เริ่มต้นจากการแอบรัก ตอนที่30(END) 06/06/2559(03.33) p.16 *จบแล้วย้ายห้องได้ค่ะ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: เริ่มต้นจากการแอบรัก ตอนที่30(END) 06/06/2559(03.33) p.16 *จบแล้วย้ายห้องได้ค่ะ  (อ่าน 294133 ครั้ง)

ออฟไลน์ ex-soulL

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-6
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

                                                           *****************************************
                                               


                                                                             แอบรัก...


Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-08-2016 01:07:00 โดย ex-soulL »

ออฟไลน์ ex-soulL

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-6
Re: แอบรัก... (INTRO) 31/08/2558
«ตอบ #1 เมื่อ31-08-2015 01:06:08 »

INTRO

“ต พัต...ไอ้เหี้ยพัต!”

“เสียงดังทำห่าไรของมึงวะจีน”

ผมหันไปหาเพื่อนตัวเองที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างไม่เข้าใจ ตอนนี้นั่งกันอยู่ที่ม้าหินอ่อนหน้าคณะ มันตะโกนขนาดนี้คนที่เรียนอยู่ชั้นห้ายังได้ยินเลยมั้ง

“โอ้โห ยังมีหน้าถามกูอีกนะ กูเรียกมึงเป็นรอบที่สามล้านเห็นจะได้  ไม่เอาตีนสะกิดก็ดีแค่ไหนแล้ววะ”

เพื่อนตัวดีทำหน้าเหมือนผมทำผิดใหญ่หลวงมากมายซะอย่างนั้นที่ไม่ได้ยินมันเรียก แต่ก็นะ เมื่อกี้ผมเองก็มัวแต่มองมัวแต่คิดอะไรเพลินไปหน่อย ไม่แปลกถ้าจะไม่ได้ยิน

“เออๆ กูคิดไรเพลินๆ แล้วมึงมีไร”

“ไอ้กิมไลน์มาบอกแล้วว่าไม่ต้องรอละ มันมีประชุมด่วนไปกับเราไม่ได้”

พอดีว่าผมรอเพื่อนอีกคน นัดกันไว้ว่าจะไปดูหนังสือที่ศูนย์หนังสือกัน ซึ่งไอ้กิมที่พูดถึงมันบอกว่าติดคุยงานเลยให้รอก่อนสงสัยจะยาวเลยไปไม่ได้แล้ว ไม่แปลกหรอกครับประธานรุ่นก็งี้มีงานนู้นนี่นั่นเยอะแยะไปหมด

“อืม งั้นก็ไปกันเลย”

“เดี๋ยวๆ อย่านึกว่าเมื่อกี้กูไม่เห็นว่ามึงมองอะไร แหนะ มองเดือนทันตะตาค้างเลยนะมึง ก็เห็นแม่งมองมาเป็นปีแล้ว เมื่อไหร่จะเข้าไปจีบซักทีวะ”

เรื่องอื่นไม่เห็นมันจะตาไวขนาดนี้ ทีเรื่องนี้นี่ไม่เห็นจะเคยพลาด ใช่ครับ...อย่างที่ไอ้จีนพูด ตอนที่มันเรียกแล้วผมไม่ได้ยินก็เพราะว่ามัวแต่สนใจใครบางคนที่เดินผ่านหน้าคณะหมาดๆไปเมื่อซักครู่

“ทำไมต้องจีบ” ผมถามออกไป สรุปคือศูนย์หนังสือนี่ไม่รู้ว่าจะได้ไปตอนไหน พอพูดเรื่องนี้ทีไรยาวทุกที

“ไอ้สาดดดดด มองอยู่อย่างนี้เดี๋ยวหมาก็คาบไปแดกซักวัน มึงก็รู้ว่าเขาน่ะฮอตแค่ไหน นี่กูได้ยินข่าวมาว่าเดือนวิศวะยังตามจีบเลยนะเว้ย”

ใจกระตุกนิดหน่อยกับสิ่งที่ไอ้จีนบอก แต่ก็พยายามทำใจให้ชินเพราะผมเองก็รู้ดีว่าใครคนนั้นฮอตแค่ไหน มีดีกรีเป็นถึงเดือนคณะไม่มีคนสนใจก็คงจะเป็นไปไม่ได้หรอก

“ก็แล้วแต่เขาดิวะ”

“โอ๊ย กูขอพูดยาวๆเลยนะ ถึงวันนี้กูก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมมึงถึงไม่เข้าไปจีบเขาวะ มองมาตั้งแต่แรกแล้วมึงยังจะรออะไรอีกเพื่อน ถ้ามึงจีบป่านนี้มีลูกด้วยกันไปแล้วมั้ง ทุกวันนี้ยังแค่มอง มองแล้วก็มอง แอบเดินไปทันตะบ่อยๆ ไปจอดรถแถวนั้น นั่งมองรถเขา นี่มึงทำขนาดนี้มึงยังจะรออะไรรร คนหล่ออย่างกูไม่เข้าใจ”

“...”

“...”

“ไปศูนย์หนังสือเถอะ”

แล้วผมก็เดินออกมาจากตรงนั้นโดยที่ไม่ได้รอไอ้จีนแต่อย่างใด เพื่อนสนิททั้งสองคนรู้เรื่องนี้ดี ผมชอบเดือนทันตะตั้งแต่ที่เข้ามาเรียนที่นี่จนตอนนี้ขึ้นปีสองแล้วความรู้สึกก็ยังเหมือนเดิม ผมเป็นคนที่หวั่นไหวยากเพราะฉะนั้นถ้าได้รู้สึกอะไรไปแล้วก็จะเลิกยากหรือไม่มีวันเลิกเลย เพื่อนผมก็กรอกหูทุกวันว่าให้จีบแต่ผมก็ยังเฉย

ไม่รู้สิ...บางทีการแอบมองแอบทำอะไรเพื่อเขาแบบนี้มันก็มีมุมดีๆเหมือนกันนะ อย่างน้อยการที่ผมไม่ได้ครอบครองเขาสิ่งหนึ่งที่ผมจะไม่มีทางรู้สึกคือการไม่สูญเสีย

อย่างน้อยที่ที่ผมยืนตรงนี้ก็จะไม่มีทางสูญเสียเขาไป...

มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ?


*****************************************

Talk

อินโทรสั้นเนอะ :mew3: :mew3: เป็นกำลังใจให้คนแต่งด้วยนะคะ ฝากเรื่องนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของทุกๆคนด้วย :monkeysad: :monkeysad: ชอบไม่ชอบยังไงก็ฝากติชมด้วยน้าาา~ มาเกริ่นเล็กๆน้อยก่อน เดี๋ยวมาต่อเนอะ  :mew1: :mew1:
ปล. ชื่อเรื่องไม่รู้ว่ามีคนใช้ไปรึยัง ถ้ามีแล้วรบกวนท้วงด้วยนะคะ  :pig4: :pig4:


ออฟไลน์ LonelyBoiZ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 309
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-2
Re: แอบรัก... (INTRO) 31/08/2558
«ตอบ #2 เมื่อ31-08-2015 01:08:38 »

เรื่องน่าสนใจดีครับ
ลงบ่อยๆน๊าาา
ติดตามๆ

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
Re: แอบรัก... (INTRO) 31/08/2558
«ตอบ #3 เมื่อ31-08-2015 09:23:32 »

ขอตอน 1 ค่าาา

บทนำสั้นไป -.-

ออฟไลน์ panitanun

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 482
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: แอบรัก... (INTRO) 31/08/2558
«ตอบ #4 เมื่อ31-08-2015 12:03:05 »

เาใจช่วยค่าาา :ling1: :ling1:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: แอบรัก... (INTRO) 31/08/2558
«ตอบ #5 เมื่อ31-08-2015 14:27:15 »

มารออ่าน

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3594
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
Re: แอบรัก... (INTRO) 31/08/2558
«ตอบ #6 เมื่อ31-08-2015 19:55:01 »

แอบรัก แบบนี้จะได้รักไหมเนี่ย แอบกลัวชื่อเรื่อง อิอิ
แล้วตัวนำเรื่องดันชอบแบบแอบๆๆด้วย ฮ่าๆๆๆ

ออฟไลน์ ex-soulL

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-6
Re: "แอบรัก" ตอนที่1 31/08/2558
«ตอบ #7 เมื่อ31-08-2015 21:35:32 »

ตอนที่1

ซ่าาาาาาาาาา

เสียงฝนเทกระหน่ำลงมาไม่ลืมหูลืมตาทำเอาผมมองมันด้วยความเบื่อหน่าย ช่วงนี้เป็นช่วงหน้าฝนก็ไม่แปลกที่มันจะตก แต่บางทีบ่อยๆก็ทำเอาเพลียได้เหมือนกัน ร้อนเกินก็ไม่ดีหนาวเกินก็ไม่ดีฝนตกเกินก็ไม่ดี ไม่มีอะไรดีซักอย่าง

“กูจะเอาใบเบิกยาของพวกหลีดไปส่งห้องสโมก่อน พวกมึงกลับก่อนเลยแล้วกัน” ผมเอ่ยบอกกิมและจีนเมื่อนึกขึ้นได้ว่าหัวหน้าฝ่ายพยาบาลฝากมาเพราะวันนี้มันติดธุระด่วน

“พวกกูไปด้วยเปล่า”

“ไม่ต้องหรอก กูไปแป๊บเดียวก็กลับ มึงมีร่มใช่ไหมจีน” หันไปถามเพื่อนอีกคนเพราะรู้ว่าไอ้กิมไม่ได้พกร่มมา ถามว่ารู้ได้ยังไงน่ะเหรอ วันนี้มันมาเรียนมีแค่หนังสือกับดินสอหนึ่งแท่ง แค่นั้น

“มีๆ”

“เออ งั้นเอามันกลับด้วยแล้วกัน กูไปละ”

พูดจบก็หันกลับไปอีกทางเพื่อไปห้องสโมทันที แค่แวะเอาใบเอกสารมาส่งเท่านั้น ไม่ได้อะไรมากมายครับ แต่ยื่นเอกสารเสร็จดันเจอกับเพื่อนอีกเอกนึงซึ่งเข้ามาถามเรื่องงานของมหาลัยที่กำลังจะมีขึ้นพอดีเลยคุยกันนานหน่อยก่อนจะแยกย้าย ผมเดินออกมาจากตึกเรียนเพื่อไปยังลานจอดรถรวมของมหาลัย ปกติก็จอดที่คณะนั่นแหละ แต่เมื่อเช้ามาสายเลยต้องไปจอดนั่น และในจังหวะที่เดินผ่านตึกของคณะทันตะสายตาเจ้ากรรมดันเหลือบเห็นใครบางคนยืนอยู่มุมประตูทางเข้าตึก พลันทำให้สองขาที่ก้าวอย่างเร่งรีบเพราะฝนตกหนักต้องหยุดกึก ยังไม่ทันสมองจะสั่งการอะไรร่างของตัวเองก็เดินเข้าไปในตึกนั้นเสียแล้ว

   คนที่ยืนอยู่หันมามองเล็กน้อยในตอนที่ผมหุบรมลงแล้วไปยืนอยู่ไม่ไกลจากเจ้าตัวนัก ดูเหมือนว่าที่อีกคนยังอยู่ตรงนี้เพราะไม่มีร่มเลยออกไปไหนไม่ได้ ตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบ5โมงเย็นแล้ว คนก็เลยบางตามาก ผมทำท่าทีเป็นล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ ให้เหมือนว่ากำลังคุยกับใครบางคนที่เป็นเหตุให้ผมเดินเข้ามาที่นี่ ทั้งที่ในความจริงแล้วไม่ได้คุยกับใครเลย กดนั่นกดนี่มั่วไปหมดก่อนจะยกโทรศัพท์มาแนบหู

“กูมารอมึงหน้าตึกแล้วเนี้ย...แล้วแม่งไม่บอกให้เร็วกว่านี้วะว่ากลับไปแล้ว...เออๆ...แค่นี้แหละ”

รางวัลตุ๊กตาทองปีหน้าคงจะเป็นของผมนี่แหละ==  เดือนทันตะไม่ได้หันมาสนใจผมอีกแต่เพราะเรายืนห่างกันไม่มากเท่าไหร่ผมจึงมั่นใจว่าที่พูดไปเมื่อซักครู่เขาต้องได้ยิน อีกฝ่ายเอาแต่มองไปยังสายฝนที่ตกหนักราวกับครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เสี้ยวหน้าที่ผมเห็นมันบอกอย่างนั้น

แล้วผมจะเอาไงวะ? จะให้เดินไปลานจอดรถต่อแล้วทิ้งคนตัวเล็กให้อยู่คนเดียวคงไม่ต้องเดินเข้ามาที่ตึกนี้ตั้งแต่แรกหรอกมั้ง แต่จะให้เข้าไปคุยก็ไม่รู้จะทำยังไง...

“นะ นาย จะไปไหนเหรอ เรา...เราขอติดร่มไปด้วยได้ไหม”

“...”

ไอ้ที่ผมเงียบคือผมช็อคอยู่ อึ้งไงไอ้เหี้ย...ก็ในจังหวะที่มัวแต่คิดอะไรบ้าบออยู่กับตัว พอเงยหน้าขึ้นคนหน้าหวานก็มาหยุดข้างๆแล้ว ยิ่งปากบางๆเอ่ยขยับพูดด้วยเสียงที่ไม่มั่นใจยิ่งแล้วใหญ่ แต่ถามว่าหน้าผมแสดงอะไรออกไปคงต้องบอกว่าเฉยล่ะมั้ง อีกฝ่ายถึงได้ดูหน้าเสียไปจนสังเกตได้ พอจะรู้เหมือนกันว่าตัวผมเองค่อนข้างจะหน้าดุ

“อ่า ไม่ได้สินะ...ขอโทษที่ถาม”

“เอาไปสิ”

“ห๊ะ?”

คือสงสัยว่าตัวเองจะคิดดังไปหน่อย ที่ผมเอ่ยไปเมื่อกี้ยังไม่ได้รับการกลั่นกรองจากสมองอีกแล้ว แน่นอนว่าหน้าขาวๆนั่นดูแปลกใจกับคำพูด3คำผมมาก จะบอกว่าไงวะ คือถ้าเขาติดร่มไปด้วยมันไม่น่าจะรอดเพราะร่มคันไม่ได้ใหญ่มากเท่าไหร่และตัวผมเองก็ไม่ได้ตัวเล็กเลยซักนิดแค่คนเดียวฝนยังสาดใส่เลย(ถึงแม้ว่าเขาจะตัวเล็กมากก็ตาม) ที่พูดไปคือจะบอกว่าให้เขาเอาร่มไปเลย  พอไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไงเลยยื่นร่มในมือไปหาดื้อๆ

“เอาไปใช้...”

อีกฝ่ายมองอย่างแปลกใจ ไม่เข้าใจ งง และคงอีกหลายความรู้สึก ปกติแล้วผมเองก็ไม่ใช่คนพูดเก่งอะไร การมาอยู่ใกล้เขาก็ตื่นเต้นพออยู่แล้วจะให้พูดหรืออธิบายอะไรยาวๆมันเลยทำไม่ค่อยจะได้ ถ้าไอ้เพื่อนสองตัวนั่นรู้มันต้องหัวเราะเยาะผมแน่ๆ

“ให้เราเอาไปใช้เหรอ?” เสียงใสไปไหน แค่นี้ก็ใจสั่นจะแย่

“อืม”

“ถ้าให้เราแล้วนายจะใช้อะไร” ผมยังยืนถือร่มอยู่อย่างนั้น เขาเองก็ยังไม่รับไปหรอก เออ ใครจะกล้ารับ แต่ผมก็เป็นประเภทที่ถ้าให้ก็คือให้ ไม่อยากรับก็ต้องรับ

“เอาไปเถอะ”

เพราะคงจะแสดงออกถึงเจตนารมณ์ที่ชัดเจนทั้งทางสีหน้าและแววตา มือเล็กๆนั่นเลยเอื้อมมาหยิบร่มไปจนได้ แม้ดูท่าว่าจะไม่อยากรับเท่าไหร่ก็ตาม พอเขารับไปผมเลยยิ้มบางๆออกมาก่อนจะเหลือบสายตาไปมองฝนที่ยังคงตกหนักถึงจะลดลงจากตอนแรกแล้วแต่ก็ยังถือว่าหนักอยู่ดี

“ไปนะ”

ไม่ทันอยู่ดูหรอกว่าเขาทำหน้ายังไงหรือพูดอะไรออกมาเพราะผมตัดสินใจวิ่งผ่าฝนออกมาจากตรงนั้น แน่นอนว่ายอมรับสภาพตัวเองอยู่แล้วว่าต้องเปียกโชกไปทั้งตัว ดีที่ว่าใช้กระเป๋าหนังของที่อยู่ข้างในเลยคงไม่เปียกซักเท่าไหร่ พอถึงรถนี่เปียกยันกางเกงในก็ว่าได้ เปิดกระเป๋าหยิบเอากุญแจรถออกมาเปิดแล้วเข้าไปนั่ง พรุ่งนี้ต้องเปลี่ยนรถแน่ๆเบาะเปียกขนาดนี้

หวังว่าร่มที่ให้ไปจะทำให้คนที่ติดอยู่ตึกคณะตัวเองกลับได้ซะทีนะ...




...........................................................................


“ฮัดชิ้ว!”

“กูเห็นมึงจามมาสามวันละ ไม่สบายรึไงวะ” เสียงไอ้กิมถามขึ้น ก็ตั้งแต่โชว์แมนวันนั้นแหละที่ทำให้ผมจามมาตลอด ไม่เชิงว่าไม่สบายแต่ก็ดูคัดจมูกอยู่เล็กๆ ดีที่ว่ากินยาดักไว้แล้ว

“เปล่า กูแค่คัดจมูก ช่วงนี้ฝนตกบ่อย” ตอบออกไปพลางขยี้จมูกไปด้วย คันชะมัด

“แต่มึงก็ไม่ใช่คนป่วยบ่อยนี่” อย่างที่ไอ้จีนพูดแหละครับ ผมไม่ใช่คนป่วยบ่อยเท่าไหร่เพราะออกกำลังกายตลอด แต่ว่าถ้าได้เป็นทีนี่ก็หนักเลย อากาศธรรมดาดันเป็นขึ้นมาก็มีนะ ระบบในร่างกายก็กวนตีนอ่ะบางที

“นานๆทีเป็นคงอยากจะเตือนว่ากูก็เหมือนคนปกติมั้ง”

เพื่อนทั้งสองส่ายหน้าน้อยๆกับคำตอบที่ขอไปทีของผม พวกมันหันไปสนใจโทรศัพท์ในมือต่ออย่างไม่สนใจผมอีก เห็นอย่างนั้นเลยหยิบของตัวเองมาเล่นเกมส์บ้าง ไม่ใช่พวกโซเชียลอะไรเหมือนเพื่อนหรอก เอาจริงๆคือผมไม่ค่อยติดสื่อพวกนั้น เข้าไปดูบ้างประปรายเวลามีแจ้งเตือน ที่เล่นบ่อยก็คงจะเป็นไลน์เพราะดูท่าว่าจะมีประโยชน์ในการสื่อสารกับเพื่อนที่สุด เป็นสื่อเดียวจริงๆที่เล่นบ่อยกว่าทุกๆอัน

“ไอ้เหี้ยยยยยย กูว่าที่มึงจามไม่ใช่เพราะอากาศแล้ว”

เสียงไอ้กิมดังมากจนเพื่อนที่นั่งรอเรียนอยู่ในห้องหันมาหมด พอรู้ว่าเป็นเสียงมันก็หันกลับตามเดิม ปกติอ่ะที่มันโหวกเหวกโวยวาย แต่ดูเหมือนว่าผมนี่จะไม่สนใจไม่ได้เพราะจำเลยดูท่าว่าจะเป็นตัวเอง สายตาคาดคั้นถูกส่งมาให้ ก่อนที่มันจะส่งมือถือข้ามหน้าผมไปให้ไอ้จีนดูก่อน ทีนี้กลายเป็นเพื่อนทั้งสองที่พร้อมใจกันส่งสายตาคาดคั้นมาให้ ไอโฟน6สีดำของไอ้กิมวางลงข้างหน้าอย่างสื่อว่าให้ดูสิ่งที่อยู่ในนั้น และผมเองก็ไม่ลังเลที่จะหยิบขึ้นมาดูเพราะสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างว่างานจะเข้า    
   

ชื่อไอจีที่ปรากฏไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นของใคร แน่ล่ะว่าผมเข้าไปส่องเขาอยู่บ่อยๆ แต่ที่พวกมันจะให้ดูบนหน้าจอนี่สิ

รูปร่มพร้อมกับแคปชั่น...


“ขอบคุณที่ทำให้กลับบ้านได้ : )
...ไม่ป่วยใช่ไหมนะ?”



“กูจำได้ดีว่านี่ร่มมึง ไม่ต้องมาแถว่าของคนอื่น เพราะรอยหมึกนั้นกูเป็นคนทำเอง..พูดมาให้หมด วันไหน ตอนไหน อะไรยังไง”

ยิ่งกว่าตำรวจสอบสวนโจร ทั้งคำพูดและสีหน้ากดดันจากเพื่อนทั้งสอง ใช่ครับ ที่จริงร่มผมก็เป็นร่มสีน้ำเงินเข้มธรรมดาทั่วไปที่ไม่มีลวดลายอะไร และสิ่งที่ยืนยันเป็นอย่างดีคือรอยหมึกของไอ้กิม วันนั้นมันดันมือลื่นทำปากกาหมึกดำที่ลบไม่ออกตกใส่ร่มที่วางอยู่บนโต๊ะ และนั่นคือหลักฐานที่ทำให้ผมปฏิเสธไม่ได้

“เลิกเรียนค่อยเล่า” อาจารย์เดินเข้ามาพอดีเมื่อถึงเวลา ส่วนตัวผมเองก็ไม่ได้จะปิดบังอะไรอยู่แล้ว พวกเราสามคนพูดกันทุกเรื่องเพียงแต่เรื่องนี้ผมเองไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนเลยยังไม่ได้เล่าก็เท่านั้น







“มาเลย พวกกูพร้อม” ไอ้จีนนี่สงสัยนั่งเก็บกดมาทั้งคาบ ยุกยิกๆตลอดตอนเรียน มองผมอยู่นั่น นี่พออาจารย์บอกเลิกได้พวกมันแทบจะเก็บกระเป๋าให้ผมเลยมั้ง

“เร็วๆ ก่อนที่ต่อมเสือกกูแตก โอ้ย ไอ้คนไหนบอกไม่เอาไม่จีบแล้วร่มคุณมึงไปอยู่ที่เขาได้ไงครับ เล่ามาเลยๆๆๆ” ไอ้กิมนี่หนักกว่า

“เออๆ ก็แค่วันนั้นที่กูบอกพวกมึงกลับก่อนแล้วเอาใบเบิกยาไปให้สโม ตอนจะเดินกลับไปเอารถก็เห็นเขาติดฝนอยู่เลยเอาร่มไปให้ก็เท่านั้น”

“แล้วพูดอะไรบ้าง ยังไง เจอกันที่ไหน”

“เขาติดอยู่ที่คณะเขา กูก็แค่ยื่นร่มให้แล้วก็บอกว่าเอาไป พอเขารับไปแบบงงๆก็เลยวิ่งออกมาเลย” ผมไม่ได้เล่าละเอียดนักและพวกมันรู้ดีว่าถ้าผมบอกแค่ไหนคืออยากให้รู้แค่นั้น ไม่เซ้าซี้เกินกว่าลิมิตที่ผมกำหนด

“ไอ้สัด แค่เนี้ยอ่ะนะ ทำไมมึงไม่พูดไม่ถามไม่อะไรให้มันมากกว่านั้นวะ ไลน์เลยอะไรก็ว่าไปสิ”

“ไอ้กิม มึงดูหน้าเพื่อนมึงด้วย กล้าเดินเอาร่มไปให้เขามึงก็ควรจะดีใจแล้วนะ”

“นั่นสินะ โอเคเพื่อน มึงพัฒนาขึ้นแล้วหลังจากที่ทำแค่มองเขามาตลอดหนึ่งปีเต็ม”

“พอเลย เสร็จแล้วนะเรื่องที่พวกมึงอยากรู้ ไปแดกข้าวได้แล้ว” คิดดูว่าอยากรู้ขนาดไหนถึงขั้นที่ยังไม่ยอมไปทานข้าว ต้องมานั่งคุยกันที่หน้าคณะก่อน

“ปะๆ หมดเรื่องแล้วกระเพาะกูทำงานแล้วเนี้ย” ผมส่ายหน้าใส่พวกมันทันที ก่อนจะเดินไปทางโรงอาหารทิ้งให้เพื่อนสองตัวแอบเม้าเรื่องของผมอยู่ข้างหลัง


ป่านนี้จะทำไรอยู่วะ...

เอาจริงๆผมแอบตื่นเต้นและดีใจนะที่เขาอัพรูปร่มผมขึ้น แถมแคปชั่นที่อ่านครั้งเดียวก็จำได้ขึ้นใจ ประโยคสุดท้ายที่บอกไม่ป่วยใช่ไหมทำให้เผลอคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาเป็นห่วง...

บ้าบอวะ คิดไร้สาระแล้วก็ยิ้มกับตัวเอง แบบที่เขาสาวๆสมัยนี้ชอบพูดใช่ไหม...ไอ้คำว่ามโนน่ะ




.......................................................


Win Winnapat
53 mutual friend
Confirm   Delete


มือที่จับโทรศัพท์สั่นขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ ผมกำลังจะนอนแล้วเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คนู้นเช็คนี่ คือปกติแล้วผมไม่ได้เปิดแจ้งเตือนอะไรให้แจ้งที่หน้าจอเลยนอกจากไลน์ พอเห็นว่ามีเลขแจ้งขึ้นมาที่มุมขวาของแอพสีฟ้าเลยกดเข้ามาดู ที่จริงมีคนแอดเพื่อนมาก็หลายคน แต่สายตากลับหยุดอยู่แค่ชื่อๆเดียว

ชื่อและรูปที่ปรากฏอย่างชัดเจนของเดือนคณะทันตะ...

ลังเลอยู่นานจนในที่สุดก็กดรับไปแม้จะงงและสงสัยมากว่าวินหาเฟสผมเจอได้ยังไงก็ตาม เฟสบุ๊คผมไม่ได้มีอะไรอัพเดตซักเท่าไหร่จึงไม่กลัวว่าเขาจะเข้ามาเห็นอะไร ผมเองก็เคยเข้าไปส่องเฟสเขาบ้างแหละแต่นานๆทีเพราะไม่ค่อยเล่นอะไรพวกนี้อย่างที่บอก มือก็เลื่อนดูหน้าจอเรื่อยๆ เพื่อนอัพนู้นนี่นั่นตามประสาแต่ก็ไม่ได้กดไลค์อะไร อยู่ดีๆตัวเลขก็ปรากฎขึ้นตรงMessengerผมเลยกดเข้าไปดูว่าใครกันที่ส่งมา อาจจะเป็นพวกชวนสมัครงานจะได้บล๊อคไปเลย


Win Winnapat
เจ้าของร่ม?



ผมยังไม่ได้กดเข้าไปให้ขึ้นอ่านทั้งๆที่อ่านวนซ้ำอยู่สิบรอบเห็นจะได้ พยายามกลั่นกรองสิ่งที่จะพิมพ์อย่างดีก่อนจะกดเข้าไปแล้วพิมพ์กลับทั้งที่ใจสั่นๆ เขาแอดผมมาก่อนก็ดีใจจะแย่ นี่ทักมาด้วยนะเว้ย

?

นี่คือกูคิดแล้วใช่ไหม== ก็ผมไม่รู้จะพิมพ์อะไร ตื่นเต้นด้วยแม่ง

นายเจ้าของร่มสีน้ำเงินวันนั้นใช่ไหม?

อืม

อ่า เราขอโทษที่ทักมารบกวนนะ

ขอบคุณมากที่ให้เรายืมร่มวันนั้น

จะให้เราเอาไปคืนที่ไหนดี :)


ไม่เป็นไร เก็บไว้เถอะ


เผื่อลืมหยิบร่มมาอีกอย่างน้อยก็คงจะมีของผมติดไว้เผื่ออีกซักอัน...

เห้ย ไม่ได้ๆ

ต้องคืนดิ งั้นเดี๋ยวเราเอาไปคืนที่คณะนะ


บอกว่าไม่เป็นไร

ให้เราเก็บไว้ได้ไง

ของนาย แค่นี้ก็เกรงใจจะแย่

เอาร่มให้เราแล้ววิ่งตากฝนออกไปเลยเราก็รู้สึกแย่จะแย่แล้ว


ดื้อ

ไอ้สัด มื่อลั่น! กดส่งไปแล้วถึงได้แต่เอาผ้าห่มคลุมหัว กูส่งไรไปวะเนี้ย ขึ้นว่าอ่านแล้วแต่อีกฝ่ายยังไม่ตอบอะไรกลับมา คงไม่อยากคุยกับผมแล้วมั้ง อยู่เฉยๆก็ไปว่าเขาแบบนั้น

ไม่ได้ดื้อซะหน่อย

นายเองก็ดื้อ :p


ผมยิ้มออกมาทันทีที่เห็นว่าอีกยังยอมคุยต่อ ใจที่หนักอึ้งเมื่อครู่ก็เบาลงอย่างรวดเร็ว แล้วคำพูดน่ารักไปไหนวะ ตามนิสัยเขาแหละ วินเป็นคนเฟรนลี่ เขาไม่หยิ่งเลย ข้อนั้นผมรู้ดี

==

5555

เอ้อ ลืมถามชื่อเลย

เราชื่อวินนะ นายล่ะ?


ชอบมาหนึ่งปีเต็มขนาดนี้จะไม่รู้ได้ไง...

เราชื่อพัต

อ่า โอเค^^

สรุปแล้วให้เราเอาร่มไปคืนที่ไหน


ไม่ต้อง บอกให้เก็บไว้

==

นี่เอาอิโมติคอนนี้มาเล่นผมคืนเหรอวะ เดี๋ยวเถอะๆ

นอนได้แล้ว

ดึกแล้ว

เปลี่ยนเรื่องเลย

ก็ด้ายยยยยย

ไม่คืนก็ไม่คืน

ต่อให้จะขอคืนทีหลังเราก็ไม่ให้หรอก แบร่


มาแลบลิ้นอยู่ข้างหน้าจริงๆดิ จะกัดให้ลิ้นขาดแม่ง หึหึ

ทีหลังก็อย่าลืมร่มอีก

นอนได้แล้ว

ฝันดีครับ


ฝันดี~ ^^

แล้วผมก็ยิ้มกับตัวเองราวกับคนบ้า ทำตัวอย่างกับสาวน้อยแรกรุ่นพึ่งหัดมีความรัก มองตัวหนังสือไม่กี่คำบนโทรศัพท์ตัวเองอยู่อย่างนั้น คำพูดที่เคยพูดไว้ว่าจะไม่จีบ แค่อยู่ตรงนี้ก็ดีแล้วขอกลืนทิ้ง


พ่อกับแม่บอกผมเสมอว่าอย่าปล่อยให้โอกาสที่เข้ามาหลุดลอยไปโดยไม่ได้ทำอะไร...


แน่นอนว่าโอกาสครั้งนี้ผมไม่ปล่อยไปแน่
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ฝากบอกเดือนทันตะด้วยนะครับ : )






********************************************



Talk

เอาแล้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  :mew3: :mew3: พัตเขาจะไม่ได้แค่แอบรักอีกต่อไปแล้วนะคะ ชื่อเรื่องหมายถึงเพราะความแอบรักเป็นบ่อเกิดของเรื่องนี้ แต่ว่าก็พอแล้วเนอะกับช่วงหนึ่งปีเต็ม ต่อจากนี้จะไม่แอบอีกต่อไปแล้วนะเออ :impress2: :impress2:

เรื่องนี้ไม่ดราม่านะคะ คนแต่งไม่ใช่สายนั้นเลย :mew1: :mew1: ใครที่กลัวดราม่านี่ไม่มี จบแฮปปี้แน่นอน  :กอด1: :กอด1:

จะพยายามมาอัพบ่อยๆน๊าาาาา  :L2: :L2:


**ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์มากๆค่ะ เป็นกำลังใจที่ดีที่สุดเลยยยย :pig4: :pig4:









« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-08-2015 22:46:41 โดย ex-soulL »

ออฟไลน์ Meimei

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 103
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: "แอบรัก" ตอนที่1 31/08/2558
«ตอบ #8 เมื่อ31-08-2015 21:48:04 »

อ่านไปยิ้มไป 55555
วินน่ารักจัง
  :กอด1:

ออฟไลน์ Malila

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 285
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: "แอบรัก" ตอนที่1 31/08/2558
«ตอบ #9 เมื่อ31-08-2015 22:06:49 »

ชอบก็จีบเลยชอบก็จีบเลยเซ่    :impress2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: "แอบรัก" ตอนที่1 31/08/2558
« ตอบ #9 เมื่อ: 31-08-2015 22:06:49 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
Re: "แอบรัก" ตอนที่1 31/08/2558
«ตอบ #10 เมื่อ31-08-2015 22:34:13 »

จะขำมากถ้าวินเป็นรุก 555555555555

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: "แอบรัก" ตอนที่1 31/08/2558
«ตอบ #11 เมื่อ01-09-2015 17:49:38 »

จะฝากบอกก็ขอที่อยู่หน่อยซิ

ออฟไลน์ SiHong

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 484
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2
Re: "แอบรัก" ตอนที่1 31/08/2558
«ตอบ #12 เมื่อ01-09-2015 20:11:53 »

น่ารัก  :-[

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
Re: "แอบรัก" ตอนที่1 31/08/2558
«ตอบ #13 เมื่อ01-09-2015 21:04:49 »

ไหนๆ โอกาสก็เข้ามาทักทายพัตถึงที่ขนาดนี้แล้วจะไม่คว้าเอาไว้ก็กระไรอยู่ล่ะเน้อ~ :m3:

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3594
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
Re: "แอบรัก" ตอนที่1 31/08/2558
«ตอบ #14 เมื่อ01-09-2015 21:28:32 »

พัดมานนนนนนนรุกแล้ว ลุย ฮ่าๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ Kelvin Degree

  • ถ้าวันนั้นเลือกที่จะเดินออกไป คงไม่เจ็บมาจนถึงทุกวันนี้...
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1700
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-2
Re: "แอบรัก" ตอนที่1 31/08/2558
«ตอบ #15 เมื่อ02-09-2015 23:12:06 »

น่ารัก จังครับ

ออฟไลน์ kub_kwonny

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
Re: "แอบรัก" ตอนที่1 31/08/2558
«ตอบ #16 เมื่อ03-09-2015 01:14:33 »

สนุกดีครับ รอตอนต่อไปครับ  :impress2:

ออฟไลน์ ex-soulL

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-6
Re: "แอบรัก" ตอนที่2 *04/09/2558
«ตอบ #17 เมื่อ04-09-2015 00:52:14 »

ตอนที่ 2

ยังไม่นอน?

ในวันต่อมาตอนเกือบจะเที่ยงคืนผมก็ตัดสินใจทักเขาไปอีกเมื่อเห็นว่าอีกคนออนอยู่ วันนี้เอาแต่เข้ามาเช็คMessengerทั้งวัน เห็นเขาออนบ้างไม่ออนบ้างอยู่ตลอด แถมยังเอาแต่เปิดอ่านแชทที่คุยกันซ้ำๆ หึหึ ตลกตัวเอง

ทำงานนนนนนนน
เด็กถาปัตย์ว่างรึไง

รู้ได้ไงวะว่าผมเรียนถาปัตย์ จำได้ว่าไม่เคยบอกเขานะแล้วผมก็ไม่ได้ระบุในเฟสบุ๊คด้วยว่าเรียนคณะไหนหรือว่าเรียนที่ไหน
 
รู้ได้ไงว่าเราเรียนถาปัตย์?

คึคึ
ไม่บอกกกกกกก


กวนนะเด็กทันตะ

รู้ได้ไงว่าเราเรียนทันตะ?

นี่ลืมไปรึเปล่าว่าวันนั้นผมเอาร่มให้ที่ไหน ก็นั่นมันตึกทันตะนะครับ ทำงานจนเบลอรึไงวะ ฮ่าๆๆๆๆ แล้ววินก็เป็นถึงเดือนก็ต้องเคยเห็นตามโปสเตอร์ตามกิจกรรมของมหาลัยอยู่แล้ว แต่ว่ากวนเขาคืนหน่อยก็ดี

ไม่บอก หึหึ

นอกจากว่างแล้วยังขี้กวน


ใครกวนก่อน คิดดีๆ

ใครรรรรรรรรรรรรรรรร๊??

==

:p
เดี๋ยวเราต้องไปทำงานแล้วนะ


ครับ
            
ใจจริงก็อยากจะบอกอะไรอยากจะพูดมากกว่านั้นแต่สถานะตอนนี้มันยังไม่สมควร ผมรู้ว่าคณะเขาเรียนหนักมากแค่ไหน แต่ถึงอย่างนั้นก็อยากบอกให้พักบ้างอยากบอกว่าสู้ๆ แต่ใช่ว่าคณะตัวเองจะไม่หนักนะ ก็งี้แหละถาปัตย์ตอนไม่มีงานก็ไม่ค่อยมี ส่วนมากเป็นงานชิ้น พอมีทีคือทำแบบไม่ต้องหลับไม่ต้องนอนกันเลย สภาพตอนนั้นเด็กแต่ละคนนี่เหมือนศพ หันไปทางไหนจะเจอแต่สีหน้าอันอ่อนเพลียอย่างที่ไม่เจริญหูเจริญตา

^^

อีกฝ่ายตอบมาแค่นั้นก่อนที่จะเห็นว่าเขาออฟไปแล้ว เมื่อไม่มีอะไรทำผมก็กดล็อคโทรศัพท์แล้ววางไว้โต๊ะข้างเตียงก่อนจะหลับตาลงเพราะพรุ่งนี้มีเรียนเช้า
หวังว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำงานจนเช้า....


...................................................................


“อะไร?” ไอ้กิมถามขึ้นเมื่อผมวางโทรศัพท์ลงตรงหน้ามัน ตอนนี้อยู่โรงอาหารคณะซึ่งยังแทบไม่มีคน มารอเรียนเกือบชั่วโมงเห็นจะได้ ก็เพราะไอ้กิมที่ไม่รู้ว่าคึกอะไรโทรปลุกทั้งผมและไอ้จีนตั้งแต่6โมงนั่นไง บอกว่าต้องมาถึงมอก่อนแปดโมง งอแงจนผมจะบ้า

“เปิดดูแชทเฟส” อย่างที่บอกไปว่าเราไม่มีเรื่องที่ปิดบังกัน แต่จะให้พูดผมก็กระดากเลยให้พวกมันอ่านเอาเองว่าผมจะสื่อถึงเรื่องอะไร แชทแรกเด่นหราขนาดนั้นคงจะเข้าใจนะ

“เหยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” เสียงร้องของเพื่อนทั้งสองที่สุมหัวกันดูโทรศัพท์ดังจนป้าขายข้าวแกงชะโงกหน้ามาดู

“ทักมาก่อนด้วยเว้ย แอดเฟสมึงมาก่อน?” ไอ้จีนถาม

“อืม”

“วู้ย เอาไงครับๆ ไหนบอกไม่จีบ วันที่สองมึงทักเขาไปก่อนนะเพื่อน”

“....จีบ ครั้งนี้ไม่ปล่อยไปแล้ว หึหึ” ผมตอบออกไปตามตรง ไม่มีอะไรที่จะต้องปิดบังอยู่แล้ว ยิ่งกับพวกมันทั้งสองคนยิ่งไม่มีอะไรที่ต้องปิด ที่จริงผมเองเป็นคนที่ค่อนข้างชัดเจนนะ คิดอะไรจะทำอะไรชอบหรือไม่ชอบอะไรแสดงออกชัดหมด ยกเว้นอีเรื่องที่แอบมองเดือนทันตะมาเป็นปีๆนี่ล่ะที่ไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่กล้าชัดเจนเหมือนเรื่องอื่นๆ

“โอ๊ย กูน้ำตาจะไหล มึงได้ยินเหมือนกูใช่ไหมจีน เพื่อนกูตัดสินใจแล้ว กูรอคำนี้มานานเหลือเกิน” บางทีก็สงสัยว่ามันเรียนถาปัตย์หรือนิเทศน์เอกการแสดง ผมทำหน้าเพลียๆใส่แต่ก็พูดไรไม่ได้อยู่ดี ต่อปากต่อคำกับไอ้กิมไม่มีวันชนะหรอก เหนื่อยเปล่าด้วยซ้ำ เก็บแรงไว้กระทืบมันอย่างเดียวตอนกวนมือกวนเท้ามากๆ

“เออออออ ชัดเจนแบบนี้หน่อย แต่ดูจากแชทแล้วก็ไปได้ดีนี่หว่า”

“ก็ดี แต่วินเป็นคนเฟรนลี่มึงก็รู้ เขาใจดี อาจจะคุยแบบนี้กับทุกคน” ผมคิดแบบนี้จริงๆ ไม่ใช่จะว่าเขาให้ความหวังคนอื่นไปทั่วนะ แต่ตามนิสัยเขาแล้วเวลามีคนมาทักมายุ่งด้วยเขาจะไม่ปฏิเสธแบบเย็นชาหรอก แล้วคนบางประเภทก็โคตรจะดื้อด้านแค่บอกดีๆไม่สะเทือน แต่ถึงจะคุยด้วยได้หมดก็คงมีขอบเขตบ้างแหละมั้ง แล้วที่เขายอมคุยกับผมก็คงเพราะว่าวันนั้นผมช่วยเขาไง

“ดูๆกันไปก่อน มึงเองก็ต้องชัดเจนว่าไม่ได้เต๊าะเล่นๆแบบคนอื่น อย่าให้เขามองว่ามึงเข้าหาเขาแบบที่คนอื่นเข้าหา เอาวะเพื่อนกู จะจีบใครทั้งทีก็เล่นซะคู่แข่งเยอะชิบหาย” ประโยคดีๆแบบนี้มีแต่ไอ้จีนเท่านั้นแหละ อย่างไอ้กิมนี่มีแต่พยักหน้าอย่างเดียว อะไรดีๆแบบนี้มันนึกไม่เป็นหรอก

“ก็ต้องลองดูซักตั้ง” ผมไม่ได้มั่นหน้าตัวเองหรือว่าอะไร มีโอกาสมาแล้วผมก็คว้าไว้เท่านั้น และสิ่งที่ผมเชื่อคือความจริงใจที่ตัวเองมี ถ้าเขาไม่โอเคก็ตามนั้น นั่นหมายถึงผมไม่ใช่สำหรับเขาและผมจะไม่เสียใจซักนิด อย่างน้อยผมก็ทำทุกอย่างอย่างที่สุดแล้วจริงๆ ได้ทำอย่างที่ตัวเองอยากทำ

“มีใครจะกล้าปฏิเสธน้องพัตกัน ฮอตกว่าเดือนคณะอีกนะรู้ยัง ฮ่าๆๆๆๆ” ผมโบกหัวไอ้กิมทันทีอย่างไม่ออมแรง ชอบเอาเรื่องนี้มาล้อผมอยู่เรื่อย คืองี้ครับ มหาลัยผมเขาจะคัดดาวเดือนด้วยการให้แต่ละชั้นปีส่งตัวแทนมาแล้วคัดกัน พอได้ดาวเดือนคณะแล้วก็จะเอามาแข่งกันทั้งมหาลัย ซึ่งตอนปี1รุ่นพี่เขาก็จะเอาผมแหละ แต่ผมก็พยายามปฏิเสธไปแล้วเพราะไม่ชอบอะไรแบบนี้ วันคัดตัวก็หนี ไม่ยอมเข้า พี่เขาเลยเหนื่อยใจที่จะตามแล้วหาคนอื่นแทนเลยรอดตัว ไอ้เพื่อนตัวดีของผมแม่งก็ชิงเป็นประธานชั้นปีแล้วก็รองประธานชั้นปีเลยรอดมาเหมือนกัน แล้วมันก็ชอบแซวว่าถ้าผมเข้าประกวดก็ชนะไปแล้ว ส่วนวินน่ะเขาก็ได้เป็นเดือนคณะเขาตอนปี1แถมยังได้รองเดือนมหาลัยอีกต่างหาก ส่วนของปีนี้ยังไม่ได้ประกวดครับ แต่ตัวแทนปี2ต้องไม่ใช่ผมแน่นอน ผมชิงรับผิดชอบงานด้านอื่นไปแล้ว

“พูดมากกูบอกไอ้เมี่ยงจับมึงเป็นนะปีนี้” ไอ้เมี่ยงกระเทยประจำชั้นปีครับ มันทำหน้าที่ตรงส่วนนี้

“บรื๋อ ไม่เอาอ่ะ”

ไอ้จีนยังส่ายหน้าใส่กับท่าทางปัญญาอ่อนของไอ้กิม ทั้งผมและไอ้จีนเลยปล่อยมันทิ้งไว้แล้วเดินไปซื้ออะไรมากินแทนดีกว่า ชีวิตมหาลัยก็งี้แหละครับ ไม่ได้อยู่บ้านก็ไม่มีคนทำอาหารไว้ให้ทานหรอก หากินเองทั้งนั้น พูดไปแล้วก็คิดถึงแม่ขึ้นมาทั้งที่เราก็คุยกันทุกวัน ไม่ได้กลับบ้านมาซักพักแล้วเพราะงานที่คณะ คงต้องหาเวลากลับบ้านบ้างแล้ว


...............................................................


(แม่ฝากเข้าไปเอาให้แม่หน่อยนะ พอดีวันนี้แม่ติดงาน แม่โทรบอกที่ร้านแล้ว พัตบอกชื่อแม่ไปได้เลยนะลูก)

“ครับๆ เดี๋ยวผมแวะไปเอาให้ แล้ววันเสาร์นี้จะเอาไปให้ที่บ้านนะครับ”

(โอเค แม่จะทำอาหารไว้รอนะจ๊ะ พ่อเรากลับมาจากญี่ปุ่นพอดีเลย)

“ครับแม่ ฝากบอกพ่อด้วยว่าอย่าลืมของฝากผม”

(ลูกคนนี้ก็...จ้ะๆ เดี๋ยวแม่บอกให้)

“สวัสดีครับ”

ผมยิ้มน้อยๆในขณะที่วางสายไป แม่โทรมาบอกให้มาเอาของให้ที่สยามน่ะครับเพราะว่าท่านติดธุระมาไม่ได้ ส่วนพ่อก็ยังไปดูงานที่ญี่ปุ่นยังไม่กลับมา ตัวผมเลิกเรียนแล้วพอดีเลยไม่มีปัญหาอะไร ก็ดีเหมือนกันถือโอกาสไปเดินเล่นด้วย

“สวัสดีค่ะ เชิญข้างในเลยค่ะ” พนักงานต้อนรับอย่างดีเมื่อมาถึงร้าน เป็นร้านเพชรที่ค่อนข้างหรูทีเดียว มีทุกอย่างทั้งเพชรเป็นเม็ด นาฬิกา สร้อยข้อมือ สร้อยคอ แหวน สรุปคือขายเครื่องประดับทุกอย่างที่ประดับด้วยเพชร บอกเลยว่าผมเองไม่เคยเดินเข้าร้านนี้แต่รู้ว่าเป็นร้านประจำของแม่ มองดูเพชรหลายเม็ดที่กระทบแสงจนเริ่มลายตา ทั้งร้านมีคุณหญิงคุณนายยืนดูอยู่สองสามคนทั้งที่ในตัวผมก็เห็นว่าเยอะแล้วนะ นี่ยังไม่พออีกเหรอครับ

“มารับของของคุณพิมพ์รรินทร์ครับ”

“อ๋อ ลูกชายคุณพิมพ์นี่เอง ซักครู่นะคะ” พนักงานยิ้มให้ก่อนจะเดินไปเข้าไป ผมเลยนั่งรอที่โซฟาสำหรับลูกค้า พนักงานอีกคนเดินเอาน้ำมาเสิร์ฟให้เรียบร้อย ซักพักพนักงานคนเดิมก็กลับออกมา แต่คราวนี้มากับผู้หญิงอีกคนที่คาดว่าน่าจะเป็นเจ้าของร้านที่หน้าตาท่าทางดูใจดี ไม่ได้มีเพชรตามตัวเหมือนคุณป้ากลุ่มนั้นด้วย

“พัตรึเปล่าลูก”
“ใช่ครับ สวัสดีครับ” ผมยืนขึ้นแล้วยกมื้อขึ้นไหว้ผู้ที่อวุโสกว่า แม่ผมสนิทกับเจ้าของร้าน เคยได้ยินเห็นท่านพูดถึงบ่อยๆอยู่เหมือนกัน แต่ผมเองไม่เคยเจอเพราะไม่เคยตามแม่มาที่นี่ ผู้ชายที่ไหนจะเข้าร้านเครื่องประดับแบบนี้จริงไหมครับ

“จ้ะ คุณพิมพ์โทรมาบอกป้าแล้วล่ะว่าให้ลูกชายมาเอาของแทน นี่จ้ะของที่แม่เราสั่ง เช็คของก่อนนะว่ามีปัญหาอะไรรึเปล่า” เธอหันไปหยิบถุงที่เป็นตราสัญลักษณ์ของร้านจากพนักงานแล้วส่งให้ผม

“ไม่ดีกว่าครับ เดี๋ยวถ้ามีอะไรแม่คงคุยกับคุณป้าเอง” คือผมก็ไม่มีความรู้ทางด้านนี้เท่าไหร่ มันจะมีตำหนิที่ไหนเล็กน้อยยังไงคงไม่ละเอียดเท่าผู้หญิง อีกอย่างคือร้านหรูขนาดนี้น่าจะมีมาตรฐานที่เชื่อถือได้ด้านตัวสินค้าอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นแม่ผมคงไม่ไว้วางใจมาใช้บริการที่นี่เป็นประจำ

“จ้ะ...อ้าววิน มาแล้วเหรอลูก”

ชื่อนั้นทำเอาผมหันไปทางด้านหลังทันทีเมื่อรับรู้ได้ว่ามีคนเข้ามาภายในร้าน ภาวนาขอให้เป็นวินเดียวกันกับคนที่ผมคิด...
ร่างเล็กๆในชุดนักศึกษาที่เดินเข้าร้านมาเบิกตากว้างทันทีเมื่อมองเห็นว่าผมยืนอยู่ตรงนี้ ทฤษฎีโลกกลมนี่มันใช้ได้จริงๆ

“อ้าว?”

“จริงสิ วินกับพัตเรียนที่เดียวกันนี่ รู้จักกันไหมจ๊ะ” คุณป้าหรือแม่ของวินหันมาถามผม

“รู้จักครับ” โมเมไว้ก่อนว่ารู้จัก คนตัวเล็กทำหน้าแปลกใจหนักกว่าเดิมอีกเมื่อผมพูดออกไปอย่างนั้น หึหึ ทำหน้าน่ารักเป็นบ้า

“ดีเลย แล้วเราจะดูอะไรต่อไหม เดี๋ยวให้วินเขาดูแลนะจ๊ะ วิน...ดูลูกค้าให้แม่ทีนะ ตามสบายเลยจ้ะ” ประโยคนั้นทำเอาผมยิ้มรับทันทีก่อนจะยกมือไหว้ลาท่าน แม่ของวินเองก็ยิ้มรับแล้วเดินเข้าไปทางที่เดินออกมาซึ่งคงเป็นส่วนของห้องทำงาน แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่ผมสนใจ ร่างเล็กที่ดูท่าว่าจะยังเอ๋อไม่หายต่างหากที่เป็นประเด็นของผม

“มาซื้อของเหรอ?” วินเอ่ยถามทั้งที่สีหน้ายังคงฉายชัดถึงความประหลาดใจกับเหตุที่เราเจอกันอีกครั้ง หน้าเล็กๆนั้นเอียงคอถามอย่างน่ารักเชียวล่ะ

“มาเอาของให้แม่” พูดพร้อมกับชูถุงในมือให้ดู อีกฝ่ายพยักหน้าเหมือนว่าเข้าใจแล้วแถมยังร้องอ๋อเบาๆกับตัวเอง

“อ้ะ เราไม่ได้เอาร่มติดมือมาด้วยอ่ะ รอได้เปล่าเดี๋ยวไปเอาที่รถให้” นี่ยังไม่ล้มเลิกที่จะเอาร่มคืนผมอีกเหรอเนี้ย ดื้อจริงๆด้วย

“บอกแล้วไงว่าไม่ต้องคืน ดื้อ” อีกคนยู่ปากใส่ราวกับปฏิเสธว่าตนไม่ได้เป็นอย่างนั้น เหมือนเมื่อครู่จะลืมตัวมากกว่าเพราะแป๊บเดียวก็รีบกลับมาทำหน้าปกติอย่างตื่นๆ อยากจะบอกอยู่เหมือนกันว่าจะทำหน้าแบบไหนผมก็รับได้ทั้งนั้น ดีซะอีกที่อีกคนแสดงความเป็นตัวของตัวเองออกมาให้ผมได้เห็นเขาในหลายๆมุม ไม่ใช่แค่มุมของวิน เดือนคณะทันตะอย่างที่แค่ทุกคนรู้ ผมอยากรู้จักเขามากกว่านั้น มากกว่าใครๆ

“โอเค เราจะไม่คืนแล้วแน่ๆ ว่าแต่จะดูอะไร เดี๋ยวลูกเจ้าของร้านแนะนำเอง บริการพิเศษเลยนะเนี้ย^^”

ผมอดยิ้มออกมากับท่าทางและคำพูดน่ารักนั่นไม่ได้ อืม...มองไปรอบๆร้านที่นี่ก็ไม่ได้มีแค่เพชรอย่างเดียว มีเครื่องเงินด้วย และนั่นแหละที่พอจะทำให้ยังได้ใกล้ชิดกับอีกฝ่ายบ้าง เพราะถ้าเป็นเรื่องเพชรนี่ผมขอบาย ไม่สนใจที่จะดูจริงๆ

“อยากได้สร้อยข้อมือเงินซักเส้น” พึ่งจะรู้สึกอยากได้เมื่อซักครู่สดๆร้อนๆเนื่องมาจากลูกเจ้าของร้านนี่เอง ปกติแล้วผมเองไม่ค่อยใส่เครื่องประดับอะไร ทั้งตัวก็มีแค่นาฬิกาเรือนเดียวเพราะเป็นคนขี้รำคาญ ใส่อะไรพวกนี้ไม่ค่อยทน

“โอเค งั้นต้องทางนี้เลย” แล้วผมก็เสียเงินซื้อสร้อยข้อมือมาจนได้ เพราะหลงเสน่ห์คนแนะนำล้วนๆพูดเลย แต่กว่าจะซื้อก็หลอกให้ลูกเจ้าของร้านอธิบายให้ฟังแทบจะทุกเส้นนั่นแหละ ผมชอบเวลาปากเล็กๆนั่นขยับพูดไปมา เสียงหวานๆที่ได้ยินทำให้รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ไม่เบื่อเลยซักนิด

“อุตสาห์ซื้อสร้อยข้อมือเพิ่มแล้วลูกเจ้าของร้านมีบริการไปกินข้าวเป็นเพื่อนลูกค้าไหม” มือที่ยื่นบัตรเครดิตคืนให้ผมชะงักจนสังเกตได้ เจ้าตัวคงแปลกใจไม่น้อยที่อยู่ดีๆผมก็เอ่ยชวนทานข้าวซะอย่างนั้น

“อืมมมมม ไปดีไหมนะ” ดูคำพูดเขา ทั้งกวนทั้งน่ารักเนาะ หมั่นไส้วะ

“...”

“งั้น...พาเราไปกินไอติมด้วยนะ :)
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.คิดว่าผมจะปฏิเสธไหมล่ะ?


..................................................................................




หลังจากวันที่เราสองคนไปทานข้าวแล้วต่อด้วยไอติมอย่างที่เดือนทันตะบอกความสัมพันธ์ก็ดูเหมือนว่าจะสนิทกันขึ้น เราคุยเล่นกันมากกว่าเมื่อก่อน คำพูดก็ดูสนิทกันขึ้นเพราะผมทักเฟสเขาไปทุกคืน ตอนกลางวันก็คุยบ้างแต่ต่างคนก็ต่างเรียนไม่ได้คุยกันต่อเนื่องเหมือนช่วงดึก ตอนนี้ผ่านมาจะสองอาทิตย์แล้วที่คุยกัน ผมออนเฟสบ่อยจนไอ้กิมกับไอ้จีนแซว จากที่แต่ก่อนแทบไม่เข้าแชทเลย

“เหยๆๆๆ ดูเดือนทันตะตอบอาคดิวะ” ตอนนี้เราสามคนนั่งกินข้าวอยู่ที่ห้างหลังจากที่เรียนเสร็จ ไอ้จีนมันอยากกินชาบูเลยถ่อกันมาถึงที่นี่ กวาดทุกอย่างจนอิ่มแปล้ ตอนนี้เลยเป็นช่วงของของหวานตามหลักการ แต่แล้วอยู่ดีๆไอ้กิมก็เอ่ยขึ้นมาพร้อมยื่นโทรศัพท์ให้ มันเจ้าพ่อโซเชียลครับ รู้ทุกอย่างบนโซเชียล(แถวบ้านผมเรียกว่าพวกชอบเสือก)


ตอนนี้คุยกับใครบ้างคะ
เพื่อน พ่อแม่ ญาติ คุยเยอะแยะเลยครับ :)

พี่วินชอบคนแบบไหนคะ
อืมมมม ดูแลเราได้ล่ะมั้ง คนที่อยู่ด้วยแล้วเรารู้สึกเป็นตัวของตัวเอง

มีคนที่ชอบรึยังครับ
เอ๊ มีไหมน้าาาาา^^


ถ้าบอกอะไรกับคนที่คุณอยากบอกได้ จะบอกว่า?
ขอบคุณสำหรับร่ม :)



เขาตอบอาคอีกหลายคำถามแต่สายตาของผมหยุดแค่ประโยคนี้ ไม่ยอมเลื่อนไปไหน ใจเจ้ากรรมก็ดันเต้นแรงอย่างเข้าข้างตัวเองว่าสิ่งที่วินพูดหมายถึงผม คงจะมีแค่ผมที่ให้ร่มเขาไปใช่ไหม หรือเขาจะหมายถึงคนอื่นวะ

“ไอ้สัด ยิ้มหน้าบานเลยดิ สมัครอาคเลยสิครัชรออะไร” ผมไม่มีอาคครับเพราะไม่รู้ว่าจะเอาไว้ถามใคร รู้อยู่เหมือนกันว่าวินเล่นแต่ก็ไม่ได้สนใจ แต่ตอนนี้เริ่มรู้สึกแล้วว่าเล่นมันก็คงจะดีเหมือนกันมั้ง คิดได้ก็ล้วงโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาแล้วโหลดแอพทันทีพร้อมกับกดสมัครเรียบร้อยให้ไอ้เพื่อนตัวดีส่งเสียงแซวมากวน แต่แค่สมัครไว้เท่านั้นแหละยังไม่มีการอัพเดตหรือเปลี่ยนรูปอะไร อ๋อ กดฟอลไปหนึ่งคนถ้วนด้วย เจ้าของอาค

Winnapat_Win



ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนนิดๆแล้ว

อ่านหนังสือทำการบ้านเสร็จถึงหยิบมือถือตัวเองขึ้นมาดู ปรากฏว่ามีแชทจากใครบางคนส่งเข้ามา ผมรีบเปิดอ่านทันทีเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายส่งมาเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว เวลาทำงานหรืออ่านหนังสือจะเป็นอย่างนี้ ไม่สนใจโทรศัพท์ ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น สมาธิจะจดจ่อแค่กับงานหรือสิ่งที่ต้องทำข้างหน้า

เหนื่อยยยยยย
TT


หมอฟันเขาอ่านหนังสือครับเห็นว่าจะมีควิซพรุ่งนี้

พักก่อนๆ

ไม่นานนักก็มีข้อความตอบกลับมาทันที สรุปนี่อ่านหนังสือหรือเล่นโทรศัพท์อยู่กันแน่==

พักอยู่ หิวด้วย

ไปหาไรกินดิ

ขี้เกียจจจจ

ให้มันได้อย่างนี้ เดี๋ยวก็ปวดท้อง

ไม่ปวดดดดดดด
พัตทำอะไร


พึ่งทำงานเสร็จ

จะนอนแล้วเหรอ?

ยังครับ คงอีกซักพัก
ไม่ไหวก็อย่าฝืนนะ แค่ไหนแค่นั้น
เข้าใจไหม

อื้ออออออ
งั้นเราอ่านหนังสือต่อก่อนนะ


ครับ
นอนตอนไหนก็แชทมา


ครับบบบบบ ฝันดีล่วงหน้า

เช่นกัน
ดื้อ.


ดื้อคือคำที่ผมใช้เรียกเขา อีกฝ่ายเพียงแต่ส่งสติกเกอร์เป็นหมีโมโหกลับมาให้เท่านั้น ผมยิ้มออกมากับความน่ารักนั้นเมื่อดันนึกภาพว่าถ้าอีกฝ่ายทำหน้าแบบนี้อยู่จะเป็นยังไง ก็คงจะน่ารักตามประสาเจ้าตัวนั่นแหละ

ออกจากเฟสแล้วก็ไปดูอย่างอื่น คิดได้ว่าพึ่งจะสมัครอาคไปเมื่อกลางวันเลยกดเข้าไปดูมันซะหน่อยเผื่อว่าหมอฟันเขาจะตอบอะไรอีก ผมชอบอ่านนะว่าเขาคุยอะไรกับใครบ้าง


ตอนนี้ทำอะไรอยู่ครับ
กำลังจะอ่านหนังสือครับบบบ

มีแฟนรึยัง
มีสองสามตัวที่ห้องแหนะ ^^ เย๊นเย็น


เป็นแฟนกับพี่การ์ดเหรอคะ
เปล่าครับ พี่น้อง

การ์ดคือชื่อของรุ่นพี่ที่เป็นเดือนวิศวะ คงจะเป็นคนที่ไอ้กิมบอกว่าตามจีบวินอยู่เหมือนกัน พอผมอ่านคำตอบที่เขาตอบก็ยิ้มออกมา เอาวะ อย่างน้อยมันก็ยังไม่ได้นำผมไปก่อนซักเท่าไหร่ แม้ไม่รู้ว่าจะมีใครเป็นต่อผมบ้างไหมก็ตาม

พี่วินน่ารัก ใจดีด้วย
ขอบคุณครับ :)


เดือนทันตะตอบเพิ่มแค่สี่คำถามเมื่อสี่ชั่วโมงที่แล้ว คงเพราะมัวแต่ยุ่งกับการอ่านหนังสือด้วย ตอนนี้ผมเองก็ยังว่างเลยอัพเดตอะไรหน่อยดีกว่า ตัดสินใจแคปชื่อแอคเคาท์อาคก่อนที่จะโพสลงไปในเฟสบุ๊คพร้อมแคปชั่นสั้นๆว่า “ว่าง” ไม่นานนักก็มีแจ้งเตือนจากอาคมาว่ามีคนถามคำถามมา

มีแฟนยังคะ

คำถามแรกก็โดนเลย ยืมคำหมอฟันมาตอบได้ไหมวะ ทำไมถึงต้องอยากรู้ประเด็นนี้กันนัก- -

ยังครับ

แต่ผมก็เลือกที่จะตอบออกไปตามตรง ถามว่ามีแฟนยังไม่ได้ถามว่ามีคนที่ชอบรึยังนี่เนอะ และดูเหมือนว่าแค่ผมตอบคำถามแรกไปก็มีคนส่งเข้ามาถามอีกเพียบจนอ่านแทบไม่ทัน

ตอนนี้พี่พัตทำไรอยู่
เล่นอาคครับ ว่างๆ

พี่นี่รอน้องพัตเล่นอาคมานานมากจนเกือบจะเลิกเล่นเลยรู้ไหม เดี๋ยวจะกระหน่ำถามทุกวัน ฮิฮิ
จะพยายามตอบทุกอันแล้วกันนะครับ

และอีกมากมายที่ถูกส่งมา มันก็สนุกดีเหมือนกันนะครับ ผมเองถึงจะไม่ค่อยพูดกับคนแปลกหน้าแต่ถ้ามีคนมาคุยด้วยก็ไม่ได้ว่าอะไร ยินดีจะตอบทุกคนเท่าที่ผมจะตอบได้ นอกจากอะไรที่มองว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวจริงๆก็จะเลี่ยงไป อย่างเฟสบุ๊คผมเลือกรับแค่เพื่อนหรือคนที่รู้จักแต่ก็เปิดเป็นสาธารณะ เพื่อนตัวดีมาแซวรูปที่ผมลงแอคเคาท์อาคในเฟสแต่ผมไม่ได้สนใจ ยิ่งร้อนตัวพวกมันจะยิ่งแซว ปล่อยไปเฉยๆดีกว่า พอตอบอาคจนรู้สึกว่าสมควรแล้วก็วางโทรศัพท์แล้วนอน




เมื่อคืนหมอฟันส่งแชทมาบอกว่านอนแล้วช่วงเกือบตี4เห็นจะได้ ผมเลยส่งกลับไปในตอนเช้าสั้นๆว่าขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี ซึ่งอีกฝ่ายยังไม่ตอบและไม่ได้อ่าน คาดว่าน่าจะทำสมาธิอยู่กับการสอบ วันนี้ผมมีเรียนแค่ถึงเที่ยงเลยแวะมาเดินที่สยามคนเดียว ไอ้กิมกับไอ้วินมีธุระทั้งคู่ หาอะไรดูเพลินๆแบบที่ไม่ได้เจาะจงว่าจะซื้ออะไรอย่างที่ทำประจำ ถ้าเจออันต้องตาต้องใจค่อยว่ากัน

ติ๊ง

ดูเหมือนว่ามันจะไม่ผ่านไปด้วยดีแหละ
TT


เดี๋ยวนี้เปิดแจ้งเตือนMessengerแล้วนะครับ เหตุผลก็เพราะวินล้วนๆ...หมอฟันเขาสอบเสร็จแล้วสินะถึงมาตอบได้ ผมหยุดเดินแล้วพิมพ์ตอบไปอย่างไว

มันผ่านไปแล้ว
แล้วก็ผ่านไปด้วยดี


เราไม่ค่อยมั่นใจเลย[/color]

ทำเต็มที่แล้ว ที่เหลือช่างมัน

อืม...

แล้วก็เงียบไปเลย ผมเข้าเขาใจนะ อารมณ์คงเหนื่อยๆเพราะอ่านหนังสือมาทั้งคืนไหนจะมาเจอตัวข้อสอบอีก

ออกมากินติมไหม? เลี้ยง


เอาจริงๆก็คืออยากเจอแล้วก็ไม่อยากเห็นเขาเครียดเลยชวนออกมาผ่อนคลาย และผมเองก็คาดหวังว่าเขาจะตอบรับคำชวนนั้นทั้งที่ตอนส่งไปก็ไม่ค่อยได้คิดเท่าไหร่ พิมพ์ออกไปตามความรู้สึกล้วนๆ

จริงนะ?
ไปปปป ตอนนี้พัตอยู่ไหน


ผมยิ้มออกมาเมื่ออ่านข้อความของอีกฝ่าย พอพูดเรื่องของหวานเข้าหายไปหมดแล้วอารมณ์ดรามงดราม่าที่ทำข้อสอบไม่ได้ ตลกจริงคนอะไร หึหึ แต่ก็ดีแล้วเพราะผมไม่อยากให้เขาเครียดเท่าไหร่

สยาม

โอเค เดี๋ยวเราไป^^



********************************************


Talk

เขามีไปทานคงทานข้าวกินติมกันด้วยย  :-[ :-[ วินน่ารักเนอะะ อยากมาต่อทุกวันแต่การบ้านและกิจกรรมที่มหาลัยไม่เอื้ออำนวยเลยค่ะ(แต่มาต่อเรื่อยๆแน่ค่ะ พยายามไม่เว้นนาน)  :mew5: :mew5: อีกหน่อยจะสอบมิดเทอมแล้วด้วย นี่ยังไม่แตะหนังสือเรียนซักตัว(แต่มาหมกอยู่กับนิยายได้555 ) บ่นอะไรไร้สาระแล้วมาเข้าเรื่องกันดีกว่า อิอิ ก็...ตามนั้นเลยค่ะตามข้างบน ไม่มีอะไรจะพูดมาก  :mew3: :mew3: คือไม่รู้ทำไมคนเขียนเป็นคนชอบอาคค่ะ เป็นแอพที่มีเสน่ห์ดีนะ เหมือนเราสนิทกับอีกคนมากขึ้นทั้งที่เขาไม่ได้รู้จักเรา :3123:  แล้วก็งงตัวเองว่าจนตอนนี้ทุกคนจะเลิกเล่นมันแล้วทำไมพึ่งมาเขียนนน  :katai5: :katai5: ชอบไม่ชอบยังไงคอมเม้นต์เป็นกำลังให้เค้าด้วยนะ pls~  :call:

ปล. ชื่ออาคของวินนั่นมีอยู่จริงๆนะเออ ใครอยากเข้าไปคุยเข้าไปถามอะไรเดือนทันตะถามมาได้เลย(Winnapat_Win) เขาน่ารักนะะะ อย่าลืมเข้าไปคุยนะวินเขารออยู่(ใครอยากเห็นหน้าว่าเดือนทันตะน่ารักขนาดไหนต้องเข้าไปถามๆ><) :mew1: :mew1: ส่วนอาคเด็กถาปัตย์เขายังไม่ให้หรอก เล่นตัวๆ55 พัตบอกเดี๋ยวอยากคุยเมื่อไหร่จะบอก ตอนนี้คุยกับหมอฟันไปก่อน ^^






« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-09-2015 01:22:01 โดย ex-soulL »

ออฟไลน์ kub_kwonny

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
Re: "แอบรัก" ตอนที่2 *04/09/2558
«ตอบ #18 เมื่อ04-09-2015 01:19:18 »

ฟินตรง ขอบคุณสำหรับ ร่ม นี้แหละ
 :o8:

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
Re: "แอบรัก" ตอนที่2 *04/09/2558
«ตอบ #19 เมื่อ04-09-2015 12:08:26 »

คนน่ารักเขาแพ้ทางให้กับไอติมเหรอคะเนี่ย
>< น่าร๊ากกกก :m3: เข้าใจหลอกล่อวินจังนะคะพัต~~

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: "แอบรัก" ตอนที่2 *04/09/2558
« ตอบ #19 เมื่อ: 04-09-2015 12:08:26 »





ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: "แอบรัก" ตอนที่2 *04/09/2558
«ตอบ #20 เมื่อ04-09-2015 13:16:43 »

มันมีอะไรซ่อนอยู่

ออฟไลน์ KhunToOk

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 304
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +42/-4
Re: "แอบรัก" ตอนที่2 *04/09/2558
«ตอบ #21 เมื่อ04-09-2015 13:48:25 »

น่ารักอ่าาาา

 :mew1:

รอตอนต่อไปค่าา อิอิ

ออฟไลน์ Kelvin Degree

  • ถ้าวันนั้นเลือกที่จะเดินออกไป คงไม่เจ็บมาจนถึงทุกวันนี้...
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1700
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-2
Re: "แอบรัก" ตอนที่2 *04/09/2558
«ตอบ #22 เมื่อ05-09-2015 00:14:14 »

น่ารักมาก สงสันวินก็แอบชอบพัตอยู่แน่ๆ

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5
Re: "แอบรัก" ตอนที่2 *04/09/2558
«ตอบ #23 เมื่อ05-09-2015 12:30:58 »

น่ารักอะ ใสๆวัยรุ่นชอบ

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3594
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
Re: "แอบรัก" ตอนที่2 *04/09/2558
«ตอบ #24 เมื่อ05-09-2015 14:46:19 »

เหมือนวินก็มีใจให้พัตอ่ะ ว่ามะ อิอิ

ออฟไลน์ modelatlove

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: "แอบรัก" ตอนที่2 *04/09/2558
«ตอบ #25 เมื่อ05-09-2015 15:56:21 »

รอๆๆๆๆ มาต่อเร็วๆน้าาาา เข้าไปคุย ask แล้ว น่ารักกกก  :mew1:

ออฟไลน์ Meimei

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 103
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: "แอบรัก" ตอนที่2 *04/09/2558
«ตอบ #26 เมื่อ05-09-2015 21:54:12 »

บรรยายกาศอบอุ่นดีจังนะ
 :mew3:

ออฟไลน์ ex-soulL

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-6
Re: "แอบรัก" ตอนที่3 05/09/2558
«ตอบ #27 เมื่อ05-09-2015 23:15:36 »

ไม่รู้ว่ามีคนเป็นเหมือนกันไหม เปิดในคอมแล้วมันขึ้นให้ไม่ครบอ่ะค่ะ ต้องเปิดในgoogle chromeถึงจะขึ้นครบ(โทรศัพท์ก็ครบนะ หรือคอมเราเป็นอยู่คนเดียวหว่า)ไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร ใครรู้รบกวนบอกด้วยนะคะ ตอนนี้จบที่>>>>มีคนที่ชอบและกำลังจีบ. นะคะ ถ้าของใครไม่ได้จบตรงนี้รบกวนเปิดgoogle chromeอ่านเนอะ ไม่งั้นจะอ่านไม่ครบน๊าาาา เดี๋ยวตอนหน้าจะลองอัพผ่านggchromeดูว่าจะยังเป็นอยู่ไหม

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ตอนที่3

“เลี้ยงเราจริงดิ”

“พูดแล้วไม่คืนคำ”

หน้าเล็กๆนั้นยิ้มแป้นทันทีที่ผมยืนยันคำพูดตัวเองออกไป รอเขาไม่นานในการมาที่นี่เลย ไม่ค่อยจะบ่งบอกว่าชอบการกินไอติมแค่ไหน ตอนนี้เราทั้งคู่มานั่งอยู่ที่ร้านไอติมที่หมอฟันเขาเป็นคนเลือกเอง บอกว่าเป็นร้านประจำของเจ้าตัว ผมซึ่งไม่ค่อยสันทัดเรื่องพวกนี้ก็ตามเขาอยู่แล้ว อีกอย่างจะเลี้ยงก็ต้องตามใจคนกิน เพราะปกติผมไม่ค่อยกินของหวานอยู่แล้ว

“เย้ๆ” ร้องเหมือนลูกคุณอาผมตอนผมซื้อของเล่นไปให้ไม่มีผิด เด็กมาก เอาจริงๆไม่คิดว่าตัวตนเขาจะเด็กขนาดนี้นะ แต่ก่อนที่ได้แต่มองอยู่ห่างๆเขาจะค่อนข้างดูเป็นมิตรและนิ่งกว่านี้หน่อย พอได้มาคุยกันกลายเป็นว่าเป็นคนที่มีหลายด้านมาก แต่แบบไหนก็โออยู่แล้ว ผมรับได้หมด

“หึ สรุปแล้วใครกันที่ดราม่าเรื่องข้อสอบ” อดที่จะท้วงไม่ได้ เมื่อตอนที่แชทคุยกันยังเครียดๆอยู่เลย พอมาร้านของกินนี่หายวับ แต่ก็ดีแล้วนะ การเครียดกับอะไรที่แก้ไม่ได้มันไม่ใช่เรื่องดีหรอก

“ฮือ อย่าพูดสิ พูดขึ้นมาแล้วเครียดเลย เราคุยกับเพื่อนแล้วได้คำตอบไม่ตรงกันอ่ะ ของเราต้องผิดแน่”

คนที่ร่าเริงเมื่อครู่กลับมาทำหน้ากังวลอีกแล้ว(รู้สึกผิดเลยที่ท้วง ผมชอบเขายิ้มมีความสุข)  บ่อยไปครับที่เราตอบไม่ตรงกับเพื่อนแต่ใครจะรู้ว่าของใครถูกนอกอาจารย์เอง ในมหาลัยข้อสอบส่วนมากเป็นข้อเขียนซึ่งมันจะมีข้อดีตรงที่ว่าถ้าเราเขียนถึงแม้จะไม่ถูกทั้งหมดแต่ก็อาจจะได้คะแนนจากบางส่วนที่ทำถูก ถ้าเป็นข้อกาผิดคือผิดเลยไม่ได้คะแนน แต่ถ้าเขียนคำตอบออกมาไม่ได้เลยคือจบ

“เพื่อนมั่นใจรึไงว่าถูก”

“ก็...ไม่หรอก แต่เราไม่มั่นใจไงเลยกลัว”

“มันผ่านมาแล้ว พยายามเต็มที่ก็พอ” ผมมักจะคิดแบบนั้นเสมอ จะเปลี่ยนแปลงหรือแก้ไขมันก็ทำไม่ได้แล้วใช่ไหม ทางที่ดีคือเราพยายามปล่อยวางแล้วยอมรับผลของมันดีกว่า ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียดยิ่งกดดันตัวเอง ถ้ามันออกมาแย่จริงๆครั้งหน้าก็เอาใหม่ ตั้งใจให้มากกว่าเดิม

“อืม... เลิกคิดๆ ตอนนี้สนใจเรื่องกินดีกว่า จะกินให้คนแถวนี้หมดตัวเลยคอยดู” เปลี่ยนอารมณ์อีกแล้ว เปลี่ยนไวจนผมอดยิ้มออกมาไม่ได้กับความเด็กนั่นไม่ได้ คนอะไรอย่างกับกิ้งก่า ต่างแค่ว่ากิ้งก่าเปลี่ยนสีแต่วินเปลี่ยนอารมณ์เท่านั้น ไม่ใช่ว่าไม่ดีนะ ไม่เป็นคนคิดมากก็เป็นเรื่องที่ดีมาก คิดได้แต่ไม่ใช่ว่าต้องคิดตลอดเวลา แบบที่วินเป็นก็ดีแล้ว

“ตามสบายถ้าไหว”

“อย่าดูถูก เห็นครั้งก่อนที่เรากินแล้วนี่” ใช่ครับ ครั้งก่อนที่ทานทั้งข้าวและไอติมด้วยกันบอกเลยว่าผมยังสู้เขาไม่ไหว กินไอติมห้าลูกใหญ่คนเดียวทั้งที่กินข้าวมาแล้ว(กินเอยะด้วย) ผมนี่งงเลยว่าตัวเล็กแค่นี้เอาไปเก็บที่ไหนหมด วินถือได้ว่ายังค่อนข้างผอมเลยนะ ความหนาของตัวแค่ครึ่งนึงของผมเห็นจะได้ บอกให้เขาไปตรวจร่างกายเหมือนกันเผื่อว่าจะผิดปกติอะไร

“ควรไปตรวจจริงๆ”

“ไม่ได้เป็นไรซะหน่อย ก็กินเยอะแบบนี้มาตั้งนานแล้ว”

“ก็ผิดปกติมาตั้งนานแล้วไง”

ปากเล็กๆกำลังขยับจะเถียงผมแหละแต่พนักงานมาขวางไว้ซะก่อน พอหันไปเห็นไอติมก็เลิกสนใจผมทันที ให้มันได้อย่างนี้ คนตัวเล็กยิ้มกับตัวเองก่อนจะลงมือตักของเย็นเข้าปาก ท่าทางมีความสุขเหมือนเด็กเล็กๆไม่มีผิด ส่วนผมเองก็นั่งมองเขากินเสียมากกว่า แววตาที่มีความสุข ปากเล็กๆขยับอ้ารับไอติมเข้าไปเรื่อยๆ  คนที่ยิ้มให้จนตาหยีอยู่ตรงหน้า ผมมีความสุขนะที่เห็นว่าช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันเขาเองก็มีความสุข

“มองอะไรอ่ะ หน้าเรามีไรติดรึเปล่า” เพราะว่ามัวแต่สนใจไอติมอยู่ เลยพึ่งจะสังเกตสินะว่าผมมอง ทั้งที่ความจริงแล้วผมมองเขามาตลอด จากตั้งแต่คำแรกที่วินตักไอติมเข้าปากจนตอนนี้เหลือแค่ค่อนถ้วยจากถ้วยใหญ่ๆและส่วนมากเป็นคนตัวเล็กที่กิน

“ไม่มี อยากมองคนกินจุเฉยๆ”

“ไม่เถียง นี่จนบางทีแม่บ่นให้เพราะชอบปวดท้องตอนดึก ก็ประเทศเราอาหารอร่อยมันเยอะแยะไปหมด กินแล้วมีความสุขก็กิน ชอบมากกกกกกกกกกกก” ถึงขนาดลากเสียงยาวยืนยัน รู้แล้วว่าชอบจริงๆ

“กินแบบนี้ใครจะเลี้ยงไหว” ผมเอ่ยกวนเขาทั้งที่ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับการกินเขาหรอก ความสุขของแต่ละคน ชอบอะไรรักอะไรก็ทำเถอะ เหมือนอย่างที่ผมชอบสะสมโมเดลรถ เยอะจนต้องทำห้องเอาไว้เก็บโมเดลโดยเฉพาะ

“ก็...เลี้ยงตัวเองไง พ่อแม่เราเลี้ยงไหว เลี้ยงมาตั้งเกือบ20ปีแล้ว วันนี้ก็มีคนจะเลี้ยงอีกด้วย”

“ให้เลี้ยงตลอดชีวิตเลยก็ได้”

กึก

มือที่จับช้อนไอติมชะงักกลางอากาศ ตาดวงโตเบิกขึ้นนิดๆพร้อมกับสายตาที่มองมาราวกับค้นหาอะไรบางอย่างจากประโยคที่ผมพูดออกไป มันมีแววสงสัย แปลกใจ สั่นวูบ หลายความรู้สึกที่ผมสัมผัสได้ว่ามันไม่ได้มั่นคงอย่างปกติ และที่พูดไปผมรู้ตัวดี ไม่ได้เป็นการหลุดปากแต่อย่างใด ผมพร้อมจะเลี้ยงเขาดูแลเขาทั้งชีวิตนั่นแหละ อยากกินอะไรก็จะหามาให้หมดเลย

“ มะ ไม่ต้องมาพูดเล่นเลย” ผมมองคนตรงหน้าที่เริ่มจะอยู่ไม่นิ่งแล้ว สายตาวินหลุกหลิกหลบไปมา ขยับตัวซ้ายทีขวาที มือไม้ก็ดูเหมือนไม่รู้ว่าจะเอาวางไว้ตรงไหน

“เมื่อกี้ไม่ได้พูดเล่น ที่ชวนมากินข้าว ที่คุยด้วยทุกวันก็ไม่ได้คิดจะเล่น จริงจังนะวิน”

สายตาที่หลบไปมากลับมาสบกันอีกครั้ง แววตาคู่นั้นดูสั่นไหวไม่น้อย บรรยากาศของคนมากมายหายไปราวกับมีเราแค่สองคน ผมเองไม่ได้เตรียมการจะมาพูดเรื่องนี้ใดๆทั้งสิ้นแต่เมื่อเห็นว่ามีโอกาสก็บอกเลยดีกว่า ให้วินรู้ว่าที่ผมเข้าหาเขาเพราะอะไรแบบไม่ต้องสงสัย สถานะที่ชัดเจนขึ้นน่าจะทำให้ทั้งเขาและผมสบายใจว่าควรวางตัวยังไง ทำอะไรได้บ้าง

“...”

“...”

“หวังว่าจะจริงจังกับเราได้ตลอด”

“...”

“...”

“แน่นอน”

ยืนยันด้วยเสียงที่หนักแน่น หวังว่าแววตาที่ผมสื่ออกจะทำให้วินเข้าใจได้โดยที่ไม่ต้องพูดหรืออธิบายอะไร การกระทำย่อมสำคัญกว่าคำพูดเสมอ ผมจะไม่พูดกับเขาว่าสัญญาแต่จะทำให้เห็นเลยว่าผมไม่เคยคิดที่จะเล่นๆ หนึ่งปีที่ผ่านมาเป็นสิ่งที่พิสูจน์แล้วว่าผมมั่นคงแค่ไหน แม้เขาจะไม่รู้แต่ใจของผมรู้ดี ใจที่ไม่เคยหวั่นไหวเลยตั้งแต่ที่รู้ว่ารู้สึกยังไงกับเดือนคณะทันตะ รอยยิ้มหวานจากอีกฝ่ายทำเอาผมเองก็ยิ้มตาม รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะบอกว่าเขาเชื่อในตัวผม



..............................................................




“ป่านนี้แม่บ่นใหญ่แล้วว่ามาสยามแต่ไม่ยอมเข้าร้าน” เสียงเล็กๆเอ่ยบอกในขณะที่เราเดินดูของกันอยู่ ถือเป็นการย่อยไอติมที่กินไปเมื่อซักครู่ ซึ่งน่าจะเป็นวินที่ควรจะย่อยอยู่ฝ่ายเดียวเพราะผมแทบจะไม่ได้กินเลยด้วยซ้ำ กินจนบ่นออกมาอีกแล้วว่าอิ่มมากคิดดู

“แวะไปสิ เดี๋ยวเข้าไปขอตัวลูกท่านมาเดินเล่นเป็นเพื่อนด้วย” มีโอกาสก็ขอหยอดหน่อย หึหึ แต่ผมคิดจะทำจริงๆนั่นแหละถ้าเขาอนุญาต จะทำอะไรก็ควรอยู่ในสายตาผู้ใหญ่เดี๋ยวท่านจะว่าเรามองท่านเป็นหัวหลักหัวตอ ให้เกียรติทั้งตัวเขาและผมเอง แต่อีกคนกลับยู่ปากใส่อย่างน่ารักจนอยากดึงปากแดงๆนั่นจริงๆ แน่นอนว่ายังไงผมก็ไม่ทำหรอก ไม่อยากให้เขาเจ็บ

“วันนี้แม่ไม่เข้าร้านหรอก...อ๊ะ เสื้อออออ” ไม่ต้องงงครับ ไอ้ประโยคสุดท้ายนั่นน่ะคือเจ้าตัวถลาเข้าร้านเสื้อผ้าที่กำลังจะเดินผ่านไปแล้ว สงสัยเหลือบไปเห็นตอนที่คุยกันอยู่ เดินเข้าแบบไม่รอผมด้วย ยืนส่ายหน้ากับความเหมือนเด็กเจอของเล่นก่อนจะเดินตามเข้าไป วินยืนดูสินค้าตัวโชว์ที่ขึ้นป้ายบอกว่าพึ่งมาใหม่อยู่กลางร้านหรา

“สวยไหม” หันมาถามผมที่ยืนอยู่ข้างๆ

“ก็สวยดี...แต่บางไป” เป็นเสื้อสีขาวแขนยาวมีลูกเล่นเล็กๆและพิเศษตรงเนื้อผ้า ที่จริงมันก็ดูสวยแหละเหมาะกับเขาดีแต่เห็นเนื้อผ้าแล้วผมไม่ค่อยโอเท่าไหร่...ใช่ มันพิเศษ พิเศษตรงที่เหมือนจะบางเป็นพิเศษยังไงล่ะ! ถ้าไม่ใส่เสื้อกล้านี่เห็นยันหัวนมมั้ง ราคาก็ไม่ใช่ย่อยๆผลิตหนากว่านี้ไม่ได้รึไงก็ไม่รู้

“เหรอ เราว่าก็โอนะ บ้านเราร้อนด้วย ใส่หนาไปเหงื่อออกแย่” ผมเริ่มขมวดคิ้ว อย่าบอกว่าจะซื้อตัวนี้จริงๆนะ คือมันบางไงวะ

“งั้นก็ซื้อแขนสั้นดิ” พยายามพูดโน้มน้าวให้วินไปดูเสื้อตัวอื่น ดีที่ว่าร้านนี้พนักงานไม่ได้มายืนเฝ้าเราเลือกสินค้า ไม่งั้นคงรำคาญแน่ๆ ก็ถ้าใส่แบบนี้ผมไม่ค่อยจะโออ่ะ เออ..ยอมรับว่าหวง แต่ก่อนไม่มีสิทธิ์ไงแม้จะพูดด้วย พอตอนนี้พูดอะไรได้บ้างก็ขอพูดหน่อย แม้จะมีสิทธิ์ไม่มากก็เถอะ

“ฮื่อออออ เราชอบใส่แขนยาวจะได้ไม่ร้อนเวลาออกแดด”

“งั้นก็ใส่เสื้อกันหนาว”

“ร้อนตายใส่สองชั้น” โอเค ผมเลิกเถียงก็ได้ เอาจริงๆก็นะ เรื่องของเขาอยู่แล้วผมคงพูดอะไรมากไม่ได้ เจ้าตัวเขาพอใจที่จะใส่จะซื้อก็ต้องตามนั้น เงินก็เงินเขาไม่ใช่เงินผม แค่พยายามเลิกคิดภาพตอนเขาใส่ออกข้างนอกก็เท่านั้น

“ตามใจ” พูดเสร็จก็เดินออกมารอนอกร้านทันที ผมไม่ได้ไม่พอใจเขานะ ถึงลึกๆแล้วจะรู้สึกไม่ชอบใจแต่ก็เข้าใจดีว่ามันเป็นความชอบส่วนตัว ตอนนี้เรายังไม่ได้เป็นอะไรกัน ผมแค่จีบเขาอยู่จะไปห้ามหรืออะไรมันก็ไม่ใช่ แล้วผมเองก็ไม่ใช่คนไม่มีเหตุผลขนาดนั้น คิดว่าต่อให้เป็นแฟนกันแล้วก็ยอมรับความคิดเขาได้ ถ้ามันไม่มากเกินไปจริงๆ

“โกรธไรเราอ่ะ” ยืนมองนั่นมองนี่ซักพักอีกคนก็ตามออกมา ผมหันไปมองวินที่ยืนทำหน้าอ่อยๆแล้วเลิกคิ้วถาม มองไปที่สองมือก็ไม่เห็นว่ามีถุงอะไรออกมา

“เปล่า”

“ไม่จริงอ่ะ ทำเสียงแข็งใส่เราแล้วเดินหนีออกมาด้วย”

ไม่นึกว่าเขาจะสังเกตขนาดนั้น เมื่อกี้ตอนอยู่ในร้านยอมรับว่าเผลอเสียงแข็งใส่จริงๆ คือมันแค่เป็นอารมณ์ชั่ววูบที่รู้สึกว่าบทสนทนาเรามันยืดเยื้ออย่างที่วินเขาไม่ค่อยจะฟังผมก็เท่านั้น ด้วยผมเป็นลูกคนเดียวเลยติดนิสัยคนอื่นต้องฟังคำพูดตัวเอง แต่ถ้าอธิบายเหตุผลของตัวเองดีๆมาผมก็รับฟังได้ยอมรับได้ ไม่โลกแคบ เมื่อกี้เผลอจริงๆไม่ได้ตั้งใจ แล้วก็ไม่ได้โกรธอะไร

“หึ ไม่ได้เป็นไรจริงๆครับ ออกมาสูดอากาศเพราะอยู่ข้างในบรรยากาศอึดอัดกว่าเลยออกมาที่โปร่งๆ วินก็จะได้เลือกซื้อของได้ตามสบายไง แล้วนี่สรุปว่าไม่ซื้อ?” ยิ้มออกมายืนยันให้เขาสบายใจว่าผมไม่ได้เป็นไรจริงๆ

“ก็คนบางคนบอกว่ามันบางแถมทำเสียงดุใส่นี่นา”

หมอฟันพูดอย่างเง้างอน ฮ่าๆ ดูท่าว่าอารมณ์ของผมเมื่อกี้จะ‘เผลอ’เกินไปหน่อยจริงๆ ร่างเล็กเลยดูคิดมากขนาดนี้เพราะผมยังไม่เคยเป็นแบบนี้ใส่เขาเลย นี่ขนาดแค่นี้นะถ้าตอนผมโกรธจริงๆคือหนักกว่านี้เยอะ เพื่อนผมสองคนบอกว่าผมเป็นคนที่น่ากลัวที่สุดตอนโกรธแต่ผมก็คิดว่าไม่ขนาดนั้นหรอก(มั้ง) รู้สึกดีแฮะที่เขาตามออกมาแถมยังไม่ได้ซื้อเสื้อตัวนั้น เหมือนกับว่าเขาแคร์ความรู้สึกผมอยู่เหมือนกัน

“เราแล้วแต่ ถ้าวินชอบก็ซื้อ ถามเราเราก็ตอบตามความรู้สึกแค่นั้นแหละ”

“จริงๆนะ งั้น...ไปดูร้านอื่นกันดีกว่า” คนเปลี่ยนอารมณ์ไวเปลี่ยนโหมดอีกแล้ว เมื่อผมยืนยันว่าไม่ได้เป็นอะไรจริงๆอีกฝ่ายเลยเลิกสนใจ กลับมายิ้มมาพูดได้เหมือนเดิม เดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้เป็นว่าเล่นแต่ก็ยังไม่ได้อะไรเลยทั้งสองคน คือช่วงนี้ผมเองก็ไม่ได้อยากได้อะไรเป็นพิเศษ รองเท้าที่อยากได้ก็ให้พ่อหิ้วมาฝากจากญี่ปุ่นแล้ว

“เหนื่อยยยยยย” ตอนนี้มานั่งพักเหนื่อยที่ม้านั่งในห้างเนื่องจากเดินมาจะสองชั่วโมงแล้ว ผมยื่นน้ำให้คนตัวเล็กที่กำลังนั่งเอามือพัดหน้าตัวเองไปมาอยู่รับไปดื่ม 

“ไหวไหม”

“ไม่ค่อยจะไหวแล้ว เดินจะครบทุกร้านแล้วอ่ะ”

วินดื่มน้ำเข้าไปอึกๆ คงจะหิวมากเพราะเราเดินเข้าออกหลายร้านจริงๆ แต่ก็ยังไม่มีอะไรถูกใจ เวลาผมเจอร้านที่ตัวเองชอบก็ชวนเขาเข้า พอวินเจอร้านที่วินชอบก็เข้า เพราะงี้เลยเข้าหลายร้าน สไตล์เราค่อนข้างจะต่างกันเลยต้องแวะทั้งร้านของเขาและร้านของผม

“ขนาดนั้นเลย” อีกคนพยักหน้าพร้อมกับเอามือทุบๆขาเล็กภายใต้กางเกงนักศึกษาของตัวเองไปด้วย สังเกตเห็นเหงื่อเม็ดเล็กๆที่ออกตามไรผมของอีกฝ่ายผมเลยนั่งลงข้างๆเปิดกระเป๋าแล้วหยิบชีทเรียนมาพัดให้ วินยิ้มตาหยีใส่พร้อมกับเอ่ยขอบคุณ ผมไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไหร่เพราะออกกำลังกายบ่อย เดินแค่นี้เลยถือว่าจิ๊บๆ แต่คงไม่ใช่กับอีกคนที่ดูท่าว่าจะกินอย่างเดียวกำลังกายคงไม่ออกแต่ก็ไม่ยักกะอ้วน เดี๋ยวผมต้องบังคับเขาไปออกกำลังกายบ้างแล้ว ไม่งั้นร่างกายจะแย่เอา

“สรุปแล้วเราก็ไม่ได้ไรเลยเนอะ”

“มีบางคนได้กิน” ไม่ต้องบอกว่าใคร

“คิกคิก นั่นสินะ”

“กลับยัง เดี๋ยวดึกนะ” เอ่ยเตือนเพราะตอนนี้จะสามทุ่มแล้ว เวลาผ่านไปเร็วมากถึงจะอยากอยู่ด้วยอีกแค่ไหนแต่ก็เป็นห่วงเขา ขับรถดึกๆคนเดียวอันตรายครับ ข่าวอุบัติเหตุก็มีให้เห็นทุกวัน

“อื้ออออ งั้นกลับเลยแล้วกัน เดี๋ยวแวะไปดูร้านแม่ก่อนนะ พัตกลับก่อนเราเลยก็ได้” ผมเก็บชีทเข้ากระเป๋าในขณะที่วินลุกขึ้นยืน

“กลับพร้อมกัน” เอ่ยบอกเพียงสั้นๆให้อีกคนยิ้มรับออกมาก่อนที่จะบอกว่าตามใจ เราทั้งคู่เลยเดินลงไปที่ร้านของแม่วินด้วยกัน พอพนักงานเห็นก็ต้อนรับกันใหญ่ ผมนั่งรออยู่ที่โซฟารับลูกค้าตัวเดิมให้วินเดินเข้าไปดูเอกสารและดูความเรียบร้อยอะไรของร้าน อยู่ไม่นานครับ ครึ่งชั่วโมงแล้วปิดร้านด้วย ออกมาคนก็บางตามากเพราะอีกไม่นานห้างก็จะปิด

“ถึงบ้านแล้วไลน์มา” ผมเดินมาส่งวินถึงรถ เราจอดกันคนละชั้นแต่ว่าผมมมาส่งเขาก่อนค่อยกลับไปเอารถของตัวเอง ตอนแรกเจ้าตัวไม่ยอมหรอกแต่ผมนิ่งใส่เลยต้องยอม ใครจะปล่อยให้เดินมาคนเดียว

“หืม เราไม่มีไลน์กันนี่”

“งั้นก็เอาเบอร์ให้เราสิ หึหึ” มันเป็นวิธีเนียนขอเบอร์ของผมเอง ไม่เอาไอดีด้วย จะเอาเบอร์อย่างเดียว

“เนียนไปแล้วๆ ไอดีไลน์ก็พอมั้ง”

“ถ้าไม่ให้เบอร์ก็ไม่เอา จะไม่ให้เหรอ?”
..
..
..
..
..
..
..
..
..
..
..
..


“เห็นแก่ค่าไอติมหรอกนะ :p ”

.....................................................


Ask.fm

อยู่ในสถานะไหน?
โสด
มีแฟน
มีคนที่ชอบ
กำลังจีบ
อกหัก

มีคนที่ชอบและกำลังจีบ.





**********************************




Talk

มาแล้วค่าาาาาาา ตอนนี้สั้นหน่อยน๊าาาา ไว้คราวหน้าจะพยายามมาให้ยาวกว่านี้  :mew3: :mew3: รีบลงมากไม่รู้ว่าตรงไหนพิมพ์ผิดสะกดผิดรึเปล่า เดี๋ยวมาเช็คความเรียบร้อยทีหลังนะคะ^^ ปกติต้องตรวจนานกว่านี้มาก แก้แล้วแก้อีก(มีคนขีดเส้นให้ก่อนเที่ยงคืนเลยรีบเพื่อไม่ให้ผิดสัญญา :mew1: :mew1: ) รักพัตเอ็นดูวินเม้นต์ๆๆๆๆเนอะ  :impress2: :impress2: ไปจัดการเก็บห้องต่อละค่า บ๊ายบายยยยยย~~~~~~~

**ขอบคุณทุกคอมเม้นต์มากๆนะคะ ขอบคุณทุกคนที่อ่านเลยยยยย :pig4: :pig4:

***** เข้าไปคุยกับวินที่Askได้เน้อออออ(@Winnapat_Win)  :mew1: :mew1:




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-09-2015 00:55:30 โดย ex-soulL »

ออฟไลน์ donutnoi

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2187
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-7
Re: "แอบรัก" ตอนที่3 05/09/2558
«ตอบ #28 เมื่อ05-09-2015 23:47:52 »

ตอนนี้สั้นจริงๆค่ะ แต่น่ารัก ขนาดยังไม่เป็นแฟนพัตยังหวงขนาดนี้เลย

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: "แอบรัก" ตอนที่3 05/09/2558
«ตอบ #29 เมื่อ06-09-2015 00:13:52 »

รุกเร็วน่ะเนี่ย

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด