Poor Boy…รักนี้ไม่มีเสียง [Yaoi Boy’s Love] อัพตอน20 (31/05/59) END
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Poor Boy…รักนี้ไม่มีเสียง [Yaoi Boy’s Love] อัพตอน20 (31/05/59) END  (อ่าน 83801 ครั้ง)

ออฟไลน์ Natsuki-ChaN

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
สงสารไนท์์  :z3: ฮืออออ

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9
รอตอนต่อไปนะคะ :pig4:

ออฟไลน์ BeautifulGirl

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 103
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
กฎเอาไว้กระทู้แรกนะคะ เรื่องสนุกมากก ตอนนี้ค้างมากกก

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2402
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
งงนิดหน่อยว่าคีย์จะอ้ำอึ้งทำไม

ออฟไลน์ Jang_B2UTY

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-5
Poor Boy 16

 

          “พี่วินปล่อยผมนะครับ โอ๊ย” เทียนร้องออกมาทันทีที่อีกคนฉุดกระชากเขาอย่างแรง

          “ปล่อยเทียนนะเว้ย” พิชว่าพร้อมดึงแขนอีกข้างของเทียนเอาไว้


          “มึงต่างหากที่ต้องปล่อยมือจากเมียกู” วินว่าด้วยความโมโห ภาพเมื่อกี้ที่เขาเห็นอีกคนที่ใกล้ชิดกับคนของเขามันทำให้

เขาเดือดเป็นอย่างมาก ทั้งๆที่เขาเป็นห่วงจนจนแทบบ้าแต่มันกลับมาอยู่กับใครอีกคน ใช่...เขาโทรไปหาร่างบางเพราะลืมบอก

ไปว่าจริงๆวันนี้เขาไม่ได้เลิกบ่ายสามเพราะพึ่งมีงานเข้ากะทันหันน่าจะเลิกห้าโมงกว่าๆให้อีกคนมารอเขาที่คณะแทนแต่เสียงที่

เขาได้ยินกลับเป็นเสียงของญาญ่าที่กำลังต่อว่าเทียนก่อนที่สายจะตัดไป เขาร้อนใจมากวิ่งตามหามันให้วุ่นถามใครก็ไม่มี

ใครเจอร่างบางสักคน จนเขาย้อนกลับมาที่คณะของมันจึงได้เจอกับร่างบางที่สภาพบอบช้ำไปทั้งตัวกำลังอยู่กับใครอีกคน เขา

อยากจะดึงอีกคนมากอดปลอบแต่เพราะความโมโหและทิฐิที่มีมากกว่าทำให้กลายเป็นใส่อารมณ์แทน


          “เมีย?” พิชเลิกคิ้วพร้อมเอาลิ้นกลั้วปากอย่างกวนๆ


          “ใช่ มันเมียกู” วินว่า


          “จริงเหรอเทียน” พิชหันไปถามเทียนทั้งๆที่เขาก็พอรู้คำตอบอยู่แล้วล่ะแต่แค่อยากฟังจากปากของร่างบางก็เท่านั้นว่าร่าง

บางเต็มใจหรือไม่เต็มใจเทียนกัดปากก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองหน้าวินที่กำลังมองหน้าเขาด้วยความครุ่นเคือง


          “...” เทียนไม่ตอบแต่กลับพยักหน้าแทน วินกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจกับคำตอบก่อนจะดึงเทียนเข้ามาหาตัวเองเพราะพิช

ได้ปล่อยมืออีกคนแล้ว


          “มากับกู” วินว่า...เทียนไม่รู้ว่าร่างสูงพาเขากลับมาที่คอนโดทำไมทั้งๆที่เขาทั้งคู่ก็มีเรียนแต่เขาก็ไม่กล้าถามเพราะดูจาก

อารมณ์องร่างสูงตอนนี้แล้ว เขาควรจะอยู่นิ่งๆมากกว่า


          “โอ๊ย” เทียนร้องเมื่อวินจับเข้าที่แผลที่มือของเขา วินมองที่มือบางที่ตอนนี้มีเลือดไหลออกมาก็พยายามระงับอารมณ์แล้ว

เดินไปหยิบกล่องพยาบาลมา


          “ทำแผลซะ” วินว่า เทียนพยักหน้ารับก่อนจะจัดการตัวเองแม้ว่าจะลำบากหน่อยแต่ก็ไม่ได้ร้องขอให้อีกคนช่วย วินรู้สึก

หงุดหงิดอีกครั้งกับท่าทางเงอะงะในการทำแผลของอีกคน ทั้งๆที่ทำไม่ถนัดแต่กลับไม่ขอให้เขาช่วย แม่ง!


          “อ๊ะ...พี่วิน” เทียนร้องเบาๆเมื่อร่างสูงคว้ามือที่เจ็บของเขาไปแล้วจัดการใส่ยาให้ เทียนร้องซี๊ดเบาๆด้วยความเจ็บทำให้

วินค่อยๆเบามือลง หลังจากที่ใส่ยาเสร็จวินก็จัดการผันแผลให้ร่างบางแม้ว่าจะดูไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่แต่ก็ไม่ได้ยับเยินจนน่า

เกลียดในห้องตกอยู่ในความเงียบทันทีหลังจากที่วินทำแผลให้เทียนเสร็จ เทียนนั่งเกร็งอย่างมากเพราะไม่รู้ว่าควรจะพูดหรือทำ

อย่างไรต่อดี พี่วินคงกำลังโกรธเขาอยู่แต่โกรธเรื่องอะไรเขาก็ไม่อาจจะรู้ได้


          “มันชอบมึงงั้นเหรอ” วินถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ


          “เอ๊...ใครเหรอครับ”


          “ก็ไอ้เชี่ยพิชนั่นไง!” วินตวาดใส่อีกคน ทั้งๆที่พยายามระงับอารมณ์แล้วแต่มันก็อดเดือดไม่ได้


          “พิชบอกว่าชอบผม” เทียนตอบเสียงแผ่ว วินกำมือแน่นด้วยความโมโห ทั้งๆที่มันก็น่าจะรู้ว่าร่างบางนี่เป็นของเขาแต่มันก็

ยังกล้า


          “แล้วมึงล่ะ” วินถามต่อ


          “ผม...ผม...” เทียนไม่รู้จะตอบยังไง ที่ลำบากใจอยู่แบบนี้ไม่ใช่ว่าเขาชอบพิชนะเพียงแต่เขาคิดว่าถ้าไม่มีพี่วินเขาอาจจะ

เปิดโอกาสให้พิชก็ได้ พิชเป็นคนดีคนหนึ่งเป็นคนตรงๆพูดอย่างที่ใจคิด พิชจำเขาได้แต่ในขณะที่อีกคนที่เขาหวังให้จำได้กลับจำ

ไม่ได้


          “ทำไม มึงก็ชอบมันหรือไง!” วินว่าเสียงดัง รู้สึกหัวใจกระตุกไม่ใช่น้อยเมื่อเห็นนัยน์ตาหวั่นไหวของร่างบาง ทั้งๆที่เขาคิด

ว่าเทียนชอบเขามาตลอดแต่ทำไม...


          “พิชเป็นคนดี เขาช่วยผม” เทียนพูดขึ้น


          “โอ๊ย พี่วินปล่อยผมนะ ผมเจ็บ” เทียนร้องลั่นเมื่อวินกดอีกคนลงโซฟาแล้วขึ้นคร่อม ร่างสูงไม่พอใจมากกับคำพูดที่ออก

มาจากปากร่างบางเมื่อครู่

   
         “ซึ้งใจมันมากสินะ ซึ้งใจมันจนจะให้มันจูบเลยหรือไง” วินว่า ใช่...เมื่อกี้ถ้าเขาไม่ไปเห็นสองคนคงจูบกันไปแล้ว


          “พี่วินพูดอะไรครับ” เทียนถามอย่างไม่เข้าใจ


          “เฮอะ ถ้าเมื่อกี้กูไม่ไปขัดก็คงจูบกันแล้วไปถึงไหนต่อไหนกันแล้วสินะ” เทียนนัยน์ตาร้อนผ่าวทันทีกับคำพูดของร่างสูง

ทำไมพี่วินพูดกับเขาแบบนี้ เขาดูง่ายในสายตาอีกคนขนาดนั้นเลยเหรอ


          “เถียงไม่ออกเลยสินะ เฮอะ ถึงมึงจะชอบมันหรือรู้สึกดีกับมันยังไงกูก็ไม่สน มึงเป็นของกูแล้ว กูไม่มีวันปล่อยมึงแน่!” สิ้น

เสียงริมฝีปากหนาก็ประกบจูบลงมาทันทีเทียนพยายามปิดปากไม่ยอมให้อีกคนรุกล้ำเข้ามาแต่มีหรือที่วินจะยอมแพ้ ร่างสูงกัด

ที่ริมฝีปากล่างของร่างบางจนเกิดเลือดเพราะมีแผลอยู่แล้วก่อนหน้านี้ทำให้เทียนต้องเปิดปากออก ลิ้นหนาเกี่ยวพันลิ้นบางอย่าง

ร้อนแรง เทียนพยายามทุบตีอีกคนแต่วินก็รวบมือทั้งสองข้างของอีกคนเอาไว้ ปากหนาละจากริมฝีปากบางแล้วมุ่งไปที่ซอกคอ

ขาวทันที


          “อื้อออ ปล่อยผมนะ” เทียนร้องพร้อมดิ้นไปมา


          “ปล่อยให้มันได้มึงไปน่ะเหรอ ไม่มีทาง” วินว่าก่อนจะกัดที่ซอกคอขาวอย่างแรงจนเป็นรอยฟัน เทียนน้ำตาซึมทันที มือ

หนาอีกข้างปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของเทียนอย่างเชี่ยวชาญก่อนจะไล่ลงมาฝากรอยที่หน้าอกของอีกคน


          “อื้ออ...อ๊ะ...ผมเจ็บ” เทียนว่าเมื่อปากหนากัดเข้าที่ยอดอกของเขาอย่างแรงแต่วินหาได้สนใจไม่ร่างสูงปลดเข็มขัดของ

อีกคนออกก่อนจะตามมาด้วยกางเกงนักศึกษาและชั้นในของอีกคนจนเทียนร่างกายเปลือยเปล่า เทียนหลับตาลงทั้งน้ำตา

อย่างจำยอม ทำไมต้องเป็นนี้ด้วย...ทำไมคนที่เขารักต้องทำร้ายเขาแบบนี้ด้วย...


        “ฮึก” เสียงสะอึกสะอื้นของอีกคนทำให้วินเงยหน้าขึ้นมาจากซอกขาอ่อนของอีกคน ร่างสูงขมวดคิ้วทันที ทำไมต้อง

ร้องไห้...มีอะไรกับเขามันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยหรือไง


          “ฮึก ผมเป็นอะไรสำหรับพี่วินกันแน่” เทียนถามขึ้นก่อนจะลืมตามองหน้าอีกคนดวงตากลมเต็มไปด้วยความหม่นหมอง

และเสียใจ


          “มึง...”


          “ถ้าผมเป็นแค่ ฮึก ที่ระบายความใคร่ของพี่วินก็อย่า ฮึก ทำให้ผมสำคัญตัวเองผิดเลยครับ ฮึก อย่ามาทำดีกับผม ฮึก

อย่าแสดงความเป็นเจ้าของ ฮึก อย่าทำแบบนี้เลย” เทียนระบายความในใจที่กักเก็บไว้ออกมา วินทำหน้าเครียดก่อนจะผละออก

จากอีกคน เมื่อร่างสูงผละออกเทียนก็รีบคว้าเสื้อผ้ามาแต่งตัว


          “ไม่ใช่” วินพูดออกมาเสียงแผ่ว เทียนหันมามอง


          “ฮึก ผมขอถามพี่วินอีกครั้ง ฮึก พี่จำผมไม่ได้จริงๆเหรอ” เทียนมองหน้าอีกคนวินขมวดคิ้วแต่ก็เงียบ ไม่มีคำตอบใดๆออก

มาจากปากหนา


          “เข้าใจแล้วครับ ฮึก ในเมื่อพี่จำผมไม่ได้  ผมก็จะไปจากพี่”เทียนพูดก่อนจะลุกขึ้น วินกำมือแน่นด้วยความโมโห


          “มึงไม่สิทธิ์หนีกูไปอีกเป็นครั้งที่สอง!!!”สิ้นเสียงทุ้มในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง เทียนหันกลับมามองร่างสูงที่ยืน

กำมือแน่นเหมือนกำลังระงับอารมณ์โกรธของตัวเองอยู่


          “พะ...พี่วิน”


          “เออ กูจำมึงได้ กูจำมึงได้มาตลอด เฮอะ ความจริงกูไม่ควรที่จะจำคนที่ทิ้งกูไปเลยด้วยซ้ำ อยู่ๆมึงก็หายไป หายไปจาก

ชีวิตกู มาทำให้กูรักแล้วก็หายไป ในเมื่อมึงหายไปจากชีวิตกูไปแล้ว มึงจะกลับมาทำไม!” วินระบายออกมาทั้งหมด ใช่...เขาจำ

เทียนมาได้ตลอด แม้ว่าตอนแรกจะไม่มั่นใจแต่ตอนนี้เขามั่นใจแล้ว เขามั่นใจว่าเทียนคนนี้คือเด็กเทียนคนนั้นในอดีต คือคนที่

ทำให้เขาทั้งรักและโกรธ


          “ฮึก...ฮึก...” เทียนสะอึกสะอื้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาจากดวงตากลมทั้งสองข้างทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งมี

เพียงเสียงร้องไห้ของเทียนเท่านั้นวินเดินออกจากห้องไปด้วยอารมณ์ที่ยังคุกกรุ่นอยู่ ถ้าเขายังอยู่ที่นี่คงไม่วายทำร้ายอีก

คนเป็นแน่เพราะฉะนั้นตอนนี้เขาควรไปสงบสติอารมณ์ซะ พอเห็นร่างสูงเดินออกจากห้องไป เทียนก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก พี่

วินโกรธเขา เกลียดเขาไปแล้วใช่มั้ยถึงได้เดินหนีกัน ปกติแต่ก่อนถ้าโกรธอีกคนจะอาระวาดใส่เขาแต่ตอนนี้กลับมีแต่ความ

เงียบ เขายอมให้อีกคนทำร้ายเขาก็ได้แต่อย่าทำแบบนี้ อย่าเมินเขาแบบนี้ อย่าทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนแบบนี้


          “ฮึก คีย์...มารับเราที” หลังจากวางสายจากเพื่อนสนิทเทียนก็นั่งร้องไห้โฮที่พื้นห้อง ที่พี่วินทำแบบนี้คงเพราะพี่วินคงไม่

อยากจะเจอหน้าเขาอีกแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อ้ากกกกกกกกก  ไปกันใหญ่แล้วๆๆๆ  >0< จริงๆควรจะปรับความเข้าใจกันเนอะแต่ก็นะคนหนึ่งก็อารมณ์ร้าย อีกคนก็

คิดมาก ไม่อยากให้ดราม่าแบบนี้แต่เนื้อเรื่องดำเนินมาตอนท้ายๆแล้ว ขอสักหน่อย อิๆ ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ ใกล้จะจบ

แล้ววว

 

___จางบิวตี้___

ออฟไลน์ BeautifulGirl

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 103
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
รอสองคนนี้ดีกันน

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4991
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
 :sad4: :sad4: :sad4: :sad4: :sad4: :sad4:
เมื่อไหร่เทียนกับพี่วินจะเข้าใจกันซะที

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9
ใกล้จะจบแล้ว รีบปรับความเข้าใจกันนะ แต่ยังไงก็อยากจะให้เคลียร์เรื่องนังญาญ่าด้วย นังนี่มันร้ายต้องเอาคืน :m16:

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2402
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
ปัญกาของการไม่พูดกันและคิดกันไปเอง พังกันมาหลายคู่แล้วปรับนิสัยกันนะวินเทียน

ออฟไลน์ leefever

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 190
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ยอมรับว่าจำได้แล้วก้นึกว่าจะไม่ดราม่าละ
มาเข้าใจผิดคิดไปเองอีก

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ SiHong

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 484
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2
ก็บอกพี่วินเข้าไปเลยสิหนูเทียน

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
ใช่ คนหนึ่งอารมณ์ร้าย แถมไม่บอกสถานะของอีกฝ่าย
ทำไมวินไม่ถามเทียนเลยว่าทำไมเทียนหายไป ก็จะได้รู้กัน :เฮ้อ:
อีกคนก็ปากหนัก เชื่องช้า โต้ตอบไม่ทัน
วิน ถามว่าชอบพิชใช่ไหม เทียนตอบพี่พิชเป็นคนดี เคยช่วยเทียน
แต่มันตรงคำถามไหม   :เฮ้อ:
เมื่อไหร่จะเข้าใจกัเนี่ย :katai1:
รอ   :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ nevergoodbye

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1240
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
คุยกันสิ  :beat:

ออฟไลน์ everlastingly

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 476
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-1
 :pig4: โหัยยยยยยย มันดราม่าได้ใจมากๆ รออ่านตอนต่อไปนะ

ออฟไลน์ Jang_B2UTY

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-5
Poor Boy 17

 

          เสียงเพลงที่ดังสนั่นพร้อมกับเหล่าผีเสื้อราตรีที่พากันวาดลวดลายอย่างไม่มีใครยอมใครเป็นธรรมดาของผับที่มีชื่อเสียง

วินเดินเข้าไปก่อนจะนั่งลงที่เคาน์เตอร์บาร์แล้วสั่งเครื่องดื่มที่คุ้นเคยจากบาร์เทนเนอร์ หลังจากเมื่อตอนบ่ายที่เขาระเบิดอารมณ์กับ

เทียนไป เขาก็กลับไปสงบสติอารมณ์ตัวเองที่บ้านก่อนจะออกมาดื่มแก้เครียดในผับที่ประจำ


          “ว้อดก้าได้แล้วครับ” บาร์เทนเนอร์ว่า วินรับมาก่อนจะกระดกดื่มในรวดเดียวแม้ว่ารสชาติจะแสบคอแค่ไหนแต่คนดื่มบ่อย

อย่างเขาก็ไม่สะทกสะท้านเสียเท่าไหร่หรอก


          “มาคนเดียวเหรอคะ” เสียงหวานหนึ่งทักขึ้นทำให้วินหันไปมอง ตาคมมองหญิงสาวในชุดเดรสดำที่โชว์เนินอกที่ล้นออก

มาดูเซ็กซี่ยั่วยวนไม่ใช่น้อย


          “ครับ” วินตอบรับสั้นๆ


          “งั้นปีใหม่ขอนั่งด้วยคนนะคะ” ว่าแล้วหญิงสาวก็ถือวิสาสะนั่งข้างๆร่างสูงทันทีก่อนจะหันไปสั่งเครื่องดื่มจากบาร์เทน

เนอร์...จากหนึ่งแก้ว เป็นสองแก้ว สามแก้วจนในที่สุดวินก็ดื่มไปเกือบสิบแก้ว ร่างสูงมึนไม่ใช่น้อยแต่ก็พยายามครองสติให้อยู่

เพราะเขามาคนเดียวไม่มีเพื่อนหิ้วกลับ


          “เมาแล้วเหรอคะวิน” เสียงหวานจากคนข้างๆถามขึ้น วินหันไปมองหญิงสาวที่ส่งยิ้มยั่วมาให้ มือเรียวเอื้อมมาจับที่แก้ม

สากพร้อมกับลูบไปมา


          “คุณเป็นใคร” วินถาม


          “อะไรกัน รู้จักกันไม่ถึงชั่วโมงลืมชื่อกันเสียละ น่าเสียใจที่สุด” ปีใหม่ว่าพลางแสร้งทำท่าเสียใจสุดๆ


          “งั้นก็บอกมาอีกทีสิว่าคุณชื่อไร” วินว่า


          “ปีใหม่ค่ะ” หญิงสาวกระซิบข้างหูของร่างสูงก่อนจะหันมาสบตาคมอย่างสื่อความหมาย วินกระตุกยิ้ม...


          “อื้มมมมม” เสียงแลกจูบกันอย่างร้อนแรงดังขึ้นก่อนที่มือหนาจะเปิดประตูเข้าไปในห้องพักชั้นบนของผับ มือหนาขยับที่

หน้าอกหน้าใจของหญิงสาวที่เต็มไม้เต็มมืออย่างเมามันส์พอๆกับหญิงสาวที่ปลดกระดุมเสื้อของร่างสูงออก

 

ตุบ

 

วินถูกหญิงสาวผลักลงนอนบนเตียงก่อนที่เธอจะขึ้นค่อม ลิ้นร้อนของหญิงสาวไล้เลียไปทั่วที่แผงอกกว้าง กล้ามหน้าท้องก่อนที่จะ

ค่อยๆใช้มือปลดเข็มขัดของร่างสูงออกวินนอนนิ่งอย่างไม่ขัดขืน ดีเสียอีกมีคนทำให้ เขาก็ไม่ต้องเหนื่อย


          “อื้มมม” วินครางในลำคออย่างพอใจเมื่อหญิงสาวจับแก่นกายที่นิ่งสงบอยู่ในบ็อกเซอร์มาอมและค่อยๆใช้ลิ้นเลีย ลีลา

ของหญิงสาวดีไม่ใช่น้อยบ่งบอกถึงประสบการณ์ที่เจนจัดต่างจากใครอีกคน...ใครอีกคน วินพยายามสะบัดใบหน้าของอีกคนออก

ไปจากหัว ใบหน้าขาวใสที่มักจะมีแต่คราบน้ำตาเวลาที่อยู่กับเขา


        “พอใจมั้ยคะวิน” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาถาม วินมองด้วยสายตานิ่งๆก่อนที่ภาพของใครอีกคนจะเข้ามาซ้อนทับหญิง

สาวอีกครั้งและขณะที่ปีใหม่จะก้มลงไปจัดการให้ร่างสูงต่อวินก็พูดขึ้น


          “พอ”


          “ห๊ะ อะไรนะคะ” ปีใหม่ถามอย่างงุนงง


          “พอ ไม่มีอารมณ์แล้ว” วินว่าก่อนจะลุกขึ้นแล้วใส่เสื้อผ้าก่อนจะเดินออกจาหห้องไปหน้าตายเฉยท่ามกลางความงุนงงของ

หญิงสาว...วินที่สร่างเมาแล้วก็ขับรถกลับมาที่คอนโด อดคิดไม่ได้ว่าขึ้นไปเจอร่างบางควรทำหน้ายังไง ควรพูดคุยแบบไหน

หรือควรจะเงียบดี

 

แกร็ก

 

มือหนาเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าห้องทั้งห้องเต็มไปด้วยความมืดมิด วินขมวดคิ้วก่อนจะเปิดไฟแล้วก้พบกับความว่างเปล่า ร่างสูง

วิ่งเข้าไปดูในห้องนอนก็พบว่าไม่มีใครอีกคนอยู่


          “โธ่เว้ย!” มือหนาปาหมอนลงพื้นอย่างหัวเสียที่พบว่าอีกคนไม่ได้อยู่ที่ห้องความโมโหเข้าครอบครองจิตใจอีกครั้ง มือหนา

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรหาร่างบางที่หายไปทันที


               ‘หมายเลขที่ท่านเรียก...’


        “แม่งเอ๊ย!” เมื่อไม่สามารถติดต่ออีกคนได้วินก็ปาโทรศัพท์เครื่องหรูลงพื้นอย่างระบายอารมณ์ อยากจะไปหาอีกคนที่

หอพักแต่มันก็ดึกเกินไป ตอนนี้เขาทำได้เพียงแต่รอให้เช้าเท่านั้น แม้ว่ามันจะทุกข์ทรมานมากก็ตาม...ทางด้านของเทียน...


          “ถ้ามึงจะเหม่อขนาดนี้กลับไปหามันมั้ย” คีย์พูดขึ้นซึ่งก็ทำให้เทียนที่กำลังวาดภาพส่งอาจารย์สะดุ้งทันที


          “เรา...” เทียนกัดปาก


          “มึงไม่โกรธมันหน่อยหรือไงที่มันโกหกมึง ทั้งๆที่มันจำมึงได้แต่ดูมันทำกับมึงสิ”คีย์ว่าอย่างหัวเสียหลังจากที่รับรู้เรื่อง

ทั้งหมดจากเทียน


          “โกรธสิแต่...ถึงโกรธไปพี่วินก็คงไม่ง้อเราอยู่ดี” เทียนว่าเสียงเศร้า ใช่...เขาโกรธที่อีกคนทำกับเขาแบบนี้ เขาอยากจะ

เปิดปากอธิบายถึงสาเหตุที่เขาหายไปแต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่รับฟังเลยเพราะฉะนั้นต่อให้เขาพูดอะไรก็คงจะไม่มีประโยชน์ คิดๆ

ไปเขาอยากจะกลับไปเป็นเทียนคนเดิม เทียนที่ไม่ยอมพูดจา เทียนที่เอาแต่นิ่งเงียบจนคนอื่นหาว่าเป็นใบ้เพราะอย่างน้อยมันก็ดี

กว่าพูดได้แต่อีกคนไม่รับฟังแบบนี้


          “เฮ้อ ก็แล้วแต่มึงจะคิดนะแต่ให้เดาตอนนี้มันคงหัวเสียน่าดูเมื่อรู้ว่ามึงไม่อยู่ที่คอนโด” เทียนนิ่งคิดก่อนจะมองไปที่

โทรศัพท์มือถือที่เขากดปิดเครื่องเอาไว้ บางทีอาจจะไม่ใช่อย่างที่คีย์บอกก็ได้ บางทีตอนนี้พี่วินอาจจะอยู่ที่ไหนสักแห่ง อยู่กับ

คนอื่นอาจจะไม่ได้นึกถึงเขาก็ได้...ตั้งแต่วันนั้นก็ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้วที่เทียนหนีมาอยู่ที่ห้องของคีย์ ถามว่าเขาสามารถหลบอีก

คนที่มหาวิทยาลัยได้อย่างไรก็ตอบเลยว่าเขาไม่ได้ไปมหาวิทยาลัยไงล่ะ ช่วงนี้ใกล้สอบแล้วเขาเลยต้องทำงานชิ้นใหญ่ส่งซึ่งไม่

จำเป็นต้องเข้าเรียน ส่วนวิชาของมหาวิทยาลัยก็มีคีย์นี่ล่ะที่เข้าไปฟังบรรยายให้แต่ก็ไม่รู้ได้ฟังหรือเปล่า เผลอๆหลับตั้งแต่ต้น

ชั่วโมงเหมือนเคย เทียนออกมาซุปเปอร์มาเก็ตใกล้ๆคอนโดของคีย์เพื่อซื้อของสดมาทำอาหาร มาอยู่ห้องคีย์เขาก็ไม่ได้มาอยู่

เฉยๆ เขาช่วยทำความสะอาด ทำอาหารให้อีกคนเป็นการตอบแทน แม้ว่าคีย์จะห้ามแต่เขาก็ไม่ฟังหรอก ว่าแต่เย็นนี้จะทำอะไรให้

คีย์กินดีนะ หมูทอดกระเทียมดีมั้ยเห็นบ่นๆว่าอย่างกิน


          “อ๊ะ...พี่วิน” เทียนเบิกตากว้างทันทีเมื่อเห็นเจ้าของมือหนาที่แย่งแพ็คหมุจากมือของเขาไป


          “ซ่อนตัวเก่งดีนี่” วินว่าเสียงเย็น เทียนตกใจทำอะไรไม่ถูกจะหนีก็คงหนีไม่พ้นแน่ๆ


          “พี่วินมีอะไรกับผมครับ” เทียนถามขึ้นพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น


          “ว่าไงนะ” วินถามอย่างไม่เชื่อหู มันหนีเขามาจนเขาตามหามันแทบบ้ายังจะมาถามแบบนี้


          “โอ๊ย ผมเจ็บนะ” เทียนว่าเมื่ออีกคนบีบข้อมือของเขาจนขึ้นรอยแดง


          “มึงหนีกูมายังจะถามแบบนี้อีกเหรอฮะ” วินว่าด้วยความไม่พอใจ


          “ผมไม่ได้หนีแต่ผมแค่กลับมาอยู่ในที่ของผม” เทียนตอบ


          “ที่ของมึง? มึงหมายความว่าไง” วินถามเสียงแข็ง


          “ก็หมายความตามที่บอก ผมกลับมาอยู่ในที่ของผม พี่เองก็ควรจะกลับไปอยู่ในที่ของพี่” เทียนว่าเสียงเรียบแม้ว่าภายใน

จะสั่นไหวแค่นั้นแต่เขาก็จะไม่แสดงมันออกมา คีย์บอกว่าเขาต้องเข้มแข็งถ้าเขาคิดจะตัดใจ ตัดขาดจากผู้ชายคนนี้ เขาต้อง

เข้มแข็งและเป็นคนใหม่ เริ่มใหม่ซะ


          “มึงจะเลิกกับกูว่างั้น?” วินกลั้วปากถาม


          “เปล่าครับ...” วินยกยิ้มในใจ


          “...เพราะผมกับพี่เราไม่เคยคบกันตั้งแต่แรก” สิ้นเสียงหวานวินก็เผลอปล่อยข้อมืออีกคนทันที เขาไม่เคยเห็นสีหน้าและ

แววตาแบบนี้ของเทียนมาก่อน แววตาที่ว่างเปล่า...


          “ผมขอตัว” เทียนว่าก่อนจะเดินออกไป...พอลับสายตาจากร่างเทียนเทียนก็ถอนหายใจออกมา พยายามบอกกับตัวเอง

ว่าทำดีแล้วแต่ทำไมนะทั้งๆที่คิดแบบนั้นนัยน์ตาก็ร้อนผ่าวเมื่อเห็นว่าไม่มีแม้แต่เงาของอีกคนที่เดินตามมา นี่เขากำลังหวังอะไรอยู่


          “ทั้งหมดสี่ร้อยห้าสิบบาทค่ะ” แคชเชียร์สาวพูดเทียนพยักหน้ารับก่อนจะก้มหยิบเงินในกระเป๋าสตางค์


          “รับมาหนึ่งพันบาทนะคะ” เทียนเงยหน้าด้วยความงุนงงทันทีเพราะเขายังไม่ได้จ่ายเงินเสียหน่อย


          “พี่วิน” เทียนทำหน้าตกใจอีกครั้งที่เห็นร่างสูงยืนอยู่ใกล้ๆ


          “เงินทอนห้าร้อยห้าสิบบาทค่ะ” แคชเชียร์สาวยื่นเงินทอนให้กับวิน ก่อนที่ร่างสูงจะเดินมาหยิบถุงใส่ของที่เทียนซื้อไป

ท่ามกลางความงุนงงของร่างบาง


          “เดี๋ยวครับ พี่วินจะเอาของๆผมไปไหน” เทียนวิ่งตามอีกคนมาแล้วถามขึ้น


          “ห้องเพื่อนมึงอยู่ชั้นไหน” วินถามพร้อมมองไปที่คอนโดสูงตรงหน้า


          “หมายความว่ายังไงกันครับ”


          “...” วินเงียบ


          “เอาของๆผมมาครับ” เทียนพยายามแย่งถุงในมือร่างสูงแต่วินก็ยอมให้


          “พี่วิน” เทียนเรียกอีกคนด้วยใบหน้าง้ำงอ


          “พึ่งเคยเห็นมึงทำหน้าแบบนี้ครั้งแรก” วินพูดขึ้น


          “ผะ...ผมจะทำหน้ายังไงมันก็เรื่องของผม เอาของๆผมคืนมานะ” เทียนว่า


          “ปกติอยู่กับกูไม่ร้องไห้ก็ทำหน้าเศร้า มึงคงไม่มีความสุขมากเลยสินะ” วินพูดต่อ เทียนนิ่งอยากจะตอบใส่อีกคนดังๆว่าใช่

แต่มันกลับพูดไม่ออก แม้ว่าตลอดเวลาที่อยู่กับพี่วินเขาจะร้องไห้และเสียใจบ่อยแค่ไหนแต่เขากลับมีความสุข มีความสุขที่ได้

อยู่ใกล้กับอีกคนทดแทนเวลาสามปีที่ไม่ได้เจอกัน


          “สามปีที่มึงหายไปถ้าพร้อมเล่าเมื่อไหร่ก็บอกนะ กูพร้อมฟังละ” เทียนมองอีกคนอย่างไม่เข้าใจ ทำไมอยู่ๆ...


          “อยู่ชั้นห้าครับ” เทียนตอบออกมา วินพยักหน้าก่อนจะเดินนำอีกคนเข้าคอนโดไป เทียนมองตามแผ่นหลังกว้างอย่างไม่

เข้าใจ พี่วินต้องการอะไรจากเขาทำไมถึงต้องทำแบบนี้ ทำให้เขาหวั่นไหวแบบนี้...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

งงกับอิพี่วินใช่มั้ย 55555  เดี๋ยวให้นายเฉลยเองเนอะว่าทำไมอยู่ๆนางก็เปลี่ยนไปความจริงก็ไม่ได้เปลี่ยนไปหรอกแค่เหมือนคิด

ได้เฉยๆ 5555  ยังไงก็เชียร์น้องเทียนอย่าพึ่งใจอ่อนด้วยนะคะ เอาคืนๆ อิๆ ^ ^

 
___จางบิวตี้___

ออฟไลน์ nevergoodbye

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1240
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
นังวิน นังหมาบ้า  :beat:

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9
รอตอนต่อไปนะคะ :pig4:

ออฟไลน์ benicezii

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 43
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เทียน โหมด โลกหิมะ หึๆๆๆ  :katai4:

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2402
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
้อิพี่วินเกือบจะดีละนะแต่พอนึกว่าหิ้วสาวไปฟัดถึงจะไม่ถึงไหนแต่ก็โมโหอยู่ดีอะ เทียนใจแข็งไว้หน่อยก็ดีเพราะไม่รู้ว่าอิพี่วินมันจะบ้าขึ้นมาอีกเมื่อไหร่

ออฟไลน์ SiHong

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 484
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2
รีบเล่าให้พี่เค้าฟังเลยหนูเทียน

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6283
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
กลัวหลุดมือสินะพี่วิน

ออฟไลน์ Jang_B2UTY

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-5
Poor Boy 8

( Key x Night )


        ไนท์ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าก็พบว่าคนที่นอนอยู่ข้างๆไม่อยู่บนเตียงแล้ว ไนท์ค่อยๆพยุงตัวเองลุกนั่งด้วยความยากลำบาก

เพราะความเจ็บเสียดจากช่องทางด้านหลัง มือบางหยิบเสื้อผ้าที่กองอยู่ข้างๆเตียงซึ่งคาดว่าอีกคนน่าจะเป็นคนเอาเข้ามาในห้อง

มาสวมใส่


          “ตื่นแล้วเหรอ” คีย์ที่กำลังเอาโจ๊กที่พึ่งซื้อมาใส่ถ้วยถามขึ้น ไนท์นิ่งก่อนจะเดินไปที่ประตู ร่างสูงขมวดคิ้วทันทีก่อนจะเดิน

มาดักหน้า


          “จะไปไหน” คีย์ถามเสียงเข้ม


          “กลับ” ไนท์ตอบสั้นๆด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง จนคีย์อดใจกระตุกไม่ได้ ไม่ต้องเดาก็พอจะรู้ว่าเพราะอะไรร่างบางถึงเป็นแบบนี้

เรื่องเมื่อคืนเขายอมรับว่าเขาเป็นคนผิดเขาเมามากจนควบคุมอะไรไม่ได้แต่พอเริ่มมีสติรับรู้ว่าเป็นอีกคนมันก็ยิ่งยากที่จะควบคุม

เข้าไปใหญ่ เขาเลยทำตามใจตัวเอง


          “เรามีเรื่องต้องคุยกัน” คีย์ว่า


          “ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับนาย” ไนท์ว่า ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบเพราะไม่มีถ้อยคำใดๆออกมาจากปากของคนทั้งคู่ คีย์

ถอนหายใจออกมา


          “ขอโทษ” คีย์พูดขึ้น ไนท์นัยน์ตาสั่นไหวทันทีกับคำขอโทษนั้นแต่เขาก็ต้องพยายามควบคุมมัน ระงับความหวั่นไหวนั้น

เอาไว้


          “ขอโทษทุกๆเรื่องโดยเฉพาะเรื่องเมื่อคืน” เมื่อเห็นว่าอีกคนนิ่งคีย์จึงพูดต่อ


          “ไม่จำเป็น” ไนท์ว่าเสียงเรียบก่อนจะเดินออกไป คีย์อยากจะเรียก อยากจะรั้งอีกคนไว้แต่ก็คิดว่าคงไม่มีประโยชน์อะไรใน

เมื่ออีกคนไม่แม้จะมองหน้าเขาเลย คีย์กลับมานั่งโซฟาก่อนจะเสยผมตัวเองลวกๆอย่างเครียดๆ จบแล้วสินะ...คงจะจบแล้ว

จริงๆเรื่องของเขากับอีกคน จบทั้งๆที่ยังไม่ได้เริ่มด้วยซ้ำ...ไนท์นั่งในรถของตัวเองก่อนจะค่อยๆปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมา ไม่รู้ว่า

เพราะอะไรทำไมถึงต้องร้องไห้รู้แค่ว่ามันอึดอัดในใจ อึดอัดจนต้องระบายออกมา เขาอยากจะเคลียร์กับอีกคนให้มันหายข้อง

ใจทั้งเรื่องเก่าและเรื่องเมื่อคืนแต่ใจเขาก็ไม่แข็งพอ กลัว...กลัวว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนจะเป็นแค่เพราะความเมาของอีกคนเท่านั้น

ถ้าเป็นเช่นนั้นเขาคงจะอดสมเพสตัวเองไม่ได้ที่ยอมอีกคนง่ายๆทั้งๆที่สามารถปฏิเสธได้...หลังจากคืนนั้นก็ผ่านมาเกือบสอง

อาทิตย์แล้ว ไนท์ไม่ได้เจอคีย์อีกเลยไม่ว่าจะเป็นที่มหาวิทยาลัยหรือข้างนอกแต่ก็นะเขาเป็นคนหลบหน้าเองแท้ๆจะเจอก็คง

แปลก


          “ช่วงนี้มึงกลับเร็วตลอดไม่สังสรรค์กับเพื่อนกับฝูงเลยนะ” เซียร์พูดขึ้นขณะเลิกคาส


          “กูยุ่งๆ” ไนท์ตอบเลี่ยงๆ


          “ยุ่งห่าไรวะ อย่าบอกนะว่า...” เซียร์คลี่ยิ้ม ไนท์ขมวดคิ้ว


          “ว่าอะไร”


          “...ว่าแอบไปมีเด็กซุกไว้ ฮ่าๆๆๆ” ไนท์สะอึกไปทันทีกับคำพูดของเพื่อน แม่งรู้ได้ไงวะ


          “กะ...กูไม่ใช่วินนะเว้ยจะได้มีเด็กซุก ไปละ” ไนท์ว่าหลังจากที่กินข้าวของใส่กระเป๋าเสร็จ


          “มึงโอเคนะ” วินถามขึ้นก่อนที่ร่างบางจะเดินออกจากห้องเรียนไป


          “อะไร โอเคอะไร” ไนท์ตีหน้าซื่อถาม วินถอนหายใจ


          “ช่วยเรื่องของกูแต่แก้ปัญหาเรื่องของตัวเองไม่ได้ มึงนี่มันจริงๆ” วินว่าพร้อมกับผลักหัวอีกคนอย่างหยอกๆ ไนท์ยกยิ้ม

นิดๆก่อนจะมองหน้าวิน เขาชอบเวลาที่มันผลักหัวเขา ชอบที่มันทำท่าเหมือนเป็นห่วงเป็นใยเขา ชอบทุกอย่างที่เป็นมันแต่ทำไม

นะหัวใจที่เคยเต้นแรงเพราะมัน หัวใจที่เคยสั่นไหวเพราะมันทำไมไม่มีอีกแล้ว เพราะอะไรกัน...เพราะเด็กนั่นงั้นเหรอ?


          “มองหน้ากูทำไม” วินเลิกคิ้วถาม


          “มึงมีความสุขดีนะ” ไนท์ถาม


          “ก็นะ...แต่ยังไม่สุดเท่าไหร่ รอให้ง้อสำเร็จก่อน” วินว่ายิ้มๆ ไนท์พยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไป ร่างบางเดินคิดอะไรเรื่อย

เปื่อยก่อนจะเดินมาถึงที่รถแล้วพบว่า...


          “เด็กนั่น” ไนท์มองหาเจ้าของรถมอเตอร์ไซด์ที่เขามักจะเรียกมันว่าเศษเหล็กที่จอดขวางรถของเขาอยู่ รถอยู่นี่แล้วเจ้าของ

ล่ะ?


          “มองหาฉันอยู่หรือไง” ไนท์สะดุ้งทันทีกับเสียงที่คุ้นเคย


          “มาแล้วก็ช่วยถอยรถให้ด้วย” ไนท์ว่าพยายามทำน้ำเสียงเป็นปกติไม่ให้สั่นไหวเพราะได้เจอกับอีกคน   


          “ไม่ถอยมีไรมั้ย” คีย์ว่าอย่างกวนๆ ไนท์ขมวดคิ้วทันทีว่าแล้วร่างบางก็เดินไปที่รถมอเตอร์ไซด์ของอีกคนพร้อมกับ

พยายามดันให้พ้นจากรถของเขาแต่เพราะอีกคนล็อคคอทำให้ไม่สามารถเข็นไปได้


          “ถอยรถของนายไปเดี๋ยวนี้” ไนท์ว่าอย่างไม่สบอารมณ์ คีย์กระตุกยิ้มก่อนจะเดินเข้ามาหาอีกคน


          “ไปด้วยกันก่อน” คีย์ว่าพร้อมจับมืออีกคนแต่ไนท์สะบัดทิ้ง


          “ไม่ ฉันไม่ไปไหนกับนายทั้งนั้น” ไนท์ว่า


          “บอกให้ไปด้วยกันก่อน” คีย์จับมือไนท์อีกครั้ง


          “ปล่อยนะ นายไม่มีสิทธิ์มาจับมือฉัน” ไนท์โวยวาย


          “ทำไมจะไม่มี นอนก็นอนด้วยกันมาแล้ว” คีย์ว่าหน้าตาย ไนท์กำมือแน่นด้วยความโมโห มันคือเรื่องล้อเล่นสินะถึงได้เอา

มาพูดแบบนี้


          “มันคือความผิดพลาด” ไนท์ว่าเสียงเรียบ


          “แต่สำหรับฉันมันไม่ใช่เรื่องผิดพลาด” ไนท์เงยหน้ามามองอีกคนทันทีด้วยความรู้สึกสั่นไหวในอก...ไนท์มองเรือที่แล่น

ในแม่น้ำตรงหน้าด้วยความรู้สึกมัวหมองทั้งๆที่ที่นี่อากาศก็ดี ลมพัดเย็นสบายแต่เขากลับไม่ได้รู้สึกสบายตามเลย เขาถูกร่างสูง

บังคับให้ขึ้นมอเตอร์ไซด์ออกมาด้วยกันก่อนจะมาจบลงที่ใต้สะพานข้ามแม่น้ำที่เดิม


          “มีอะไรจะพูดก็พูด” ไนท์พูดทำลายความเงียบ


          “เรื่องคืนนั้น” คีย์พูดขึ้น


          “ก็บอกแล้วไงว่ามันเป็นความผิดพลาด นายเมามาก” ไนท์หันมาเถียง


          “ฉันเมาแต่นายไม่ได้เมา” คีย์เถียงกลับ ไนท์กัดปากอย่างเถียงไม่ออก ใช่...เขาไม่ได้เมา เขายอมอีกคนอย่างง่ายๆเรื่อง

นั้นเขารู้ดี


          “แล้วไง นายไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดอยู่แล้วก็ปล่อยให้มันผ่านๆไป” ไนท์ว่าตัดบทก่อนจะเดินหนีแต่คีย์ก็คว้าแขนเรียวเอาไว้

แล้วกระชากเข้าหาตัวเองอย่างแรง


          “ก็บอกแล้วไงว่าฉันตั้งใจ!” คีย์ตะคอกใส่อีกคนเสียงดัง ไนท์ชะงักทันที น้อยครั้งที่เขาจะเห็นอีกคนมีสีหน้าเคร่งขรึมแบบ

นี้น้อยครั้งที่อีกคนจะตะคอกใส่เขาแบบนี้


          “เออ นายตั้งใจแล้วไงต่อ เซ็กส์มันเกิดขึ้นได้ตลอดอยู่แล้วถ้ามีอารมณ์  ใช่!นายบอกว่านายตั้งใจ ฉันเองก็เผลอไผลแค่

นั้นแหละ ไม่มีเรื่องอะไรต้องเคลียร์ ต้องคุยกันทั้งสิ้น” ไนท์พูดออกมาบ้างซึ่งคำพูดที่ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นทำให้คีย์

โกรธมากขึ้น


          “ถ้ามันเกิดได้ตลอดเวลางั้นตอนนี้มันก็คงจะเกิดได้สินะ” พูดจบปากหนาก็ประกบจูบลงมาทันที ไนท์พยายามหันหน้าหนี

พร้อมกับผลักอีกคนออกอย่างแรง



เพี้ยะ



มือบางตบไปที่ใบหน้าของอีกคนอย่างแรง


          “เลว อื้ออออ” สิ้นเสียงหวานปากหนาก็ประกบลงมาอีกครั้ง ไนท์พยายามปิดปากไม่ให้อีกคนล่วงล้ำเข้ามาแต่คีย์ก็กัดปาก

ล่างของอีกคนอย่างแรงจนต้องยอมเผยปากให้ลิ้นหนาได้สอดแทรกเข้าไป มือบางทั้งทุบทั้งตีเพื่อหวังให้อีกคนปล่อยแต่มีหรือ

ที่คีย์จะปล่อย ปากหนายังคงระดุมจูบอีกคนอย่างร้อนแรงจนแทบจะขาดลมหายใจ


          “ฉันเกลียดนายที่สุด” ไนท์ว่าหลังจากที่อีกคนถอนจูบ มือบางยกมาเช็ดริมฝีปากของตัวเองอย่างแรง


          “เกลียดเพราะอะไร เพราะฉันเป็นเพื่อนกับเทียน เพราะฉันมีอะไรกับนายหรือเพราะฉันจูบนายเมื่อกี้” คีย์ถาม ไนท์กัด

ปากไม่ยอมตอบ


          “ตอบมาสิว่านายเกลียดฉันเพราะอะไร” คีย์ขยับมาใกล้ๆไนท์


          “ฉันจะเกลียดนายเรื่องอะไรมันก็เรื่องของฉัน นายเองก็เกลียดฉันไม่ต่างกันเพราะฉะนั้น ฉันกับนายอย่าได้มายุ่งเกี่ยวกัน

อีกเลยจะดีกว่า” ไนท์ว่า


          “แล้วฉันบอกตอนไหนว่าฉันเกลียดนาย” ไนท์ชะงักอีกครั้งกับคำพูดของคนตัวสูง ตาคมมองมาที่ตากลมอย่างคาดคั้นจน

ไนท์รู้สึกสั่นไหวไปหมด ความในใจที่เก็บสะสมไว้ ความโกรธ ความน้อยใจและอะไรอีกมากมายมันเหมือนจะทะลักออกมา


          “ถ้านายไม่เกลียดฉันนายจะเข้าหาฉันทำไม ไอ้บ้า! เข้ามาทำให้ฉันรู้สึกดีแล้วก็มาเฉลยทีหลังว่าเป็นเพื่อนกับเด็กนั่น

สะใจมั้ยล่ะ ที่ทำให้ฉันตกใจแทบบ้าได้ และตอนนี้สะใจอีกหรือเปล่าที่วินคบกับเด็กนั่น ฉันเลยไม่เหลือใคร ฮึก นายบอกว่าไม่

เคยบอกว่าเกลียดฉันแต่นายกลับหายไป ฮึก ได้ฉันแล้วก็หายไป  ฉันเกลียด...เกลียดนา...” ไม่ทันที่ไนท์จะพูดจบคีย์ก็ดึงอีกคน

เข้ามาจูบอีกครั้ง ไนท์ทุบตีอีกคนอย่างบ้าคลั่งเพื่อระบายความโกระแต่คีย์ก็ไม่ยอมปล่อย หลังจากที่จูบจนพอใจคีย์ก็ค่อยๆถอน

ริมฝีปากออก


          “ถ้านายเลิกใช้อารมณ์และมีเหตุผลเมื่อไหร่ฉันจะอธิบายทุกอย่างให้ฟังเอง”คีย์ว่าอย่างจริงจัง ไนท์ทำท่าจะเถียงว่าตัวเอง

ไม่ได้ใช้อารมณ์แต่ก็ถูกคีย์ดึงมาจูบอีกครั้ง


          “อย่าเถียง” คีย์ว่าพร้อมมองหน้าอีกคนอย่างจริงจัง ไนท์ฮึดฮัดทำท่าจะเถียงแต่ก็ต้องหยุดไปเพราะกลัวถูกจูบอีก ไนท์

สะบัดหน้าหนีอีกคนทันที ทำไมอยู่ๆคดีถึงพลิกแบบนี้ล่ะ ความจริงเขาต้องเป็นฝ่ายโกรธไม่ใช่หรือไงแต่ทำไม...โอ๊ยๆๆ นี่มันเรื่อง

บ้าอะไรเนี่ย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตอนนี้ให้เขาตบตีกันไปก่อนเนอะแล้วค่อยให้เคลียร์กันตอนหน้า 5555 คู่นี้มีแค่10ตอนนะคะเรื่องราวเลยรอบรัดไปหน่อย ตอนนี้

ของคู่รองก็พอๆกับตอน17ของคู่หลักเนอะ ฝากติดตามด้วยนะคะ ^ ^

___จางบิวตี้___

ออฟไลน์ Pe_no

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 375
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ติดตามค้าาา :mew2:

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9

ออฟไลน์ everlastingly

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 476
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-1
 :pig4: ติดตามตอนต่อไปนะ

ออฟไลน์ Jang_B2UTY

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-5
Poor Boy  18

 

          เพราะวันนี้เป็นวันสอบปลายภาควันแรกเทียนเลยไม่มีโอกาสเลี่ยงในการมามหาวิทยาลัยแต่ก็นะ...ตอนนี้อีกคนรู้แล้วว่า

เขาพักอยู่ที่ไหนถึงหนีไปก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี


          “เป็นไงสอบได้มั้ยมึง” คีย์ถามขึ้นหลังจากที่เทียนเดินออกมาจากห้องสอบซึ่งเป็นวิชาของมหาวิทยาลัยไม่ใช่ของคณะ


          “ก็พอได้อ่ะ คีย์ทำได้แน่ๆเลยใช่มั้ยออกเร็วมากๆ” เทียนว่า


          “กูมั่ว ฮ่าๆๆ” คีย์ส่ายหน้าก่อนจะพูดออกมา เทียนหัวเราะตาม เขาสังเกตว่าคีย์ยิ้มแต่ปากแต่นัยน์ตากลับเศร้าหมอง ทั้งๆ

ที่เขาเองก็รู้ว่าเพื่อนเป็นอะไรแต่เขาก็ไม่สามารถช่วยเลย รู้สึกแย่ชะมัด


          “ไปหาอะไรกินกันมั้ย” เทียนชวน


          “กูว่ามึงคงไม่ว่าง” เทียนขมวดคิ้วในคำพูดของเพื่อนสนิทก่อนจะมองตามสายตาคีย์ไปก่อนจะพบกับร่างสูงของใครอีกคน

ที่ยืนพิงรถคันหรูอยู่ที่หน้าตึก


          “พี่วิน” เทียนพูดเบาๆ


          “เฮ้ยๆ จะไปไหน” คีย์คว้าข้อมือบางเอาไว้เมื่อเทียนทำท่าจะเดินหันหลังกลับ


          “เราไม่อยากเจอพี่วิน” เทียนว่า เขายังไม่พร้อม ไม่พร้อมจะพูด จะคุยหรือจะอธิบายอะไรทั้งนั้น


          “กูว่ามึงควรเคลียร์ๆกับมันสักทีนะจะได้จบๆ” คีย์ว่า เทียนกัดปาก


          “แล้วคีย์ละเมื่อไหร่จะเคลียร์กับพี่ไนท์” คีย์ชะงักทันทีกับคำโต้ตอบของเพื่อนร่างบาง


          “เออน่ะ กูจะเคลียร์เร็วๆนี้แหละ น่ะ...มันมาแล้ว ไปกับมันซะ” คีย์ว่าก่อนจะเดินแยกตัวออกไปเทียนที่จะเรียกรั้งเพื่อนไว้

แต่ก็ไม่ทันแล้ว


          “ไปกับกู” วินว่าพร้อมคว้าข้อมือของเทียนไว้


          “ไปไหนครับ” เทียนถาม


          “เดี๋ยวก็รู้” เทียนยอมตามอีกคนไปแต่โดยดีแม้ว่าในใจจะกังวลไม่ใช่น้อย วินมองร่างบางข้างกายพร้อมกับขมวดคิ้ว

หงุดหงิดกับท่าทางของอีกคนที่ยังคงเมินเฉยเขาแบบนี้ ทั้งๆที่วันนี้เขาตั้งใจจะคุยกับอีกคนถึงเรื่องที่ยังค้างคากันอยู่ เขาทั้งโทร

ทั้งแชทไปหาเพื่อนัดคุยแต่อีกคนกลับไม่รับสายและไม่ตอบอะไรกลับมา ดื้อ...เขาพึ่งเคยเห็นอีกคนดื้อกับเขาแบบนี้เป็นครั้งแรก

แต่หลายๆคนคงคิดว่ามันก็สมควรเพราะเขาทำกับอีกคนไว้เยอะ เขารู้ว่าเขามันร้าย เขามันเลวแต่ทำยังไงได้ตอนนั้นความโกรธมัน

บังตา ความโกรธที่อีกคนอยู่ๆก็หายออกไปจากชีวิตของเขา โกรธจนไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแต่วันนี้เขาคิดว่ามันคงถึงเวลาแล้วที่เขา

จะได้คุยกับร่างบางอย่างจริงๆจังๆเสียที ถามว่าอะไรที่ทำให้เขาคิดได้ คำเดียวเลย...รัก รักที่ฝังใจมาตลอดสามปี รักที่เริ่มจะเพิ่ม

ขึ้นทุกวันๆ แม้จะเป็นรักที่เห็นแก่ตัวที่จะไม่ยอมเสียร่างบางให้กับใครก็ตาม ช่วงที่เขาไม่สามารถติดต่อเทียนได้ ไม่สามารถหาตัว

ร่างบางพบเขาทั้งร้อนใจและแทบคลั่ง เขากลัว...กลัวว่าอีกคนจะหายไปจากเขาเหมือนสามปีก่อน กลัวว่าจะเสียอีกคนไปอีกครั้ง

ความกลัวที่ครอบคลุมจิตใจมันทำให้เขาเริ่มมีสติและไนท์นี่แหละที่เป็นคนชี้ทางสว่างให้กับเขา เขาก็ไม่รู้หรอกนะว่าเพื่อนสนิท

ของเขาไปรู้จักกับเพื่อนของเทียนได้ยังไงเพราะมันก็ไม่ใช่เรื่องของเขาแต่ที่รู้คือไนท์ให้ที่อยู่ของคีย์มา เขามาดักรอเพื่อหวังจะ

พบกับเทียนแต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาจนในวันนั้นที่ไปเจอร่างบางที่ซุปเปอร์มาเก็ตก็เพราะเขาตามไปตั้งแต่คอนโดของคีย์นั่น

แหละ


          “พี่วินพาผมมาที่นี่ทำไมครับ” เทียนถามขึ้นเมื่อรถคันหรูจอดที่หน้าคอนโดของวิน


          “ขึ้นไปคุยกันข้างบน” วินว่า เทียนส่ายหน้า


          “อย่าดื้อ” วินว่าต่อ


          “ผมไม่ได้ดื้อแต่ผมไม่ขึ้นไปแน่” เทียนว่าอย่างจริงจัง วินเสยผมตัวเองลวกๆด้วยความหงุดหงิดกับความดื้อของร่างบาง

แต่ก็ไม่สามารถใส่อารมณ์กับอีกคนได้เพราะไม่อยากให้สถานการณ์มันแย่ไปกว่านี้


        “แล้วมึงไม่คุยที่นี่มึงจะไปคุยที่ไหน” วินขมวดคิ้ว เทียนกัดปาก...เทียนมองสวนสาธารณะตรงหน้าที่เต็มไปด้วยผู้คน

มากมาย ร่างบางเดินนำร่างสูงไปยังมุมที่สงบๆคนไม่พลุกพล่าน วินเดินตามมาด้วยความหงุดหงิด หงุดหงิดตัวเองนี่แหละที่ยอม

อีกคน


          “คุยกันตรงนี้ก็ได้ครับ” เทียนว่าก่อนจะนั่งลงที่ศาลาเล็กๆ วินนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับร่างบาง


          “...” มีแต่ความเงียบที่เกิดขึ้นระหว่างคนทั้งคู่จนวินต้องถอนหายใจออกมา


          “มึงหายไปไหนมา” วินถาม


          “อยู่หอคีย์ครับ” เทียนตอบ วินส่ายหน้า


          “กูหมายถึงเมื่อสามปีก่อน ทำไมอยู่ๆก็หายไป หายไปโดยไม่ได้ลากูสักคำ” วินว่า เทียนนิ่งพร้อมกัดปาก เขาไม่รู้ควรจะ

เริ่มเล่าตั้งแต่ตรงไหนดีเรื่องราวมันวุ่นวายไปหมด


          “แค่มึงเล่ากูก็พร้อมจะเชื่อ” วินพูดต่อ เทียนเงยหน้าสบตาอีกคนก่อนจะค่อยๆเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด


          “ผมขอโทษ ผมรู้ว่าพี่คงโกรธผมมากแต่ผม...”



พรึ่บ



อยู่ๆร่างสูงก็ดึงร่างบางเข้าไปกอดท่ามกลางความงุนงงของเทียน หลังจากที่ได้ฟังเรื่องทั้งหมดวินก็อยากจะด่าตัวเองซ้ำๆว่าทั้งโง่

ทั้งงี่เง่า ทำไม...ทำไมเรื่องราวร้ายๆต้องเกิดขึ้นกับเด็กคนนี้ตลอด


          “กูต่างหากต้องขอโทษ” วินพูดออกมา เทียนเบิกตากว้างอีกครั้ง ในใจสั่นหวั่นไหว


          “พี่วิน”


          “กูแม่ง...แม่งเชี่ยชิบหาย แม่งเอ๊ย!” วินผละออกจากอีกคนก่อนจะสบถออกมาด้วยความโมโหตัวเอง


          “แต่ผมเองก็ผิด” เทียนว่า


          “มึงผิดอะไร? มึงไม่เคยผิดอะไรทั้งนั้น คนผิดน่ะมันกู กุแม่ง” วินยังคงหัวเสียไม่หายมือหนาต่อยเข้าที่เสาของศาลาอย่าง

ระบายอารมณ์จนเทียนตกใจ


          “อย่าทำแบบนี้สิครับพี่วิน” เทียนว่าพร้อมจับมือของร่างสูงเอาไว้ ตากลมมองที่มือหนาที่มีทั้งรอยช้ำและเลือดซิบๆออกมา

ยิ่งเทียนทำดีกับวินเท่าไหร่ วินก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเลวมากขึ้นเท่านั้น ทำไมกันนะ...ทำไมตอนนั้นเขาไม่กอดอีกคนแน่นๆ กอด

ทดแทนช่วงเวลาสามปีของเราที่หายไปกันนะ


          “กู...” วินมองหน้าเทียนก่อนจะค่อยๆขยับหน้าเข้ามาจนจมูกชิดกันแต่เทียนกลับหันหน้าหนี


     “ทำไม” วินขมวดคิ้ว เทียนทำหน้าลำบากใจ เขายังไม่พร้อม ในใจตอนนี้มันรู้สึกเข็ดหลาบไปหมด กลัวความเจ็บปวดทุก

อย่างที่จะเกิดขึ้น เขากลัวว่าถ้าเขาใจอ่อนให้กับอีกคน เขากลัวว่าตัวเองจะต้องเจ็บอีกครั้ง เจ็บซ้ำๆไปตลอด


          “ผมว่าเรากลับกันดีกว่าครับ พรุ่งนี้ผมมีสอบอยากกลับไปอ่านหนังสือ” เทียนว่าพร้อมกับปล่อยมือหนา วินพยักหน้ารับ

ก่อนจะพาเทียนมาส่งที่คอนโดของคีย์


          “เดี๋ยว” วินคว้าข้อมือบางเอาไว้ก่อนที่เทียนจะเดินเข้าตึก


          “ครับ? อ๊ะ” เทียนสะดุ้งทันทีที่อยู่ๆอีกคนก็จุ๊บที่ริมฝีปากของเขา


          “มึงอาจจะยังไม่ให้อภัยกูไม่เป็นไร กูจะทำให้มึงใจอ่อนให้ได้” วินว่าอย่างมั่นใจทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าเทียนเป็นอะไร

มันคงยากที่เรื่องระหว่างเราจะเหมือนเดิมแต่เขาก็จะพยายาม พยายามทำให้มันกลับมาเหมือนเดิมให้ได้


          “ผม...ผมไม่ได้...”


          “กูไปล่ะ” วินว่าก่อนจะขึ้นรถและขับออกไป เทียนมองตามรถคันหรูด้วยหัวใจที่สั่นไหว...ในช่วงสอบนั้นเทียนไปกลับ

มหาวิทยาลัยโดยมีสารถีส่วนตัวอย่างวินขับรถรับส่ง อยากจะปฏิเสธ อยากจะหลีกหนีแต่ก็ไม่สามารถทำได้


          “พี่วินจะพาผมไปไหนครับ” เทียนถามขึ้นเมื่อเส้นทางที่อีกคนขับรถไปไม่ใช่เส้นทางกลับคอนโดของคีย์


          “ไปกินข้าว มึงเลิกสอบเย็นไม่หิวหรือไง” วินว่า


          “แต่ว่า...”


          “ห้ามปฏิเสธ” วินว่าก่อนจะเลี้ยวรถเข้าไปยังร้านอาหารบรรยากาศดี...ระหว่างที่รออาหารวินก็ไปเข้าห้องน้ำโดยทิ้งให้

เทียนอยู่ที่โต๊ะคนเดียว เทียนมองกระเป๋าเงินของอีกคนที่มีกระดาษบางอย่างล่วงออกมาจึงหยิบมาดูก่อนจะพบว่าเป็นตาราง

สอบที่อีกคนพกไว้กันลืมเวลาและห้องแต่สิ่งที่ทำให้เทียนขมวดคิ้วก็คือเวลาสอบของอีกคนวันนี้ พี่วินเลิกสอบตั้งแต่บ่ายสองโมง

แต่กลับนั่งรอเขาจนถึงหกโมงเย็น ถามว่าเขารู้ได้ยังไงว่าอีกคนรออยู่ก็เพราะเขามองอีกคนจากบนตึกตลอดเวลา บางครั้งอาจจะ

มีเบนสายตาเพื่อจดจ่อกับภาพที่วาดบ้างแต่พอมองลงมาทีไรก็เห็นว่าอีกคนยังนั่งอยู่ที่เดิมตลอด


          “ดูอะไร” เทียนสะดุ้งทันที


          “อะ...เอ่อ...คือ”


          “ตารางสอบงั้นเหรอ?” วินว่าอย่างไม่ใส่ใจนัก


          “ทำไมต้องรอผมด้วยครับ” เทียนถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง


          “ไม่อยากให้รอหรือไง” วินเลิกคิ้ว


          “แต่เวลาตั้งสี่ชั่วโมงผมว่า...”


          “กูรอมึงมาสามปีรอแค่นี้ไม่เห็นจะเป็นอะไร” วินว่าพร้อมมองหน้าเทียนอย่างจริงจัง นัยน์ตากลมสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัดกับ

คำพูดของร่างสูง อวัยวะในอกก็เต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตัดจบดื้อๆแบบนี้แหละค่ะ 55555 อิพี่วินยังง้อน้องไม่สำเร็จนะ รอง้อต่อตอนหน้า 555มีคนบอกให้น้องเทียนเอาคืน เอาคืนยังไง

คะน้องอ่อนแอขนาดนี้ รักเขาขนาดนี้  แฮะๆยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ จะจบแล้ววววววว

___จางบิวตี้__

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6283
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
อิพี่วินจบจะง้อนี้ก็หยอดไม่หยุดเลยนะ 5555

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4991
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7

ออฟไลน์ nevergoodbye

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1240
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
เห็นด้วยค่ะ เทียนจะเอาคืนยังไง นึกภาพไม่ออกเลย :laugh:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด