◣♥◥ Precinct ►◄ อาณาเขตรักของหัวใจ ◣♥◥ →►อาณาเขตพิเศษ◄ P.9 14/02/59
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ◣♥◥ Precinct ►◄ อาณาเขตรักของหัวใจ ◣♥◥ →►อาณาเขตพิเศษ◄ P.9 14/02/59  (อ่าน 149623 ครั้ง)

ออฟไลน์ Kaewkaew

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 525
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
ตอนที่3
เจ้าของสุนัขคือน้องบัตต เชื่อออ
 :mew1:

ออฟไลน์ Kaewkaew

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 525
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
พี่คุณน่ารักเกินอะ

มีแอบเผลอพูดในสิ่งที่คิด มาทำเป็นบอกว่าบอกแล้ว อ่อยหรออออ 55
หยอกเล่นหรอก  o13
ชอบอะน่ารักกกกกก รอคุณๆพัฒนาความสัมพันธ์
แต่พี่คุณดีนะ อายแทนโกรธ
แต่มันก็ถูกของพี่คุณนะ ที่ไม่โกรธ เพราะมันไม่ใช่เหตุผลอะไรที่ต้องโกรธอะ
 :mew1:  :mew1:

ออฟไลน์ JustWait

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3349
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-4
พี่คุณน่ารักจังค่า

ออฟไลน์ nicedog

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +366/-0

◣♥◥ อาณาเขตรักที่9►►ในวันที่ฝนตก





ซู่~ ซู่~


“...จะตกอะไรกันนักกันหนานะ”ชายหนุ่มนามปภิณวิทย์พึมพำเบาๆก่อนละมือออกจากงานเอกสารบนโต๊ะแล้วลุกขึ้นเดินไปแง้มผ้าม่านดูสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างหนักด้วยความหงุดหงิด


เสียงฝนดังขนาดนี้ทำให้ผมไม่ค่อยมีสมาธิในการเลยสักนิด


วันนี้เป็นเช้าวันศุกร์ที่มีฝตกมาตั้งแต่เมื่อคืน...ก็เริ่มตกหนักหลังจากที่บัตเตอร์ขี่มอเตอร์ไซค์มาส่งผมสักพักนึงได้ละมั้ง


ไม่ต้องถามเลยว่าเหตุการณ์เมื่อวานเป็นยังไง...เพราะมันไม่มีอะไรเลยสักนิดเดียว...ก็หลังจากที่ผมตะโกนใส่บัเตอร์แล้วเดินออกมานั่งที่โซฟาตามเดิมผมก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆตามมาแล้วก็เงียบลง...ผ่านไปประมาณ10นาทีผมก็เริ่มได้กลิ่นหอมๆของผัดอะไรสักอย่างและพอผ่านไปอีก15นาทีบัตเตอร์ก็มาเรียกผมให้ไปกินข้าว


กับข้าว3อย่างถูกทำออกมาอย่างสวยงามน่ากิน...มีทั้งผัดผักรวมมิตรใส่กุ้ง...ต้มจืดเต้าหู้หมูสับและหมูหมักทอด...ผมกับบัตเตอร์ลงมือกินอาหารตกหน้าด้วยความเร็ว


อาหารมื้อนั้นถือเป็นมื้อแรกในรอบหลายปีที่มีคนทำให้...ครั้งสุดท้ายที่กินคือตอนที่กลับไปหาพ่อแม่ที่ชลบุรีเมื่อหลายปีก่อนทำให้ผมรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ผ่านมาทางรสชาติที่กลมกล่อมนั่น


ไม่อยากจะชมหรอกนะ


แต่บัตเตอร์ทำอาหารเก่งมากจริงๆ


เรียกได้ว่าผมติดใจเลยล่ะ


พอผมกับบัตเตอร์ช่วยกัยล้างจานเสร็จแล้วผมก็จะเดินกลับบ้านแต่บัตเตอร์บอกว่าจะไปส่งทำให้พวกเราเริ่มเถียงกันอีกครั้งแต่สุดท้มยผมก็ยอมแพ้เพียงเพราะประโยคหนึ่งกับหน้าหง๋อยๆของคนตรงหน้า


‘ผมไม่ไปส่งพี่ก็ได้...แต่พ่อแม่คงต้องผิดหวังในตัวผมแน่ๆที่ให้คนที่ช่วยอาบน้ำสุนัขของตัวเองเดินกลับทั้งที่ดึกขนาดนี้...พี่จะกลับเลยก็ได้ครับแค่ผมคงจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตเท่านั้นเอง’


น้ำเสียงหง๋อยๆกับหน้าตาเศร้าๆทำให้ผมถึงกับเบิกตากว้างอ้าปากพะงาบๆแบบที่นึกคำพูดไม่ออก...ดูก็รู้ว่าเป็นแค่การแสดงแต่ผมก็ยังหลงติดกับที่บัตเตอร์ขุดไว้ทุกทีสิน่า


‘...อยากไปส่งนักก็เร็วๆสิยืนหน้าหง๋อยอยู่ทำไม!’ผมตะโกนดังลั่นแล้วเดินออกจากห้องไปในทันทีโดยที่บัตเตอร์วิ่งยิ้มหน้าบานตามมาติดๆ


เหตุการ์เมื่อวานก็ประมาณนี้แหละ...วันนี้ผมมาทำงานค่อนข้างเช้ากว่าปกติเพราะพอตื่นมาฝนก็ตกไม่หยุดทำให้ผมต้องออกบ้านเร็ว...คงเคยได้ยินใช่ไหม?


ฝนตกรถติดน่ะ


เพราะการที่มาทำงานเช้าทำให้ไม่ต้องแย่งที่จอดรถ


ไม่ต้องแย่งกันขึ้นลิฟท์


ที่พูดมานั่นผมไม่เคยโดนด้วยตัวเองหรอกนะเพราะด้วยตำแหน่งของผมทำให้มีที่จอดรถส่วนตัวและพอผมขึ้นลิฟท์ก็ไม่เข้าใจหรอกนะว่าใครๆถึงชอบเว้นระยะห่างจากผมกัน ทำให้สามารถขึ้นลิฟท์ได้แบบสบายๆ


การที่มาเช้ากว่าปกติทำให้ผมมาก่อนใครในห้องทำงาน...เลยเป็นหนึ่งในไม่กี่วันที่ผมชงกาแฟกินด้วยตัวเองก่อนจะเตรียมเอกสารที่ต้องจัดการในวันนี้ออกมา


พอเริ่มลงมือทำไปได้สักระยะก็รู้สึกหงุดหงิดเสียงฝนอย่างที่บอกไปนั่นแหละ...ตอนนี้เลยขอมายืนพักสายตาโดยการเหม่อออกไปนอกหน้าต่างมองดูสายฝนที่ตกลงมาและรถหลากหลายยี่ห้อที่กำลังติดไฟแดงที่ถนน...ตอนนี้ก็ปาไป10โมงแล้วถ้ารถติดแบบนี้คงได้สายกันเป็นแถวแน่ๆ


“...หื้อ?...ฝนตก?”อยู่ในหัวผมมันก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้...จะอะไรล่ะ?...ก็...


นายปิณชาน์หรือบัตเตอร์ไง


ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกว่าที่บ้านของบัตเตอร์จะมีแต่มอเตอร์ไซค์นี่นา...ฝนตกหนักแบบนี้หมวกกันน๊อคคงจะกันไม่อยู่...ทางเลือกที่ดีที่สุดคือการลางานซะเพราะถ้าฝืนมานอกจากจะเปียกโชกแล้วอาจทำให้ไม่สบายได้...อ้อ...แล้วถ้ายังกล้ามาผมนี่แหละที่จะบ่นให้หูชาไปเลย


แกร็ก!


ผมเปิดประตูออกไปข้างนอกห้องทำงานส่วนตัวของตัวเองก่อนจะมองไปรอบๆที่ตอนนี้ลูกน้องผมทุกคนมากับครบแล้ว...ขาดก็แต่...


ครื่นนน~


“..แฮ่ก...อ่อ...ขอโทษที่มาสายครับ!!”


ผมยังไม่ทันได้พูดชื่อเสียงเลื่อนประตูก็ดังขึ้นพร้อมๆกับร่างที่เปียกโชกของบัตเตอร์เดินเข้ามา...ท่าทางเหนื่อยๆของเขาเหมือนว่าพึ่งวิ่งมางั้นแหละ?


“....”ผมมองที่บัตเตอร์เขม็ง...รู้สึกว่าจะบอกไปแล้วนะว่าถ้าฝืนมาแล้วจะเป็นยังไง?!


อยากโดนดีนักก็จะจัดให้นายปิณชาน์!!


“คุณปิณชาน์...เข้ามาพบผมข้างในด้วย!”ผมเอ่ยสียงเรียบก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องด้วยอารมณ์ที่เริ่มหงุดหงิดและผมกำลังรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะพาล


และคนที่ตกเป็นเป้าคงจะไม่ใช่ใครอื่นถ้าไม่ใช่...


แกร็ก!


“ขออนุญาตครับ”เสียงเปิดประดูดังขึ้นพร้อมๆกับเสียงขออนุญาติเบาก่อนที่บัตเตอร์จะเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูเบาๆ


“....”ผมไม่พูดอะไรทั้งสิ้นแต่เดินไปที่ตู้เล็กๆที่วางอยู่ข้างหน้าห้องน้ำ


“พี่คุณครับ...คือว่า...ผมต้องขอโทษที่มาสายจริงๆครับผมรู้ว่ามันเหมือนเป็นการแก้ตัวที่จะบอกว่าที่มาสายเพราะฝนตกหนักเลยมองทางไม่ค่อยเห็นแถมรถยังติดสุดๆด้วย...ผมรู้ว่าพี่คุณคงจะตอบกลับมาว่าถ้ารู้ว่าเป็นแบบนั้นทำไมไม่ออกจากบ้านให้เร็วกว่านี้ล่ะ?แน่ๆเลย...ผมไม่มีข้อแก้ตัวครับ...ต้องขอโทษจริงๆครั้งหน้าผมจะไม่ให้เป็บแบบนี้อีกแล้วเพราะงั้น...”


ฝุบ!


“อ๊ะ...”


ผมไม่ฟังคำพล่ามไร้สาระที่บัตเตอร์พูดเลยสักนิดแต่ยังไงการพูดด้วยเสียงดังขนาดนั้นก็ต้องผ่านเข้าหูผมบ้างอยู่ดี...และดูท่าบัตเตอร์คงคิดว่าผมเป็นพวกไม่เห็นใจคนอื่นเพราะฟังจากประโยคก็รู้แล้ว...


เหอะ!


คิดว่าผมเอาตัวเองเป็นที่ตั้งรึไงถึงได้คิดเองเออเองได้แบบนั้น!


มันน่าโมโหนัก!!


ผมก็เลยเดินเข้าไปหาบัตเตอร์ที่พล่ามไม่หยุดแถมยังก้มหัวลงเล็กน้อยแทนการขอโทษ...ก่อนจะวางผ้าขนหนูที่ผมพึ่งหยิบจากตู้มาวางแหมะลงบนหัวของบัตเตอร์ก่อนจะลงมือเช็ดเส้นผมที่เปียกโชกของอีกฝ่ายเบาๆ


ถ้าปล่อยเอาไว้นานๆได้ไข้ขึ้นแน่แถมในบริษัทก็ดันเปิดแอร์ซะด้วย...คอยดูนะถ้าเป็นไข้ขึ้นมาผมจะตามไปสมน้ำหน้าถึงที่บ้านเลย


“...พี่คุณ...อ่อ..”


“ถ้าไม่อยากโดนบ่นก็หุบปากซะ!”ผมบอกเสียงแข็งโดยที่มือทั้งสองข้างยังคงทำหน้าที่ของมันอยู่


“...”บัตเตอร์นิ่งเงียบแทบจะทันทีทำให้ผมมีสมาธิในการเช็ดผมของเขามากขึ้นใช้เวลาไม่นานผมก็หยุดเช็ดแล้วเดินถือผ้าขนหนูไปตากที่ในห้องน้ำ


“พี่คุณ...พี่ไม่โกรธผมใช่ไหมครับ?”บัตเตอร์ตามมาขวางประตูเข้าออกห้องน้ำทำให้ตอนนี้ผมกับบัตเตอร์ยืนเผชิญหน้ากันอยู่


“โกรธสิ!”ผมตอบไปตามตรง


“อ่า!...ผมขอโทษคราวหน้าผมจะมาให้ชะ...”


“ถ้าหัวคิดได้แค่นั้นก็ออกไปซะ!!”ผมตวาดลั่นอย่างหมดความอดทน


ทำไมเขาถึงไม่เข้าใจสิ่งที่ผมจะสื่อออกไปเลยนะ!


นี่ผมดูเป็นคนไม่ดีขนาดนั้นเลยเหรอ?...ในสายตาของเขาน่ะ


“...พี่คุณ...ผมไม่เข้าใจว่าพี่คุณ..โกรธผมเรื่องอะไร?..แต่ผมขอโทษ”บัตเตอร์พูดขึ้นแล้วก้มหัวลงน้อยๆด้วย


ให้ตายสิ!


เด็กโง่คนนี้นี่!


“ถ้าไม่รู้ว่าผิดอะไรก็ไม่ควรจะขอโทษ!!”ผมบอกออกไปโดยพยายามควบคุมอารมณ์ที่เหมือนจะปะทุออกมาซะเดี๋ยวนี้


“...ถ้างั้นพี่บอกผมหน่อยได้ไหมครับว่าพี่คุณโกรธอะไรผม?...ได้ไหมครับ?”บัตเตอร์ถามเสียงอ่อยพร้อมกับแววตาเศร้าๆจนใจผมเผลอกระตุกขึ้น


“โกรธที่มาทำงาน!...โกรธที่ตากฝนมา.!..โกรธที่ไม่ยอมอยู่บ้าน!...และโกรธที่เอาแต่คิดเองเออเองไง!!!”ผมตะโกนออกไปอย่างเหลืออดก่อนจะสบตากับบัตเตอร์ที่จ้องมาด้วยแววตาที่สั่นระริกและค่อยๆคลี่ยิ้มออกมา


หมับ!


“เฮ้ย!...”ผมถึงกับสะดุ้งเมื่อถูกบัตเตอร์คว้าตัวเข้าไปกอดอย่างไม่ทันตั้งตัว


ตึก! ตัก! ตึก! ตัก!


อะไร?...เสียงอะไร?


หัวใจ?...


เสียงหัวใจของผมงั้นเหรอ?


“...พี่คุณ...พี่คุณ...พี่คุณ...”


“จะเรียกอะไรนักหนาเล่า?...ปล่อยได้แล้ว!!”ผมพูดขึ้นเมื่อบัตเตอร์เอาแต่เรียกชื่อผมซ้ำไปซ้ำมาจนรู้สึกรำคาญ...มีอะไรก็พูดออกมาสิ


สัมผัสของความเปียกชื้นจากเสื้อของบัตเตอร์ทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดนั้นแถมการถูกผู้ชายกอดมัยรู้สึกหยึ๋ยๆยังไงไม่รู้


รีบๆปล่อยได้แล้ว


“...อื้ออ~...พี่คณ...พี่คุณ...”บัตเตอร์ไม่ยอมปล่อยตามที่ผมการแถมยังกอดแน่ขึ้นเรื่อยๆอีกด้วย...เท่านั้นยังไม่พอบัตเตอร์ยังเอาจมูกมาโดนแถวๆต้นคอผมอีก


“อ๊ะ!...ทำบ้าอะไรเนี่ย?!”ผมตะโกนขึ้นแล้วพยายามออกแรงผลักบัตเตอร์แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมขยับสักที


น่าโมโหจริงๆเลย


“น่ารัก...พี่คุณน่ารัก...น่ารักที่สุด”บัตเตอร์กระซิบเบาๆที่ข้างหูผมด้วยน้ำเสียงที่แสนเซ็กซี่
เดี๋ยวนะ...ไอ้เด็กนั่นมันบอกว่าอะไรนะ?


น่ารัก!


น่ารักเหรอ?


ผมเนี่ยนะ!!


ฉ่า!


บ้า...เด็กนี่มันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ


แล้วทำไมหน้าผมมันถึงรู้สึกร้อนๆได้ล่ะ?!


“กินอะไรผิดสำแดงรึไง?...พูดบ้าอะไรของแก?...ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!!”ผมพูดเสียงดังแล้วพยายามสะบัดแรงๆจนในที่สุดผมก็หลุดออกจากอ้อมกอดของบัตเตอร์ได้สักที


ค่อยยังชั่วหน่อย


ขืนอยู่นานกว่านี้บัตเตอร์ต้องได้ยินเสียงหัวใจผมแน่ๆเลย


บ้าเอ้ย...นี่ผมเป็นอะไรกันแน่?


“ขอโทษที่ทำให้พี่ลำบากใจนะครับ...แต่ผมรู้สึกดีใจมากๆที่พี่เป็นห่วงผมแบบนี้...ผมมีความสุขสุดๆเลย”บัตเตอร์ตอบผมพร้อมกับใบหน้ายิ้มแฉ่ง


“ชิ...เลิกพูดถึงมันแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ!”ผมพยายามเปลี่ยนเรื่องโดยการเดินออกไปที่หน้าห้องน้ำแล้วหยิบชุดสำรองที่ผมเตรียมไว้ให้กับบัตเตอร์ที่หันมามองตาม


“...ของพี่คุณเหรอครับ?”บัตเตอร์รับเสื้อผ้าของผมไปก่อนจะถามเสียงเบา


“ใช่....ทำไม?...ถ้ารังเกียจเดี๋ยวไปยืมคนอื่น...”


“ไม่เลยสักนิดครับ...ผมน่ะไม่เคยรังเกียจพี่เลยสักนิด..”บัตเตอร์พูดแทรงขึ้นมาก่อนจะก้มลงทำบางอย่างกับเสื้อผ้าของผม


จุ๊บ!


“...”ผมถึงกับมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง...บัตเตอร์จูบเสื้อผ้าผม?


บัตเตอร์จูบเสื้อผ้าผม?


จูบผม?...เอ้ย...ไม่ใช่ๆ


แถมพอจูบเสร็จยังเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ผมอีกด้วย


แกร็ก!


“...”ประตูห้องน้ำถูกปิดอย่างเบาๆโดยที่ผมยังอึ้งกับภาพเมื่อกี๊ไม่หาย


“ไอ้เด็กโรคจิตตต!!!”ผมตะโกนตามไปทันทีที่ตั้งสติได้


..................................................................


..........................................


........................


.....


.


“ฮึ้ย!...”


ตอนนี้ผมยืนหงุดหงิดอยู่ภายในรถของตัวเอง...เวลา5โมงหน่อยๆเป็นเวลาเลิกงานของพนักงานทุกคนรวมทั้งผมด้วย


หลังจากความอับอายเมื่อตอนเช้าผมก็นั่งจัดการงานจนถึงเย็นนี่แหละ...ตลอดทั้งวันฝนก็ยังคงตกหนักอย่างต่อเนื่อง...แถมยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดด้วยแม้เวลาจะล่วงเลยมาจนผมขับรถออกมาจากที่จอดรถแล้วก็ตาม


“หื้อ?...”ผมมองไปตรงที่จอดมอเตอร์ไซค์ของบริษัทที่ตอนนี้มีพนักงานหลายคนยืนมองฝนที่ตกอย่างหนักด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก


ซึ่งหนึ่งในนั้นก็เป็นคนที่ผมคุ้นหน้าคุ้นตาดี


นาย ปิณชาน์หรือบัตเตอร์นั่นแหละ


“ชิ...ให้แค่วันนี้หรอกนะ”ผมพึมพำเบาๆก่อนจะขับรถไปจอดข้างๆที่จอดมอเตอร์ไซค์และไขกระจกหน้าต่างลง



“คุณปิณชาน์...มานี่ซิ”ผมส่งเสียงเรียกเบาๆแต่พนักงานที่อยู่แถวนั้นกลับมองมาที่ผมเป็นตาเดียวก่อนจะมองผมสลับกับเจ้าของชื่อ...ตอนแรกพวกพนักงานคงไม่รู้หรอกว่าใครที่ชื่อปิณชาน์แต่พอเขาเดินตรงมาหาผมด้วยรอยยิ้มพนักงานคนอื่นๆก็พากันซุบซิบกันใหญ่
อะไรมันจะเว่อร์ขนาดนั้นครับ



“พี่คุณ...มีอะไรครับ?”บัตเตอร์ถามผมเสียงใสแล้วเดินมาเกาะขอบหน้าต่างฝั่งผม


“ขึ้นรถ”ผมพึมพำเบาๆ


จะให้บอกเต็มเสียงได้ยังไงล่ะ


แค่นี้ก็อายจะตายอยู่แล้ว


“ครับ?...พี่คุณว่าอะไรนะครับ?”บัตเตอร์ถามขึ้นอีกครั้ง


นี่ผมถูกแกล้งหรือว่าเขาไม่ได้ยินกันแน่?!


นี่ผมต้องพูดประโยคหน้าอายนั่นอีกรอบเหรอ?


บ้าเอ้ย!!


“บอกว่าให้ขึ้นรถมาไงเล่า!!”ผมตะโกนออกไปพร้อมกับความร้อนที่กำลังปะทุขึ้นบนใบหน้าของตัวเอง


“...พี่คุณจะไปส่งผมเหรอครับ?”บัตเตอร์ถามต่ออีก


จะอะไรกันนักกันหนาเนี่ย!


ทำขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อีกเหรอ?


โง่หรือโง่เนี่ย!!


“ไม่ไปส่งแล้วยืนรอให้ฝนหยุดเองละกัน!!”ผมตะโกนออกไปอย่างเหลืออด


“เฮ้ย!!...เดี๋ยวครับพี่คุณ...ครับๆไปครับผม!”บัตเตอร์รีบบอกผมก่อนจะวิ่งอ้อมมาเปิดประตูรถข้างๆผมแล้วขึ้นมานั่งอย่างรวดเร็ว


กว่าผมจะมาถึงบ้านบัตเตอร์ก็กินเวลาไปเกือบชั่วโมงเพราะรถติดอย่างมหาศาลจนผมอยากจะตะโกนออกมาดังๆด้วยความรำคาญปนหงุดหงิด


“พี่คุณ...เข้ามาพักที่บ้านผมสักพักไหมครับ?”บัตเตอร์ถามผมก่อนจะถอดสายคาดเบลท์ออก


“ไม่ละ”ผมตอบในทันที


ก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องเข้าไปนี่นา


“ผมกะจะทำบานอฟฟี่กินสักหน่อยเชียว”บัตเตอร์พึมพำเบาๆด้วยเสียงเศร้าสร้อย...แต่ผมได้ยินนะ


เขาบอกว่าจะทำ...


บานอฟฟี่?


ขนมโปรดอันดับ1ของผมนี่นา...แถมยังหากินค่อนข้างยากเพราะแถวนี้ไม่ค่อยมีร้านขนมขาย!!


แล้วบัตเตอร์จะทำให้ผมกิน!


เอื้อก!!


“...พักสักหน่อยก็ดีนะ”ผมเอ่ยเบาๆ


นี่ผมไม่ได้เห็นแก่กินนะ!


“ฮะฮะฮะ...ครับผม”บัตเตอร์หัวเราะด้วยน้ำเสียงร่าเริงก่อนที่พวกเราจะวิ่งฝ่าฝนเข้าบ้านไป...เพราะฝนที่ตกหนักทำให้ทั้งผมและบัตเตอร์เปียกซกกันทั้งคู่


โฮ่ง!


โฮ่ง!


โฮ่ง!


โฮ่ง!


ตึก! ตึก! ตึก! ตึก!


“กลับมาแล้วครับน้องๆของพี่...อยู่แต่ในบ้านคงไม่ได้ทำอะไรพังใช่ไหม?”บัตเตอร์ก้มลงไปทักสุนัขทั้ง4ตัวของเขาด้วยน้ำเสียงร่าเริงแล้วกอดทั้ง4ตัวเบาๆ


หงิ๋งง~


“สวัสดีครับซิกม่าสุดสวย”ผมเอ่ยทักพร้อมกับลูบหัวไซบีเรียนสีดำที่ชื่อซิกม่า...เธอเดินมาหาผมด้วยตัวเองเลยนะ


หงิ๋งง~


หงิ๋งงง~


หงิ๋งงง~


“อ๊ะ!...ใจเย็นๆก่อน...บัตเตอร์..ช่วยพี่หน่อย”ผมเรียกบัตเตอร์ให้ช่วยทันทีเมื่อถูกสุนัขตัวใหญ่ทั้ง3ตัวกระโดดเข้าใส่พร้อมกัน


“ฮะฮะฮะ...พวกมันคงคิดถึงพี่น่ะครับ...มานี่เร็วมีขนมให้กินด้วยนะ”บัตเตอร์เอ่ยเบาๆแล้วชูถุงขนมขึ้นเหล่าน้องชายทั้ง4ตัวก็รีบวิ่งไปหาบัตเตอร์ทันที


“บัตเตอร์...อาบน้ำก่อนเถอะเดี๋ยวจะไม่สบายนะตอนเช้าก็ตากฝนมาทีแล้ว”ผมเปลี่ยนเรื่องแล้วบอกบัตเตอร์ด้วยความเป็นห่วง


ฮื้อ?...เป็นห่วง?


เออๆ...ช่างมันละกัน


“งั้นพี่ก็มาอาบด้วยกันสิครับ”บัตเตอร์บอกด้วยรอยยิ้ม


“จะบ้าเหรอ!!”ผมตะโกนกลับทันที


ใครจะไปอาบด้วยล่ะ


“ผมหมายถึงอาบคนละห้องครับ...อ๊ะ!...หรือว่าพี่อยากอาบกับผม...ก็ได้นะครับ”บัตเตอร์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์พร้อมๆกับใช้สายตามองที่ร่างกายผม


“ไอ้เด็กลามก!!!”


หลังจากนั้นผมก็แยกกันอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าพอลงมาบัตเตอร์ก็ทำขนมบานอฟฟี่เสร็จเรียบร้อยแล้ว...ตอนนี้ผมกำลังนั่งเล่นอยู่ที่โซฟาแล้วหยิบบานอฟฟี่แก้วนึงขึ้นมาชิม


“....อื้มม~”ผมถึงกับครางออกมาเมื่อสัมผัสได้ถึงความหวานที่นุ่มละมุนของคาราเมลและวิปปิ้งครีมที่เข้ากันได้อย่างดีแครกเกอร์กับเนยที่รองฐานก็เข้ากันกับความหวานของกล้วย...กินรวมกันแล้วบอกได้แค่ว่า...


ฟินสุดๆ


“...เป็นไงครับ?...ใช้ได้ไหม?”บัตเตอร์ถามผมด้วยน้ำเสียงลุ้นๆพร้อมๆกับจ้องมาที่ผมอย่างรอคำตอบ


“อื้ม!...อร่อยสุดๆเลยล่ะ”ผมตอบก่อนจะยิ้มกว้างไปให้บัตเตอร์


“...”บัตเตอร์เบิกตาขึ้นพร้อมๆกับใบหน้าที่ขึ้นสีแดงอย่างช้าๆจนผมมองอย่างสงสัย


อ๊ะ...เดี๋ยวนะ


เมื่อกี๊ผม...


‘อื้ม!...อร่อยสุดๆเลยล่ะ’


ตอบออกไปด้วยเสียงอันหวานหยดประหนึ่งว่ากำลังคุยกับสุนัขแถมยังยิ้มกว้างไปให้อีก


ตู้มมมม!


อ๊ากกกกกกก!!!


นี่ผมทำอะไรลงไป!!


ทำอะไรกัน!!


ไม่ๆๆๆๆ


“อ่อ...คือ...”โอ้ยทำไมถึงต้องติดอ่างด้วยเล่า


หมับ!


“เฮ้ย!...”ผมอุทานออกมารอบที่2ของวันเมื่อบัตเตอร์กระโจนเข้ามากอดผมจนผมหงายหลังล้มลงบนโซฟาโดยมีบัตเตอร์คร่อมผมอยู่


อื้อหือ...สภาพดูดีมาก!


ประชดเว้ยย!!


“พี่คุณ...ครั้งแรกเลยที่พี่ยิ้มให้ผมแบบนี้”บัตเตอร์พึมพำเบาๆที่ซอกคอผมแต่ผมก็ได้ยินทุกคำพูดของเขานะ


“...”ตอนนี้ผมยังไม่อยากพูดอะไรทั้งนั้น


ใครก็ได้ช่วยผมออกจากสถานการณ์นี้ที


ได้โปรดเถอะ


เหมือนกับความร้อนจากทุกส่วนในร่างกายมารวมอยู่ที่ใบหน้าอย่างนั้นแหละ


มันน่าอายสุดๆ


“พี่คุณ....ฝนยังไม่หยุดตกเลย...”บัตเตอร์พูดขึ้นก่อนจะซุกหัวลงที่ต้นคอผมมากกว่าเดิมจนสัมผัสได้ถึงปลายจมูกที่โดนต้นคอผมอยู่


ตึก! ตัก! ตึก! ตัก!


เฮ้ย...เต้นเบาๆหน่อยสิ


รู้แล้วน่าว่าเขิน!!


“...อืม”ผมครางในลำคอตอบบัตเตอร์เบาๆตั้งแต่ที่เข้ามาพักในบ้านนี้ฝนก็ยังคงตกหนักอย่างต่อเนื่อง...ไม่สิ...ตกหนักกว่าตอนแรกอีก


แบบนี้ผมจะขับรถกลับยังไงดีล่ะ?


“พี่คุณ...”


“อะไร?”ผมถามขึ้นเมื่อบัตเตอร์เรียกผมเบาๆ


“...ค้างที่นี่ไหมครับ?”

..............................................................................

สวัสดีคะ

มาอัพต่อแล้วคะ...ยิ่งแต่งยิ่งรู้สึกว่าพี่คุณนี่เป็นพวกอารมณ์ร้อนแล้วยังขี้วีนอีกแนะแต่เราว่าน่ารักดีนะ(555+)

อาจมีบางคนสงสัยว่าทำไมว่าอัพเรื่องนี้เต็มๆตอนแต่เรื่องของยูทาร์กลับมาทีละครึ่งในบางตอน

ต้องขอบอกก่อนว่าจำนวนหน้าของ2เรื่องไม่เท่ากันเรื่องของพี่คุณมีจำนวนหน้าที่น้อยกว่าค่อนข้างเยอะเลยแต่งเสร็จเร็วกว่าส่วนของยูทาร์ค่อนข้างยาวเลยต้องใช้เวลาเยอะกว่าหน่อย

เรื่องของพี่คุณวางให้ให้เป็นเรื่องแนวน่ารักน่าหยิก(?)แต่ไม่ค่อยมีเนื้อหาหรือสาระเท่าไหร่...เรื่องที่เราแต่งส่วนมากก็ไม่ค่อยมีอะไรมากนักเน้นการแต่งให้ตัวละครออกมาแบบละมุมน่ารักๆอ่านแล้วฟินจิกหมอนแค่นั้นเองคะ

ขอบคุณสำหรับทุกๆคอมเม้นท์และทุกๆกำลังใจนะคะ

ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้าค่า :mew1:

nicedog


♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-09-2015 12:44:54 โดย nicedog »

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
พี่คุณตอนเผลอๆ แบบนี้น่ารักสุดๆ ไปเลย
ค่าา :m3: แถมยังถูกใจบัตเตอร์จนวันนี้เจ้าตัวเขาได้กำไรจากพี่คุณไปเยอะเลยเชียว ทั้งกอด ทั้งแอบหอม~ >\\\\<

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
พี่คุณนี่ปากแข็งแต่ใจดีนะคะเนี่ย บนโลกนี้สงสัยมีบัตคนเดียวที่เข้าใจฮิม

:D

อยากกินบานอฟฟี่มั่งง้าาาาาาาาา  :impress3:

ออฟไลน์ Min*Jee

  • เอวรี่ติงจิงกะเบล
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-5
ฝนตกแบบนี้ต้องการความอบอุ่นนนน
ค้างสิคะพี่คุณ จะรออะไรรรรรร
ตอนต่อไป จงมาๆๆๆๆ

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4526
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
โอยยยยย ตายยยยย ถ้าจะหวานขนาดนี้หล่ะก็นะ

ออฟไลน์ วัวพันปี

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1311
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-3

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6774
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
มีเจ้าหมายักษ์มาชวนค้างคืนแบบนี้ไม่เคลิ้มก็พระอิฐพระปูนแล้ว
แพ้ทางเขาแหงๆ เพราะเขามีลูกสมุนทั้งสี่คอยทำตาแป๋วใส่อยู่  :impress2:   

พี่คุณน่ารักมาก ไม่พูดไม่จาเอาผ้าขนหนูโปะหัวแล้วขยี้ๆซะเลย  :mew1: 

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ rayaiji

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 818
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
    • ray's deviantart
น้องมันอ่อยแล้วนะพี่ :katai2-1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-07-2015 21:14:13 โดย rayaiji »

ออฟไลน์ Paparazzi

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1048
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-11
คือมันฟินเว่อร์ เลือดแทบกระฉูด คือแบบนี่เค้ายังไม่ได้กันนะคะ
แต่อิฉันจิ้นไปไกลละค่ะ  :hao7:

น่ารักทั้งคู่เบย ขอสารภาพว่าชอบเมะอายุน้อยกว่าอยู่แล้วด้วย  :-[

ออฟไลน์ inspirer_bear

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2022
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +206/-5
น้องบัตอ้อนพี่คุณใหญ่เลยยยย ตกหลุมที่พี่คุณไม่ได้ขุดสร้างไว้แล้วสินะ

ออฟไลน์ poppycake

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2670
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-4
กรี๊ดดดดดดดด ฟุ้งฟิ้งมากๆๆ
น่ารักสุดๆ พี่คุณน่ารักขนาดนี้บัตเตอร์คงหลงตายเรยอ่ะ 5555555

ปล. บานอฟฟี่ก้อขอโปรดเราาาา อยากกินจุง 55

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3396
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
โอ๊ยไอ้ลูกหมาบัตเตอร์ขี้อ้อนเกินไปแล้ว แล้วแบบนี้พี่คุณจะทนไหวมั้ยเนี่ย

ออฟไลน์ kiolkiol

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 337
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
 :-[ :-[ แอร๊ยยยยย พี่คุณน่ารัก

ออฟไลน์ tempo_oil

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 705
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
หู๊ยยยยยยย บัตเตอร์รุกหนักเลย

ออฟไลน์ Kaewkaew

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 525
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
แล่วแล่วแล่ววววววว
 :impress2:

:hao7: ตอนนี้พี่คุณน่ารักมาก  :impress2:

ออฟไลน์ Celestia

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 834
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
ตอนนี้พี่คุณซึนหนักมาก 5555 แต่น่ารักน้า

ค้างบ้านน้องแบบนี้จะมีอะไรให้เราฟินไหมน้า?

ออฟไลน์ zuu_zaa

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2004
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +115/-1

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ whitelavenders

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
พี่คุณน่ารักมากกก มาสายเคะหน้านิ่งเห็นๆ 555555 แอบวัยทองนิดๆนะ ไม่บอกว่า30 คงนึกว่าสัก50นู้น บัตเตอร์ก็น่าเอ็นดู รู้สึกเหมือนโกลเด้นตัวโตๆเลยล่ะค่ะ ยิ่งตอนล่าสุดที่น้องกระโจนใส่พี่เพราะดีใจนะ ภาพลอยมาเลยจริงๆ ฮึ่ยย ตอนหน้ารอฟังคำตอบของพี่คุณค่ะ ขอให้ตกลง 5555

ออฟไลน์ nicedog

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +366/-0
◣♥◥ อาณาเขตรักที่10►►ค้างคืนและความสุข




“...พี่คุณ”เด็กหนุ่มนามว่าปิณชาน์เรียกชื่อของคนที่นอนอยู่บนเตียงในห้องรับแขกของตัวเองเบาๆแล้วนั่งลงบนเตียงโดยพยายามระวังไม่ให้คนบนเตียงตื่นขึ้นมา


พี่คุณนอนหลับตาพริ้มอย่างน่ารักแถมยังกอดหมอนข้างแน่นจนผมอยากจะไปเป็นหมอนข้างแทนซะจริงๆเลย...ตอนนี้เป็นเวลาเกือบตี2แล้วแต่ผมก็ยังนอนไม่หลับสักที...จะให้นอนก็คงไม่ได้หรอกก็ห้องข้างๆดันมีพี่คุณนอนอยู่นี่นา


มันเหมือนกับเป็นความฝัน..แถมเป็นฝันแบบซ้ำซ้อนด้วย


ตั้งแต่ตอนเช้า...ไม่สิ...ต้องเรียกว่าตอนสาย...ที่ผมไปทำงานในสภาพที่เปียกปอนตอนแรกนึกว่าพี่คุณจะเรียกผมเข้าไปบ่นที่มาสายแต่ความจริงกลับไม่ใช่เลย...พี่เขาเช็ดหัวให้ผม...จำได้ว่าพวกเราอยู่ใกล้กันมากจนผมได้กลิ่นหอมอ่อนๆที่มาจากพี่คุณ สายตาที่พี่เขามองมาด้วยความห่วงใยและถ้อยคำที่ตะโกนขึ้นมาอย่างหมดความอดทนทำให้ผมเผลอคว้าตัวพี่คุณเข้ามากอดไว้แล้วซุกหัวเข้ากับต้นคอขาวของพี่เขา



มันยิ่งกว่ามีความสุขอีก


แล้วยิ่งตอนขากลับที่พี่คุณให้ผมนั่งรถมาด้วยมันทำให้หัวใจผมพองโตยิ่งพี่คุณทำแบบนี้กับผมมันก็ยิ่งทำให้ผมคิดนะว่าตัวเองเป็นคนพิเศษ


เป็นคนเดียวที่ได้เห็นท่าทางน่ารักๆอย่างตอนเขินหรืออาย...


เป็นคนเดียวที่เห็นสายตาที่สั่นระริกด้วยความสุขและตื่นเต้นเมื่อผมจะทำขนมบานอฟฟี่ให้
ความจริงผมรู้อยู่แล้วว่าพี่คุณชอบกินขนมชนิดนี้มากเพราะผมเคยแอบฟังตอนที่พี่เขากำลังเล่นกับสุนัขทั้ง4ตัวของผมพร้อมกับพูดระบายความในใจออกมา...รู้สึกว่าคำพูดในตอนนั้น...


‘ออมทั่มๆ...ฟังพี่คุณหน่อยนะรู้ไหมว่าวันนี้พี่คุณน่ะไปต่อแถวรอซื้อบานอฟฟี่มาล่ะแต่พอถึงคิวพี่นะคนขายดันบอกว่าหมดซะงั้นพี่นี่อยากร้องไห้สุดๆเลย...บานอฟฟี่เป็นขนมที่พี่คุณชอบมากที่สุดเลยล่ะ...ถ้ามีใครทำให้กินนะพี่คุณคงรักตายเลย!’


นั่นคือประโยคของพี่คุณที่ทำให้ผมต้องไปหาสูตรและลองฝึกทำจนตอนนี้เรียกว่าโปรแล้วครับ...แต่ไม่รู้ว่าพี่คุณจะจำสิ่งที่ตัวเองพูดไว้ได้รึเปล่านะ


“ผมทำให้พี่กินแล้วนะ...ตอนนี้พี่รักผมขึ้นมาบ้างรึยัง?”ผมเอ่ยเบาๆแล้วใช้มือข้างนึงเกลี่ยเส้นผมสีดำสนิทของพี่คุณเบาๆ


กว่าจะทำให้พี่คุณยอมค้างได้นี่ก็เหนื่อยใช่เลย...แต่ยังไงผลที่ออกมามันก็มีแต่คุ้มกับคุ้มแถมผมยังได้กำไรจากการกอดพี่คุณตั้ง2ครั้งในวันนี้...จะให้อดใจได้ยังไงล่ะในเมื่อพี่คุณเล่นพูดเสียงหวานแถมยังส่งยิ้มกว้างมาให้ผมอีกด้วย...


ครั้งแรกที่พี่คุณยิ้มให้ผม


เวลาที่พี่คุณยิ้มผมไม่อยากให้ใครเห็นเลย...ใบหน้าที่ดูคมๆแกมดุดันนั่นแต่พอยิ้มแล้วกลับดูดีมาก...สำหรับผมคงต้องบอกว่าพี่คุณยิ้มสวยมาก


ไม่ใช่แค่ปากที่ยิ้มแต่สายตาของพี่เขาก็เต็มไปด้วยความสุขทำให้ผมเผลอกระโจนใส่เข้าเต็มแรงแถมยังใช้ปลายจมูกตัวเองไซร้ต้นคอของพี่คุณเล่นด้วย


ผมน่ะได้กำไรแบบเกินคุ้มก็ครั้งนี้แหละครับ!


ตอนแรกพี่คุณไม่ยอมค้างที่นี่เห็นบอกว่าถ้าไม่ได้นอนบนเตียงตัวเองจะนอนไม่หลับแถมไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนรวมทั้งเหตุผลอีกมากมายนานับประการ...ผมปล่อยให้พี่คุณพูดออกมาตามใจเพราะผมมีวิธีที่ทำให้พี่คุณต้องนอนค้างกับผมที่นี่อยู่แล้ว


ผมพูดแค่ประโยคเดียวก็ทำให้พี่คุณต้องจำยอมนอนค้างที่บ้านหลังนี้เลยล่ะ...


‘ถ้าพี่คุณค้างพรุ่งนี้ผมจะทำบานอฟฟี่ให้กินอีก...แต่ถ้าพี่ปฏิเสธผมก็จะทับพี่ต่อไปแบบนี้แหละแล้วก็จะกอดพี่แน่นๆเลยด้วย’


‘...ไอ้เด็กเจ้าเล่ห์!...ถ้าจะให้ค้างก็รีบไปหาชุดนอนมาให้พี่เดี่ยวนี้เลย!!’


ก็ตามนั้นแหละครับ


หลังจากที่แยกย้ายกันเข้าห้องนอนแล้วผมก็ดันนอนไม่หลับ...พลิกตัวไปมาอยู่นั่นแหละก็เลยตัดสินใจมาหาพี่คุณในห้องนอนที่อยู่ข้างๆแต่พอเข้ามาพี่คุณก็นอนหลับสนิทเรียบร้อยแล้ว


“พี่จะรับผิดชอบยังไงถ้าผมนอนไม่หลับทั้งคืนครับเนี่ย?”เด็กหนุ่มถามเบาๆด้วยน้ำเสียงที่ไม่จริงจังนัก...ทุกครั้งที่อยู่กับพี่คุณผมรู้สึกมีความสุขจนเผลอยิ้มออกมาบ่อยๆ


จริงๆผมก็เป็นคนเฮฮานะแต่ก็ไม่ได้ยิ้มบ่อยขนาดนั้นแล้วยิ่งเรื่องของพ่อแม่ทำให้ผมไม่ค่อยยิ้มออกมามากเท่าเดิมแต่พอได้อยู่ข้างๆพี่คุณ...มันเหมือนกับพี่เขามีพลังงานบางอย่างที่อบอุ่นจนผมรู้สึกอยากอยู่ใกล้ๆ


ผมสบายใจเมื่อพี่คุณลูบหัวผมและผมอยากให้พี่เขาลูบบ่อยๆด้วย


“...ฟรี้~...”เสียงกรนเบาๆของพี่คุณดังขึ้นพร้อมกับพลิกตัวมานอนหงาย


“คิก!...พี่นี่มันน่ารักเกินไปแล้วนะ...ขอผมนอนด้วยได้ไหมครับ?”ผมก้มลงไปกระซิบถามพี่คุณเบาๆที่ใบหูขาวก่อนจะขโมยหอมแก้มของพี่คุณทีนึงด้วยความหมันเขี้ยว


“...อื้ออ~...”พี่คุณครางในคอเบาๆแล้วพลิกตัวกลับไปเหมือนเดิม...คงจะรำคาญที่ผมหอมแก้มแน่ๆเลย...แต่ไม่เป็นไรผมได้คำตอบที่ต้องการมาแล้วนี่นะ


“พี่อนุญาตแล้วนะ”ผมพึมพำเบาๆก่อนจะนอนลงบนเตียงแล้วกอดพี่คุณจากทางด้านหลัง


“....ฝันดีครับ”ผมกระซิบเบาๆก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นแล้วซุกหน้าลงที่เส้นผมแสนนุ่มของพี่คุณก่อนที่สติจะค่อยๆหายไปอย่างช้าๆ


.....................................................


.............................


......


.


“เฮ้ย!...”


หื้อ?...อะไร?


รู้สึกเหมือนมีใครตะโกนอะไรอยู่เลย


แถมเสียงยังคุ้นๆ


“...ทำไมถึงมาอยู่นี่ได้ล่ะ?”เสียงของพี่คุณที่ดังขึ้นอีกครั้งทำให้สติผมกลับเข้าร่างแต่ยังไม่ยอมลืมตา...ไหนๆก็มีโอกาสแล้วขอใช้ให้คุ้มหน่อยละกัน


“...อื้ออ~...”ผมแกล้งครางออกมาเบาๆแล้วใช้แขนปัดๆไปทั่วเตียงจนเจอพี่คุณที่อยู่ข้างๆผมก็เลยจัดการ...


หมับ!


ผมคว้าหมับเข้าที่ตัวของพี่คุณ...เท่าที่ลองลูบๆดูน่าจะเป็นที่เอว


เอวพี่คุณบางจริงๆเลย


“เฮ้ยย!!...นี่ละเมอใช่ไหมเนี่ย?...บ้าเอ้ย!”พี่คุณพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เริ่มหงุดหงิด...แต่ผมว่ามันดูเหมือนพี่เขากำลังเขินงั้นแหละ


ผมว่าเริ่มจะแยกได้แล้วนะระหว่างที่พี่คุณโกรธจริงๆหรือแค่เขินอาย...ถ้าพี่คุณเขินหรืออายเมื่อไหร่จะพูดเสียงดังจนแทบตะโกนใบหน้าก็เริ่มขึ้นสีอย่างช้าๆ...ปกติพี่คุณเป็นคนผิวขาวอยู่แล้วเพราะงั้นเวลาที่เขินหรืออายมากๆจะแสดงออกมาทางสีหน้าอย่างชัดเจนเลยล่ะ


“...ฟรี้~...”ผมแกล้งกรนเล็กน้อยแล้วกอดเอวพี่คุณแน่นขึ้น


อยากอยู่แบบนี้ตลอดไปเลย


อยากให้พี่คุณย้ายมาอยู่กับผมจัง


ถ้าเป็นแบบนั้นผมคงจะได้กอดพี่เขาทุกๆวัน...


อ่า...แค่คิดก็สุขสุดๆ


แต่พี่คุณคงไม่ยอมมาง่ายๆแน่นอน


“ฮึ้ย!...แล้วหัวใจจะเต้นแรงหาอะไรเนี่ย?”ประโยคพึมพำอย่างหัวเสียของพี่คุณทำให้ผมใจเต้นขึ้นมาอย่างไม่เป็นจังหวะ...ที่พี่คุณพูดเมื่อกี๊


พี่คุณบอกว่าใจเต้นเหรอ?


เพราะผมกอดพี่เขาเลยใจเต้นใช่ไหม?


แบบนี้แปลว่าผมมีความหวังใช่ไหม?


หรือที่ใจเต้นอาจเป็นเพราะตกใจที่ถูกผู้ชายกอดรึเปล่านะ?


ยิ่งคิดแบบนั้นก็ยิ่งเศร้า


“...”ผมยังคงแกล้งหลับต่อไปโดยที่ในหัวคิดแต่เรื่องของพี่คุณแถมยังเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยดีซะด้วย...


ถ้าพี่คุณเกิดรู้ว่าผมคิดกับตัวเองในแง่ไหนผมคงโดนเกลียดแน่ๆ


ถึงตอนนั้นผมจะยังเข้าไปทักทายพี่คุณได้เหมือนเดิมไหมหรือว่าต้องคอยมองอยู่ห่างๆ


ฝุบ!


“...หลับเป็นเด็กเลยแฮะ...อ้อ!...ก็เป็นเด็กอยู่นี่นา”พี่คุณพึมพำกับตัวเองเบาๆหลังจากที่ใช้มือข้างนึงลูบเส้นผมบนหัวผมเบาๆ


“...”ผมไม่อยากบอกหรอกนะว่าความกังวลที่มีมันหายไปหมดเพียงแค่ได้รับสัมผัสของพี่คุณเท่านั้น...ผมชอบให้พี่เขาลูบหัวแบบนี้


ถึงจะถูกมองว่าเป็นสุนัขหรือยังไงก็ช่าง


ถ้าได้อยู่แบบนี้...จะในฐานะอะไรก็ได้


“นอนสบายเลยนะ...คิก!”พี่คุณบอกเบาๆก่อนจะขยี้หัวผมแรกขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ตามมา


ดูเหมือนว่าพี่คุณจะอารมณ์ดีขึ้นมาแล้ว


“...อื้ออ~...พี่คุณ”ผมลองละเมอเรียกชื่อพี่คุณออกไปบ้าง...อยากรู้จังว่าจะมีปฏิกริยายังไงกลับมา


“...ฮื้อ?...เมื่อกี๊?...ชื่อเราเหรอ?...”พี่คุณพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงมึนงงและตกใจ


ผมละอยากเห็นหน้าพี่เขาในตอนนี้จังเลย...จะเป็นยังไงนะ?


“...พี่คุณ~...”ผมลองครางชื่อพี่เขาเบาๆอีกครั้งและซุกหน้าเข้าที่หน้าท้องของพี่คุณอย่างรวดเร็ว


“เฮ้ย!...ทำอะไรเนี่ย?...แล้วเมื่อกี๊?...เดี๋ยวนะ...หรือว่า...”พี่คุณพึมพำเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่


โป๊ก!!


“โอ้ย.!..”ผมสะดุ้งขึ้นทันทีที่ถูกพี่คุณเคาะหัวจนเจ็บไปหมด


“อะ...ไอ้เด็กบ้า!...ไอ้เด็กลามก!!...มาละเมอชื่อคนอื่นแบบนี้ก็มีแค่อย่างเดียว!...ไอ้เด็กโรคจิต!!!”สารพัตคำด่าที่ถูกส่งมาจากพี่คุณพร้อมกับมือที่ชี้มาที่ผมอย่างสั่นๆใบหน้าขาวตอนนี้กลับขึ้นเป็นสีแดงจัดอย่างน่าสัมผัสจริงๆ


ท่าทางแบบนั้นรู้เลยว่าพี่คุณคิดอะไรอยู่


คงคิดว่าผมฝันถึงพี่เขาแบบลามกๆละสิ


แบบนี้...น่าแกล้งชะมัดเลย


“งั้นพี่ช่วยมาเปลี่ยนจากความฝันเป็นความจริงดีไหมครับ?”ผมเอ่ยถามเสียงเจ้าเล่ห์ก่อนจะ...


หมับ!


ตุบ!


“เฮ้ยย!...ปล่อยนะ!...ไอ้เด็กโรคจิต!!”พี่คุณตะโกนลั่นพร้อมกับพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดผม


ผมคว้าหมับเข้าที่แขนของพี่คุณก่อนจะออกแรงดึงให้พี่เขาล้มลงไปบนเตียงพร้อมกับขยับตัวเองให้ขึ้นคร่อมพี่คุณอย่างรวดเร็ว...สภาพของพี่คุณที่นอนแผ่ราบกับเตียงโดยที่เสื้อยืดสีขาวถกขึ้นมาจนเห็นหน้าท้องเรียบเนียนขาวๆ...สายตาที่สั่นระริกอาจจะเพราะความตื่นเต้นไม่ก็เขินอยู่ ใบหน้าที่ขึ้นสีจัดแถมริมฝีปากบางก็พ่นคำด่าออกไม่หยุดแต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไร...ตรงกันข้ามผมกลับมองว่ามันเป็นความน่ารักของพี่คุณ



เอื้อก!


“...”ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างอยากลำบากเมื่อเผลอจ้องที่หน้าท้องขาวเรียบเนียนของพี่คุณ
น่าเลียสุดๆแต่ถ้าผมทำคงรู้ชะตาตัวเองได้เลยล่ะว่าจะเกิดอะไรขึ้น


“จะ..จ้องอะไรห๊ะไอ้เด็กลามก!!”พี่คุณตะโกนขึ้นทันทีที่มองตามสายตาของผมที่จ้องหน้าท้องของตนเองอยู่...พี่คุณพยายามดันผมออกไปนะแต่ผมไม่ยอมง่ายๆหรอก


“...จ้องหน้าท้องพี่ครับ”ผมตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์


ในเมื่อพี่เขาถามผมก็จะตอบให้


ผมชอบเวลาที่พี่คุณแก้มแดงเพราะผม...มันน่ารักมากเลยล่ะ


“คะ...ใครให้พูดออกมาเล่า!!”พี่คุณตะหวาดลั่นด้วยใบหน้าที่แดงก่ำกว่าเดิม


“ก็พี่ถามนี่นา”ผมตอบกลับไปอย่างใสซื่อแล้วเอียงคอเล็กน้อย


“เห็นอยู่แล้วไม่ต้องบอกซ้ำก็ได้!!!”พี่คุณตะโกนใส่ผมอีกครั้งนึง


“ฮะฮะฮะ...”ผมหัวเราะเบาๆกับท่าทางของพี่คุณที่ดูเหมือนจะโกรธแต่ก็อาย


เหมือนกับอารมณ์กำลังสับสนวุ่นวายไปหมดน่ะ


“หยุดหัวเราะเลยนะ!...แล้วลุกออกไปด้วย!!”


“ถ้าผมลุกแล้วจะได้อะไรครับ?”ผมถามกลับพี่คุณแล้วจ้องหน้าพี่เขาอย่างต้องการคำตอบ


เรื่องอะไรผมจะยอมเสียเปรียบล่ะถึงตอนนี้ผมจะได้เปรียบเต็มๆก็เถอะ...แต่โอกาสแบบนี้ใช่ว่าจะมีบ่อยๆและมีได้ง่ายๆเพราะงั้นผมก็ควรจะคว้าโอกาสนั้นไว้ให้มากที่สุด


“...เด็กเจ้าเล่ห์...”พี่คุณจ้องผมเม็งพร้อมกับพึมพำเบาๆแต่ผมได้ยินคำพูดนั่นอย่างชัดเจนเลยล่ะ


“ก็พี่น่ารัก”ผมสวนกับไปพร้อมกับยักคิ้วให้ข้างนึง


“ไอ้เด็กบ้า!!...ไม่ได้น่ารักซักหน่อย!!”พี่คุณตะโกนขึ้นด้วยน้ำเสียงโกรธๆ


“ครับๆ...ไม่น่ารักก็ได้ครับและสรุปจะตอบคำถามได้รึยังครับ?...แต่ถ้าอยากอยู่แบบนี้ทั้งวันผมก็ไม่ว่าอะไรนะ”ผมแกล้งก้มลงกระซิบถามที่ข้างหูของพี่คุณเบาๆ


ผมสังเกตนะว่าพี่คุณสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าไปอีกข้างนึง...แบบนี้ก็เสร็จผมสิครับ เปิดโอกาสขนาดนี้ถ้าไม่คว้าไว้ก็ดูจะโง่เกินไปหน่อยนะครับ


ฟอดดด~


“เฮ้ย!...ทำบ้าอะไรน่ะ?!”พี่คุณสะดุ้งทันทีเมื่อผมหอมแก้มของพี่เขาจนเกิดเสียงดัง...


นุ่มเหมือนแก้มเด็กเลย


อยากจะฟัดๆๆๆๆให้ซ้ำไปข้างนึงเลยจริงๆ


“อ้าว...เห็นพี่หันแก้มมาให้นึกว่าจะให้หอม...ไม่ใช่เหรอครับ?”ผมตีหน้าซื่อแล้วถามกลับไปอย่างคนที่ไม่รู้เรื่อง


ผมไม่รู้เรื่องนะก็พี่มายั่วผมก่อนทำไมล่ะ?


“อะ...ไอ้เด็กจิตไม่ปกติ!!...ใครหันแก้มให้กันเล่า!!”พี่คุณตะโกนขึ้นอีกครั้งนึงแล้วจ้องผมหยั่งกับจะฆ่างั้นแหละ


บอกเลยว่าผมไม่กลัวพี่คุณเลยสักนิดเดียว


แต่ถ้าแกล้งมากกว่านี้คงไม่ดีสักเท่าไหร่


ยังไงตอนนี้ผมก็ได้กำไรแบบคุ้มเกินคุ้มแล้วด้วย...วันนี้จะยอมปล่อยไปก่อนก็ได้แต่ถ้ายังมายั่วกันแบบนี้อีกคราวหน้าเตรียมตัวลางานไว้ได้เลยครับพี่คุณ


“โอเคๆ...ผมยอมแพ้แล้ว...พี่ไปอาบน้ำเถอะครับเดี๋ยวผมจะลงไปทำมื้อเช้าเตรียมไว้ให้”ผมบอกพี่คุณก่อนจะลุกขึ้นยืนที่ข้างๆเตียงพร้อมกับชูมือทั้งสองข้างขึ้นเพื่อให้พี่คุณรู้ว่าผมยอมแพ้จริงๆนะ


“...ชิ...ฝากไว้ก่อนเถอะ”พี่คุณพึมพำเบาๆก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า...พี่เขาหยิบผ้าขนหนูกับเสื้อผ้าชุดนึงแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ...ก่อนที่จะปิดประตูพี่คุณก็จ้องมาที่ผมด้วยสายตาอาฆาตรก่อนจะปิดประตูดังปัง!


“ฮะฮะฮะ...อยู่กับพี่แล้วผมมีความสุขชะมัดเลย”ผมพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสุขเบาๆก่อนจะลงมาข้างล่าง


หงิ๋งงง~


หงิ๋งงง~


โฮ่ง!


โฮ่ง!


“ไงน้องๆ...อรุณสวัสดิ์ครับผม”ผมกล่าวทักทายสุนัขทั้ง4ตัวที่วิ่งมาต้อนรับผมที่พึ่งลงมาจากชั้น2อย่างพร้อมเพียง...ผมเล่นกับพวกมันนิดหน่อยก่อนจะเดินเข้าไปเตรียมมื้อเช้าในครัว...


“ทำอะไรดีนะ?”ผมพูดกับตัวเองเบาๆพร้อมกับเปิดตู้เย็นดูว่าภายในมีอะไรบ้าง


มื้อเช้าไม่ควรจะทำอะไรที่มันหนักจนเกินไป...


สุดท้ายผมก็เลือกที่จะทำแซนวิซใส่แฮม...ทูน่า..ชีสและผักอีกหลายชนิด...แต่ผมก็กลัวว่าพี่คุณจะไม่อิ่มเลยทอดไข่ดาวกับไส้กรอกเพิ่มให้ด้วย...พอผมจัดวางจานเรียบร้อยพี่คุณก็ลงมาพร้อมกับอุทานเสียงดังเมื่อเหล่าน้องๆของผมวิ่งเข้าไปกระโดดใส่พี่เขาจนเกือบล้มแต่พี่เขาก็ไม่ได้เรียกให้ผมช่วยหรืออะไรแถมยังหัวเราะอย่างมีความแล้วกอดสุนัขทั้ง4ตัวของผมก่อนจะจูบเบาๆที่หน้าผากของพวกมันแต่ละตัว


“...”บอกตรงๆเลยครับ....


ตอนนี้ผมโครตอิจฉาสุนัขตัวเองเลย!!


พวกมันได้รับสิทธิอะไรพี่คุณถึงได้รับจูบแบบนั้นเล่า!


แล้วผมล่ะ...จูบหน้าผากผมมั่งได้ไหมครับ?


“เสร็จแล้วเหรอ?...อุตส่ารีบอาบจะได้ลงมาช่วยทำแท้ๆ”พี่คุณเดินมาหาผมที่โต๊ะแล้วมองดูจานใบใหญ่2จานที่มีแซนวิซ ไส้กรอกและไข่ดาววางไว้


“...ไม่เป็นไรครับ...พี่คุณจะเอาเครื่องดื่มอะไรครับ?...กาแฟ...โกโก้หรือพวกน้ำส้ม”ผมถามพี่คุณเสียงอ่อย...ตอนนี้ผมยังอยู่ในอารมณ์อิจฉาอยู่ครับถึงมันจะเปลี่ยนเป็นน้อยใจแล้วก็ตาม


“บัตเตอร์”


ตึก! ตัก! ตึก! ตัก!


หัวใจผมกระตุกพร้อมกับเต้นถี่รัวเมื่อถูกพี่คุณเรียกชื่อเล่น...วันนี้พี่คุณพึ่งเรียกชื่อเล่นผมเป็นครั้งแรกแถมยังเดินมาใกล้ๆผมอีกด้วย


“...ครับ?”


ทำไมเสียงผมถึงสั่นแบบนี้ล่ะ?


“เป็นอะไร?”พี่คุณถามก่อนจะเอียงคอเล็กน้อยอย่างน่ารัก


“ครับ?”


เป็นอะไร?...คืออะไรครับ?


“ทำหน้าเหมือนน้อยใจอะไรอยู่เลย”พี่คุณถามต่อ


“...”ผมจ้องพี่คุณเขม็งเมื่อได้ยินสิ่งที่พี่เขาพูด...ทำไมพี่คุณถึงรู้ละว่าผมน้อยใจอยู่?


นี่ผมแสดงออกมาเกินไปงั้นเหรอ?


“บัตเตอร์...บอกพี่มาก่อนที่พี่จะโกรธ”พี่คุณพูดขึ้นเบาๆก่อนที่มองหน้าและส่งสายตามาอย่างแน่วแน่จนผมต้องพูดความจริงออกไป


“ผม...ผมแค่น้อยใจที่...ที่พี่คุณสนใจน้องๆมากกว่าผมแถมยัง...จูบหน้าผากด้วย”ผมพยายามเรียบเรียงคำพูดและเอ่ยมันออกไปอย่างยากลำบาก


“หื้อ?...คิก!...เหตุผลไร้สาระสุดๆเลยบัตเตอร์”พี่คุณพยายามกลั้นหัวเราะแล้วพูดขึ้นด้วยเสียงสั่นๆ...ถ้าจะกลั้นขำขนาดนั้นก็หัวเราะออกมาตรงๆเถอะครับ


แล้วผมไร้สาระตรงไหนกัน!!


ผมอิจฉานะ...อิจฉามากๆจนตาผมจะลุกไหม้ไปด้วยไฟแห่งความริษยาแล้ว!


“ผมไม่ขำนะครับ...”ผมก้มหน้าลงไปพร้อมกับพึมพำด้วยเสียงเศร้าๆ


ก็รู้ตัวว่าพี่คุณคงจะไม่เข้าใจผมไปซะทุกอย่างหรอก


แต่ผมไม่อยากให้พี่เขาหัวเราะในสิ่งที่มันทำให้ผมกำลังจะเป็นบ้าแบบนี้


ถึงแม้มันจะไร้สาระจริงๆก็เถอะ


มีใครบ้างล่ะที่อิจฉาสุนัขตัวเองน่ะ...


บ้าบอ!


ฝุบ!


“...ถ้าทำให้เหมือนกันก็โอเคใช่ไหม?”พี่คุณพึมพำเบาๆพร้อมกับวางมือลงบนหัวผมแล้วลูบเบาๆ


“พี่คุณ”ผมเงยหน้าขึ้นมองพี่คุณที่อยู่ในระยะประชิด


จุ๊บ!


“...”ผมเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงริมฝีปากนุ่มๆของพี่คุณที่ประทับลงมาที่หน้าผากผมเบาๆก่อนจะผละออกไป


“หมาขี้อิจฉาเอ้ย!!”พี่คุณพูดขึ้นก่อนจะยักคิ้วข้างนึงส่งให้ผม


“...พี่คุณ...อ่า...ขอบคุณครับ”ผมยิ้มออกมาด้วยความดีใจ


“เออน่า!...แค่ครั้งนี้เท่านั้นแหละ...ไปชงโกโก้มาให้เลยด้วย!”พี่คุณบอกผมเสียงห้วนก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้


ผมยิ้มกับท่าทางเขินๆของพี่คุณ...ผมรู้ว่าพี่เขาเขินก็เขินทีไรก็มักจะพูดเสียงดังแถมเสียงแข็งๆห้วนๆแบบนี้แหละ...ใช้เวลาไม่นานผมก็ชงโกโก้มาสองแก้วก่อนจะลงมือกินอาหารเช้าตรงหน้า


หลังจากที่กินมื้อเช้าเสร็จผมก็เข้าครัวไปทำของหวานซึ่งก็คือบานอฟฟี่ของโปรดพี่คุณ...พอผมยกออกไปให้ที่โซฟาเท่านั้นแหละพี่เขามองมาที่ผมด้วยสายตาที่เป็นประกายทันที


พวกเราใช้เวลาเกือบทั้งวันไปกับการเล่นกับสุนัขแสนน่ารักของผมทั้ง4ตัว...พี่คุณก็ดูมีความสุขมากที่ได้เล่นกับพวกมันพอๆกับที่พวกมันมีความสุขมากเวลาที่พี่คุณเล่นด้วย...


มีคนบอกว่าสุนัขก็เหมือนเจ้าของ...


ถ้าเจ้าของชอบใครพวกมันก็จะชอบด้วย...แต่ก็ไม่ใช่กับทุกคนอย่างที่บอกไปว่าพวกมันค่อนข้างหยิ่งกับเพื่อนๆของผมทุกคนแต่พอเป็นพี่คุณกลับแตกต่างอย่างชัดเลย...อาณาเขตที่มีแต่ผมและพวกมันตอนนี้กลับมีอีกคนที่พวกเรายอมให้เข้ามาอยู่ภายในอาณาเขตนี้ด้วยกันอย่างไม่มีข้อแม้...คนคนนั้นคือพี่คุณ


พี่คุณขอตัวกลับบ้านไปตอนบ่อย3กว่า...ถึงผมอยากจะรั้งแต่ก็ไม่มีอะไรให้รั้งแล้วล่ะก็เลยต้องปล่อยให้พี่คุณกลับไปแต่ยังไงวันนี้ผมก็มีความสุขสุดๆเลย


ยิ่งได้อยู่ด้วยกันทั้งวันทำให้ความรู้สึกผมชัดเจนแล้ว


ผมชอบพี่คุณ


และอยากให้พี่คุณมาอยู่กับผมที่นี่...ในบ้านหลังนี้


“พี่คุณ...เจอกันครั้งหน้าผมรุกแล้วนะเตรียมตัวไว้ให้ดีๆนะครับ!”

...

สวัสดีคะ

มาอัพต่อแล้วนะ

ช่วงนี้ไม่ค่อยมีเวลาแต่งนิยายเลยคะ...ใกล้ได้เวลาเปิดเทมอเข้าไปทุกทีต้องจัดตารางลงวิชาเรียนอีก

เรื่องเครียดๆปล่อยมันไปละกันเนอะ

ตอนนี้ให้บัตเตอร์มาเป็นคนบรรยายเลยดูทั้งน่ารักและอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกเลยเนอะ

ความสัมพันธุ์ค่อยๆคีบหน้าแล้วคะ

รอดูไปว่าพี่คุณวัยทองจะรู้ใจตัวเองเมื่อไหร่และยังไง

คอยติดตามไปพร้อมๆกันน้าาา

ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้าคะ :mew1:

nicedog


♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-09-2015 12:45:21 โดย nicedog »

ออฟไลน์ วัวพันปี

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1311
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-3
 :-[พี่คุณ ตกหลุมกับดักเด็กโข่งแล้ว

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
 :really2:


ลักพาตัวพี่คุณมาอยุ่ในบ้านเลยหนูบัต

ลัลลาาาา  o18

ออฟไลน์ suikajang

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 814
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-0
 :-[ น่ารักมากเจ้าหมาน้อยขี้อิจฉา 555

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
พี่คุณก็ช่างใจดีอุตส่าห์แบ่งจุ๊บมาให้เจ้าเด็กน้อยขี้เหงาอย่างบัตเตอร์เสียด้วยนะค้าา :-[

ออฟไลน์ tempo_oil

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 705
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
หมาขี้อิจฉาาาาาาา น่ารักกกกกก ละมุนอ่า งื่อออ

ขอบคุณที่มาต่อนะคะ รอๆๆ

ออฟไลน์ inspirer_bear

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2022
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +206/-5
พี่คุณตกหลุมเด็กโข่งแล้ว ดูท่าเด็กโข่งไม่ปล่อยไปง่ายๆแน่

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6774
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
เอาบานอฟฟี่มาล่ออีกจะได้ผลไหมนะ. ต้องรอวันที่ฝนตกอีกรึเปล่า. 55
เด็กเจ้าเล่ห์. แต่ตอนทำหน้าหมาน้อยใจนี่น่าฟัดมากๆ.
 
พี่คุณเตรียมตัวมาให้ดีนะหมาน้อยทั้งห้าจะกระโจนเข้าหาพี่แล้ว.  :mew1: 

ออฟไลน์ Paparazzi

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1048
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-11
น่าร้ากที่ซู้ดดดดด รุกเต็มที่ไปเลยบัตเตอร์  :hao7:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด