(เรื่องสั้น) เป็นเช่นรัก ตอนที่ 25.3 ~ตอนจบ~ (13 สิงหาคม 61)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: (เรื่องสั้น) เป็นเช่นรัก ตอนที่ 25.3 ~ตอนจบ~ (13 สิงหาคม 61)  (อ่าน 49949 ครั้ง)

ออฟไลน์ treenature

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 457
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +130/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง
เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเว็บบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่าง
ของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิต
ที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่า
เรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็ปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมล์ของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผู้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน
 ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ
เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ Webmaster , administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเว็ป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเว็บอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็ป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณา
เป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่
หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเว็บไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาตเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก
เมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ)
จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ขอฝากเรื่องสั้นที่เขียนค่ะ
เรื่องสั้นของพัฒน์กับโอ๊ต    จบแล้ว
ป๊าครับผมจะไม่ดื้อ ลบแล้ว
นกขมิ้น  จบแล้ว
รับจ้าง  จบแล้ว
วิชารัก101  ยังไม่จบ
แพ้  จบแล้ว
เป็นเช่นรัก ยังไม่จบ
❤|ตรรกะ|เวลา|ปูปา|ความรัก|❤ ยังไม่จบ
April fools me จบแล้ว
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-08-2018 16:23:03 โดย treenature »

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4218
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +158/-16
ปัก
หลัก
รอ

ออฟไลน์ treenature

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 457
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +130/-0
เป็นเช่นรัก ตอนที่ 1.1

ซอกตึกตรงนี้เป็นที่ประจำ
เขาทรุดลงนั่งบนโต๊ะเรียนเก่าๆที่ใครสักคนเอามาทิ้งไว้
จุดไฟ
สูดลึก
แล้วปล่อยควันลอย
ตามองตามกลุ่มควันขาวที่ฟุ้งขึ้นไปในอากาศได้ไม่นานก็จางหายไป
สูดลึกอีกครั้งแล้วกักเก็บมันไว้ให้นาน
อ้าปาก
ควันขาววงใหญ่ลอยเอื่อยออกจากปากเขา
เขายิ้ม
สนุกดี   ควันกลุ่มนั้นเหมือนก้อนอึ
ลองดูใหม่
คราวนี้เหมือนรูปหัวใจ

หึ  ก็แค่เหมือน สุดท้ายก็เป็นแค่ควัน

เขาโบกมือไล่ควันกลุ่มล่าสุด มันกระจายตัว
เขาปล่อยให้บุหรี่ที่สูบจนพอใจแล้วหล่นลงจากมือ ยกเท้าช้าๆ ขยี้มันให้ดับ

“ตัวดิ”   เพื่อนคนหนึ่งเดินตามเข้ามาในซอกตึก

เขาล้วงมือหยิบซองบุหรี่ในกระเป๋าเสื้อนักศึกษา ที่ครั้งหนึ่งมันเคยขาวกว่านี้
เคาะมันใส่ฝ่ามือของเพื่อน บุหรี่ตัวสุดท้ายหล่นออกมา แล้วโยนไฟแช็คให้

“วันนี้ไปป่าววะ”

“ไปไหน”

“บ้านไอ้ต๊อก วันนี้จัดหนัก”

เขาขมวดคิ้ว เพื่อนจึงต้องขยายความ

“หญิง 6 สนป่าว”  เพื่อนยื่นหน้าเข้ามาใกล้ แทบจะปล่อยควันเข้าหน้าของเขา

เขายกชายเสื้อที่อยู่นอกกางเกงขึ้นขยี้จมูก

“ดูก่อน”

“ไปเหอะ อย่าเล่นตัว เพราะไอ้ต๊อกมันบอกว่ามึงจะไป เลยหามาได้ตั้ง 6 “ 

เขาเดาเหตุการณ์ได้ไม่ยาก ไอ้พวกนี้เอาชื่อเขาไปอ้าง เพื่อจัดปาร์ตี้เฉพาะกิจ แล้วค่อยส่งคนมากล่อมเขาอีกที

“ดูก่อน อาจไม่ว่าง”  ยังยืนยันคำเดิม

“โห่...ไรว้า...ไปหน่อยดิ เดี๋ยวคราวหน้าเค้าจะไม่มากัน”

“เออ แล้วเดี๋ยวตามไป”  ในที่สุดก็ต้องพยักหน้าและตอบรับเพื่อตัดรำคาญ

เขาเดินออกจากตรงนั้น หยีตาเล็กน้อยเมื่อพ้นจากซอกตึกออกมาแล้วเจอกับแสงแดดจ้า สาวเท้าให้ยาวขึ้นแต่ยังไม่ไกลพอจนสามารถจะทำเป็นแกล้งไม่ได้ยินข้อความที่เพื่อนตะโกนไล่หลัง

“สามทุ่มเจอกันเว้ย ไอ้รักแท้”
.
.
.
ฝนตก แต่เขาก็ขี้เกียจรอจนกว่ามันจะหยุด
การนั่งอยู่บนอานมอเตอร์ไซค์แล้วนั่งมองน้ำที่พรูลงจากฟ้า สำหรับเขาแล้วไม่โรแมนติกเลยสักนิด เสียงเปาะแปะของฝนนั้นหนวกหู  การรอคอยแบบนี้มันน่าหงุดหงิด 
จริงๆไม่ใช่การรอหรอก ที่น่าหงุดหงิด แต่การกลัวว่าจะเปียกต่างหาก ที่น่าหงุดหงิด
จะกลัวอะไรนักหนา ก็แค่ฝน
คิดพลางสตาร์ทมอเตอร์ไซค์ แล้วเร่งเครื่องฝ่าเม็ดฝนออกมา


นี่ไม่ควรจะเรียกว่าฝนตกแล้ว
ควรเรียกว่า ห่าฝน
เขาชะลอรถ หน้าปัดหมวกกันน็อคพร่ามัว ระหว่างที่ตัดสินใจว่าจะขี่ต่อไปหรือจะหยุด ตาก็เหลือบไปเห็นใครคนหนึ่งที่ตู้โทรศัพท์พังๆ
เด็กมัธยมที่ไหนสักที่ เสื้อขาวเปียกลู่ เพราะถึงแม้ตู้จะคุ้มฝนได้บ้าง แต่ลมก็พัดแรง จนฝนสาดเข้าไปบางส่วน
เด็กมัธยมที่ผิวขาวจัด ยิ่งดูซีดและสั่น   เขาจอดรถหน้าตู้โทรศัพท์พอดี
เจ้าเด็กนี่มองเขาอยู่เหมือนกัน มันคงสงสัยว่า ไอ้บ้าที่ขี่มอเตอร์ไซค์ฝ่าฝนหนักระดับนี้ มันคิดอะไรของมัน
เขาถอดหมวกกันน็อค เพื่อให้ตาสบตา แล้วชี้มือเข้าไปในตู้ แทนคำถาม
เด็กมัธยมเขยิบหลบเข้าไปด้านในตู้ แทนคำตอบ

เขาก้าวเข้าไปในตู้ โดยเลือกที่เอาพิงผนังด้านหนึ่งของตู้ไว้ เพื่อจะได้มองเห็นผู้ร่วมอาศัยในตู้โทรศัพท์เดียวกันได้ถนัด
ตอนแรกเจ้าเด็กนี่ก็มองตอบ ครู่เดียวก็เบือนหน้าหนี แล้วยกกระเป๋านักเรียนขึ้นกอดบังอกไว้ เมื่อเห็นว่าเขามองอะไรอยู่
เขาขยับเข้าใกล้เด็กนี่อีกนิด ทำให้เด็กยิ่งผงะห่าง

สนุกดี 

เขาคิด  ถ้าระหว่างรอฝนมีเรื่องให้ทำ การรอก็ไม่น่าหงุดหงิดเท่าไหร่สินะ
เขาแกล้งมองลงต่ำ แล้วทำเป็นอยากเห็นบั้นท้ายใต้กางเกงน้ำเงินของเด็กมัธยม
แค่นี้ เด็กนี่ก็น็อตหลุด ทำท่าจะเดินผ่านเขาออกไปจากตู้ เขารีบยกมือยันผนังตู้อีกฝั่งเพื่อกั้นทางไว้ แล้วยื่นหน้าเขาไปใกล้
ไอ้เด็กพยายามถอยหนี แต่พื้นที่ก็มีจำกัด

เมื่อเขาทำท่ารุกไล่มากเข้า จู่ๆมันก็ล้วงเอาคัตเตอร์ออกมาจากกระเป๋านักเรียน
เขารีบถอยห่าง แล้วยกมือยอมแพ้ แล้วถอยไปพิงผนังตู้ในตำแหน่งเดิม
เจ้าเด็กตวัดคัตเตอร์ในมือ เป็นทำนองว่าให้เขาออกจากตู้ไป
เขาส่ายหน้า แล้วพูดขึ้น

“หยอกเล่นน่า อย่าใจร้ายดิ เดี๋ยวฝนหยุดก็ต่างคนต่างไปแล้ว”

เด็กมัธยมเม้มปากเหมือนกำลังชั่งน้ำหนักว่าคำพูดเขาเชื่อได้แค่ไหน

“ถอยไปอีกดิ”  มันเปิดปากคำแรก เสียงเพราะแฮะ

เขาเลยเขยิบออกมาอีกหน่อยจนไหล่ข้างหนึ่งโดนฝน

“เก็บเหอะมีดอะ กลัวนะเว้ย”

“เกิดพี่ทำอะไรผมล่ะ”   มันหรี่ตามองอย่างไม่ไว้ใจ

เขาเลยล้วงเอากุญแจรถจากกระเป๋า แล้วโยนให้มันเป็นตัวประกัน

มันรับไว้แล้วทำหน้างงนิดหน่อยในตอนแรก     ไม่นานก็เก็บคัตเตอร์ แล้วเอากุญแจรถของเขาใส่กระเป๋ากางเกงไว้

เขายืนพิงอยู่ท่านั้นสักพัก นึกอยากสูบบุหรี่ แต่มันก็เปียกไปจนหมดแล้ว

นอกตู้แคบๆนี้  ฝนยังเทมาไม่ขาดสาย  ฟ้าคะนองพอควร

และดูเหมือนว่าทุกครั้งที่ฟ้าแลบ ไอ้เด็กนี้จะขยับตัวยุกยิก  และเมื่อจู่ๆฟ้าก็ร้องครืน มันถึงกับยกกระเป๋านักเรียนที่กอดอยู่ขึ้นบังหน้าเอาไว้ หรือจะพูดให้ถูกคือซบหน้าเข้ากับกระเป๋านั่น เพื่อใช้เป็นที่กำบัง

เมื่อฟ้าแลบอีกครั้ง มันก็ทำเนียนขยับเข้าใกล้เขานิดหนึ่ง

เสียงฟ้าผ่าดังสนั่น

คราวนี้มันสะดุ้งโหยง ปล่อยกระเป๋าแล้วคว้าแขนของเขาไว้

เขามองมันด้วยสายตา ที่อ่านได้ว่า “กลัวอะไรกับเรื่องแค่นี้”

เด็กนี่ก้มหน้า แล้วปล่อยแขนของเขา

เมื่อพิจารณาดีๆ เด็กมัธยมนี่หน้าตาดีใช่ย่อย ปากซีดไปหน่อย คงจะหนาว
ตัวและมือขาวๆนั่นก็สั่นอยู่นิดๆ

โฟเบีย(Phobia) สินะ  ถึงได้ตัวสั่นงันงกขนาดนี้

เสียงเหมือนฟ้าผ่าอีกครั้งแล้ว

คราวนี้เด็กยกมือขึ้นปิดหูทั้งสองข้าง
ลมกรรโชกแรงมากก็จริงอยู่ แต่มันก็สาดเข้ามาไม่ถึงตรงที่เด็กนี่ยืนอยู่ ถ้าอย่างนั้น น้ำที่กลิ้งอยู่บนแก้มนั่นก็น้ำตาสินะ

เขาจึงโน้มตัวเข้าหา แล้วกดคนที่กำลังตัวสั่นให้จมสู่อ้อมกอด
มือที่ปิดหูอยู่ของเด็กนี่ย้ายมากอดเอวเขาไว้แน่น อย่างสิ้นท่า
.
.
.
.
เขาใช้เท้าถีบประตูห้องให้ปิด แล้วดึงเอาเด็กตรงหน้าเข้ามาจูบต่อจากเมื่อครู่ พวกเขาจูบกันมาตั้งแต่ในลิฟท์โดยไม่สนใจว่ากล้องตัวไหนจะจับภาพได้บ้าง เมื่อคว้ามือเด็กนี่เข้าห้องได้ เขาจึงจู่โจมริมฝีปากของมันอย่างต่อเนื่อง

ทุกอย่างเกินจะหยุดยั้ง 

กองเสื้อผ้าเปียกทำให้พื้นห้องเจิ่งน้ำเล็กน้อย

ร่างเปลือยเปล่า บนเตียงที่ชื้น ผมยังเปียกลู่

ต่างฝ่ายต่างกอดรัด และใช้ปากราวกับต้องการกัดกินเนื้อตัวของกันและกันเข้าไป

เมื่อเขาเลื่อนมือเพื่อสำรวจส่วนนั้นของเด็กนี่

ก็โดนยั้งมือไว้

เมื่อก้มลงสบตา

“จะกอดผมไว้หรือเปล่า”

“หือ”

“ตอนพี่ทำ จะกอดผมไว้ไหม”

“ถ้าอยากให้กอด”

“อยาก...ต้องกอดนะ”

“อือ”  แล้วเข้าก็โน้มตัวลงจูบปากนิ่มนั่น มันไม่ขาวซีดอีกแล้ว ตอนนี้กลับแดง และเจ่อ

เด็กนี่อ้าขาออกเปิดทางให้เขา

แม้จะเตรียมการด้วยนิ้วถึงสาม แต่เพราะไม่มีเจล

ได้แต่อาศัยความลื่นจากผิวของถุงยาง

เขากดเบียดลงไป   แต่ยังไม่หมด

เด็กนี่ผวาเข้าหา

“กอด”  เด็กขอแล้วซบหน้าลงกับไหล่เมื่อเขาดันตัวเข้าอีก   เด็กผละหน้าขึ้นจากไหล่  “กอดสิ เร็วๆกอดผม” 

เขาโอบแขนรอบตัวคนตรงหน้า 

“กอดแน่นๆ”  เสียงนั่นเริ่มหวิว จนไม่แน่ใจว่ามันเป็นคำสั่งหรือคำขอ

เขาเพิ่มแรงโอบกอดตามที่เด็กบอก แล้วกระทุ้งตัวตนเข้าไป

“อื๊อออออออ”  เด็กร้องยาว

เมื่อเห็นว่าเด็กปรับตัวได้แล้ว เขาก็คลายอ้อมแขนออก เพื่อจะให้ตัวของเด็กนี่ราบไปกับเตียง

เจ้าเด็กนี่กลับเหนี่ยวตัวเขาไว้ แล้วเกาะเขาอย่างกับลูกลิง

“ไม่ พี่บอกว่าจะกอดผมไว้”

เขาก้มมองหน้ามัน แล้วขมวดคิ้ว

มันหลบสายตา แต่ขยับส่วนล่าง ให้บีบโอบรอบตัวตนของเขา จนเขาต้องขบกรามแน่น

แล้วมันก็พึมพำกับอกของเขา  ดังพอได้ยินว่า “กอดผมนะครับ ทำอะไรกับผมก็ได้แต่ต้องกอดผมไว้”

สิ้นคำ เขาก็อุ้มเด็กนี่ขึ้น แล้วขยับตัวเข้าออกอย่างหนักหน่วง
เด็กพยายามกลั้นเสียง
จึงได้ยินอะไรอู้อี้ อยู่ในลำคอ

“อื๊อออออออ อื๊อออออ”

ตอนนี้ปากของเขาอยู่ใกล้หูของเด็กตรงหน้า

“เรียกชื่อสิ”

“ช....ชื่อ....อะ..ไร......”

“รักแท้”

“อื๊ออออ.....รัก.....รัก.....รัก.....”

เสียงคำว่า รัก ดังขึ้นตามจังหวะที่เขากระทั้นกาย
.
.
.
เขาบังคับให้เจ้าเด็กนี่เรียกชื่อเขาจนเสียงแหบแห้ง แลกกับการที่ต้องกอดมันไว้ในแทบจะทุกท่า

คุ้มนะ

ก่อนฟ้าสางเขาจึงยอมปล่อยให้เด็กนี่ได้พัก

มันยังไม่ยอมหลับ

“ผมต้องล้างตัวก่อน” ดูท่าก็รู้ว่าง่วงมาก แต่เสียงงอแง

เขาเลยต้องอุ้มมันเข้าไปล้างตัวในห้องน้ำ โดยพยุงมันไว้ตลอดเวลา

เมื่อเนื้อตัวสะอาด เด็กนี้ก็ทำท่าจะหลับลงในทันที
เขาต้องตบแก้มเบาๆ เพื่อเรียกมันไว้ก่อน

“เดี๋ยว ชื่ออะไร”

“ชื่อ.........”   ปลายเสียงแผ่วลงพร้อมสติของเด็กตรงหน้า

---โปรดติดตามตอนต่อไป---

#เป็นเช่นรัก

@ t o n s w i n d
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-05-2016 19:48:48 โดย treenature »

ออฟไลน์ treenature

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 457
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +130/-0
เป็นเช่นรัก ตอนที่ 1.2

รักแท้นอนลืมตาฟังเสียงเจ้าเด็กนั่นอาบน้ำ
เด็กที่เมื่อเขาปล่อยจากอ้อมกอดแล้ว ยังไม่ทันได้รู้ชื่อก็ชิงหลับไปเสียก่อน
เขาถอนหายใจ
ไม่ใช่ว่าไม่เคยพาคนมานอนด้วยกันถึงนี่
แต่กับรายนี้ถือเป็นรายแรกที่ พามาโดยขาดความยับยั้งชั่งใจมากที่สุด
พามาทั้งๆที่ไม่รู้ว่าชื่ออะไร อายุเท่าไหร่ และมีอะไรกันทั้งๆที่ยังคุยกันได้แค่สองสามประโยค
และ
มันเป็นคู่นอนคนแรกที่เขาอยากให้เรียกชื่อ
และ บังคับให้มันเรียกชื่อเขาอยู่ทั้งคืน
ถึงแม้ว่า มันจะเหนื่อยหอบจนเรียกชื่อเต็มๆของเขาไม่ไหวก็เถอะ

รักแท้

ชื่อที่เขาไม่ชอบเอาเสียเลย
ชื่อที่มีคนตั้งให้เพราะต้องการอยากให้เขาได้พบกับรักแท้ รักที่ไม่หลอกลวง
มันมีที่ไหนกัน ความรักน่ะ
เขาไม่เชื่อมันเลยสักนิด
มันก็แค่กลไกอะไรสักอย่างตามธรรมชาติ เซ็กส์ยังทำให้เขาเชื่อได้มากกว่า
คนเราต่างโหยหากันเพราะความอยากและความใคร่ ตามสัญชาติญาณของการสืบพันธุ์นั่นแหละ
เสียงน้ำหยุดลง ไม่นาน เจ้าเด็กนั่นก็เดินช้าๆออกมาจากห้องน้ำ
หยดน้ำพราวตามเนื้อตัว บางหยดไหลเรื่อยลงไปตามหน้าท้องแล้วหายเข้าไปในขอบผ้าขนหนูที่พันท่อนล่างไว้
มันยังคงเดินช้าๆ ไปที่กองเสื้อผ้า และไม่ยอมสบตาเขา
ชุดนักเรียนของมันเปียกชุ่ม จนไม่สามารถใส่ได้แล้ว
ในที่สุดมันก็ต้องหันมาพูดกับเขา

“พี่มีชุดที่ไม่คิดจะใส่แล้วสักชุดไหม”

เขาเลิกคิ้วสูง  มันไม่คิดจะกลับมาเจอกันอีกแล้วสินะ
วันไนท์แสตนด์ที่แท้จริง
รักแท้ไม่ได้หลงตัวเอง แต่คู่นอนที่เขามีส่วนใหญ่ ติดใจเขากันทั้งนั้น ไม่มีใครคิดอยากจะจบความสัมพันธ์ในครั้งเดียว
หงุดหงิดเล็กๆ ที่เด็กตรงหน้าไม่อยากเจอกันอีก
เขาเองต้องเป็นฝ่ายปฏิเสธและยุติความสัมพันธ์สิ ถึงจะถูก

“มีให้ยืม”

เด็กนั่นขมวดคิ้ว
เขาจึงต่อความ

“ก็ต้องกลับมาเอาชุดนักเรียนอยู่แล้วนี่ เดี๋ยวซักไว้ให้ แลกกัน”

“ผมเอากลับไปซักเองได้”

นั่นมันเท่ากับปฏิเสธว่าจะไม่ยอมมาเจอกันอีกไม่ใช่หรือ

ไอ้เด็กนี่

หึ หนีการผูกมัดอยู่เหมือนกันสินะ


เขาคงต้องเปลี่ยนท่าที

รักแท้เดินลงจากเตียง ท่อนบนเปลือยก็จริงแต่ท่อนล่างไม่
เดินเข้าใกล้เจ้าเด็กนี่แล้วพาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า
เขาคงเดินเร็วไป มันขืนมือไว้

“ช้าๆ ผมเจ็บ”

“อ่อ”

เมื่อเปิดตู้เสื้อผ้า

“เลือกเอา” เขาพูดสั้นๆ แล้วหันไปเปิดลิ้นชัก เพื่อหยิบชั้นในขึ้นมาตัวหนึ่ง

“เอ้า” เขาโยนให้มัน

มันมองกางเกงในตัวนั้นนิ่ง

“คงไม่คิดว่าจะไปโดยไม่ใส่กางเกงในหรอกนะ โล่งแย่”  เขาพูดขึ้น

“ผม ไม่เคยใส่กางเกงในของคนอื่น”

“คนอื่นคือ?”

“ก็พี่ไงคนอื่น”

“รู้จักกันแล้วนี่ ทั่วทุกตารางนิ้ว”

มันเบือนหน้าหนี

“ใส่เหอะ คิดเสียว่าใส่ของผัว”

มันหันขวับมาและตั้งท่าจะโวย
เขารีบจุ๊ปาก

“ล้อเล่นน่า อย่าเสียงดังไป ใส่ไปเหอะ ซักสะอาดแล้ว”
สุดท้ายเด็กนี่ก็ยอมรับมันไป แล้วแต่งตัวจนเสร็จ

“ผมไปล่ะ” มันรวบเอาชุดนักเรียนเปียกใส่ถุง พร้อมคว้ากระเป๋านักเรียน

“เดี๋ยว”
มันชะงักแต่ไม่หันมา

“ชื่อล่ะ”

“เป็นหลัก”
---โปรดติดตามตอนต่อไป---

มันเป็นตอนเติมนะคะ ยังไม่ใช่ตอนสอง มันเลยสั้นๆ 

รอเปิดตัว คิดเช่น นะคะ

#เป็นเช่นรัก

@ t o n s w i n d
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 27-05-2016 23:58:13 โดย treenature »

ออฟไลน์ obstacle

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
รอครับ น่าติดตาม เหล่าเด็กมีปัญหา

ออฟไลน์ treenature

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 457
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +130/-0
เป็นเช่นรัก ตอนที่ 2

รักแท้ใช้ชีวิตแบบทุกวัน ตามปกติ จะมีอย่างเดียวที่ไม่ปกติ คือช่วงนี้ฝนตก
ฝนตก นั่นแหละที่ไม่ปกติ
มันพลอยทำให้ความคิดของเขาไม่ปกติ
ชื่อเจ้าเด็กนั่นผุดขึ้นมา และตู้โทรศัพท์นั่นด้วย
เมื่อความคิดของเขาโดนรบกวนมากๆ เมื่อวานตอนฝนตกจึงวนรถไปดูจนได้ แต่ตู้นั่นก็ว่างเปล่า

หึ
ใครมันจะเข้าไปหลบฝนในตู้แบบเดิมวะ


ยิ่งนิสัยแบบมันแล้ว
คงไม่ทำอะไรซ้ำเป็นครั้งที่สอง

นี่เขารู้จักมันดีถึงกับเดานิสัยออกเลยหรือ คงไม่ใช่หรอก
อาจเป็นเพราะ เขาเจอคนที่เหมือนตัวเอง เหมือนมากจนเกินไป
เหมือนแม้กระทั่งหลุมดำที่อยู่ในใจ

ไม่ใช่หรอกน่า
ไม่เหมือนสักนิด
อย่าไร้สาระเลย


รักแท้บิดคันเร่งพาตัวเองออกจากจุดนั้นให้เร็วที่สุด
จุดที่ทำให้เขารู้สึกว่าตกเป็นรอง และมันเป็นการตกเป็นรองที่ไม่ได้อะไรกลับมาด้วย
ครั้งเดียวก็ครั้งเดียวสิวะ

ลืม
มึงต้องลืมให้เร็วที่สุด


เขาไม่ชอบตัวเองในแบบนี้ ในตอนที่หัวใจมันไม่ด้านชาเหมือนเก่า

เมื่อถึงห้อง ถอดเสื้อผ้าที่เปียกกองไว้กับพื้น โยนทุกอย่างไว้บนเตียง โทรศัพท์ไม่เปียก แล้วจุดบุหรี่สูบที่ระเบียงทั้งๆที่ยังไม่เปิดไฟ
เขาไม่ชอบเปิดไฟ มันสว่างเกินไป แสงจากข้างนอกที่สาดเข้ามา มันก็พอแล้ว
บุหรี่มอดไปไม่ถึงครึ่งมวน แสงจากจอมือถือก็สว่างขึ้นเป็นจังหวะ

หน้าจอโชว์ชื่อ แต่ไม่มีรูป

รักมั่น

เขากำโทรศัพท์แน่นขึ้นนิด และระบายลมหายใจก่อนจะกดรับและยกมันขึ้นแนบหู
แค่แนบไว้ ไม่กรอกเสียงใดลงไป

“รัก”

“…”

“กลับบ้านป่าว ไม่ลืมใช่ไหม มานะ ฝากซื้อของที่ซุปเปอร์ด้วย มั่นจะทำเมนูใหม่”

“อือ”

“งั้นเดี๋ยวส่งรายการของไปให้ในไลน์นะ ขอบคุณ รอนะ”

เขากดสายทิ้งโดยไม่พูดอะไรมากกว่านั้น

ปิดเปลือกตาลงครู่หนึ่งเพื่อกลืนความรู้สึกบางอย่าง
เดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วหยิบกุญแจรถ


ที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต ชั้นวางน้ำตาล
รักแท้หยุดรถเข็นแล้วเดินเข้าไปเลือกของตามที่มีคนสั่งมา ใกล้ๆกันนั้นมีผู้ชายคนหนึ่งกำลังเลือกของอยู่เช่นกัน
พวกเขาเหลือบมองกันนิดหนึ่ง
รักแท้เอื้อมมือหยิบสิ่งที่ต้องการ
หย่อนมันลงรถเข็น แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น  เขากดรับ โดยไม่พูดอะไรอีกเช่นเคย
ปลายสายพูดอะไรบางอย่าง เขาตอบกลับว่า

“บางทีอาจจะไม่ว่าง แต่เดี๋ยวจะเอาของที่สั่งไปให้”

มีเสียงจากปลายสายดังลอดออกมาบ้าง แต่ก็ฟังไม่ได้ศัพท์
รักแท้ดูหัวเสียนิดหน่อย

“ไม่ใช่เรื่องต้องรู้ ได้ของที่ต้องการแล้ว ก็ควรจะพอใจแค่นั้น”  แล้วเขาก็กดวางไป

เข็นรถออกไปจากตรงนั้น โดยไม่สนใจชายอีกคน ที่เหมือนจะได้ยินทุกอย่าง
.
.
.

ของที่ใครคนนั้นสั่งซื้อมีไม่มาก
อย่างสุดท้ายคือน้ำปลา
รักแท้วนหามันอยู่สักพัก จึงพบว่ามันอยู่ที่ชั้นวางซอสและเครื่องปรุง

ซุปเปอร์มาร์เก็ตนี้คงจะเล็กไปนิด ถึงได้บังเอิญเจอผู้ชายคนเดิมอีกครั้ง คราวนี้เขากำลังยืนเลือกซอสมะเขือเทศ รักแท้เดินเข้าไปใกล้เพื่อหยิบขวดน้ำปลา

รักแท้กำลังจะหย่อนมันลงในรถเข็น  แต่ชายคนข้างๆก็พูดขึ้นว่า

“ยี่ห้อนั้นหวาน ผมไม่ค่อยชอบ”

รักแท้หันไปสบตา โดยสีหน้าที่ไม่ได้แสดงว่าแปลกใจสักนิด

ผู้ชายคนตรงหน้าก็ไม่ได้รู้สึกสะเทือนอะไรกับความเฉยชาที่ได้รับ กลับต่อความว่า

“เดาจากของในรถเข็นว่า จะทำน้ำจิ้มซีฟู้ด ถ้าหวานไปจะไม่ค่อยอร่อย”

รักแท้ยังคงมีสีหน้าแบบเดิม คือไม่ยิ้มหรือไม่บึ้ง ขณะหยิบเอาขวดน้ำปลาขวดนั้นออกจากรถเข็น แล้ว
ผายมือไปทางชั้นวางขวดน้ำปลาที่เหลือ เพื่อถามว่า ควรจะหยิบยี่ห้อไหนดี

“อันนี้” ชายคนนั้นหยิบให้เสียเลย

 รักแท้กดหน้าลงนิดหนึ่งแทนคำขอบคุณ

ชายคนนั้นยิ้มให้แล้วหันไปเลือกซอสมะเขือเทศต่อ เขาหยิบมันออกมาสองขวดคนละยี่ห้อกัน
แล้วพลิกฉลากอ่านทีละขวด

รักแท้พูดขึ้นว่า “ขวดนั้นเปรี้ยวกว่า แต่ขวดนี้ข้นกว่า”

มนุษย์ซอสมะเขือเทศเลิกคิ้ว แล้วถาม “จะทำสปาเก็ตตี้ เลือกแบบไหนดี”

“ไม่ดีทั้งคู่ “ รักแท้ตอบ แล้วหยิบอีกยี่ห้อหนึ่งส่งให้

“ขอบคุณ”

รักแท้กำลังจะเดินออกห่าง

“แล้วเนื้อล่ะ สำหรับทำสเต็กน่ะ เลือกแบบไหนดี”

รักแท้ไม่ตอบ ไม่หันกลับไป แต่เข็นรถเข็นไปตรงบริเวณที่ขายเนื้อ

แน่นอนว่า เขาคนนั้นตามไปยืนอยู่ใกล้ๆ

“กินกี่คน”

“น่าจะสอง ถ้าเขาตกลง”

มุมปากของรักแท้ยกขึ้นนิดหนึ่ง

“ชวน?”

“ใช้ผมเป็นข้ออ้างก็ได้นี่นา ไม่อยากไปไม่ใช่เหรอ”  ชายคนนั้นหันไปมองรถเข็นของรักแท้ ตีความหมายได้ว่า เขารู้ว่า รักแท้ไม่อยากเจอ คนที่สั่งซื้อของพวกนั้น

รักแท้เริ่มรู้สึกสนุก

ถ้าไม่เพราะเขาบ้า ผู้ชายคนนี้ก็กล้าจนเกินไป  แต่คิดว่าลองดูสักหน่อยก็น่าจะดี

“ไปเลือกแครอทกับมันฝรั่งสิ” รักแท้หันไปสั่งผู้ชายคนข้างๆ แล้วหันกลับไปเลือกเนื้อต่อ

เมื่อจ่ายของเสร็จ
ต่างถือถุงของ ของตนเองออกมา

“รถอยู่ไหน” ผู้ชายคนนั้นถาม 

“มอเตอร์ไซค์”  รักแท้ตอบ แล้วเดินนำไป

ชายคนนั้นยังเดินตามมาช้าๆ ไม่ได้คิดจะเร่งฝีเท้าให้ทันกัน

เมื่อถึงรถของรักแท้   เขาก็ถามขึ้น “รถคุณล่ะ” 

“รู้ได้ยังไงว่าผมมีรถ”

“ขาวจนเหมือนไม่เคยโดนแดดเลยแบบนี้ คงไม่นั่งรถเมล์หรอก”   

ผู้ชายคนนั้นมองผิวที่แขนของตนเอง เหมือนจะบอกว่า มันก็ไม่ได้ขาวมากขนาดนั้นเสียหน่อย

“คอนโดผมอยู่ห่างไปแค่ห้านาที เลยไม่ได้เอารถมา”

“ต้องไปส่งของก่อน” รักแท้หมายถึงพวกของที่มีคนโทรมาสั่งให้ซื้อนั่นแหละ

“ก็ไปสิ ผมไปด้วย”

ผู้ชายคนนี้ ถ้าไม่ใช่คนที่ง่ายเกินไป ก็เป็นคนที่ทำลายตัวตนยากเกินไป ถึงได้ดูสบายๆกับคนแปลกหน้าแบบนี้   รักแท้คิด

มอเตอร์ไซค์จอดลงที่บ้านหลังหนึ่ง
รักแท้แขวนถุงของที่ซื้อมาไว้กับรั้วบ้าน บีบแตรยาวๆทีหนึ่ง แล้วเร่งเครื่องออกมา 
รถกระชากเล็กน้อย คนซ้อนเสียการทรงตัว และโอบรอบตัวคนขี่เอาไว้

ที่คอนโดแห่งหนึ่ง
รักแท้กำลังทำสปาเก็ตตี้และสเต็ก ส่วนผู้ชายคนนั้นกระโดดขึ้นไปนั่งอยู่บนเคาน์เตอร์ของครัว แกว่งขาไปมามองดูรักแท้ทำอาหาร

มีเพียงบางครั้งที่ช่วยหยิบจับ ช้อน ส้อม หรือ จาน ที่รักแท้ไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหน

เมื่ออาหารเสร็จ สเต็กถูกหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ  สปาเก็ตตี้ยังอยู่ในชามใบใหญ่ รักแท้พยักหน้าให้คนที่นั่งดูเหมือนแมวขี้เกียจให้เข้ามาใกล้จากนั้นจึงใช้นิ้วก้อยปาดเอาซอสที่ปรุงเสร็จจากในกระทะ ยื่นไปตรงหน้า
ชายคนนั้น ดูดซอสที่ปลายนิ้วก้อยของรักแท้ แล้วทำท่าโอเค  จากนั้นก็ได้ชิมสเต็กที่หันเป็นชิ้นพอดีคำแล้ว
เขาหันไปหยิบส้อม เพื่อจะชิมเพิ่มอีกสักหน่อย
รักแท้ยกจานหนี แล้วพูดว่า

“ชื่อล่ะ”

“ชื่อคิดเช่น”

“ห้องครัวน่ะเหรอ”

“อาฮะ ประมาณนั้น แต่เขียนว่า คิด ที่ต้องใช้หัวสมองน่ะ”   เขาใช้ส้อมชี้ไปที่หัวของตัวเอง

แล้วคิดเช่นก็ได้เนื้อชิ้นเล็กๆเป็นรางวัลในการตอบคำถาม เขาเคี้ยวหยุบหยับ พลางถามว่า

“ชื่อ?”

“รักแท้”

“โอ๊ะ โอ My true love”  คิดเช่น ยิ้มล้อ คราวนี้ใช้มือเปล่าหยิบเนื้อเข้าปากอีกชิ้น จากนั้นยื่นนิ้วมือที่เปื้อนให้รักแท้ดูด

รักแท้เลียนิ้วนั่นจนสะอาด กลายเป็นนิ้วขาวๆอีกครั้ง

คิดเช่นยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อป้อนสเต็กให้อีกฝ่าย การกินเกิดขึ้นสลับกับการจูบ

แล้วการกระทำทั้งสองอย่างก็เริ่มเข้มข้นขึ้น  มีหลายครั้งที่การกินของพวกเขาทำให้ซอสกระเด็นเปื้อนที่คางหรือแก้ม แต่ไม่นานมันก็จะถูกเลียจนเกลี้ยง หรือบางครั้งก็ต่างจงใจป้ายมันลงไปที่เนื้อตัวของอีกคนหนึ่ง จากนั้นก็ทำความสะอาดมันด้วยลิ้น 


ตอนนี้
บนพื้นครัวนั้น
มีเสียงคราง
และคราบซอส

--โปรดติตดตามตอนต่อไป—


@ t o n s w i n d
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 27-05-2016 06:04:34 โดย treenature »

ออฟไลน์ kokoro

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1171
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +136/-2
อื้อ รอติดตามการพบเจอครั้งต่อไปของทั้งคู่นะคะ
ดูเข้ากันแบบนี้น่าจะสานสัมพันธ์กันได้อีกเนอะ
รกแท้ก็อาจจะเจอรักที่แท้จริงเข้าแล้ว

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4218
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +158/-16
งง เงิบ

ในที่สุดสามคนนี้จะเจอรักแท้หรือเปล่านะ???

ออฟไลน์ treenature

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 457
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +130/-0
เป็นเช่นรัก ตอนที่ 3

ถนนคนเดินงานนี้จัดใหญ่ทุกปี ถนนสองเลนคราคร่ำไปด้วยร้านเล็กทั้งขายอาหาร ของทำมือ วันนี้คนเยอะเป็นพิเศษ เพราะจะมีมินิคอนเสิร์ตของศิลปินดังแนวเพื่อชีวิต

“วันนี้มึงไปกะกูนะ” เพื่อนของเขาชวน ขณะออกมาสูบบุหรี่ในที่ประจำ

รักแท้พยักหน้าเนือยๆ เขาไม่ได้สนใจคอนเสิร์ต แต่ก็ยังไม่อยากกลับเข้าห้องเร็วนัก
ไม่ได้เหงา เขาชอบอยู่คนเดียว มากกว่าต้องคอยพูดคุยต่อบทสนทนากับใครต่อใคร แต่ระยะหลังมานี้ มีชื่อคนสองคนที่เข้ามากวนใจเขามากเกินไป
เป็นหลัก
คิดเช่น
คนสองคนที่เขาติดใจมากกว่ารสรัก มันมีอะไรสักอย่างที่รักแท้ก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้
ซึ่งนั่นทำให้เขาไม่ชอบใจ การปล่อยให้คนอื่นมีอิทธิพลเหนือ แม้เพียงแค่ชื่อก็ไม่ควร
มันไม่สมกับเป็นมึงเลย รักแท้
หัวใจที่ไม่รู้สึกรู้สาของมึงหายไปไหน
เขาเสยผม ไล่ความคิดฟุ้งซ่าน

ค่ำแล้ว
เหมาะกับการเดินเล่นเรื่อยเปื่อยไปบนถนนคนเดิน
รักแท้มากับเพื่อนสี่ห้าคน

“มึง กินลูกชิ้นปลาทอดปะ”

รักแท้ส่ายหน้า แล้วทำมือประมาณว่า เชิญตามสบาย

“กูเดินไปเรื่อยๆ เจอกันที่เวที” เขาหันไปบอกเพื่อนที่เหลือแล้วแยกตัวออกมา

ไม่มีใครรั้งเขาไว้ เพื่อนต่างรู้ดีว่า เขาเป็นอย่างนี้ แยกตัวห่าง แต่ไม่ทิ้ง
ร้านข้างหน้าควันโขมง เมื่อเดินเข้าใกล้จึงเห็นว่าขายปลาหมึกปิ้ง เมื่อเดินห่างออกมา ควันที่คลุ้งด้วยกลิ่นค่อยจางลง
และตรงหน้า...
รักแท้หยุดเท้านิ่งอยู่หลายอึดใจ บอกไม่ถูกอีกเช่นกันว่าดีใจที่ได้เจออีกครั้งไหม คล้ายกับเขากำลังทั้งพยายามหนีและทั้งตามหา
ผิวแก้มใสมีเหงื่อซึม ผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลนั่นพอเหมาะพอดี มีรอยยิ้มประดับหน้านิดหนึ่งยามส่งเงินทอนให้ลูกค้า
รักแท้ไม่รู้ว่าตนเองทำหน้าแบบไหนอยู่ยามที่จ้องมองพ่อค้าขายซูชิตรงหน้า
การจ้องมองมันมีกระแสบางอย่างที่ทำให้พ่อค้ารู้สึกตัวและเงยหน้าขึ้น
รักแท้เปลี่ยนริมฝีปากของตัวเองเป็นยิ้มยียวน แล้วเดินเข้าใกล้แผงขายข้าวปั้นหลากรส
วูบเดียวที่เขาเห็นคนตรงหน้า ผงะและเกร็ง จากนั้นสายตาแสดงว่า ไม่รู้จักกัน จึงส่งมา

“สวัสดีครับ รับหน้าไหนบ้างครับ” รอยยิ้มของพ่อค้าใสซื่อนั่นเกือบหลอกเขาได้แล้ว ถ้าไม่เหลือบเห็นมือที่สั่นนิดๆ

อยากแกล้ง

รักแท้คิดได้แค่นั้น ในตอนที่เริ่มต้นชี้ไปที่หน้าซูชิต่างๆ จนพ่อค้าเริ่มหน้าหงิกเพราะคีบไม่ทัน
เบ็ดเสร็จแล้วเขาซื้อซูชิไปห้าสิบชิ้น

“ขอบคุณที่อุดหนุนครับ” ไม่มีรอยยิ้มใดๆแล้วตอนส่งกล่องซูชิทั้งห้ากล่อง

รักแท้อ้าปากนิดคล้ายจะพูดอะไร แต่ก็ไม่
เขาเลือกที่จะผงกหัวนิด แล้วเดินจากมา
เป็นแบบนี้จะดีกว่า

ซูชิเหล่านั้นหายลงท้องเพื่อนของเขาจนหมด

ดนตรีสนั่นและเร้าอารมณ์ จังหวะกลองเร่งให้คุกรุ่น
รักแท้กำลังคิดจะกลับพอดีตอนที่ได้ยินเสียงโวยวายด่าทอ และเสียงระเบิดดังสนั่น


ตูมมม


โชคดีที่กลุ่มของเขาเดินห่างมาพอควรแล้ว
แต่พอเสียงระเบิดลูกที่สองดังตามมาติดๆ ผู้คนก็ตกใจและวิ่งหนีกันอลม่าน
รักแท้ออกวิ่ง ไม่สนใจเสียงเรียกของเพื่อน
เขาวิ่งหลบคนที่วิ่งสวนกันไปมา
แล้วมาหยุดลงตรงซุ้มขายซูชิ
เป็นอย่างที่คิด
ไอ้เด็กคนนั้นทรุดนั่งอยู่กับพื้น มือกุมหู ก้มหน้าต่ำ เนื้อตัวสั่นเทา

เขาทรุดตัวลงใกล้ เจ้าเด็กนี่ยังไม่รู้สึกตัว แม้เมื่อเขาแตะเข้าที่ไหล่เบาๆ
เด็กนี่พึมพำอะไรฟังไม่ได้สรรพ
รักแท้ต้องเรียกชื่อและเขย่าตัวอยู่สองสามครั้ง

“เป็นหลัก”

เจ้าของชื่อจึงเริ่มรู้ตัวแล้วผวาเข้ากอดเขาไว้  เสียงรอบตัวอึกทึก ได้ยินทั้งเสียงกรี๊ดและเสียงตะโกน
แต่รักแท้อ่านปากของเด็กตรงหน้าได้ชัดเจน

“อย่าทิ้ง กลัวแล้ว”


เรื่องราวเกือบคล้ายๆเดิม
รักแท้พาเป็นหลักกลับมาที่ห้องอีกครั้ง
ตลอดทางเป็นหลักเดินตามอย่างเงียบๆ
เมื่อปิดประตูห้อง
เจ้าเด็กนี่ยืนเก้กังอยู่กลางห้องของเขา
ส่วนเขาเดินเลยไปเข้าห้องน้ำ

เจ้าเด็กที่ตอนนี้แก้มมีสีฝาด อาจเพราะหัวใจยังเต้นแรงไม่หาย กำลังเริ่มต้นแกะกระดุมเสื้อตัวเองทีละเม็ด ขณะที่ตาก็จ้องมองเขาไว้
รักแท้จ้องตอบ พูดให้ถูกต้องคือ เขากำลังโลมเลียเด็กนั่นด้วยสายตา
จนคนที่กำลังปลดกระดุมเม็ดสุดท้าย ต้องละสายตาหนี
รักแท้ส่งเสียงหึ
ยกนี้เขาชนะ
เขาเดินเข้าหา มือเอื้อมจับไหล่เปล่าเปลือย
แล้ว…
ออกแรงดึงให้เป็นหลักเดินตามไปที่ห้องน้ำ
เป็นหลักทำหน้างุนงง

“อาบน้ำ เดี๋ยวหาชุดไว้ให้”

“ทำไม” เป็นหลักขืนตัวไว้ แล้วถาม

“อาบน้ำ แล้วมานอน แค่นั้น”

เป็นหลักขมวดคิ้วแน่น

“คุณไม่….”

รักแท้โน้มใบหน้าเข้าใกล้ ให้ปลายจมูกเฉียดแก้ม

“ก็อย่าอ่อยนัก หรือว่าอยาก?”

เป็นหลักถอยเข้าห้องน้ำแล้วปิดประตูแทนคำตอบ

เป็นอีกครั้งที่เป็นหลักออกมายืนเก้กังอยู่กลางห้อง ผมเปียกลู่
รักแท้นอนพิงเตียง มองเจ้าเด็กที่ไม่รู้จะหย่อนตัวเองไว้ตรงไหน แล้วก็ขำ
เขากวักมือ มันก็เดินเข้าหา แล้วนั่งลงตรงปลายเตียง
ยังไกลไป เขาตบที่เตียงข้างตัว
ยังคงนึกขำที่จู่ๆเจ้าเด็กชื่อแปลกนี่ก็เกิดระมัดระวังตัวขึ้นมา ทั้งๆที่ก่อนหน้าไม่นานยังดูเหมือนพร้อมจะนอนกับเขาอยู่เลย

“พี่ เอ่อ คุณ จะเอาไงกับผม” เหมือนเจ้าเด็กนี่ก็รู้ว่าเขาขำอะไร จึงแหวขึ้นมา

รักแท้ยิ้มที่มุมปาก “เรียกพี่”

เป็นหลักสะบัดหน้าหนี

“แล้วก็มานี่”

มันไม่ยอมขยับ

“กูช่วยมึงมา” รักแท้ต้องงัดบุญคุณขึ้นมาอ้าง

มันจึงยอมขยับเข้าใกล้

“นอน” เขาสั่ง

“ผมจะกลับ”

“นอน” รักแท้ย้ำ แล้วจ้องตา

เป็นหลักเบือนหน้าหนีอีกครั้ง
แล้วยอมทิ้งตัวลงนอนข้างเขา ตอนนี้เป็นหลักนอนราบลงเตียง ส่วนรักแท้ยังกึ่งนั่งกึ่งนอนในท่าเดิม

เป็นหลักเงยสบตา “ตกลงพี่จะทำอะไรกับผมไหม”

รักแท้ก้มลงสบตา เอามือลูบหัวของคนที่นอนอยู่

“รอ”

แล้วก็เดินไปอาบน้ำ

รักแท้แน่ใจว่า เมื่อเขาออกจากห้องน้ำ เป็นหลักจะยังอยู่
แล้วก็จริง
อาจเพราะการลูบหัวเมื่อกี้ หรือเพราะบุญคุณอย่างที่เขาอ้าง
เจ้าเด็กเป็นหลักยังอยู่บนเตียง ในมือมีหนังสือการ์ตูนของเขา
เมื่อเขาทิ้งตัวลงใกล้ และใช้หมอนอีกใบ ดึงหนังสือการ์ตูนออกจากมือ
มันตั้งท่าจะโวย
เขาชิงพูดขึ้นก่อน

“ไปปิดไฟแล้วมานอน” รักแท้ชี้มือไปที่สวิตช์

“พี่จะเอายังไงวะ” เป็นหลักหัวเสีย

“ก็บอกไปแล้ว เร็ว” รักแท้ใช้สายตากดดัน จนเป็นหลักต้องไปปิดไฟตามคำสั่ง

มันเดินกลับมาอย่างช้าๆเพราะไม่ชินกับที่ทางยามมืดสลัว
เป็นหลักล้มตัวลงนอนอย่างระมัดระวัง ดูเกร็งไปหมด
ในห้องพอมีแสงสลัว รักแท้ตะแคงหน้ามามอง
เด็กนี่นอนหงายนิ่ง ไม่กระดิก
เขาตวัดมือพาดตัวมัน
มันสะดุ้งและตัวเกร็งยิ่งกว่าเดิม

“นอน คืนนี้จะกอดไว้” รักแท้พูดขึ้นเบาๆ กระชับอ้อมแขน แล้วหลับตาลง เพราะขี้เกียจจะตอบคำถามว่าทำไม

เดาได้เลยว่าเจ้าเด็กเป็นหลักกำลังทำหน้าแบบไหน
มันคงสงสัย และไม่เข้าใจ
เขาเองก็ไม่เข้าใจ
ว่าทำอย่างนี้ไปทำไม


นานพอควร
เป็นหลักก็คงคิดได้ว่า ไม่รู้ต้องสงสัยไปทำไม
มันจึงเบียดเข้าหามากขึ้น ซุกตัวเข้าใกล้

พูดเสียงงึมงำ “กอดผมไว้นะ”

“รู้แล้ว” เขาก็ตอบด้วยน้ำเสียงง่วงพอกัน

--โปรดติดตามตอนต่อไป—

#เป็นเช่นรัก

@tonswind
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-06-2016 05:32:31 โดย treenature »

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4218
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +158/-16
 :m31:

หื้มมมมม แยกไม่ออกก็เหมาสองเลยค่ะรัก แฟนๆแนะนำ  :o8:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ obstacle

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
กับเป็นหลักนี่พูดน้อยน่าดู
รักแท้จะได้สลับกันเจอสองคนนี้สินะ

เหมือนจะยังไม่ได้บอก ชอบชื่อเรื่องและชื่อตัวละครมากครับ
ขอบคุณครับ

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3701
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
ชอบน่ะ รออ่าน

ออฟไลน์ NINEWNN

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 329
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +104/-3
ชื่อเรื่องเตะตาเรามาก พอเข้ามาอ่านอ้าว,
งานคุณ treenature นี่เอง
ภาษาเป็นเอกลักษณ์มากเลยค่ะ
ตอนนี้เทใจให้เป็นหลักกับคิดเช่นก่อน
ยังไม่เทใจให้รักแท้ แอบตั้งแง่ไว้มากไปรึเปล่านะ (ฮา)
จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ ♥

ออฟไลน์ kokoro

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1171
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +136/-2
คนเชียร์ก็เสียดายทั้งคู่ค่ะ
เพราะงั้นให้รักแท้ได้พิสูจน์ต่อไปเรื่อยๆเนอะ
ว่าจะเลือกแค่คนเดียวหรือจะเหมาทั้งคู่ดี ฮ่าๆ

ออฟไลน์ treenature

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 457
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +130/-0
#เป็นเช่นรัก ตอนที่ 4


“ชุดนี้ต้องคืน”

รักแท้มองดูเป็นหลักที่อยู่ในเสื้อตัวโคร่ง ชวนให้นึกถึงด๊อบบี้ในปลอกหมอนหลวมโพรก
จริงเขามีเสื้อตัวเล็กกว่านี้ แต่ว่า
แกล้งเจ้าเด็กคนนี้แล้วสนุก
เป็นหลักในชุดหลวมๆแบบนี้ก็น่ารักดี
เจ้าเด็กทำหน้าง้ำ

“ผมไม่คืน เสื้อไม่กี่ร้อย พี่คงไม่เสียดาย”

รักแท้เดินเข้าใกล้ แล้วเกี่ยวขอบกางเกงยางยืดของเป็นหลัก พอให้เห็นกางเกงในสีดำมียี่ห้อ

“แต่กางเกงในนี่แพง”

เป็นหลักก้าวถอยและสะบัดตัว แต่ไม่สำเร็จ นิ้วของรักแท้ยังเกี่ยวกางเกงไว้และดึงลงต่ำกว่าเดิม จนเห็นเนื้อขาวเนียนและรอยเว้าของกางเกงใน

เป็นหลักไม่ได้รั้งมือของเขา แต่พูดเสียงห้วน “เดี๋ยวผมเอามาคืน”

“ต้องคืนกับมือ ห้ามมาแขวนไว้” รักแท้ดักทางราวกับเดาความคิดได้

เป็นหลักเงียบ เป็นความเงียบที่เท่ากับความดื้อ
รักแท้ไม่รบเร้าไปมากกว่านี้

เขาแบมือ “มือถือ”

“ไม่”

รักแท้ถอนหายใจ คว้าคอของเป็นหลักเข้าใกล้ คนเป็นเด็กกว่าสู้แรงไม่ได้แม้จะพยายามขืนไว้
รักแท้แทบจะแนบริมฝีปากลงกับหูของคนที่เตี้ยกว่า

กระซิบช้าๆ แต่ชัดถ้อยชัดคำ “0869639xxx” แล้วกดจูบที่ข้างกกหูเบาๆ

เจ้าเด็กเป็นหลักดูหัวฟัดหัวเหวี่ยง เหมือนลูกหมาที่อารมณ์เสีย ยกมือถูไปมาเพื่อลบรอยจูบ

“ถ้ากลัวให้โทรมา” รักแท้ทอดสายตามองเป็นหลักที่ชะงัก ขนตาแผหนากระพริบถี่ๆก่อนเงยขึ้นสบ

“จำได้ไหม” รักแท้ทำเสียงเหมือนกำลังพูดกับเด็กเล็กๆ

เป็นหลักก้มหน้า เอ่ยถามเสียงเบา “ สามตัวสุดท้ายอะไรนะ”
.
.
.
เป็นหลักเปิดรั้วบ้านอย่างใจลอย
เขาพอจะรู้ว่า รักแท้สนใจเขา ไม่สิ พูดให้ถูกคือสนใจร่างกายของเขา
การให้เบอร์มาอย่างนี้คงมีจุดประสงค์จะสานสัมพันธ์เพื่อเรียกหาเขาในยามที่ต้องการ

ถูก “ใช้” อีกแล้วสินะ

ที่ห้องนั่งเล่น มีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่
เป็นหลักยกมือไหว้อย่างเงียบๆ

“หลักเมื่อคืนไปไหน โทรไปก็ไม่ติด”

“ขายของที่ถนนคนเดินแล้วเลิกดึกครับเลยค้างบ้านเพื่อน”

“คราวหน้าโทรบอกนิดนึงนะ” เขาดุ

“ครับ” แลัวเดินจากมาอย่างเงียบๆ
แต่ถูกรั้งไว้ด้วยคำพูดสั้นๆ

“เดี๋ยวสักสี่ทุ่มมาหาด้วย เพราะจะไม่อยู่อีกหลายวัน”

เป็นหลักนิ่งไปค่อนข้างนาน ก่อนจะตอบรับเบาๆ
.
.
.
การเจอเป็นหลักอีกครั้งยิ่งทำให้ว้าวุ่นมากกว่าเดิม
แบบนี้ไม่ดีแน่
เคยอยากกินแต่อาหารเมนูเดิมๆซ้ำไหม
รักแท้คิดว่าตัวเองกำลังเป็นแบบนั้น เขาอยากเจอเป็นหลักอีกในครั้งที่สาม สี่ หรือ ห้า เฝ้าคิดวนเวียนย้อนนึกถึงหลายกิริยาอาการของเด็กนั่น
ถ้ามันเป็นแบบนี้เพราะเรื่องติดใจในรสสัมผัส หรือรสของกามารมณ์ รักแท้คงไม่รู้สึกสูญเสียการควบคุมขนาดนี้
เขาควรจะมีอะไรกับมันอีกครั้ง ตักตวงจากเนื้อตัวหวานๆนั่น
แต่
เมื่อคืนเขาต้องการแค่กอดมันไว้และเย้าแหย่มันให้อารมณ์เสียเท่านั้น
อาจจะแค่ ง่วงมากเลยไม่มีอารมณ์
ใช่
ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ 
ตัวและเสียงครางกระเส่ายามเรียกชื่อของเขาไปด้วยของมันนั่นแหละที่เขาอยากได้ เท่านั้นนั่นแหละ

อย่าโง่นัก รักแท้ อย่าหลงติดกับ ในบ่วงอะไรทั้งสิ้น

รักแท้เร่งความเร็วเพื่อมุ่งสู่ปลายทางให้เร็วขึ้น
.
.
.
เขาอยู่บ้านคนเดียว และต้องเป็นอย่างนี้ไปสักอาทิตย์หนึ่ง
เป็นหลักเดินช้าๆลงมาจากชั้นสอง หลังจากเก็บกวาดทุกอย่างในห้องนอนจนสะอาด
เมื่อคืน…สี่ทุ่มคงช้าไป และตราบรุ่งสางคงเร็วไป
เงินหกพันวางอยู่บนโต๊ะกินข้าว พร้อมถ้วยข้าวต้มที่เย็นชืด
เป็นหลักนั่งอ่านข้อความในกระดาษโน้ตสีฟ้าซ้ำไปมา

“เห็นหลับสบาย ไม่ปลุกนะ ข้าวต้มต้องอุ่นก่อน เงินให้เผื่อไว้ เหลือก็ควรเก็บเข้าบัญชี”

เงินหกพันมันมากไปสำหรับการใช้ชีวิตแค่อาทิตย์เดียว แต่เป็นหลักก็พอรู้ว่า ที่ให้มากขนาดนั้น เพื่อชดเชยอะไรบ้าง และเป็นค่าปลอบใจอะไรบ้าง

เขายิ้มให้ข้าวต้มตรงหน้า แต่มือกำเงินแน่นจนยับย่น
.
.
.
ฝนตกอย่างเดียวไม่ได้หรือไง ทำไมฟ้าต้องร้อง แสงแลบแปลบนั่นอีก
อากาศแปรปรวนบ่อยจนเกินไป
เป็นหลักพยายามเดินช้าๆ เกาะราวบันไดแน่น ปลอบตัวเองไม่ให้ตื่นกลัว

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่แกเจอฟ้าฝนแบบนี้เสียหน่อย ก็เจอมาทั้งชีวิตแล้ว น่าจะชินเสียที

เมื่อเดินขึ้นมาที่ชั้นสองได้ ก็ปิดม่าน
สะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียง ฟ้าร้องครืน

“ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวก็หยุดแล้ว”

 เป็นหลักนั่งขดอยู่บนเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัว แล้วท่องคำว่า ไม่กลัว ซ้ำๆ
ถ้าหากเคยได้ยินว่า เกลียดอะไรมักได้อย่างนั้น ก็คงใช้ได้เหมือนกันกับเรื่องความกลัว

ฟ้าผ่าดังเปรี้ยงใหญ่ ตามด้วยหม้อแปลงไฟที่เสาไฟฟ้าระเบิดดังตูม
ไฟดับ
เป็นหลักร้องไห้อย่างหนัก ลนลานและตื่นตระหนก
ผวาไปที่ข้างเตียง มืดจนมองไม่เห็นมือตัวเอง แต่เมื่อในห้องมืด แสงฟ้าปลาบแปลบข้างนอกยิ่งชัดเจน
เป็นหลักได้ยินเสียงฟันของตัวเองกระทบกันดังกักๆ
มือควานเปะปะหามือถือ เมื่อควานเจอ จะหยิบมันขึ้น มือกลับสั่นจนกลายเป็นปัดมันตกลง
เป็นหลักก้าวลงจากเตียง แต่เข่าอ่อนจนเหมือนไหลลงมาจากเตียง
คุกเข่ากับพื้น กดแสงหน้าจอให้สว่าง

ช่วยด้วย

เป็นหลักโทรหาเขา  เขาที่จะไม่อยู่ทั้งอาทิตย์ 
ไม่ติด
เป็นหลักกดโทรซ้ำ
ไม่ติด
เป็นหลักสะดุ้งอีกครั้ง
ตอนนี้แค่ฟ้าแลบ เขาก็แย่แล้ว ไม่ต้องให้ถึงกับฟ้าร้องหรือฟ้าผ่า

“ฮือ” เขาร้องไห้เสียงดัง และเริ่มสะอื้น

หยุดที ช่วยหยุดที กลัวมาก กลัวมากจริงๆ ไม่เอาแล้ว

จู่ๆเป็นหลักก็นึกถึงเสียงของใครอีกคนขึ้นมาได้
คนที่บอกว่า ถ้ากลัวก็โทรมา
เป็นหลักใช้นิ้วสั่นๆกดเบอร์ที่ถูกกระซิบบอก เขาไม่ได้เมมเบอร์ของรักแท้ลงเครื่อง ไม่แน่ใจนักว่าที่จำได้ถูกต้องไหม
ติด
เป็นหลักดีใจ
แต่ รอสัญญาณนานจนเขายอมจำนน คงไม่รับสาย
ไหนว่า ถ้ากลัวให้โทรหาไง

หลอก ทุกคนหลอกเขาหมด


แต่แล้ว เสียงตู๊ดๆ ของการรอสัญญาณก็หยุดลง

“ฮัลโหล” ปลายทางเอ่ยเสียงทุ้ม

เป็นหลักรีบร้อนกรอกเสียงลงไป พยายามก้มตัวต่ำๆ เพื่อไม่ต้องเห็นแสงฟ้าด้านนอก

“พ….พ…พี่….กลัว…กลัว…ฮือ” 

“ใคร? เป็นหลัก?”

“ฮือ” เป็นหลักมัวแต่ร้องจนไม่สามารถตอบคำถามได้

รักแท้ก้าวห่างจากวงเหล้าที่นั่งกันริมหาดทราย
ขาก้าวยาวเพื่อให้พ้นจากเสียงร้องรำทำเพลง

“เป็นหลัก กลัวอะไร” รักแท้กรอกเสียงถาม

“ฮือ” เป็นหลักเอาแต่ร้องไห้

รักแท้ไม่แน่ใจว่าเสียงที่ลอดมาใช่เสียงฟ้าฝนไหม  “ฝนตกใช่ไหม”

“ใช่”

“อยู่ไหน” เสียงรักแท้ค่อนข้างร้อนรน มือควานกุญแจรถในกระเป๋ากางเกง

“บ…บ้าน”

รักแท้ยั้งเท้าและพยายามตั้งสติ เขาพูดกับปลายสายช้าๆ น้ำเสียงปลอบประโลม

“เป็นหลัก อยู่กับใครครับ มีคนอยู่บ้านไหม”

“ไม่มีเลย” เสียงสั่น ของเป็นหลักฟังน่าสงสาร

“ฟังพี่นะ พี่อยู่ไกล มาพัทยา กลับไปไม่ทัน แต่เป็นหลักทำตามที่พี่บอก ตอนนี้อยู่ตรงไหนของบ้าน”

“ห้องนอน ฟ้าผ่า แล้ว แล้ว ไฟดับ”

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว”

เอายังไงดีวะ ปลอบคนกลัวเรื่องพวกนี้ต้องทำยังไง   รักแท้หงุดหงิดตัวเอง

“มีผ้าห่มใช่ไหม”

“อือ”

“ห่มไว้”

มีเสียงกุกกักทางปลายสาย

“ห่มผ้าหรือยัง”

“ห่มแล้ว”

“คราวนี้หลับตา แล้วฟัง พี่อยู่ตรงนี้ กำลังกอดเป็นหลักอยู่ ไม่ต้องกลัว”
รักแท้ได้ยินเสียงฟ้าครืนอยู่ในโทรศัพท์

“ฮือ”  ผสมกับเสียงของเป็นหลักที่ร้องไห้

“เป็นหลักฟังพี่  ฟังแต่เสียงพี่ เข้าใจไหม ไม่ต้องสนใจเสียงอื่น”

“ค..ครับ”

“บ้านอยู่ตรงไหน”

“อยู่ประชาชื่น”

“บอกให้ละเอียดหน่อย ไหนเล่ามา อยู่ซอยอะไร จุดสังเกตเป็นยังไง”

เป็นหลักพยายามบอกที่ตั้งของบ้าน เท่าที่จะอธิบายได้

“เดี๋ยวพี่โทรกลับไป”

“ไม่ ไม่ อย่าวาง ผมกลัว”

“เป็นหลัก” รักแท้พูดเสียงนุ่มแต่จริงจัง  “พี่จะโทรกลับไปจริงๆ ไม่นาน”

“จริงๆนะ”

“ครับ จริงๆ ”



รักแท้ทำอย่างที่รับปาก ไม่ถึงห้านาที เขาก็โทรกลับมา

“นาน”  คำแรกที่เป็นหลักพูดเมื่อรับสาย

“หึ มีแรงบ่นแล้วเหรอ”  รักแท้ล้อ  “ฝนยังตกอยู่ไหม”

“ตกอยู่ เสียงดังผมไม่ชอบ”

“พายุฤดูร้อนน่ะ”  รักแท้เองก็ไม่รู้จะชวนคุยอะไร  ต่างเงียบกันไป

“พี่  ยังอยู่ใช่ไหม”

“อือ ก็ตอบอยู่นี่ แสดงว่ายังอยู่ไหม”

“ผม...พี่อย่าเพิ่งเบื่อนะ” 

“ฟังนิทานไหม”  จู่ๆรักแท้ก็เปลี่ยนเรื่อง

“นิทานเหรอ เล่าเป็นเหรอ”

“อือ อยากฟังเรื่องอะไร”

“แจ็คผู้ฆ่ายักษ์”

“จำไม่ได้แล้ว”

“งั้นเจ้าหญิงนิทรา”

“ที่มีคนแคระเจ็ดคน ใช่ไหม”

“มั่วแล้ว นั่นมันสโนวไวท์”

“หึ หึ มันก็คล้ายๆกัน เลือกเรื่องง่ายๆหน่อยสิ”

“พี่รู้จักเรื่องอะไรบ้างเนี่ย”

“เอาเรื่องเจ้าชายกบก็แล้วกัน”

แล้วรักแท้ก็เริ่มต้นเล่านิทาน เล่าไปก็นึกขำตัวเองไป ที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ 

เป็นหลักฟังอย่างเงียบๆ ไม่คิดจะขัด แม้ว่ารักแท้จะเล่าผิดไปหลายจุด และเอาตัวละครจากเรื่องอื่นๆมาปนกันให้มั่วไปหมด

จนนิทานจบลง    รักแท้ไม่ได้ยินเสียงฟ้าร้องจากปลายสายแล้ว ลมฝนคงสงบแล้ว  เจ้าเด็กทางปลายสายก็เงียบไปอย่างผิดสังเกต

“หลับแล้วเหรอ”

“ยัง”

ไฟในห้องสว่างขึ้น

“พี่ไฟมาแล้ว”

“ดีแล้ว”

ยังมาทันจะพูดอะไรต่อ  เสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้น

เป็นหลักชะเง้อมองไปนอกหน้าต่าง

ฟ้าไม่แลบหรือร้องแล้ว แต่ยังเห็นสายฝนโปรยปรายแผ่วเบา

มีรถคันหนึ่งจอดอยู่หน้าบ้าน  ซึ่งเขาแน่ใจว่า ไม่เคยเห็นมาก่อน

“พี่ มีคนมา”

“อือ พี่ส่งไปเอง กะว่าให้ไปอยู่เป็นเพื่อนตอนฟ้าร้อง แต่มาช้าเป็นบ้า”

“ส่งมางั้นเหรอ”

“อือ ลงไปหาเขาหน่อย ไม่ต้องวางสาย เดี๋ยวจะขอคุยด้วย”

เป็นหลักใช้เวลาพอสมควรกว่าจะออกมาที่หน้าบ้าน เพราะไม่รู้ว่าวางร่มไว้ตรงไหน   

เมื่อถึงรั้วบ้าน   พบผู้ชายคนหนึ่งโผล่หน้าออกมาจากกระจกรถ แล้วส่งยิ้มให้

“โอะโอ น่ารักกว่าที่คิดแฮะ”

เป็นหลักหนีบหูโทรศัพท์ไว้ ขณะมือหนึ่งถือร่ม อีกมือเปิดประตูเล็กให้เขาเข้ามา

ผู้ชายคนนั้นลงจากรถแล้ววิ่งเข้ามาหลบในร่มคันเดียวกับเป็นหลัก

ใต้ร่มนั้น ผู้ชายคนนั้นเอียงคอมองเป็นหลัก แล้วยกมือแตะที่ขอบตาบวมๆของคนที่ตัวเล็กกว่าซึ่งหลบไม่ทัน

“ว่าไง เด็กชาย ร้องไห้แงๆเลยเหรอ”

“พี่” เป็นหลักกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์  “พี่ส่งใครมา”

“เขาคือคิดเช่น”

---โปรดติดตามตอนต่อไป--

อาจไม่ใช่รักแท้ที่ต้องเลือก #เป็นเช่นรัก
ขอบคุณที่อ่านนะคะ
@tonswind

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-06-2016 11:08:37 โดย treenature »

ออฟไลน์ NINEWNN

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 329
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +104/-3
เอาล่ะค่ะ รู้จักกันครบวงแล้ว
...ถ้าพายเรือ #เป็นเช่น จะได้ไหมคะ
น้องเป็นหลักขี้กลัวได้น่ารักเกินไปแล้ว โฮ

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3701
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
3P รักแท้ดูแลฝห้ครบเลยน่ะ
แต่เป็นหลักอยู่กับใครที่บ้านน่ะ

ออฟไลน์ treenature

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 457
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +130/-0
เป็นเช่นรัก ตอนที่ 5.1


หลังจากวันที่เจอคิดเช่นเพียงวันเดียว
รักแท้ก็ได้รับวีดีโอคอลจากคิดเช่น
ตอนแรกเขาเกือบจำไม่ได้ ว่าชายหนุ่มในชุดพ่อครัวสีขาวสะอาด ดูเป็นคนมีระเบียบคนนั้นคือใคร
จนกระทั่งเจ้าตัวเอ่ยทัก

“ปิ๊งป่อง ปิ๊งป่อง เซอร์ไพรส์หรือเปล่า ผมแอบเมมเบอร์คุณไว้ตอนคุณหลับล่ะ”

รักแท้ยิ้มเล็กน้อย

“นิดหน่อย นึกว่าจะเป็นวันไนท์แสตนด์เสียอีก”

พ่อหนุ่มในชุดครัวทำหน้าครุ่นคิด  “ฮืม....เราตกลงกันตอนไหนเหรอ ช่างเถอะๆ ช่วยผมก่อน”

“ช่วยอะไร”

“บอกสูตรทำสเต็กหน่อยสิ”

“หืม?”

“เร็วเถอะน่า ผมรีบแล้วเนี่ย”

คนอยู่ในชุดพ่อครัวแบบนั้น น่าจะทำเสต็กได้เก่งและอร่อยกว่าเขาไม่ใช่หรือไง แต่ก็ช่างเถอะ รักแท้ก็ไม่มีอะไรให้เล่นสนุกในวันนี้อยู่แล้ว การนั่งมองคิดเช่นทำครัวไปเรื่อยๆก็เพลินดี
คิดเช่นหยิบจับเครื่องปรุงตามที่เขาบอกเป็นระยะ หยอกล้อนู่นนี่บ้าง แต่รักแท้ก็สัมผัสได้ว่า บรรยากาศรอบตัวของคิดเช่นระหว่างทำครัว ไม่ได้เป็นแบบสายลมพัดเฉื่อยไร้ทิศทางแบบครั้งที่เจอกัน
นั่นเป็นครั้งที่สองที่รักแท้เจอกับคิดเช่น ถึงจะเป็นการเจอกันผ่านทางสัญญาณดิจิตอลก็เถอะ
รักแท้ต้องห้ามตัวเองอย่างมาก ที่จะไม่เอ่ยชวนอะไรออกไป
เสน่ห์ของคิดเช่นเป็นอันตราย แม้เพียงเห็นผ่านหน้าจอก็ทำให้หลงคิดถึงได้ไม่ยาก

ในคืนที่เป็นหลักหวาดกลัวและโทรหารักแท้
เขาอยู่ไกลเกินไป ช้าเกินไปที่จะไปหา
ต้องหาใครสักคนไปช่วย
ใครล่ะ
มีใครที่อยู่กรุงเทพ และน่าจะจัดการเรื่องนี้ได้
รักมั่น?  ไม่ได้ มั่นจัดการเรื่องนี้ไม่ได้แน่
งั้นก็....
รักแท้ต่อสายทันที

“ฮัลโหล ดาร์ลิ้ง คิดถึงผมเหรอ” 

คิดเช่นทำหน้าเป็นผ่านหน้าจอ  กายท่อนบนขาวและเปล่าเปลือย  ผมเปียกและมีน้ำหยดแหมะๆ ไหลเปียกช่วงบ่า ตรงคอมีรอยแดง

“ช่วยหน่อย” รักแท้สังเกตุเห็นทั้งหมด แต่ร้อนรนกับเรื่องอื่นมากเกินกว่าจะถามไถ่

“อะไรกัน ฮีทหรือไง หือ มายทรูเลิฟ”

“ไม่ใช่เรื่องนั้น”  รักแท้เอ่ยเสียงเข้ม แล้วเข้าเรื่อง   “ช่วยไปที่นึงให้ผมหน่อย”

คิดเช่นมองสีหน้าของรักแท้ แล้วหรี่ตา แกล้งทำหน้าคาดคั้นเหมือนกับตำรวจที่กำลังจับผิดผู้ต้องหา “ใครกัน สำคัญขนาดนั้นเลย”

“เด็กกลัวฟ้าคนนึง”   

“หือ น่าสนใจ นะเนี่ย เด็กงั้นเหรอ เนื้อต้องหวานแบบเกรดพรีเมี่ยมแน่ๆ”

“ให้ช่วย อย่าทำให้ยุ่ง”

“ค่าตอบแทนล่ะ”

“ตามต้องการ”

“งั้นตกลง”

“ด่วน”

“รู้แล้วน่า”  คิดเช่นรับคำแบบเอื่อยเฉื่อย แล้วตัดสายไป

มันจะด่วนอะไรได้กับวันที่พายุเข้าหนักขนาดนี้  รถติดเป็นแพ น้ำก็ท่วมอีกต่างหาก
เร็วสุดที่เขาพยายามจะทำให้ได้ก็ชั่วโมงนิดๆนี่แหละ 
บ้านไม่ได้หายากอะไร
เขากดกริ่งแล้ววิ่งกลับเข้ามาหลบฝนในรถ
คนในบ้านยืดยาดอะไรอยู่หนอ หรือว่ากลัวฟ้ากลัวฝนจนเป็นลมไปแล้ว   คิดเช่นเคาะพวงมาลัยและเริ่มคิดว่า
จริงๆเวลานี้ เขาควรนอนกลิ้งอยู่บนเตียงนุ่มๆของตัวเองไม่ใช่หรือไง
แต่เมื่อเห็นเด็กในร่มคันโต หืมจริงๆก็ไม่เด็กมากหรอกนะ น่าจะสัก ม.ห้า หรือ ม.หก แล้วนะนั่น 
น่าอร่อย น่าอร่อย
คิดเช่นก็บอกตัวเองทันที   เตียงที่บ้านคงรอเขาได้แหละน่า  เพราะคืนนี้น่าจะสนุกกว่าที่คิดไว้

เขาทักทายเด็กน้อยตรงหน้า ด้วยการจิ้มๆไปใต้ดวงตาบวมๆ
และดูเหมือนเด็กน้อยจะไม่เข้าใจวิธีการทักทายของเขา

“พี่ส่งใครมา”  เด็กตรงหน้าตาขวางเชียวน่าจะไม่พอใจที่โดนหาว่า ขี้แง แน่ๆเลยๆ 

คิดเช่นไม่สนใจเด็กที่ยังคงนิ่งฟังโทรศัพท์ในมือ
เขาถอดรองเท้าเปียกๆ แล้วเดินเข้าบ้านหน้าตาเฉย
เข้าห้องน้ำ จัดการธุระ แวะล้างมือที่อ่างล้างหน้า แล้วเหลือบมองตัวเองในกระจก
ผ่อนลมหายใจเมื่อเห็นรอยแดงจางๆที่คอ    น่าจะหยิบเสื้อตัวอื่นมาใส่ แต่ก็ช่างเถอะ

เด็กเจ้าของบ้านนั่งอยู่ตรงโซฟา และจ้องมองเขาอยู่
คิดเช่นเดินเข้าไปนั่งข้างๆ  รู้สึกว่าเด็กระวังตัวมากขึ้นอีกนิดเมื่อเขาเข้าใกล้

“หิว”  คิดเช่นไม่สนใจท่าทางเหมือนกระต่ายที่พร้อมกระโจนหนีนั่นหรอก  เพราะตอนนี้ท้องของเขาร้องประท้วงเกินกว่าจะขำกับท่าทางตลกๆนี่

“อะ...อะไรนะครับ”

“อ้าว กลัวฟ้าจนหูอื้อเลยเหรอ  ก็หิวน่ะ เนี่ยท้องร้อง อยากกินข้าว”  คิดเช่นแกล้งทำท่าทางกุมท้อง และใบ้คำประกอบ

เป็นหลักเม้มปาก   ซึ่งนั่นทำให้คิดเช่นหัวเราะด้วยสายตา   เป็นหลักอ่านสายตาล้อเลียนนั่นออก และยิ่งเม้มปากแน่น

“ว่างาย  มีอารายให้กินหรือป่าว”  คิดเช่นแกล้งพูดช้าๆ ราวกับการพูดกับเด็กที่ยังจับความไม่ได้

“พี่มาช่วยจริงหรือเปล่า”  คิดเช่นไม่แน่ใจว่าคนที่รักแท้ส่งมาจะมาทำให้เขาสงบหรือมาป่วนกันแน่

“เอ๋า ก็ถูกสั่งให้มาก็มานี่แล้วไง แต่คนมันก็หิวนี่นา ขับรถมาตั้งไกล เหนื่อยก็เหนื่อย หิวก็หิว”   

เป็นหลักมีท่าทางอ่อนลง  “งั้น...เดี๋ยวผมไปดูก่อนนะ”

เป็นหลักลุกขึ้นและเดินไปทางหนึ่ง ซึ่งน่าจะเป็นห้องครัว  คิดเช่น ที่มองตามไป เปลี่ยนสีหน้าและขมวดคิ้ว

ท่าเดินแบบนี้มัน...

ในครัว คิดเช่นปีนขึ้นไปนั่งบนเคาท์เตอร์ครัว แกว่งเท้ามอง คนที่กำลังต้มมาม่า
เป็นหลักเหลือบตามอง แล้วทำทีเป็นไม่สนใจ
พอเส้นมาม่าเริ่มสุกและน้ำเดือดปุด เป็นหลักก็จะตอกไข่ใส่ลงไป

“เดี๋ยว”  คิดเช่นร้องห้ามแล้วกระโดดลงจากเคาท์เตอร์
เบียดตัวเข้ามาแทนที่เป็นหลัก แล้วจัดการเทน้ำในหม้อต้มออก นำเส้นเทใส่ชามไปผ่านน้ำเย็นแล้วพักไว้จากนั้นค่อยต้มน้ำครั้งใหม่ หันไปถามเจ้าของบ้าน

“มีต้นหอม หรือหัวหอมไหม”

เป็นหลักเปิดตู้เย็นรื้อแล้วได้หัวหอมออกมาหัวหนึ่ง
คิดเช่นรับแล้วไปจัดการต่อจากนั้น  เป็นหลักมองท่าทางการหั่นหัวหอมของเขาอย่างทึ่งๆ
กิริยาทุกอย่างของคิดเช่นหลังจากนั้นทำให้เป็นหลักมองเพลิน รู้ตัวอีกที ก็เห็นมาม่าในน้ำซุปไข่กลิ่นยั่วยวนวางอยู่สองถ้วย
เป็นหลักนั่งลงหน้าชามใบหนึ่ง แน่นอนว่ามันต้องเป็นของเขา   ส่วนคิดเช่นก็ผิวปากไป คีบเส้นขึ้นมาเป่าไป ด้วยท่าทางอารมณ์ดี

หลังมาม่ามื้อนั้น
คิดเช่นออกมานั่งขัดสมาธิดูทีวีอยู่บนโซฟา
เป็นหลักที่พึ่งล้างจานเสร็จ เอามือที่เปียกเช็ดกับเสื้อของตัวเอง

“ขอบคุณครับที่มา แต่ฝนหยุดแล้ว พี่จะกลับเลยไหม”

“ใจร้าย”

“อะไรนะครับ”

“ไล่กันลงคอ ใจร้ายจังเลย”

“เอ่อ...”  เป็นหลักยังไม่รู้จะต่อความว่าอย่างไร เพราะความจริงการที่เขาถามออกไปแบบนั้นก็เพราะเกรงใจคนตรงหน้าต่างหาก  การทำตัวเป็นภาระให้คนอื่นต้องมาดูแลมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรอก ถ้าพอจะดูแลตัวเองได้เขาก็อยากจะทำ เท่านั้นเอง

“มานั่งนี่มา”   คิดเช่นตบเบาะข้างตัว

เป็นหลักนั่งลง

“ชื่ออะไร”

“เป็นหลักครับ”

“ชื่อเล่นล่ะ”

“ไม่มีครับ”

“งั้นอยากให้เรียกว่าอะไร”

เป็นหลักนิ่งไป

ต้องอยากด้วยเหรอ เลือกได้เหรอว่าอยากมีชื่อไหน

“ผม…ได้ชื่อนี้เพราะจะได้มั่นคงไม่อ่อนไหว ผมรู้แค่นั้น”

คิดเช่นทอดมองเด็กตรงหน้า ไม่แกว่งไกว ให้หนักแน่น  เป็นหลักคงมีความหมายแบบนั้นล่ะมั้ง

ไหล่นั่นแบกรับความคาดหวังแบบนั้นอยู่สินะ

หนักแน่นหรือหนักหนากันแน่

“ลักกี้”

“หา”

“งั้นเรียกว่า ลักกี้”

“เอ่อ นั่นมันชื่อหมาไม่ใช่เหรอครับ”

“หรือว่าชอบชื่ออื่นล่ะ?”

เป็นหลักนิ่งไป  คิดเช่นก็เหมาเอาเองว่านี่คือการยอมรับ

“พ่อแม่ไปไหน”

“ไม่มี”

“อ้าว กำพร้าเหรอ แล้วนี่อยู่กับใคร”

“อยู่กับ…ผู้ปกครอง”

“เหรอ” ผู้ปกครองงั้นหรือ

คิดเช่นยักไหล่ ก็ไม่ใช่เรื่องอะไรของเขานี่นะ

“ปะ นอนเถอะ ง่วงแล้ว”

“หา”

“นอนไง ปะ พาไปหน่อย ให้นอนไหนล่ะ”

เป็นหลักนิ่งไปอีก ราวกับกำลังประเมินอะไรอยู่

“ปกตินอนบ้านคนแปลกหน้าง่ายๆอย่างนี้เหรอครับ”

“ครั้งแรกเลยล่ะ ปกติมีแต่ล่อคนอื่นไปบ้านตัวเอง”

แล้วคิดเช่นกลับเป็นฝ่ายออกเดินนำขึ้นไปชั้นบนด้วยท่าทางสบายๆ

เป็นหลักมองตาม “นี่มันบ้านผมหรือบ้านพี่กันแน่”

“เอาน่า….มาเร็วลักกี้ คัมม่อน” คิดเช่นทำเสียงแบบที่เรียกหมาจริงๆด้วย

--โปรดติดตามตอนที่5.2--

ช่วงนี้มาถี่หน่อยนะคะ งานมันเครียด
พิมพ์ในแทบเล็ต ผิดพลาดตรงไหนขอโทษด้วยนะคะ

@tonswind

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3701
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
ต่อเลยได้มะ กำลังอมยิ้มกับเรื่องราวอยู่อ่ะ อิอิ ชอบๆๆๆ

ออฟไลน์ NINEWNN

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 329
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +104/-3
ปักธงคู่นี้แล้วค่ะ รักแท้จะเหมาก็โอเค
เราแค่ชอบคนน่ารักอยู่ด้วยกัน อิอิ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ treenature

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 457
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +130/-0
เป็นเช่นรัก ตอนที่ 5.2

กลางห้องนอน เป็นหลักยืนมองคิดเช่นที่กำลังถอดเสื้อออกเผยให้เห็นผิวตัวขาว
พอเสื้อพ้นจากศีรษะ คิดเช่นก็ยืนนิ่งปล่อยให้เป็นหลักจ้องมองเรือนกาย
เป็นหลักไล่สายตามอง คิดเช่นเป็นคนผอม ขาว ทำให้เห็นรอยนั่นชัดเจน

“ของที่ระลึกนิดหน่อยน่ะ อย่าสนใจมาก” คิดเช่นเอามือที่ยังถือเสื้ออยู่โบกไปมา

เป็นหลักละสายตาจากรอยพวกนั้นไม่ได้แม้จะถูกห้ามแล้ว
มองจ้อง แม้อีกคนจะเคลื่อนตัวเข้าใกล้
“อยากลองจูบกันหน่อยไหม” คิดเช่นเดินเข้าหา จนปลายจมูกของพวกเขาเกือบแตะกัน

สายตาของเป็นหลักวูบหนึ่งปรากฏความเศร้าหมอง และเฉยเมย

“นี่เป็นสิ่งที่พี่อยากได้ แลกกับการที่พี่จะอยู่ข้างๆผมหรือเปล่า”

“แล้วนายอยากให้หรือเปล่า”

ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงถามคำถามแปลกๆกับเขาอีกแล้ว เขามีสิทธิ์เลือกด้วยหรือ
เป็นหลักหลับตาลงแล้วส่ายหน้าช้าๆ ซึ่งแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่ามันแทนความหมายว่า ไม่อยากให้ หรือว่า ไม่รู้
คิดเช่นยักไหล่ แล้วผละออก บิดขี้เกียจ และไม่รุกเร้าอะไรไปมากกว่านั้น

“นอนเลยเนอะ ขี้เกียจอาบน้ำแล้ว”

“ไม่เอา”

“อะไรไม่เอา”

“พี่ไม่สะอาด ผมไม่ให้พี่นอนเตียง”

“โหย ลักกี้ใจร้าย”

“อาบน้ำครับ” เป็นหลักกอดอก ยืนยันคำเดิม

คิดเช่นจึงเดินตึงตังเข้าห้องน้ำไป
เป็นหลักถอนหายใจ 
คิดเช่นเองก็ถอนหายใจอยู่ข้างหลังบานประตูห้องน้ำเหมือนกัน



กลางเตียงใหญ่
“พี่”

“นอนน่าลักกี้ อย่ากวน”

“พี่กอดผมไว้ได้ไหม”

“ไม่เอา”

“กอดผมแล้วจะทำอะไรผมก็ได้”

คิดเช่นลืมตาขึ้น เห็นเป็นหลักที่มองอยู่ก่อนแล้ว

“กอดมันมีค่ามากขนาดนั้นเลยหรือลักกี้”

เป็นหลักหลบสายตา

คิดเช่นนอนหงายแล้วพาดขาข้างหนึ่งไปบนตัวของเป็นหลัก

“นอนได้แล้วไป อย่าต่อรอง” คิดเช่นหลับตา

เป็นหลักมองขายาวๆที่พาดทับตัวเขาไว้นี่มันห่างไกลจากกอดอยู่มาก แต่ก็ยังดี

วันนี้ยาวนานเกินไปแล้วสำหรับเขา  เป็นหลักฝืนลืมตาต่อไปไม่ไหว 
ก่อนสติใกล้มอด เป็นหลักก็นึกสงสัย ทำไมคนแปลกหน้าจึงให้ความรู้สึกใกล้ชิดจนเกินไป แต่ก็…ช่างเถอะ…

เสียงหายใจลึกและสม่ำเสมอ ทำให้คิดเช่นลืมตาขึ้น ขายังคงพาดอยู่บนตัวของเป็นหลัก
กล่อมเด็กก็ไม่ยากเท่าไหร่นี่นะ เอาขาพาดแล้วแกล้งหลับก็สิ้นเรื่อง
เหลือบตามองคนที่นอนข้างๆที่ตะแคงแล้วซุกตัวเข้าหา ไม่มีอาการอึดอัดกับท่อนขาที่พาดอยู่
น่าจะเป็นเด็กที่มีรอยเปื้อนๆในชีวิตเยอะน่าดู ถ้าเข้าไปยุ่งล่ะก็….
เขาไม่ชอบอะไรที่ยุ่งยากเสียด้วย

ยังไม่ทันที่คิดเช่นจะคิดอะไรต่อ โทรศัพท์ของเขาก็สว่างวาบขึ้น
ตีสองเนี่ยนะ ใครวะที่โทรมา
อ่อ
มีคนหวงของ
คิดเช่นกดรับสาย แล้วกรอกเสียงลงไป “ยังปลอดภัยดีอยู่น่า”

รักแท้หัวเราะเบาๆ “ใครล่ะที่ยังปลอดภัย”

“ก็ต้องหมายถึงผมน่ะสิ ยังไม่โดนปีศาจล่ากอดล่อลวงไปหรอก ถึงแม้จะเกือบๆแล้วก็เถอะ”

รักแท้หัวเราะเสียงต่ำ หัวใจเต้นตุบ รู้สึกหงุดหงิดมากขึ้น
หวง แต่บอกตัวเองไม่ได้ว่า หวงใคร
แต่ถ้าห่วง ก็ตอบได้ชัดเจนว่าห่วงคนที่เป็นเด็กกว่า

“กำลังกลับ”

รักแท้บอกไปเท่านั้นแล้วตัดสายทิ้ง มุ่งหน้ากลับเข้ากรุงเทพ

กลับไปไหนล่ะรักแท้
กลับไปบ้านที่ยังไม่เคยไปสักครั้งนั่นน่ะหรือ


--โปรดติดตามตอนต่อไป--
#เป็นเช่นรัก
ขอบคุณที่อ่านนะคะ
@tonswind
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-06-2016 05:42:42 โดย treenature »

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +109/-7
ตอนแรกไม่กล้าอ่าน เพราะเห็นว่าเป็นความสัมพันธ์ของคนสามคน กลัวว่าจะมีประเด็นให้เศร้า
พอหลงเข้ามาอ่านแล้วคงกลับตัวไม่ทันละ ฮา

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3701
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
รอต่อน่ะ

ออฟไลน์ obstacle

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
อ้าว เจอกันไวเกินคาด
ขำนิสัยคิดเช่นจริงๆ เป็นหลักมีงง

ออฟไลน์ NINEWNN

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 329
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +104/-3
มารอตอนต่อไปค่ะ คิดถึงจัง
(ตอนแรกไม่ได้อ่าน 5.2 ด้วย
คิดอยู่เลยว่าหายไปนานจังเลยเนอะ)

ออฟไลน์ Pittabird

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 860
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
กลิ่นมาม่าในเรื่องโชยออกมาเลยค่ะ.  ขอให้จบแบบแฮปปี้นะคะ

ออฟไลน์ treenature

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 457
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +130/-0
เป็นเช่นรัก ตอนที่ 6

มาจนได้
รักแท้จอดรถหน้าบ้านหลังหนึ่ง มีรถยนต์จอดอยู่แล้วคันหนึ่ง
ตีสี่สี่สิบห้า รักแท้เงยมองห้องชั้นบนที่คาดว่าจะเป็นห้องนอน มันปิดไฟมืด
เขายืนนิ่ง ข่มขู่ตัวเองไม่ให้พล่านไปกับความคิดบางอย่าง
เขาลองเปิดประตูรั้วเล็ก และพบว่าเจ้าของบ้านไม่ระวังเสียเลย มันไม่ได้ล็อค
ที่นี่เป็นบ้านสองชั้นหลังเล็ก ทรงนิยมแบบบ้านทาวน์โฮมในเมืองทั่วไป
ยังดีที่ประตูหน้าบ้านล็อค รักแท้ล้มตัวลงนอนที่ชานหน้าบ้าน หลับตาและเหยียดขายาวเพื่อผ่อนคลายความล้าจากการขี่รถทางไกล

เขาทำอะไรที่ไม่เข้าท่าอีกแล้ว
เร่งรีบกลับเข้ากรุงเทพ อย่างกับจำเป็นต้องเจอใครบางคนจนทนไม่ไหว
แต่พอมาถึงบ้านเข้าจริงๆ กลับพอใจแค่นอนลงตรงหน้าบ้าน

ไม่ฉลาดเลยรักแท้ คนที่ทำโดยไม่ได้อะไรตอบแทนน่ะโง่ และคนโง่งมงายมักจะกลายเป็นเหยื่อ
ยังหรอกน่า เหยื่อมักไม่รู้ตัวว่ากำลังจะสิ้นท่า แต่เขาไม่ใช่
เขารู้ตัวดี มองเห็นแทบทะลุปรุโปร่งว่ากับดักมันอยู่ตรงไหน
ความรักไม่มีทางจับเขาได้ ก็น่าท้าทายดีไม่ใช่หรือ มาลองเล่นกันดูสักเกมก็แล้วกัน
รักแท้ผู้ไม่เชื่อในรักแม้แต่นิดหลับตาลง


เจ็ดโมง
คิดเช่นนั่งเท้าคางมองผู้ชายที่นอนหลับอยู่ที่ชานบ้าน
เมื่อคืนยุงคงดุน่าดู ถึงได้ทิ้งตุ่มแดงไว้เกลื่อนใบหน้าและแขนขา
คิดเช่นขยับเข้าใกล้
เป่าลมเบาๆข้างใบหูของคนหลับ
เปลือกตาเริ่มขยับยุกยิก
คิดเช่นจึงเลื่อนเข้าชิดอีกนิด
ชักลังเลระหว่างการจู่โจมที่จมูกโด่ง หรือปากที่หยักลึกเป็นทรงนั่น

กัดตรงไหนดีน้า

คิดเช่นอมยิ้ม
แล้วตัดสินใจ
งับลงไปที่ริมฝีปาก ทันทีทีเขาขบฟันลงไปเต็มแรง รักแท้ก็ตะปปเข้าที่หลังคอของโจรที่มาขโมยงับปากชาวบ้าน
รั้งไว้ไม่ให้ดิ้นหนี แล้วป้อนจูบที่ดุดัน  ดูด ขบ กวาดและไล้เลียจนคิดเช่นหอบหายใจหนักหน่วง และทิ้งน้ำหนักตัวลงบนตัวของรักแท้
เมื่อถอนจูบ
ปากคิดเช่นแดงเจ่อ รักแท้เองก็ไม่แพ้กัน

“จูบคนที่มาปลุกแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า” คิดเช่นถามทั้งๆที่แก้มข้างหนึ่งยังแนบอยู่กับอกซ้ายของเป็นหลัก

“ใครสอนให้ปลุกคนอื่นด้วยการกัดปากล่ะ”

คิดเช่นยักไหล่

“มาถึงแล้วทำไมไม่เรียก ตั้งใจจะมาขัดจังหวะไม่ใช่หรือ”
รักแท้ขมวดคิ้ว
นี่ก็อีกเรื่องที่กวนใจเขา อีกหนึ่งความรู้สึกที่ผลักดันให้เขามาถึงที่นี่
ความรู้สึกที่ทำให้ลุกลี้ลุกลนอยู่ภายใน คล้ายกับสิ่งที่เขาควรเป็นคนครอบครองกำลังจะหลุดมือไป
ความรู้สึกคล้ายกับเด็กที่ไม่อยากให้ใครเข้าใกล้ของของตน แม้เพียงมือสัมผัส

บ้าฉิบหาย

รักแท้หงุดหงิดตัวเอง เขาควรควบคุมตัวเองได้ดีกว่านี้ไม่ใช่หรือ
ความรู้สึกประเภทที่จะทำให้ตัวเองตกเป็นรองทุกประเภทไม่ควรจะเกิดขึ้นกับเขา
ทั้ง หวง ห่วง หึง หรือ รัก
ความรู้สึกพวกนี้หากเกิดขึ้นกับใคร ไม่ว่าจะมีอำนาจแค่ไหน อำนาจนั้นจะถูกเปลี่ยนมือทันที
เมื่อรู้ตัวว่ากำลังเป็นปลาที่ตามไล่งับเหยื่อและใกล้จะติดเบ็ด เมื่อคืนรักแท้จึงยั้งตัวเองไม่ให้ยอมจำนน ไม่ยอมอ้าปากงับเหยื่อ
เขาจึงตัดสินใจนอนลงตรงหน้าบ้าน ไม่ว่าข้างบนนั้นจะเกิดอะไรขึ้นมาก็ตาม

ช่างหัว


รักแท้จมอยู่กับความคิดของตน ดูเหมือนว่ามีความคิดหลายอย่างวิ่งวนและกำลังเถียงกับตัวเอง
ดวงตาไหวริกแต่ไม่ได้จับภาพด้านหน้า คิ้วขมวดแน่น
คงเป็นเรื่องที่จริงจังน่าดู
คิดเช่นที่จับสังเกตอยู่ จ้องใบหน้านั้นอย่างสนใจ
กรามบดเข้าหากัน คงกำลังไม่พอใจในเรื่องที่ตัวเองคิด
หน้าแบบนี้ก็มีเสน่ห์นะ
แต่ว่า เขาน่าสนใจกว่าตั้งเยอะนี่นา
คิดเช่นจึงเรียกร้องความสนใจของคนที่หมกมุ่นด้วยการตวัดเลียแผล่บตั้งแต่ปลายคางยาวไปถึงปลายจมูกของรักแท้


ได้ผล


“เป็นหมาเหรอ” รักแท้งึมงำถาม ขณะยกมือกดบังคับท้ายทอยของหมาลิ้นยาวให้จูบกันอีกหน
คิดเช่นไม่ได้ตอบ แต่เอียงคอรับการจูบที่ละมุนละไมกว่าครั้งแรก
ชักติดใจการจูบกับรักแท้แล้วสิ จูบที่ไม่เหมือนกันเลยสักครั้ง

“ไปเก็บตัวยุ่งยากอย่างนั้นได้ที่ไหน” คิดเช่นถามรักแท้พลางยกมือขึ้นลูบริมฝีปากที่ตึงและบวมเจ่อ

“ตอนฝนตก”

คิดเช่นพยักหน้าช้าๆ “ตอนนั้นฟ้าร้องด้วยใช่ไหม”

“ใช่ และบางทีไม่ใช่เขาหรอกที่เป็นตัวยุ่งยาก แต่เป็นผม” รักแท้รับคำพลางควานหาบุหรี่

คิดเช่นยิ้มจนตาหยี “โชคดีจังที่ผมไม่ใช่ ว่าแต่ อย่าลืมรางวัลของผมล่ะ”

“เด็กนี่ไง รางวัล” รักแท้ลองแหย่

“ตัวยุ่งยากนี่นับเป็นรางวัลได้ด้วยเหรอ ถึงแม้ว่าหน้าตาจะดูน่ากินอยู่หรอก”

“อร่อยไหม”

คิดเช่นเหล่มอง “หวงก็ยอมรับเถอะน่า ผมจับมันกินขึ้นมาจริงๆ คุณจะยอมเหรอ”

“รู้จักห่วงโซ่อาหารใช่ไหม ผมว่าผมอยู่ข้างบนสุด”

คิดเช่นทำตาโต “โหเจ๋งอ่ะ รวบกินทั้งหมดเลยน่ะเหรอ กลัวแล้วค้าบ”

รักแท้ยิ้มที่มุมปาก เริ่มรู้ตัวว่า เขามักผ่อนปรนกฏและข้อบังคับของตัวเองเมื่ออยู่กับคิดเช่น กับเพื่อนคนอื่นเขาพูดน้อย และไม่มีการล้อเล่นแบบนี้
นี่ก็เป็นอีกคนที่ทำให้เขาเปลี่ยนไป
จริงๆแล้ว คิดเช่นก็เป็นหนึ่งในตัวยุ่งยาก และอาจเป็นตัวที่ป่วนที่สุดเลยก็ได้

เขาไม่ควรปล่อยให้คนสองคนนี้ทำให้การใช้ชีวิตของเขาหลุดออกจากที่ควรจะเป็นไม่ใช่หรือรักแท้

รักแท้ดึงตัวเองกลับมา คาบบุหรี่แล้วจุดไฟ
เมื่อรักแท้เริ่มจุดบุหรี่สูบแล้วพ่นควัน คิดเช่นก็เริ่มทำท่ากลั้นหายใจ แต่ในที่สุดก็สำลักและไอโขลก น้ำตาไหลเป็นทาง
รักแท้รีบดับบุหรี่แล้วปัดมือไล่ควันให้กระจายตัว เข้าประคองคนที่ไอจนน้ำตาเล็ด

“แพ้ควันบุหรี่ทำไมไม่บอก” เขาดุคนที่ยังพยายามกลั้นไอจนยังไม่สามารถเถียงอะไรได้

คิดเช่นโบกมือไปมาพัลวัน สูดหายใจลึก แล้วค่อยพูดว่า “บอกทำไมเดี๋ยวคุณก็เห็น”
รักแท้ส่ายหน้า





เป็นหลักลืมตาตื่น สิ่งแรกที่รู้สึกคือความอุ่น
เมื่อตื่นเต็มตาดีแล้วจึงพบว่ามันอุ่นเพราะอ้อมกอดของคนที่เขานอนหันหลังให้
ทั้งที่เมื่อคืนยืนยันว่าจะไม่กอดนี่
เป็นหลักนอนนิ่งซึมซับไออุ่น พลางทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
เรื่องทั้งหมดมันแปลกและไม่ควรเกิด
เริ่มตั้งแต่การโทรไปหารักแท้ การยอมให้คิดเช่นเข้าบ้านและนอนร่วมเตียง
เป็นหลักเรียงลำดับความคิดหรือหาเหตุผลดีๆให้กับการปล่อยให้ทั้งสองคนเข้าใกล้มากขนาดนี้ไม่ได้ แต่รู้ว่า ทั้งสองคนจะทำให้ชีวิตเขาหลังจากนี้ไม่เหมือนเดิม กลิ่นอายของปัญหาลอยฟุ้ง
เป็นหลักเผลอถอนหายใจ
ทำให้คนที่กอดเขาอยู่รู้สึกตัว

“ตื่นแล้วนี่”

เสียงนี่มันไม่ใช่

เป็นหลักพลิกตัวกลับเพื่อมองให้แน่ใจ
และก็พบว่าคนที่กอดเขาอยู่ไม่ใช่คิดเช่นแต่เป็นรักแท้

อีกแล้ว

มีความรู้สึกที่เป็นหลักระบุประเภทชัดๆไม่ถูกเกิดขึ้นอีกแล้ว มันคล้ายกับความดีใจ ผสมด้วยความหวั่นใจ อยากหนีแต่ก็ยินดี หลังจากความยินดีก็เป็นความกลัวและไม่ไว้ใจ แต่ความดีใจก็มีส่วนผสมมากกว่าอยู่ดี

“ผม…คุณ….พี่…เอ่อ…ขอบคุณครับ”  เป็นหลักสู้ตาของรักแท้ได้เพียงชั่วแวบ ก่อนหลบตา โมโหตัวเองนิดหน่อยที่ตะกุกตะกัก

ให้ตายเถอะ เดี๋ยวเค้าก็จับได้หมดว่ารู้สึกยังไง


รักแท้มองแก้มที่ค่อยแดงขึ้นของเด็กตรงหน้า
พอเดาออกว่า สำหรับเป็นหลักแล้ว การกล่าวขอบคุณ ไม่ใช่เป็นเรื่องง่าย
เขาอมยิ้ม แล้วก้มหอมไปฟอดหนึ่ง
เด็กสะดุ้งแต่ไม่ได้โวยวายอะไร
เขาจึงแตะปากกับหน้าผาก แถมด้วยที่เปลือกตาที่หลงเหลือรอยบวมช้ำ ยิ่งเป็นหลักไม่ห้าม รักแท้ยิ่งไม่ห้ามตัวเอง
แล้วทั้งสองก็จูบกัน มันเป็นจูบที่ผะแผ่วแล้วปลอบประโลม
รักแท้ต้องถอนจูบ เพราะรู้สึกถึงแรงยวบบนที่นอน
แล้วก็เห็นคิดเช่นจ้องตาแป๋วอยู่

“อ้าว ผมมาขัดจังหวะหรือเนี่ย แค่จะขึ้นมาตามว่ากับข้าวเสร็จแล้วนะ จูบกันต่อสิ เดี๋ยวผมปิดตา” แล้วคิดเช่นก็ยกมือขึ้นปิดตาอย่างที่พูด

เป็นหลักหน้าแดงจัดและวางมือไม้ไม่ถูก ส่วนรักแท้กลับจ้องคิดเช่นอย่างพิจารณา
ไม่หึง?
เขาไม่สัมผัสถึงบรรยากาศหรืออารมณ์ขุ่นมัว ไม่ชอบใจ หรืออะไรที่คล้ายๆอย่างนั้นจากตัวคิดเช่นเลย

“ไม่เอาน่า อย่าคาดหวังว่าผมจะเป็นแบบในละครซี่ หรือถ้าคุณอยากได้แบบนั้น เดี๋ยวคุณจูบกันใหม่แล้วผมจะเข้ามากระชากคุณออกจากกัน แล้วร้องไห้โฮๆ ดีมะ”

ทั้งเป็นหลักและรักแท้ยังงงอยู่

“ไม่ดีๆ ต้องกระชากออกมาแล้วต่อยพวกคุณให้คว่ำสิเนอะ” มีคิดเช่นคนเดียวที่ดูสนุกกับฉากละครที่เขาคิดขึ้น

“พี่เป็นแฟนกันเหรอ”  เป็นหลักพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว


“เป็นคำถามที่ดี” คิดเช่นทำหน้าราวกับกำลังแถลงข่าวเรื่องสำคัญ

“เออว่าแต่เราเป็นอะไรกันอ่ะคุณ จู่ๆคุณก็มาใช้ให้ผมมาดูแลเจ้าเด็กขี้กลัวนี่” คิดเช่นโยนคำถามกลับไปที่รักแท้

“ผมแค่ไม่ชอบเสียงดัง” มีคนไม่ยอมเสียฟอร์ม

“เมื่อคืนใครกันที่อ้อนว่า กอดผมหน่อย” คิดเช่นยื่นหน้าเข้าใกล้ล้อเลียน

“แล้วพี่กอดผมหรือไง พี่เอาขาหนักๆมาพาดผมไว้”

“แต่ลักกี้ก็หลับปุ๋ยไปเลย”

“นั่นเพราะผมเหนื่อย”

สงครามน้ำลายย่อยๆยังดำเนินต่อไป  แต่รักแท้กลับรู้สึกเพลิดเพลิน เขาเอนตัวพิงหมอนในท่ากึ่งนั่ง แล้วฟังเสียงเถียงกันไปเรื่อยๆ พร้อมกันครุ่นคิดกับคำถามของคิดเช่น ที่เจ้าตัวคงลืมไปแล้ว

เราเป็นอะไรกัน? นั่นสิ

รักแท้หลับตา ได้ยินเสียงทะเลาะกันเบาลงไปเรื่อยๆ เป็นเพราะทั้งเหล้าและการอดนอนเพื่อขี่รถกลับมาทำให้เหนื่อยอ่อน

เจ้าของบ้านคงไม่ว่าอะไรหากเขาจะหลับสักหน่อย

ในภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น คำถามยังลอยวน และได้ยินเสียงของใครบางคนที่คุ้นเคยกระซิบว่า

“ยอมแพ้เถอะ รักแท้”

-โปรดติดตามตอนต่อไป-

ขอต้อนรับสู่ ความสัมพันธ์แบบ3p อย่างเป็นทางการค่ะ (เก็บคำเฉลยไว้ไม่ไหวแล้วค่ะ เพราะเมื่อคุณอ่านตอนนี้แล้ว ก็คงเดาเรื่องได้ปรุโปร่ง)
อ่านแล้วพอจะจับทางได้ไหมคะ ว่าทั้งสามต่างรู้ว่ามันมีแต่ปัญหาทั้งนั้นเลย
เรื่องราวนับจากตรงนี้ จะห่างไกลจากคำว่า “ศีลธรรมอันดี” ไปมากเลยค่ะ
ดังนั้นหากจะเลิกอ่านก็ไม่เป็นไรนะคะ
ความรักแบบหนึ่งต่อหนึ่งอาจเป็นความรักที่ดีที่สุดเลยค่ะ
แต่ถ้ามันไม่ใช่ล่ะคะ ยังพอจะเรียกมันว่าความรักได้อยู่หรือเปล่า

ขอบคุณที่อ่านนะคะ :hao5:
ป.ล. ส่วนเรื่องนกขมิ้นที่รับปากไว้ว่าจะไม่เกินสิ้นเดือน ต้องผิดสัญญาแล้วล่ะค่ะ ยังเขียนไม่ออกจริงๆ
@tonswind
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 29-06-2016 21:25:06 โดย treenature »

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4218
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +158/-16
กรี้ดดดดด 3p ฟินที่สุดแล้ววววว


กอดๆคุณ Treenature

ขอบคุณนะค้าาาาาา

ออฟไลน์ obstacle

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
เห็นแววมาแต่แรกเลยว่าน่าจะ 3p
ปกติก็ไม่ค่อยอ่านแนวนี้เท่าไหร่
แต่นิสัยของทั้งสามคนนี้ดูน่าสนใจดี
เลยจะขอติดตามต่อไปครับ

ส่วนทวิชนี่คิดถึงแล้ว แต่รอได้ครับ สู้ๆ
ที่จริงคิดถึงแจ๊บมากกว่า 555

ออฟไลน์ NINEWNN

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 329
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +104/-3
ขอบคุณที่ยืนยันว่าเป็นสามพีค่ะ จะได้ไม่ต้องลุ้น ฮือ55555555555 ขืนลุ้นไปแล้วเรือพลิกเรือคว่ำใจคงสลายแน่
มาชูป้ายไฟ สู้ๆ นะคะ รอตอนต่อไปค่ะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด