-----ดวงใจบรรณาการ----- (ตอนพิเศษ---เนิ่นนานและตลอดไป---)หน้า๔๔ ๒๖.๐๒.๖๐ END
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: -----ดวงใจบรรณาการ----- (ตอนพิเศษ---เนิ่นนานและตลอดไป---)หน้า๔๔ ๒๖.๐๒.๖๐ END  (อ่าน 306401 ครั้ง)

ออฟไลน์ mukmaoY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3957
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +145/-7
เก่งมากๆ

ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1135
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
ชอบมากเลยค่ะ เนื้อเรื่องสนุกน่าอ่าน

ออฟไลน์ dark-soleil

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 236
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
เอาตอนต่อไปมาเลยยยยยย งือออออ ค้างแรงมาก ติดเรื่องนี้มาก สนุกมากและเธราก็น่ารักมาก ฉลาดมาก เก่งรอบด้านเลยยยยยย

องวิรัลติดใจเธราแล้วล่ะสิ

ออฟไลน์ kinjikung

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2948
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-8
พระสนมมีของดีเยอะอ่ะ 55555

ออฟไลน์ dragonassist

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 68
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-0
ชอบเธรามากเลยค่า ไม่หงอเกิน ไม่มั่นเกิน น่ารักๆๆๆ

ติดตามต่อนะคะ :L1:



ออฟไลน์ Chise

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 445
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
อยากอ่านต่ออ ลุ้นๆพระสนมตัวปลอมเป็นใครกัน

ออฟไลน์ Lovetree

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
ยิ่งอ่านยิ่งชอบเธราค่ะ  น่ารักที่สุดแอบตลกอีกด้วย555

องค์วิรัลแสดงออกให้เยอะๆได้เลยนะ  แค่หยิบผ้าคลุมของเธรามาเช็ดเหงื่อก็ทำเรากรี๊ดแล้ว
แต่เธราจะรับรู้อะไรบ้างไหมเนี่ย555

เราว่าเมืองมาลันเคียส่งบรรณาการที่ดีที่สุดมาให้องค์วิรัลแล้วค่ะ  มีเธราคอยอยู่เคียงข้างองค์วิรัลบ้านเมืองยิ่งเจริญค่ะ
เธราเก่งที่สุด  น่ารักแสนดีที่สุดจริงๆค่ะ รักเลย

ลุ้นว่าพระสนมปลอมเป็นใคร  รอติดตามตอนต่อไป  เข้ามารอทุกวันเลย สนุกมากๆค่ะ
ขอบคุณมากๆนะคะ :กอด1: :L2:

ออฟไลน์ badbadsumaru

  • ♡ caramel macchiato
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-2
พระสนมตัวปลอมเป็นใครละนั่น
เธราสู้ๆนะ

ออฟไลน์ autopilot

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 67
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
เธราาาา น่าร๊ากกก

ออฟไลน์ kail

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 130
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
มารอเธราาาาาาา

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ primprie

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-1
    • PrimPrie
ตอนที่๔

   แสงสีส้มของตะเกียงสาดแสงให้ความสว่างไปทั่วบริเวณกระท่อมเล็กๆ เธราวิรัลและคุชถูกเชิญให้มาพักในกระท่อมรับรองแขกที่ดูจะเล็กไปสักนิดสำหรับผู้ชายสามคน
   “หม่อมฉันได้ยินมาว่าพรุ่งนี้จะจัดพิธีสมรสระหว่างพระสนมกับลูกสาวหัวหน้าหมู่บ้าน เราจะทำยังไงต่อดีกระหม่อม”
   “พระสนมองค์นั้นเขาอยากให้แต่งก็ต้องแต่งไปก่อนแหละคุช” เธราพูดเรื่อยๆ ก่อนตักขนมที่มีไว้รับรองแขกเข้าปาก
   “หมายความว่าเจ้าจะเข้าพิธีแต่งงานกับลูกสาวหัวหน้าหมู่บ้านงั้นสิ” เป็นวิรัลที่ถามขึ้นมา
   “ก็คงต้องแต่งไปก่อนกระหม่อมเพราะว่าหมอมฉันชนะการประลอง”
   “นี่คือแผนของเจ้ารึเธรา”
   “แผนคือถ้าอยากรู้ว่าทำไมพระสนมนั่นถึงให้พารัมแต่งงาน ก็ต้องแต่งงานกับพารัมถึงรู้กระหม่อม” เธราบอกออกไป เขาอยากรู้เหตุก็ต้องแสดงผลออกไปให้พระสนมนั่นเห็นก่อน

   “เธรา เจ้าชอบพารัมใช่ใหม” คำถามที่ไม่คาดคิดโพล่งออกมาจากปากขององค์วิรัล ทำเอาเธราหันไปมองหน้าคนถามอย่างคาดไม่ถึง 
   “หม่อมฉันจะชอบพารัมได้ยังไงกระหม่อมน้องยังเด็กมากนัก และหม่อมฉันก็เอ็นดูพารัมเหมือนน้องสาว จะไปคิดเกินเลยได้อย่างไร” เธราปฏิเสธเสียงดังทั้งที่ขนมยังคาปาก
   วิรัลพยักหน้ารับรู้แล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ หากเสียงกุกกักหน้ากระท่อมกลับเรียกความสนใจของทั้งสามได้อย่างดี คุชขยับตัวอย่างเตรียมพร้อมทันที



   “ข้าเอง” ร่างบอบบางภายใต้ผ้าคุมสีเข้มตั้งแต่หัวจรดเท้า ปรากฏตัวขึ้นหน้าประตู
   “พารัม” เธราเรียกชื่อผู้มาเยือนใหม่ก่อนขยับตัวลุกขึ้นเดินไปหา
   “ออกมาทำไมดึกดื่น” เธราดุพารัมอย่างเป็นห่วง จริงๆเขายังไม่ไว้ใจอะไรทั้งนั่น สถาณการณ์ตอนนี้ทุกอย่างดูไม่ปกติ
   “ข้ามาหาพี่เธรา” เสียงเบาๆที่ยังเจือรอยสะอื้นทำเอาเธราอดสงสารไม่ได้
   “มีอะไรล่ะ”  เธราเห็นพารัมมองไปที่องค์วิรัลกับคุชที่นั่งอยู่ก่อนออกอาการลำบากใจ เธราพยักหน้าเข้าใจก่อนหันไปบอกอีกสองคนที่อยู่ข้างหลัง
   “หม่อม.......เอ่อ เดี๊ยวข้ามานะ” พูดพลางหันไปพยักหน้าให้กับพารัมก่อนทั้งสองจะเดินลับไป
   “ตามไปดีใหมกระหม่อมสถารการณ์ตอนนี้ไม่ปลอดภัยเท่าไร” คุชหันมาถามวิรัลอย่างกังวลสถานการณ์ตอนนี้ทุกอย่างต้องระวังเพราะอะไรก็เกิดขึ้นได้
   “เจ้าไปสิข้าจะรออยู่ที่นี่”
   “แต่พระองค์จะประทับทีนี่คนเดียวรึกระหม่อม”คุชเริ่มลังเล
   “ข้าอยู่ได้”
   “แต่มันอันตรายนะกระหม่อม” วิรัลหันมามองหน้าแม่ทัพของตัวเองอย่างรำคาญ ก่อนลุกขึ้น
   “คุชเจ้าน่ารำคาญเหมือนคาเซตั้งแต่เมื่อไร จะไปก็ไป” วิรัลบ่นก่อนลุกเดินนำคุชไปตามทางที่เธราเพิ่งเดินผ่านไป คุชได้แต่มองตามก่อนเร่งฝีเท้าให้ทันคนที่ไม่อยากไปที่เดินนำหน้าไปใกลแล้ว
   
------------------------------------------------------------------------

   แสงจากโคมไฟที่พารัมถือติดมือออกมาส่องแสงให้เห็นบรรยากาศรอบข้างเพียงน้อยนิด และเพราะพรุ่งนี้จะเป็นคืนเดือนมืดทั่วบริเวรจึงแทบจะมืดสนิท
   “ทำไมอยู่ดีๆพ่อเจ้าถึงจักพิธีแปลกๆแบบนี้ล่ะพารัม” เป็นเธราที่เอ่ยขึ้นก่อน
   “ข้าไม่รู้พี่เธรา ตั้งแต่พระสนมเสด็จมาพ่อก็เปลี่ยนไม่พูดจาหยอกล้อเหมือแต่ก่อน  วันๆเอาแต่คุยอะไรไม่รู้กับพระสนม” พารัมเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเริ่มเจือสะอื้น
   “แล้วตั้งแต่พระสนมเสด็จมาได้ทำอะไรบ้างพารัม”
   “ไม่ได้ทำอะไรเลยพี่เธรา พวกเราต้อนรับอย่างสุดความสามารถของพวกเราแล้ว  พระสนมก็ดูเหมือนไม่ค่อยพอใจ พระองค์ไม่เคยเอ่ยปากพูดจากับชาวบ้านเลย  ถ้าไม่สั่งผ่านพ่อข้ามาก็จะสั่งผ่านคนสนิททีมาด้วยกัน” พารัมเริ่มเล่า
   “คนสนิทเหรอ.....”
   “ใช่พี่เธรา ชายรูปงามที่มีผมสีทองสวยงามเหมือนรูปปั้นเลยมีดวงตาสีฟ้าที่หายากด้วยนะ เขาจะเป็นคนคอยออกมาสั่งว่าพระสนมต้องการอะไร”
   “เหรอ” เขาไม่ได้สังเกตเท่าไรว่ามีใครที่ตามรับใช้พระสนมไหม เพราะมัวแต่สังเกตพระสนมจอมปลอมอยู่

   “พระสนมบอกว่า หมู่บ้านเราจะแห้งแล้งยากจนไปอีกนาน ถ้าจะแก้ไขต้องให้ข้าแต่งงานกับผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในพิธีประลอง” พูดได้เท่านี้พารัมก็ปล่อยโฮออกมา จนเธราต้องกอดเอาไว้

   “พอแล้วๆ จะร้องอะไรนักหนาเชื่อข้านะพารัมน้ำตาไม่ช่วยอะไร อย่างน้อยตอนนี้เจ้าก็ไม่ต้องแต่งงานกับคนแปลกหน้าแล้ว พรุ่งนี้จะมีพิธีแต่งงานใช่ไหม เจ้ากลับไปนอนเถอะพารัม” เธราบอกสาวน้อยตรงหน้า

   “พรุ่งนี้พี่จะเข้าพิธีแต่งงานกับข้าใช่ใหม” พารัมถามขึ้นเธอกลัว กลัวว่าเธราจะหนีไป

   “แน่นอนไม่ต้องกลัวพี่ไม่หนีไปใหน ตอนนี้กลับไปนอนได้แล้ว” เธราพูดก่อนดันไหล่ให้สาวน้อยเดินกลับที่พักของตนไป

----------------------------------------------------------

   เธราเดินกลับมาที่กระท่อม พบคุชกำลังนั่งผิงไฟอยู่หน้ากระท่อม
   “คุชดึกแล้วทำไมไม่นอน” เธราทักขึ้น

   “กระท่อมเล็กเกินไปสำหรับสามคนกระหม่อม หม่อมฉันจะนอนตรงนี้พระองค์เสด็จขึ้นไปบรรทมข้างในเถอะกระหม่อม” คุชบอกก่อนชี้ไปที่ข้างๆกองไฟที่มีผ้าปูอยู่เป็นการบอกว่าคืนนี้เขาจะนอนตรงนี้

   เธราพยักหน้าน้อยๆจริงๆอยากบอกว่านอนเบียดๆกันก็ได้ แต่คุชคงไม่ยอมและองค์วิรัลเองก็คงไม่ชอบใจนัก
   เธราก้าวเข้ามาในกระท่อมอย่างช้าๆพยายามจรดฝีเท้าให้เบาที่สุดเมื่อเห็นว่าองค์วิรัลทรงนอนอยู่ ด้วยความที่กระท่อมมีขนาดเล็กฟูกที่นอนจึงมีแค่อันเดียวแม้จะกว้างพอนอนสองคน แต่เธราก็ไม่กล้านอนกับองค์วิรัล ร่างโปร่งจึงเลือกปูผ้าที่ข้างๆฟูกก่อนลมตัวลงนอน

------------------------------------------------------------------------------------------
-----------------------------------
----


   ยามเช้ามาเยือนบรรยากาศในหมู่บ้านบันกุตอนนี้ครึกครื้น หญิงชายแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสีสันสดใส เธราถูกพาตัวไปแต่เช้า ร่างโปร่งถูกจับเปลี่ยนใส่ชุดพิธีการของหมู่บ้านบันกุ ผมสีน้ำตาลที่มักยุ่งเหยิงถูกจัดแต่งจนเข้าทรงประดับด้วยมงกุฎดอกไม้สีสด
   เมื่อถึงเวลาพิธีการเธราและพารัมถูกพามากลางหมู่บ้าน มีหนุ่มสาวชาวบันกุมาเต้นรำล้อมรอบเพื่ออวยพรแก่คู่บ่าวสาว เธราจดจ้องไปพระสนมที่นั่งดูพิธีกรรมอยู่ตรงที่ประทับ  เป็นครั้งแรกที่เธราสังเกตุเห็นชายหนุ่มรูปงามที่ยืนอยู่ด้านหลังพระสนมจอมปลอมตลอด เหมือนคนถูกจ้องจะรู้ตัวใบหน้างดงามเกินชายหันมาสบตาเธราราตรงๆก่อนจะแย้มยิ้มมาให้ รอยยิ้มที่ทำเอาเธราขนลุก
   เธราไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่มีรูปโฉมจับตาเพียงนั้นถึงมีรอยยิ้มที่เย็นยะเยือกได้ขนาดนี้ แม้ริมฝีปากสวยจะแย้มยิ้มละมุนหากแววตากลับเย็นชาแววตาสีฟ้าที่เย็นชาราวห้วงละเลลึก

   พิธีการดำเนินไปเรื่อยๆจนถึงเวลาที่ส่งตัวบ่าวสาวเข้าห้องหอ ตามประเพณีชาวบันกุห้องหอของบ่าวสาวจะต้องถูกแยกออกไปอยู่ตามลำพังท้ายหมู่บ้าน และบ่าวสาวจะต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกับถึงสามวันสามคืนเพียงแค่สองคนโดยไม่พบใคร เมื่อครบสามวันสามคืนถึงจะออกมาอยู่ในหมู่บ้านได้ตามปรกติ

   วิรัลกับคุชมองพิธีการแต่งานอยู่ห่างๆ เธราบอกว่าให้พยายามสะกดรอยตามไปที่ห้องหอที่อยู่ท้ายหมู่บ้านเพราะไม่ว่าพระสนมจอมปลอมจะทำอะไรคงลงมือตอนนั้นแน่นอน
   

   คู่บ่าวสาวหมาดๆนั่งนิ่งอยู่ในกระท่อมที่ถูกใช้เป็นห้องหอ ภายในกระท่อมกว้างขวางถูกตกแต่งงดงามมีเสบียงอาหารเพียงพอสำหรับคนสองคนในเวลาสามวัน

   เธรามองรอบๆอย่างระวังตัว เขายังจำรอยยิ้มของคนติดตามของพระสนมได้รอยยิ้มที่ไม่เหมือนของมนุษย์ รอยยิ้มของปีศาจแค่คิดเธราก็กลัว ตอนนี้ไม่ใช่มีแค่พารัมที่เขาเป็นห่วง องค์วิรัลและคุชที่สังเกตุการณ์อยู่ด้านนอกก็น่าเป็นห่วงไม่น้อย

   “พี่เธราหิวใหม เดี๋ยวข้าไปหาอะไรให้กินนะ” พารัมพูดขึ้นก่อนรีบลุกออกไปโดยที่ไม่ได้ฟังคำตอบของเธรา



   แสงตะวันลับขอบฟ้าไปสักพักแล้ว เธราเดินเช็คความเรียบร้อยรอบๆกระท่อมก่อนเข้ามาหยิบเอาผ้ากับหมอนเพื่อนที่จะออกไปนอนข้างนอก
   “พี่เธราจะไปใหน” พารัมละล่ำละลักถาม
   “พี่จะออกไปนอนข้างนอก พารัมนอนในนี้ล็อกหน้าต่างประตูให้ดีนะ”  ร่างบางของพารัมโผเข้ากอดเธรา เสียงใสละล่ำละลักปนสะอื้น
   "ไม่เป็นไรถ้าเป็นพี่เธราข้า.....ไม่เป็นไร"
   การกระทำที่ไม่ทันคาดเดา ทำเอาเธรายืนแข็งทื่อ
      "ปล่อย...พารัมปล่อยข้าก่อน" เธราออกแรงดันพารัมออกห่าง แต่เสียงสะอื้นแผ่วที่ได้ยินทำเอาใจอ่อนปล่อยให้พารัมอยู่ในอ้อมกอดตัวเองต่อไป
       "ถ้าพี่เธราไม่มีใจให้ข้าแล้วลงประลองทำไม" พารัมเอ่ยออกมาทั้งที่น้ำตายังนองหน้า ใบหน้าเล็กๆเงยขึ้นมองเธราอย่างไม่เข้าใจ
               "ถ้าข้าไม่ทำเจ้าต้องลำบากแน่ๆการแต่งงานกับคนที่ไม่รู้จักกันเลยมันไม่มีความสุขหรอกพารัม"
เธราบอกเด็กน้อยตรงหน้า
       " งั้นเป็นพี่เธราก็ไม่เป็นไรข้าไม่เป็นไร"
        "พารัม ต่อให้เป็นข้าก็ไม่ได้"
        "พี่เธรารังเกียจข้าใช่ใหม"
        "ไม่ใช่...พารัมอย่างอแงฟังพี่บ้าง" เธราเริ่มโมโหเมื่อเด็กน้อยตรงหน้าเริ่มไม่ฟัง
         "พี่เธรารังเกียจข้า" ใบหน้าหวานเหยเกน้ำตาใสๆใหลอาบหน้า
          "พี่ไม่ได้รังเกียจ"
          "พี่รังเกียจจจ ฮืออออออออออ"
          "พี่รัง..."
          "ข้าไม่ได้รังเกียจพารัม ข้าแต่งงานแล้วว" เธราตะโกนออกไปอย่างโมโห คำตวาดที่ทำเอาร่างเล็กในอ้อมกอดผงะออกไป ใบหน้าหวานมีแววงงงวย ก่อนเบะปากร้องไห้หนักกว่าเดิม
   “ข้าต้องเป็นเมียรองใช่ใหมมมม ฮือออออ”
   “มะ...ไม่ใช่พารัมใจเย็นๆฟังพี่ก่อนนะ”
   “ก็ได้ ข้าเป็นเมียรองก็ด้ายยยยยย ฮือออออออ” ร่างเล็กๆยังงอแงปล่อยโฮไม่เลิกแต่ไม่ทันได้ปลอบอะไรต่อ เธราก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป

     เหมือนมีหมอกสีดำค่อยๆลอยเข้ามาอ้อยอิ่งรอบตัว อากาศที่หายใจเข้าไปเริ่มเบาบาง ร่างเล็กๆของพารัมเริ่มโงนเงนเหมือนจะหมดสติ เธราประคองพารัมออกมานอกกระท่อม แต่หมอกสีดำเริ่มก่อตัวหนาขึ้นเสียงหัวเราะเบาๆลอยมาตามลมฟังดูเสียดเข้าไปถึงหัวใจ พารัมหมดสติไปแล้วเธราพยายามประคองตัวเองให้มีสติมากที่สุด สายตาเริ่มมองหาองค์วิรัลกับคุชที่สุ่มรออยู่ด้านนอก
   “ชายหนุ่มผู้เอาชนะลูกครึ่งอมนุษย์ได้เป็นยังไงบ้าง เริ่มสิ้นฤทธิ์แล้วสินะ” เสียงของชายหนุ่มรูปงามผู้มีผมสีทองและดวงตาสีฟ้าเดินออกมาจากกลุ่มหมอกที่ก่อตัวขึ้นเอ่ยขึ้นอย่างเย้ยหยัน
   “นึกว่จะแน่”

   “เจ้าเป็นใคร” เธรากัดฟันถามออกไป ความกดดันมหาศาลที่เกิดขึ้นรอบตัวทำเอาเธราแทบหมดสติ

   “ในเมื่อเจ้าจะตายแล้ว ข้าจะบอกให้เอาบุญละกันเผื่อเจ้าจะจำไปบอกกับเจ้าแห่งความตายว่าคนที่ฆ่าเจ้าชื่ออะไร” ใบหน้าแสนสวยแม้จะเป็นชายยื่นเข้ามาใกล้เธรา ก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบแก้มเธราอย่างแผ่วเบา

   “นามของข้าคือ รันตรา”  รอยยิ้มที่เหมือนจะเหยียดหยันคนทั้งโลก ของคนตรงหน้าทำเอาเธราเริ่มหวั่นใจ มือของคนตรงหน้าเลือนไปที่คอของเธราอย่งอ้อยอิ่ง ทั้งที่ยังไม่ละสายตาไปจากเธรามือสวยที่จับลำคอของเธราค่อยๆมีเล็บสีแดงสดงอกออกมาพร้อมกับกดลงลำคอของเธราอย่างย่ามใจ

   “ฉับ!!” สิ้นเสียงมือที่กำลังปลิดชีวิตของเธราก็ขาดสะบั้นลง เลือดดำสนิทสาดกระเซ็นเต็มใบหน้าเธรา
   คุชมองผลงานตัวเองอย่างพอใจ ร่างแสนสวยของคนตรงหน้าผงะไปเล็กน้อยแววตาสีฟ้าเหลือบมองมือที่ขาดกระเด็นของตัวเองก่อนหันมามองคนที่ถือดาบประจันหน้าอยู่ตอนนี้
   “หึ ข้าประมาทไปสินะไม่นึกว่าจะมีองค์รักษ์ประจำตัวซะด้วย” แม้น้ำเสียงจะดูสบายๆ แต่แววตากลับน่ากลัวจนเธราหวั่นใจ
   “ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากับพระสนมจอมปลอมนั่นต้องการอะไร แต่อย่ามายุ่งกับคนของนันทานคร”คุช
ประกาศกร้าวตำแหน่งแม่ทัพฝ่ายซ้ายไม่ได้มาเพราะโชคช่วย ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตเขาก็ไม่ลังเลคุชหันมองพระสนมตัวจริงที่ตอนนี้เหมือนจะเริ่มดีขึ้นแล้วก็เบาใจ
   “หึ คนของวังหลวงสินะไม่คิดว่าจะรู้ตัวเร็วขนาดนี้ แต่ก็ช้าไปอยู่ดี เพราะข้าขาดอีกอย่างเดียวข้าก็ได้ของที่ข้าต้องการครบแล้ว”
   “เจ้าหมายถึงอะไร” คราวนี้เป็นเธราที่ถามขึ้น
   “หึหึหึหึ”ร่างตรงหน้าหัวเราะราวตลกเสียเต็มประดา ดวงตาสีฟ้าฉายแววดูถูกคนตรงหน้าชัดเจน
   “สิ่งที่ข้าต้องการ....ก็คือ.” พูดพลางยกแขนข้างที่โดนฟันจนขาด ขึ้นมาเลียเลือดสีดำที่ไหลไม่หยุดเบาๆ  แล้วเธรากับคุชก็ต้องตกใจเมื่ออยู่มือที่โดนฟันจนขาดกลับงอกขึ้นมาใหม่
   “หัวใจของนังนั่น” พูดพลางชี้ไปที่พารัมที่ตอนนี้นอนหมดสติอยู่
   “ทำไม พารัมไปทำอะไรให้แก” เธราพูดขึ้นอย่างโมโห กับคนตรงหน้าที่พูดว่าจะฆ่าคนอื่นได้หน้าตาเฉย
   “เปล่า นังนั่นไม่ได้ทำอะไรให้ข้า เพียงแต่มันมีคุณสมบัติครบก็เท่านั้น”
   “คุณสมบัติอะไร”
   “ข้าเวทนาความพยายามของพวกเจ้านักข้าจะบอกให้ละกัน ข้าต้องการหัวใจของหญิงสาวพรมจรรย์ที่ถือกำเหนิดในวันจันทร์ดับและเป็นหม้าย” คำตอบของคนตรงหน้าเรียกความงุนงงเพียงครู่
   “เจ้าหมายถึง เจ้าต้องฆ่าข้าเพื่อจะให้พารัมเป็นหม้ายสินะ” เธราเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบา แม้เขาจะไม่ได้กลัวความตายเพราะคิดเสมอว่าทุกคนต้องตาย แต่การถูกหมายเอาชีวิตนั้นก็สร้างความหวาดกลัวให้เธราได้ไม่น้อย
   “ฉลาดมาก สมแล้วที่จะได้ตายด้วยมือข้า”
   “หยุดพูดเพ้อเจ้อได้แล้วเจ้าปีศาจ เจ้าไม่มีทางได้หัวใจใครไปนอกจากจะทิ้งหัวใจตัวเองไว้ที่นี่” เสียงทรงอำนาจที่ดังขึ้นเรียกสายตาของทุกคนให้หันไปมอง
   วิรัลปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับดาบที่จ่อคอของพระสนมจอมปลอมไว้
   “ข้าคือวิรัลผู้ครองบังลังก์แห่งนันทานคร จงบอกมาว่าทำแบบนี้ทำไม” วิรัลเอ่ยขึ้นพลางกดดาบลงบนคอของพระสนมจอมปลอมที่ยืนนิ่ง “ไม่อย่างนั้นคนที่ตายคนแรกอาจเป็นนายเจ้า”
   “หึหึ ข้าคงพลาดไปจริงๆการที่องค์วิรัลปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าข้า ไม่ใช่สิ่งที่ข้าคาดคิดมาก่อน”
 รันตราพูดขึ้นก่อนหันไปมองเธรา
   “แต่ไม่ว่ายังไงข้าก็ต้องเอาชีวิตของหนุ่มน้อยคนนี้” พูดพลางชี้ไปที่เธรา
   “ถ้าเจ้าหมายถึงเธรา ข้าคงปล่อยให้เจ้าเอาชีวิตพระสนมของข้าไม่ได้หรอกเจ้าปีศาจ ข้ามีของข้าอยู่คนเดียว” วิรัลพูดติดตลกแต่ใบหน้าไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย
   เป็นครั้งแรกที่เธราเห็นแววตาคาดไม่ถึงของปีศาจตรงหน้าแววตาสีฟ้ามองมาที่เธราอีกครั้งเนิ่นนาน  ก่อนที่ร่างสวยงามของรันตราค่อยๆจางหายไป พร้อมกับคำพูดสุดท้ายที่ทิ้งไว้
   “องค์วิรัล ข้านับถือในความเก่งกาจของท่านแต่ข้าจะเอาชีวิตพระสนมท่านไม่ว่าอย่างไรข้าก็ต้องทำข้าจะไม่เลิกรา”
   วิรัลมองร่างของปีศาจตงหน้าที่ค่อยๆจางหายไป เมื่อหมอกดำรอบตัวเริ่มคลายลง  ร่างของพระสนมจอมปลอมที่วิรัลใช้ดาบจ่อคออยู่ก็ค่อยๆอ่อนยวบลงจนกลายเป็นเพียงกองดินเหลวเหนียวๆ
   “มนต์สร้างร่าง” คุชเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นร่างของพระสนมจอมปลอมกลายเป็นเพียงกองดิน “ปีศาจนั่นสร้างพระสนมปลอมขึ้นมาบังหน้า เพื่อให้ตัวเองได้ในสิ่งที่ต้องการได้ง่ายขึ้น ไม่มีใครรู้ว่าหน้าตาพระสนมเป็นยังไงทุกอย่างเลยง่ายขึ้นไปอีก”
   “หัวใจของหญิงสาวพรมจรรย์ที่ถือกำเนิดในวันจันทร์ดับและเป็นหม้าย ของแปลกๆแบบนั้นจะเอาไปทำอะไรกัน” เธราถามขึ้น หากสิ่งที่ได้กลับมามีเพียงแววตากังวลใจของวิรัล
 :katai4: :katai4: :katai4:


มาต่อแล้วค่าาา
ตอนนี้มีตัวละครใหม่โผล่มาอีกแล้ว
ยังไงก็ฝาก เธรากับวิรัลด้วยน้า
เข้าไปกดติดตามเพจกันไว้น้า จะมีสปอยเรื่อยๆ
อ่านแล้วชอบไม่ชอบยังไงติชมคอมเม้นกันได้ค่าา

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-08-2016 00:22:30 โดย primprie »

ออฟไลน์ kail

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 130
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
ยิ่งอ่าน ยิ่งค้าง งื้ออออออ รอตอนต่ออออ

ออฟไลน์ sosad

  • >GuanOyze<
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 77
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-3

ออฟไลน์ JustWait

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3349
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-4
เรื้องนี้สนุกก ปกติไม่ชอบแนวนี้ แต่เรื่องนี้สนุกมากเลยค่ะ รอนะ


ปล.ที่รักคะ เวทที่มาจากเวทมนตร์ ไม่ที ย์ นะคะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-08-2016 10:44:51 โดย JustWait »

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
รอตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ imymild

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 354
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
ค้างเหลือเกินเจ้าค่ะ

ออฟไลน์ parco2929

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
โอ้ย ยิ่งอ่านยิ่งค้าง  :katai1:ท่านวิรัล เท่ห์มากๆ "ข้ามีของข้าคนเดียว" 555

ออฟไลน์ KnightDevil

  • Love is neither smile or cry.
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 32
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
สนุกมากค่า รอคอยตอนต่อไปน้า

มาแปะคำผิดที่เจอจ้า

สังเกตุ -> สังเกต
แก้ใข -> แก้ไข
ทีมาด้วยกัน -> ที่
ใหน -> ไหน
ใหล่ -> ไหล่
ฝูก -> ฟูก
เธาราถกพาตัว -> ถูกพาตัว
สีสันต์ -> สีสัน
มงกุฏ -> มงกุฎ
ใหม -> ไหม
เดี๊ยว -> เดี๋ยว
ล๊อก -> ล็อค
แผ่วว -> แผ่ว

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
เห้ย ไม่นะ  :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4:

สรุปว่าตอนนี้ต้องดูแลพารันกับเธรา ไม่งั้นม่องเท่งคู่แน่ แต่ว่ามันก็อาจมีคนอื่นที่เกิดแบบเดียวกับพารันนา~ ตามไปหาก่อนไหมว่ามีใครบ้าง

แต่เคสนี้เกี่ยวกับอีแผ่นดินข้างๆแน่  :fire: :fire: :fire: :fire: :fire:

มันต้องมีทางปราบพวกนี้ลงสิ ไม่งั้นจะปิดตัวไปทำไมตั้งนาน  :katai4:

ปอลอ อย่าลืมแก้ไขวันที่ในหน้าหลักนะคะ ><

“ปีศาจนั่นสร้างพระสนมปลอกขึ้นมาบังหน้า << ปลอม

บังลังค์ << บัลลังก์
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-08-2016 16:32:12 โดย BlueCherries »

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4994
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ mukmaoY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3957
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +145/-7
ถึวสวามีจะทิ้ง แต่ก็ซื่อสัตย์มากๆ ชอบบบ

ออฟไลน์ Lovetree

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
องค์วิรัลมีแววตากังวลเพราะห่วงเธราใช่ไหม อิอิ  ส่วนเธราก็ไม่กลัวบ้างเลย  ปีศาจนั่นจะมาเอาชีวิตไปจริงๆนะรู้ไหม

ต่อจากนี้ไปองค์วิรัลอย่าทิ้งเธราอีกนะ 

เรื่องสนุกมากๆค่ะ อ่านเพลินเลย  รอติดตามตอนต่อไปค่ะ
ขอบคุณมากๆนะคะ :กอด1: :L2:

ออฟไลน์ AeRoMoZa

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 432
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1
ค้างหนักกว่าเดิมค่า คราวนี้องค์วิรัลต้องปกป้องเธราอย่างจริงจังแล้วสิเนี่ย แล้วปิศาจนี่คือใคร องค์วิรัลต้องรู้แน่เลยว่าปิศาจจะทำอะไร

ออฟไลน์ primprie

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-1
    • PrimPrie
ตอนที่๕
   ร่างเล็กๆพารัมที่หมดสติได้รับการดูแลอย่างดีจากมารดา ในขณะเดียวกันที่บิดาของพารัมก็นอนหมดสติอยู่อีกด้าน
   “หัวหน้าหมู่บ้านหมดสติอยู่ก่อนแล้ว ตอนที่ข้าเขามาเอาตัวพระสนมตัวปลอม ข้าน่าจะสะกิดใจตั้งแต่ที่พระสนมตัวปลอมนั่นไม่ขัดขืนอะไรยอมเดินตามไปง่ายๆแม้ข้าจะเอาดาบจ่อคอ ที่แท้ก็เป็นมนต์สร้างร่าง หัวหน้าหมู่บ้านเองก็คงถูกสะกดจิตไว้แน่ๆ” วิรัลพูดขึ้น

   “แล้วหัวหน้าหมู่บ้านจะฟื้นไหม” เธราถามอย่างกังวล

   “หากมนต์คลายแล้วคงฟื้นกระหม่อม ในเมื่อผู้ร่ายเวทจากไปมนต์จะเริ่มคลาย ขนาดพระสนมตัวปลอมยังกลายเป็นดินเลยกระหม่อม”

   เธราพยักหน้าเข้าใจ ก่อนหันไปมองร่างเล็กของพารัมอย่างเป็นห่วงตอนนี้นอกจากเขา พารัมเองก็อยู่ในอันตรายไม่น้อยและดูเหมือนรันตราจะไม่ยอมรามือง่ายๆซะด้วย

   ท่าทางกังวลของคนตรงหน้าอยู่ในสายตาวิรัลตลอดเวลา เธราไม่ได้สนใจรอยเขียวช้ำและบาดแผลที่บาดลึกที่คอตัวเองด้วยซ้ำร่างโปร่งเพียงเอาผ้าพันไว้ เหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อยหากเลือดที่เริ่มซึมออกมาจนชุ่มบ่งบอกได้อย่างดีว่าแผลที่ลำคอคงไม่ใช่เล็กๆ
   “เราจะรับตัวพารัมไปอยู่ในวังชั่วคราวจนกว่าทุกอย่างจะปลอดภัย คุชเจ้าจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยเรื่องนี้จะต้องไม่แพร่กระจายออกไปจนชาวเมืองแตกตื่นกำชับทุกคนให้เข้าใจด้วย” วิรัลสั่งแม่ทัพฝ่ายซ้ายของตัวเองก่อนออกแรงดึงมือเธราให้เดินตามไป


   เธราเดินตามวิรัลไปเงียบๆ ทุกอย่างบานปลายใหญ่โตจนตอนนี้เขาเองก็หวั่นใจ เธรามั่นใจเสมอเวลาตัดสินใจทำอะไรและเขาจะยอมรับผลที่เกิดขึ้นอย่างไม่ลังเลแต่คราวนี้ ผลที่เกิดขึ้นมันไม่ได้เกิดกับเขาคนเดียว เธราไม่รู้ว่าปีศาจนั่นต้องการหัวใจของพารัมไปทำไมและคุณสมบัติแปลกๆนั่นมันมีความหมายยังไง
   รู้ตัวอีกทีเธราก็ถูกพาตัวกลับมาที่กระท่อม ร่างของเธราถูกจับให้นั่งลงผ้าพันคอถูกดึงออก  ทำเอาเธราสะดุ้งสุดตัวเมื่อแผลโดนผ้าเสียดสี
   “จะรอให้เลือดไหลจนหมดตัวก่อนถึงจะทำแผลใช่ไหม” วิรัลพูดขึ้นเมื่อเห็นรอยแผลเต็มตา ลำคอระหงมีรอยแผลลากยาวเกือบรอบ รอยช้ำจนเขียวปรากฏชัดเจนเสื้อที่สวมอยู่มีคราบเลือดเลอะอยู่จนทั่วทั้งเลือดของตัวเธราเอง และเลือดสีดำของปีศาจ
   เธราค่อยๆถอดเสื้อออก ก่อนหันไปหาผ้าสะอาดมาชุบน้ำที่อยู่ในเหยือกสำหรับกินแล้วค่อยๆเช็ดคราบเลือดออกจากตัวเองเบาๆ
   วิรัลมองร่างสมส่วนตรงหน้าผิวที่อยู่ใต้ร่มผ้านั้นขาวเนียนบ่งบอกถึงชาติพรรณที่งดงาม หากผิวที่เผยอยู่ภายนอกกลับมีสีเข้มตัดกันอย่างชัดเจน บ่งบอกอย่างดีว่าเธราคงไม่เคยอยู่ตำหนักเฉยๆแบบที่สนมทั่วไปกระทำ เขาไม่รู้ว่าคนตรงหน้าทำอะไรไปบ้างหรือทำอะไรได้บ้างเธราเป็นอิสระและไม่สามารถคาดเดาได้ราวอากาศ บางทีก็เย็นสบายราวสายลมในฤดูใบไม้พลิ บางคราวก็หุนหันราวพายุ หรือบางทีก็นิ่งสนิทราวไม่มีตัวตน อยู่รอบๆตัวเขาแต่เขากลับไม่เคยมองเห็น
   เธราเงยหน้ามององค์วิรัลเมื่อรู้สึกถึงการจับจ้อง แววตาสีดำสนิทที่ทอดมองมาตรงๆทำเอาเธราขมวดคิ้ว
   “หม่อมฉันเช็ดเลือดออกไม่หมดหรือกระหม่อม” เธราพูดพลางเอาผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าตัวเองซ้ำไปมา “ไม่มีกระจกซะด้วยเลือดปีศาจทำไมเช็ดออกยากนักก็ไม้รู้” เธราบ่น “ตรงไหนที่ยังไม่สะอาดกระหม่อม” พูดพลางขยับเข้าใกล้คนที่มองก่อนเงยหน้าขึ้นเพื่อที่จะให้วิรัลบอกว่าตรงไหนที่ยังเช็ดไม่หมด
   วิรัลฉวยเอาผ้าในมือเธรามาเช็ดให้ ใบหน้าฝั่งที่โดนหมัดจากการประลองยังมีรอยเขียวช้ำ มุมปากด้านล่างยังห้อเลือดหากวันนี้คนตรงหน้ากลับได้แผลรอบลำคอมาเพิ่ม เธราไม่เคยปริปากบ่นเรื่องความเจ็บปวดของตัวเอง เมื่อมีแผลมือเรียวมักทำแผลของตัวเองเงียบๆโดยไม่เอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากใคร

   “เจ็บไหม” วิรัลเอ่ยถามเมือจรดผ้าลงตรงมุมปากที่ยังห้อเลือด เธราส่ายหน้าเบาๆ มือหนาจึงเลื่อนไปเช็ดบริเวณลำคอที่มีรอยเลือดเกรอะกรังแม้แผลจะไม่ได้ลงลึกจนถึงเส้นเลือดแต่ก็ลึกพอที่จะมีเลือดไหลซึมออกมาตลอดเวลา

   “แผลใหญ่พอดูเลือดไหลไม่หยุดแบบนี้ข้าว่าให้หมอมาดูหน่อยเถอะ”

   “ไม่ต้องหรอกกระหม่อม หม่อมฉันมียาห้ามเลือด” พูดจบก็เอี้ยวตัวไปค้นกระปุกยาออกมา ก่อนทำท่าจะทายาด้วยตัวเอง

   “ข้าทาให้” วิรัลฉวยเอาตลับยาไปจากเธราก่อนค่อยๆแต้มยาลงบนแผลอย่างเบามือ
   “ทำไมรันตรานั้นต้องอยากได้หัวใจของพารัมด้วย แล้วไอ้หัวใจของหญิงสาวพรมจรรย์ที่ถือกำเหนิดในวันจันทร์ดับและเป็นหม้ายน่ะมันอะไรกัน อยากได้สาวพรมจรรย์แต่อยากให้เป็นหม้าย ไอ้คนอยากได้มันต้องการทำอะไรกันแน่” เธราบ่นไปเรื่อยขณะที่วิรัลกำลังใส่ยาให้ ใบหน้าเรียบๆแย้มยิ้มน้อยๆอย่างอารมณ์ดีแม้จะเพิ่งผ่านเรื่องร้ายๆมา ตลอดมาเธราไม่ค่อยเป็นที่รักของใครความใส่ใจเล็กๆน้อยๆที่คนตรงหน้าหยิบยื่นให้จึงทำให้เธรารู้สึกดีได้ไม่ยาก
   “ยิ้มอะไร” วิรัลถามขึ้นเมื่อคนตรงหน้านั่งยิ้มทั้งทีแผลรอบคอยังมีเลือดไหลไม่หยุด
   เธราส่ายหน้าแต่ก็ยังคงยิ้มอยู่เหมือนเดิม
   “พระองค์จะให้พารัมไปอยู่ในวังหรือกระหม่อม” เธราถามขึ้น
   “”ก็คงต้องทำอย่างนั้นก่อน เพราะตอนนี้เรายังไม่รู้เหตุผลที่แท้จริงของเจ้าปีศาจนั่น”
   “ถ้าหม่อมฉันยังไม่ตาย ยังไงพารัมก็ยังปลอดภัยกระหม่อม”
    เสียงกุกกักดังขึ้นด้านนอกก่อนคุชจะก้าวเข้ามาทำความเคารพ
   “เป็นยังไง”วิรัลถามขึ้น
   “ทุกอย่างเรียบร้อยกระหม่อม ทันทีที่พารัมได้สติเราจะเดินทางกลับวังกันทันทีกระหม่อม” คุชตอบก่อนมีท่าทีอึกอักเหมือนมีเรื่องอยากจะพูด
   
   “มีอะไรก็ว่ามาคุช” วิรัลพูดเป็นเชิงอนุญาต การที่ผ่านสนามรบด้วยกันมามากมายทำไมท่าทางเหมือนมีอะไรในใจของแม่ทัพฝ่ายซ้ายเขาจะมองไม่ออก
   “ปีศาจนั่นบอกว่า พารัมจะต้องมีคุณสมบัติครบตามที่มันต้องการ คือเป็นสาวพรมจรรย์ เกิดในวันพระจันทร์ดับและก็เป็นหม้าย เมื่อมีครบสามข้อนี้มันถึงจะเอาหัวใจของพารัมไปใช้ประโยชน์ได้ ตอนนี้ขาดแค่เป็นหม้ายเพราะพารัมเข้าพิธีแต่งงานกับพระสนมแล้ว ฉะนั้นจะให้พารัมเป็นหม้ายเลยต้องฆ่าพระสนมใช่ไหมกระหม่อม..........งั้นถ้าเราทำลายคุณสมบัติข้ออื่นเสียล่ะกระหม่อม” คุชกล่าวออกมาอย่างลังเล
 เธราและวิรัลเงียบไปเป็นครู่พลางคิดตามคำพูดของคุช จนสุดท้ายคนที่พูดออกมาก่อนคือวิรัล
   “คุณสมบัติข้ออื่นที่ทำลายได้.....เจ้าหมายถึง”
   “ใช่กระหม่อม แค่พารัมไม่ใช่สาวพรมจรรย์.....โอ๊ย” คุชร้องขึ้นทันทีพลางยกมือขึ้นกุมหน้าผากที่เพิ่งโดนเหยือกน้ำปาใส่
   “อย่าพูดแบบนี้อีกคุช” คนปาเหยือกน้ำพูดก่อนหันไปหยิบเสื้อมาใส่
   “เจ้าคิดว่าข้าลงประลองเพื่ออะไร แล้วเจ้าคิดเหรอว่าถ้าหัวใจของพารัมใช้ไม่ได้ รันตราจะไม่ไปหาหัวใจของคนอื่น เด็กที่เกิดในวันจันทร์ดับไม่ได้มีคนเดียว แล้วเจ้าจะให้คนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่มารับกรรมอีกกี่คน สิ่งเดียวที่เราต้องทำคือหาสาเหตุว่าทำไมปีศาจอย่างรันตราถึงเข้ามาทำร้ายมนุษย์แบบนี้และอะไรคือสาเหตุต่างหาก” 
   “หม่อมฉันขออภัยกระหม่อม” คุชกล่าวพลางลูบหน้าผากไปมาดีที่พระสนมขว้างมาไม่แรงไม่อย่างนั้นได้เลือดอาบหน้าแน่
   
-----------------------------------------------------------------------------
---------------------
-------



   ม้าศึกสามตัวถูกเตรียมพร้อมสำหรับเดินทางไกล พารัมอยู่ในชุดพร้อมเดินทางใบหน้าน่ารักยังมีซีดเซียวมีบิดาและมารดายืนเคียงข้าง
   “หมอมฉันของประทานอภัยกระหม่อม ความโง่เขลาครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก” ชายวัยกลางคนผู้เป็นหัวหน้าหมู่บ้าบันกุกล่าวขึ้นอย่างสำนึกผิด
   “เอาเถอะไม่มีใครอยากให้เกิดเรื่องแบบนี้และเจ้าเองก็ถูกสะกดหาได้ตั้งใจไม่” วิรัลเอ่ยขึ้น หัวหน้าหมู่บ้านที่ตอนนี้เพิ่งได้สติกลับคืนมาและรับรู้เรื่องราวทั้งหมด รวมถึงรู้ว่าเธราเด็กหนุ่มที่เคยมาช่วยเหลือหมู่บ้านไว้หลายครั้งนั้นคือพระสนมเอกแห่งนันทานคร
   “ข้าไม่เคยรู้มาก่อนว่าเจ้า....เอ่อ.ท่านคือสนมเอกแห่งนันทานคร”
   “ไม่ต้องคิดมากท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ไม่ใช่มีแค่ท่านที่ไม่รู้คนอื่นก็ไม่ค่อยมีใครรู้หรอก” เธราเอ่ยอย่างสบายๆ ใบหน้าเรียบๆแย้มยิ้มอย่างอารมณ์ดี เพราะมารดาของพารัมนำขนมมาให้ซะเยอะแยะ

   พารัมยืนมองพ่อกับแม่ที่เดินห่างออกไปจนลับตา ในใจยังคงหวั่นแม้จะรับรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้วแต่เอาเข้าจริงๆก็ยังสับสนและหวาดกลัวไม่น้อย ยิ่งต้องจากบ้านจากครอบครัวที่อยู่มาแต่เกิดยิ่งทำเอาจะร้องไห้เสียให้ได้
   “พารัมไปกันได้แล้ว” เป็นเธราที่เดินมาจูงมือพารัมไปที่ม้า ร่างเล็กๆของพารัมเดินตามไปอย่างว่าง่าย ก่อนยื้อตัวเบาๆเมื่อเธราจะส่งขึ้นม้า
   “พี่เป็น...เอ่อ...พระสนมขององค์วิรัลจริงๆเหรอ” เสียงใสเอ่ยถามอย่างลังเลก่อนเหลือบมองวิรัล ที่ยืนอยู่ไม่ใกล
   “อืม ใช่” เธราตอบง่ายๆ ก่อนส่งตัวพารัมขึ้นหลังม้า และพาตัวเองตามขึ้นไป
   “แต่...แต่พี่เป็นชาย”
   “มันเป็นเรื่องของการเมืองน่ะ” เธราตอบ เขาเข้าใจว่าทำไมเด็กน้อยอย่างพารัมถึงไม่เข้าใจ
   “แปลว่า...พี่กับองค์วิรัลไม่ได้รักกันใช่ไหม”
   “พารัม การแต่งงานของพี่กับองค์วิรัลน่ะ จริงๆมันก็มีส่วนคล้ายการแต่งงานของพี่กับเจ้านะ เราจำเป็นต้องทำตามหน้าที่ คืนนั้นเจ้าบอกว่าเป็นพี่ก็ไม่เป็นไร แต่เจ้าก็ไม่ได้รักพี่ใช่ไหมล่ะ” เธราอธิบายกับพารัมยืดยาว เขารู้ว่าพารัมต้องเข้าใจ


   ทันทีที่เข้ามาในบริเวณวังหลวง เธราก็ต้องแปลกใจเมื่อมีการเตรียมการขึ้นราวกับจะมีงานสถานการณ์รอบตัวดูวุ่นวายไปด้วยผู้คน คาเซเดินมาทำความเคารพวิรัลกับเธรา สายตาคมเหล่มองมาที่พารัมแต่ไม่ได้เอ่ยอะไร
   “หากวันนี้หระองค์กับพระสนมยังไม่เสด็จกลับมาหม่อมฉันจะส่งคนไปรับแล้วกระหม่อม เกิดเรื่องอะไรขึ้นรึเปล่ากระหม่อม” คาเซเอ่ยเหมือนถามไถ่แต่สายตาและประโยคคำถามราวบังคับให้บอกทุกอย่าง
   “เดี๊ยวเราเข้าไปคุยกันข้างในดีกว่าคาเซ เธราพารัมข้าจะส่งให้ไปอยู่กับท่านป้าข้าแล้วกันให้ไปอยู่ช่วยรับใช้จะได้ฝึกมารยาทในวังด้วย ตำหนักของเจ้าเล็กไป แค่รารีกับสหัสก็จะไม่มีที่นอนกันแล้วไม่ใช่รึ” วิรัลพูดดักคอเมื่อเธรามีท่าทีเป็นห่วง
   “หรือเจ้าอยากให้คนในวังสงสัยว่าทำไมอยู่ดีๆพระสนมถึงรับเด็กสาวชาวบ้านมาอยู่ที่ตำหนัก
 แค่สหัสนี่ก็ลือกันไปเท่าไรแล้ว ตำหนักท่านป้าของข้าใหญ่โตและก็เป็นที่สำหรับฝึกพวกนางกำนัลเด็กๆด้วย ไม่ต้องห่วงเยอะไป พารัมของเจ้าปลอดภัยแน่” วิรัลหันมากระซิบกับเธราด้วยประโยคยืดยาว หากยังไม่ทันได้พูดจาอะไรกันต่อ ร่างๆหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น ร่างสูงเดินตรงเข้ามายังกลุ่มคนที่ยืนคุยกันอยู่หากสายตาจับจ้องเพียงเจ้าของตัวเอง
   “ท่านหายไปไหนมา” ประโยคห้วนๆดังขึ้นโดยไม่มีการเกริ่นนำ สหัสไม่สนใจทำความเคารพหรือสนใจคนรอบข้างแม้แต่น้อย ดวงตาสีเทาแสนสวยจับจ้องไปที่ลำคอของเธราที่มีผ้าพันแผล และใบหน้าที่ยังมีรอบเขียวช้ำประปราย
   
----------------------------------------------------------------------------
----------------------------
----

   ภายในห้องทรงงานขององค์วิรัลเงียบสนิท ทันทีที่เรื่องราวถูกเล่าจนจบ ใบหน้าของทุกคนมีแววเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด
   “นั่นมันส่วนประกอบของการปลุกชีวิตของผู้หลับใหล” เป็นสหัสที่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ  “หัวใจของหญิงสาวพรมจรรย์ที่ถือกำเนิดในวันจันทร์ดับและเป็นหม้าย คือส่วนประกอบที่ใช้ปลุกชีพเป็นยาของพวกใช้เวทย์นอกรีตหรือพวกปีศาจ” คำเฉลยของสหัสยิ่งทำให้ทุกคนในห้องกังวลกว่าเก่า
   “แล้วมันจะเอาไปปลุกใครล่ะ” เป็นคุชที่ถามขึ้น
   “นั่นล่ะที่เราต้องรู้” คาเซพูดขึ้นใบหน้ามีแววครุ่นคิดตลอดเวลา พลางบอกข่าวใหม่ที่เพิ่งได้มา “ข่าวลือเรื่องม่านหมอกแห่งเวทย์เริ่มเบาบางลง หม่อมฉันลองให้คนไปสืบข่าวมาแล้วเป็นความจริงกระหม่อม หมอกแห่งเวทย์บางลงมากจนมองเห็นเมืองกัชธาแล้วกระหม่อม”
   “แปลว่าศึกภายในสงบแล้วเหรอคาเซ” คุชเอ่ยถามขึ้นเมืองแห่งเวทย์ต้องปิดตัวลงเพราะปัญหาแย่งชิงอำนาจภายใน และเมื่อผู้มีพลังเวทย์ที่แข็งแกร่งต่อสู่กันพลังมากมายมหาศาลจึงล้นทะลักเข้ามายังชายแดนเมืองมนุษย์จนแทบจะลุกลามใหญ่โตกลายเป็นสงครามระหว่างเผ่าพันธุ์ สุดท้ายแล้วเมืองแห่งเวทย์จึงตัดสินใจเลือกที่จะปิดตัวเองลงและนับจากนั่นก็เป็นเวลาเกือบร้อยปีแล้ว
   “แต่ว่าปีศาจเป็นพวกนอกรีต จะเกี่ยวกับกัชธาเมืองแห่งเวทย์ได้ยังไง” เธราสงสัย
   “เพราะว่ามนุษย์กับชาวเวทย์ตัดขาดกันมานานแล้วน่ะสิ เราจึงไม่รู้เลยว่าภายในนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้างและหลังจากเกิดหมอกแห่งเวทย์ขึ้นมาเป็นกำแพงปิดกั้นเมืองแห่งเวทย์จากโลกภายนอก พวกปีศาจก็แทบไม่เคยแสดงตัวเลย และเราก็ไม่รู้ว่ามันจะเกี่ยวหรือไม่เกี่ยวกันยังไง” วิรัลพูดขึ้นมา
   “แล้วเราจะทำยังไงดี” เธราถามขึ้นอย่างกังวล
   “เอาไว้ก่อนตอนนี้เรามีเรื่องเฉพาะหน้าต้องทำ” วิรัลเอ่ยขึ้นก่อนหันไปหาคาเซที่หยิบเอกสารมาส่งให้อย่างรู้หน้าที่

   “งานพิธีเฉลิมฉลองการครองราชย์ครบเจ็ดปีของพระองค์ในอีกเจ็ดราตรีข้างหน้า  หม่อมฉันเตรียมงานใกล้เสร็จแล้วกระหม่อมเหลือแค่บางอย่างที่พระองค์ต้องเป็นคนตัดสินพระทัยกระหม่อม” คาเซรายงานวิรัลอย่างรู้หน้าที่
   “เอาตามที่เจ้าเห็นสมควรแล้วกันคาเซ” วิรัลพูดก่อนเหลือบมองเธรา
   “เจ้าอยากได้อะไรไหมเธรา” วิรัลเอ่ยถามขึ้น คนตรงหน้ามีท่าทางอึกอักเล็กน้อยก่อนส่ายหน้า
   “หม่อมฉันไม่อยากได้อะไรกระหม่อม”
   “พระสนมขอได้เลยนะกระหม่อม พิธีเฉลิมฉลองการครองราชย์ราชาจะต้องประทานทุกอย่างตามที่ขอเลยกระหม่อม” คาเซเอ่ยยุอย่างนึกสนุกเมื่อพระสนมดูท่าจะไม่อยากได้ใคร่ดีอะไรนัก

   เธราครุ่นคิดอยู่เป็นครู่ก่อนรอยยิ้มบางๆจะปรากฏราวกับเด็กได้ของรางวัล
   “หม่อมฉันอยากให้ทรงพระราชทานอภัยโทษ” คำขอที่เหนือการคาดหมายเรียกเสียงหัวเราะของคนยุยงได้อย่างดี นึกไม่ผิดจริงงคาเซคิดอย่างนึกสนุก
   “ให้ใคร” วิรัลเอ่ยขึ้นเขารอยยิ้มหยีที่เหมือนดีใจนักหนา  ทั้งที่คำขอดูจะไม่มีประโยชน์อะไรกับตัวเองสักนิด
   “นักโทษในคุกใต้ดินกระหม่อม”
   “พวกนั้นมีแต่พวกร้ายกาจจะปล่อยออกมาไม่ได้กระหม่อม” เป็นคุชที่ละล่ำละลักท้วงออกมา คุกใต้ดินนั้นเป็นที่รู้กันว่าเป็นคุกที่ใช่สำหรับขังพวกแม่ทัพหรือโจรฝีมือฉกาจ  ที่ถูกจับตัวมาหลังจากพ่ายแพ้ต่อองค์วิรัล แต่ละคนล้วนมีฝีมือน่ากลัวไม่สมควรปล่อยออกมาอย่างยิ่ง
   “เพราะว่าพวกนั้นเก่งไงกระหม่อม คนเก่งจะเอาไปขังไว้ให้ตายเปล่าก็เสียดาย ปล่อยให้เขากลับบ้านเมืองตัวเองอย่างน้อยหากเกิดอะไรขึ้นเขาได้ดูแลตัวเองกันได้ไม่ใช่รอแต่ทหารหลวง หรือถ้าเกิดมีกองทัพเลือดปรากฎจริงๆขึ้นพวกเขาจะได้ปกป้องเมืองปกป้องหมู่บ้านของตัวเองได้ และการอภัยโทษครั้งนี้จะเป็นการซื้อใจกษัตริย์ต่างๆที่มาร่วมยินดีด้วยว่าองค์วิรัลแห่งนันทานคร นอกจากจะเก่งกาจยังมีเมตตาปราณีด้วยกระหม่อม” เธราอธิบายยืดยาวหวังลึกๆว่าองค์วิรัลจะเห็นด้วย
   “ข้าจะลองคิดดู” วิรัลตอบสั้นๆ ก่อนก้มลงดูเอกสารเป็นการบอกกลายๆว่าเธราสมควรกลับตำหนักไปได้แล้ว
-------------------------------------
=-----------------------------
---------
 



   สหัสเดินตามร่างสูงโปร่งตรงหน้าไปเงียบๆ มือทั้งสองข้างของเขาหอบฟูกกับหมอนจนเต็ม เธราบอกว่าจะเอาของไปให้เพื่อน เพื่อนที่อยู่ในคุกใต้ดิน
   “ข้าไม่เห็นเหตุจำเป็นที่ท่านต้องทำแบบนี้ท่านเธรา” สหัสเอ่ยท้วงทั้งที่ยังคงเดินตามเธรา
   “ไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงอะไรนะสหัส”
   “แต่คนพวกนั้นเป็นนักโทษ”
   “นักโทษก็คน ถ้าเจ้าโดนจับได้วันนั้นเจ้าก็เป็นนักโทษสหัส” เธราบอกก่อนหยุดเดินหันมามองคนที่เดินตามมา
   “สหัสข้ามีบางอย่างอยากให้เจ้าจำไว้ เจ้าจงให้อภัย ปกป้อง และช่วยเหลือ สามอย่างนี้จะทำให้เจ้าไม่เสียทีที่เกิดมา นี่เป็นคำสอนของแม่ข้าน่ะ” เธราบอกสหัสยิ้มๆ เขายังจำได้ถึงตอนเด็กๆที่เขามักถูกแกล้งจนร้องไห้มาให้แม่ปลอบเสมอๆ เขามักจะโวยวายเสียงดังถึงการที่เขาไม่มีญาณหยั่งรู้เหมือนคนอื่นๆ และทุกครั้งที่เขากล่าวโทษตัวเองว่าไร้ค่า แขนเพรียวบางของแม่ก็จะโอบกอดเขาไว้ราวเกราะป้องกันที่จะปกป้องเขาจากสิ่งอันตรายทั้งหลาย

   “เธราแม้ลูกจะไม่มีญาณหยั่งรู้ แต่ลูกแม่ยังมีคุณค่าเสมอ จงรู้จักให้อภัยคนที่เขาทำร้ายเราด้วยความเกลียดชัง จงปกป้องคนที่อ่อนแอกว่า และจงช่วยเหลือคนที่ไร้หนทาง เพียงแค่นี้ชีวิตเจ้าก็มีคุณค่าไม่น้อยกว่าญาณหยั่งรู้แล้วล่ะเธรา จงจำคำแม่ไว้นะลูก”  คำสอนของแม่ที่เธราไม่เคยลืม

 :katai4: :katai4: :katai4:


มาต่อแล้วค่าาา
ฝากวิรัลกับเธราด้วยค่าาา
ชอบไม่ชอบยังไงบอกเม้นบอกกันได้ค่าา
หรือจะพูดคุย ทวงนิยายอ่านสปอยได้ในเพจเลยค่าา
****ตอนนี้อาจสั้นไปหน่อยนะคะ เพื่อความต่อเนื้องของเนื้อเรื่องของตอนหน้าที่ค่อนข้างยาว
ตอนนี้เลยออกแนวค้างคานิดหน่อย จะรีบปั่นตอนต่อไปมาลงให้ต่อเนื่อค่าาา

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-08-2016 06:33:20 โดย primprie »

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
ท่านแม่ของเธราสอนลูกได้ดีมาก
ท่านวิรัลน่าจะให้ทหารป่าวประกาศเรื่องผู้หญิงที่เกิดวันจันทร์ดับนะ จะได้ระวังตัว และคนที่กำลังจะแต่งงานจะได้ประวิงไว้ก่อน (เพราะผู้หญิงที่เกิดในวันจันทร์ดับไม่น่ามีคนเดียวหรอก)

ออฟไลน์ askmes

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 183
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
มาต่ออีกไวๆน๊าาา.. รอติดตามม

ออฟไลน์ ทั่วหล้า

  • ไม่ช่างพูดแต่ช่างพิมพ์
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1051
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-3
จิ้มเรื่องนี้

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4994
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
เป็นสนมเอกที่ถูกลืมจากสามีอย่างองค์วิรัล
ยังดีที่วิรัลเริ่มเข้ามาพัวพันด้วยถึงจะยังไม่เข้าข่ายเริ่มรักก็เถอะ
นี่ถ้าวิรัลยังปล่อยทิ้งปล่อยขว้างอีก เสียดายแย่เลยนะ

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ kail

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 130
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
ยิ่งอ่านยิ่งรักเธรา วิรัลก็ อืม น่ารักขึ้นมานิดนึง สหัสนี่คิดอะไรกับเธราไหม>< หาคู่ให้สหัสด่วนนนนน

ออฟไลน์ CIndY59

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 91
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
สนุกมากเลยค่ะ เนื้อเรื่องน่าติดตามมากๆ อ่านไปลุ้นไป
ขนาดเพิ่งเปิดเรื่องไม่เยอะก็มันส์มากเลย

เธราน่ารัก ถึงคนแต่งจะย้ำว่าหน้าตาธรรมดา
แต่เวลาอ่านก็สัมผัสได้เลยว่า เป็นคนที่มีเสน่ห์มาก นี่ล่ะเขาถึงว่าจิตใจดี งดงามกว่ารูปกายภายนอก

ปล.กับสหัสนี่แอบมุ้งมิ้งเป็นยังกับแม่ลูก สอนกัน โอ๋กันน่ารักก

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด