมายถึงม้าโทรจันสินะ แปลว่าจะปลอมตัวเพื่อลักลอบเข้ามา” ลูคัสพึมพำ

“เจ้ารู้จักด้วยหรือ” คาร์ลเลิกคิ้วขึ้นอย่างสนใจ จะว่าไป เด็กคนนี้อ่านเขียนหนังสือได้ ซ้ำยังรู้จักเรื่องเล่าในหนังสือหายากเสียด้วย

“ผมเคยอ่านตอนเด็กๆ ม้าไม้กรุงทรอย กลของโอดีสซีอุส ผมเคยไปเที่ยวเมืองทรอยที่ว่านี่ด้วยนะ แต่เหลือแต่ซากแล้วล่ะ”

ลอร์ดหนุ่มจับจ้องใบหน้าอีกฝ่ายนิ่ง สายตาคมกริบฉาบไว้ด้วยความเคลือบแคลง 

“เอ่อ...” สงสัยเขาจะพูดมากไปเสียแล้ว ลูคัสปิดปากสนิท

“เจ้าหนีออกมาจากคุกได้ถึงสองครั้ง แล้วยังหาทางลับเข้ามาถึงห้องของข้าได้ เจ้าเป็นใคร มาจากไหนกันแน่”

“ผม...” ลูคัสอึกอัก จากนั้นจึงพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ “ผมมาจากที่ไกลมากๆ แต่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ผมเองก็ตอบไม่ได้ เพราะผมก็ไม่รู้ ผมบอกได้แค่ว่าผมไม่ได้คิดร้ายกับคุณ ไม่ได้คิดร้ายกับใคร”

“คนที่รู้ทางลับเข้ามาที่นี่ มีเพียงข้า เออร์วินและคอนราด เจ้าหามันเจอได้อย่างไร”

“ผมก็เดาเอาน่ะสิ จากวันก่อนที่ผมเจอคุณ แล้วตรงนั้นก็ไม่มีทหาร ผมก็เลยเดาว่าคุณอาจจะออกมาจากตรงไหนสักแห่งแถวนั้น แล้วปกติปราสาทก็มักจะทำทางหนีทีไล่ไว้ให้เจ้าของปราสาทด้วย”

“เจ้าเคยเข้าไปในปราสาทอีกหลายแห่งงั้นหรือ”

“ถ้าผมบอกว่าเคยไปมาเป็นสิบๆ ปราสาทแล้ว คุณจะเชื่อผมมั้ย” เด็กหนุ่มทำเป็นพูดทีเล่นทีจริง หากพอเห็นสีหน้าจริงจังของอีกฝ่ายแล้วก็คิดว่าไม่ควรจะขุดหลุมฝังตัวเองให้ลึกไปมากกว่านี้ “ล้อเล่นน่ะ ผมอ่านเอาจากหนังสือทั้งนั้นแหละ”

คาร์ลนั่งนิ่งราวกับรูปปั้น ความฉลาดเฉลียวของเด็กหนุ่มคนนี้ หากคิดร้ายก็อาจจะนำอันตรายใหญ่หลวงมาให้เขาได้ แต่ในเวลาเดียวกัน ถ้าหากอีกฝ่ายมีความซื่อสัตย์และคิดเสียสละเพื่อชาวเมืองของเขา ก็อาจช่วยทำประโยชน์ได้มากมาย

แล้วเขาจะตัดสินใจอย่างไรดี จะลองเชื่อใจดูสักครั้งดีไหม

“ผมควรจะต้องทำยังไงให้คุณไว้ใจผมมากขึ้น...” ลูคัสพูดไปแล้วก็หยุดกึก ใจนึกย้อนไปถึงเมื่อครั้งที่ตนเองหลงมาอยู่ในยุคนี้ “ตอนผมมา ผมมาทางห้องหนังสือ ถ้าผมจะกลับ ผมก็อาจจะกลับทางห้องหนังสือได้ ถ้าคุณช่วยพวกชาวเมืองได้แล้ว ผมจะไปจากที่นี่ เพื่อยืนยันว่าผมไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณจริงๆ ผมแค่ต้องการช่วยเหลือชาวเมืองเท่านั้น แต่ครั้งนี้ขอให้เชื่อ...”

ลอร์ดหนุ่มลุกพรวดจากโซฟา ทำเป็นว่าไม่ได้สนใจคำพูดสุดท้ายของอีกฝ่าย จากนั้นจึงเดินตรงไปยังบานประตูห้อง “เจ้าคงเหนื่อยมากแล้ว ถ้าอยากจะนอนพักก็ตามใจ”

“อ้าว แล้วคุณจะไปไหน” ลูคัสลุกวิ่งตามเจ้าของห้องไป พอเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะออกไปจากห้องก็รีบคว้าแขนเสื้อเอาไว้ “คุณ... คุณครับ ผมเป็นแค่คนธรรมดาๆ จริงๆ อาจจะพูดมากไปสักหน่อยแต่ก็ไม่เคยคิดร้ายกับใคร ผมไม่ใช่คนร้ายจริงๆ เรื่องที่ผมบอกคุณไปทั้งหมดเป็นเรื่องจริง ได้โปรดเชื่อผม...”

คาร์ลหันกลับมาหาเด็กหนุ่มช้าๆ แล้วลดสายตาลงมองมือเรียวที่จับแขนเสื้อของตน ก่อนจะเคลื่อนสายตาขึ้นมาสบกับดวงตาสีเข้ม “ถ้าอยากให้ข้าเชื่อก็รออยู่ที่นี่เฉยๆ”

ลูคัสชักมือกลับทันที “ครับ แต่ว่าคุณ... คุณจะช่วยพวกชาวเมืองได้ใช่ไหม”

“มันเป็นหน้าที่ของข้า”  ลอร์ดหนุ่มพูดแล้วเปิดประตูเดินออกจากห้องไป


*~TBC~*


น้องลูคัสช่างร้ายกาจ บุกเข้าห้องปู้จาย! น่าจับถลกกุงเกงตีตูดนัก! /โดนทั่นหลอดเหยียบ

เป็นไงล่ะ ย้ายคุกเขานัก ไม่มีลูกกรง ระเบิดแม่ม... 55555

(เรื่องการทำระเบิดนั้น ฮัสกี้มั่วเอานะคะ กร๊าก โปรดอย่าใส่ใจ)

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอ่านนะค้า หลงรักทั่นหลอดกับน้องลูคัสหรือยังเอ่ย~

ปล. ขอบคุณคุณmultiver อุตส่าห์แวะมาดันกระทู้ให้เค้าด้วยอ่ะ น่ารักกกก 55555  :mew1:


ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-6
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 6 : ระเบิด][151116]
«ตอบ #82 เมื่อ15-11-2016 14:41:41 »

ลูคัสสสส โอ้ยยย จะเก่งเกินไปล้าววว ท่านลอร์ดเชื่อซะทีเถิดดดดด

ออฟไลน์ Inwoสูs

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 6 : ระเบิด][151116]
«ตอบ #83 เมื่อ15-11-2016 18:29:17 »

ทั่นหลอด น้องออกจะน่ารักน่าใคร่ จับถอด แค่ก... กอดซักทีดีกว่าเนอะ

ออฟไลน์ utamon

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 833
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 6 : ระเบิด][151116]
«ตอบ #84 เมื่อ15-11-2016 18:32:06 »

เจ้าหนูลูคัสฉลาดที่สุดดดดดดดดด :m4:
เป็นไงล่ะท่านลอร์ด อึ้งล่ะสิ อึ้งเลย 5555

ออฟไลน์ double9JH

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1850
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-7
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 6 : ระเบิด][151116]
«ตอบ #85 เมื่อ15-11-2016 19:10:23 »

อ่านรวดเดียวเลยยย ลูคัสฉลาดมากกกก

ระเบิดคุกซะงั้นนน  :laugh:

ออฟไลน์ monetacaffeine

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 701
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-5
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 6 : ระเบิด][151116]
«ตอบ #86 เมื่อ15-11-2016 20:03:57 »

ลูคัสน่ารักกกกก เก่งด้วย ชอบๆ เจ๋งดีค่ะ
ไม่อยากให้ต้องกลับเลยอ่ะ ฮือ แค่ดูก็เห็นเค้าลางดราม่ามาแต่ไกล T ____ T
แต่ด้วยความเชื่อใจคุณฮัสกี้ เรายังคงหวังว่าจะไม่หนักมากนะคะ (ฮา) ท่านคาร์ลคือดีอ้าาาาา เชื่อน้องด้วยๆ ><
ขอให้ทุกคนปลอดภัยนะคะ!

รอติดตามตอนต่อไปนะ สนุกมากกกกก

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 6 : ระเบิด][151116]
«ตอบ #87 เมื่อ15-11-2016 20:20:55 »

 :mew3: :mew3: :mew3:

ออฟไลน์ jinholmemin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 30
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 6 : ระเบิด][151116]
«ตอบ #88 เมื่อ15-11-2016 20:34:33 »

อยู่ในคุกก็ขันเหล็กออก พอไปอยู่ในห้องขังก็ระเบิดซะเลย ทีนี้ไปอยู่ในปราสาทจะพังอะไรอีกก็ไม่รู้นะ 5555555

ออฟไลน์ multiver

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 48
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: แต่กาลก่อน [Chapter 6 : ระเบิด][151116]
«ตอบ #89 เมื่อ15-11-2016 20:40:03 »

ม่าย~~~ มาจิ้มมั๋ยทัน  :z13: :z13:
วิธีการทำระเบิดนั้นก็จะว่าถูก.....อืม......ก็ถูกนะ :hao4:
แต่ถ้าเอาจริงๆแล้วก็ประมาณว่า เอาดินปืนเยอะๆมากๆไปวางไว้ที่กำแพงแล้วทำสายดินปืนเล็กๆไล่มาเรื่อยๆจนถึงที่แอบของขุ่นพี่ลูคัสแล้วเอาไฟจุด ไฟจะค่อยๆไล่ลามไปตามสายดินปืนซึ่งเป็นชนวนไปเรื่อยๆและพอมาถึงจุดที่มีดินปืนเยอะๆปุ๊ปก็จะ...
BOOMZ!!!
เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ในประวัติการซึ่งทำให้ปราสาทถล่มได้ง่ายๆเลยทีเดียวเชียว...  :hao7: :hao7:(อ้างอิงจากหนังและการ์ตูนบางเรื่องจ้า)
ติดตามตอนต่อไปอยู่จ้าพี่ฮัสกี้ :mc4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด