Poor Boy…รักนี้ไม่มีเสียง [Yaoi Boy’s Love] อัพตอน20 (31/05/59) END
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Poor Boy…รักนี้ไม่มีเสียง [Yaoi Boy’s Love] อัพตอน20 (31/05/59) END  (อ่าน 83309 ครั้ง)

ออฟไลน์ Jang_B2UTY

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-5
Poor Boy…รักนี้ไม่มีเสียง [Yaoi Boy’s Love]

Open : 04/02/59
Close : 31/05/59

 
Win : ในเมื่อมึงหายไปจากชีวิตกูไปแล้ว  มึงจะกลับมาทำไม!
Tian : ผม…ผม…ขอโทษ















เปิดเรื่องใหม่ เซตใหม่ค่า  ^O^ (ในขณะที่เซตเก่ายังแต่งไปจบ 5555) เซตนี้ดราม่า(เหรอ?)  อาจจะนะคะถ้าอารมณ์ถึง อิๆ 

^ ^ เรื่องนี้เฟิร์นได้แรงบันดาลใจจากฟิคเรื่องนึง  เฟิร์นไม่ได้ก็อปน้าแค่ชอบแนวเรื่องประมาณแบบนี้เลยสนใจเอามาแต่งบ้าง 

ฝากติดตามด้วยนะคะ จุ๊บๆ >3<
___จางบิวตี้___

[attachment deleted by admin]
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-05-2016 18:43:22 โดย Jang_B2UTY »

ออฟไลน์ Jang_B2UTY

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-5
Intro

…3ปีก่อน…

“พี่ชื่อวิน  แล้วน้องชื่ออะไร?”
“…”

-------------------------------------------------------------------------

“เมื่อไหร่จะยอมพูดกับพี่สักที หืม”
“…”

-------------------------------------------------------------------------

…3ปีต่อมา…

“พี่…พี่จำผะ…”
“อยากนอนกับกูงั้นเหรอ  ถึงมาหากูถึงที่”

-------------------------------------------------------------------------

“พี่จำผม…ไม่ได้เหรอ”
“กูจำได้แค่ว่ารูมึงแม่งฟิตชิบหาย”

-------------------------------------------------------------------------

“ในเมื่อพี่จำผมไม่ได้  ผมก็จะไปจากพี่”
“มึงไม่สิทธิ์หนีกูไปอีกเป็นครั้งที่2!!!”




















Intro งงมั้ยให้ทาย 55555 คือเรื่องนี้จะเป็นเรื่องราวของอดีตและเรื่องราวในปัจจุบันอะไรแบบนี้นะคะ  ตกลงพระเอกนางจำได้จำ

ไม่ได้ยังไง ก็ฝากติดตามด้วยเน้อ  ^ ^
___จางบิวตี้___

ออฟไลน์ TORORO-PD

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
เครๆ รออ่านนะนักเขียน

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4060
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
อย่าลืมแปะกฏนะค้า เดี๋ยวทู้ปลิว

ออฟไลน์ Jang_B2UTY

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-5
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม





*****************************************************************************************
ผลงานจางบิวตี้

เซต ครอบครัวเทพพยัคฆ์
Dragon's Love รักร้ายนายมังกร (จบแล้ว)
V
V
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51339.0

Lion's Love รักร้ายนายเย็นชา (จบแล้ว)
V
V
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=52668.0

Tiger's Love รักร้ายนายเพลย์บอย
V
V
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=54447.0

Fox's Love รักร้ายนายเจ้าเล่ห์
V
V
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=55655.0


เซต Poor Boy
Poor Boy รักนี้ไม่มีเสียง (จบแล้ว)
V
V
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51770.0

Poor Boy รักไม่ได้
V
V
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=54025.0


Poor Boy รักที่มองไม่เห็น
V
V
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=55595.0




เซต Sex toy
Sex Toy ผมถูกบังคับให้ขายตัว (จบแล้ว)
V
V
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=52620.0

Sex Toy ผมไม่ได้ขายตัวเว้ย!
V
V
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=54540.0


Sex Toy ผมขายตัวครับ!
V
V
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=55704.0
[/color][/size]

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-09-2016 22:42:57 โดย Jang_B2UTY »

ออฟไลน์ Jang_B2UTY

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-5
Poor Boy 1

…โรงเรียนมัธยม…

    เสียงจ็อกแจ็กจอแจของนักเรียนทั้งชายและหญิงดังไปทั่วเพราะวันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก  บ้างก็คุยกันถึงประสบการณ์ปิด

เทอม  บ้างก็โอ้อวดข้าวของที่ซื้อมาใหม่ บลาๆๆ จนแยกไม่ออกว่าเสียงใครเป็นเสียงใคร  ร่างบอบบางก้มหน้าถือกระเป๋าเดิน

ไปทางเดินเพื่อไปยังห้องเรียนม.4 ของเขา  ‘เทียน’ ถ้าให้พูดถึงชื่อนี้ต้องบอกเลยว่าในโรงเรียนไม่มีใครไม่รู้จักเขาแต่ที่รู้จักในที่

นี้ไม่ใช่ในทางที่ดีเท่าไหร่  ไม่มีใครอยากเขาใกล้เขา  ไม่มีใครอยากเป็นเพื่อนกับเขา  มีแต่คนรังแกเขา  เทียนชินชากับเรื่อง

พวกนี้มาตลอด3ปีที่ผ่านมา  ทำไมทุกคนถึงเกลียดเทียนงั้นเหรอ?  เพราะเทียนพูดไม่ได้?  หลายๆคนว่ากันแบบนั้น  ความจริง

แล้วเทียนพูดได้  เทียนรับรู้ทุกอย่างเพียงแค่เขาไม่สามารถพูดได้  เทียนก็ไม่รู้ว่าตัวเองผิดปกติแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่หรือตั้งแต่ที่

แม่เขาเสียไปเมื่อ3ปีก่อนกัน  ตั้งแต่ที่แม่ของเขาเสียไปไม่นานพ่อก็พาภรรยาใหม่เข้ามาอยู่ในบ้านและเขาก็มารู้สาเหตุที่แม่ตาย

ทีหลังว่าแม่ช็อคเพราะเห็นพ่ออยู่กับภรรยาใหม่  ใช่…พ่อเขามีชู้  เทียนเองก็เคยเห็นแต่ตอนนั้นเขายังเด็กเขาเลยไม่เข้าใจ  พ่อ

สั่งให้เขาเงียบทุกครั้งที่เห็น  เขาก็ต้องเงียบ  เงียบยันวันสุดท้ายที่แม่จากไป  มีเพียงหยาดน้ำตาที่ไหลแต่ไม่มีแม้เสียงสะอื้น

ออกมา  อาจเป็นเพราะเรื่องนี้ทำให้ตลอดเวลา3ปีที่ผ่านมาเทียนกักเก็บตัวเองมาตลอด  เขาไม่พูดอะไรกับใครทั้งนั้น  จนไม่มี

ใครอยากคบเขาเป็นเพื่อน  วันๆเอาแต่นั่งก้มหน้าโดยมีผมที่ยาวระต้นคอปิดหน้าไปซะเกือบครึ่งหน้าและแว่นสายตาอันเก่าปกปิด

ใบหน้าเอาไว้  ไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไร  ไม่มีใครรู้ว่าเขารู้สึกอะไรนอกจากตัวของเขาเอง

     “ไอ้ใบ้มาแล้วเว้ยๆ”เสียงของนักเรียนชายในห้องพูดขึ้น  ก่อนที่ในแก็งค์จะเดินเข้ามาหาร่างบางที่ยืนก้มหน้าก้มตาอยู่

     “เปิดเทอมทั้งทีไม่มีอะไรใหม่เลยเหรอวะ”หนึ่งในนั้นว่า

     “กระเป๋านักเรียนก็เก่า”อีกคนว่าก่อนจะดึงกระเป๋าในมือของเทียนมาเปิดแล้วเทข้าวของในกระเป๋าลงพื้นก่อนจะพากันหัวเราะ

ชอบใจ

     “พอๆ  เลิกแกล้งมันเหอะว่ะ  แม่งไม่ตอบโต้ไม่สนุกเลย” ‘พิช’ หัวหน้าแก็งค์ว่าอย่างหงุดหงิด  เทียนก้มลงเก็บข้าวของใส่

กระเป๋านักเรียนก่อนจะถือแล้วเดินไปยังโต๊ะนั่งหลังห้อง

พลั้ก

ตุบ

     “ฮ่าๆๆ  เซ่ออ่ะ”เสียงแหลมๆของ ‘ญาญ่า’ คนสวยประจำห้องดังขึ้นหลังจากที่แกล้งสกัดเท้าของเทียนจนร่างบางล้มไปกอง

กับพื้น เทียนค่อยๆลุกขึ้นแล้วเดินต่อไปยังโต๊ะของเขา  ที่ไม่ว่ากี่ปีต่อกี่ปีเขาก็นั่งตรงนี้…หลังห้องข้างถังขยะ  เหมาะกับเขาดี

เนอะว่ามั้ย?...พักกลางวันก็เหมือนเช่นเคยที่เทียนจะแยกตัวจากคนอื่นๆมานั่งที่สวนหลังโรงเรียน  ในมือบางมีนมกล่องกับ

ขนมปังที่ซื้อมาจากมินิมาร์ท  ทำไมเขาไม่กินข้าวงั้นเหรอ?  คงไม่มีใครอยากให้เขาเสนอหน้าไปที่โรงอาหารหรอก  ไม่มีใครแบ่ง

ที่นั่ง  ไม่มีใครที่ไม่แซงหน้าเขาเวลาที่เขาซื้อข้าว  ไม่มีใครที่ไม่ขับไล่เขา  เพราะฉะนั้นเขาเลยหนีมาอยู่ที่นี่เงียบๆคนเดียวดีกว่า 

หลังจากกินนมกับขนมปังเสร็จก็อย่างเช่นเคยเทียนหยิบสมุดเล่มเล็กที่หยิบติดมือมาด้วยออกมาวาดรูป  เขาชอบวาดรูป  ชอบ

ศิลปะ  ถ้าวันไหนลืมเอาสมุดมาเขาก็วาดกับพื้นดินไปเรื่อย เป็นการผ่อนคลายอย่างหนึ่งของเขาเลยล่ะ…คาบบ่ายในวันเปิดเทอม

วันแรกก็ยังคงไม่มีการเรียนการสอน  มีแต่เพียงการแนะนำรายวิชาแล้วอาจารย์ก็เดินออกไป  ห้องเรียนที่เคยสงบก็อึกทึกอีก

ครั้ง

    “นี่ๆ  ได้ข่าวกันหรือเปล่าว่ามีพี่ม.5เข้าใหม่  อย่างหล่ออ่ะ”เสียงแหลมๆของเพื่อนผู้หญิงในห้องดังขึ้น

     “เออๆ  ได้ยินเหมือนกัน  สงสัยปริ้นท์ปีนี้ตกเป็นของพี่เขาแหงๆ”อีกคนว่า  ปริ้นท์ในโรงเรียนจะมีการจัดอันดับทุกปี  คือ

ผู้ชายที่หน้าตาที่สุดในโรงเรียน  อีกทั้งยังมีปริ้นท์เซส  ผู้หญิงที่สวยที่สุดในโรงเรียนและอีกรางวัลที่พึ่งมีมาไม่นานคือเลดี้ คือ

ผู้ชายที่หน้าสวยที่สุด  ซึ่งรางวัลนี้สร้างความฮือฮาเป็นอย่างมากเพราะในโรงเรียนมีผู้ชายหน้าหวานที่สวยกว่าผู้หญิงไม่น้อยอยู่

เลยทีเดียว

     “ปีนี้ห้องเราส่งญาญ่าลงปริ้นท์เซสกับพิชลงปริ้นท์นะ”เสียงหนึ่งว่า  ญาญ่ายิ้มรับอย่างยินดีเพราะเธอเองก็คิดว่าในห้องนี้ไม่มี

ใครสวยสู้เธอ  ไม่สิ…ในชั้นม.4นี้ไม่มีใครสวยเท่าเธอเป็นแน่  ปริ้นท์เซสปีที่แล้วก็จบม.6ไปแล้ว  แล้วรางวัลปริ้ท์เซสจะไปไหน

ได้ถ้าไม่ใช่ของเธอ

     “ใครบอกฉันจะลง”พิชค้าน

     “ชิ  นายก็อย่างนี้อ่ะพิช  ไม่ลงก็ไม่ต้องลง  ยังไงฉันว่าปริ้นท์ปีนี้ต้องเป็นของพี่ม.5คนนั้นแน่”เทียนไม่ได้คิดจะสนใจฟังบท

สนทนาข้างต้นเท่าไหร่แต่เพราะเสียงคุยดังมากไม่แปลกที่เขาจะรับรู้มันไปด้วย  เทียนค่อนข้างแปลกใจนิดหน่อยที่มีนักเรียน

เข้าใหม่ตอนม.5 เพราะโรงเรียนของเขาค่อนข้างดังและเข้ายาก  ถ้าไม่สอบเข้าตอนม.1หรือม.4 ก็ไม่มีทางเข้าได้  แปลว่าพี่ม.5

คนนั้นถ้าไม่รวยก็ต้องเส้นสายใหญ่มากจริงๆ…เลิกเรียน…เทียนเดินออกจากห้องเรียนทีหลังเพื่อนคนอื่นเพราะถูกใช้ให้เป็น

เวรทำความสะอาดห้อง  เขาเดินมาจนถึงหน้าโรงเรียนเพื่อรอรถประจำทางสายบ้านของเขาเช่นเคยก่อนที่จะมีเสียงฝีเท้าหนึ่งมา

หยุดตรงข้างๆเขา

     “ผมกลับเองได้ครับมี๊  มี๊ไม่ต้องห่วงน่า”เสียงทุ้มที่น่าจะคุยโทรศัพท์อยู่ดังขึ้น  เทียนพยายามขยับหนีคนข้างๆเพราะเขาเองก็

ไม่คุ้นเคยกับการยืนใกล้ใครเท่าไหร่

     “โห่มี๊  ผมพึ่งกลับจากอังกฤษก็จริง  แต่ผมก็อ่านภาษาไทยออกน่า”เสียงทุ้มหัวเราะเบาๆก่อนที่ร่างสูงจะขยับตัวตามเทียนมา

อย่างไม่ได้ตั้งใจ  เทียนตกใจนิดๆก่อนจะขยับหนีอีกคนอีกครั้ง

     “ครับๆ  รักมี๊เหมือนกันครับ”ร่างสูงวางสายก่อนจะเหลือบไปมองคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆอย่างงงๆ  เขาทำอะไรผิดหรือเปล่า 

ทำไมอีกคนก้มหน้าก้มตาขยับหนีเขาแบบนั้นแต่ก่อนที่เสียงทุ้มจะกล่าวถามอะไรรถประจำทางสายบ้านของเทียนก็มาพอดี 

ร่างบางรีบก้มหน้าก้มตาเดินขึ้นรถทันทีโดยมีสายตาคมที่มองตามไป

     “วิน!”เสียงหวานหนึ่งเรียกขึ้นก่อนที่ร่างบอบบางจะวิ่งเข้ามาหา ‘วิน’ ที่ยืนอยู่ที่ป้ายรถเมล์

     “อ้าว  มึงยังไม่กลับ?”วินถาม ‘ไนท์’ เพื่อนสนิทหน้าสวยอย่างสงสัย

     “พึ่งเข้าไปหาอาจารย์ที่ปรึกษามา  ว่าแต่มึงรอรถไรอ่ะ  ขึ้นรถเมล์เป็นเหรอ?”ไนท์ถามอย่างขำๆเพราะรู้ดีว่าเพื่อนสนิทพึ่ง

กลับมาจากอังกฤษ

     “พึ่งกลับมาจากอังกฤษแต่กูก็อ่านภาษาไทยออกนะคร้าบคุณไนท์”วินว่าอย่างกวนๆ

     “ว่าแต่เมื่อกี้มึงมองอะไรวะ”ไนท์ถาม

     “กูเห็นคนๆนึง  ท่าทางแปลกๆ”

     “แปลกๆ?”ไนท์เลิกคิ้วถาม

     “ก็…ก้มหน้าก้มตา  ดูท่าทางกลัวคนๆยังไงก็ไม่รู้”ไนท์ร้องอ๋อออกมาทันทีที่เพื่อนสนิทพูด  ก็ไม่แปลกที่เขาจะรู้จักคนๆนี้

เพราะใครๆก็รู้จักเด็กคนนี้กันทั้งนั้น

     “น้องเขาชื่อเทียนน่ะ  เห็นว่ากันว่าพูดไม่ได้ นิสัยแปลกๆคล้ายๆจะไม่เต็ม”ไนท์ว่า

     “เป็นใบ้? เป็นเอ๋อ?”

    “เรื่องนี้กูก็ไม่รู้เว้ย  แต่อย่าไปสนใจเลยน้องเขาเองก็คงไม่อยากเป็นที่สนใจของใครหรอก”วินพยักหน้ารับแต่ในใจก็แอบนึกถึง

อีกคนไม่ได้
 






















ชีวิตน้องเทียนน่าสงสารมากบอกเลย ฮือออออ T^T ตอนนี้อาจจะบรรยายเยอะไปหน่อยแต่เพราะเป็นตอนแรกก็อยากจะเท้า

ความชีวิตของน้องเทียนก่อนนะคะว่าทำไมน้องเขาเป็นแบบนี้  ตอนหน้าพี่วินเราออกเต็มๆแน่ค่ะ  อิๆ  ^ ^
___จางบิวตี้___

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4060
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
ถ้ามีการเล่าสลับไปมาระหว่างอดีตกับปัจจุบัน ใส่สีฟ้อนต์น่าจะแยกออกง่ายนะคะ


ปูเสื่อ~

ออฟไลน์ Jang_B2UTY

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-5
Poor Boy 2

     วันนี้เทียนก็มาโรงเรียนอย่างเช่นทุกวัน  นี่ก็เปิดเรียนไปได้เกือบเดือนแล้วการบ้าน  รายงานก็เริ่มมา ถามว่าเวลามีงานกลุ่ม

เขามีกลุ่มอยู่มั้ย?  มีสิ…แถมเขายังถูกใช้ให้ทำงานทั้งหมดคนเดียวอีกด้วยเพราะฉะนั้นเขาจึงภาวนาเสมอว่าอย่าให้มีงานกลุ่ม

บ่อยๆเลย 

     “เป็นอย่างที่ฉันคิดเธอได้ปริ้นท์เซสจริงๆด้วยญาญ่า”เพื่อนผู้หญิงในห้องว่ากันอย่างตื่นเต้นเมื่อญาญ่ามาถึงห้องเรียน เมื่อ

วานพึ่งมีการประกาศรางวัลปริ้นท์  ปริ้นท์เซสและเลดี้ของโรงเรียนผ่านเว็บเพจของโรงเรียน  โดยนักเรียนสามารถเข้าไปร่วม

โหวตโดยการใส่รหัสนักเรียนหนึ่งคนต่อหนึ่งโหวต สามรางวัล

     “ขอบคุณทุกคนที่โหวตฉันนะ”ญาญ่ายิ้ม

     “ไม่เป็นไรๆเธอน่ะเหมาะสมแล้ว  เหมาะที่จะเป็นเจ้าหญิงคู่กับเจ้าชายพี่วินที่สุด”ญาญ่ายิ้มกว้างกว่าเดิมกับคำพูดเข้าหู

     “แต่ฉันว่าพี่ไนท์  เลดี้นี่สวยกว่าเธอนะ”พิชพูดแทรก  ทำให้ญาญ่าหันไปมองอีกคนตาขวางทันที

     “สวยแล้วไง  ยังไงก็ผู้ชาย ชิ”เทียนฟังบทสนทนาเมื่อครู่อย่างไม่ได้ใส่ใจนักเพราะเขาก็ไม่ได้มีส่วนร่วมเข้าไปโหวตอะไร

หรอก…พักกลางวัน…เทียนแยกตัวเองมายังที่เดิมก่อนจะนั่งกินนมกินขนมปังเงียบๆ  วันนี้เขาลืมหยิบสมุดวาดภาพมาจากที่บ้าน

เวลาพักกลางวันวันนี้จึงดูน่าเบื่อกว่าที่เคย  ว่าแล้วนิ้วเล็กก็วาดรูปลงพื้นดินแก้ขัด

     “มาอยู่ตรงนี้นี่เอง”เสียงหนึ่งดังขึ้นทำให้เทียนสะดุ้งทันที  วินยกยิ้มนิดๆกับท่าทางของอีกคนที่เขาแอบมองตามมาเป็นเดือน 

ถึงเพื่อนของเขาจะบอกว่าอย่าสนใจแต่มันก็อดไม่ได้  ซึ่งเพราะอะไรเขาก็ไม่รู้เหมือนกัน

     “เดี๋ยวสิ  ไม่ต้องหนีหรอกพี่แค่มาขอนั่งด้วย”วินว่าเมื่ออีกคนทำท่าจะลุกหนี  เทียนนั่งลงที่เดิมก้มหน้าจนคอชิดอก  เขาไม่

คุ้นชินจริงๆเวลามีใครมาพูดคุยกับเขา  ทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนยังดีเสียกว่า

     “พี่ชื่อวินนะ แล้วน้องชื่ออะไร?”วินถามขึ้น

     “…”แต่มีเพียงความเงียบที่ตอบร่างสูงมา

     “พูดไม่ได้เหรอ?  หรือเป็นใบ้อย่างที่ไอ้ไนท์ว่าวะ”ประโยคหลังวินพึมพำแต่ไม่วายที่เทียนจะได้ยินด้วย

     “ไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร  อยู่ๆจะมาคุยกับคนที่ไม่สนิทด้วยคงไม่ชอบสินะ  งั้นรอให้เราสนิทกันก่อนละกัน”วินว่าแต่ก็มีเพียง

ความเงียบกับท่าทีนิ่งๆของอีกคนตอบมา  ตลอดพักกลางวันที่โดดเดี่ยวของเทียนกลับเปลี่ยนไปเมื่อวันนี้มีอีกคนมานั่งอยู่ด้วย 

เทียนเลิกสนใจคนข้างๆแล้ววาดรูปเล่นลงบนพื้นดินต่อ  โดยไม่ได้รู้เลยว่ามีสายตาคมจ้องมองเขาตลอดเวลา…

     “พักกลางวันไปไหนมาวะ”ไนท์ถามเพื่อนอย่างสงสัย

     “ไปหาที่เงียบๆอยู่”วินตอบ

     “ที่เงียบๆ?”

     “เอาเป็นว่ามึงรู้แค่นี้ไปก่อนก็แล้วกัน”วินว่าพลางยักไหล่  ไนท์ก็ไม่ยากจะสนใจหรอกแต่ท่าทางอารมณ์ดีเหลือเกินของวินมัน

ทำให้เขาสนใจมาก!...หลายต่อหลายวันที่วินมาวนเวียนอยู่ใกล้ตัวของเทียนจากความอึดอัดเริ่มทำให้เทียนชิน  แต่ถึงแม้จะ

ชินก็ใช่ว่าเทียนจะเปิดปากพูดกับอีกคน

     “กินแต่นมกับขนมปังมันจะอิ่มหรือไง  พี่ซื้อข้าวมาให้”วินว่าพร้อมวางกล่องข้าวตรงหน้าอีกคน  เขาสังเกตมาหลายวันแล้วอีก

คนไม่ได้กินข้าวกลางวันกินเพียงนมกับขนมปังเท่านั้น

     “รับไปเถอะ”วินพูดย้ำเมื่ออีกคนนิ่งก่อนที่ร่างสูงจะยิ้มทันทีที่มือบางหยิบกล่องข้าวที่เขาซื้อมาฝากมาเปิดและตักกิน  เทียน

พึ่งเคยได้รับรสของข้าวกลางวันในโรงเรียนในรอบ3ปี  ริมฝีปากบางยกยิ้มนิดๆกับรสชาติอร่อยที่ถูกใจ

     “ทำไมถึงไม่ไปกินข้าวที่โรงอาหารล่ะ”วินถาม  เทียนส่ายหน้าเป็นคำตอบ

     “อืม…ไม่มีเพื่อนงั้นเหรอ?”เทียนพยักหน้า

     “แล้วทำไมไม่ห่อข้าวมากินล่ะ?”วินยังคงถามตอบแต่กลับไม่มีคำตอบออกมาจากอีกคน…วันต่อมา…วินมาหาเทียนในตอนพัก

กลางวันอย่างทุกวันแต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อพบกับกล่องข้าวเล็กๆที่ตั้งอยู่ข้างๆร่างบาง  ห่อข้าวมากินสินะ

     “ห่อข้าวมากินเหรอ”วินถาม  เทียนพยักหน้ารับ

      “พี่ขอดูหน่อยนะ”ไม่รอให้อีกคนอนุญาตวินก็หยิบกล่องข้าวมาเปิดก่อนที่คิ้วหนาจะขมวดทันที  ทำไมในกล่องมีแต่ข้าวแต่

กลับไม่มีกับข้าว

     “มีแต่ข้าว?”เทียนพยักหน้ารับ  เทียนห่อข้าวมาตามคำแนะนำของร่างสูงบอกก็จริงแต่ไม่มีกับข้าวหรอก  แม่เลี้ยงของเขาไม่

ได้เป็นคนพิถีพิถันอะไรขนาดนั้นแค่หุงข้าวยังเป็นหน้าที่ของเขา  ส่วนกับข้าวแม่เลี้ยงจะเป็นคนออกไปซื้อกินเสร็จก็ทิ้ง  เขาก็

ไม่มีปากมีเสียงอะไรห้ามเสียด้วย

     “จะกินแต่ข้าวได้ยังไง  เอางี้  ต่อไปพี่จะเป็นคนเอากับข้าวมาให้แล้วเราก็มากินด้วยกันดีมั้ย”วินเสนอ เทียนกัดปากอย่าง

ครุ่นคิด  กินข้าวด้วยกันงั้นเหรอ?  เขาไม่เคยมีโมเม้นนี้มากี่ปีแล้วนะไม่ว่าจะเป็นที่โรงเรียนหรือที่บ้าน

     “เงียบถือว่าตกลงนะ”วินว่ายิ้มๆ…และก็เป็นอย่างที่วินบอกไว้เขามากินข้าวกลางวันพร้อมร่างบางและเขาก็เป็นฝ่ายเอากับข้าว

มา  ร่างสูงกินข้าวไปพร้อมมองอีกคนไปเงียบๆ  เขาสังเกตมาตลอดว่าเทียนเป็นคนที่ขาวมากๆ  ผิวพรรณถ้าให้เดาน่าจะเป็นคน

เหนือ  เสียดายที่ผมยุ่งๆของอีกคนบังหน้าเอาไว้  เขาอยากเห็นใบหน้าอีกคนจริงๆ

     “อร่อยมั้ย”วินถามหลังจากที่กินข้าวเสร็จ  เทียนพยักหน้ารับ  วินก็ยกยิ้ม

     “ถ้าอร่อยพี่จะได้ซื้อร้านนี้มาอีก”วินว่า

     “หืม?”วินมองเงินในมือบางที่ยื่นมาให้เขาก่อนจะร้องอ๋อเมื่อเข้าใจในสิ่งที่อีกคนสื่อ

     “ไม่เป็นไรหรอก  เดี๋ยวพี่ซื้อเองเก็บเงินไว้เถอะ”วินว่าพร้อมยีหัวอีกคนเอ็นดู  เทียนสะดุ้งนิดๆแต่ก็ยอมให้อีกคนสัมผัส  วิน

ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่าอีกคนเริ่มสนิทใจกับเขามากขึ้น  ระยะเวลาสองอาทิตย์ที่เขามาวนเวียนใกล้ตัวอีกคนมันทำให้ร่าง

บางคลายความกลัวไป  เขาแอบหวังว่าอีกคนจะยอมพูดกับเขา  ถึงใครจะบอกว่าเทียนเป็นใบ้  เทียนเป็นเอ๋อแต่เขาก็ไม่เชื่อ  เขา

เชื่อในสิ่งที่เขาเห็นและสัมผัสได้เท่านั้น

     “ชอบวาดรูปงั้นเหรอ?”วินถามขึ้นเมื่อเห็นว่าร่างบางหยิบสมุดคู่ใจขึ้นมาอีกแล้ว  เขาชอบมองอีกคนวาดรูปและเขาก็เห็นว่าอีก

คนฝีมือวาดรูปดีมากจริงๆ

     “วาดพี่มั่งได้มั้ย”วินแกล้งถาม  เทียนเงยมามองอีกคนนิดๆก่อนจะพยักหน้า  วินยิ้มกว้างทันทีไม่คิดว่าอีกคนจะตกลง

     “งั้นเย็นนี้ไปสวนสาธารณะกันมั้ย  ไปวาดรูปกัน”…เป็นครั้งแรกที่เทียนได้ออกมาข้างนอกนอกจากไปโรงเรียนแถมยังมากับ

คนอื่นที่ไม่ใช่มาคนเดียว

     “ตรงนี้ดีมั้ย”วินถามเมื่อเห็นว่าริมน้ำใต้ต้นไม้ใหญ่ดูสงบดี  เทียนพยักหน้ารับก่อนจะหยิบสมุดคู่ใจออกมาวาดร่างสูงที่นั่งเป็น

แบบให้เขา…ผ่านไปสองชั่วโมง…รูปของวินที่ยังไม่เสร็จอย่างเป็นทางการเท่าไหร่นักก็ออกมา  แต่ขนาดยังไม่ได้ลงรายละเอียด

ยังดูสวยงาม

     “พี่ขอได้มั้ย?”วินถามขึ้น  เทียนพยักหน้าก่อนจะยื่นภาพให้อีกคน  มือบางสัมผัสกับมือหนาแผ่วเบาแต่ก็อดไม่ได้ที่หัวใจจะ

กระตุก 

     “ขอบคุณครับ”วินว่าพร้อมส่งยิ้มให้อีกคนอย่างอ่อนโยนจนเทียนรู้สึกว่าหัวใจของเขามันเต้นแรงผิดปกติ


 





















แอร๊ยยยยยยยย พี่วินคนเต๊าะ  เต๊าะน้องเทียนตลอดอ่ะ  >__< ไหนบอกเรื่องนี้ดราม่า?  5555  นี่มันพึ่งเริ่มต้นเนอะ  อิๆ  ฝาก

ติดตามต่อไปด้วยนะคะ  ^ ^
___จางบิวตี้___

ออฟไลน์ Jang_B2UTY

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-5
Poor Boy 3
     “เข้าบ้านดีๆนะพรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียน”วินว่าพร้อมกับยีหัวคนตัวเล็กกว่าอย่างเอ็นดูก่อนจะเดินออกจากหน้าบ้านของเทียนไป

     “กลับบ้านมืด  แถมยังมีผู้ชายมาส่ง  ริจะมีผัวหรือไงไอ้เทียน”เสียงแว้ดๆของแม่เลี้ยงดังขึ้นเมื่อเทียนเดินเข้ามาในบ้าน 

เทียนก้มหน้าเพื่อเดินไปยังห้องนอนของตัวเองแต่ก็โดนแม่เลี้ยงเดินมาดักหน้าเอาไว้

     “ถ้าอยากจะมีผัวก็ไม่ต้องเรียน  พ่อแกจะได้ไม่ต้องหาตังส่งคนเอ๋อๆอย่างแกเรียน”แม่เลี้ยงว่าพร้อมจิ้มที่หัวของเทียนอย่าง

หมั่นไส้  เทียนนิ่งแต่ก็อดน้ำตาคลอไม่ได้

     “แกนี่มันก็ไม่ต่างอะไรกับแม่แกหรอก  อยากมีผัวจนตัวสั่นจนหนีจากเชียงใหม่มาอยู่กรุงเทพกับเขา  แล้วเป็นไงล่ะ  เฮอะ 

พ่อแกก็มาหลงฉัน  ทิ้งแม่แกให้ตายอย่างอนาถ!”เทียนน้ำตาไหลลงมาแต่ไม่มีเสียงสะอึกสะอื้น  แม่เลี้ยงแสยะยิ้มเมื่อทำให้

เทียนร้องไห้ได้  เธอจะคอยดูว่ามันจะทนไปได้นานเท่าไหร่  เธอจะรอวันที่มันหนีๆไป  ออกไปจากชีวิตของเธอกับสามีซะ…รุ่ง

เช้า…เทียนมาโรงเรียนด้วยสภาพดวงตาบวมเพราะร้องไห้อย่างหนัก  ร่างบางเดินก้มหน้าก้มตาไปยังห้องเรียนเหมือนเช่นเคยแต่

ก็พบว่าวันนี้มีเพื่อนผู้หญิงในห้องมายืนมุงอยู่ที่โต๊ะเรียนของเขา

     “มันมาแล้วญาญ่า”เสียงของเพื่อนคนหนึ่งดังขึ้น  ทำให้ญาญ่าลุกออกจากเก้าอี้ของเทียนเดินมาหาร่างบางก่อนจะผลักเทียน

จนล้มไปกองกับพื้น

     “เป็นใบ้ เป็นเอ๋อแต่ไม่เจียมตัวไปยั่วพี่วินงั้นเหรอ”ญาญ่าว่าเสียงดัง  เธอได้ข่าวจากเพื่อนของเธอมาว่าเมื่อวานเห็นพี่วินกับ

ไอ้ใบ้เทียนที่สวนสาธารณะ  ทั้งคู่ดูสนิทสนมกันมากจนเธอที่ชอบพี่วินอยู่ไม่พอใจเป็นอย่างมาก

     “คิดว่าคนใบ้ คนเอ๋ออย่างแกพี่วินเขาจะชอบหรือไง  พี่เขาทั้งหล่อ  ทั้งรวย  ไม่เจียมตัว  ไม่เจียมกะลาหัว”ญาญ่าว่าพร้อม

ผลักหัวเทียนจนกระแทกกับพื้น  เทียนเจ็บจนแทบจะเปล่งเสียงร้องแต่มันกลับร้องไม่ออก

     “ตบมันสักทีสองทีดีมั้ยญาญ่า  พวกฉันกำลังคันมือเลย”เพื่อนญาญ่าคนหนึ่งว่า

     “เอาสิ  เอาให้หายคันมือนะ”ญาญ่าว่าพร้อมแสยะยิ้มร้ายก่อนที่จะหลีกทางให้เพื่อนสามคนเข้ามารุมเทียน  แก้มใสถูกตบดัง

เพี้ยะอย่างแรงจนเลือดออกพร้อมกับผมที่โดนจิกจนเจ็บหนังหัวไปหมด  เทียนน้ำตาคลอด้วยความเจ็บแต่กลับไม่มีคำพูด

ใดๆออกมาจากปากบางเลย

     “ทำอะไรกันน่ะ”พิชที่พึ่งมาโรงเรียนถามขึ้น

     “ฉันสั่งให้พวกเชอรี่สั่งสอนมัน”ญาญ่าว่าเสียงเรียบ

     “ถอยไปนะ  พวกเธอทั้งหมดถอยไป”พิชว่าเสียงดังจนเชอรี่และเพื่อนอีกสองคนต้องผละออกจากเทียน

     “มาห้ามพวกฉันทำไมฮะพิช  นายเองก็เกลียดมัน  เคยแกล้งมัน  ทำไมพวกฉันจะทำบ้างไม่ได้”เชอรี่โวยวาย ญาญ่าเองก็

มองพิชอย่างไม่เข้าใจ

     “ไอ้ใบ้นี่มีฉันแกล้งได้คนเดียว  คนอื่นห้ามยุ่ง  มึงอ่ะ  ลุกดิวะ  จะนั่งโง่ให้เขาตบมึงอีกรอบมั้ย!”พิชว่าก่อนจะหันไปตะคอกใส่

เทียน  เทียนรีบลุกขึ้นแล้วเดินไปยังโต๊ะเรียนทันที

     ‘ตอแหล’

     ‘เป็นใบ้แล้วไม่เจียมตัว’

     ‘อยากมีผัวจนตัวสั่น’และข้อความอีกมากมายที่เขียนลงบนโต๊ะเรียนของเขา  เทียนหยิบไม้บรรทัดจากกระเป๋าดินสอมาขูด

ออกเพราะมันคงไม่น่าดีใจเท่าไหร่ที่มีประโยคแบบนี้อยู่บนโต๊ะเรียน…พักกลางวัน…เทียนมานั่งกินข้าวที่เดิมเหมือนทุกวันแต่วันนี้

กลับไม่มีอีกคนที่มาหาเขาอย่างเช่นเคย  ปากบางเคี้ยวข้าวเปล่าที่เอามาจากบ้านเพื่อบรรเทาความหิว  แม้ว่ามันจะไม่อร่อยแต่ก็

ต้องทนกินไป  เทียนชะเง้อหาอีกคนที่น่าจะมาหาเขาแต่รอจนแล้วจนเล่าอีกคนก็ยังไม่มา  จนเที่ยงสี่สิบเทียนก็เก็บข้าว

ของแล้วเตรียมขึ้นห้องเรียน  พอมาถึงห้องเรียนก็พบว่ายังไม่มีเพื่อนคนไหนในห้องกลับมาซึ่งนั่นก็ดีแล้ว  เทียนมองไปยังที่นั่ง

ของพิชก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าควรทำอะไรบางอย่าง…วันนี้วินมีประชุมเรื่องกิจกรรมของปริ้นท์และปริ้นท์เซสที่ต้องทำในวันพรุ่งนี้จึง

ไม่ได้มากินข้าวกับใครอีกคน  ร่างสูงวิ่งด้วยความรวดเร็วมายังที่เดิมที่เขาเคยมาแต่ก็พบว่าอีกคนไม่อยู่แล้ว  มือหนาเสยผมลวกๆ

อย่างหงุดหงิดเล็กๆ…เมื่อคาบบ่ายใกล้เริ่มขึ้นนักเรียนในห้องก็เริ่มกลับมายังห้องเรียน  พิชนั่งลงที่โต๊ะของตัวเองก่อนจะพบ

กระดาษแผ่นหนึ่งสอดอยู่ในลิ้นชักของเขา  ร่างสูงขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหยิบมันออกมาดู

     ‘ขอบคุณ’ข้อความสั้นๆในกระดาษทำให้มุมปากของพิชกระตุกยิ้มขึ้นมาได้ก่อนที่ตาคมจะมองไปที่คนที่เป็นเจ้าของกระดาษที่

กำลังก้มหน้าก้มตาทำอะไรบางอย่างอยู่  บางทีไอ้ใบ้นี่มันก็น่ารักแบบแปลกๆว่ามั้ย?...เลิกเรียน…วินที่เลิกเรียนเร็วกว่าปกติรีบ

เก็บข้าวของลงกระเป๋านักเรียนก่อนจะรีบอกจากห้องไปท่ามกลางความสงสัยของไนท์

     “ไอ้วินมันรีบไปไหนวะ”เพื่อนคนหนึ่งในห้องหันมาถามไนท์

     “ไม่รู้เหมือนกัน”ไนท์ว่า

     “ทำท่าเหมือนรีบไปหาสาว  สงสัยไปติดสาวที่ไหนแน่เลยว่ะ  ฮ่ะๆ”คนพูดหัวเราะแต่ไนท์กลับไม่หัวเราะตาม  ติดสาวงั้น

เหรอ?  ใครกันนะ?...วินวิ่งมายังห้องเรียนของเทียนที่เขาแอบเห็นที่ปกสมุดของร่างบางว่าอยู่ห้องอะไร  อาจารย์ยังคงไม่ปล่อย

แต่ดูท่าทางว่าใกล้จะปล่อยแล้ว  วินก็นั่งรออีกคนอยู่หน้าห้อง

     “ญาญ่าๆ  นั่นมันพี่วินนี่  เขามาหาใครน่ะ  มาหาแกหรือเปล่า”เชอรี่หันมาถามญาญ่า  ญาญ่ายกยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่ชอบ

มาอยู่หน้าห้อง  เมื่อตอนกลางวันเธอได้กินข้าวพร้อมพี่วินและพี่ๆฝ่ายโสตที่ทำเรื่องปริ้นท์และปริ้นท์เซส  พี่วินเป็นคนน่ารักมาก

จริงๆแม้ว่าจะพูดน้อยก็เถอะแต่เธอถือว่าเป็นเสน่ห์ของอีกคนเลยทีเดียว

     “พี่วิน…”

     “ขอโทษนะที่กลางวันพี่ไม่ได้ไปหา”ญาญ่ามองตาขวางทันทีเมื่อขณะที่เธอทักพี่วินร่างสูงกลับไม่ได้สนใจเธอสักนิด  วินเดิน

ไปหาเทียนแล้วพูดประโยคที่ญาญ่าได้ยินถึงกลับปรี๊ดแตก  ไปหางั้นเหรอ?  แปลว่าไอ้ใบ้เทียนกับพี่วินมีซัมติงกันจริงๆงั้นเหรอ

     “ปากไปโดนอะไรมาน่ะ”วินทำท่าจะจับที่ปากบางแต่เทียนก็หันหน้าหนี  ร่างบางรีบเก็บของลงกระเป๋าแล้วเดินหนีวินออกจาก

ห้องเรียนไปทันทีท่ามกลางความงุนงงของวิน  ทำไมทำห่างเหินกับเขาแบบนี้…เทียนไม่ได้อยากทำห่างเหินกับอีกคนเลย

แม้แต่น้อยแต่เพราะญาญ่าอยู่  ทุกคนในห้องอยู่  เขาไม่อยากให้ใครรู้ว่าเขาสนิทกับพี่วิน  เขากลัวอีกคนจะมองพี่วินไม่ดีที่มา

สนิทกับเขาจะว่าเขาแคร์อีกคนมากๆก็ว่าได้

     “เอ่อ…พี่วินรู้จักกับไอ้…เอ่อ…เทียนเหรอคะ”ญาญ่าถามขึ้น

     “อืม  ทำไมเหรอ?”วินถามกลับ

     “เปล่าหรอกค่ะ  ญ่าแค่สงสัยเฉยๆปกติเทียนเขาไม่มีเพื่อนหรอกค่ะ”วินพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไป  ญาญ่ามองตามร่างสูง

ด้วยความไม่พอใจที่ทำทีท่าไม่สนใจเธอ  เธอมีดีน้อยกว่าไอ้ใบ้นั่นตรงไหน  เธอเป็นผู้หญิง  เธอสวย  เธอรวย  เธอมีดีทุกอย่าง

เหมาะสมกับพี่วินทุกอย่างแต่ทำไมพี่วินถึงตาต่ำไปสนใจไอ้ใบ้กัน

     “ฉันว่าเธอปล่อยไปไม่ได้นะญาญ่า”เชอรี่ว่า

     “ฉันไม่มีวันยอม  ถ้าไอ้ใบ้ไม่หายออกไปจากชีวิตฉันอย่าเรียกฉันว่าญาญ่าอีกเลย”





























ญาญ่าจะทำอะไร?  ฮือออออ  แค่นี้ชีวิตน้องเทียนก็น่าสงสารพอแล้ว  T^T  ฝากติดตามและให้กำลังใจน้องเทียนด้วยนะคะ 

^ ^
___จางบิวตี้___

ออฟไลน์ SiHong

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 484
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2
อย่าทำอะไรน้องเทียนนะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Jang_B2UTY

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-5
Poor Boy 4

     วันนี้มีคาบเรียนพละซึ่งเป็นวิชาที่เทียนไม่ชอบที่สุด  ทำไมน่ะเหรอ?  เพราะคาบเรียนพละนักเรียนทุกคนต้องไปเรียนที่สนาม

กีฬาของโรงเรียน  ต้องเล่นกีฬาเป็นทีมและเพราะท่าทางดูอ่อนแออย่างเขาจึงไม่มีใครอยากรับเข้าทีมเท่าไหร่แต่ยังไงก็ต้องมี

ทีมอยู่และเขาก็ได้อยู่กับกลุ่มพิชเนื่องจากเป็นกลุ่มเดียวที่สมาชิกขาด

     “เล่นบาสงั้นเหรอ”เสียงของนักเรียนในห้องฮือฮาเป็นอย่างมากเมื่ออาจารย์ชี้แจงถึงกีฬาที่จะเรียนและเล่นในเทอมนี้คือบาส

เก็ตบอล  พวกนักเรียนหญิงทำหน้าแหยๆอย่างไม่ชอบใจกันเป็นแถว  ก็แหม...ใครๆก็รู้ว่าเล่นบาสเหนื่อยแค่ไหน  แค่วิ่งไปวิ่ง

กลับพวกเธอก๋เหนื่อยจะแย่แล้วนี่ยังต้องมาวิ่งเลี้ยงลูกบาสอีก  ตายๆๆ

     “เธอวางแผนมาหรือยังญาญ่า”เชอรรี่กระซิบญาญ่าที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

     “แน่นอนสิ  เดี๋ยวช่วงที่อาจารย์ปล่อยให้ซ้อมเป็นกลุ่มเธอแกล้งปวดท้องนะ”เชอรรี่พยักหน้า...

     “โอ๊ยๆๆ  ปวดท้อง”เชอรี่ร้องลั่นพร้อมยังไปนั่งงอตัวอยู่กับพื้นแสร้งว่าปวดท้องอย่างหนักอย่างแนบเนียน

     “เชอรี่  เป็นอะไรมากหรือเปล่า  ไปห้องพยาบาลมั้ย?”ญาญ่ารีบวิ่งเข้าไปหาเชอรี่ทันทีและทำให้เพื่อนๆในห้องคนอื่นปรี่เข้า

มาดูเชอรี่เช่นเดียวกัน

     “อาจารย์คะ  หฯขออนุญาตพาเชอรรี่ไปห้องพยาบาลนะคะ”ญาญ่าหันไปขออนุญาตอาจารย์ประจำวิชา  ก่อนจะได้รับอนุญาต 

เมื่อลับสายตาเพื่อนในห้องทั้งสองก็ส่งยิ้มร้ายให้กันก่อนจะเดินหน้ากันไปที่ห้องเรียนแทนที่จะไปห้องพยาบาล

     “เธอแน่ใจนะว่าของสิ่งนี้จะทำให้ไอ้เทียนโดนไล่ออกได้”เชอรี่ถาม

     “แน่นอนสิ  นี่มันสร้อยคอที่คุณแม่ของฉันซื้อให้เมื่อตอนวันเกิดเชียวนะ  ราคาหกหลัก  เธอคิดว่าถ้าแม่ของฉันมาโวยวายถึง

โรงเรียนคิดว่าหัวขโมยยังจะมีหน้าอยู่ในโรงเรียนได้เหรอ”ญาญ่าว่าพร้อมกระตุกยิ้มร้ายก่อนจะยัดสร้อยคอลงถุงพลาสติกแล้ว

ใส่ลงในกระเป๋านักเรียนของเทียน  แค่นี้แหละมันก็จะไม่มีโอกาสได้เสนอหน้ามาเรียนอีกแน่ๆ…คาบเรียนสุดท้าย…

      “หายไปไหนนะ  ทำยังไงดี  ฉันจะทำยังไงดี”ญาญ่าว่าอย่างร้อนรนปนน้ำตาหน่วงคอจนทำให้เพื่อนๆในห้องหันมาสนใจ

     “อะไรหายเหรอญาญ่า”เชอรรี่ถามขึ้น

     “สร้อยคอน่ะ  ฉันถอดเอาไว้ตอนก่อนไปเรียนพละแล้วเก็บไว้ในกระเป๋าแต่ตอนนี้มันไม่อยู่แล้ว  ฮึก  ฉันจะทำยังไงดี  ฮึก  มัน

สำคัญกับฉันมาก”ญาญ่าว่าพลางบีบน้ำตาอย่างแนบเนียน

     “สร้อยคอที่ว่าหน้าตาเป็นยังไงพวกเราจะได้ช่วยกันหา”พิชเป็นฝ่ายถามบ้าง

     “เป็นสร้อยคอทองคำขาวมีจี้เป็นรูปตัววายฝังเพชรนะ”ญาญ่าตอบ

     “ฝังเพชร”เชอรรี่แสร้งอุทาน

     “อย่างนี้ราคามันต้องแพงมากแน่ๆน่ะสิ  หรือว่าในห้องเราจะมีขโมยกัน”เชอรี่ว่าต่อ

     “อาจจะไม่หรอกเชอรี่  ฮึก  ฉันอาจจะแค่ทำหาย”...กว่า20นาทีที่เพื่อนในห้องและอาจารย์ประจำวิชาช่วยกันหาสร้อยคอของ

ญาญ่าก็ไม่พบ  ญาญ่าแสร้งร้องไห้อย่างหนักโทรไปหาคุณแม่

     “หรือว่าห้องเราจะมีขโมยคะครู  สร้อยของญาญ่าแพงจะตายถ้าเอาไปขายจ่ายค่าเทอมได้ตั้งหลายเทอมเชียวล่ะ”เชอรี่พูดขึ้น

     “เพื่อความสบายใจ  งั้นครูขออนุญาตค้นกระเป๋าทุกคนได้มั้ย  ญาญ่าจะได้สบายใจด้วย”อาจารย์ประจำวิชาว่า  นักเรียนทุก

คนก็พยักหน้ารับ  ญาญ่าและอาจารย์ประจำวิชาค่อยๆค้นกระเป๋าของเพื่อนในห้องทุกคนจนมาถึงใบสุดท้ายซึ่งเป็นกระเป๋า

ของเทียน

     “น่ะ...นี่มัน”ญาญ่าหยิบถุงพลาสติกที่มีสร้อยคอของเธอออกมาจากกระเป๋านักเรียนของเทียนท่ามกลางเสียงฮือฮาของเพื่อน

ในห้องและท่ามกลางความตกใจของเทียน  ทำไมสร้อยญาญ่าถึงมาอยู่ในกระเป๋าของเขา

     “เทียน...มันหมายความว่ายังไงกัน”ญาญ่าแสร้งถามอีกคนหน้าเศร้า  เทียนส่ายหัวระรัวเป็นเชิงปฏิเสธแต่เหมือนเพื่อนในห้อง

จะปักใจเชื่อไปแล้วว่าเทียนเป็นคนขโมย

     “หรือว่าวันก่อนที่ญาญ่าว่านาย  นายเลยโกรธแต่ทำแบบนี้มันไม่ถูกนะเทียน  สร้อยเส้นนี้มันแพงมากเลยนะ!”เชอรรี่หันไป

โวยวายใส่เทียน  เทียนได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธปากบางกัดกันจนเป็นห้อเลือด 

     “ทั้งสองคนตามครูมาที่ห้องฝ่ายปกครองนะ”...

เพี้ยะ!

     “ไอ้เด็กขี้ขโมย  นอกจากสติจะไม่สมประกอบแล้วยังขี้ขโมยอีก  ดิฉันไม่ยอมนะคะอาจารย์  เรื่องนี้ยอมไม่ได้จริงๆ”แม่ของ

ญาญ่าโวยวายลั่นหลังจากที่ตบเข้าที่ใบหน้าของเทียนอย่างแรงโดยที่พวกอาจารย์ห้ามไม่ทัน  เทียนหน้าตาคลอด้วยความ

เจ็บและไม่เข้าใจว่าเขาผิดอะไรทำไมถึงได้มาเจอกับเรื่องแบบนี้

     “ใจเย็นๆนะคะคุณแม่น้องญาญ่า  ทางเรายังไม่ได้สืบสวนเลยว่าเทียนเป็นคนขโมยจริงๆหรือเปล่า  บางทีอาจะเป็นการเข้าใจ

ผิด”อาจารย์ว่า

     “เข้าใจผิดเหรอคะ?  หลักฐานคาตาขนาดนั้น  เท่าที่ฉันรู้ฐานะบ้านเด็กนี่ก็ไม่ดีแถมวันก่อนก็พึ่งมีเรื่องกับญาญ่ามันไม่แปลก

หรอกค่ะที่เด็กนี่จะทำแบบนี้”แม่ของญาญ่าว่า

     “เอ่อ...เทียนเราทำหรือเปล่า”อาจารย์หันไปถามเทียน  ร่างบางเอาแต่ส่ายหน้าน้ำตาคลออย่างขอความเห็นใจ  อาจารย์

เห็นใจเทียนนะแต่หลักฐานที่คาตาแบบนั้นทำให้เธอไม่รู้จะแก้ตัวยังไงให้เทียนดี

     “เอาแต่ส่ายหน้า  ไม่พูดปฏิเสธออกมาล่ะ  จับมันเข้าคุกเลยค่ะอาจารย์  หัวขโมยแบบนี้ปล่อยไว้ไม่ได้หรอกค่ะ”แม่ของ

ญาญ่าว่า

     “อาจารย์ว่ามันจะรุนแรงไปหรือเปล่าคะ  เอาอย่างนี้มั้ยคะเดี๋ยวอาจารย์จะลองโทรติดต่อผู้ปกครองของเทียน  ถ้ามีอะไรไกล่

เกลี่ยกันได้อาจารย์อยากให้คุยกันมากกว่านะคะ”อาจารย์พยายามโน้มน้าว

     “ฮึ ก็ได้ค่ะ”ไม่ว่าจะโทรกี่สายต่อกี่สายแม่เลี้ยงของเทียนก็ไม่รับโทรศัพท์ของอาจารย์สาวเลย  เมื่อโทรหลายๆสายเข้าก็ปิด

เครื่องหนีทำให้อาจารย์ลำบากใจอย่างมาก

     “เทียน...เรามีเบอร์อื่นของผู้ปกครองมั้ย  อาจารย์ติดต่อแม่ของเทียนไม่ได้เลย”
อาจารย์ถาม  เทียนนั่งนิ่งไปสักพักก่อนจะเปิดกระเป๋าสตางค์แล้วหยิบกระดาษแผ่น
หนึ่งออกมาที่ไม่เคยคิดว่าจะหยิบมันออกมา
     “สวัสดีค่ะดิฉันเป็นอาจารย์ของเทียนนะคะ...อยากให้คุณน้ามาพบตอนนี้สะดวกหรือเปล่าคะ?...อยู่กรุงเทพพอดีเลยเหรอ

คะ?...ถ้าอย่างนั้นรบกวนด้วยนะคะ”...’แพรดาว’ น้าสาวของเทียนรีบขับรถตรงดิ่งมายังโรงเรียนของเทียนทันทีที่ได้รับสายของ

อาจารย์ของเทียน  ตั้งแต่ที่พี่สาวเธอเสียชีวิตเธอก็ไม่เคยได้เห็นหน้าหลานชายอีกเลยเพราะพ่อของเทียนพาย้ายบ้านหนี  ทั้งๆที่

เธออยากจะรับเทียนไปอยู่ด้วยที่เชียงใหม่เพราะสงสารที่เทียนต้องอยู่กับแม่เลี้ยงร้ายๆและพ่อเลวๆแบบนั้นแต่เธอก็ตามหา

เทียนไม่เจอ  เทียนเคยให้เบอร์โทรศัพท์กับเทียนไว้ในวันเผาศพพี่สาวแต่เทียนก็ไม่เคยติดต่อเธอมาจนวันนี้

     “เทียน”แพรดาวโผกอดหลานชายทันที  สามปีที่ไม่ได้เจอกันหลายชายของเธอโตขึ้นมากจริงๆ

     “มาแล้วเหรอคะผู้ปกครองของหัวขโมย”แม่ของญาญ่ากระแนะกระแหน  แพรดาวตวัดสายตาไปมองทันที...ร่วมชั่วโมงกว่าที่

จะเคลียร์ปัญหาทุกอย่างเสร็จ  แพรดาวยินดีชดใช้เงินทั้งๆที่ของที่ขโมยได้คืน  เธอไม่ได้เชื่อว่าเทียนเป็นขโมยแต่เธอแค่ตัด

ปัญหาผู้ดีหิวเงินเท่านั้น

     “มันเกิดอะไรขึ้นฮะเทียน  บอกน้ามานะ”แพรดาวถามแต่หลายชายก็นั่งนิ่งน้ำตาไหลจนเธออดเห็นใจไม่ได้  เธอพอรู้ว่าหลัง

จากที่พี่สาวของเธอตายเทียนก็ไม่พูดไม่จามาตลอด  เธอจะปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว

     “น้าจะพาเทียนไปอยู่ด้วย  ไปกับน้านะ”เทียนหันมามองผู้เป็นน้าอย่างตกใจ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากไปกับน้าสาวที่รักเขาอย่าง

กับลูกแท้ๆแต่อยู่ๆภาพของผู้ชายคนหนึ่งที่มาหาเขาทุกกลางวันก็ลอยขึ้นมา  เขายังไม่ได้บอกลาพี่วินเลย

    “น้าจะพาเทียนไปมีชีวิตใหม่  เทียนจะกลับมาพูดได้  เทียนจะกลับมาสดใสเหมือนเดิม  น้าจะรักษาเทียนเอง”แพรดาว่าพร้อม

โผกอดหลานชายทันที...

     “ไปแล้วก็อย่ากลับมาอีกคน”เสียงของแม่เลี้ยงตะโกนไล่หลังหลังจากที่รู้ว่าเทียนจะไปอยู่กับน้าสาวที่เชียงใหม่  แพรดาวทำ

เรื่องลาออกให้เทียนอย่างกะทันหันและโทรสั่งการหาหมอและผู้เชี่ยวชาญมารักษาเทียน

     “ฉันไม่มีวันยอมให้หลานชายของฉันกลับมาเจอสภาพแวดล้อมแย่ๆ  คนแย่ๆแน่นอน”แพรดาวว่าก่อนจะสะบัดหน้าหนีทันที 

แม่เลี้ยงปรี๊ดแตกอย่างไม่พอใจแต่ในใจก็ดีใจไม่ใช่น้อยที่ไอ้ภาระอย่างเทียนออกจากชีวิตของเธอไปได้!
























น้องเทียนจะไปแล้วยังไม่ได้ร่ำลาพี่วินเลยนะ  ฮือออออออออ  ตอนนี้พระเอกของเราไม่มีบทบาทเลยค่ะ  555555  ส่วนญาญ่า

กะเชอรี่หมั่นได้  ตบได้  ปาทุเรียนใส่ได้ค่ะ >0<
___จางบิวตี้___

ออฟไลน์ TORORO-PD

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
คือเเบบ อร๊ายยย. คือมันใช่อ่ะนักเขียน มาต่อเรวๆนะรอยู๋

ออฟไลน์ chouxcream59

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 38
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
เกลียดญาญ่าและเพื่อนในห้องมาก ไม่มัใครเชื่อน้องเทียนเลยซักคน
หนูอย่ายอมแพ้นะ ต้องสตรองให้มากๆ กลัวใจพี่วินจริงๆเลย  :hao5:
รออ่านอยู่ค่ะ  :กอด1:

ออฟไลน์ nevergoodbye

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1240
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
เศร้าอะ สงสารเทียนมากก
ปวดหน่วงๆทุกตอน

รีบมาต่อนะคะ   :hao5:

ออฟไลน์ SiHong

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 484
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2
สนุกมากอ่านเพลินสุดๆ
มาต่อไวๆนะคะ

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
รออ่านอีก

ออฟไลน์ double9JH

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1809
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-7
ดีจังง เทียนจะพูดได้แล้วว

รอตอนต่อไปน้าาา :mew1:

ออฟไลน์ jusmine

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 50
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
รอตอนต่อไปนะ  :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ sang som

  • เจ็บจิต!!
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1609
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-6
อียาฆ่าหญ้า นังปัญญาอ่อน สมง สมองไปหมดแล้ว
พระเอกมันต้องโกรธน้องเพราะเรื่องนี้แน่ๆ โอ๊ย!!!

ออฟไลน์ Jang_B2UTY

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-5
Poor Boy 5
     ข่าวลือเรื่องเทียนขโมยของญาญ่าดังไปทั่วโรงเรียนด้วยความที่หญิงสาวเป็นถึงดาวโรงเรียนและเทียนเองก็เป็นที่รู้จัก  วินไม่

เชื่อแม้แต่น้อยว่าเทียนจะทำเรื่องแบบนั้นเขาพยายามมาดักเจอเทียนตอนพักกลางวันแต่กลับไม่เห็นแม้แต่วี่แววของอีกคน  พอ

ไปที่ห้องเรียนก็เห็นว่าไม่ได้มาโรงเรียน  หรือว่าอีกคนจะอับอายเลยไม่กล้ามาโรงเรียนแค่คิดแค่นี้ใจของเขาก็ร้อนรนไปหมด

อยากจะให้หมดคาบเรียนวันนี้เร็วๆเขาอยากจะไปหาเทียนที่บ้านจริงๆ

     “เป็นอะไรของมึงวะ”ไนท์ถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทของตัวเองนั่งกระสับกระส่ายไปมาเหมือนมีเรื่องร้อนใจอะไรบางอย่าง

     “ไม่มีอะไร”วินตอบอย่างขอไปที

     “จะไม่มีอะไรได้ไงวะ  พูดมานะเว้ยถ้ายังเห็นกูเป็นเพื่อน”ไนท์ว่าอย่างไม่พอใจ

     “เรื่องเทียน”

     “นี่มึงยังไม่เลิกยุ่งกับเด็กนั่นอีกเหรอ  เด็กนั่นเป็นเอ๋อ  เป็นใบ้มึงจะไปสนใจทำไมวะ”ไนท์ว่าอย่างไม่เข้าใจ

     “เทียนไม่ได้เป็นใบ้และก็ไม่ได้เป็นเอ๋อด้วย  ถ้ามึงว่าเทียนแบบนั้นอีกกูต่อยมึงแน่”ไนท์ขอบตาร้อนผ่าวทันทีกับคำพูดของ

เพื่อนที่เขาไม่เคยคิดแค่เพื่อน  สำหรับวินไม่ว่าจะแต่ก่อนหรือปัจจุบันเขาคือคนที่สำคัญที่สุดสำหรับมันเพราะเขาเป็นเพื่อนกับมัน

มาตั้งแต่อนุบาล  แม้ช่วงม.ต้นจะห่างๆกันไปเมื่อมันไปเรียนที่อังกฤษแต่ก็ยังติดต่อกันตลอดแต่พอวันนี้ได้มารู้ว่ามันเห็นคนอื่น

สำคัญกว่าเขา  เขาก็รู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาเสียดื้อๆ

     “เออ...กูจะไม่พูดอีก”ไนท์ว่าเสียงเครือแต่วินก็ไม่ได้รับรู้ถึงความรู้สึกเสียใจของอีกคนเพราะเขามัวแต่นั่งกังวลถึงเรื่องคนตัว

เล็กที่เข้ามาวนเวียนในสมองของเขาอยู่ทุกวี่วัน...เลิกเรียน...หลังจากเลิกเรียนวินก็ตรงดิ่งมายังบ้านของเทียนทันที  ร่างสูงกด

ออดอยู่หลายต่อหลายครั้งแต่ก็ไม่เห็นมีวี่แววใครมาเปิดประตู

     “โอ๊ยๆๆๆ  จะกดอะไรนักหนาวะ”เสียงแว้ดๆหนึ่งดังขึ้นก่อนที่แม่เลี้ยงของเทียนจะเดินออกมาจากในบ้าน  หญิงสาวมองเด็ก

หนุ่มที่ท่าทางคุ้นๆเหมือนเคยเห็นมาส่งไอ้เทียน

     “มาหาใคร”หญิงสาวถามเสียงแข็ง

     “ผมมาเทียน”

     “มันไม่อยู่  ไม่สิ  มันไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว”หญิงสาวตอบ

     “หมายความว่ายังไง  ผมไม่เข้าใจ”วินว่าพร้อมขมวดคิ้ว

     “มันหนีออกจากบ้านไปหลายวันละ  ไม่รู้หนีตามตัวผู้ที่ไหนไป  งี้แหละเลือดแม่มันแรง  แรดร่านไปทั่ว”แม่เลี้ยงของเทียนว่า

พร้อมยิ้มกริ่มในใจเมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเด็กหนุ่ม  แม้ว่าจะไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าเป็นอะไรกับเทียนแต่เท่าที่ดูจะสำคัญ

สำหรับกันและกันพอดู...หลังจากที่กลับมาจากบ้านของเทียนวินก็เอาแต่เก็บอยู่ในห้อง  คำพูดของแม่เลี้ยงของเทียนลอยเข้ามา

ในหัวไปเลิก  เขาไม่เชื่อว่าเทียนจะหนีกับใคร  ไม่เชื่อ  ยังไงก็ไม่เชื่อแต่เทียนหนีออกจากบ้านนี่คือเรื่องจริง  เทียนไปอยู่ที่ไหน 

ตอนนี้จะเป็นยังไงบ้าง...จากหนึ่งสัปดาห์ก็กลายเป็นหนึ่งเดือนที่เทียนหายออกไปจากชีวิตของวิน  ร่างสูงจากที่พูดน้อยอยู่แล้วก็

กลายเป็นเงียบเข้าไปใหญ่จนผู้เป็นแม่ของเขายังเป็นห่วง  แม้ว่าจะสอบถามเจ้าลกชายดูแล้วแต่ก็ได้คำตอบว่าไม่มีอะไรทุกครั้ง

จนเธอจนใจเลิกถามไป  วินออกเที่ยวกลางคืนแม้ว่าอายุจะยังไม่สามารถเข้าผับได้แต่เพราะรู้จักกับเจ้าของผับจึงเข้าได้   ชีวิต

ของวินเริ่มมีผู้หญิงหรือแม้แต่ผู้ชายมากหน้าหลายตาวนเวียนเข้ามาแต่แม้จะมีเข้ามาแต่เขาก็ยังไม่เคยลืมเด็กตัวขาวที่วันๆเอาแต่

ก้มหน้าไม่พูดไม่จากับใครอย่างเทียนได้เลย...ทางด้านเทียน...พอมาอยู่กับน้า  เทียนก็ต้องหยุดเรียนเพราะน้าของเขาต้องการ

ให้เขารักษาตัวกับโรคที่เป็นอย่างเต็มที่  แม้ว่าจะผ่านไปแค่เดือนเดียวแต่อาการของเทียนก็ดีขึ้น  แม้ว่าเทียนจะยังไม่พูดแต่

เทียนก็ไม่ค่อยกลัวในการอยู่กับคนอื่นแล้ว

     “เทียน  เดี๋ยววันนี้น้าจะพาไปในเมืองนะ  ไปตัดผมตัดเผ้าบ้างดีกว่า  ปิดหน้าปิดตาแบบนี้บดบังความน่ารักของหลานน้า

หมด”แพรดาวว่า  เธอคิดไว้นานแล้วนอกจากจะรักษาหลานชายทางด้านจิตใจ  ทางด้านร่างกายเธอก็จะเปลี่ยนแปลงให้หลาย

ชายใหม่ทั้งหมด  เทียนต้องกลายเป็นคนใหม่ที่ดีว่าเดิม

     “ไม่ต้องมาส่ายหน้าเลย  อย่าทำหน้าอ้อนวอนด้วย  น้าไม่ใจอ่อนหรอก”แพรดาวว่าขำๆพร้อมกับลูบหัวหลานชายอย่างเอ็นดู 

เทียนเป็นน่ารักมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เธอเชื่อว่าถ้าเทียนกลับมาเป็นเทียนคนเดิม  ใครเห็นใครก็ตกหลุมรักหลานชายของเธอ

อย่างแน่นอน...

     “สภาพมึงนี่มันผีดิบชัดๆ”ไนท์ว่าเมื่อเห็นสภาพเพื่อนสนิทที่เดินเข้ามาในห้องเรียนด้วยสภาพอิดโรย  ดวงตาคล้ำเหมือนไม่ได้

นอน

     “เมื่อคืนหนักไปหน่อย”วินว่าพลางยักไหล่ก่อนจะฟุบลงกับโต๊ะนักเรียน  แม้ว่าจะรู้สึกจี๊ดๆไม่ใช่น้อยที่รู้ว่าวินไปมีสัมพันธ์กับ

ใครแต่อย่างน้อยไนท์ก็ยังมั่นใจว่าวินไม่ได้จริงจังกับใครแน่นอน  เพราะฉะนั้นเขาคิดว่าคนที่สำคัญสำหรับวินตอนนี้ที่สุดก็คือเขา

และจะเป็นแค่เขาคนเดียว...จากหนึ่งเดือนก็เป็นหนึ่งปี  เทียนกลับมาเรียนหนังสืออีกครั้งโดยซ้ำชั้นม.4  เทียนพูดได้แล้ว...ใช่ 

เขากลับมาพูดได้อีกครั้งแม้ว่าจะพูดไม่เก่ง  ออกจะขี้อายหน่อยๆแต่เทียนคนนี้ก็ดีกว่าเทียนคนก่อนตั้งเยอะ  เทียนเข้าโรงเรียน

ใหม่มีเพื่อนมากมายเพราะอีกคนหน้าตาน่ารัก  มีแต่คนอยากเป็นเพื่อนด้วย  เทียนรู้สึกว่าการมีเพื่อนที่สามารถพูดคุย  ไปเที่ยว

เล่นด้วยมันดีแบบนี้นี่เอง  เขาพึ่งได้สัมผัสมันและมันก็ทำให้เขาอดนึกถึงอีกคนไม่ได้  คนที่เข้ามาคุยกับเขา  เข้ามาเปิดโลกของ

เขา...พี่วิน  ป่านนี้พี่จะเป็นยังไงบ้างนะ...

     “ตั้งใจอ่านหนังสือหน่อยสิวะ  แบบนี้จะสอบติดมั้ยเนี่ย”ไนท์โวยวายใส่วินเสียงดังขณะที่กำลังติวหนังสือกัน  ชีวิตม.6ไม่ใช่

ชีวิตที่สบายเลยต้องมากังวลกับเรื่องเรียนต่อ  ไหนจะต้องกังวลกับการประคองผลการเรียนม.6  แต่ดูอีกคนสิ  ทำตัวชิวเสียเหลือ

เกิน

     “ก็ฟังอยู่เนี่ย”วินว่าแต่ในมือก็กดโทรศัพท์ยิกๆเพื่อตอบไลน์ของหญิงสาวโรงเรียนคอนแวนที่เจอเมื่อสองวันก่อน

     “ถ้ามึงสอบไม่ติดมี๊มึงปาดคอแน่”ไนท์ว่าขู่ๆ

     “เออๆ  ฟังแล้วเนี่ย  มึงนี่บ่นยิ่งกว่ามี๊กูอีก”วินว่าพร้อมยีหัวอย่างเซ็งๆ  ไนท์อดยิ้มขำๆไม่ได้เมื่ออีกคนยอมเชื่อฟัง

     “ทำไมมึงอยากเรียนวิศวะวะ?”ไนท์ถามขึ้น

     “เท่”วินตอบสั้นๆ

     “แค่นี้เนี่ยนะ?”ไนท์ถามอย่างไม่เชื่อหู

     “แล้วไงวะ  ทีมึงยังเรียนได้ทำไมกูจะเรียนไม่ได้”

     “มึงเรียนเพราะกูเหรอ”ไนท์ถามในขณะที่หัวใจก็เต้นรัวอย่างลุ้นคำตอบ

     “อืม...”ไนท์ยิ้มกว้าง

     “...เรียนกับมึงมีมึงคอยสอน  มีการบ้าน  มีข้อสอบให้ลอกดีจะตาย”วินว่าตอบ 


ไนท์หุบยิ้มทันที  ความดีใจเมื่อกี้เลือนหายไปหมดเหมือนกับลูกโป่งที่ลูกปล่อยลมจนแฟบ  บางทีเขาก็ไม่ควรตั้งความหวังอะไร

กับเรื่องนี้  เขากับวินเป็นเพื่อนกันมานานบางทีสิ่งที่อยู่ใกล้สายตาอย่างเขาอาจจะกลายเป็นสิ่งที่นอกสายตา

     “แปบนะกูคุยโทรศัพท์กับน้องเมย์แปบ”วินว่าก่อนจะลุกออกไป  ไนท์มองตามนิดๆก่อนจะหันมาสนใจหนังสือของอีกคนที่

สะอาดเอี่ยมไม่มีรอยจดอะไรเลยที่เขาติวให้แต่สิ่งหนึ่งที่สะดุดตาไนท์ที่ทำให้เขาแทบจะร้องไห้ออกมา

‘เทียน’

ภาษาไทยสั้นๆคำเดียวที่ถูกเขียนซ้ำไปซ้ำมาจนแทบเต็มพื้นที่ว่างหน้ากระดาษ  วินยังคงไม่ลืมเด็กนั่นสินะ...























บางทีก็สงสารไนท์จัง  ฮืออออออออ  ต้องรีบหาคู่ให้ไนท์ด่วนๆ  T^T  ตอนนี้อาจจะไม่มีอะไรมากเพราะทั้งคู่ยังอยู่ห่างกันแต่

ตอนหน้าจะเร่งเวลาให้แน่นอนค่ะ  เอาแบบก้าวกระโดดเลย! 55555
___จางบิวตี้___

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ SiHong

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 484
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2
อยากให้ไนท์มีคู่เหมือนกัน คนเขียนสู้ๆนะคะ

ออฟไลน์ May99

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
รอๆๆๆๆ อยากให้เจอกันแล้วง่าาาาาา อยากได้ความมุ้งมิ้ง

ออฟไลน์ Jang_B2UTY

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-5
Poor Boy 6

…3ปีผ่านไป…

     เทียนมองภาพตรงหน้าพร้อมสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่เพราะเป็นอีกครั้งที่เขากลับมาเหยียบแผ่นดินที่ขึ้นชื่อว่าเป็น

เมืองหลวงของประเทศอีกครั้งหลังจากที่เขาจากมันไปกว่า3ปี  เทียนไม่คิดว่าเขาจะสอบติดมหาวิทยาลัยชื่อดังในเมืองกรุง  ใน

คณะที่เขาอยากเรียนมากที่สุดก็คือคณะสถาปัตยกรรม  ตอนแรกน้าแพรดาวของเขาก็โวยวายไม่อยากให้เขามาเรียนที่นี่เพราะ

เขามีความทรงจำไม่ดีกับที่นี่เท่าไหร่แต่เป็นเขาเองที่ดื้อดึงอยากจะมาเรียน  เขาแค่หวัง...หวังว่าจะได้เจอใครบางคนที่ไม่ได้เจอ

มา3ปี  พี่วิน...จะเป็นยังไงบ้างนะ  จะจำเขาได้มั้ย?  จะยังเป็นผู้ชายใจดีคนเดิมอีกมั้ย?  เพราะเทียนต้องเสียเวลาในการเรียนปรับ

พื้นฐานตัวเองไป1ปี  จึงทำให้เขาพึ่งเข้าปี1ในขณะที่คนที่อายุเท่าเขาคงขึ้นปี2ไปแล้ว  ใช่...ตอนนี้เทียนกลับมาพูดได้อีกครั้งแต่

อาจจะดูพูดน้อย  ขี้อายๆไม่ชินกับคนที่ไม่สนิทเหมือนเดิม   ตอนเขาเรียนมัธยมปลายอยู่ที่เชียงใหม่  เขามีเพื่อน...แม้ว่าจะไม่

มากแต่เขาก็พึ่งได้รู้ซึ้งถึงการมีเพื่อน  เพื่อนที่นั่งเรียนด้วยกัน  กินข้าวกลางวันด้วยกัน  ไปติวหนังสือด้วยกัน  บอกได้เลยว่าเขามี

ความสุขมาก  แม้ว่าหวาน  น้ำฝนและพีมันจะเรียนที่นี่เหมือนกับเขาแต่ก็เรียนคนละคณะกัน  ตอนนี้เขาก็เลยรู้สึกว้าเหว่นิดหน่อย

เพราะต้องปรับตัวเข้ากับเพื่อนใหม่อีกครั้ง

     “น้องปี1คณะสถาปัตยกรรมทางนี้ค่า”เสียงใสๆของรุ่นพี่ที่ตะโกนใส่โทรโข่งเรียกน้องปี1ให้รวมตัวดังขึ้น  ทำให้เทียนต้องมุง

หน้าไปยังที่ดังกล่าวทันที

     “เข้าแถวตามสาขาวิชาได้เลยค่ะ”รุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้นว่า  เทียนจึงเดินไปยังแถวสถาปัตยกรรมสาขาสถาปัตยกรรมทั่วไป  ความ

จริงเขาก็อยากเรียนสาขาออกแบบภายในนะแต่คิดไปคิดว่าเรียนสถาปัตยกรรมทั่วไปน่าจะหลากหลายมากกว่า

ตุบ!

     “เขยิบไปดี๊”เสียงทุ้มจากข้างหลังดังขึ้นทำให้เทียนหันไปมองก่อนจะพบกับร่างสูงของใครคนหนึ่งที่โยนกระเป๋ามาตรงที่ว่าง

ข้างหลังเขา  การแต่งตัวของอีกคนดูไม่เรียบร้อยสมกับปี1สักนิดแถมหน้าตาก็ยังดูเนือยๆไม่สนใจในสิ่งที่พวกรุ่นพี่ว่าปาวๆอีก

     “กูชื่อคีย์  มึงชื่อไร?”เสียงทุ้มถามเทียนขึ้น

     “เราเหรอ?”เทียนชี้นิ้วเข้าหาตัวเองอย่างงงๆ

     “เออ  มึงนั่นแหละ” ‘คีย์’ ว่า

     “เราชื่อเทียน”เทียนว่าพร้อมหลบตาอีกคนนิดๆเพราะรู้สึกไม่คุ้นเคยกับคนแปลกหน้าเท่าไหร่  แม้จะรู้สึกแปลกๆนิดๆที่อยู่ๆอีก

คนก็มาชวนเขาคุยในสรรพนามที่ดูสนิทกันเสียเหลือเกิน

     “เออ  งั้นมึงเป็นเพื่อนกูล่ะนะ”เทียนเบิกตากว้างอย่างตกใจทันทีกับคำพูดเออออไปเองของอีกคนแต่ไม่ทันจะได้พูดตอบ

อะไรรุ่นพี่ปี2ของคณะเขาก็มาชี้แจงกิจกรรมต่างๆของปี1ที่จะต้องเจอให้ฟัง  ก่อนจะนัดรวมตัวเย็นนี้อีกครั้ง

     “กูล่ะเบื่อระบบรุ่นพี่รุ่นน้องชิบหาย”คนตัวสูงข้างเทียนบ่น

     “ทำไมเหรอ?”เทียนถาม  อย่างน้อยอีกคนก็ไม่ได้ดูเลวร้ายอะไรถ้าเป็นเพื่อนกับคีย์  ก็คงจะดี...มั้งนะ

     “ก็วุ่นวายไง  แค่คณะนี้งานก็เยอะจะตายห่า  ไหนจะต้องทำกิจกกรมรุ่นพี่รุ่นน้องอีก  กูก็ไม่มีเวลาหายใจกันพอดี”คีย์ว่าอย่าง

หงุดหงิด
 
     “แต่กิจกรรมมันทำให้เรามีเพื่อนไม่ใช่เหรอ?”เทียนแย้ง

     “กูไม่อยากมีเพื่อน  มีมึงเป็นเพื่อนคนเดียวก็พอละ”คีย์ว่าพลางยักไหล่  เทียนยิ้มนิดๆ  บางทีเปิดเทอมวันแรกก็ไม่ได้เลวร้าย

อย่างที่เขาคิดแฮะ...อีกคณะหนึ่งที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากคณะสถาปัตยกรรม...วินรู้สึกหัวเสียนิดๆที่ถูกไนท์บังคับให้มาดูรุ่นน้องปี2

นัดรวมรุ่นน้องปี1ในวันแรก  ความจริงมันไม่ใช่เรื่องของปี3เลยสักนิดแต่เฮดว้ากอย่างเขาก็ถือว่าเป็นหน้าที่หนึ่ง  เป็นปกติของทุก

มหาวิทยาลัยที่คณะวิศวกรรมจะดูดิบ  เถื่อน  รับน้องโหดกว่าคณะอื่นแต่เพราะคณะนี้มีผู้ชายเป็นส่วนใหญ่  ถ้าทำอะไรที่มันเบาๆ

เหมือนคณะอื่น  รุ่นน้องจะรัก  จะสามัคคีกันได้ยังไง

     “รู้สึกว่าปี1ปีนี้จะแสบไม่ใช่เล่น”ไนท์พูดขึ้น

     “ฮึ  ให้พวกมันได้ใจไปก่อน”วินว่า  เพราะวันแรกพวกเขาให้ปี2เป็นฝ่ายรับหน้าน้องไปก่อนยังไม่ถึงเวลาที่จะเปิดตัวปี3

     “แล้วพวกไปเซียร์ไปไหนกันวะ?”วินถามพร้อมมองไปรอบๆไม่เห็นเพื่อนในกลุ่มตัวเองอีก3คน

     “สงสัยไปส่องเด็ก  นั่นไงมาละ”ไนท์ว่า

     “ไปส่องเด็กที่ไหนมาวะ”ไนท์ทักเพื่อนย่างแซวๆ

     “หลายคณะเว้ย  ไอ้ห่า  ปี1ปีนี้เด็ดๆทั้งนั้น  ผู้หญิงบางคนแม่งหุ่นอย่างงี้อ่ะมึง”เซียร์ผู้เป็นหนุ่มทะเล้นในกลุ่มพูดขึ้น

     “ไม่ใช่แค่ผู้หญิงนะมึง  ผู้ชายหน้าสวยๆก็เยอะเชี่ยๆ”ตามสมทบด้วยบามหนุ่มทะเล้นอีกคนในกลุ่ม

     “จริงเหรอวะไอ้ดิน”วินถามเพื่อนอีกคนที่นิสัยนิ่งๆคล้ายๆเขา

     “อืม  แต่กูไม่ได้สนใจอะไร”ดินว่าพลางยักไหล่

     “ชิบหาย  ไอ้ดินมันตายด้านเรื่องแบบนี้นี่หว่า  มึงต้องไปดูเว้ยไอ้วินแจ่มชิบหาย  ขนาดแค่ถาปัตใกล้ๆคณะเรายังมีเด็ดๆตั้ง

หลายคน”เซียร์ว่ารัว

     “เออๆ  กูเห็นน้องคนนึงเป็นผู้ชายแต่หน้าตาน่ารักชิบหาย  เสียหายเห็นแวบเดียว  ถ้าเจออีกกูจะเข้าไปขอเบอร์แน่”บามว่า

อย่างเสียดาย

     “ไอ้เชี่ย  อย่าไปชวนไอ้วินไปเจอน้องเขานะเว้ยเดี๋ยวเสร็จแม่ง”เซียร์ว่าแขวะ 

      “กูไม่เคยสนใคร  นอกจากพวกนั้นจะมาเสนอตัวให้กูก่อน”วินว่าพลางยักไหล่

      “โหยยยยยย  ไอ้หล่ออออออออ”เซียร์กับบามประสานเสียงกันอย่างหมั่น  ไนท์หัวเราะคิกคักกับบทสนทนาของเพื่อน 

ตลอดเวลาที่ผ่านมาเป็นอย่างที่วินพูด  ร่างสูงไม่เคยเข้าหาใครก่อนมีแต่คนพวกนั้นที่เข้ามาหา  บ้างก็อยากคบ  บ้างก็เสนอตัว

แค่คืนเดียวก็ยังดีเพราะร่างสูงเป็นถึงอดีตเดือนวิศวกรรมและเดือนมหาวิทยาลัยใครๆก็อยากได้กันทั้งนั้น   แต่เขาก็ยังอุ่นใจที่อีก

คนไม่เคยคบใครจริงจัง  นานสุดก็เห็นเดือนเดียว!

     “ว่าแต่มึงกับน้องอลิซดาวนิเทศปีที่แล้ว  เลิกกันยังวะ?”เซียร์ถามขึ้น

     “ไม่...”

     “ยังไม่?”เซียร์ถามแทรก

     “ไม่ได้คบกันตั้งแต่แรก”วินว่า

     “สาสสสสสสสส”อีกครั้งที่เซียร์กับบามประสานเสียงกัน  วินยกยิ้มนิดๆ  ก็อย่างที่เขาพูด  เขากับน้องดาวนิเทศนั่นไม่ได้คบ

กัน  แค่นอนด้วยกันสองสามครั้งเท่านั้นแล้วเจ้าตัวก็หายไป  อาจจะเพราะเขาไม่สนใจก็เป็นไปได้เพราะเขาไม่เคยแคร์ใครอยู่แล้ว 

ข้อตกลงในการเดทกับเขาก็มีไม่มากแค่ไม่วุ่นวาย  ไม่เรียกร้องเท่านั้น  รับได้ก็ดีไปแต่ถ้ารับไม่ได้ก็ไม่ต้องมาติดต่อกันอีก  ถาม

ว่าเขาเคยรักใครจริงจังบ้างมั้ง...เคยนะ...แต่ความรักนั้นมันตายไป3ปีแล้ว  ตายไปพร้อมกับใครบางคนที่หายไปจากชีวิตของเขา

โดยไม่มีแม้คำร่ำลาสักคำ  ถามว่าเขาโกรธมั้ย?  แน่นอน  เขาโกรธแต่เกลียดมั้ย  ก็บอกได้เลยว่าไม่มีทาง 






























ตอนนี้สั้นหน่อยนะคะ  แฮะๆ  เดี๋ยวตอนหน้าจะให้คนสองคนได้เจอกันสักหน่อย  เย้ๆๆๆ  >O< 
____จางบิวตี้___

ออฟไลน์ Yysll

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 80
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ติดตามค่ะ รอดูว่าพี่วินเจอน้องเทียนแล้วจะเป็นไง แต่อย่าร้ายเยอะเลยน่ะ สงสารน้อง>|<   

ออฟไลน์ double9JH

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1809
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-7
รอดูตอนเจอกันจะเป็นไงน้อออ  :katai1: :mew1:

ออฟไลน์ neverland

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 653
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
เหออออ รักมากเลยเปลี่ยนไปในทางที่ไม่ดีเลยหรอ  :o12:
อย่าทำน้องเจ็บมากนะ ไม่งั้นตื้บผ่านคอมเม้นต์แน่  :z6:

ออฟไลน์ nevergoodbye

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1240
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
งื้ออออออออออออ เค้าจะเจอกันแล้วววว
แอบตงิดๆตอนต้นๆ ดูเหมือนว่าพี่วินจะเกลียดเทียนเหลือเกิน
เพราะอะไรกันเนี่ย ตอนนี้ก็ยังดูไม่มีอะไรนี่นา พี่วินก็ไม่ได้เข้าใจอะไรเทียนผิดไปด้วย

ขอตินิดนึงเรื่องการสลับฉากไปมาระหว่างพี่วินกับเทียน
คือมันดูกะทันหันมาก มันอ่านรู้เรื่องนะคะ แต่ไม่ค่อยสละสลวย
แก้ปัญหาด้วยการเว้นช่วงบรรทัด หรือเรียบเรียงให้เรียบร้อยกว่านี้ค่ะ

รอตอนต่อไปนะคะ
ต่อเร็วๆน้าา

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11
สนุกจัง. สงสารเทียนอะ. พี่วินจะจำเทียนได้ไหมนะ

ออฟไลน์ SiHong

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 484
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2
พี่วินอย่าโกรธน้องเทียนเลยนะ น้องมีเหตุผล

ออฟไลน์ May99

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
อย่าโกรธน้องเลยน้าาาาาาาาา   :freeze: o1 :dont2: 

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด