Heartless แค้นนี้...มิอาจห้ามรัก >> ตอนพิเศษ 3 60% => (05/10/61) P.34 <=
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Heartless แค้นนี้...มิอาจห้ามรัก >> ตอนพิเศษ 3 60% => (05/10/61) P.34 <=  (อ่าน 213302 ครั้ง)

ออฟไลน์ little_munoi

  • ++ singular ++
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1678
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-3
อูยยยย ดราม่าหนักมากแน่ๆ
โธ่ อินทัชของเค้าจะโดนไรอีกไม๊น้า
รามแม่งต้องทำเรื่องแย่ๆอีกแน่ๆ
อิน เทอต้องทนให้ได้นะ
รอเอาคืนราม

ออฟไลน์ SawachiYuki

  • แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +261/-38
    • Fanpage
ตอนที่ 10
ครึ่งหลัง




“จะพากูไปไหน”

“พามึงไปทำงานที่ทำให้มึงไม่ร่านไง”

“มันจะมากไปแล้วนะเว้ย ปล่อยเลยไอ้เหี้ย กูไม่ไป” อินทัชขืนตัวเองไว้ทันทีที่รู้ว่าอีกคนต้องพาเขาเดินไปยังทางกลับบ้านพักของเขา

“หึ! กลัวหรือไง สบายใจได้ กูแค่มีเรื่องจะตกลงกับมึงนิดหน่อย”

“แล้วทำไมต้องพากูมาแถวนี้” อินทัชถาม

“ก็แล้วทำไมกูต้องคุยกับมึงตรงนั้น? กูจะคุยตรงไหนก็ได้ ถูกไหม?” รามินทร์แสยะยิ้มอย่างเหนือกว่า ปล่อยแขนเนียน ก่อนจะกอดอกตัวเองมองหน้าอินทัชที่เสมองไปทางอื่น

“เออ!! มีอะไรก็พูดมา”

“ทำไม รีบไปหาไอ้จักรหรือไง กูเตือนไว้ก่อนนะว่าไอ้จักรมันเป็นของน้องกู อย่าริอ่านแย่งมันจากน้องชายของกูเด็ดขาด”

สิ้นประโยคของรามินทร์อินทัชก็ยกยิ้มออกมาน้อยๆ

ตอนแรกก็คิดว่าอาจจะโดนด่า เสียดสีให้เจ็บใจเล่น พอมาเห็นว่าอีกคนรักน้องชายขนาดที่กลัวว่าเขาจะแย่งจุลจักรไปจากเจ้าจอมจนต้องพูดดักเดาไว้

“กูก็ไม่ได้คิดจะแย่งหรอกนะ แต่ก็ช่วยไม่ได้ถ้าจักรมันจะเปลี่ยนใจ ก็น้องมึงเล่นตัวซะขนาดนั้นนี่”

“แล้วใครมันจะง่ายเหมือนมึง” รามินทร์สวนกลับอย่างไวทำเอาอินทัชกัดฟันอย่างโมโหที่ไม่ว่าจะพูดอะไรออกไป ร่างสูงก็สวนกลับด้วยคำพูดที่ทำร้ายจิตใจกัน

“หึ! พูดเหมือนว่ารู้จักกูดี ทำไม...กูง่ายแล้วหนักหัวใคร หนักหัวมึงมากเลยหรือวะ”

“มันไม่ได้หนักอะไรหรอก แต่แค่เห็นแล้วรู้สึกรังเกียจว่ะ ยังไงก็ตามตราบที่มึงยังอยู่ที่นี่ ห้ามมึงแรด ห้ามมึงร่านกับใคร ไม่ว่าจะคนงานคนไหนก็ตาม” ชี้หน้าสั่ง

อินทัชคิดอย่างเหนื่อยใจ และหน่ายใจที่จะตอบอะไร

“กูไม่เอาคนของมึงหรอก แค่นี้ก็รังเกียจมึงจะแย่แล้ว ถ้ามีลูกน้องของมึงเข้าไปอีก...กูคงจะอยู่ไม่สุขจนกว่าจะได้กลับบ้านแน่ๆ”

“ก็ดี คิดได้แบบนี้ก็ดี”

“แต่สำหรับจักร มันเป็นเพื่อนที่ดีกับกูมาก เพราะฉะนั้น ถ้าเกิดกูตกหลุมรักมันขึ้นมา ก็คงจะช่วยอะไรไม่ได้นะ เพราะถ้าน้องมึงยังเล่นตัวอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ กูคิดว่ามันอาจจะเปลี่ยนใจมาชอบกูแทนแล้วล่ะ” ร่างโปร่งตอบด้วยรอยยิ้มที่กวนโมโหร่างสูงจนรามินทร์ชักหมั่นไส้ใบหน้าสวยนั่น

“ทำไมถึงมั่นใจนัก หน้าด้านนะมึง”

“แล้วทำไม กูไม่มีดีตรงไหน ทั้งรูปร่าง หน้าตา ฐานะ ไม่ว่าอะไรกูก็เหนือกว่าน้องมึงทั้งนั้นแหละ อ้อ รวมถึงเหนือกว่ามึงด้วย”

จริงๆ แล้วอินทัชไม่ใช่คนชอบอวดตัวเอง แต่ว่าสถานการณ์แบบนี้ เขาอยู่ต่ำกว่ามันมากก็จริง ก็แค่อยากจะพูดให้ตัวเองดูเหนือกว่าบ้าง

อย่างน้อยมันก็เป็นกำลังใจให้กับเขานิดหนึ่ง

“ปากดีนะมึง อย่าคิดว่ามึงจะทำร้ายน้องของกูอีกคนได้เลย เห็นไหม สุดท้าย ความชั่วของมึงก็โผล่ออกมาให้กูเห็นเข้าสักวัน ยังไม่ทันไร มึงก็ออกลายแล้ว ขอบอกไว้เลยนะ ถ้าเจ้าจอมเสียน้ำตาเพราะมึงเมื่อไหร่...กูเอามึงตาย!!!”

“กลัวจังเนอะ แค่นี้กูก็รู้สึกเหมือนอยู่ในนรกแล้วล่ะ จะมากกว่านี้กูก็ไม่รู้สึกว่ามันจะต่าง มีอะไรอีกไหม ถ้าไม่ กูจะกลับไปทำงานต่อ”

“จำคำสั่งกูไว้ให้ดี”

“เออ!! ไม่ลืมหรอก”

จะเตือนกูพันรอบ กูก็คิดกับไอ้จักรไม่ลงจริงๆ รสนิยมของเขาคือแบบเจ้าจอม ไม่ใช่แบบจุลจักร และดูเหมือนว่ารามินทร์จะไม่รู้ หรือรู้ แต่อาจจะลืมไป

“จะไปไหนก็ไป อ้อ แล้วทำงานในแต่ละวันให้เสร็จด้วยนะมึง วันนี้กูไม่อยู่ ห้ามก่อเรื่องเด็ดขาด เข้าใจนะ”

“เออ! มึงนี่สั่งเยอะฉิบหาย”

“...”

“ว่าแต่จะไปไหนล่ะ” เขาไม่ได้อยากรู้ แค่ถามเผื่อไหว

“ทำไม จะหาทางหนีหรือไง” และโดนรู้ทันอีกจนได้ “อย่าแม้แต่จะคิด เพราะถ้ามึงหนีไปได้ กูจะเอาเรื่องคนที่เกี่ยวข้องกับมึงให้ถึงที่สุด!!”

“คนที่เกี่ยวข้องกับกู? ก็อยู่บ้านกูหมดแล้วนี่ และบอกตามตรงว่าอำนาจฝั่งกูเยอะกว่า คงจะปล่อยให้พวกมือสมัครเล่นแบบมึงเข้าไปเอาเรื่องได้อยู่หรอก”

“กูหมายถึงไอ้จักรกับหมอเงินต่างหาก”

“…” อินทัชเงียบไปเพราะคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะมีผูกทางนี้เช่นกัน

เขาทำใจ เอาเรื่องเดือดร้อนมาให้ทั้งสองคนไม่ได้จริงๆ

“อย่าคิดลองดี...ไปทำงานได้แล้ว!!” ไล่ร่างผอมบางให้กลับไปทำงานของตัวเองต่อทันที ซึ่งอินทัชก็เดินออกด้วยท่าทางที่สงบนิ่ง ส่วนร่างสูงก็มองด้านหลังของคนที่เดินไปก่อนจะเดินกลับยังที่สำนักงานเพื่อเตรียมตัวไปดูงานอีกสาขาหนึ่งทันที


“เป็นไงบ้างวะไอ้อิน คุณรามว่าอะไรมึง”

“เงียบเถอะไอ้จักร กูไม่อยากตอบ ว่าแต่มึงกับคุณจอมทะเลาะอะไรกันหรือเปล่าวะ เมื่อกี้เดินสวนกับกูนะมองกูตาเขียวปั๊ดเลยว่ะ” พอถามไปแบบนั้น จักรก็ทำหน้าหมองลงเพราะโดนคนตัวเล็กของตนโกรธเข้า

“เออ เขาโกรธกูว่ะ กูก็ไม่รู้ว่าเขาโกรธกูทำไม ทั้งๆ ที่กูก็อธิบายไปแล้ว”

“หึงอ่ะดิ”

“ห๊ะ!! หึง ให้หึงใคร”

“คุณจอมไง เขาหึงมึงกับกู”

“จะใช่หรือวะ” ถามอย่างไม่มั่นใจในตัวเอง จนร่างโปร่งส่ายหน้าไปมาอย่างระอา

“ใช่ดิ มึงหัดมั่นใจในตัวเองหน่อยเถอะ”

“อือ กูจะพยายาม”

“งั้นมึงก็ต้องทำตามแผนกูต่อไป ไม่มีอะไรมาก แค่อยู่เฉยๆ ตอนที่กูทำอะไรก็ตามแต่ เข้าใจนะ”

“เออๆ ว่าแต่มึง ไม่เป็นไรแน่นะ” ถามกลับด้วยความเป็นห่วงเพราะรู้สึกได้ว่าบรรยากาศรอบตัวของอินทัชมันอึดอัดมากกว่าเดิม

“ไม่เป็นไร กูโดนแบบนี้ประจำอ่ะ”

“เฮ้อ...มีอะไรให้ช่วยก็บอก”

“พากูไปจากที่นี่...” ร่างโปร่งพึมพำอย่างเหม่อลอย คิดถึงบ้าน คิดถึงครอบครัว คิดถึงเพื่อนรัก มองไปโดยรอบก็พบเจอแต่คนที่ไม่รู้จัก

หนาวไปถึงขั้วหัวใจแล้ว...

อยากออกไปจากที่นี่สักที...

“กูไปส่งที่ท่ารถเอาไหม?” ถามอย่างหวังดี จะว่าสงสารก็ถูกอีกนั่นแหละ

“ไม่ต้องหรอก กูเชื่อว่ามันต้องรู้แล้วแน่ๆ และไม่มีทางอยู่เฉยๆ หรอก สักวันมันจะหาตัวกูเจอ...” ร่างโปร่งพูดอะไรบางอย่างที่จักรฟังแล้วถึงกับขมวดคิ้วแน่น

“ใคร...มึงพูดถึงอะไรเนี่ย”

“เปล่าๆ ทำงานต่อเถอะ” บอกปัดๆ ไปก่อนจะเดินไปทำงานของตัวเองทันที เดี๋ยวจะโดนหัวหน้างานตำหนิเอาได้ ในใจก็คิดถึงใครคนนั้นที่คิดถึงไปด้วย...

มึงจะตามกูเจอในสักวันใช่ไหมวะ...

ตามกูให้เจอเถอะ กูอยากกลับบ้านแล้วว่ะ...ธีร์

...

...

...


กรุงเทพมหานคร

“ไม่เจอเลยครับ ไม่มีวี่แววเลย ข่าวคราวก็ไม่มี ผมตามให้ทั้งในและต่างประเทศก็ไม่เจอครับ ครับคุณแม่ ผมจะตามหามันให้เร็วที่สุด ถ้ามีอะไรคืบหน้าผมจะโทรไปแจ้งนะครับ แม่อย่าเพิ่งคิดมากเลยนะครับ ไอ้อินมันไม่เป็นอะไรหรอก ยังไงระหว่างนี้ให้ผมดูแลบริษัทแทนไปก่อนนะครับ ไม่มีปัญหาเลยครับ ผมดูแลได้ ครับ สวัสดีครับ” ร่างผอมโปร่งของธีร์วางสายโทรศัพท์แล้วโยนลงบนโซฟาด้วยความความเครียด

“มึงหายไปไหนวะอิน ทำไมต้องทำให้เป็นห่วง”

“อย่าเครียด”

“ไม่ให้เครียดได้ไงไอ้พัฒน์ เพื่อนกูหายไปทั้งคนนะเว้ย ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นตายร้ายดียังไง”

“อาจจะไปเที่ยว”

“ไม่หรอก ไอ้อินไม่หายไปแบบเงียบๆ ไร้ร้องรอยแบบนี้แน่ๆ” ส่ายหน้าค้านแบบสุดๆ เพราะคบกันมาตั้งนานเลยรู้ดีว่าเพื่อนของตนมีนิสัยยังไง

“มึงกำลังคิดว่าอะไรธีร์” พัฒน์ถามน้ำเสียงนิ่งๆ

“โดนจับตัวไปแน่ๆ”

“อะไรที่ทำให้มึงคิดแบบนั้น”

“ไม่รู้ กูสังหรณ์ใจแบบนี้ ยังไงซะมันโดนจับตัวไปแน่ๆ และกู...ก็จะตามหามันให้เจอ” ร่างโปร่งตั้งปณิธานแน่วแน่ ใจกระวนกระวายเป็นห่วง

“เพื่อนมึงมีศัตรู?”

“ไม่มีนะ...แต่อาจจะมีก็ได้ พวกคู่แข่งทางการค้า ยิ่งบริษัทของมันโคเข้ากับ PLEUNG ได้ คงจะสร้างความไม่พอใจให้กับหลายๆ บริษัทแน่ๆ”

“ที่มึงพูดอาจจะเป็นไปได้” พัฒน์พยักหน้าเห็นด้วย

“ใช่ไหม...แล้วจะเริ่มจากตรงไหนล่ะ”

“มึงคุยกันครั้งสุดท้าย เพื่อนมึงอยู่ไหน” ร่างสูงถาม

“อยู่ไหนงั้นหรือ...วันสุดท้าย วันสุดท้าย...อืม...ที่ไหนวะ” ร่างโปร่งบางพยายามคิดโดยเดินไปเดินมา ลูบปลายคางตัวเองไปด้วยอย่างใช้ความคิด ก่อนจะต่อยที่ฝ่ามือตัวเองหนึ่งทีเมื่อคิดออก

“จริงสิ!!”

“อะไร...”

“งาน XXX ไง มันไปรับรางวัลที่นั่น” ธีร์เริ่มจะมีความหวังขึ้นมานิดๆ เพราะอย่างน้อยก็จะได้เริ่มหาจากที่นั่น งานใหญ่แบบนั้นคงจะมีกล้องวงจรปิดอยู่

สืบหาดีๆ ต้องเจอแน่

“งั้นก็เริ่มตามจากที่นั่น”

“เออๆ”

“ให้กูช่วยอะไรไหม” พัฒน์ถาม

“แน่นอนว่ามึงได้ช่วยแน่พัฒน์”

“เอาน่า อย่ากังวลไปเลย ถ้ามันจับตัวไปจริงๆ ถ้าไม่ใช่เงินก็ไม่มีเรื่องอื่นหรอก สักพักคงจะโทรมาเรียกค่าไถ่เอา ต่อให้อยากฆ่า กูก็คิดว่ามันต้องเอาเงินก่อนแน่ๆ เพราะฉะนั้น มึงเชื่อกู เพื่อนมึงยังปลอดภัย”

“จริงนะเว้ย”

“อือ”

ธีร์มองสบกับคนรักอย่างซึ้งใจที่อีกคนให้กำลังใจตนด้วยประโยคที่แสนยาวทั้งๆ ที่ปกติไม่เคยพูดยาวได้ขนาดนี้

“ขอบคุณ...”

อิน...กูต้องหามึงให้เจอ...

ไม่ว่ามึงจะมีเรื่องบาดหมางกับใคร กูจะหามึงให้พบ ไอ้อิน

“ถ้าอย่างนั้นก็ขอใช้คนหน่อยก็แล้วกัน ลูกน้องมึงมีแต่เก่งๆ นี่” ธีร์เอ่ยขอ ซึ่งร่างแกร่งก็พยักหน้าน้อยๆ

“ตามสบาย”

“กูขอใช้แค่คนของมึงก่อนก็แล้วกัน ถ้ากูหมดปัญญาจริงๆ จะให้มึงช่วยนะพัฒน์”

“อืม...เข้าใจ”

ธีร์ขอใช้ความสามารถของตัวเองให้ได้มากที่สุดก่อน ถ้าไม่ไหวจริงๆ ไม่เจอจริงๆ ก็ต้องพึ่งอำนาจของรัตนมณีโชติเข้ามาช่วย และถ้ายังไม่เป็นผลอีก ยังไม่เจออีก ก็คงต้องใช้อำนาจของอภิหชัยบดินทร์

ก็ลองดูว่าจะสามารถต่อกรกับมหาอำนาจได้หรือเปล่า

“ช่วยตรวจจากกล้องวงจรปิดงาน XXX ที่อินทัช ชยอัมรินทร์ไปเป็นที่สุดท้ายด้วย ได้ความว่ายังไง ติดต่อมาที่ฉัน ขอให้ตามเรื่องนี้ให้ด่วนที่สุด เร็วที่สุด เข้าใจนะ ถ้าฉันรู้ว่าใครมันอู้...คงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น” ธีร์ใช้โทรศัพท์ต่อสายไปยังลูกน้องมากฝีมือของพัฒน์ ซึ่งร่างสูงก็ยิ้มน้อยๆ ให้กำลังใจโดยที่ธีร์มองไม่เห็นมัน

“โหดนะมึง”

“ไม่ได้หรอก เรื่องเพื่อนรักของกู จะทำเป็นเล่นไม่ได้”

“มึงเป็นห่วงเพื่อนเกินไปไหมวะ” พัฒน์ถามนิ่งๆ แต่ไม่ได้หาเรื่องแต่อย่างใด แค่ถามดูเฉยๆ ว่าคนรักจะตอบยังไง แม้จะรู้อยู่แล้วก็ตาม

“ทำไม หึง? ไม่ต้องกังวลน่า เพราะอินมันเป็นเพื่อนรักคนเดียวของกู เราโตมาด้วยกัน เรียนด้วยกัน ผ่านอะไรมาด้วยกัน ไม่แปลกหรอกที่กูจะเป็นห่วงมัน อย่างตอนที่กุมีปัญหากับมึงคราวนั้น มันก็ทิ้งทุกอย่าง ทิ้งงาน ทิ้งเที่ยว ทิ้งนัดเพื่อมาอยู่กับกู”

“โอเคๆ กูเข้าใจแล้ว มึงจะเสียงสั่นทำไม อย่าร้องนะเว้ย” พัฒน์รีบเดินเข้าไปหาคนรักที่เสียงเริ่มสั่นเครือ ร่างโปร่งหันหลังให้เพราะไม่อยากให้พัฒน์เห็นด้านที่อ่อนแอ

“กูเปล่าร้อง”

“แล้วหันหนีเพื่อ?”

“เรื่องของกูไหม?”

“มึงเมียกูไหม?” พัฒน์ถาม ก่อนที่ร่างโปร่งของธีร์จะหันมา ดวงตาใสเอ่อคลอไปด้วยน้ำใสๆ ที่พร้อมจะไหลรินตลอดเวลา

“อึก...”

“ร้องทำไม” ถามเสียงเรียบ แต่ไม่ทันที่ตนจะต่อว่าเรื่องที่คนรักอ่อนแอร้องไห้ออกมาไม่สมกับเป็นผู้ชายก็เจอร่างนิ่มๆ ของคนรักเข้ามากอดแล้วรัดเอวสอบของพัฒน์เอาไว้แน่น “มึงเป็นผู้ชายนะธีร์ ถึงจะเป็นเมียกู แต่มึงก็ไม่ควรอ่อนแอ” แม้ว่าจะพูดออกไปแบบนั้น มือใหญ่ก็ลูบเบาๆ ที่กลุ่มผมนุ่มของคนรักอย่างปลอบประโลม

“มัน...อึก มันจะไม่เป็นไรใช่ไหม ไอ้อินมันจะปลอดภัยใช่ไหม”

“เพื่อนมึงไม่เป็นไร เดี๋ยวก็เจอนะ มึงหยุดร้องเถอะ ร้องไปก็ช่วยอะไรไม่ได้”

“อือ...” ถึงจะรับปากแบบนั้น แต่ร่างที่กำลังสั่นเทาโดยไร้เสียงสะอื้นที่พัฒน์สัมผัสได้ก็รู้ว่าคนรักกำลังพยายามมากแค่ไหน

“เฮ้อ...งั้นก็ร้องเถอะ”

“อึก...”

“วันเดียวนะ ห้ามมีแบบนี้อีก แล้วก็ทุ่มเททุกอย่างตามหาเพื่อนของมึงอย่างเข้มแข็งและมีความหวัง อย่าคิดมาก ถ้ามึงเชื่อมั่นว่าเพื่อนมึงไม่เป็นไร มึงก็จงเชื่อต่อไป”

“…”

“อย่าเอาความกลัวมาทำให้มึงไปต่อไม่ได้”

“อือ...ขอบใจ”

“อืม...”

ขอโทษนะอิน ขอโทษที่ชั่วขณะหนึ่งกูคิดว่ามึงตายไปแล้ว แต่ต่อให้มึงตายไปแล้ว ก็จะตามหามึงให้พบ...แต่ว่า...กูเชื่อว่ามึงยังมีชีวิตอยู่มากกว่า

คนอย่างอินทัชน่ะ ไม่ตายง่ายๆ หรอกใช่ไหม


ไม่รู้หรอกว่าจะมีใครเชื่อเรื่องความรู้สึกที่สื่อถึงกันไหม แต่อินทัชกับธีร์เชื่อมั่นในกันและกันมาโดยตลอด แค่คิดถึงกัน ก็มีกำลังใจขึ้นมา เพราะอย่างน้อยเพื่อนก็ไม่ถึงกัน เวลาธีร์มีปัญหา คนแรกที่เข้าไปช่วยก็คืออินทัช และในทางกลับกันตอนที่อินทัชมีปัญหา คนแรกที่เข้ามาช่วยก็คือธีร์เช่นกัน

และครั้งนี้...มันก็ต้องเป็นแบบนั้น

“แต่มันคงจะนานหน่อยใช่ไหมวะ ไม่เป็นไร กูรอมึงได้ธีร์”

กูจะรอ...ตราบที่กูยังไหวอยู่






100%

 :katai4: :katai4: :katai4:

   มาแล้วค่า ขอโทษที่อัพช้า ยูกิติดงานที่สาขาแล้วก็เรียนหนักค่ะ ในวันที่ 30 นี้ทางสาขายูกิจัดงาน Job Fair แล้วยูกิก็เป็นสตาฟ ต้องวิ่งทำหลายอย่างเลย ไม่มีเวลามาอัพนิยายเท่าที่ควร ขอโทษด้วยนะคะ ยังไงอย่าเลิกติดตามเรื่องนี้น้า...

   มีอะไรสามารถสอบถาม พูดคุย ทวงนิยายได้ที่แฟนเพจเลยค่า https://www.facebook.com/sawachiyuki/

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19
 :z3:


หาให้เจอเร็วๆๆๆ

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3396
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
โอ๊ยยยยยย ธีร์รีบตามหาอินให้เจอเร็วๆ เถอะ สงสารอินแล้วนะ และเราก็รอดูว่าอิรามถ้ารู้ความจริงแล้วมันจะทำหน้ายังไง

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8205
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11

ออฟไลน์ Al2iskiren

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1789
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-3
ขอให้ธีร์เจออินเร็วๆ ตอนนี้โคตรสงสารอิน อยากให้อิรามมันรู้ความจริง อยากให้มันรู้สึกผิด ให้มันเจ็บกับสิ่งที่มันทำไว้ :katai1:

//สาปส่งเสมือนมันไม่ใช่พระเอก 555+

ออฟไลน์ ooomukooo

  • AngieAngel
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 183
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
    • AngieAngel
ชอบความเชื่อใจของทั้งสองคนมากๆค่ะ  :hao5:
ตามหาอินให้เจอไวๆน่ะ ธีร์น่ะ  :monkeysad:

ออฟไลน์ little_munoi

  • ++ singular ++
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1678
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-3
ธีร์ รีบมานะ มาดัดนิสัยรามที
อยากให้รามเจ็บ
อยากให้รามรู้ความจริง
อยากให้อินได้รับความยุติธรรม!
ปล.คิดถึงพัฒน์ธีร์จุงงงงง

ออฟไลน์ aom2529

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
คิดถึง..อิน...ราม..แล้วก็ยูกิด้วย...

ธีร์มาช่วยอินเร็วๆนะ..สู้ๆ

ออฟไลน์ บูมเบส

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1740
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-4
สู้ๆนะอิน

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ cheyp

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1536
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +49/-0
ธีร์มาช่วยอินเร็วๆนะ
อินยิ่งเริ่มหวั่นไหวกะรามอยู่ด้วย
ไม่อยากให้อินลงเอยกับรามเลย รู้สึกขัดแย้งในใจแท้ๆ รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองทำผิด ไม่มีเหตุผล ก็ยังจะทำ เลวอ่ะ ฮึ่ย ขอระบาย เกลียดพระเอกเรื่องนี้จริงๆ ไม่อยากให้สมหวังสักอย่าง

ออฟไลน์ Tequila

  • I am a follower KiHae.
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 95
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 :hao5: :hao5: :hao5: :hao5: อยากมีเพื่อนแบบธีร์-อินบ้างงงงงงง

ออฟไลน์ boommerang

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 223
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
คนเขียนหายไปนานละนะ

ออฟไลน์ viewier

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 213
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-2
สงสารอินทัชมากเลย อ่านแล้วร้องไห้เลย เศร้ากว่าอินทัชก็คนอ่านนี่แหละ
อินสู้นะเว่ย ต้องผ่านมันไปให้ได้ ไม่รู้ว่าธีร์จะเจออินก่อนหรือว่ารามจะปล่อยอินก่อน
มาต่อเร็ว ๆ นะคะรออยู่ค่ะ

ออฟไลน์ SawachiYuki

  • แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +261/-38
    • Fanpage
Heartless แค้นนี้...มิอาจห้ามรัก
ตอนที่ 11
เริ่มลงมือ...




“ขอตัว” เสียงเรียบของเจ้าจอมเอ่ยขึ้นมาเบาๆ เมื่อมองดูร่างสูงด้วยความหงุดหงิดใจ เพราะจักรไม่แม้แต่จะสนใจเขาเท่าไหร่นัก มองตามอินทัชที่ถูกรามินทร์ลากไปไหนก็ไม่รู้อย่างเป็นห่วงเพื่อน

นี่ขนาดเขายืนอยู่ตรงหน้า แต่จักรกลับมองตามคนอื่นเนี่ยนะ!!

“เดี๋ยวสิครับคุณจอม” จักรที่เพิ่งจะรู้ตัวว่าอาจจะทำให้คนที่เขารักเข้าใจผิด เลยวิ่งมาดักข้างหน้าของจอมเอาไว้ได้ทันเวลา ซึ่งจอมก็ใจชื้นขึ้นมานิดหน่อยที่ร่างสูงยังเห็นหัวเขาอยู่

แต่เรื่องล้มทับกันเมื่อกี้ยอมไม่ได้เด็ดขาด!!

“มีอะไร หลีกไป ฉันจะไปทำงาน”

“คุณจอมโกรธผมหรือเปล่าครับ”

“โกรธ? เรื่องอะไรล่ะ”

“ก็...เอ่อ ป่ะ เปล่าครับ” ร่างสูงเสตาหลบ อึกอักตอบอะไรไม่ถูก

“หึ” ร่างเล็กกอดอก ผันหน้าหนี แสดงให้ร่างแกร่งเข้าใจว่าอารมณ์ของเจ้าจอมตอนนี้กำลังไม่พอใจกับอะไรบางอย่าง

“คุณจอม ไม่พอใจอะไรผมหรือเปล่าครับ”

“เปล่านี่”

ปฏิเสธ แต่หน้านี่หาเรื่องมากๆ เลยเนี่ยนะ จักรจะทำยังไงวะเนี่ย

“แล้วคุณจอมหงุดหงิดอะไร บอกผมได้นะ เผื่อผมจะช่วยได้” ร่างสูงอาสาตัวเองเพื่อจะช่วยเจ้าจอม แม้ว่าเขาจะคิดว่าร่างบางหงุดหงิดที่เขากับอินทัชล้มเมื่อสักครู่นี้ แต่ก็ไม่ได้หลงตัวเองขนาดที่จะถามออกไปอย่างมั่นใจขนาดนั้นได้

ถ้าคุณจอมไม่พอใจจริงๆ ก็เท่ากับว่าคุณจอมชอบเรา

“นายช่วยอะไรฉันไม่ได้หรอก”

“ทำไมล่ะครับ”

“ก็เพราะนายเป็นต้นเหตุที่ทำให้ฉันหงุดหงิดน่ะสิ!!!” ร่างเล็กตะโกนออกมา เพราะความซื่อบื้อของจักรแท้ๆ นี่ขนาดเขาทำเป็นโมโหอย่างชัดเจนแล้วนะ ยังไม่คิดที่จะรู้สึกอะไรบ้างเลย

“นั่นไง ผมนึกแล้ว แล้วคุณจอมไม่พอใจผมตรงไหนล่ะครับ”

“โง่!!!”

จักรทำหน้าสงสัยที่โดนเจ้าจอมด่าว่าโง่ใส่หน้าเต็มๆ

“ไอ้จักรโง่จริงๆ แหละครับ แต่คุณจอมช่วยบอกได้ไหมว่าโกรธอะไรผม ผมไปทำอะไรให้คุณจอมไม่พอใจหรือครับ ผมจะได้ไม่ทำอีก”

จักรเอ่ยขอร้องเสียงอ่อย ยังไม่ทันได้ทำคะแนน ก็ถูกคนที่เรากำลังจีบโกรธ

“งั้นเลิกยุ่งกับพี่อินได้ไหมล่ะ”

“ท่ะ ทำไมล่ะครับ”

“ฉันไม่ชอบ!! จบไหม”

ที่ว่าไม่ชอบ เพราะคุณจอมชอบไอ้อินมันหรือ...อยากจะถามแต่ก็เหมือนมีก้อนอะไรมาอุดเสียงไว้ไม่ให้มันดังออกมา

“กะแล้วเชียว” ร่างสูงพึมพำเสียงขื่น มองหน้าคนที่กอดอกอย่างเป็นต่อด้วยความรู้สึกเสียใจ

“กะอะไรของนาย แล้วทำไมต้องมองฉันแบบนี้ด้วย”

“ที่ไม่อยากให้ผมยุ่งกับไอ้อิน เพราะคุณจอมชอบมันใช่ไหมครับ”

โง่เสมอต้นเสมอปลายจริงๆ ฮึ่ย!!!
   
ใบหน้าและน้ำเสียงเศร้าๆ ของจักรทำให้เจ้าจอมรู้สึกหงุดหงิด อยากจะเตะผ่าหมากอีกคนให้หายแค้นเคืองใจ มันกล้าพูดได้ไงว่าเขาชอบอินทัช ทำไมไม่คิดว่าเป็นตัวเองบ้างล่ะ...

“ทำไมถึงคิดว่าฉันชอบพี่อิน” เหมือนจะเคยบอกไปแล้วว่าไม่ได้ชอบนะ ไอ้คนขี้ลืม หรือว่าจะแปลความหมายคราวก่อนไม่ออกกันนะ

“ก็คุณจอมบอกไม่ให้ผมยุ่ง”

“แล้วไม่คิดว่าคนที่ฉันชอบจะเป็นนายบ้างหรือไง โว๊ะ! หงุดหงิด ไปดีกว่า เบื่อขี้หน้าคน” จบประโยคเจ้าจอมก็เดินออกจากตรงนั้นไปด้วยความโมโห อากาศก็ร้อน ต้องมาเจอคนเข้าใจอะไรยากเย็นอีก

นี่ขนาดเขาเดินมาไกลแล้ว จักรยังไม่มีท่าทีที่จะเข้าใจระเบิดที่ร่างเล็กทิ้งไว้ให้เลย

“ชอบนาย...คุณจอมพูดกับกู นายแทนตัวกู ถ้างั้นคนที่คุณจอมอาจจะชอบ ก็คือ...ก่ะ เฮ้ย!! กูนี่หว่า เมื่อกี้คุณจอมบอกว่าชอบกูหรือเปล่าวะ!!!” จักรที่ประมวลผลเสร็จแล้วก็มองตามร่างเล็กที่ไปไกลแล้วด้วยความรู้สึกดีใจ เข้าใจทันทีเลยว่าดีใจจนเนื้อเต้นมันเป็นยังไง

เพราะตอนนี้ทั้งใจ ทั้งหน้า แสดงออกชัดเจนว่าดีใจมากมายอยู่ ดีใจฉิบหายวายวอดเลยว่ะ ฮ่าๆ

“ขอบใจนะเว้ยอิน กูเดินหน้าไม่ถอยแล้วล่ะทีนี้ วู้ว!!!”

ทำท่าชกอากาศแล้วเดินยิ้มเข้าไซต์งานไป ทำงานทุกอย่างอย่างขยันขันแข็งจนคนที่ทำงานด้วยกันถามอย่างแปลกใจว่าจักรเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ถึงได้โหมทำงานหนัก หน้าตายิ้มอย่างกับคนบ้า

“ฉันมีความสุขว่ะพี่”

“สุขอะไรของมึงวะ”

“พี่ไม่ต้องรู้หรอก มีอะไรให้ไปเอาอีกไหม ถ้าไม่ ฉันจะไปก่อกำแพงต่อ”

“เออๆ มึงจะไปไหนก็ไป”

ทุกคนที่ได้คำตอบแบบเดียวกันก็ส่ายหน้าระอา ปนแอบเป็นห่วงกลัวมันจะทำงานหนักจนเป็นบ้าไปแล้วก็ได้ หรืออาจจะตรอมใจเรื่องคุณจอมจนเป็นบ้า สมองไม่ทำงานแบบนี้

หารู้ไม่ว่า ต้นเหตุที่ทำให้จักรมีความสุขนั้น เป็นเพราะเจ้าจอมพูดเหมือนว่าชอบจักร...ไม่ใช่เพราะเขาตรอมใจ

“ฮ่าๆ มีความสุขโว้ย!!”



ทางด้านเจ้าจอม

“ไอ้คนโง่เอ้ย เนี่ยถ้ายังไม่เข้าใจอีก ฉันจะเลิกชอบนายจริงๆ ด้วย และถ้าเย็นนี้ฉันไม่เห็นหัวนายนะ หึหึ...ไอ้จอมคนนี้จะจัดการเอง แบบไม่รอให้คนโง่อย่างนายคิดได้แล้ว!!” เจ้าจอมเดินบ่นอย่างหงุดหงิดเข้าไปในสำนักงานคืน ก้นกระแทกเข้ากับเก้าอี้แรงๆ แต่ไม่รู้สึกเจ็บเท่าไหร่เพราะมัวแต่คิดถึงจักร

“อยากทำอะไรก็รีบทำ” เสียงทุ้มต่ำของพี่ชายดังมาจากด้านหลังให้เจ้าจอมสะดุ้งเล่น

“พี่ราม...มาตั้งแต่ตอนไหนครับ”

“พอพี่ตกลงกับไอ้อินเสร็จก็เดินมารอเราที่นี่ นานพอจะเห็นน้องชายเดินปึงปังเข้ามา ว่าแต่...กับไอ้จักรน่ะไปถึงไหนแล้ว” ร่างสูงถาม

ตอนแรกก็ไม่อยากให้น้องรักกับคนที่ต่างฐานะกันขนาดนี้หรอก แต่รามินทร์รู้จักกับกับจักรมานานเลยค่อนข้างไว้ใจ ที่สำคัญ มันเป็นคนดี ถ้าน้องเขาจะรักจักร เขาก็ไม่คิดห้าม...

“ไปถึงไหนอะไรล่ะฮะ คนของพี่นี่ไม่ฉลาดเอาเสียเลย นี่หมอนั่นคิดว่าจอมชอบพี่อินด้วยซ้ำ เฮ้อ...น่าหงุดหงิดจริงๆ”

“เอาเถอะน่า มันเป็นคนซื่อๆ แต่ไม่ได้โง่พี่รับรองได้ แค่บางเรื่องมันอาจจะรู้สึกช้าเท่านั้นเอง และคนอย่างไอ้จักรมันสุภาพบุรุษพอ กับแฟนเก่ามันมันให้เกียรติทุกคน ถ้าไม่แต่งงานกันมันจะไม่แตะต้องตัวคนอื่นเป็นอันขาด”

“พี่รามคงไม่ได้หมายความว่าจักร...”

“มันคงไม่ได้เวอร์จิ้นหรอก สมัยเรียนอยู่ก็คงมีบ้างแหละ พอเรียนจบมีงานทำก็อาจจะเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ให้เกียรติผู้หญิงทุกคนที่เคยคบ แต่เขาก็ทิ้งมันหมด เพราะอายบ้าง ไม่อยากลำบากบ้าง บางคนก็เข้ามาเพราะหน้าตามันดี แบบนี้ไงจักรมันเลยเลือกไว้หนวด ไว้เครา ปิดบังหน้าตัวเอง”

“ทำไมพี่รามรู้ดี” ใบหน้าน่ารักแสดงถึงความสงสัย

“พี่เคยกินเหล้ากับมันมาก่อน พอมันเมา มันก็โพล่งทุกอย่างออกมามาหมด”

“ก่อนที่จอมจะมาทำงานที่นี่ใช่ไหม”

“ใช่”

“แล้วไป”

“ทำไม หวงหรือ อย่ากังวล สเปคพี่ต้องตัวเล็กๆ ขาวๆ เท่านั้น แบบไอ้จักรตัวเท่าควายพี่ไม่โอเค” รามินทร์ตอบยิ้มๆ พร้อมทำหน้าขยะแขยงเมื่อคิดว่ากำลังกอดจักรอยู่

“ก็ดี จอมจะได้ไม่ระแวงพี่ แต่พี่อิน จอมชักไม่แน่ใจ ตอนแรกจอมคิดว่าพี่แกอยากจะแกล้งจอมเฉยๆ แต่วันนี้เห็นจักรชมว่าพี่อินสวยแล้วเริ่มระแวง กลัวใจจักรอ่ะพี่ราม” น้องชายทำหน้าเครียดให้พี่ชาย ซึ่งรามินทร์ก็คิดตามไปด้วย

“ก็จริงนะ”

“พี่ช่วยไม่ต้องให้พี่อินมาไซต์งานได้ไหม เลิกให้เจอกับจักรไปเลยได้หรือเปล่า” เจ้าจอมขอร้องรามินทร์เสียงอ่อนระคนความหวั่นกลัว ซึ่งรามินทร์ก็เห็นด้วย

“พี่ก็คิดว่าอย่างนั้น แต่พี่ว่าอินมันต้องการแกล้งจอมมากกว่า แล้วจักรก็เป็นคนที่มั่นคงคนหนึ่งเลย จอมต้องใช้เสน่ห์ตัวเองแล้วล่ะ พี่เองก็ช่วยเท่าที่ช่วยได้” รามินทร์พูด

ร่างสูงมองหน้าน้องชายที่ใบหน้าบ่งบอกว่ามีแผนการอะไรไว้มากมายอย่างอย่างระอา รามินทร์อาจจะผิดที่เป็นคนชักจูงน้องมาในวงการนี้ แต่ว่า...ถ้าคนมันไม่ใช่ ยังไงก็ต้องเปลี่ยนในสักวันถูกไหม

แล้วอย่างเจ้าจอม เป็นเจ้าบ่าวให้ใครไม่ได้หรอก เพราะฉะนั้นถ้าต้องรักต้องชอบกับผู้ชาย รามินทร์ก็ขอฝากไว้ที่จักรนั่นแหละ แม้ไม่รวย แต่เชื่อว่าต้องทำให้องเขามีความสุขได้แน่ๆ

“หน้านี่ร้ายกาจมาก พี่จะไปเจอลูกค้าหน่อย กลับมาประมาณบ่ายโมงขอดูบัญชีหน่อยก็แล้วกัน” วกเข้ามาเรื่องงาน ซึ่งเจ้าจอมพยักหน้ายิ้มๆ

“ได้ฮับ!!” ตะเบ๊ะอย่างกับทหารด้วย พี่ชายหมั่นเขี้ยวเลยขยี้ผมนุ่มก่อนจะเดินจากห้องทำงานของเจ้าจอมไป

เมื่ออยู่ตามลำพังแล้ว ร่างบางก็ถอนหายใจออกมา ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างอีกครั้งอย่างมีความสุข

“คิดไม่ผิดที่มาอยู่กับพี่”

ถ้าเขาอยู่ที่กรุงเทพต้องไม่มีความสุขแน่ๆ

...

...

...


“มีอะไร”

“คุณจอม ผมไปส่งนะครับ”

“อืม...” ตอบกลับแค่นั้นแล้วเดินนำร่างสูงไปยังบ้านพักของตน โดยมีจักรเดินตามหลังต้อยๆ

คุณจอมเปรียบเสมือนดอกฟ้าจริงๆ แม้จะอยู่ตรงหน้า แต่มันก็พร้อมที่จะปลิวหนีได้ตลอดเวลาเช่นกัน ร่างกายนี้ จักรจะมีโอกาสได้สัมผัสหรือไม่

เพี๊ยะ!!!

“คิดบ้าอะไรของมึงเนี่ย” ตบหน้าตัวเองแรงๆ เมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังคิดอกุศลกับร่างกายของเจ้าจอมอยู่ และยิ่งมองก็ยิ่งคิดเลยต้องหันไปมองทางอื่น หากแต่ก็อดเบนสายตากลับมาที่แผ่นหลังเล็กไม่ได้

ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ ครั้งสุดท้ายที่มีอะไรกันกับผู้หญิงที่เป็นแฟนเก่าคือตอนมอสี่ จากนั้นก็ตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงานมารักษาแม่ตลอด

“ทำบ้าอะไร ตบหน้าตัวเองทำไม”

“ผมทำโทษตัวเองที่ทำให้คุณจอมโกรธ”

“โง่!!!” ร่างเล็กตะโกนด่า

“ครับ”

“ยอมรับทำไม”

“ก็ไอ้จักรโง่จริงๆ นี่ครับ” ยอมรับเสียงอ่อย แม้จะมีความหวังลึกๆ ว่าร่างบอบบางตรงหน้าจะคิดเหมือนกับเขา แต่เขาก็ไม่กล้าทำอะไรมากอยู่ดี

“โว้ย!!!”

หงุดหงิดจริงๆ ให้ตายสิ!

“คุณจอม...”

“ไม่ต้องเรียก ตามมาเงียบๆ ก็พอ”

“ครับ”

จักรได้แต่เดินตามคนที่เป็นเจ้าของหัวใจตัวเองอย่างเงียบๆ พลางนึกถึงเหตุผลว่าทำไมตัวเองถึงได้หันมาชอบผู้ชาย ที่สำคัญดันเป็นน้องชายของเจ้านายอีกด้วย...


สองปีที่แล้ว

จักรกำลังทำงานหนักโดยการเป็นคนสวนของรีสอร์ทของรามินทร์ เนื่องจากเพชรบูรณ์ทางครอบครัวของรามินทร์มีที่ดินอยู่เยอะ เลยจะเปิดรีสอร์ทอีกสาขาใกล้ๆ กับที่เขาทำงานอยู่ แต่อยู่สูงขึ้นมาหน่อย (ซึ่งตอนนี้จักรอยู่ที่สาขาใหม่ที่ว่า) วันนั้นเขาในฐานะคนงานคนหนึ่งไปพบเจ้านายตามที่เรียก

“คุณรามเรียกผมมีอะไรให้รับใช้ครับ”

“พอจะรู้ข่าวใช่ไหมว่าฉันจะเปิดรีสอร์ทอีกที่”

“ครับ”

“ฉันไม่อยากจ้างคนนอกมาทำงาน เห็นว่าแกเรียนเกษตรมา แล้วก็มีความสามารถด้านการจัดสวน ก็เลยอยากให้แกช่วยออกแบบสวนกับจัดสวนให้หน่อย ส่วนพวกงานก่อสร้างฉันให้ PLEUNG จัดการเหมือนรีสอร์ทที่อื่นๆ นั่นแหละ แต่ขอเรื่องสวนไว้ให้แกทำ เอาไง จะทำไหม”

“ให้ผมทำจะดีหรือครับ”

“ทำไม? ไม่มั่นใจในฝีมือหรือไง”

“ก็ครับ...แล้วมันเป็นงานใหญ่ด้วย ผมไม่อยากให้งานของคุณรามเสีย” ตอบอย่างถ่อมตัว ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ผ่านการจัดสวนมานักต่อนักแล้ว

“อย่ามาพูดดี งานฉันไม่ใหญ่ขนาดนั้น เป็นรีสอร์ทเล็กๆ เน้นความเป็นธรรมชาติ อย่างน้อยมันก็เล็กกว่าที่นี่น่ะ แต่บรรยากาศดีกว่าที่นี่เยอะ เลยอยากจะให้คนของเราทำ แกคิดว่ายังไง ค่าออกแบบ ค่าจัดสวนเท่ากับผู้รับเหมาทุกประการ ในเมื่อแกไม่เอาเงินฉันโดยไม่ทำอะไรก็ให้รับงานนี้แล้วเอาเงินไปรักษาแม่ซะ” รามินทร์สั่งเสียงเฉียบขาด

“แต่ว่า...”

“อย่ามาขัดฉันเป็นครั้งที่สอง ครั้งแรกที่ฉันยื่นเงินให้เป็นครั้งเดียวก็พอ”

“ครับ ขอบคุณนะครับคุณราม บุญคุณนี้จะไม่ลืมเลย ผมขอสัญญาว่าจะทำงานให้กับคุณรามตลอดไป”

“ไม่ต้องขนาดนั้น ถ้าที่ไหนให้เงินดีกว่าก็ไปได้ ถ้าที่ไหนดีกว่าก็ไป ฉันไม่ได้ว่าอะไร”

“ผมจะอยู่กับคุณราม”

“อย่าพูดแบบนี้สิวะ ฉันขนลุกเว้ย” รามินทร์ขยับออกห่าง เพราะกลัวว่าลูกน้องจะคิดอะไรด้วย ส่วนจักรก็หัวเราะออกมาเบาๆ

“โถ่คุณราม ผมน่ะชอบผู้หญิงนะครับ”

“ฉันเห็นคนพูดแบบนี้มานักต่อนักแล้ว สุดท้ายก็ไม่รอดสักราย”

“ผมพูดจริงๆ นะคุณราม” ยังไม่ทันที่รามินทร์จะพูดอะไรต่อ เสียงเคาะประตูห้องทำงานของรามินทร์ก็ดังขึ้นก่อนจะมีคนเปิดประตูเข้ามา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

แกร็ก!!

“พี่รามอยู่ไหมฮะ” เสียงหวานแบบผู้ชายดังขึ้นมาก่อนที่กายจะปรากฏ ชายร่างสูงหันไปยังประตูเป็นตาเดียวกัน ทำเอาคนมาใหม่ถึงกับสะดุ้ง เพราะไม่คิดว่าพี่ชายจะมีแขก

“เอ่อ...จอมมาผิดเวลาหรือเปล่า”







 

50%

:hao5: :hao5: :hao5: :hao5: :hao5:

   มาแล้วค่า ตอนนี้เป็นตอนของจักรจอมแบบไม่ต้องสงสัยเลย ตอนหน้าเป็นของขรรค์เงิน แล้วค่อยมาลุ้นกับกับรามอินต่อนะคะ เป็นไปตามสเต็ปดังนี้นะคะ รามอินสองตอน จักรจอมหนึ่งตอน ขรรค์เงินหนึ่งตอน โดยที่ยูกิพยายามที่จะทำให้เรื่องราวมันต่อกันมากที่สุด หากมันไม่ต่อกันยูกิจะรีไรท์อีกค่ะ ^_^

   สามารถพูดคุยกับยูกิได้ที่แฟนเพจนะคะ ^_^ https://www.facebook.com/sawachiyuki/

ออฟไลน์ little_munoi

  • ++ singular ++
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1678
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-3
แหม๋ อยากจะยุให้จักรจับเจ้าจอมกดซะ55+
เจ้าจอมคะ จักรมันไม่รุก จอมก้อรวบหัวรวบหางมันก่อนเลยก้อได้นะ ..อิอิ

ออฟไลน์ Tequila

  • I am a follower KiHae.
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 95
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
จักรรรรรรรรรรรร  :z3: :z3: :z3: :z3: :z3:

ออฟไลน์ Min*Jee

  • เอวรี่ติงจิงกะเบล
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-5
น้องธีร์!!!!! ตามหาอินให้เจอนะลูกกกก
เจ้ต้มน้ำรอมานานละ!!!! พร้อมเสมอ!!

ออฟไลน์ patsakon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 230
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-2
ธีร์ช่วยอินไวๆนะแล้วเอาคืนไอ้รามเปน100เท่าเลย :m16:

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8205
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11
อีจักรนี้นะ. บื้อริงๆเลยยย. น้องจอมจัดการเลย ช้าดีนัก

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ boommerang

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 223
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
บางครั้งผมก็อยากอ่านคู่หลักมากกว่าครับ
เพราะมันเหมือนกับไม่มีความคืบหน้าเลย
แต่คู่รองแซงไปแล้วหลายร้อยกิโล

ออฟไลน์ Apple_matinie

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1565
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-2
รามใจร้ายไปแล้ววว

ออฟไลน์ บูมเบส

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1740
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-4
เอาคืนได้อยู่แล้ว แต่ต้องเอาให้มันกระอักเลือดตายไปเลย

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19
 :laugh:


ฉันรอเวลานี้มานานมากแล้ว !

ออฟไลน์ SawachiYuki

  • แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +261/-38
    • Fanpage
ตอนที่ 11 ครึ่งหลัง




“ไม่หรอกจอม มาสิ พี่คุยธุระเสร็จพอดีเลย”

“เอ่อ สวัสดีฮะ” ร่างบอบบางยกมือขึ้นไหว้จักรที่มองหน้าก็รู้แล้วว่าอายุมากกว่าอย่างเคารพเพราะคิดว่าเป็นเพื่อนของพี่ชาย ยิ่งไว้หนวด ไว้เคราอีก น่ากลัวเข้าไปอีก

แล้วดูจ้องเข้า...จอมกลัวอ่า

“เอ่อ ค่ะ คือไม่ต้องไหว้ผมหรอกครับ ผมเป็นคนงานธรรมดาๆ เอง” ร่างสูงรีบยกมือรับไหว้แล้วละล่ำละลักบอกออกไป ทำเอารามินทร์หัวเราะในความถ่อมตัวของจักร

“ไหว้น่ะถูกแล้ว ก็แกอายุมากกว่าน้องชายของฉันนี่ นี่เจ้าจอม ลูกพี่ลูกน้องของฉันเอง จะมาช่วยงานด้านบัญชีให้ฉันน่ะ ส่วนจอมนี่จักร ลูกน้องคนสนิทของพี่เอง รู้จักกันเอาไว้นะ” รามินทร์ทำหน้าเป็นสื่อกลางในการทำความรู้จักของทั้งคู่ ซึ่งจักรก็พยักหน้าน้อยๆ มองร่างเล็กไม่วางตา ส่วนเจ้าจอมก็ยิ้มน้อยๆ เช่นกัน เพราะยังกลัวใบหน้าโหดๆ มาดเถื่อนๆ ของลูกน้องของพี่ชายอยู่

“ครับ” จักรครางรับก่อนจะมองหน้าน่ารักเกินชายของเจ้าจอมอย่างเพลินตา ทั้งใบหน้าและขนาดร่างกาย เจ้าจอมไม่เหมือนผู้ชายเลยสักนิด แบบนี้จะมีแฟนเป็นผู้หญิงหรือ

คิดภาพไม่ออกเลยแฮะ

“เอ่อ...หน้าผมมีอะไรผิดปกติหรือเปล่าครับ” เจ้าจอมถามกล้าๆ กลัวๆ

อ่า...น่ารักเหลือเกิน ทำไมถึงมองเห็นร่างเล็กคนนี้น่ารักนะ แล้วหัวใจน่ะ จะเต้นแรงไปไหม อย่าบอกนะว่ากำลังหวั่นไหวกับผู้ชาย ให้ตายสิจักร มึงเพิ่งพูดกับเจ้านายเองนะว่าไม่มีวันชอบผู้ชาย

“ป่ะ เปล่าครับ ขอโทษนะครับที่ผมเสียมารยาท” คนตัวโตหลุบตาต่ำ ทำเอาร่างเล็กมองอย่างแปลกใจ เพราะคิดว่าร่างสูงจะโหด จะดุเหมือนหน้าตา แต่ท่าทางหงอยๆ แบบนี้ เหมือนหมาตัวโตกำลังออดอ้อนเลย

“ไม่เป็นไรครับ”

“ทำไม หวั่นไหวกับน้องฉันล่ะสิ” รามินทร์กระซิบข้างหูเบาๆ อย่างเจ้าเล่ห์ ทำเอาจักรสะดุ้งตกใจ มองหน้าเจ้านายแบบหวั่นๆ ก่อนจะตอบเสียงตะกุกตะกัก

“ป่ะ เปล่านะครับ คือว่า เอ่อ...”

“ฮ่าๆ เอาเถอะน่า ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร ถ้าเป็นแกน่ะ” รามินทร์ว่า

“ผ่ะ ผมชอบผู้หญิง” กระซิบบอกเสียงอ่อย ใบหน้าเริ่มเห่อร้อนขัดเขิน แบบไม่เคยเป็นมานานแล้ว เพราะเขามีความรักครั้งสุดท้ายก็เมื่อสองปีที่แล้ว

“เสียงแกมันไม่มั่นใจเหมือนครั้งแรกที่บอกเลยนะ จีบได้ เจ้าจอมโสด” รามินทร์ยุเต็มที่ อย่างน้อยจักรก็เป็นคนดี แม้ไม่มีฐานะมากเท่าไหร่ก็ตาม แล้วดูจากตาน้องของเขาแล้ว ก็คงจะไม่ปล่อยไปง่ายๆ หรอก

“คุยอะไรกันน่ะ นี่จอมยังอยู่ด้วยนะ เผื่อพี่รามลืม” ร่างเล็กส่งเสียงออกมาเมื่อเห้นว่าคนตัวใหญ่ทั้งสองคุยกันแบบมีลับลมคมใน โดยที่เขาฟังอะไรไม่ได้ยินเลย

“เปล่านี่”

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับคุณราม” ร่างสูงหลบสายตาเจ้าจอม เอ่ยขอตัวกับเจ้านายอย่างมีมารยาท

“เออๆ แล้วเริ่มออกแบบไว้เลยล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเอาแบบที่ PLEUNG ส่งมาให้ดู ว่าสถานที่ที่จะใช้จัดเป็นยังไง ก่อนจะลงพื้นที่จริง ตามนี้นะ” คำสั่งสุดท้ายก่อนที่จักรจะรับคำสั่งแล้วก็เดินออกจากห้องไป

“ครับๆ”

ไม่ทันเห็นสายตาเจ้าเล่ห์ที่มองตามหลังตนออกไป


“เหม่ออะไร เข้ามาสิ” เจ้าจอมชวนร่างสูงเข้าบ้าน ซึ่งจักรก็หลุดออกจากภวังค์ในวันแรกที่เขารู้จักกับเจ้าจอม แต่นั่นไม่ได้ทำให้เขาหลงรักคนตรงหน้า มันมีเหตุการณ์ต่อจากนั้น แต่ตอนนี้คงไม่สะดวกคิดถึงมันตอนนี้สินะ

ต้องเคลียร์เรื่องที่ทำให้ร่างเล็กไม่พอใจก่อน ค่อยนึกถึงภาพดีๆ วันนั้นอีก

“ครับๆ”

“มัวแต่คิดถึงสาวอยู่ล่ะสิ เดินเหม่อมาเลย นี่ถ้าไม่ใช่ทางโปร่งนะ นายเดินชนนั่นชนนี่ไปหมดแล้ว”

“ไม่ใช่นะครับ ผมคิดถึงแค่คุณจอมคนเดียวเท่านั้น” หลุดออกมาอย่างเร็ว ทำเอาใจของเจ้าจอมเต้นแรงเพราะตั้งตัวไม่ทันว่าอีกคนจะพูดอะไรแบบนี้ ร่างบางหันหนี เดินไปนั่งบนโซฟา ก่อนจะยกขาขึ้นไขว่ห้าง ก่อนที่นิ้วจะกระดิกให้จักรไปนั่งด้วยกัน

อ่า...ท่าเรียก เซ็กซี่จัง

“ยืนนิ่งทำไม มาสิ” ก่อนที่เจ้าจอมจะหงุดหงิดไปมากกว่านี้ ร่างสูงก็สาวเท้าไปทรุดตัวนั่งที่โซฟาตัวเดี่ยวที่ถัดจากตัวยาวที่ร่างบางนั่ง

“คุณจอมครับ เมื่อตอนกลางวัน คุณจอมพูดจริงหรือแค่สมมติหรือครบ” เหมือนจะถามออกไปด้วยความไม่ลังเล แต่เชื่อหรือเปล่าว่าก่อนถามร่างสูงคิดมันมาแล้วหลายสิบรอบ ถึงได้ตัดสินใจถามออกมาตรงๆ แบบนี้

“แล้ว? ฉันบอกว่าให้โอกาสนายนี่ ขอบอกให้ว่าโอกาสฉันไม่ได้ให้กับใครไปทั่วนะ มีสมองก็หัดคิดเอาเองบ้าง เพราะถ้านายถามฉันมากๆ ฉันอาจจะไม่ให้โอกาสนายแล้วก็ได้” ร่างเล็กกว่าเอ่ยประโยคที่ร่างสูงไม่อยากได้ยินสุดๆ ออกมา จนเขาต้องรีบตอบรับคำสั่งนั้น

“ครับๆ ผมจะเลิกถาม ผมจะคิดให้มากกว่านี้ แต่คุณจอมให้โอกาสผมต่อนะครับ แล้วถ้าผมไม่ขอมากไป คุณจอมอย่าให้โอกาสคนอื่นเหมือนที่ให้ผมนะครับ” ขอร้องเสียงจริงจัง ทั้งใบหน้าหล่อที่ร่างบางชอบและก็หวงในเวลาเดียวกัน มันต้องเป็นเขาที่เห็นได้คนเดียวสิ

เพราะอินทัชคนเดียวเลยจริงๆ ทำเอาแผนการทั้งหมดพังไม่เป็นท่า จนต้องเริ่มคิดแผนใหม่แบบนี้

“อืม...ฉันให้เวลาหนึ่งเดือน ครบหนึ่งเดือนแล้วให้นายขอฉันคบดู ถ้าฉันตกลงแสดงว่านายทำสำเร็จ”

“แล้วถ้าไม่ล่ะครับ”

“ก็จะถอยหรือสู้ต่อก็แล้วแต่นาย” ร่างบางยักไหล่แบบไม่ใส่ใจ

“ผมไม่มีอะไรดีเลยนี่นะ จะทำให้คุณจอมคบกับผมภายในหนึ่งเดือนได้ยังไง” ร่างสูงพึมพำ

หนักใจ แต่ไม่ได้ท้อถอย

“ใครว่าล่ะ นายมีดีตั้งเยอะ”

“อะไรบ้างล่ะครับ ไอ้จักรคนนี้ ทั้งจนแสนจน ตำแหน่งต่ำต้อย รถไม่มี บ้านก็เล็ก” แค่พูดก็รู้สึกต่างแล้ว แต่จักรก็อยากจะลองดู อยากเป็นคนนั้นในใจของเจ้าจอม

อยากให้เจ้าจอมรักและยอมรับในสิ่งที่เขาเป็น ยอมรับในตัวตนของเขา

“นายก็รู้ว่าของพวกนั้นฉันมีแล้ว ที่ฉันต้องกสารคือความดีกับความจริงใจ นายทำได้ไหมล่ะ” คนน่ารักสบตากับตาคมดุ ถามด้วยความจริงจัง

“ถ้ามีผู้ชายมายุ่งกับคุณจอม”

“นายจะหึงก็ได้ นายจะทำอะไรก็ได้”

“ถ้ามีผู้หญิงมายุ่งกับผม”

“นายจะยุ่งกับเธอก็ได้ แต่เราจบกัน ข้อตกลงทุกอย่างจะถูกทำลายหายไป แล้วก็...ฉันจะไปจากที่นี่” ดูเหมือนว่าสิ่งสุดท้ายจะทำให้จักรกลัวที่สุด

ไม่ต้องสมหวังก็ได้ แต่ขอให้เห็นของเจ้าจอมเป็นพอ

“ผมเป็นคนไม่เจ้าชู้ รักเดียวใจเดียวมาตลอด ถ้าคุณจอมยังไม่เชื่อ ก็รอดูผมไปสักพักก็ได้ครับ ผมไม่ได้คบกับใครตั้งแต่วันที่รู้ว่ารักคุณ”

“ฮะๆ นายกำลังบอกรักฉันอีกแล้วนะ บางทีก็คิดว่าฉันจะเขินบ้างก็ได้” ร่างบางหัวเราะน้อยๆ ใบหน้าแดงซ่านประกอบประโยคที่ว่าออกไป

“ผมชอบที่จะเห็นคุณจอมหน้าแดง”

“บ้า”

“ดีใจเหลือเกินที่คุณจอมเขินเพราะผม” คำพูดที่แสนจะตรงของร่างใหญ่ ทำเอาเจ้าจอมเริ่มทำตัวไม่ถูก ทั้งๆ ที่ตนเองเป็นคนที่เก็บอาการค่อนข้างเก่ง

“หยุดพูดเลยนะ ปากดีจริงๆ”

“คุณจอมรู้ได้ไงว่าผมปากดี ลองชิมแล้วหรือครับ” ถามด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ ทำให้เจ้าจอมรู้สึกว่าจักรคนเดิมกลับมาแล้ว จักรที่ชอบตะโกนแซวจีบเขาอย่างกวนประสาททุกครั้งที่เขาไปจ่ายเงินคนงาน

คนที่ชอบทำหน้าตาเจ้าเล่ห์และเจ้าชู้ใส่เขาเสมอ...

“ไอ้บ้า!! กลับไปได้แล้วไป เดี๋ยวจะมืดเอา” ไล่เสียงดัง มองไปทางหน้าต่างก็พบว่ามันก็เริ่มพลบค่ำแล้ว กลัวว่าจักรจะเดินกลับบ้านลำบาก

“ผมอยู่ฝากท้องที่นี่ไม่ได้หรือครับ”

“ก็เดี๋ยวมันจะมืดเอา นายจะกลับบ้านลำบาก”

“ไม่เป็นไร ผมกลับได้”

“ดื้อจังนะ ฉันขออาบน้ำก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวจะมาทำให้กิน” ร่างบางบอกพลางลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินหายไปจากห้องโถงหน้าบ้าน เพราะเป็นบ้านพักไม่ใหญ่มาก เมื่อเปิดประตูมาก็เจอห้องโถงทันที

“ชื่นใจจัง เหมือนฝันเลยกู”

ระหว่างที่นั่งรอร่างบางอาบน้ำ เขาก็คิดถึงเรื่องราวต่อจากตอนนั้นต่อทันที...เพื่อเป็นการย้ำเตือนว่าเพราะอะไร จักรถึงได้รักเจ้าจอมมากมายเหลือเกิน...


หลังจากวันนั้นที่เขาเจอกับเจ้าจอมก็เหมือนว่าวงโคจรของเขาทั้งสองจะต้องกัน เพราะไม่มีวันไหนที่จักรจะไม่เห็นหน้าร่างบาง ขนาดเขาอยู่ที่สวนร้อนๆ ก็ยังเจออีกคนมาเดินเล่นราวกับตั้งใจ

“ไม่ร้อนหรือไงกันนะ” เขาได้แต่พึมพำ หากแต่มือก็ทำการตัดหญ้าไปด้วย

อ่า...สวยจังวะ

มันต้องเป็นเพราะแสงแดดแน่ๆ เลยที่ทำให้ร่างเล็กดูเจิดจรัสขนาดนั้น เหมือนนางฟ้าเดินดินเลย แม้จะแปลกใจที่คิดว่าผู้ชายคือนางฟ้า แต่คำนี้ก็เหมาะสมกับอีกคนจริงๆ

และเพราะมัวแต่มองหน้าของเจ้าจอม จักรเลยไม่ทันระวัง ทำให้ใบตัดหญ้าที่กำลังหมุนรุนแรงนั้นกระทบเข้ากับหินจนมันกระเด็นไปโดนกับเจ้าจอมที่เดินมาใกล้ๆ พอดี

“โอ้ย!!”

“คุณจอม!!!” ตอนนั้นร่างสูงเป็นห่วงเจ้านายอีกคนแบบไม่คิดชีวิต จนลืมปิดเครื่องตัดหญ้าไป แต่เดี๋ยวมันก็หยุดเองเพราะไม่มีคนบังคับ

“เจ็บจังเลย”

“โดนตรงไหนครับ”

“ตรงอกน่ะ สงสัยคงจะช้ำแน่ๆ ทีหลังก็ระวังหน่อยนะ ถ้าใบพัดมันหักมานี่คงจะอันตรายกว่านี้” ร่างบางเอ่ยตำหนิด้วยสีหน้าที่จริงจัง มือก็ลูบอกที่มีผ้าบางๆ กั้นอยู่เบาๆ

“ขอโทษด้วยนะครับ หินใหญ่ไหมครับ”

“มันไม่ใหญ่หรอก แต่มาแรงมาก ดูสิ ช้ำมากเลย ฮือ” ร่างเล็กปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกเผยให้เห็นผิวขาวๆ ที่เด่นชัดด้วยรอยแดงที่สาเหตุมาจากความใจลอยของจักรเอง

“ขอโทษนะครับคุณจอม ไอ้จักรไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”

“อือๆ ไม่ได้ว่าอะไร แค่ให้ระวัง”

“คุณจอมรีบไปทายาเถอะครับ เดี๋ยวมันจะช้ำหนัก” เขาบอกให้เจ้านายไปหายาทาทันที และอยู่ตรงนี้คงไม่ดีเท่าไหร่ เพราะสายตาหลายๆ คนก็เริ่มจับจ้องมาที่ผิวของเจ้าจอม ซึ่งตอนนั้น จักรรู้สึกหงุดหงิดมาก รู้สึกหวงร่างกายนี้แปลกๆ แต่ก็ไม่ได้สงสัยอะไรมาก

“อืม...รีบจัดการให้เสร็จด้วยล่ะ”

“ครับ”

วันต่อมาร่างสูงพยายามเลี่ยงงานที่เจอว่าเจ้าจอมอยู่แถวนั้น เพราะกลัวว่าตัวเองจะใจลอยแล้วเกิดปัญหาอีก เขาปีนต้นไม้เพื่อไปตัดกิ่งไม้ที่ใกล้หัก เสี่ยงต่อการหักมาโดนลูกค้า ไม่ทันเห็นว่าร่างบางของเจ้าจอมเดินมาทางนี้ กิ่งไม้เลยตกลงไปเกือบจะโดนตัวของเจ้าจอม โชคดีที่มันไม่โดน หากแต่ความตกใจของคนน่ารักก็ทำให้ส่งเสียงออกไป

“อ๊ะ!!! อะไรเนี่ย กิ่งไม้หล่นมาได้ยังไง เกือบไปแล้วเนี่ย”

“คุณจอมหรือครับ เป็นอะไรครับ ผมตัดกิ่งไม้โดนคุณจอมหรือครับ” น้ำเสียงร้อนรนกลัวว่าร่างบางจะเป็นอะไรทำให้คนตัวใหญ่ที่รีบลงจากต้นไม้พลัดตกลงมาแผ่นหลังกระแทกกับพื้นหญ้าเต็มๆ แต่มีดอีโต้ที่ถืออยู่นั้นก็ตอนตกลงมาเขาก็จับพลาดจนมันบาดแขนเขาเป็นทางยาวเลือดไหลออกมาไม่หยุด

“นาย!!!” เจ้าจอมตกใจมาก เพราะเพิ่งจะเคยเห็นคนตกลงต้นไม้แล้วโดนมีดบาดอีก ทำอะไรไม่ถูก โดยสัญชาตญาณที่ชอบช่วยเหลือก็วิ่งไปหาแบบไม่กลัวสิ่งใด

“คุณจอมเจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ”

“ไอ้คนบ้า!! ตัวเองน่ะเจ็บยังจะมาห่วงคนอื่นอีก เลือดไหลออกมาไม่หยุดเลย ทำไงดีล่ะ จริงสิ! ต้องห้ามเลือดก่อนล่ะนะ” มองซ้ายขวาเพื่อหาของจะมาห้ามเลือด จะใช้เสื้ออีกคนก็สกปรกเกินไป เจ้าจอมเลยตัดสินใจคว้ามีดอีโต้นั้นมาตัดเสื้อตัวเอง แล้วฉีกเอาไปมัดแขนของจักร

แควก!!!

“คุณจอมทำอะไรครับ” ร่างใหญ่เบิกตากว้าง มองคนที่ฉีกเสื้อราคาแพงของตนมาห้ามเลือดให้เขา ดวงตากลมใสเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา จนจักรสงสัยว่าเจ้าจอมเจ็บตรงไหน ทำไมทำเหมือนจะร้องไห้

“เจ็บมากไหม” เสียงสั่นเครือถามขึ้น ดวงตาหวานที่น้ำตาไหลแล้วช้อนมอง ทำเอาใจแกร่งกระตุกแล้วเต้นระรัว ความรู้สึกที่เคยมีกับคนๆ หนึ่งมันกลับมาอีกครั้ง

และคราวนี้...มันมากกว่าเดิม

“ไม่ครับ แต่เสื้อของคุณจอม” ร่างสูงหลุบตาต่ำมองเสื้อที่ขาดวิ่นของเจ้าจอมอย่างรู้สึกผิด จนเจ้าจอมต้องตะคอกกลับ

“ช่างเสื้อเถอะน่า!!!”

“ครับ”

“ฉันจะไปตามคนมาแบกนายไปโรงพยาบาล อยู่เฉยๆ ล่ะ”

“ครับ”

“ห้ามขยับตัวนะ เดี๋ยวแผลอาจจะฉีกมากกว่าเดิม”

“ครับ”

“แล้วก็ไม่ต้องคิดจะลุกขึ้นเดินไปเองนะ”

“ครับ”

“เข้าใจนะ”

“ครับ”

ดีที่เจ้าจอมไม่กำชับอะไรเขาอีก เพราะตอนนั้น จักรเริ่มรู้สึกหน้ามืดเพราะเลือดที่ไหลออกมามากนั้นแล้ว โชคดีที่มีคนมาช่วยไว้ได้ทัน ภาพสุดท้ายที่จักรเห็น คือภาพที่เจ้าจอมกำลังเรียกเขาก่อนที่จะหมดสติไป พร้อมๆ กับรู้ใจตัวเองว่า ตอนนี้ตนกำลังหลงรักผู้ชายคนนี้อยู่...

จักรรักเจ้าจอม ตั้งแต่วันนั้น...

มากขึ้นทุกวันๆ จนกระทั่ง...

วันนี้ก็ยังรักอยู่ และมากกว่าเมื่อก่อนด้วยซ้ำ


“นายไปอาบน้ำก่อนสิ เหม็นกลิ่นเหงื่อ ออกมาจะได้กินข้าวเลย” คนน่ารักสั่งเมื่อตนเตรียมตัวจะไปทำอาหารในครัว ซึ่งจักรได้ยินแบบนั้นก็หูตั้ง

“แต่ผมไม่มีชุด”

“มันมีชุดของฉันตัวใหญ่ๆ วางอยู่แถวนั้น มีกางเกงด้วย ฉันขอพี่รามมาเพราะคิดว่าใส่ได้ ไซส์นายกับพี่รามคงจะเท่ากัน ยังไงก็คงใส่ได้ แล้วถ้านายใส่ได้ก็เอาไปเลย”

แต่ความจริงแล้ว ขอมาเตรียมไว้เพื่อการนี้แหละ...

“ครับ ขอบคุณนะครับคุณจอม”

“อือ”

มันเป็นโชคดีของไอ้จักรจริงๆ ได้ใช้ห้องน้ำห้องเดียวกับคุณจอม สบู่กลิ่นเดียวกัน แชมพูอันเดียวกัน อ่า...แค่นี้กูก็นอนตายตาหลับแล้วโว้ย!!







100%

 :katai4: :katai4: :katai4: :katai4:

   คอมเม้นท์ให้ยูกิด้วยนะคะ ^_^

   หากมีอะไร อยากพูดคุย ทวงนิยาย ก็ไปที่แฟนเพจได้เลยค่ะ  https://www.facebook.com/sawachiyuki/

ออฟไลน์ aom2529

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
 :hao6: แหม่...จักร..จับจอมปล้ำเลย..อ่ะ...หรือให้จอมปล้ำจักรดีหว่า.. :m20:

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8205
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11

ออฟไลน์ บูมเบส

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1740
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-4

ออฟไลน์ ben10

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 44
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-1
อยากอ่านคู่หลักกกกกกกมากกกกง่าาา งื้อออ จะรอดูวันที่อิรามโดนอินเอาคืนนนน ฮึ้ม!!! :m16:

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด