หัวข้อ: ต่างขั้ว - THE CONTRAST (จบแล้ว)

[lonesomeness]

โอ้ยยยย เราฟิลเหมือนตกจากที่สูงลงมาพร้อมๆกับเตเลยอ่ะเธอออ
ปวดหัวใจมากๆ มากแบบมากจริงๆ ไม่เคยอ่านนิยายแล้วร้องไห้ แต่เมื่อกี้เกือบร้องแน่ะ
พออ่านมาเจอว่าสุดท้ายก็โดดมันอึ้งมันเบลอหมดเลย แง
เจ็บปวดหัวใจมากจริงๆที่สุดท้ายแล้วเตก็เลือกที่จะไปอยู่ดี

[rubymoona]

ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆค่ะ ไม่ใช่ว่าจบแบบนี้ไม่ดีนะคะ ดีมาก มีเหตุผล แต่สงสัยเพราะอยู่พรรคสุขนิยมมานานเกินไปเลยไม่ชิน
ฮือ...
ขอบคุณนะคะ

[Grey Twilight]

นิยายเรื่องนี้เขียนได้ดีเลยนะครับ เป็น short novel ที่ใช้ได้ ขอเจาะทีละประเด็นดังนี้ละกันนะครับ

จุดแรก คือ เรายังรู้สึกว่าเตชัสหน่วงไม่พอ ผมเข้าใจสิ่งที่คุณแยมจะสื่ออย่างลึกซึ้งเลยนะครับ แต่เท่าที่ผมอ่านดู เรายังบรรยายให้เตชัสดู desperate ไม่พอ เรื่องนี้อ่านแล้วหน่วงก็จริง แต่ในความอึมครึม มันยังสะท้อนภาพของจิตใจมนุษย์ออกมาไม่สุด เรายังทำให้เตชัส 'สิ้นหวัง' ไม่พอ

อย่างไรก็ดี ข้อจำกัดนี้อาจจะเพราะเนื่องด้วยคาแรกเตอร์ของเตชัสที่ค่อนข้างพูดน้อย และติณเองก็ไม่ใช่คนพูดเยอะ มันเลยทำให้เราต้องบีบขอบเขตของตัวละคร ส่งผลให้คนอ่านเห็นความลึกซึ้งในอารมณ์ตัวละครไม่สุดครับ

จุดที่สอง ผมเข้าใจดีเลยล่ะครับว่าเตชัสเป็นคนยังไง ในทางจิตวิทยา เราจะถือว่าเตชัสเข้าสู่ขั้นสุดท้ายของ 'ภาวะซึมเศร้า' แล้วนะครับ เตชัสไม่ได้เป็น 'โรคซึมเศร้า' เพราะว่าเค้ามีเป้าหมายในชีวิตที่ค่อนข้างชัดเจน เขารู้ดีว่าเขาต้องการอะไร เสียอย่างเดียวคือ เป้าหมายที่เค้าต้องการ มันเกิดมาจากความสิ้นหวังภายในตัวตนของเตชัส

พูดง่ายๆว่าเตชัสเป็นคนขาดความอบอุ่นนี่แหละครับ ต้องการการใส่ใจและเป็นที่หนึ่งของใครสักคน ซึ่งการที่เค้าเงียบลงๆหรือมี 'จิตใจที่แปดเปื้อน' เพิ่มมากขึ้น (ภาษาอังกฤษใช้ dark spirits แต่ผมว่ามันแปลแรงไปครับ ถ้าตรงความหมายจริงๆน่าจะเป็น polluted spirits มากกว่า) มันทำให้เตชัสเข้าสู่ 'ภาวะ' ซึมเศร้าที่หนักขึ้นเรื่อยๆ

โดยปกติแล้วภาวะซึมเศร้าแก้ไขได้นะครับ ถ้ามียาแก้ที่ถูกต้องและตรงกับอาการ เพราะภาวะไม่ใช่โรค มันเกิดจากจิตใจที่พยายามปิดกั้นตัวเอง ไม่ใช่ความผิดปกติของสารเคมีในสมอง (แม้มันจะเกี่ยวพันกันหน่อยก็เถอะ) แต่ถ้านับอันตราย ทางสถิติแล้วเราป้องกันภาวะซึมเศร้าได้ยากกว่าโรคซึมเศร้าครับ เพราะว่าในบางเคสเราหายาแก้ไม่พบ เมื่อหายาแก้ไม่พบ คนที่เป็นภาวะซึมเศร้าจะดำดิ่งลงไปเรื่อยๆจนถึงขั้น 'ภาวะสิ้นหวัง' แล้วมีแนวโน้มสูงมากที่จะขาดแนงจูงใจในการมีชีวิตอยู่ ทำให้สามารถทำสิ่งที่ไม่คาดคิดหรืออันตรายได้โดยที่คนอื่นไม่รู้ตัวครับ (คนที่เป็นภาวะซึมเศร้า ส่วนมากมักจะดูไม่ออกเวลาอยู่กับคนหมู่มากนะครับ ยกเว้นคนที่ตาแหลมจริงๆจะจับสังเกตได้)

กลับมาที่เตชัส นับว่าโชคดีมากที่เคสนี้เราเห็นยาแก้มาพร้อมๆกับภาวะ นั่นคือติณครับ ถามว่าเรารู้ได้ยังไง เพราะจากบริบท เราเห็นได้ชัดว่า 'แรงจูงใจในการมีชีวิตถาวร' ของเตชัส คือติณ ติณเป็นคนที่ให้เตชัสเป็นที่หนึ่ง ติณเป็นคนที่ให้ความอบอุ่นกับเตชัส ไม่ใช่เป้าหมายที่ภาวะซึมเศร้าสร้างขึ้นมา และติณเป็นอย่างเดียวที่สกัดกั้นเป้าหมายนั้นได้ แต่เสียดายตรงที่เรามาแก้ปัญหาช้าไป เราให้เตชัสพบยาแก้ในยามที่เค้ากำลังจะก้าวหลุดจากภาวะสิ้นหวังไปสู่ความไร้สติแล้ว ติณเองก็วางใจเกินไป ไม่รู้ว่าเตชัสติดอยู่ในภาวะซึมเศร้านานเกินไปจนขุดตัวเองออกมาไม่ได้ เรื่องเลยต้องจบแบบ bad end ครับ

แต่ถามว่าในชีวิตจริง ถ้ามาเจอแบบซีนสุดท้าย เรายังช่วยเตชัสได้ไหม คำตอบคือได้ครับ แต่เหนื่อยหน่อย ปกติแล้วคนที่กำลังจะหลุดจากภาวะสิ้นหวัง ต้องมีการจับตาตลอด 24 ชม. รวมถึงไม่ให้จับของมีคมใดๆทั้งสิ้นเพื่อป้องกันการกระทำไร้สติ นี่เป็น Standard Protocol แต่ว่าในเคสเตชัส เราโชคดีที่มีติณเป็นยาแก้ตรงอาการ ทางแก้ปัญหาคือ เราต้องให้ติณประกบเตชัส 24 ชม. ทำตาม Standard Protocol แล้วค่อยๆดึงเค้าออกมาจากภาวะสิ้นหวังครับ จะเห็นได้ว่ามันต้องเป็นสเต็ป จาก ภาวะสิ้นหวัง --> ภาวะซึมเศร้า ---> ภาวะปกติ เราจึงสามารถทำให้เตชัสเป็นคนปกติได้ครับ มันจะเหนื่อยหน่อยตรงที่นอกจากติณต้องแสดงออกให้ชัดเจน เตชัสเองก็ต้องให้ความร่วมมือมาพบแพทย์หรือนักจิตวิทยาบำบัดด้วย เพื่อทำให้เตชัส 'เข้าใจ' ในสิ่งที่ติณจะสื่อออกไป

[ยอดมนุษย์ขนมปัง]

 

[aoihimeko]

รู้ไว้แค่ว่าเราร้องไห้นะคนเขียน....ขอบคุณค่ะ

[mass]

มันหม่นมากเลย สงสารเตนะเข้าใจว่าอยากรักใครและอยากได้ความรักมันเป็นยังไง สงสารติณด้วยถูกทิ้งอีกแล้ว คงรู้สึกว่สความรักที่ให้ไปมันไม่เพียงพอไม่มีค่าต่อเตเลยหรอ ขอบคุณนักเขียนนะคะมันเป็นเรื่องที่ลึกซึ้งมากเลย

[นางฟ้าเชียงชุน]

เต ในเรื่องนี้ ทำให้เราคิดถึงพระเอกหนังเรื่อง me before you เลย ที่วางแผนจบชีวิตตัวเองไว้

[บีเวอร์]

..อ่านจบแล้วเรารู้สึกไม่รู้จะพูดอะไร
ชอบ และอยากเป็นกำลังใจให้
ขอบุณค่ะ

[ohuii]

นานๆทีจะเจอเรื่องสั้นที่อ่านแค่บรรทัดเดียวแล้วถูกใจ ทำให้อ่านต่อจนจบ
เราชอบอารมณ์นี้นะ ตอนอ่านรู้สึกหัวมันตื้อๆเหมือนมองภาพแคบลง
ลองแต่งเรื่องยาวดูนะคะ เราอยากอ่านภาษาดีๆแบบนี้อีก

[ป้ากิ่งkingkarn]

ดีใจจังเลยค่ะที่ได้อ่านเรื่องนี้ ชอบมากๆกับทุกอย่างที่เป็นองค์ประกอบรู้สึกได้ถึงความกลมกล่อมลงตัว
อ่านจบปุ๊บอยากอ่านผลงานของน้องแยมเรื่องอื่นๆต่อเลยค่ะ^^

อีกอย่างที่ทำให้ดีใจ คือได้อ่านเม้นท์ของคุณหมออย่างที่คาดไว้ระหว่างเรื่องว่าแนวนี้คุณหมอต้องมาเม้นท์แน่ๆ
ขอบคุณมากๆค่ะทั้งน้องแยมสำหรับนิยายสนุกๆ และขอบคุณคุณหมอมากๆค่ะสำหรับการให้ความรู้เพิ่มเติม

ยิ่งอ่านเรื่องนี้ยิ่งสงสาร สงสารความไม่รู้เท่าทันจิตใจตัวเองของมนุษย์
ขอพูดในมุมมองของตัวเองว่า ถ้าหากเตมีโอกาสได้บวชในช่วงเริ่มต้นของปัญหา จุดที่จะจบคงไม่ใช่การทำลาย
ยังยืนยันเหมือนที่เคยเม้นท์ไว้ที่อื่นว่า "ธรรมะช่วยได้"
ช่วยพ่อแม่เต ให้เลี้ยงลูกเป็น
ช่วยเตให้เข้าใจว่าความลำเอียงเป็นเรื่องโคตรจะธรรมดา
ช่วยให้เตและติณได้ลงเอยกัน
หรือช่วยติณให้มีชีวิตที่ปกติต่อไปได้ถึงแม้จะช่วยเตไม่ทันแล้วก็ตาม

ไม่ได้ตำหนิบทประพันธ์นะคะ เรื่องนี้เป็นอย่างที่ควรจะเป็นแล้ว
ถึงแม้ป้าจะลุ้นให้ติณสะดุดใจพอที่จะรีบย้อนกลับเข้าไปที่ห้องก่อนการ'บิน'ของเต
แต่ป้าก็ลุ้นแบบยอมรับลึกๆว่า ยังไงๆก็คงไม่ทันการณ์
ขอบคุณที่แต่งนิยายสนุกๆมาแบ่งให้อ่านนะคะ รอติดตามผลงานต่อๆไปจ้า

[neno.jann]

หน่วงมากๆ ฮือ แต่ชอบค่ะ เสียใจที่เตตาย แต่ก็ยอมรับนะ ฮึกๆ ติณจะเป็นยังไง คงไม่ต้องเดาแล้ว  สังคมแบบนี้มีอยู่จริงๆ คนที่นึกสนุกคิดว่ากับอีแค่ขยับนิ้วบนแป้นพิมพ์ วิจารณ์ เพื่อความสะใจ โดยไม่รู้ที่มาที่ไป คิดแต่ว่า ไม่เห็นเป็นไร ไม่ได้ไปฆ่าใครตาย พวกนี้น่ารังเกียจที่สุด ของพวกนี้มันฝังใจนะ คนอื่นลืม แต่คนที่โดนยังไงก็ลืมไม่ได้ ช่วงเวลาแย่ๆมักจะผ่านไปช้าเสมอ หรือบางทีมันอาจจะติดอยู่กับคนๆนั้นไปทั้งชีวิตเลย คนส่วนใหญ่เดี๋ยวนี้ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองกลายเป็นฆาตรกรคีย์บอร์ดไปแล้ว 

[shenta]

ชอบคะ

[twinmonkey0311]

 

[starhihi]

*ร้องไห้* 
ตอนจะจบ คิดไว้แล้วว่าน่าจะเป็นแบบนี้
เพราะจิตใจเตบอบช้ำมานาน ถึงแม้ติณจะบอกว่าเป็นที่1 ก็เถอะ
ในเมื่อใจเตเองยังมีความอิจฉาอยู่ มันไม่น่าจะจบง่ายๆอย่างไม่ฆ่าตัวตายแล้วแน่ๆ สังเกตอีกอย่าง คือตอนสุดท้ายของความคิดเตเรื่องข่าว ยังไงฮีแกก็โดดแน่ๆอ่ะ
ฮือ หลวมตัวมาอ่านเศร้าเลย ไม่ค่อยชอบอ่านแบบจบไม่แฮปซะด้วย ว๊า

แต่เรื่องนี้มันมีเหตุผลในตัวมันเองมาแต่ต้นแล้ว จบแบบนี้ก็ถือว่าดีค่ะ ไม่ขัดแย้งกับตัวละครและก็เนื้อเรื่อง(ยังไงแน่)

ขอบคุณค่ะ

[นุ่งหนิง]

 
อ่านแล้วอ่านอีกอ่านแล้วหน่วงมาก ไม่ยอมรับว่ามันจะจบได้โศกนาฏกรรมขนาดนี้
คนแต่งใจร้ายกะเซตัสมาก. คนเราที่เป็นแบบนี้ ไม่มีทางที่จะช่วยเหลือได้เลยเหรอ
สงสารติณ ความรักของติณช่วยอะไรเซตัสไม่ได้เลยหรอ

ถ้าขอได้อยากให้เวลาในเรื่องหมุนกลับแล้วติณกลับไปห้ามเซตัส และทำให้เซตัสอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป

 



ขอบคุณสำหรับนิยายค่ะ

[arij-iris]

สงสารติณอ่ะ 

[คนอ่าน]

อ่านแล้วขนลุก
เราตามหานิยายที่อ่านแล้วหดหู่  จิตตก  ปวดตับ
แบบนี้มานานแล้ว
เป็นนิยายที่งดงามในความเศร้าค่ะ

[continued]

แอบอ่านคอมเมนต์ตอนจบก่อนอ่านเรื่องหลัก..
กำลังภาวนาให้ตัวเองกล้าอ่านอยู่

ตามคนเขียนมาจากเรื่องที่กำลังออนแอร์อยู่ตอนนี้

เราค่อนข้างชอบเสพดราม่าแบบหน่วงๆ
สำนวนคนเขียน เป็นอะไรที่ตรงกับความต้องการเราเลย
เราอาจจะไม่คลิกกันจุดเดียวคือ เราเป็นคนสุขนิยม T T

[montisa2536]

เป็นเรื่องที่หน่วงๆหนักๆขมๆ อธิบายไม่ถูกค่ะ ปกติเราชอบดราม่าแต่จบสุขนิยม เรื่องนี้ตอนอ่านรอบแรกก็รู้สึกหน่วงๆแต่พอตอนมาอ่านเก็บรายละเอียด. ตอนประโยคที่บอกว่า "กูพูดจริงๆ อย่าตามกูมาเลย" น้ำตาไหลเลยค่ะ. เข้าใจเลยค่ะว่าทางของเตคงไม่ได้เผื่อช้อยส์อื่นไว้แล้ว. ไม่ว่าจะทำยังไงสุดท้ายคงจบตรงนี้แต่เห็นค่ะว่าเค้าคงพยายามหนีจากจุดนี้เหมือนกันเสียดายที่มันสายไปแผลกัดหนองมันลึกเกินไป ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆค่ะ

[anntonies]

บอกได้คำว่าเดียวว่าโอ้โห อ่านจบแล้วรู้สึกว่าใจเด็ดอย่างที่นักข่าวบอกนั่นแหละ
แต่เด็ดในที่นี้หมายถึงคนเขียนนะคะ 5555555555
พยายามเดาเรื่อง แอบคิดไปในทางที่ดีต่างๆนาๆ แต่พอเป็นพาร์ทเตเราแอบกลัวเตไปเลย
ที่อิจฉาติณแบบนั้น เรื่องนี้สนุกมากค่ะ ส่วนตัวชอบอะไรแบบนี้ มันซาดิสม์ได้ใจดี 

[Snowermyhae]

ถีบเราตกตึกยังไม่เจ็บเท่านี้เลยค่ะ  สงสารเต อยากกอดดดด  แต่สงสารติณมากกว่า ต้องอยู่กับความรู้สึกไม่เข้าใจแบบนี้ต่อไปอีก 

[labelle]

แผลทางใจ เกินเยียวยา จมทุกข์ หม่นเศร้า
อยู่กับความรู้สึกไม่สมหวัง ผิดพลาดมาตลอด เลยไม่ช่วยให้คิดบวกได้มากขึ้น

อย่างน้อยติณก็ช่วยปลดปล่อยเตนะ ปลดปล่อยจากสิ่งที่เตยึดติด จนจัดการความคิดความรู้สึกตัวเองไม่ได้

อารมณ์ว่าอยู่ไปก็เท่านั้น

คือเศร้ามากเลยค่ะกับการที่เราไม่สามารถช่วยให้เค้าอยู่กับเราได้

[whitelavenders]

จริงๆ แวบนึงที่อ่านอยู่ก็พอรู้ว่าสุดท้ายเตจะฆ่าตัวตาย
แต่อีกใจก็แย้งว่าไม่น่า เพราะสงสารติณเหลือเกิน
แต่ถือว่าสนุกมากค่ะ ชอบบรรยากาศหม่นๆ สีเทา

[May@love]

อ่านจบแล้ว "ชอบ" มาก
แม้จะจบด้วยการจากไปของเต
แต่นั่นคือความต้องการที่เตสื่อออกมาตลอด


ขอบคุณ คุณแยมสำหรับนิยายค่ะ ติดตามเรื่อวต่อไป

[Sohso]

ไปๆมาๆไม่ใช่ว่าติณจะกลายเป็นแบบเตนะ

[TimelessOne]

มีพลังมากครับ
น้ำตาซึมเลย

เข้าใจเต เตเลือกที่จะจากไป ในตอนนี้ที่ยังคงเหลือสิ่งที่พอจะเรียกว่าความรักได้
สงสารติณ จากนี้ไปหัวใจก็กลายเป็นหลุมใหญ่ หวังเพียงให้ได้เจอคนที่จะช่วยปลดคำสาปได้ และเมื่อเวลานั้นมาถึง จะยอมเปิดใจ ให้อภัยตนเอง

อ่านแล้วนอนไม่หลับ คิดวกวน ฮือ TT
จะติดตามผลงานคนเขียนต่อๆไปนะครับ

[● MaYa~Boy ●]

อยากร้องไห้เลย

[wargroup]

เขียนได้ดีมากๆ ชอบมากเลยค่ะ ...สำหรับเรา เรื่องนี้ไปได้สุดทางอย่างที่ควรจะเป็นจริงๆ
บรรยากาศ ภาษา พล็อต ทุกอย่าง! ดึงดูดให้น่าอ่าน น่าติดตาม และจบสมบูรณ์แบบมาก ชื่นชมๆ

ปล.ใช้ชื่อเพลง The Beatles เป็นชื่อตอนทุกตอนอีกด้วย นี่ฟังมาตั้งแต่เด็กๆ แอบประทับใจเลยนะเนี่ย ><

[Bb nale]

ถึงจะไม่ค่อยชอบอารมณ์หน่วงๆแต่เรื่องน้กฌถือว่าถ่ายทอดอารมณ์ได้ดีแต่ไม่ทำให้เรารู้สึกสิ้นหวังมากซึ่งดีแล้วไม่งั้นเฟลไปหลายวัน ขอบคุณสำหรับงานเขียนดีๆนะ ^ ^

[reverofjs]

หน่วงมากกกกกกกกก 
แต่คนเขียนบรรยายออกมาได้ดีมากๆค่ะ 
เป็นกำลังใจให้นะคะ