-----ดวงใจบรรณาการ----- (ตอนพิเศษ---เนิ่นนานและตลอดไป---)หน้า๔๔ ๒๖.๐๒.๖๐ END
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: -----ดวงใจบรรณาการ----- (ตอนพิเศษ---เนิ่นนานและตลอดไป---)หน้า๔๔ ๒๖.๐๒.๖๐ END  (อ่าน 306120 ครั้ง)

ออฟไลน์ kinjikung

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2948
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-8
โอ๊ะ องค์วิรัล ก็จำที่ตัวเองพูดไม่ได้เลยเนอะ 555+

ออฟไลน์ ROCKLOBSTER

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 775
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-4

ออฟไลน์ allegiant1994

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 116
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ
พระสนมน่ารักแถมยังฉลาดหลักแหลม :mew1:

ออฟไลน์ wan_sugi

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 587
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-2
อะไรก็เกิดขึ้นได้ แบบนี้สิถึงจะสนุก

ออฟไลน์ Chise

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 445
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
รู้สึกว่าองค์วิรัลกับพระสนมเธราเป็นคู่ที่เหมาะสมกันมากก
ตรงอะไรก็เกิดขึ้นได้เนี่ย รอลุ้นเลย

ออฟไลน์ เปลว แว๊บแว๊บ

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 115
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
รอออออออออออออ

ออฟไลน์ sosad

  • >GuanOyze<
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 77
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-3

ออฟไลน์ kail

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 130
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
อะไรก็เกิดขึ้นได้ เธรากดวิรัล ถถถถถ ม่ายน้าาาาาา ชอบเธรา หมั่นไส้วิรัลเล็กๆ สหัสนี่น่าสนใจมาก รออ่านค่าาาาา

ออฟไลน์ darinsaya

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 592
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1

ออฟไลน์ Malimaru

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 483
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-4
    • facebook


ติดตามค่ะ ^^


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ mukmaoY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3957
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +145/-7
นี่สิ คนของประชาชน

ออฟไลน์ Lovetree

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
นักเขียนบรรยายว่าเธราหนัาตาธรรมดา แต่เธราช่างแสนดีน่ารักจนเราว่าเธราช่างงดงามน่าหลงใหลมากๆเลยค่ะ555
ตอนนี้รู้สึกว่าวิรัลดูเป็นผู้ใหญ่ที่มีเหตุผล เป็นผู้นำ 
เข้าใจแล้วว่าตอนนั้นที่วิรัลพูดออกไปแบบนั้นคงโกรธ โมโหสุดๆที่บ้านเมืองของเธราหลอกค่ะ
แต่เธราก็กล้าหาญมากๆที่บอกความจริง ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่วิรัลอาจสั่งประหารไปแล้วก็ได้นะ

ตอนนี้ทั้งคู่คงยังไม่ได้รักกัน  รอลุ้นว่าจะรักกันตอนไหนค่ะ

เรื่องสนุกมากๆ มีเรื่องราวให้น่าติดตาม  มีมุมมองแง่คิดด้วย  ชอบมากๆค่ะ
ขอบคุณมากๆนะคะ   :L2: 

ออฟไลน์ imymild

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 354
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1

ออฟไลน์ AiiSoul

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 160
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
เนื้อน่าสนใจมากเลย
อยากอ่านตอนต่อไปแล้ว

ออฟไลน์ supermyrainbow

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
สนุกมาก เนื้อเรื่องน่าติดตาม  :katai2-1:

ออฟไลน์ Iceshiteru

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 11
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-1

ออฟไลน์ KnightDevil

  • Love is neither smile or cry.
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 32
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เรื่องนี้น่ารักมากกกกกก ชอบเธราค่ะ :impress2:
แอบเชียร์สหัสแย่งตำแหน่งพระเอกด้วย :mew3:

หมั่นไส้วิรัล อิ___อิ

เจอคำผิดบทที่ ๒ เดี๊ยว น่าจะเป็นเดี๋ยวค่ะ

ใหม ต้องเป็น ไหม น้า อยู่ตอนต้นๆเลยค่ะ

ออฟไลน์ pimBNY

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 87
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-3
 :hao7: :hao7: :hao7: :hao7:
มาต่อได้ล้าววววว

ออฟไลน์ primprie

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-1
    • PrimPrie
ตอนที่๓


   เปลือกตาหนักอึ้งกระพริบๆช้า  ความรู้สึกแรกที่สหัสรับรู้คือความเจ็บแปลบที่หน้าท้อง  ริมฝีปากบางเม้มแน่น ดวงตากลมโตพยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก  ร่างมนุษย์ช่างอ่อนแอความเจ็บปวดเริ่มถาโถม หากยังไม่ทันได้ขยับตัวคนที่คอยเฝ้าอยู่ไม่ห่างก็เข้ามาประคอง

   “เจ็บไหม” เสียงใสๆที่ไม่คุ้นเคยสหัสขยับตัวหนีตามสัญชาติญาณสิงห์ราไม่ชอบให้ใครสัมผัสตัว สหัสได้ยินเสียงเรียกชื่อเจ้าของตนเองดังแว่วๆ เมือปรับความคุ้นเคยได้สักพักสายตาจึงเริ่มจับภาพตรงหน้าได้ชัดเจนขึ้น ร่างที่เขาจำได้ขึ้นใจปรากฏตรงหน้าเธราเดินมานั่งข้างๆ มือเรียวประคองให้สหัสกึ่งนั่งกึ่งนอนได้สะดวกขึ้น

    “รารีมาบอกว่าเจ้าฟื้นแล้ว เป็นยังไงบ้างเจ็บแผลมากไหม” พูดไปพลางเอามือไปแตะแผลที่มีผ้าพันอยู่เบาๆ

   “เดี๊ยวข้าจะเปลี่ยนผ้าพันแผลให้นะ แล้วก็กินข้าวกินยาซะแผลที่กริชแทงลึกพอดูแถมร่องรอยการต่อสู้ตามตัวก็มีไม่น้อย ดีที่ไม่ถูกจุดสำคัญ” พูดไปเรื่อยๆทั้งที่มือก็ยังคงทำแผลให้คนที่นอนนิ่งไม่ตอบโต้อะไร

   “แต่ยังไงก็ขอบใจนะสหัส” คำพูดที่ทำเอาคนได้รับคำขอบคุณต้องขมวดคิ้วไม่เข้าใจ
       “ขอบคุณจริงๆที่ไม่ทำร้ายใคร ทหารทุกคนแค่บาดเจ็บเล็กน้อยไม่ถึงชีวิตขอบใจนะที่รักษาคำพูดของข้าอย่างดี”

   สหัสมองคนตรงหน้าอย่างแปลกใจ รอยยิ้มบางๆที่มาพร้อมคำขอบคุณที่ตัวเองแทบไม่ได้ผลประโยชน์อะไร “อย่าทำร้ายคนไม่มีทางสู้ คิดให้ดีก่อนจะฆ่าใครสักคน” คำสั่งที่เคยได้รับยังคงจำฝังใจ
   “ท่านเธรา” สหัสเรียกชื่อคนตรงหน้าเบาๆ เธราเลิกคิ้วขึ้นเหมือนตอบรับว่าได้ยินแล้วแต่ยังคงก้มหน้าก้มตาทำแผลให้
   “ท่านจะไม่ถามข้าสักนิดรึ ว่าทำไมข้าถึงกลับมาในสภาพแบบนี้”

        “อยากบอกใหมล่ะสหัส จริงๆข้าอยากรู้นะแต่ข้าไม่บังคับเจ้าหรอกอยากบอกก็บอกเลยข้าฟังอยู่” เธราบอกอย่างง่ายๆ เงยหน้าขึ้นมายิ้มอย่างอารมณ์ดีเมือทำแผลให้คนตรงหน้าเสร็จ

   “เสร็จแล้วเดี๋ยวรารีจะเอายามาให้ กินให้หมดนะและกินข้าวด้วยเดี๋ยวข้าต้องขึ้นไปหาองค์วิรัล”

   “ท่านเป็นสนมขององค์วิรัลจริงรึ”

   “จริงสิ”

   “งั้นท่านคือชาวมาลันเคียสินะ”

   “ใช่ ข้าเป็นชาวมาลันเคีย” เธราตอบ

   “งั้นท่านก็สามารถรู้ผลแพ้ชนะเวลามีศึกได้”

   “ข้าไม่รู้หรอก”

   “แต่ว่า....”

   “ข้าเป็นชาวมาลันเคียที่ไม่มีญาณน่ะ เลยถูกส่งมาเป็นสนมทั้งที่เป็นผู้ชายเนี้ย” เธราบอกพลางใช้นิ้วชี้มาที่ตัวเอง “เพราะไม่มีประโยชน์ถึงถูกส่งมาไง โชคดีแค่ใหนไม่ถูกตัดคอแล้วโยนให้หมาป่ากิน” เธราพูดเล่าเรื่องตัวเองด้วยท่าทีสบายๆ ก่อนหันไปถามคนเจ็บที่ตอนนี้ดูแปลกใจกับคำบอกเล่าของเขาจนไม่ยอมพูดอะไรอีก

   “ถามเรื่องศึก จะมีศึกสินะเกี่ยวกับกองทัพเลือดรึเปล่า” คำถามถึงกองทัพปีศาจที่ไม่มีใครอยากเอ่ยชื่อนั้น เรียกความกังวลจากคนถูกถามได้เป็นอย่างดี สหัสลูบแผลตัวเองเบาๆหากใบหน้ากลับเคร่งเครียด

   “ข้าเดินทางกลับบ้านตามคำสั่งของท่าน” สหัสบอกก่อนมองคนตรงหน้าที่กำลังตั้งใจฟังอย่างชัดๆ
      “ระหว่างทางข้าพบกลุ่มคนแปลกๆราวสิบคน คนพวกนั้นคลุมกายด้วยผ้าสีดำสนิทกำลังมุ่งหน้าไปทางป่าศักดิ์สิทธิ์เขตแดนของกัชธาเมืองแห่งเวทย์ ข้าเห็นว่าไม่ปกติเลยตามไปดูแต่พวกมันรู้ตัวว่าข้าตามไป......... พวกมันเร็วมากก่อนจะฝังกริชลงบนตัวข้ามันบอกว่า”
    “สิงห์ราผู้มีนาย กริชอาคมนี้จะฝังอยู่ในตัวเจ้าจนกว่านายของเจ้าจะถอนออกให้” สหัสยังจำได้ถึงแววตาแดงกล่ำที่สบมาตอนแทงกริชลงบนตัวเขาทั้งที่ตอนนั้นเขาอยู่ในร่างสิงห์รา แต่ทันทีที่สบตากับพวกนั้นเขาแทบขยับกายไม่ได้แม้แต่กระดิกนิ้ว เสียงแหบพร่านั้นฟังดูไร้ชีวิต
   “ข้าประมาทเกินไปพวกมันไม่มีชีวิตข้ารู้สึกได้ ลมหายใจที่พ่นออกมามีแต่กลิ่นสาปสางพวกมันคือนักรบปีศาจของกองทัพเลือดไม่ผิดแน่”
   เธรารับฟังคนตรงหน้าเล่าอย่าเงียบๆ ก่อนขยับเข้าไปใกล้มือเรียวลูบผมสีเทาของสหัสพร้อมรอยยิ้มอ่อนๆ
   “กลัวหรือสหัส ไม่ต้องกลัวนะอยู่ที่นี่ปลอดภัยเจ้าก็รู้นี่องค์วิรัลน่ะเก่งมากๆจะกองทัพเลือดหรืออะไรองค์วิรัลก็ไม่กลัวหรอกอยู่กับข้าที่นี่ไปก่อนนะ แผลดีขึ้นแล้วค่อยว่ากันอีกทีขอบใจมากๆที่นำข่าวมาบอก”  เธรารับรู้ได้ถึงความหวาดกลัวที่ส่งออกมาจากสหัสแม้จะเป็นถึงสิงห์ราแต่สหัสยังดูเยาว์วัยนัก สหัสในร่างมนุษย์ดูสวยงามน่ามองดวงตากลโตสีเทาแวววาวดั่งลูกแก้วริมฝีปากบางได้รูปราวปีกนก เธรายิ้มให้สหัสอีกครั้งก่อนลุกขึ้น

   “ข้าไปหาองค์วิรัลก่อนนะ อย่าลืมกินข้าวกินยาแล้วเดี๋ยวค่อยมาคุยกันใหม่”
   สหัสมองร่างตรงหน้าที่เพิ่งลับประตูไป รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนใบหน้าความอบอุ่นที่ฉายชัดออกมาจากการกระทำของเธรา ช่วยให้สหัสรู้สึกดีขึ้นได้ไม่ยากเธราปกป้องเขาทั้งที่ไม่จำเป็นเป็นห่วงและช่วยเหลือสำหรับเขาแค่นี้บางทีมันอาจจะมากพอแล้ว ที่จะยอมรับใช้คนตรงหน้าตลอดไปทั้งชีวิตของเขา..



   เสียงดาบดังแว่วมาแต่ไกล เธราเดินไปตามทางทอดยาวที่ปลายทางคือโรงฝึกดาบ วันนี้เป็นวันแรกที่เธราต้องขึ้นมาเขียนรายงานว่าตลอดเวลาเกือบสองปีได้ทำอะไรไปบ้าง แต่ด้วยความที่มัวแต่คุยกับสหัสสุดท้ายกว่าจะได้มาก็ล่วงเลยเวลาจนเกือบเย็น พอไปถึงห้องทรงงานนางกำนัลที่เฝ้าห้องอยู่ก็บอกว่าองค์วิรัลมาซ้อมดาบแล้ว สุดท้ายก็เลยต้องตามมาที่โรงฝึกดาบ

   บริเวณที่เป็นโรงฝึกดาบนั้นเป็นเพียงลานกว้างๆ และโรงเรือนโปร่งๆที่ใช้เก็บดาบและหลอมดาบเสียงเชียร์ดังมาเป็นระยะบ่งบอกถึงการประดาบที่กำลังเข้มข้น เมื่อเข้าไปใกล้ๆเธาเห็นเหล่าทหารกำลังเกาะกลุ่มเชียร์คนสองคนที่กำลังต่อสู้กันอย่างออกรสชาติ ฝั่งนึงคือองค์วิรัลแน่นอนร่าสูงใหญ่เต็มไปด้วยมัดกล้ามนั้นไม่ได้สวมเสื้อสวมเพียงกางเกง อีกฝั่งเธราไม่รู้จักร่างสูงออกจะบางกว่าองค์วิรัลสักหน่อยผมสีแดงแต่ผิวขาวซีดดูแปลกตาหากฝีมือดาบนั้นไม่เป็นรององค์วิรัลเลย เธรายืนดูมาสักพักแล้วก็ยังไม่มีใครเพลี้ยงพล้ำให้แก่กันสักที
   “พระสนมเสด็จมาแล้วหรือกระหม่อม” เป็นคาเซที่เดินเข้ามาทักเธรา

   “มาสักพักแล้ว ข้าไปที่ห้องทรงงานแล้วนางกำนัลบอกองค์วิรัลอยู่ที่นี่”

   “เชิญพระองค์ประทับรอก่อนกระหม่อม” คาเซนำเธราไปที่ประทับขององค์วิรัล เธรานั่งลงอย่างเก้อๆเมื่อทุกสายตาเริ่มมองมาอย่างแปลกใจ คาเซรินชากุหลาบใส่แก้วชาก่อนนำมาวางให้เธรา

   “คาเซข้าไปยืนรอที่เดิมดีกว่านะ”

   “ประทับตรงนี้ดีแล้วกระหม่อม”

   “แต่พวกทหารมองใหญ่เลย ข้าไม่ชอบ” คาเซไม่ตอบอะไรแต่กลับเลือนแก้วชากับขนมมาตรงหน้าเธรา เป็นการบอกกลายๆว่าให้ดื่มชาและนั่งรออยู่ตรงนี้

   เสียงเฮดังลั่นเมื่อการประลองสิ้นสุด เธราหันไปมองเห็นองค์วิรัลเป็นฝ่ายถูกดาบจ่ออยู่ที่ลำคอ
        “แพ้เหรอคาเซ” หันไปถามคาเซ ก่อนหยิบขนมเข้าปาก

   “สงสัยจะเสียสมาธิกระหม่อม” คาเซตอบยิ้มๆเมื่อสังเกตว่าองค์วิรัลเอาแต่หันมามองคนที่เพิ่งมาใหม่ จนพลาดท่าโดนดาบจ่อคอ

    วิรัลหันไปมองเธราที่ตอนนี้มานั่งคอยเขาอยู่ร่างตรงหน้ามีผ้าผืนใหญ่คลุมไหล่จนบดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง ร่างสูงใหญ่ของวิรัลเดินตรงไปหาคนที่นั่งรอโดยไม่ได้สนใจสายตาแปลกใจของทหารรอบตัวหรือแม้แต่คู่ซ้อมดาบของตนสักนิด

    เธราทำท่าจะลุกขึ้นทำความเคารพองค์วิรัลที่เดินเข้ามาหา หากมือใหญ่กลับจับไหล่เขาไว้และกดให้นั่งลงที่เดิมก่อนฉวยเอาผ้าคลุมไหล่ของเขาไปเช็ดเหงื่ออย่างถือวิสาสะ
   “มาช้า” วิรัลพูดขึ้นก่อนนั่งลงข้างๆเธรา
   “สหัสเพิ่งได้สติหม่อมฉันเลยต้องดูอาการก่อนมากระหม่อม”  วิรัลพยักหน้ารับรู้ “ประลองดาบหน่อยไหมเธรา” พูดพลางส่งดาบให้เธรา
   “หม่อมฉันไม่ถนัดใช้ดาบกระหม่อม” เธราส่ายหน้าเขาไม่ชอบฟันดาบเท่าไหร่ หากยังไม่ทันจะได้คุยอะไรมากกว่านั้นเสียงหนึ่งก็เอ่ยขึ้น

   “พระองค์ไม่คิดจะแนะนำแขกของพระองค์ให้หม่อมฉันรู้จักสักนิดหรือกระหม่อม” เธราหันไปเห็นชายผมแดงตัวซีดที่เป็นคู่ซ้อมดาบขององค์วิรัลตอนนี้เขามายืนสมทบอยู่ข้างๆคาเซ คำถามที่เขาถามมาแทบจะถามแทนใจเหล่าทหารที่ยังคงมองมาอย่างสงสัย

   “นี่พระสนมเอกของข้า เธรา” เธราเห็นคนตรงหน้าเลิกคิ้วขึ้นอยากแปลกใจทันที ดวงตาสีอ่อนมองมาที่เขาอย่างสงสัย หากเพียงครู่คนตรงหน้าก็ก้มลงทำความเคารพแก่เธรา ก่อนจับมือของเธราไปจุมพิต
   “ถวายบังคมพะยะคะพระสนม นามของหม่อมฉันคือ คุชแม่ทัพฝั่งซ้ายแห่งนันทานครกระหม่อม”  เธราไม่ชินเท่าไรกับการถูกปฏิบัติแบบนี้แต่ก็ทำได้เพียงพยักหน้าเออออไปด้วย

   “หม่อมฉันคงไม่ได้เข้าวังเสียนานจนไม่รู้เลยว่าพระองค์รับพระสนมองค์ใหม่ แถมยังเป็นชาย” คำพูดของคุชทำเอาเธราทำหน้าไม่ถูก
   “คุช.......เจ้าเอาเรื่องอะไรมาพูด ข้ามีสนมเอกองค์เดียวคือเธราแห่งมาลันเคีย และก็เป็นชายตามที่เจ้าเห็นนี่ล่ะ” วิรัลพูดขึ้นก่อนลุกขึ้นมองหน้าคุช แม่ทัพฝ่ายซ้ายคนสนิท




   ตอนนี้เธราเข้ามานั่งอยู่ในห้องทรงงานขององค์วิรัล มีคาเซและคุชยืนทำหน้าเครียดอยู่ข้างๆ
             “เจ้าหมายความว่ายังไงมีสนมข้าอีกคนงั้นรึ” วิรัลถามคุช
    “พะยะคะตอนนี้เป็นที่กล่าวกันไปทั่ว ว่าสนมขององค์วิรัลเป็นหญิงสาวรูปโฉมงดงามราวเทวีมีญาณหยั่งรู้สามารถทำนายทายทักได้แม่นยำ พระสนมออกเดินทางช่วยเหลือชาวบ้านไปทั่วตอนนี้ประทับอยู่ที่หมู่บ้านบันรุหมู่บ้านชายแดนติดกับป่าศักดิ์สิทธิ์กระหม่อม”
   คำบอกกล่าวของคุชสร้างความกังวลได้ทันที ไม่ปกติทุกอย่างตอนนี้ไม่ปกติ เธราเริ่มอยู่ไม่สุขหมู่บ้านบันรุเขารู้จัก เขาเคยไปหลายครั้งทั้งตอนไข้สามราตรีและตอนทีมีภัยแล้ง คนในหมู่บ้านเขารู้จักแทบทุกคนและทุกคนรู้จักเขาเพียงแต่ไม่มีคนไหนรู้สถานะที่แท้จริงของเขาทุกคนในหมู่บ้านรู้แต่เพียงว่าเขาเป็นเด็กหนุ่มผู้มีความรู้เรื่องสมุนไพรและมีน้ำใจไปช่วยเหลือเพียงแค่นั้น
   “เรื่องเกิดขึ้นนานรึยังคุช” เป็นเธราที่กล่าวถามออกไป

   “ข้าได้ข่าวมาเกือบสามเดือนแล้วกระหม่อม พระสนมองค์นั้นกล่าวอ้างว่าอยากออกมาช่วยเหลือชาวบ้านด้วยญาณของตนเอง ชาวบ้านก็ต้อนรับกันเอิกเกริก”

   “นี่ถ้าเจ้าไม่มาเจอเธรา ข้าคงไม่รู้ว่ามีการกล่าวอ้างแบบนี้เกิดขึ้นสินะ” เป็นวิรัลที่พูดขึ้นอย่างไม่พอใจ

   “ขอประทานอภัยกระหม่อม หม่อมฉันเห็นว่าไม่ใช่เรื่องสำคัญเป็นแค่การเยี่ยมเยียนชาวบ้านของพระสนม นันทานครเพิ่งว่างเว้นจากการศึกไม่นานหม่อมฉันไม่อยากให้พระองค์ทรงกังวลเรื่องเล็กน้อย”

   “เรื่องของประชาชนไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย คุชเจ้าที่เป็นถึงแม่ทัพฝั่งซ้ายไม่น่ากล่าวคำนี้ออกมา” วิรัลตำหนิแม่ทัพของตนอย่างไม่พอใจ

   “หมู่บ้านบันรุเหรอ ทำไมถึงไปที่นั้นล่ะหมู่บ้านบันรุเป็นแค่หมู่บ้านเล็กๆที่อยู่ชายแดนเมือง คนในหมู่บ้านมีไม่กี่สิบคนเองนะ แล้วตอนนี้หมู่บ้านก็สงบสุขดีไม่ได้มีปัญหาอะไร” เธราพูดขึ้น

   “พูดแบบนี้แปลว่าเคยไป” เสียงทุ้มของวิรัลเอ่ยขึ้นก่อนหันไปมองเธรา

   “เอ่อ....เคยไปมาสองสามครั้งกระหม่อม แต่คนในหมู่บ้านไม่มีใครรู้ว่าหม่อมฉันเป็นสนมของพระองค์นะกระหม่อม หม่อมฉันไม่ได้บอกกลัวโดนหาว่าโกหก”

   “พระสนมไปทำอะไรที่หมู่บ้านชายแดนอย่างนั้นกระหม่อม” เป็นคุชที่เอ่ยถามขึ้นมาอย่างแปลกใจ หากพระสนมเอกตัวจริงตรงหน้าไม่มีญาณที่คอยช่วยเหลือชาวบ้านได้ ก็ไม่เห็นเหตุผลอะไรทีจะต้องออกไปตามหมู่บ้านชายแดนที่ห่างใกลอย่างนั้น

   “ทำหลายอย่างตอนไข้สามราตรีก็ไปดูเรื่องยาไปสอนให้ใช้สมุนไพรรักษา ตอนแล้งก็ไปช่วยทำเขื่อน ขนมเค้กที่หมู่บ้านบันรุอร่อยมากนะคุช” คำตอบของพระสนมเอกเรียกเสียงหัวเราะเบาๆของคาเซได้ทันที ก่อนหันไปตบไหล่คุชที่ยืนงงเบาๆ “ไม่ต้องแปลกใจไปหรอกคุชเดี๊ยวก็ชิน”

   “แล้วทำไมต้องโกหกว่าเป็นข้าด้วย แถมโกหกไม่เนียนเลยข้าไม่มีญาณสักหน่อยแล้วข้าก็เป็นผู้ชายด้วย” เธราพูดอย่างไม่เข้าใจ
   “จะเกี่ยวกับเรื่องกองทัพเลือดที่สหัสเตือนพระสนมรึเปล่ากระหม่อม เพราะหมู่บ้านบันกุเป็นหมู่บ้านที่อยู่ใกล้กับกัชธาที่เป็นเมืองแห่งเวทย์ที่สุดมีเพียงป่าศักดิ์สิทธิ์กั้นเท่านั้น”

    ป่าศักดิ์สิทธิ์ คือผืนป่ากว้างใหญ่ที่คั่นกลางระหว่างสามเผ่าพันธุ์ให้แยกออกจากกัน มนุษย์ ชาวเวทย์ และพวกอมนุษย์หรือพวกครึ่งสัตว์  ฉะนั้นการคาดเดาของคาเซจึงส่งผลให้ทั้งห้องครอบคลุมไปด้วยความเงียบ

   “เอ่ออ.......องค์วิรัลหม่อมฉันกลับตำหนักก่อนได้ใหมกระหม่อม ไว้วันหลังหม่อมฉันจะเขียนรายงานมาถวายนะกระหม่อมวันนี้เย็นมากแล้ว”
   วิรัลมองเธราที่อยู่ดีๆก็ขอตัวกลับ ก่อนพยักหน้าอณุญาต
   เธราทำความเคารพองค์วิรัลก่อนปลีกตัวออกจากห้องไป



   ตำหนักท้ายบึงในยามค่ำคืนมีเพียงแสงไฟจากตะเกียงที่ส่องแสงให้ความสว่าง ร่างสูงโปร่งในชุดรัดกุมค่อยๆเดินลงแรงให้เบาที่สุดเพราะกลัวคนที่นอนหลับอยู่ตื่นขึ้นมา เธรากำลังหนีรารีและสหัสที่หลับสนิทเพื่อที่จะไปหมู่บ้านบันกุ หลังจากที่ได้ฟังเรื่องตัวปลอมของตัวเองเธราก็เริ่มห่วงผู้คนในหมู่บ้านและก็อยากจะไปดูให้เห็นกับตาว่าคนที่อ้างว่ามีญาณพิเศษนั้นเป็นชาวมาลันเคียหรือไม่เขาไม่อยากให้ชาวมาลันเคียมายุ่งกับเรื่องยุ่งยากที่ทำท่าจะกลายเป็นสงครามอย่างนี้

   เธราค่อยๆเดินเลาะไปตามทางที่คุ้นเคย ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาใช้การหนีแบบนี้ในการออกไปไหน เพราะถ้ารารีรู้ รารีจะห่วงและไม่ยอมให้เขาไปง่ายๆ

    ประตูเล็กสำหรับเกวียนที่ใช้ขนเสบียงของวังหลวงคือจุดมุ่งหมาย เกวียนที่ใช้ขนผลไม้จากต่างเมืองจะเข้ามาส่งผลไม้ตอนเที่ยงคืนตรง เธราแค่หาทางแอบขึ้นเกวียนนั้นให้ได้เมื่อออกไปนอกวังแล้วก็ไม่ใช่เรื่องยาก ร่างสูงโปร่งยืนแฝงตัวอยู่ในมุมมืดเงียบๆ สายตาจับจ้องคนงานที่ทำการขนผลไม้ลงจากเกวียน

   “ไม่ยักรู้ว่าพระสนมของข้าชอบออกมายืนดูเกวียนขนเสบียงยามดึก” ประโยคทักทายที่ดังขึ้นด้านหลังทำเอาเธรายืนตัวแข็งเหมือนเด็กหนีเที่ยวที่โดนจับได้

   เธราค่อยๆหันมามองเจ้าของเสียงทั้งที่ความจริงก็จำได้ขึ้นใจ แม้จะมองไม่เห็นสีหน้าขององค์วิรัลเพราะรอบตัวครอบคลุมด้วยความมืด แต่น้ำเสียงที่ทักทายมานั้นเธราเดาว่าคงไม่พอใจเท่าไร

   “พระสนมจะไปหมู่บ้านนันกุหรือกระหม่อม” คราวนี้เป็นคาเซที่เอ่ยขึ้น

   “เอออ.....คือ....ข้าแค่อยากรู้ว่าคนที่แอบอ้างเป็นข้าเป็นชาวมาลันเคียรึเปล่า”

   “เลยจะหนีไปคนเดียวสินะ” วิรัลเอ่ยขึ้น

   “.......” เธราได้แต่ก้มหน้านิ่งเขาไม่รู้จะเถียงว่ายังไง

   “แล้วจะไปรึยังล่ะ”  คำถามแปลกๆทำเอาเธราเงยหน้ขึ้นมองคนถามอย่างไม่เข้าใจ

   “ข้าถามว่าจะไปได้รึยัง” วิรัลถามย้ำ

   “เอ่อ...พระองค์จะเสด็จด้วยหรือกระหม่อม”

   “ใช่ ก็ในเมื่อมันเป็นเรื่องของนันทานครข้าก็ต้องรู้ด้วยสิ”

   “แต่ว่ามันลำบากนะกระหม่อม หมู่บ้านบันกุอยู่ค่อนข้างห่างไกลความเจริญการเดินทางก็ลำบาก”

   “เจ้าคิดว่าข้ากลัวความลำบากงั้นรึ”

   “ไม่ใช่กระหม่อม แต่ถ้าพวกชาวบ้านหรือแม้กระทั้งคนที่แอบอ้างเป็นสนมของพระองค์รู้ว่าพระองค์เสด็จ เราจะไม่ได้รู้เรื่องที่แท้จริงนะกระหม่อม”

   “งั้นหากข้าไปแบบเจ้าคงไม่เป็นไร” วิรัลพูดขึ้นก่อนหันไปเรียกคุช ร่างของแม่ทัพฝ่ายซ้ายแห่งนันทานครเดินออกมาจากมุมมืด

   “ข้า เจ้า และคุชจะเดินทางไปหมู่บ้านบันกุด้วยกันสามคน คาเซจะอยู่ค่อยช่วยเหลือเราจากทางนี้จะไม่มีใครรู้ว่าข้าคือองค์วิรัล ถ้าเป็นแบบนี้เจ้าพอใจรึยังเธรา”


   การเดินทางครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธรามีผู้ร่วมเดินทาง คุชขี่ม้านำหน้าตามด้วยม้าของเธราและองค์วิรัลปิดท้าย วิรัลสวมชุดชาวบ้านธรรมดาทั่วไปหากรูปร่างสูงใหญ่และใบหน้าที่ได้รูปนั้นก็ยังคงความโดดเด่นไม่น้อย ม้าศึกฝีเท้าดีทำให้เพียงแค่รุ่งเช้าทั้งสามคนก็มาถึงหมู่บ้านบันกุ

   หมู่บ้านที่เคยสงบเงียบตอนนี้ดูวุ่นวายคล้ายจะมีงานเลี้ยงฉลอง ตามต้นไม่และบ้านเรือนถูกประดับด้วยผ้าสีสวยและดอกไม้ ชาวบ้านมากมากมายกำลังจัดเตรียมงาน เธราเดินนำองค์วิรัลและคุชเข้าไปในหมู่บ้านอย่างคุ้นชิน ชาวบ้านเมื่อเห็นเธราก็เข้ามาทักทายอย่างคุ้นเคยเธราแนะนำว่าคุชและวิรัลเป็นเพื่อนที่ร่วมเดินทางมาด้วย

   “วันนี้มีงานอะไรกันเหรอ” เธราเอ่ยถามชาวบ้านที่เข้ามาทักทาย
   “งานเลือกคู่ของ พารัมน่ะพระสนมทรงทำนายว่าถ้าพารัมได้แต่งานไปจะนำความโชคดีมาแก่หมู่บ้าน”
   “ห๊ะ  อะไรกันพารัมยังเด็กอยู่เลยจะแต่งงานได้ยังไงกัน” เธราท้วงออกไป พารัมลูกสาวของหัวหน้าหมู่บ้านบันกุสาวน้อยเพิ่งมีอายุเพียง14ปี

   “เป็นคำทำนายของพระสนม พวกเราจะกล้าขัดได้ยังไงถ้าพระสนมไม่พอใจไปฟ้ององค์วิรัลพวกเราก็แย่น่ะสิ” คำบอกกล่าวของชาวบ้านทำเอาเธราขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ เธราหันไปมององค์วิรัลที่ยังคงยืนฟังอย่างเงียบๆ
   “หัวหน้าหมู่บ้านอยู่ไหนข้าขอคุยด้วยหน่อยสิ”
   “หัวหน้าหมู่บ้านเข้าเฝ้าพระสนม คงออกมาตอนงานเริ่มทีเดียว”
   “แล้วพารัมล่ะ” เธราถามก่อนตรงไปที่เก็บตัวเจ้าสามตามที่ชาวบ้านบอก กระโจมเล็กๆถูกตกแต่งอย่างสวยงามภายในมีร่างบอบบางของเด็กหญิงนั่งสะอื้นไห้โดยมีเพียงมารดาที่คอยปลอบประโลมยู่เคียงข้าง
   “พารัม” เธราเรียกชื่อคนที่เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น ร่างบอบบางของเด็กหญิงโผเขามาหาเธราทันทีที่เห็นว่าใครเป็นผู้เรียกชื่อตน
   “พี่เธรา ข้าไม่อยากแต่งงาน ฮืออๆๆ ท่านพ่อ ท่านพ่อเชื่อแต่พระสนมไม่ฟังข้าเลย” เธราได้แต่ลูบหลังปลอบเด็กสาวตรงหน้า
   “ตั้งแต่พระสนมมาพ่อของพารัมก็แปลกไปไม่เหมือนเดิม อยู่ดีๆก็จัดงานเลือกคู่ให้พารัมทั้งที่ลูกเพิ่จะ14ข้าเองก็ไม่เข้าใจ ใครค้านก็ไม่ฟัง” แม่ของพารัมเอ่ยบอกเธราทั้งน้ำตา
   “พิธีเลือกคู่ แปลว่าตอนนี้ก็ยังไม่รู้ใช่ใหมว่าพารัมต้องแต่งงานกับใคร”
   “ใช่ คนที่แข็งแกร่งที่สุดถึงจะได้เข้าพิธีแต่งงาน” พารัมตอบทั้งที่ยังสะอึกสะอื้น
   “หมายความว่าต้องต่อสู้กันเหรอ”
   “การประลองห้ามใช้อาวุธจะต้องล้มคู่ต่อสู้ด้วยมือเปล่าคนที่แข็งแกร่งที่สุดคือผู้ถูกเลือก” เป็นแม่ของพารัมเอ่ยออกมา
   “พิธีอะไรกันข้าไม่เคยได้ยินเลย” เธราท้วงขึ้นมาเขาเคยมาอยู่ที่หมู่บ้านนี้เป็นเดือนพิธีแต่งงานของหมู่บ้านบันกุเขาก็เคยเห็นมันไม่ใช่แบบนี้
   “พระสนมเป็นคนกำหนดมา ท่านบอกว่าพารัมต้องแต่งงานกับชายที่แข็งแกร่งถึงจะนำความโชคดีมาแก่หมู่บ้านได้” ผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้นทั้น้ำตา เสียงสะอื้นไห้ของสองแม่ลูกบีบหัวใจคนฟังไม่น้อย
   แบบนี้เธราไม่ชอบจริงๆ พระสนมตัวปลอมเริ่มทำเกินไปแล้ว

   “แปลว่าถ้าเราต้องการเห็นหน้าพระสนมจอมปลอมเราต้องรอจนพิธีเริ่มใช่ใหมกระหม่อม” คุชเอ่ยถามเธรา ทั้งสามแยกตัวออกมายืนมองชาวบ้านจัดพิธีกันอย่างเงียบๆ

   “ใช่ ข้าขอเข้าเฝ้าแล้วแต่ไม่ได้พวกชาวบ้านบอกว่าพระสนมจะคุยแต่กับหัวหน้าหมู่บ้านเท่านั้น”

   “แล้วเจ้าจะทำยังไง” วิรัลเป็นคนหันมาถามเธรา วิรัลมองพระสนมตัวเองอย่างแปลกใจเธรามีท่าทีแปลกไปแบบที่เขาไม่เคยเห็น ใบหน้าเรียบๆที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มตลอดเวลากลับนิ่งเฉยแววตาสีน้ำตาลที่เคยน่ามองกลับมีแววขุ่นเคือง

   “คงต้องรอดูตอนพิธีประลองเลือกคู่กระหม่อม” เธราตอบทั้งที่ไม่ละสายตาจากภาพการจัดงานตรงหน้า
   
   เสียงดนตรีพื้นเมืองบรรเลงอย่างครึกครื้น คนทั้งหมู่บ้านออกมารวมตัวกันยังลานที่จัดงาน ลานกลางหมู่บ้านถูกขึงด้วยเชือกกั้นเป็นเวทีการประลอง ชายหนุ่มมากมายจากหลายหมู่บ้านเดินทางมายังงานคัดเลือกเพื่อประลองฝีมือผู้ชนะจะได้สาวน้อยลูกสาวหัวหน้าหมู่บ้านบันกุไปเป็นรางวัล

   ทุกอย่างเงียบสนิทเมื่อหัวหน้าหมู่บ้านออกมาทำสัญญาณว่าพระสนมจะเสด็จ รูปร่างสมส่วนของสตรีที่เดินออกมาจากที่ประทับสวมชุดสวยงามหรูหราตามแบบฉบับชาววังแห่งนันทานคร ผมสีน้ำตาลอ่อนหยิกเป็นลอนสยายเต็มแผ่นหลังผิวที่โผล่พ้นเสื้อผ้าขาวนวลชวนมอง ใบหน้าถูกปกปิดด้วยผ้าปักมือชั้นดีเหลือเพียงดวงตากลมโตที่โผล่พ้นออกมา ท่าทางสง่างามที่เหมาะสมกับตำแหน่งสนมเอกแห่งนันทานคร

   เมือพระสนมแสนสวยหันไปพยักหน้ากับหัวหน้าหมู่บ้าน ก็เป็นสัญญาณว่าพิธีเลือกคู่จะเริ่มขึ้น เสียงดนตรีพื้นเมืองดังสนั่นพร้อมเสียงเชียร์การต่อสู้ที่เริ่มขึ้น การต่อสู้ดำเนินไปเรื่อยๆ คนแพ้ต้องออกจากการประลองไปให้คนใหม่เข้ามาผลัดเปลี่ยนกันไปมาจนเหลือเพียงหนึ่งคน ชายรูปร่างสูงใหญ่ที่ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้ามผิวสีดำแดงที่เต็มไปด้วยรอยแผล ดวงตาเหลือกโปนแดงก่ำยืนตะโกนคำรามท้าทายผู้ที่จะลงประลอง

   “มีใครจะลงประลองไหม” เสียงตะโกนถามของกรรมการดังก้องทั่วงาน ชายหนุ่มหลายคนเริ่มถอดใจเพราะคู่ต่อสู่ตรงหน้าน่ากลัวและโหดเหี้ยมเกินไปมีชายหนุ่มหลายคนที่ใจกล้าลงประลองจนต้องเจ็บหนักออกมา บ้างขาหักขาหักบางคนถึงขั้นอาการสาหัสเลยก็มี
   “ถ้าไม่มี ข้าขอประกาศว่าผู้ชนะคื...”

   “ข้าเอง.....ข้าจะลงประลอง” เธราเอ่ยเสียงดัง ร่างสูงโปร่งก้าวออกมาข้างหน้าอย่างท้าทายสายตายังคงไม่ละไปจากพระสนมจอมปลอมที่นั่งดูการประลองอยู่

   “เธราทำอะไร” วิรัลรั้งแขนของพระสนมตัวเองไว้ คู่ต่อสู้ตรงหน้าน่าจะมีเลือดผสมของพวกอมนุษย์เรียวแรงที่มีมากกว่าคนปกติ ไม่ว่ามองมุมไหนเธราก็ไม่มีทางชนะ

   “หม่อมฉันจะประลอง” เธราตอบออกไปก่อนหันมามององค์วิรัล “หม่อมฉันจะปล่อยให้เด็กสาวที่ไม่รู้เรื่องอะไรมารับกรรมแบบนี้ไม่ได้ ไม่ว่าจะมีเหตุผลอะไรพระสนมจอมปลอมนั้นต้องรับผิดชอบ” แววตานิ่งสนิทที่จ้องมาเหมือนครั้งที่เอาตัวเองบังธนูให้สิงห์รานั้นวิรัลจำได้ดี แววตาที่สะกดเขาตั้งแต่แรกเห็น

   “ให้หม่อมฉันลงประลองแทนพระสนมเถอะกระหม่อม” คุชเสนอตัว

   “ไม่ต้องข้าจะประลองเอง” เธราแกะมือวิรัลออกก่อนก้าวเข้าไปในสนามประลอง คู่ต่อสู้ตรงหน้าดูจะกำลังบ้าเลือดเข้าขั้นเพราะร่างสูงใหญ่ตะโกนก้องคำรามดังสนั่นราวข่มขวัญเขาเสียเต็มที่พร้อมพุ่งเข้ามาหาเธราตรงๆ หมัดลุ่นๆเสยเข้าปลายคางของเธราอย่างจังก่อนจะพุ่งเข้ามาซ้ำอีกรอบ คราวนี้เธราขยับตัวหลบแรงปะทะได้ทัน  ก่อนจับเข้าที่ลำคอของคู่ต่อสู้พร้อมใช้สันมืออีกข้างฟาดลงที่ท้ายทอยเพียงแค่นั้นร่างที่สูงใหญ่ราวยักษ์ปักหลั่นก็ฟุบลงกับพื้นและหมดสติลงทันที เสียงเชียร์ที่เคยสนั่นหวั่นไหวกลับเงียบกริบลงทันทีเมื่อผลแพ้ชนะที่เหลือเชื่อปรากฏแก่สายตา

   เธราไม่ได้สนใจคู่ต่อสู้ที่ตอนนี้หมดสติกองอยู่กับพื้นแต่อย่างใด สายตากลับจับจ้องมองไปที่พระสนมจอมปลอมที่ลุกขึ้นเดินกลับเข้าไปยังที่ประทับ ตามไปด้วยหัวหน้าหมู่บ้าน เธราไม่เข้าใจจริงๆว่าหัวหน้าหมู่บ้านที่รักลูกสาวปานดวงใจทำไมถึงยอมจัดพิธีบ้าบอแบบนี้ขึ้นมา

    ชาวบ้านเริ่มทยอยกันเขามาแสดงความยินดีกับเธรา  แต่เขายังไม่ทันได้ตอบอะไรก็ถูกลากออกมาจากลุ่มคนเสียก่อน
   “ทำไมถึงวู่วามแบบนี้เธรา” วิรัลเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ ใบหน้าเธราตอนนี้เริ่มเขียวช้ำแล้วจากการโดนหมัดเมื่อครู่ ริมฝีปากและจมูกมีเลือดใหลออกมาไม่น้อย
   “ขอประทานอภัยกระหม่อม” เธราได้แต่ขอโทษเขาไม่รู้จะแก้ตัวยังไง
   วิรัลมองคนตรงหน้าที่ตอนนี้หูลู่หางตกแบบคนยอมรับผิดเต็มที่อย่างเหนื่อยใจ เมื่อไหร่เธราจะเลิกทำให้เขาตกใจกับเรื่องไม่คาดคิดเสียที จะโกรธหรือลงโทษก็ทำไม่ลงเพราะแต่ล่ะเรื่องที่เธราทำจะว่าผิดก็พูดได้ไม่เต็มปาก จะว่าถูกก็พูดยากเพราะวิธีที่ทำมันแปลกจนคาดไม่ถึงเสมอๆ

   “เจ้ามีแผนอะไรใช่ใหม” วิรัลเอ่ยถามขึ้นอย่างจนใจในเมื่อห้ามไม่ได้เขาจะลองทำตามแผนของคนตรงหน้าดูสักครั้ง  เธราพยักหน้าก่อนจะสะดุ้งเมืออาการเจ็บจากการโดนหมัดหนักๆเริ่มออกฤทธิ์ มือเรียวหยิบตลับยาแก้ฟกช้ำที่มีติดตัวขึ้นมาทา ค่อยๆแตะยาลงบนแก้มตัวเองเบาๆแต่ก็ยังมิวายเจ็บจนหน้าเหยเก

   “ใหนว่าไม่ถนัดใช้ดาบข้าก็นึกว่าเจ้าไม่ชอบการใช้กำลัง” วิรัลพูดขึ้นพลางนั่งมองคนที่ทายาให้ตัวเองด้วยท่าทีทุลักทุเล

   “หม่อมฉันไม่ถนัดใช้ดาบ แต่ถ้าเป็นการต่อสู้มือเปล่าล่ะก็พอได้กระหม่อม” คำตอบที่วิรัลถึงกับส่ายหน้าแต่ทำเอาคุชที่นั่งฟังเงียบๆมานานถึงกับหัวเราะ สงสัยเขาต้องเริ่มทำใจให้ชินกับพระสนมตามที่คาเซบอกแล้วกระมัง
 :katai4: :katai4: :katai4:


มาต่อแล้วค่าา
เข้าไปพูดคุยหรือทวงนิยายหรือ่านสปอยได้ในเพจเลยนะคะ
https://www.facebook.com/Myprimprie/ 
เพิ่งเปิดสดๆร้อนๆเลยเอาไว้คุยกันนะคะ
สำหรับตอนนี้อ่านแล้วชอบไม่ชอบยังไงเม้นบอกเป็นกำลังใจกันบ้างนะคะ
ฝาก เธรากับวิรัล ด้วยน้าาาาา


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-08-2016 12:26:04 โดย primprie »

ออฟไลน์ arissara

  • ดาดาเดเด
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 533
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-2
สนุกๆๆๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
 :z3:

เธราเจ็บตัวซะแล้ว งานนี้ต้องจับตัวนังสนมเก๊ให้ได้นะเคอะ อย่าให้รอดดดดดดดดดดดดดดดดด :fire: :fire: :fire: :fire: :fire:

ปอลอ อืมมมม เหมือนสหัสจะเป็นเคะนะ คู่กับใครน้ออออ หรือแต่งกับผญปกติ  :man1:

*******

อยากบอกใหมล่ะสหัส << ไหม

มองดวงตากลโต << กลม

คาเซนำเราไปที่ประทับขององค์วิรัล << เธรา

ตอนใข้สามราตรีก็ไปดูเรื่องยาไปสอนให้ใช้สมุนไพรรักษา << ไข้

ป่าศักสิทธิ์ << ศักดิ์สิทธิ์

อณุญาติ << อนุญาต

มารดาที่คอยปลอบประโลมยู่เคียงข้าง << อยู่

ทั้งที่ลูกเพิ่จะ14ข้าเองก็ไม่เข้าใจ << เพิ่ง
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-08-2016 13:58:26 โดย BlueCherries »

ออฟไลน์ askmes

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 183
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
สนุกกกกก.. มาต่ออีกเร็วๆน๊าาาา

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3689
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
เธราน่ารักจังงงง

ปล.เหมือนมีพิมพ์ว่าเธาบางจุดนะจ๊ะ

ออฟไลน์ kail

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 130
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
ชอบอ่ะ ตอนวิรัลใช้ผ้าซับเหงื่อ ทำไมอิชั้นจิ้น>< น่ารักดี เธรามีอะไรดีๆซ่อนอยู่เยอะเลย เสียเวลาไปสองปีเลยนะวิรัล 5555

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4482
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +462/-20
ดีงามอ่ะ เธราน่ารักแสนดี

ออฟไลน์ AeRoMoZa

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 432
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1
พระสนมปลอมคือใครเนี่ย โอ๊ย ลุ้นๆๆ
เธราเผยสเน่ห์ออกมาให้เห็นเรื่อยๆ ชอบค่า

ออฟไลน์ Carnival

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 11
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 27-10-2016 01:18:48 โดย Carnival »

ออฟไลน์ kail

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 130
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
ขอแปะสารบัญไว้หน่อยนะคะ เดี๋ยวดึกๆ มาอ่าน ^^
>> บทนำ <<
ตอนที่ ๑ ตอนที่ ๒ ตอนที่ ๓
น่ารักที่สู๊ดดดดเ

ออฟไลน์ wan_sugi

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 587
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-2
เป็นพระสนมที่เก่งมาก....ก ล้านตัว #ปรบมือสิค่ะ รออะไร

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4994
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด