[เรื่องสั้น]คุณลูกค้า...รับอะไรดีครับ? | จบ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้น]คุณลูกค้า...รับอะไรดีครับ? | จบ  (อ่าน 49507 ครั้ง)

ออฟไลน์ zearet17

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 345
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +555/-0
    • facebook
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-08-2016 19:30:08 โดย zearet17 »

ออฟไลน์ zearet17

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 345
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +555/-0
    • facebook
สวัสดีคนอ่านค่ะ  :pig2:
นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่อยากให้ทุกคนอ่านแล้วสบายใจค่ะ เนื้อเรื่องโทนสีครีมๆ
ฝากเนื้อฝากตัวฝากใจด้วยค่ะ   :L2: :z2:



-------------------------------------------------------------------------------------------

“รับอะไรดีครับคุณลูกค้า”

คนที่ยืนดมกลิ่นคาเฟอีนมาตั้งแต่เช้าเอ่ยทักคุณวิศวกรผู้ทำงานในไซต์ก่อสร้างแถวนี้ที่ผลักประตูร้านเข้ามา ที่นี่เป็นร้านกาแฟหนึ่งในร้อยหรืออาจจะเป็นหนึ่งในพันของร้านกาแฟแถวนี้ แต่เพราะพื้นที่แหล่งธุรกิจใจกลางเมืองมีตึกและออฟฟิศแออัดกันอยู่มาก ทำให้ร้านกาแฟตั้งแต่ขนาดเล็กจนถึงใหญ่มากที่กำลังแข่งกันโตไม่ได้ลำบากอะไรนัก ร้านนี้ถูกตกแต่งด้วยโทนสีครีมและน้ำตาลตามความชอบของเจ้าของร้าน ทั้งปลูกไม้พุ่มรอบๆร้านทำให้มันดูเย็นตาและน่าแวะเวียนเข้ามานั่งพักผ่อน

“เหมือนเดิม”

คนที่พึ่งจะเดินเข้ามาบอกพลางถอดหมวกเซฟตี้ที่รูปร่างคล้ายหมวกกันน็อคออกจากหัว เผยให้เห็นใบหน้าคล้ำแดด จากแต่ก่อนที่ผิวเคยขาวจนซีด อย่างกับว่าเป็นคนละคน

“แก้วไหนดี”

คุณเจ้าของร้านหันไปถาม ใครคนนั้นนั่งลงบนเก้าอี้ที่ประจำตรงหน้าเคาท์เตอร์บาร์ วายุผู้ที่รับหน้าที่เป็นทั้งเจ้าของร้านและเด็กเสริฟในเวลาเดียวกันยื่นผ้าเย็นไปให้ลูกค้าคนสุดท้ายของวัน

“แก้วเล็ก”

ใครคนนั้นตอบส่งๆพลางถอดเสื้อช็อปที่ชุ่มเหงื่อออกให้เหลือเพียงเสื้อเชิ๊ตแขนยาวตัวบางข้างใน

“ผมหมายถึงแก้วที่มาจากดาวพลูโตตอนที่ยังไม่หลุดวงโคจร หรือแก้วที่มาจากดาวหางใน”

วายุถามกลั้วหัวเราะเมื่ออีกคนค้อนมองด้วยท่าทางไม่ค่อยพอใจ อันที่จริงเขากับลูกค้าคนนี้รู้จักกันมาสักพัก นับตั้งแต่โครงการก่อสร้างคอนโดตรงถนนฝั่งตรงข้ามเริ่มขึ้น และคุณวิศวกรคนนี้ก็มักจะแวะมาที่นี่ทุกวันตอนบ่ายแก่ๆซึ่งเป็นเวลาที่คนธรรมดาไม่ดื่มกาแฟกันแล้ว จากวันแรกก็เกือบปีและดันบังเอิญที่พึ่งได้รู้ว่าพวกเขาเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องร่วมสถาบันเดียวกันและเรียนคณะเดียวกัน แม้จะต่างสาขาและห่างกันอยู่สองถึงสามปีแต่คงเพราะเคยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ใกล้เคียงกันมาก่อน ทำให้ก็คุยกันถูกคอเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย

“อะไรที่ใส่แล้วไม่รั่วก็เอามาเถอะครับ”

ธนาวินตอบก่อนจะถอนหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อยให้กับมุขกวนตีนที่คุณเจ้าของร้านสรรหามาเกือบทุกวัน ทั้งๆที่เขาเป็นรุ่นพี่ที่วายุจะต้องนับถือแท้ๆ คุณเจ้าของร้านยืนหัวเราะไปกับท่าทางของรุ่นพี่ที่ไม่สบอารมณ์นัก

“วันนี้ร้อนนะครับ”

วายุที่กำลังตวงนมสดในแก้วใสเริ่มต้นบทสนทนาเมื่อเห็นอีกคนกำลังใช้ผ้าเย็นเช็ดเหงื่ออย่างเอาจริงเอาจัง

“อือ เกือบเป็นลม”

ธนาวินที่กำลังเช็ดเหงื่อที่คอว่าพลางเหลือบมองมือตัวเองที มือของเจ้าของร้านกาแฟที ทั้งๆที่เจอกันอยู่แทบทุกวันเขากลับไม่เคยสังเกตุมาก่อนว่าวายุเป็นผู้ชายที่ผิวดีมากคนนึง ออกจะดีเกินไปเมื่อเทียบผู้ชายด้วยกัน แถมมีรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาจัดว่าไม่เลวนัก เขาจึงไม่ค่อยแปลกใจนักหากลูกค้าร้านนี้จะเป็นผู้หญิงเสียส่วนใหญ่ แต่จะเปรียบเทียบกับเขาก็คงไม่ยุติธรรมกับตัวเองนัก ในเมื่อธนาวินเองทำงานกลางแดดแทบจะทุกวัน คุณเจ้าของร้านยิ้มให้เมื่อเห็นว่าอีกคนกำลังจ้องอยู่ที่ตัวเขาเอง วายุยื่นมอคค่าปั่นที่สั่งให้กับคุณลูกค้าที่เป็นรุ่นพี่เขาอยู่สามถึงสี่ปี ก่อนจะชวนคุยไปพลางเก็บร้านไปพลางเป็นเรื่องปกติอย่างที่ทำทุกๆวัน

“สร้างเร็วเหมือนกันนะ”

เขาพูดถึงโครงการก่อสร้างคอนโดที่อีกคนทำงานอยู่ ธนาวินมองหน้าเจ้าของร้านกาแฟที่กำลังตั้งใจเช็ดทำความสะอาดเคาท์เตอร์ก่อนจะตอบอย่างด้วยท่าทางสบายๆเป็นวิสัยปกติเช่นกัน

“ไม่หรอก ช้ากว่ากำหนดด้วยซ้ำ”

คนตอบว่าพลางยกแขนขึ้นบิดขี้เกียจ อีกหน่อยพอเริ่มเข้าหน้าฝน คราวนี้เขาว่าคงได้ทำงานช้ากันลงอีกเท่าตัวแน่นอน

“เสร็จปีไหนนะพี่”

ธนาวินนึกคำตอบอยู่หน่อยก่อนจะบอกออกไปพลางใช้หลอดกาแฟคนกาแฟปั่นละเอียดแบบที่ตัวเองชอบ

“อีกสามปีกว่า”

“งั้นก็มากินกาแฟผมนานเลยสิ”

คุณเจ้าของร้านพูดพลางยิ้มกว้าง จนธนาวินเผลอยิ้มตามอย่างเสียไม่ได้

“แถมกูบ้างก็ได้”

ลูกค้าคนเดียวภายในร้านพูดกลั้วหัวเราะ เพราะหากเอาจำนวนเงินที่เขาใช้อุดหนุนร้านนี้ไปบวกกันทั้งปีคงซื้อสมารทโฟนรุ่นท้อปได้หลายตัวเลยทีเดียว

“ค่าเช่าหนังสือก็คุ้มแล้วมั้ง”

วายุที่กำลังขะมักขะเม้นเก็บอุปกรณ์หลายอย่างเข้าไว้ในตู้ชั้นบน พูดถึงการ์ตูนเล่มของเขาที่ตั้งใจสะสมเก็บไว้ที่ร้านซึ่งธนาวินเองมักจะหยิบยืมไปประจำ แถมคืนบ้างไม่คืนบ้างจนกลายเป็นเรื่องที่คุณเจ้าของร้านมักยกมาเป็นประเด็นเวลาต่อรองเรื่องอะไรสักเรื่องเสมอ

“เอาน่า”

ธนาวินว่าพลางหัวเราะน้อยๆ ก่อนจะตั้งใจสูดกลิ่นกาแฟ นม และกลิ่นหวานของขนมที่ลอยอบอวนอยู่ในร้าน พวกมันทำให้รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก และทั้งหมดทั้งมวลนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมร้านนี้ถึงเป็นที่พักผ่อนของเขาในเกือบทุกวันหลังจากการทำงานกะบ่ายที่อากาศร้อนจนแทบจะสุก


                  ********


“รับอะไรดีครับ”

เจ้าของร้านกาแฟมองคุณวิศวกรที่วันนี้เดินเข้าร้านมาหน้ายุ่ง ใครคนนั้นนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมหน้าเคาท์เตอร์พร้อมกับถอดหมวกที่ดูน่าจะแข็งนั่นออกก่อนจะตอบ

“เหมือนเดิม”

ธนาวินหรือที่ชื่อเล่นจริงๆคือ วิน เสยผมที่เปียกชื้นเหงื่อขึ้นจากกรอบหน้า เผยให้เห็นใบหน้าที่แดงก่ำอย่างกับตั้งใจจะอาบแดดมา 

“ไหวไหมพี่”

วายุถามออกไปอย่างเป็นห่วง เพราะต่อให้เป็นเขาที่ตัวใหญ่แลดูน่าจะถึกกว่าธนาวินอยู่หน่อยไปยืนกลางแดดตอนนี้ก็อาจจะเป็นลมแดดได้ง่ายๆเหมือนกัน ใครคนนั้นไม่ได้ตอบคำถามของเขาแต่กลับก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์มือถือ วายุเห็นแบบนั้นจึงเดินเลี่ยงออกมาเพื่อบดกาแฟให้คุณลูกค้าคนสุดท้ายของวัน

“อะไรวะ”

ธนาวินเงยหน้ามองคุณเจ้าของร้านเพราะวันนี้วายุไม่ได้เสริฟแค่กาแฟเหมือนเดิมแต่กลับมีกล่องข้าวพลาสติกสีส้มขนาดใหญ่แถมมาด้วย

“ผมเอามาเผื่อ”

อีกคนพูดแล้วยิ้มกว้างตามประสา ธนาวินมองใบหน้านั่นอย่างไม่ค่อยจะเข้าใจนัก ระหว่างที่คิดว่าจะถามออกไป...อีกคนก็ตอบออกมาอย่างรู้ทัน

“ผมว่าจะทำขาย เลยทำให้ชิมก่อน”

“กูจะตายไหม”

คุณวิศวกรหนุ่มพูดกลั้วหัวเราะพลางเปิดกล่องข้าวกล่องใหญ่ที่ข้างในมีข้าวสวย ไก่ทอด สลัดมันฝรั่ง มะเขือเทศและไส้กรอกขนาดอย่างละพอประมาณ ทุกอย่างถูกจัดเป็นสัดส่วนน่ารักอย่างกับปิ่นโตของเด็กอนุบาลที่เคยเห็นในรายการทีวีต่างประเทศ คนเด็กกว่ายิ้มกว้างเมื่อเห็นท่าทางตื่นตะลึงของเขา ธนาวินหัวเราะก่อนจะแหย่ออกไป

“ถ้าจะขนาดนี้ก็แต่งงานกับกูเถอะ”

วายุหัวเราะตาหยี ก่อนจะตอบกลับด้วยท่าทางไม่จริงจังเช่นกัน

“สินสอดผมแพงนะ”

ธนาวินหัวเราะแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเลือกที่จะตักสลัดขึ้นมาชิมและก็พบว่ามันอร่อยมากเสียด้วย

“ยังไม่อร่อยเท่าไหร่ ต้องชิมบ่อยๆ”

เขาบอกออกไปอย่างที่รู้ว่ากำลังโกหก วายุขำกับหน้าตาไม่อร่อยของคุณลูกค้าก่อนจะตอบรับ

“รับทราบครับ”


                  **********


“รับอะไรดีครับ”

วายุโพล่งออกไปตามปกติเมื่อได้ยินเสียงประตูของร้านเปิดออกในยามนี้ทั้งๆที่ตัวเขาเองไม่ทันได้มองเสียด้วยซ้ำ แต่ก็รู้อยู่แล้วว่าใครเป็นคนที่จะเข้ามาในเวลาย่ำค่ำเช่นนี้

“เหมือนเดิม”

เหมือนเดิมที่ว่าของอีกคนคือมอคค่าปั่นหวานน้อย วายุที่กำลังก้มหน้าจดจ่ออยู่กับลิสต์ของที่จะต้องซื้อเข้าร้านในวันพรุ่งนี้พึ่งจะได้โอกาสเงยหน้ามองอีกคน

“พี่หน้าแดงว่ะ”

เขาว่าก่อนจะเดินไปหยิบผ้าเย็นยื่นให้เช่นเคย อีกคนไม่ได้ว่าอะไรแต่ฟุบหน้าลงบนเคาท์เตอร์แทน วายุยืนมองเจ้าของร่างเพรียวสมส่วนที่วันนี้ดูเหนื่อยมากกว่าที่เคยเป็น ตรงใบหูที่เคยขาวนั่นแดงราวกับว่ามันกำลังร้อนจัด เขาเอื้อมมือไปจับมันโดยไม่ทันคิดและไม่ได้รับอนุญาติ...และพบว่ามันร้อนจริงเสียด้วย

“ผมมียา เดี๋ยวกินข้าวก่อนนะ”

คุณเจ้าของร้านบอกก่อนจะพาตัวเองเดินหลบไปหลังร้านพักใหญ่ แล้วกลับมาด้วยข้าวและยาตามที่บอกโดยไม่มีผิดเพี้ยน

“ใครได้มึงไปนี่โคตรโชคดี”

คนที่อายุมากกว่าว่าติดตลก ส่วนคนที่เด็กกว่าอย่างวายุได้แค่ยิ้มแล้วก็เสเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นอีกคนกำลังดันตัวลุกขึ้นมากินข้าว

“พี่ชอบงานแบบนี้เหรอ”

วายุไม่สันทัดกับงานที่จะต้องทนแดดทนฝนเสียเท่าไหร่ แต่เพราะในตอนนั้นพ่ออยากให้เรียนวิศวะ เขาจึงเลือกเรียนวิศวะคอมพิเตอร์อย่างช่วยไม่ได้ เพราะถ้าจะต้องทำงานจริงๆก็คงไม่ต้องออกไปทำงานกลางแจ้งแน่นอน แต่ในที่สุดการเป็นเจ้าของร้านกาแฟก็ดูเหมือนจะเหมาะกับเขาที่สุด

“ตอนแรกคิดว่ามันเท่ดี แต่เอาจริงๆเหนื่อยเหี้ยๆ”

อีกคนว่า คุณเจ้าของร้านมองลูกค้าคนสุดท้ายของวันไปด้วยสลับกับการเก็บร้านไปด้วย ธนาวินมีรูปร่างที่เหมาะเจาะ อาจจะเตี้ยกว่าเขาไปสักหน่อยแต่ก็สูงกว่ามาตรฐานคนไทยทั่วไป คุณวิศวกรมักจะสวมเสื้อช็อปทับกับเสื้อเชิ๊ตแขนยาวสีฟ้าอ่อน แต่ที่ดูจะสะดุดตาจริงๆ วายุว่าคงเป็นหน้าตาของธนาวินกระมัง ลองมองรวมๆดูแล้ว...วายุว่าอาชีพนี้ดูเหมาะกับธนาวินมากจนบอกไม่ถูก

 “แล้วทำไมมึงมาเปิดร้านนี้ล่ะ”

คนที่ถามคนอื่นถูกถามกลับในที่สุด วายุยิ้มให้อีกคนเช่นเดิมก่อนจะตอบ

“ความจริงผมก็อยากเท่ แต่ผมกลัวแดด”

คุณวิศวกรดูไม่ค่อยจะเข้าใจกับคำตอบของเขานักแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร วายุมองธนาวินที่กินข้าวไปเงียบๆก่อนที่จะกินยาตามเข้าไป และสุดท้ายแล้วก็กลับไปทำงานทั้งๆที่ตัวเองไม่สบาย และวายุเองก็ไม่ทันจะได้ห้ามเสียด้วยซ้ำ


                  *********


“รับอะไรดีครับ”

เกือบอาทิตย์แล้วที่ธนาวินไม่ได้แวะเวียนมาที่ร้าน วายุว่าอย่างกับบางอย่างมันไม่เหมือนเดิม อย่างน้อยก็คือเวลาปิดร้านที่เร็วขึ้นเกือบชั่วโมง และวันนี้คุณลูกค้าคนนั้นก็แวะมาในตอนเที่ยงไม่เหมือนเช่นเคย

“เอาของมาฝาก”

จากคำตอบเหมือนเดิมที่น่าจะได้กลับกลายเป็นอย่างอื่น เมื่ออีกคนว่าพลางหยิบตั๋วหนังสามถึงสี่ใบออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

“เด็กที่ไซต์ได้ฟรีมา หมดเขตวันนี้”

เพราะวายุคงดูไม่เข้าใจกับสถานการณ์ตรงหน้า อีกคนจึงพลิกหลังบัตรที่เป็นกระดาษใบยาวให้อีกคนดู

“ขอบคุณครับพี่ แต่ผมไม่รู้จะไปดูกับใคร”

คุณเจ้าของร้านตอบพลางยิ้มให้กับคุณวิศวกรที่ขมวดคิ้วเป็นปมอย่างกับว่ากำลังคิดอะไรอยู่ พร้อมๆกับการจ้องที่นาฬิกาข้อมืออยู่แบบนั้น

“ร้านปิดกี่โมงล่ะ วันนี้กูเลิกเร็ว”

วายุยิ้มให้กับคำพูดอ้อมค้อมที่ดูยังไงก็คือการชวน

“ปิดตอนนี้เลยก็ได้ครับ”

และในที่สุดวายุก็หัวเราะเมื่ออีกคนทำหน้าตาเหรอหรา เพราะตอนนี้มันพึ่งจะเที่ยงวันเท่านั้นเอง

“เอาเข้าไป”

ธนาวินว่าให้กับท่าทางสนุกของคุณเจ้าของร้านก่อนจะลงมือกินข้าวที่วันนี้มีผัดผัก กับไข่ต้มและสลัดอีกชามใหญ่ เขาว่าถ้าวายุทำกับข้าวในปริมาณแบบนี้ขายจริงๆร้านคงเจ๊งในเร็ววันแน่นอน
    
พวกเขานัดเจอกันตอนเกือบสองทุ่มที่หน้าร้านกาแฟของวายุ ธนาวินที่พึ่งจะวิ่งออกมาจากไซต์งานมองเด็กอีกคนที่สวมเสื้อยืดกางเกงยีนส์กับรองเท้าแบรนด์ดัง ต่างจากเขาที่สวมเสื้อเชิ้ตและกางเกงยีนส์โทรมๆ ดูแล้วรสนิยมต่างกันโดยสิ้นเชิง

“เอาซะกูน้อยใจตัวเองเลย”

เขาว่าแหย่เมื่อเดินมาถึงตัวอีกคน วายุเกาคอแก้เขินแต่ไม่ได้ว่าอะไร

“ขอกลับไปอาบน้ำก่อนได้ไหม”

วายุหัวเราะ เขาว่าต่อให้คนอย่างธนาวินสวมกางเกงขาสั้นรองเท้าแตะกับเสื้อขาดๆหรือสูทแพงๆก็คงไม่ได้ต่างจากเดิมเท่าไหร่ เขาหมายถึงด้วยลักษณะของธนาวินจะอย่างไรก็คงจะเหมือนเดิม...แต่เขาบอกไม่ได้หรอกว่าเพราะอะไร

“เดินไปไหม”

คุณเจ้าของร้านกาแฟถาม เพราะด้วยทำเลแถวนี้มีห้างใหญ่อยู่สองถึงสามแห่งไม่ไกลนัก และรถก็ติดมากเสียด้วย เขาคิดว่าการเดินคงจะเป็นทางเลือกที่สุดในเวลานี้ และธนาวินก็เห็นด้วยกับข้อเสนอแนะนั้น ท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าว ฟุตบาทที่ทั้งแคบทั้งระเกะระกะไปด้วยร้านค้าแผงลอย ธนาวินจึงปล่อยให้อีกคนเดินนำไปข้างหน้า ส่วนตัวเขาเดินตามและมองสองข้างทางที่ไม่ค่อยได้สังเกตุมันนัก ถึงดูวุ่นวายไปเสียหน่อยแต่มันก็มีเสน่ห์ของมันอยู่เหมือนกัน...จะว่าไปแล้วเขาก็ทำงานหนักเกินไปจนไม่ได้พักนานพอดู วินก้าวเท้าตามแผ่นหลังนั่นเป็นจังหวะแต่ก็เผลอสะดุดอยู่บ่อยครั้งเมื่อคนที่เดินอยู่ด้านหน้าหันมามองอย่างกับกลัวว่าเขาจะหายไป...
       
           ตั๋วหนังที่ได้ฟรีมาวันนี้เป็นหนังรักไทยที่ค่อนข้างจะเนิบนาบ คนที่เด็กกว่าสังเกตุว่าอีกคนหาวแล้วหาวอีกและไม่นานนักก็หลับไปจนได้ เขามองเสี้ยวหน้าอีกคนในความมืดอยู่สักพักก่อนจะหันกลับไปมองจอเช่นเดิม แต่ว่าเรื่องราวในจอกลับไม่ได้ซึมเข้าไปในใจแม้แต่น้อย วายุใช้เวลาเหล่านั้นนั่งคิดอะไรอยู่เงียบๆ ถือเสียว่าวันนี้พวกเขาทั้งคู่ได้พักผ่อนไปพร้อมๆกัน

“ไม่ชอบหนังรักเหรอครับ”

“เปล่าหรอก ขอโทษนะที่ไม่ได้ดู”

ธนาวินบิดขี้เกียจพร้อมกับหันไปตอบอีกคนในระหว่างที่เดินออกมาจากโรงหนัง ที่ข้างในนั้นพึ่งจะฉายหนังที่เขาจับใจความไม่ได้แม้แต่น้อย

“ไม่เป็นไรครับ”

วายุบอกก่อนจะหัวเราะเมื่ออีกคนหาวหวอดใหญ่โดยไม่ได้อายสาวๆที่กำลังมองอยู่

“อะไร?”

ธนาวินหันมาถามเขา และเขาก็ตอบกลับไปด้วยคำถามเช่นกัน

“กลับเลยไหม”

เพราะตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะเที่ยงคืน ผู้คนจึงไม่พลุกพล่านและอากาศก็เย็นขึ้นมากแล้ว พวกเขาทั้งคู่เดินเคียงกลับมาในทิศทางเดิม เดินด้วยกันไปเรื่อยๆ คุยกันไปเรื่อยๆราวกับเป็นเรื่องที่ทำประจำ คนเด็กกว่าชำเลืองมองคนที่เป็นรุ่นพี่ของตนอยู่หลายต่อหลายครั้ง แม้อยากจะถามอะไรหลายอย่างออกไปแต่ก็ไม่ได้ทำเช่นนั้น ได้แต่ถามเรื่องพื้นๆทั่วไปอย่างที่เคยทำ

“หิวไหม”

วายุถามเมื่อมองเห็นร้านอาหารตามสั่งข้างทางที่มีลูกค้าประปราย

“กิน”

อีกคนตอบอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินนำไปที่ร้านนั้น

“มึงกินเผ็ดไม่ได้สินะ”

ธนาวินว่าก่อนจะให้ซ่อมจิ้มแครอทจากจานเขาไป วายุพยักหน้าน้อยๆพลางตักข้าวในจานเข้าปากไปด้วย บางทีอีกคนคงสังเกตุเห็นได้จากกับข้าวในกล่องข้าวพลาสติกสีส้มนั่น วายุยิ้มให้ตัวเองจากความรู้สึกที่ยังนิยามให้มันไม่ได้

“ข้าวที่ทำมาให้อร่อยดีนะ”

วายุพยักหน้าแล้วยิ้มอีกครั้ง ใครคนนั้นที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันก้มลงเพื่อจัดการกับข้าวในจานตัวเองบ้าง ผมยาวประบ่าที่ถูกมัดไว้ประจำหลุดรุ่ยบางทีอาจจะเกิดจากการนอนทับมันในโรงหนังเมื่อครู่ก็ได้ วายุนั่งมองเจ้าของมันที่ดูท่าทางจะไม่ได้ใส่ใจกับปอยผมสีเข้มที่ตกลงมาเกลี่ยข้างแก้ม มันดูน่าจะนุ่มและดูน่าจะเกะกะในบางที คนที่ตัวโตกว่าเอื้อมมือไปจับปอยผมที่ปรกหน้าของอีกคนเบามือ ก่อนจะจับพวกมันทัดหูให้... ในตอนนั้นคนที่ก้มหน้าก้มตากินข้าวเงยหน้าขึ้นมามองที่เขานิ่ง วายุสบนัยน์ตาสีเข้มนั่นอยู่นานก่อนจะก้มหน้าลงกินข้าวเหมือนดังเช่นตอนแรกและไม่ได้พูดอะไรต่อหลังจากนั้นอีก




TBC..
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-03-2016 10:17:52 โดย zearet17 »

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4526
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
หวานละมุนเรื่อย ๆ แต่ดูมั่นคง

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5468
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
เรื่องน่ารักดีค่ะ

ออฟไลน์ frodo_slave

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
หวานๆ อิ่มๆ น่ารัก รอตอนต่อนะค้าบบบ

ออฟไลน์ chard

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 25
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ขอบคุณครับ

ออฟไลน์ zearet17

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 345
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +555/-0
    • facebook



วันนี้คุณเจ้าของร้านกาแฟเลื่อนเวลาปิดร้านให้ช้าลงหน่อยเมื่อเห็นว่าลูกค้าคนสุดท้ายของร้านยังไม่มา เขาสลับสายตามองที่หนังสือเล่มใหม่ กล่องข้าว และประตูบานนั้นอยู่หลายครั้ง

“รับอะไรดีครับ”

เขาเอ่ยทักทายวิศวกรกลุ่มใหญ่ที่มีชุดและหมวกลักษณะคุ้นตา แต่กลับไม่เจอใครบางคน หลังจากที่ปล่อยให้คุณลูกค้ากลุ่มใหญ่สั่งเมนูของร้านเสร็จเรียบร้อย เขาถึงได้กล้าถามออกไป

“วินไปไหนครับ”

เขาถือวิสาสะเรียกชื่อเล่นของอีกคน หลายคนในนั้นมองหน้ากันไปมาอย่างสับสน

“วินที่ผมยาวๆครับ”

เขาพูดถึงผมยาวประบ่าของธนาวินที่มักจะรวบเผยให้เห็นใบหน้าสีขาวที่แดงเพราะแดดอยู่ประจำ

“วันนี้วินมันเข้าออฟฟิศครับ”

หนึ่งในนั้นตอบกลับมาในที่สุด วายุบอกขอบคุณและเดินกลับไปทำงานดังเดิม เห็นทีวันนี้เขาคงจะต้องปิดร้านเสียแล้ว

                  *********

         นานๆครั้งที่ร้านของวายุถึงจะมีออเดอร์ทีละมากๆ และนานเกือบเดือนแล้วเหมือนกันที่เขาไม่ได้พบกับธนาวิน แต่เขาก็ยังปิดร้านช้าเพื่อรอคนๆนั้นทุกวัน คุณเจ้าของร้านถือถุงกาแฟที่บรรจุแก้วกาแฟเกือบสิบแก้วเต็มสองไม้สองมือเดินข้ามถนนอย่างระมัดระวัง ปกติแล้วเขาจะให้เด็กที่ร้านไปส่งของข้างนอก แต่วันนี้เมื่อเห็นว่าออเดอร์ถูกสั่งมาจากในไซต์ก่อสร้างคอนโด เขาจึงอาสาแบกถุงขนาดใหญ่มาเอง วายุเอาของไปให้ลูกค้าที่สั่งเป็นอันดับแรก ก่อนจะยืนหันรีหันขวางอยู่ตรงลานกว้าง เพียงครู่เดียวเขาก็เห็นใครบางคนยืนทำงานอยู่ไกลเกือบร้อยเมตร แม้จะมองเห็นไม่ชัดนักแต่วายุก็จำคนๆนั้นได้ดี

“อ้าว มาไง”

วายุยิ้มให้อีกคนที่สาวเท้าเข้ามาหา เวลาธนาวินทำงานดูต่างไปจากปกติอยู่มากโข คุณเจ้าของร้านตัวใหญ่อยากจะพูดอะไรหลายอย่าง แต่เพราะสูดฝุ่นเข้าไปในปริมาณมากกว่าปกติที่เป็นจึงจามออกมาอย่างช่วยไม่ได้ และดูท่าทางจะหยุดไม่ได้หากยังยืนอยู่ในบริเวณนี้

“มึงเป็นภูมิแพ้มากกว่า ไม่ได้กลัวแดดหรอก”

“ถ้าผมบอกอย่างนั้นมันก็ไม่เท่สิ”

พอเขาตอบไปแบบนั้นด้วยท่าทางยิ้มแย้มอีกคนก็ถอนหายใจเฮือก ก่อนจะดึงมือของเขาแล้วเดินนำไปที่ตู้คอนเทนเนอร์อันใหญ่ ข้างในนั้นติดตั้งเครื่องปรับอากาศไว้อย่างดี วายุมองข้อมือของตัวเองที่ถูกกุมไว้ตัวมือที่เล็กกว่าไปพร้อมๆกับใช้มืออีกข้างปิดจมูกตัวเองเอาไว้

“จมูกแดงหมดเลย”

อีกคนว่าพลางยื่นทิชชู่ให้ เขารับมันมาเช็ดน้ำมูกที่จู่ๆก็ไหล และน่าเสียดายที่มือข้างนั้นปล่อยไปเสียแล้ว...

“ข้าวเหรอวะ”

อีกคนถามเมื่อเขายื่นกล่องพลาสติกสีส้มอันใหญ่ให้ไป วายุพยักหน้าแทนคำตอบ

“ขอบใจ”

เขาได้คำขอบคุณมาพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง นั่นเป็นรอยยิ้มที่ดูดีจนเขาแอบยิ้มตามไม่ได้

“คือ...”

คุณเจ้าของร้านมีหลายอย่างที่อยากจะถามออกไป และดูเหมือนอีกคนจะรู้ทัน

“ไปช่วยงานห้างที่พัทยามา ดำปี๋เลย”

วายุส่ายหน้าแทนคำตอบ เมื่อเห็นว่าสีผิวเกือบแทนของอีกคนออกจะดูดีเสียด้วยซ้ำ

“ดีแล้ว”

เขาโพล่งออกไป อีกคนที่กำลังหยิบโทรศัพท์มือถือออกมามองหน้าคุณเจ้าของร้านอย่างไม่เข้าใจ

“ผิวแบบนี้สวยแล้ว”

วายุย้ำอีกครั้ง ธนาวินที่ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจกับคำชมยิ้มตามรุ่นน้องตัวใหญ่ที่ยิ้มจนตาปิด ก่อนจะขอตัวเมื่อมีคนโทรเรียกให้กลับไปทำงานต่อ เขาทิ้งท้ายไว้เมื่อเห็นอีกคนทำหน้าหงอยไม่เขากับหน้าตาที่คมคายเสียท่าไหร่

“เดี๋ยวพรุ่งนี้แวะไปหา”

                  ********

“รับอะไรดีครับ”

คุณเจ้าของร้านกาแฟเอ่ยทักธนาวินที่เดินเข้าร้านมาในชุดลำลองดูแปลกตา แถมดูเหมือนว่าคนๆนั้นจะมาเร็วกว่าเดิมไปหลายชั่วโมงเพราะตอนนี้ร้านพึ่งเปิด ทั้งๆที่ปกติจะมาก็ต่อเมื่อร้านใกล้ปิดแท้ๆ คุณวิศวกรหนุ่มนั่งลงตรงเก้าอี้ตัวเดิมก่อนจะตอบ

“เหมือนเดิม”

อีกคนเดินออกมาหาด้วยรอยยิ้มกว้างเช่นเดิมแล้วยื่นหนังสือหลายเล่มที่เก็บไว้ให้ตอนไม่อยู่ วายุคงสามารถตอบได้แล้วว่าทำไมคุณวิศวกรคนนี้แม้จะสวมอะไรก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่ เพราะก็คงดูดีหรืออาจจะเรียกว่าน่ารักในสายตาเขาอยู่ดี น่าแปลกไม่น้อยที่เขาพึ่งจะนึกได้

“วันนี้หยุดเหรอครับ”

“อือ”

ใครอีกคนตอบอย่างเนือยๆเป็นปกตินิสัยและเอาแต่มองการ์ตูนที่ส่งให้

“แล้วพี่มาทำไม”

วายุถามก่อนจะนั่งลงข้างๆอีกคน วันนี้เขาละมือจากการจัดร้านในตอนเช้า โดยปล่อยให้เด็กๆในร้านจัดการ ส่วนตัวเองมานั่งเป็นเพื่อนคุณลูกค้าคนแรกของวันแทน

“ก็มาหามึงไง”

เขายิ้มให้กับคำตอบของอีกคน ธนาวินที่กำลังจดจ่อกับตัวหนังสือตรงหน้าเงยมามองอยู่หน่อยก่อนจะพูดต่อ

“ไม่มาเดี๋ยวก็หงอย”

วายุหัวเราะเสียงดังก่อนจะปฏิเสธออกไป

“ใครหงอย ไม่มี”

ดูเหมือนคนที่กำลังตั้งใจอ่านหนังสือจะไม่ฟังเสียแล้ว วายุยิ้มให้ทั้งๆแบบนั้นก่อนจะลุกขึ้นไปทำงานเมื่อเห็นลูกค้าทยอยเข้าร้านมาในยามเช้า เขาแอบชำเลืองมองอีกคนอยู่เรื่อยๆ แต่หลังจากยุ่งอยู่พักใหญ่พอหันไปหาอีกที ใครคนนั้นก็หลับไปเสียแล้ว...ธนาวินฟุบหลับอยู่ตรงเคาเตอร์อย่างกับเป็นพวกจองที่ไว้ติวหนังสือในร้านกาแฟ และอย่างกับว่ากาแฟที่เขาทำให้เมื่อเช้าจะไม่ส่งผลอะไรเลย วายุชั่งใจอยู่สักพักก่อนจะเดินไปปลุกอีกคน

“หือ...”

คนที่พึ่งจะตื่นดูจะงัวเงียอยู่ไม่น้อย วายุยิ้มให้อย่างเคยก่อนจะนั่งลงข้างๆและเอ่ยปากชวนอย่างไร้เหตุผล

“ไปเที่ยวกัน”

ธนาวินมองหน้าคุณเจ้าของร้านอยู่ครู่เดียว ก่อนจะหันไปมองนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาบ่ายโมงพอดี

“เที่ยวยังไง”

ธนาวินงงอยู่ไม่ใช่น้อย เพราะตอนนี้ในร้านลูกค้าค่อนข้างจะเยอะพอสมควร แล้วปกติร้านนี้จะปิดก็เกือบทุ่ม เขามองเจ้าของร้านที่ไม่ได้ตอบอะไรออกมาแต่กลับถามเพิ่มอีกครั้ง

“ไปไหนดีครับ”

วินมองหน้าเจ้าของร้านที่นั่งตัวโตยิ้มกว้างอยู่ตรงหน้าแล้วก็เผลอยิ้มตาม...บางทีเขาก็คิดว่าการที่มีธุรกิจเป็นของตัวเองนี่ดีจริงๆหรือบางที่เพราะเป็นวายุมันถึงดีก็ได้...

“อะไรของมึงวะ”

ธนาวินพูดกลั้วหัวเราะให้กับท่าทางตั้งอกตั้งใจของคุณเจ้าของร้านในการแอบหนีร้านตัวเองเที่ยว ก่อนจะลุกขึ้นบิดขี้เกียจพร้อมกับตอบคำถามของคนที่เด็กกว่า

“อยากไปทะเล”

ธนาวินไม่รู้ว่าสามัญสำนึกของคนส่วนใหญ่ในยามที่อยากจะท่องเที่ยวหรือพักผ่อนทำไมถึงต้องเป็นทะเล แต่จะว่าให้ว่าอะไรก็คงไม่ได้เพราะธนาวินก็เป็นหนึ่งในคนส่วนใหญ่นั่น คุณลูกค้าของร้านนั่งเคาะนิ้วกับขาตัวเองเป็นทำนองเพลงสากลที่อีกคนเปิดในรถ ส่วนคุณเจ้าของร้านที่เปลี่ยนหน้าที่มาเป็นสารถี ตั้งใจขับรถมาเกือบชั่วโมงโดยไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่นั่นก็ไม่ทำให้อึดอัดอะไรแม้แต่น้อย ธนาวินคิดอะไรสะระตะอยู่พักใหญ่ก่อนจะถามออกไป

“คิดยังไงถึงชวนมา”

ดูเหมือนว่าอีกคนจะคิดอยู่หน่อย แต่ก็ตอบออกมาเหมือนคนที่ไม่ได้คิดอะไรเลย

“ไม่รู้ครับ”

ธนาวินหัวเราะน้อยๆให้กับท่าทางมึนๆของคนเด็กกว่า สักพักใครคนนั้นก็ถามคำถามที่ไม่เกี่ยวเนื่องกันออกมา

“ถ้าทำงานนี้เสร็จแล้วต้องไปที่ไหนต่อ”

คนที่นั่งฮัมเพลงไปด้วยคิดอยู่หน่อยแต่ก็ตอบเหมือนไม่ได้คิดเช่นกัน

“ไม่รู้ครับ”

วายุหัวเราะให้กับการเอาคืนที่ไม่ต่างกัน พวกเขาใช้เวลาไม่นานมากจากใจกลางเมืองหลวงก็มาถึงชายทะเลใกล้กับกรุงเทพในยามบ่ายคล้อย ชายหาดที่นี่ไม่ได้สวยนัก หาดทรายไม่ได้ขาว ทะเลไม่ได้เป็นสีเขียวและนักท่องเที่ยวก็เยอะมากจนรู้สึกไม่เป็นส่วนตัว แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อใดที่ยืนอยู่ด้านหน้าทะเล... ก็ยังรู้สึกผ่อนคลายอยู่ดี



“จะได้เจอกันอีกไหม”

วายุถามคำถามที่เคยอยากถามมานานเมื่อตัวเขาเองนั่งลงที่ทรายตรงหน้าหาด อีกสักพักน้ำก็คงจะขึ้นมาถึงบริเวณนี้...

“อีกตั้งนาน”

อีกคนตอบพร้อมกับนั่งลงข้างๆกัน

“คิดถึงกู?”

ใครคนนั้นถามออกมาเบาๆ วายุหัวเราะก่อนจะบอกออกไป

“ไม่รู้หรอก”

คนที่ตัวใหญ่กว่าหน่อยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายภาพทะเลเบื้องหน้า เขาเซฟและกะว่าจะโพสลงโซเชียลเน็ตเวิร์คอย่างที่เกือบทุกคนในยุคนี้จะต้องทำ แต่ก่อนที่จะทำแบบนั้นคุณเจ้าของร้านกาแฟก็ส่งโทรศัพท์มือถือให้อีกคน

“แท็กชื่อให้หน่อย”

ธนาวินนิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมา เขาหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องเล็กมาไว้ในมือก่อนจะพิมชื่อตัวเองลงไปและกดเพิ่มเป็นเพื่อน น่าแปลกไม่น้อยที่พวกเขามีเพื่อนร่วมกันอยู่เกือบสามสิบคน แต่พวกเขากลับไม่เคยรู้จักกันกันมาก่อนหน้านี้

“เนียนนะเรา”

วินว่าก่อนจะส่งมันกลับให้เจ้าของ ซึ่งคุณเจ้าของเอาแต่หัวเราะและไม่ได้พูดอะไรออกมา


‘Please, stay with me’


นั่นเป็นแคปชั่นใต้ภาพทะเลที่ทอดยาวจนสุดสายตาพร้อมกับดวงอาทิตย์สีส้มแดงที่กำลังจะลับหายไป...และภาพนั้นคือภาพที่แท็กชื่อของธนาวินติดไว้ด้วย...


              
      *********


วายุเห็นอีกคนวิ่งเข้ามาในร้านในเวลาเย็นที่ปราศจาคคนเช่นเดิม เพียงแต่วันนี้ฟ้ามืดครึ้มและฝนกำลังตกหนัก เขายิ้มกว้างให้อย่างเคยแต่กลับเริ่มต้นบทสนทนาต่างไปจากเดิม

“เปียกหมดเลย”

คุณเจ้าของร้านเดินออกมาจากเคาท์เตอร์ วันนี้เขาเลือกที่จะหยิบผ้าขนหนูของตัวเองที่พาดไว้ตรงบ่าส่งให้อีกคน ธนาวินยืนสูดหายใจนิ่งๆด้วยท่าทางเหนื่อยหอบเพราะหายใจไม่ทัน และนิ่งไปกว่าเดิมเมื่อใครอีกคนวางมือใหญ่พร้อมกับผ้าสีขาวสะอาดบนหัวของเขาก่อนจะเริ่มเช็ดผมที่เปียกลู่  วินค่อยๆปรับลมหายใจให้ดีขึ้น พร้อมๆกับถูกวายุถามออกมาด้วยเสียงที่เบาจนแทบจะไม่ได้ยิน

“กินข้าวไหม”

ธนาวินมองหน้าอีกคนอยู่หน่อยก่อนจะตอบ

“อืม”

และนั่นก็เป็นคำตอบที่เสียงเบามากเช่นกัน วายุค่อยๆดึงหนังยางที่รวบผมที่ยาวเกินไปอยู่หน่อยของอีกคนออกเบาๆแล้วถึงเริ่มเช็ดผมด้านหลังที่ยังเปียกอยู่ให้ ดวงตาสีเข้มช้อนมองเขาอยู่อย่างนั้นโดยไมได้พูดอะไร

“เอากาแฟไหม”

คุณเจ้าของร้านว่าแล้วดึงอีกคนเข้ามาใกล้กว่าเดิมเมื่อเริ่มเช็ดตรงไรผมด้านหลังไม่ถนัด เสียงฝนที่ดังอยู่ข้างนอกไม่ได้ทำให้เสียงหัวใจที่เต้นอยู่ตอนนี้เบาลงแม้แต่น้อย

“อืม”

ธนาวินตอบด้วยเสียงดังกว่าเดิมเล็กน้อย ก่อนที่วายุจะเปลี่ยนจากการเช็ดผมให้อีกคนมาเป็นการวางมือสองข้างโอบไว้บนบ่าของเขาแทน ธนาวินที่ยืนเงียบตั้งแต่ต้นหัวเราะออกมาด้วยท่าทางเช่นเคยและมองใบหน้าคมนั่นอย่างต้องการคำตอบ แต่ไม่ทันไรก็ได้คำถามใหม่มาอีกรอบ

“แล้วจะรับเจ้าของร้านทานเพิ่มไหมครับ”

ในที่สุดธนาวินก็หัวเราะจนทำลายบรรยากาศที่เคยมีจนป่นปี้ ก็ในเมื่อคำถามกำกวมข้างต้นมันตลกน้อยเสียเมื่อไหร่ แต่หลังจากหัวเราะออกไปแบบนั้น คุณเจ้าของร้านกาแฟก็เสไปมองทางอื่นพร้อมๆกับใบหูที่แดงแจ๋ แสดงว่าคำถามนั่นคงใช้ความกล้ามากพอสมควร

“ฟรีไหมครับ”

วินถามกลั้วหัวเราะเมื่อเห็นว่าอีกคนยังไม่มีท่าทีว่าจะหันกลับมา และฝ่ามือที่โอบตรงคอเขาไว้ก็ชื้นเหงื่อเสียจนเปียก

“ฟรีครับ”

วายุตอบอย่างหนักแน่น พร้อมๆกับใบหูที่แดงขึ้นไปอีก

“งั้นเอาก็ได้”

ธนาวินตอบส่งๆก่อนจะหัวเราะเสียงดังออกมาอีกครั้ง วายุที่หันไปมองทางอื่นอยู่นานหันมายิ้มกว้างให้จนดวงตาเรียวหยีลงเกือบจะปิด วินมองใบหน้าตื่นเต้นเป็นเด็กๆของคุณเจ้าของร้านกาแฟแล้วถามออกไป

“นี่มึงชอบกูเหรอวะ”

วายุแทบทรุดเมื่อได้ยินคำถามพร้อมๆกับใบหน้างงๆของอีกคน แต่ในที่สุดก็หลุดขำออกมา

“ผมนึกว่ารู้แล้วนะ”

คุณเจ้าของร้านตอบคุณลูกค้าที่ตั้งใจรอฟังคำตอบไปด้วยกลั้นขำไปด้วย ในที่สุดใครคนนั้นก็บอกออกมา

“ใครจะไปรู้วะ”

ธนาวินยิ้มให้อีกคน ก่อนที่วายุจะได้พูดอะไรต่ออีกคนที่ตัวเล็กกว่าหน่อยอย่างคุณลูกค้าก็เขย่งตัวขึ้นมาจูบเบาๆที่สันกรามของอีกคน ริมฝีปากร้อนแตะเพียงชั่วครู่ก่อนจะผละออกไป

“ไม่พอครับคุณลูกค้า”


วายุว่าด้วยท่าทางจริงจัง...คุณลูกค้าที่ยืนอยู่นิ่งๆคิดว่าตัวเขาเองคงต้องเสียตังค์ดื่มกาแฟร้านนี้ไปอีกนานทีเดียว...




-------- THE END ----------



แม้จะเล็กน้อยและสั้นมาก แต่ก็ขอบคุณที่มีความสุขกับมันค่ะ
 :pig4: :pig4:


ออฟไลน์ chaichan

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 106
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 :กอด1:น่ารักมากครับ

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6300
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
น่ารักอ่ะๆๆๆๆ

ออฟไลน์ Starry[Blue]

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 178
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
นุ่มๆค่ะ น่ารักจัง

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ chaoyui

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1144
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-3
ละมุนมากค่ะ :m1:

ออฟไลน์ Be mine

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 80
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
น่ารักดีค่ะ ขอบคุณนะคะ :mew1:

ออฟไลน์ youuue

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 133
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1
 :-[ :-[  น่ารักมากเลย ขอรับบบบ o13

ออฟไลน์ frodo_slave

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
หวาน ละมุนละไม อ่านแล้วใจฟูๆ  :-[

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9
น่ารักอ่ะ :impress2:

ออฟไลน์ purple

  • Aventador FC
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
ง่าา น่ารักจัง อ่านไปเขินไป
ชอบฟีลลิ่งแบบนี้ อ่อนหวานละมุนละไม
ยิ้มแก้มแตกแล้วค่ะ 55

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5468
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
น่ารักแบบไม่หวือหวา แต่ตรึงใจในความรู้สึก
จนอยากจะได้ตอนพิเศษสักตอนสองตอน

ออฟไลน์ B.Lumi

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 54
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 :o8: น่ารักมากเลย
ค่อยๆเติมความหวานให้กัน ไม่รีบเร่ง
ขอตอนพิเศษด่วนเลยค๊าา

ออฟไลน์ เฉื่อย

  • UNCOMMON AS NORMAL.
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 67
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ออฟไลน์ May@love

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 828
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-2
ชอบอ่ะ ขอบคุณนะคะสำหรับนิยาย.

 :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ qilarsy39

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 240
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
น่าร้ากกกกกก

ออฟไลน์ treenature

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 423
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +134/-0
ชอบมากเลย

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1868
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
 :o8: :o8: :o8:
อ่านไปยิ้มไป ดีแล้วเจ้าของร้านกล้าพูดออกไป ไม่งั้นไม่ใช่เรื่องสั้นแน่ ๆ
 :z2: :z2: :z2:

ออฟไลน์ M_April

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 162
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0

ออฟไลน์ maemix

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-3

ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2925
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
น่ารักอ่าาาาาา

ออฟไลน์ XVIII.88

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
    • XVIII.88
น่ารักดีจังเลยค่ะ  :-[

ออฟไลน์ ketekitty

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 778
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
ละมุนมาก  :impress2:

ออฟไลน์ P.PIM

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 236
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-0
ละมุนมากกกกกกกกก ชอบบบบบ  :katai5: :katai5: :katai5:

ออฟไลน์ em1979

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 464
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด