◣♥◥ Precinct ►◄ อาณาเขตรักของหัวใจ ◣♥◥ →►อาณาเขตพิเศษ◄ P.9 14/02/59
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ◣♥◥ Precinct ►◄ อาณาเขตรักของหัวใจ ◣♥◥ →►อาณาเขตพิเศษ◄ P.9 14/02/59  (อ่าน 149916 ครั้ง)

ออฟไลน์ ●GreenTEA●

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-2
จะได้เข้าบ้านแล้ว พี่คุณคงไม่โกรธหรอกเนอะ
พี่คุณใจดี  :mew1:

ออฟไลน์ poppycake

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2670
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-4
อยากอ่านตอนไปมากกกกกกก กรี๊ด!!!
ตอนหน้าจะเจอน้องๆแร้วนะพี่คุณ
ครบทั้ง 4 ตัวเบย 55555

ออฟไลน์ วัวพันปี

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1311
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-3
 :-[มันสลับกับเพลง เรื่องนี้หลงรักหมาก่อนเจ้าของ

ออฟไลน์ saltcaramel

  • The World is Falling in Love
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 18
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
เพิ่งมาอ่านค่ะ
จะบอกว่าชอบมากกก
น่ารักมาก อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นดวงใจ(?)
เป็นกำลังใจให้นักเขียนนะคะ

ออฟไลน์ BoJuNg

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 229
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
ตามมาจากจดหมายค่าาา

ขอหวานๆเลย

จะติดตามนะคะ

ออฟไลน์ maemix

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-3
พี่คุณใจอ่อนให้น้องมันเยอะแล้ว
จะได้รู้แล้วว่าน้องบัตเตอร์รู้จักพี่คุณได้ยังไง

ออฟไลน์ patchamai28

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 331
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
หลังจากเรื่อง สื่อรักทางจดหมายจบ ก็ยังไม่ได้โอกาสมาอ่านเรื่องนี้สักที
แต่วันนี้มีโอกาสได้เข้ามาอ่านเดี๋ยวจะตามอ่านให้ทันเลยน้า ^^  :กอด1:

ออฟไลน์ nicedog

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +366/-0
◣♥◥ อาณาเขตรักที่7►►ความจริง




วันนี้เป็นวันที่นายปิณชาน์ค่อนข้างกังวล...เมื่อวานเพราะบรรยากาศที่อบอุ่นที่พี่คุณมอบให้ทำให้ผมเผลอพูดออกไปแบบนั้น...อ้อมกอดที่อบอุ่นทำให้ผมรู้สึกอยากจะครอบครองไว้เพียงคนเดียว


น้ำเสียงที่อ่อนโยนที่เรียกชื่อผมพร้อมกับคำปลอบตามแบบของพี่คุณ...ฝ่ามือนุ่มที่สัมผัสกับผมสีดำสนิทของผมอย่างอ่อนโยน...เหมือนจะบอกว่าไม่เป็นไร


ผมรู้สึกอบอุ่นในหัวใจมากอย่างที่ไม่เคยเป็น...


ความจริงเมื่อวานผมไม่ได้ตั้งความหวังว่าพี่คุณจะมา...ผมทำได้เพียงแค่เชื่อว่าพี่เขาจะมาแม้เวลาจะผ่านไปเป็นชั่วโมงแต่ผมก็ยังนั่งรออยู่อย่างมีความหวังและสุดท้ายความหวังของผมก็เป็นจริงพี่คุณเข้ามาก่อนจะคว้าคอเสื้อผมและกระชากอย่างแรง...ผมไม่รู้ว่าร่างกายบางๆของพี่คุณเอาแรงมาจากไหน?


หรือความจริงจะซ่อนรูป?


แต่ตอนที่คว้าพี่เขามากอดก็รู้แล้วว่าเอวบางขนาดนั้น...ถ้าผมกอดแน่นๆจะหักไหมน่ะ?


ผมเลยลองแกล้งกอดพี่เขาแน่ๆแต่ก็ไม่มีทีท่าที่พี่เขาจะบ่นเลยยกเว้นตอนแรกน่ะนะ...ผมกับพี่คุณแยกกันหลังจากที่ผมยืนกอดพี่เขานานกว่า20นาทีความจริงอยากจะกอดให้นานกว่านี้แต่ดันมีโทรศัพท์ของพี่ดังขึ้นมาแทรกซะก่อน...แถมยังบอกว่าเป็นธุระสำคัญเลยต้องขอกลับก่อน


แม้ว่าพี่คุณจะรีบแต่ก็ยังมาทะเลาะกับผมแย่งกันว่าใครจะเป็นคนจ่ายค่าอาหารมื้อนี้...ผมเองก็ไม่ยอมเพราะผมเป็นคนชวนผมก็ควรจะเลี้ยงสิจริงไหม?


สุดท้ายพี่คุณก็เล่นใช้ประโยคเด็ดที่ทำให้ผมถึงกับยืนอึ้งนิ่งกว่าจะรู้ตัวพี่เขาก็จ่ายค่าอาหารไปเรียบร้อยแล้ว


ถ้าถามว่าเป็นประโยคแบบไหน?


‘พี่ไม่รักเด็กที่พูดไม่รู้เรื่องนะ...ให้พี่เป็นคนออกเองนะครับบัตเตอร์’


พี่คุณเปลี่ยนจากน้ำเสียงที่พูดแข็งๆเพื่อเอาชนะเป็นพูดเสียงหวานเหมือนกับที่พูดกับน้องๆของผมเลย..เล่นพูดด้วยน้ำเสียงแบบนั้นผมก็เสร็จสิครับ


เสียดายที่อัดเสียงไว้ไม่ทัน


ไม่งั้นผมจะเอามาฟังทุกคืนเลย!!


พวกเราลากันที่หน้าร้านก่อนที่พี่คุณจะเดินไปทางที่จอดรถ...ผมเองก็รีบไปที่มอเตอร์ไซค์พร้อมกับดักรอพี่คุณตรงทางออก...หมวกที่ผมใส่ก็ปิดเกือบทั้งหน้าแล้วแถมยังดึกมาด้วยพี่คุณเลยไม่สังเกตผมทำให้สามารถขี่มอเตอร์ไซค์ตามพี่คุณมาจนถึงคอนโดข้างๆซอยบ้านผม...


ในที่สุดผมก็รู้ว่าพี่คุณอยู่ที่ไหน


อย่างน้อยๆถ้าผมโดนเกลียดจนพี่คุณไม่มาที่บ้านผมแล้ว...ผมจะได้มาแอบดูพี่เขาแทนไง


“เฮ่อ...ไม่ไปทำงานได้ไหมเนี่ย?”เสียงถอนหายใจดังขึ้นพร้อมกับพึมพำเบาๆด้วยความกังวล
ทำไมตอนนั้นผมถึงได้พูดว่าจะบอกความจริงไปนะ


อย่างน้อยๆน่าจะรอให้สนิทกับพี่คุณอีกสักนิดก่อน


“โธ่เว้ย!...”


หงิ๋งงงง~


“หื้อ?...อะไรครับฟังก์ชั่น?...อยากให้เล่นด้วยเหรอ?...”ผมถามเบาๆก่อนจะนั่งยองๆแล้วลูบขนที่แฝงคอสีขาวของมันเบาๆ...โกลเด้นมีนิสัยที่ขี้เล่นอยู่แล้วโดยเฉพาะฟังก์ชั่นที่เป็นโกลเด้นขี้อ้อนสุดๆ


หงิ๋งงง~


โฮ่ง!


โฮ่ง!


“พี่ก็อยากอยู่เล่นด้วยนะแต่ต้องไปทำงานน่ะ....อ๊ะ!...อย่ากระโดดสิซิกม่า...เจ็บนะ!..เฮ้ย!...ยูเนี่ยน...ไม่เอา...”


ตุบ!


“โอ๊ย!...”ผมร้องเบาๆเมื่อถูกไซบีเรียน2ตัวกระโดดใส่อย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้ผมล้มลงกับพื้นก่อนจะซี๊ดปากเบาๆเพราะความเจ็บที่สะโพก


“ซิกม่า!...ยูเนี่ยน!”ผมเรียกทั้ง2ตัวด้วยเสียงแข็งๆทำทั้งคู่หูลู่ตกแทบจะทันทีแถมยังหมอบลงกับพื้นคล้ายกับยอมรับผิดแล้วยกโทษให้พวกเราเถอะ


พอเห็นสายตาอ้อนๆที่ส่งมาทำให้ผมโกรธไม่ลงสักที


“เฮ่อ...รู้แล้วๆ...ห้ามทำอีกรู้ไหม?...โฟกัส...ไหนวันนี้หาอะไรเจอครับ?”ผมหันไปเรียกสุนัขโกลเด้นเพศเมียขนสีน้ำตาลเข้มที่วิ่งมาทางนี้พร้อมกับในปากที่คาบอะไรบ้างอย่างไว้


โฟกัสเป็นสุนัขที่น่ารักมากเวลาที่ตื่นเต้นมากๆหรือเวลาที่ผมพึ่งกลับมามันจะไปคาบของอะไรสักอย่างมาแล้วก็วิ่งวนรอบตัวเราพร้อมกับส่งเสียงงี๊ดๆน่ารักที่สุดเลย


“หายแล้วเนอะสุดสวย?”ผมถามโฟกัสเบาๆก่อนจะคว้ามันเข้ามากอดแน่น...ตัวอื่นๆเห็นก็เข้ามาแจมด้วยทำให้ตอนนี้ผมถูกสุนัขตัวใหญ่ๆ4ตัวล้อมไว้อยู่


“ขอกำลังใจหน่อยนะ....เย็นนี้พี่จะพาพี่คุณมานี่ด้วนนะ...จำพี่คุณได้ไหม?...คงจำได้เนอะ?...ขอพี่กอดอีกทีนะ...ให้กำลังใจพี่หน่อยเนอะ”ผมบอกกับสุนัขทั้ง4ตัวก่อนจะคว้าพวกมันมากอดแน่น


วันนี้ผมต้องสู้ๆ


ผมขับมอเตอร์ไซค์มาจนถึงที่บริษัทในเวลาไม่นาน...ที่ฝึกงานผมอยู่ชั้น9เห็นว่าเป็นห้องทำงานของกรรมการผู้จัดการทุกคนแต่ผมก็ยังไม่เคยเจอใครนอกจากพี่คุณเลยนะ


ครื่นนน~


“สวัสดีครับ”ผมเลื่อนประตูก่อนจะเดินเข้าไปพร้อมๆกับกล่าวทักทายพี่ๆที่อยู่ข้างใน


ภานในห้องทำงานนี่ถูกแบ่งเป็นสัดส่วนมีทั้งที่นั่งพักโต๊ะทำงานห้องครัวเล็กๆและโซฟาที่มีชั้นหนังสืออยู่ข้างๆไว้สำหรับพักผ่อน


เห็นพี่คม(พี่วีรล)บอกว่าพี่คุณเป็นคนออกแบบห้องนี้ด้วยตัวเอง...ผมรู้ได้เลยว่าพี่เขาเป็นห่วงลูกน้องของตนเองขนาดไหนพี่เขาเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมหมด


“สวัสดีจ้าน้องบัต”เสียงทักทายของพี่เอ๋ดังขึ้นพร้อมๆกับโผล่หน้าออกมานิดนึงจากโซนห้องครัว


“ชงกาแฟเหรอครับ?”ผมถามก่อนจะเดินเข้าไปหาพี่เอ๋ในห้องครัว


“จ้า...เดี๋ยวต้องชงไปให้คุณวิทย์ด้วยน่ะ”พี่เอ๋บอกก่อนจะเริ่มตักผงกาแฟใส่ถ้วย


ให้พี่คุณเหรอ?


“พี่คะ...พี่วิทย์...มาแล้วเหรอครับ?”ผมเกือบหลุดชื่อพี่คุณแล้วไหมล่ะ?


ทำไมมาเช้าจัง...ก็จริงที่เมื่อวานตอนที่ผมมาพี่คุณก็มาถึงก่อนผมค่อนข้างนานแต่ผมคิดว่าพี่คุณอาจจะมีงานค้างเลยทำให้ต้องรีบมาที่บริษัทเพราะเท่าที่เคยได้ยินคนที่มีตำแหน่งสูงส่วนมากมักจะมามาสาย?


“อื้ม...คุณวิทย์น่ะมาเช้ามาเลย...วันนี้มาก่อนพี่ซะอีกปกติคุณวิทย์ก็มาเวลานี้ประจำแหละจ้าถึงบางวันจะไม่มีงานแต่ก็จะมานั่งอ่านทบทวนเอกสารอื่นๆแทน...เป็นคนที่น่าเคารพแต่ก็น่ากลัวด้วย”พี่เอ๋บอกผมแล้วยกแก้วเพื่อกดน้ำร้อนใส่ลงไป


สุดยอด...ยิ่งได้ฟังก็ทำให้รู้เลยว่าพี่คุณน่ะสุดยอด...เป็นคนที่มีความรับผิดชอบสูงมากแถมยังทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพอีกตำแหน่งการงานก็สูง...


เรียกได้ว่าเป็นผู้ชายในอุดมคติของผู้หญิงหลายๆคนเลยล่ะ


ฮื้ออ?


“พี่เอ๋...อ่อ....พี่วิทย์เขามีแฟนรึยังครับ?”ผมหันไปถามพี่เอ๋ทันทีเมื่อนึกบางอย่างขึ้นมาได้
ทำไมพึ่งจะมาสงสัยเอาตอนนี้นะ


หน้าตาก็ดี


การงานก็เยี่ยม


ถ้าจะมีคนคบอยู่มันก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว


อย่าบอกนะว่าพี่คุณแต่งงานแล้วน่ะ?


แบบนั้นผมได้ช๊อคตายแน่ๆ


ไม่นะ!


“แฟนเหรอ?...พี่เองก็ไม่รู้เหมือนกันนะ...เรื่องส่วนตัวของคุณวิทย์น่ะถือเป็นสิ่งหายากของบริษัทนี้เลยรู้ไหม?”พี่เอ๋บอกผมด้วยน้ำเสียงจริงจังแฝงขบขัน


ถ้าไม่มีใครรู้ผมก็ต้องถามเจ้าตัวเองสินะ


“ผมขอยกกาแฟไปให้พี่วิทย์ได้ไหมครับ?”ผมหันไปถามพี่เอ๋พี่วางแก้วกาแฟลงบนถาดพร้อมกับจานที่ใส่ขนมเล็กน้อย


“ได้สิ...ฝากด้วยนะ”พี่เอ๋ตอบผมพร้อมกับถือถาดมาให้ผม


“...ครับ”ผมรับถาดมาก่อนจะพยักหน้าเบาๆแล้วเดินไปที่หน้าของทำงานของพี่คุณ


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


“...”ผมเคาะประตูแล้วยืนรอนิ่งๆอยู่ข้างหน้าด้วยใจที่เต้นแรงขึ้น


ไม่ใช่แค่ตื่นเต้นแต่มันแฝงไปด้วยความกังวล...


พี่คุณจะมีแฟนรึยัง?


ถ้ามีแล้วก็คงไม่แปลกแต่หวังว่าอย่างพึ่งแต่งงานเลยเพราะถ้ามีแฟนผมยังสามารถแย่งพ่คุณมาได้...แต่ถ้าแต่งงานแล้วผมคงหมดหวังแน่ๆ


“เข้ามา”สิ้นเสียงอนุญาตของพี่คุณผมก็รีบเปิดประตูเข้าไปทันที


ภายในห้องทำงานของพี่คุณถูกแบ่งออกเป็น2ฝั่ง...ฝั่งแรกคือโต๊ะทำงานกับตู้ที่ใส่แฟ้มเอกสารขนาดใหญ่ส่วนอีกฝั่งนึงเป็นที่พักผ่อน...โซฟาตัวยาวกับโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กๆด้านข้ามีชั้นหนังสือวางอยู่ด้วยลึกเข้าไปด้านในก็เป็นห้องน้ำส่วนตัว


“...”ผมมองพี่คุณที่ก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่างลงในเอกสารอย่างขมักเขม้นทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปใกล้แล้วชะโงกดูว่าพี่คุณกำลังทำอะไรอยู่


...บัญชี?


ผมมองเอกสารนั้นอย่างตกตะลึงบัญชีที่ดูซับซ้อนขนาดที่ผมที่เคยเรียนบัญชีมาบ้างยังดูไม่ค่อยรู้เรื่องเลยแต่พี่คุณกลับตวัดปากกาขีดแก้อย่างรวดเร็วจนผมมองแทบไม่ทัน


“สุดยอดเลยครับ”ผมเอ่ยขึ้นเบาๆทำให้มือที่กำลังขยับของพี่คุณถึงกับชะงักก่อนที่พี่เขาจะเงยหน้าขึ้นมาจากเอกสารที่อยู่ตรงหน้า


“...บัตเตอร์?”พี่คุณเรียกชื่อเล่นผมพร้อมกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัย


‘บัตเตอร์’


พี่คุณเรียกชื่อเล่นผม...


ชื่อเล่นเต็มๆของผม


ตอนแรกผมคิดว่าพี่คุณจะเรียกแค่เมื่อวานตามที่ผมของซะอีกแต่วันนี้พี่คุณกลับเรียกผมว่า
‘บัตเตอร์’


“ครับ...พี่คุณ”ผมยิ้มออกมากว้างที่สุดด้วยความดีใจที่อัดแน่นอยู่เต็มอก


มีความสุขสุดๆเลย


“...หน้าบานเลยนะ”พี่คุณพึมพำเบาๆแต่ผมก็ได้ยินนะ


“ผมดีใจที่พี่เรียกชื่อผม”ผมบอกออกไปด้วยความดีใจ


“ก็บอกแล้วนิ...ถ้าไม่มีใครเรียก...พี่จะเรียกเอง”พี่คุณเลื่อนตาขึ้นมาทำให้สายตาของพวกเราประสานกันพอดี...สายตาของพี่เขาที่เต็มไปด้วยความแน่วแน่ในประโยคที่พูดออกไป


เสียงของพี่คุณที่บอกว่า...


‘พี่จะเรียกเอง’


ตึก! ตัก! ตึก! ตัก!


หัวใจผมมันเต้นเร็วขึ้นเพราะคำพูดสั้นๆของพี่คุณ


แต่เดี๋ยวนะ...


“พี่เคยบอกผมตอนไหนครับ?”ผมถามออกไปด้วยความสงสัย


ผมจำไม่ได้ว่าพี่คุณเคยบอกประโยคนี้นะ


และไม่มีทางที่ผมจะลืมด้วย


ใครจะกล้าลืมคำพูดแบบนี้ของพี่คุณล่ะ!


“ห๊ะ?...ก็เมื่อวาน...?...ไม่ได้บอกเหรอ!!?”พี่คุณถึงกับปล่อยปากกาหลุดจากมือแล้วมองผมด้วยสายตาที่สั่นระริกอย่างตกใจ


ท่าทางแบบนั้น


น่าแกล้งจัง


“ครับ...ไม่ได้พูดเลย”ผมย้ำไปอีกครั้งนึง


“...”พี่คุณมองผมนิ่งก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นเรื่อยๆ


ฉ่า!


“....”ผมมองหน้าพี่คุณด้วยหัวใจที่เต้นถี่รัว...ใบหนาขาวๆจนเกือบซีดของพี่คุณตอนนี้มันกลับขึ้นสีชมพูระเรื่ออย่างหน้าสัมผัสริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อยเหมือนกำลังจะพูดอะไรแต่ก็ไม่มีเสียงออกมา...แววตาที่เบิกกว้างขึ้นสั่นระริกด้วยความตกใจ


น่ารัก!


พี่คุณน่ารักเกินไปแล้ว!!


“...พี่คุณ”ผมเรียกคนตรงหน้าเบาๆอย่างพยายามเก็บอารมณ์


สิ่งที่พี่คุณพูดแปลว่าเมื่อวาน....พี่เขาคิดแบบนั้น


‘ถ้าไม่มีคนเรียก...พี่จะเรียกเอง’


พี่คุณ...พี่จะทำตัวน่ารักไปไหนครับ


ปัง!


“อ่ะ...อ่อ...ละ..ลืมมันไปซะ!!...ลบมันออกจากหัวให้หมดเดี๋ยวนี้นะ!!!”พี่คุณตบโต๊ะดังปังก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วตะโกนออกมาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ


พี่คุณกำลังอาย


หรือจะเรียกว่าเขินดีนะ


“...ไม่ได้หรอกครับเพราะผมจดจำได้ทุกคำพูดแล้ว”ผมบอกออกไปด้วยรอยยิ้ม


มีความสุขจังเลย


“ดะ...เด็กเจ้าเล่ห์เอ้ย!!...ช่างมันแล้ว!...จะทำอะไรก็ทำไปเลย!!”


ตุบ!


พี่คุณตะโกนใส่ผมเสียงดังก่อนจะทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ตัวเดิมแล้วหมุนไปอีกทางนึง...ท่าทางของพี่คุณตอนนี้มันดูเหมือนว่าพี่เขากำลัง...


‘งอน’


ใช่...พี่เขางอนผมอยู่ใช่ไหม?


“...”ตอนนี้ผมเรียกได้ว่ายิ้มไม่หุบเลยทีเดียว


ท่าทางที่ไม่มีใครเคยได้เห็น..


ผมมั่นใจว่าต้องเป็นคนแรกๆที่เห็นพี่คุณเขินหรืองอนแน่ๆ


เพียงแค่คิดผมก็หุบยิ้มไม่ได้เลย...


“พี่คุณครับ”ผมเรียกพี่เขาเบาๆแล้ววางถาดไว้ตรงที่ว่างบนโต๊ะก่อนจะเดินอ้อมมาคุกเข่าลงตรงหน้าพี่คุณที่มองมาอย่างอึ้งๆ


“..ทำอะไรนะ?”พี่คุณถามขึ้นทันที


“ผม...มีความสุขมาก...มีมากอย่างที่ไม่เคยเป็น...ผมดีใจที่พี่ยอมเรียกชื่อเล่นเต็มๆของผม...ดีใจมากๆและดีใจยิ่งกว่าที่ได้รู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่...ขอบคุณจริงๆครับ”ผมพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบสายตากับพี่คุณที่จ้องผมอยู่ตลอดจนผมพูดจบ


ผมเพียงแค่อยากบอกเท่านั้น


ความรู้สึกของผมในตอนนี้น่ะ


ฝุบ!


“....พี่คุณ”ผมเอ่ยชื่อของคนตรงหน้าเบาๆเมื่อฝ่ามือของพี่คุณวางลงแล้วลูบเบาๆตามผมสีดำซอยสั้นของผม


ความอบอุ่นที่แผ่มามันทำให้ผมอยากหยุดเวลาลงซะจริงๆ


“...เจอกันตอนเย็น”พี่คุณหันหน้าหลบสายตาที่ผมจ้องไปก่อนจะพูดขึ้นเบาๆโดยที่มือยังคงลูบหัวผมอยู่


“ครับ...ผมจะขับรถตามพี่ไปถึงคอนโดนะแล้วผมค่อยพาพี่ไปที่บ้านผม”ผมบอกด้วยน้ำเสียงร่าเริง


“รู้ได้ไงว่าพี่อยู่คอนโด?”พี่คุณหันควับมาจ้องผมเขม็งทันที


ซวยแล้ว!


เผลอหลุดปากไป


“...อ่อ...”ผมควรจะหาข้อแก้ตัวอะไรดีนะ


“พี่ไม่ชอบคนโกหก”


“เมื่อวานผมขี่มอเตอร์ไซค์ตามรถพี่ไปครับ”ผมรีบพูดขึ้นทันทีที่พี่คุณพูดจบ


“ตามพี่?”พี่คุณยกคิ้วข้างนึงขึ้นก่อนจะจ้องหน้าผมนิ่งๆ


“คือทางไปบ้านผมกับคอนโดพี่เป็นทางเดียวกับพอดีน่ะครับ”ผมรีบพูดต่อทันที


“งั้นเหรอ...ถ้าเป็นงั้นก็แล้วไป”พี่คุณเอ่ยเบาๆแต่ยังจ้องผมไม่เลิก


ผมละเหงื่อแตกเป็นลิตรแล้ว


“...เจอกันตอนเย็นตรงที่จอดรถนะครับ”ผมรีบเอ่ยลาก่อนจะออกมาจากห้องทำงานของพี่คุณอย่างรวดเร็ว


สายตาที่จ้องมาแบบนั้นเหมือนกับจะคาดคั้นความจริงทุกอย่างออกมาเลย


ไม่แปลกเลยสักนิดที่จะมีแต่คนกลัวพี่เขาน่ะ


ขนาดผมยังอดสั่นๆไม่ได้เลย


แต่ถึงผมจะสั่นและบนใบหน้าผมก็ยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้มเหมือนเดิม...ถ้าดูภายนอกคงจะมองว่าพี่คุณเป็นคนที่ดุและน่ากลัวแต่ถ้าได้มองดีเหมือนกับที่ผมได้เห็นในวันนี้ละก็...พี่คุณไม่ได้ทั้งดุและน่ากลัว...


แต่เป็นคนใจดี อบอุ่น อ่อนโยนและน่ารักที่สุดเลย


วันนี้ทั้งวันผมทำงานอย่างคล่องแคล่วเพราะได้กำลังใจจากพี่คุณมาแล้ว...งานที่พี่คุณให้ผมทำคือจัดเอกสาร เก็บเอกสาร แม๊คเอกสาร ส่งเอกสาร เรียงเอกสารและทำลายเอกสาร...ถึงจะดูเหมือนเยอะแต่มันก็เป็นงานง่ายๆที่ไม่ต้องใช้หัวคิดอะไรมากมายทำให้ผมทำเสร็จได้ในเวลาค่อนข้างเร็ว


และแล้วเวลาที่ผมไม่อยากให้เดินมาถึงก็มาถึงจนได้...ตอนนี้ผมกำลังขับมอเตอร์ไซค์ตามรถของพี่คุณไปอยู่...ใช้เวลาไม่ถึง15นาทีพี่คุณก็เลี้ยวรถเข้าไปจอดในคอนโดโดยให้ผมจอดรออยู่ด้านหน้า


“ไปกันเถอะ”พี่คุณบอกผมก่อนจะขึ้นคร่อมท้ายมอเตอร์ไซค์ผม


“ครับ”ผมพยักหน้าให้ก่อนจะขี่มอเตอร์ไซค์เข้าไปในซอยที่อยู่ข้างๆกับคอนโดของพี่คุณ


หมับ!


“...!!”ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงจับตรงเอวทั้ง2ข้างของตัวเอง


อ๊ากกกกกก!!!


ผมอยากจะกรีดร้องออกมาซะเดี๋ยวนี้เลย!


พี่คุณจับเอวผม!


จับเอวผม!!


โอ้ยยย!!....มีความสุขครับ!!!


ผมอยากจะให้บ้านผมอยู่อีกจังหวัดซะจริงๆ...ถ้าเป็นแบบนั้นผมคงได้รู้สึกเต็มตื้นหัวใจแบบนี้ไปได้นานอีกสักหน่อย...แต่อะไรๆมันก็ดูเหมือนจะไม่เต็มใจเอาซะเลย


แทนที่จะคิดมโนไปไกลผมควรจะกลับมาที่ปัจจุบันก่อน


ผมกำลังจะให้พี่คุณรู้ว่าผมคือเจ้าของสุนัขทั้ง4ตัวที่พี่เขามักจะมาเล่นด้วยบ่อยๆ


ถ้าพี่คุณเกิดเกลียดผมขึ้นมาจนไม่อยากมองหน้าล่ะ?


บางทีวันต่อไปผมอาจถูกให้ย้ายแผนกฝึกงาน?


แค่คิดผมก็หง๋อจนไม่รู้จะหง๋อยังไงแล้ว


ขออย่าให้พี่คุณเกลียดผมเลยด้วยเถอะ


“...”ผมชะลอมอเตอร์ไซค์ก่อนจะถึงหน้าบ้านตัวเองช้าๆและหยุดลงเมื่ออยู่หน้าประตูรั้วบ้านผม...เมื่อรถจอดสนิทผมสัมผัสได้ถึงแรงดึงของเสื้อที่มากขึ้นเป็นไปได้ว่าพี่คุณกำลังกำชายเสื้อผมแน่นเมื่อเห็นว่าบ้านผมเป็นหลังไหน?


“...พี่คุณ”ผมเรียกพี่เขาเบาๆถ้าพี่คุณยังจับอยู่แบบนี้แล้วผมจะลงจากมอเตอร์ไซค์ได้ยังไงละครับ?


“อย่าพึ่งเรียก!...อย่าพึ่งขยับด้วย!...อยู่เฉยๆนิ่งๆเลย!!”พี่คุณตะโกนเสียงดังพร้อมกับพยายามดึงชายเสื้อผมให้ลงต่ำเหมือนกับว่าไม่อยากให้ลุกออกไปได้


พี่คุณ...


“...”ผมเม้มปากตัวเองแน่น


น้ำเสียงแข็งๆของพี่คุณที่สัมผัสได้ทำให้ผมรู้ตัวเลยว่าพี่เขาต้องโกรธมากแน่ๆ


ว่าแล้วเชียว


พี่เขาโกรธผม


แล้วผมจะทำยังไงต่อไปดี?

..............................................................................................

สวัสดีคะ

ขอโทษที่เรื่องนี้มาช้าไปนะคะ

พอดีติดภารกิจ3วันติดตอนนี้เลยเขียนเอาในแท็บเล็ตซึ่งรู้สึกไม่ดีเหมือนเขียนในคอมเท่าไหร่

มารอลุ้นกันว่าพี่คุณจะทำยังไงต่อไปเมื่อรู้ว่าบ้านหลังนี้คือบ้านของใคร

อยากแจ้งให้ทราบโดยทั่วกันว่าเรามีเพจแล้วนะคะ

พึ่งเปิดเมื่อไม่กี่วันนี่เองคะ

ใครยังไม่ได้เข้าไปติดตามสามารถเข้าไปได้นะคะ >>nicedog

สำหรับตอนพิเศษคู่เทม-พี่นักรออีกสักพักนะคะ

ตอนนี้แต่งสองเรื่องสลับกันก็แทบแย่แล้วคะ

ขอขอบคุณสำหรับทุกๆคอมเม้นท์และกำลังนะคะ

ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้าคะ

nicedog


♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-09-2015 12:44:00 โดย nicedog »

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4526
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
พี่คุณไม่ใจร้ายสิ อย่าโกรธน้องนะ

ออฟไลน์ วัวพันปี

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1311
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-3
 :ling1:มาแล้วๆๆๆ น้องสี่ขารออยู่นะคะพี่คุณ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
 :ling1:

พี่คุณเดาออกแล้วสินะว่าเจ้าของบ้านคือบัต

ที่ไม่ยอมลงนั่นเพราะอาย? โกรธ?


แต่เดาว่าอาย -////////-


(ปอลอ บัตนี่เกือบจะเป็น stalker ได้แล้วมั้งนั่น มีสะกดรอยตามด้วย)  :ruready

(เชโคร-ยูทาร์ค่ะ พลีสสสสสสสสสส) แต่ตอนพิเศษนัท-เทม เราก็รออยุ่นะค้าาา ><

 :-[

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
พี่คุณอาจจะไม่ได้โกรธก็ได้นะคะน้องบัตเตอร์ แต่ที่พี่คุณตะโกนใส่หนูแบบนั้น.. พี่คุณเขาก็แค่อาจจะกำลังสะกดจิตตัวเองอยู่ไงคะว่า 'อย่าแสดงความร่าเริงออกมาเด็ดขาดเลยนะๆๆๆๆ' แบบนี้ก็ได้ค่าา เพราะเดี๋ยวจะเสียภาพลักษณ์สุดโหดไปเสียหมด :laugh:

ออฟไลน์ rayaiji

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 818
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
    • ray's deviantart
ค้าง....ค้างงงงงงง  ยูทาร์ก็ค้าง  มาอ่านเรื่องนี้ก็ค้างอีก  :hao5:

ออฟไลน์ Min*Jee

  • เอวรี่ติงจิงกะเบล
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-5
พี่คุณไม่โกรธหรอกน่าาาาาาาา
ใจเย็นๆบัตเตอร์

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6774
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
:katai2-1:  โอ๊ย ฟิน ยิ่งตอนลูบหัว กอดเอวซ้อนท้าย  :o8: 
พี่คุณกำลังตั้งหลักเพื่อจะได้กระโจนเข้าไปกับฝูงหมาตัวโตทั้สี่ใช่ไหม ฮ่าๆๆๆ
โอ๋ๆ อย่างอนน้องบัตเตอร์เลยนะ

ออฟไลน์ poppycake

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2670
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-4
พี่คุณไม่โกรธหรอกกกกกกกก
อาจจิแค่ตกก๊ะใจ มั้ง? 5555555555

ออฟไลน์ Celestia

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 834
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
พี้คุณแค่เขิน...มั้ง 5555

ออฟไลน์ nicedog

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +366/-0

◣♥◥ อาณาเขตรักที่8►►โกรธ? เกลียด?




โอ้ยย!!...ว่าแล้วเชียว!!


สังหรณ์ใจอยู่แล้วว่าทำไมทางมันคุ้นๆ


แถมตาขวาก็ดันกระตุกไม่หยุดอีก...ตอนแรกก็แค่คิดว่าคงจะอยู่ในซอยเดียวกันแต่พอมอเตอร์ไซค์ของบัตเตอร์จอดสนิทตาผมมันก็แทบจะเหลือกขึ้นไปข้างบนให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย!


ทำไมพระเจ้าถึงกลั่นแกล้งผมได้ขนาดนี้ครับ!!


บัตเตอร์ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรต่อเลยสักนิด...แค่เห็นบ้านของเขาผมก็ปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้แล้วล่ะ...


เขาบอกว่าพวกเราเคยเจอกัน


อ่า!...ชัดเลย!!


เขาต้องเห็นผมเล่นกับสุนัขของเขาที่หน้ารั้วบ้านแน่ๆ


บ้าเอ้ย!!!


ผมอายจะไม่รู้จะหาปี๊บสักกี่อันมาคอบหัวดี!


อายมาก!


และเขินสุดๆ


ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยจะทั้งอายและเขินขนาดนี้มาก่อนเลย


ทำไมน่ะเหรอ?


เป็นคุณจะไม่อายรึไง?!!!


ถ้าเห็นคนคนนึงมาด่อมๆมองๆที่รั้วบ้านตัวเองแล้วผิวปากเรียกสุนัขที่ตัวเองเลี้ยงไว้มาเล่นเองแถมยังพูดจาซะเพราะพริ้งด้วยเสียงโทนสูงที่ไม่เข้ากับหน้าตาอย่างรุนแรงแต่ละคำที่พูดออกมาก็มีแค่..


‘ไงค่ะสาวสวยยย~’


‘ไงครับสุดหล่ออออ~’


‘พี่คิดถึงพวกเราที่สุดเลยยยย~’


ฉ่า!


อ๊ากกกกก!!


ถ้าพ่นไฟออกมาทางปากได้นี่ทำไปแล้วไม่ต้องให้ไฟมันมาลุกอยู่ที่หน้าแบบนี้หรอก...ผมไม่แปลกใจเลยสักนิดที่บัตเตอร์จะรู้ชื่อเล่นผมก็เวลาผมเล่นกับสุนัขน่ะผมมักจะแทนตัวเองว่า ‘พี่คุณ’ตลอดเลยนี่นา


โธ่เว้ยย!!


นี่ผมควรจะทำยังไงให้หายจากอาการนี้สักทีเนี่ย!


เพราะทั้งเขินทั้งอายแถมบัตเตอร์ดันมาเรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงอ่อยๆอีกก็เลยเผลอตะหวาดกลับไปซะคนตรงหน้านั่งนิ่งไปเลย...นิ่งแบบไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิดเดียว


อาจเป็นเพราะผมกำชายเสื้อของบัตเตอร์ไว้แน่นก็ได้...แต่จะให้ผมทำยังไง


มันเขินนี่!


แถมอายด้วย!


จะให้ผมมองหน้าบัตเตอร์แล้วบอกว่า...


‘ว้าว~...นี่บ้านของบัตเตอร์เองเหรอ?...ดีใจจังเลยที่บัตเตอร์อยู่บ้านหลังนี้แบบนี้พี่ก็เข้าไปเล่นกับสุนัขข้างในได้ใช่ไหม?’


งั้นเหรอ?


จะบ้ารึไงงงง!!!


ใครมันจะไปกล้าพูดกัน!


แต่ถ้ายังอยู่นิ่งๆต่อไปแบบนี้ได้โดนยุงหามกันถ้วนหน้าแน่ๆ


เอาไงดี?


จริงสิ...ลงจากมอเตอร์ไซค์ก่อนเป็นไง?


อ๊ะ...ไม่สิ...ถ้าลงไปแล้วจะทำยังไงต่อล่ะ?


ต้องคิดไว้ก่อนสิถ้าลงไปตอนนี้ก็ไม่มีที่ให้หลบแล้วนะแต่ตอนนี้ยังหลบได้อยู่ก็บัตเตอร์หันหลังให้ผมนี่ถือว่าหลบเขาได้ก็ละกัน


อย่างแรกก็ต้องขอโทษก่อนใช่ไหม?


ที่มาบุกรุกแถมยังฟัดกับสุนัขของเขาต่อหน้าต่อตาเจ้าของอีก


ใช่ๆ...อย่างแรกก็ขอโทษ


แล้วต่อมาล่ะ?


ต่อมาจะทำยังไง?


เดี๋ยวก่อนนะ!


ถ้าบัตเตอร์อยู่บ้านหลังนี้ก็แปลว่า...


โน้ตที่ผมแปะไว้วันก่อน


ฉ่า!


อ๊ากกกกก!


ฆ่าผมเถอะ!!


ฆ่าผมเดี๋ยวนี้เลย!!


นี่ผมทำอะไรลงปายยยยยย!!!


สงบสติสิ ปภิณวิทย์ ใจเย็นๆก่อน!


ต้องใจเย็นๆเข้าไว้!


ตั้งสติให้ดีๆ


“...”ผมสูดหายใจเข้าออกช้าๆเพื่อเรียกสติตัวเองกลับมา


เอาล่ะ!


มันจะเกิดอะไรก็ให้มันเกิดละกัน


สู้เฟ้ยยย!!!


ตุบ!


ผมปล่อยมือที่กำชายเสื้อของบัตเตอร์อยู่ออกก่อนจะลงจากท้ายมอเตอร์ไซค์แล้วเดินไปข้างหน้าของบัตเตอร์ที่ยังคงนิ่งอยู่


“...บัตเตอร์”ผมเรียกชื่อบัตเตอร์ที่ก้มหน้าอยู่


“..!!!..”


ผมถึงกับเบิกตากว้างเมื่อบัตเตอร์เงยหน้าขึ้นมา...ดวงตาของเขาสั่นระริกอย่างน่าสงสารแถมยังเม้มปากเข้าหากันจนแน่นใบหน้ากับขอบตาที่แดงก่ำเหมือนกำลังพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลลงมา


นี่เกิดอะไรขึ้น?


ผมทำบัตเตอร์?


“บัตเตอร์...เป็นอะไร?”ผมเข้าไปถามด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน


หมดกันคำพูดที่เตรียมไว้...ตอนนี้ช่างมันแล้ว


“...ผม...ขอโทษ”บัตเตอร์เม้มปากแน่นก่อนจะค่อยคลายออกแล้วขยับพูดอย่างอยากลำบาก...น้ำตาที่คลออยู่กลับไหลลงมาอาบแก้มของเขา


ขอโทษ?


ขอโทษทำไม?


ผมต่างหากล่ะที่ควรขอโทษ!


ไม่ใช่เขา!!


“บัตเตอร์...พี่ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมาขอโทษพี่...พี่ต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษ...พี่ขอโทษที่ทำตัวเหมือนขโมยที่จะมาบุกรุกบ้านของบัตเตอร์แถมยังมายืนเล่นกับสุนัขของบัตเตอร์อยู่ตั้งเป็นชั่วโมงอีก...พี่ขอโทษนะ”ผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด


เจอกันแค่3วันแต่ผมกลับขอโทษเขาถึง2รอบ


บัตเตอร์เป็นคนแรกที่ทำให้ผมเอ่ยขอโทษได้ติดๆกันแบบนี้


“....พี่คุณ”บัตเตอร์มองผมก่อนจะเรียกออกมาเบาๆ


แววตาเศร้าๆเหมือนกำลังจะค่อยๆเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ


“พี่คุณ...ไม่เกลียดผมใช่ไหม?...โกรธผมรึเปล่า?”บัตเตอร์ถามผมเสียงสั่นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง


หื้อ?


เกลียด?


โกรธ?


บัตเตอร์ถามอะไรเนี่ย?


มันน่าจะเป็นผมไหมที่ถามคำถามพวกนี้น่ะ?!


“...โกรธ...เกลียด...”ผมบอกเบาๆพร้อมกับสบตากับบัตเตอร์


“....”บัตเตอร์ไม่ตอบอะไรเพียงแต่เม้มมากแน่นขึ้นและแววตาก็กลับไปโศกเศร้าเหมือนเดิม


“...ถ้าโกรธหรือเกลียดพี่จะขอโทษบัตเตอร์ทำไมล่ะ?”ผมบอกต่ออีกก่อนจะส่งยิ้มบางๆไปให้คนตรงหน้า


“จริงเหรอครับ?”บัตเตอร์ถามย้ำก่อนจะระบายยิ้มออกมาบ้าง


“อื้ม...พี่ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้บัตเตอร์คิดมากแต่พี่อยากบอกว่าพี่ไม่ได้โกรธหรือเกลียดบัตเตอร์เลยสักนิด...เพราะงั้น...หยุดร้องนะครับ”ผมเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนเหมือนตอนที่ผมเล่นอยู่กับพวกสุนัข


ปกติผมมักจะกระดากเมื่อต้องพูดอะไรหวานๆแบบนี้แต่พอมาพูดกับบัตเตอร์ผมกลับไม่รู้สึกแย่แบบนั้น...มีเพียงหัวใจผมเท่านั้นที่เต้นแรงเอาๆ


ผมไม่รู้ว่าเพราะอะไรบัตเตอร์ถึงคิดมากแบบนั้น


อาจเป็นเพราะเขาเสียครอบครัวไปอย่างรวดเร็วจนไม่เหลือใรที่จะเป็นที่พึ่งให้เขาได้ทำให้คิดมากถึงขนาดนี้...ผมว่าแค่เขากลับมาพูดยิ้มและหัวเราะได้เหมือนทุกวันนี้ก็นับว่าเก่งแล้วนะ


“...ขอบคุณครับพี่คุณ”บัตเตอร์บอกผมพร้อมรอยยิ้มกว้างตามปกติ


หายแล้วสินะ


ดีแล้วล่ะ


โฮ่ง!


โฮ่ง!


โฮ่ง!


โฮ่ง!


ตึก! ตึก! ตึก! ตึก!


เสียงเห่าดังขึ้นติดๆกันกันพร้อมๆกับเสียงฝีเท้าที่ดังตามาติดๆในไม่ช้าสุนัขทั้ง4ตัวก็วิ่งออกมาให้ผมได้เห็น...


“เฮ้ย!!/เฮ้ย!!”ผมกับบัตเตอร์ตะโกนขึ้นพร้อมกับเมื่อเห็นสภาพของสุนัขทั้ง4ตัวที่ดำแขระไปทั้งตัว...เท่าที่ดูถ้าไม่แช่โคลนก็ต้องไปคลุกดินแน่นอน


“ไม่นะ!!...แบบนี้ก็ต้องอาบน้ำให้หมดเลยน่ะสิ”บัตเตอร์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ท้อแท้ก่อนจะลงจากมอเตอร์ไซค์แล้วเดินไปที่รั่วที่สุนัขทั้ง4ตัวกระโดดเกาะไว้อยู่


“ไปเลอะอะไรมาล่ะ?...บัตเตอร์ที่บ้านมีบ่อปลาเหรอ?”ผมหันไปถามบัตเตอร์อย่างสงสัย


“...ไม่มีครับ...สงสัยยูเนี่ยนเปิดก๊อกน้ำแน่ๆเลย”บัตเตอร์พูดด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ


“เปิดก๊อก?”


หมายถึงสุนัข?


เปิดก๊อกน้ำเองเนี่ยนะ?


บ้าไปแล้ว!...ไม่มีทาง!


“ครับ...ยูเนี่ยน...อ้อ~...ไซบีเรียนสีน้ำตาลน่ะครับมันชอบไปกัดก๊อกน้ำแล้วก็หมุนๆเล่นจนน้ำไหลออกมานี่ผมก็เอาผ้าไปยัดไว้แล้วนะ...เฮ่อ”บัตเตอร์อธิบายให้ผมฟังก่อนจะถอนหายใจ


อื้อหือ...


สุนัขเปิดก๊อกน้ำได้


น่าตกใจสุดๆ


แต่ที่น่าเศร้ากว่าคือจะอาบน้ำพวกมันพร้อมกันยังไง?


มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะอาบน้ำสุนัขตัวใหญ่ๆพร้อมกันทั้ง4ตัวและถึงจะแยกอาบและเอาตัวที่อาบเสร็จแล้วไปขังไว้ในบ้านมันก็กินเวลาไปนานโขแน่


ตอนนี้5โมงครึ่ง


อืม...ช่วยไม่ได้แฮะ


“ให้พี่ช่วยอาบไหม?”ผมถามบัตเตอร์


“อ๊ะ...ได้เหรอครับ?...ไม่สิ...ผมไม่อยากรบกวนพี่”บัตเตอร์หันควับมาหาผมพร้อมกับถามด้วยน้ำเสียงที่สดใสก่อนจะกลายเป็นน้ำเสียงที่มืดมนในประโยคต่อมา


เปลี่ยนสีหน้าได้ไวดีแท้


“พี่อยากช่วย...ความจริงพี่อยากลองอาบน้ำสุนัขตัวใหญ่แบบนี้ดูสักครั้งนึง”ผมพูดออกไปตามตรงก่อนจะเดินไปที่รั้วแล้วลูบหัวของออทั่ม...ไม่สิ...ชื่อจริงๆของมันคืออะไรล่ะ?


“บัตเตอร์...แนะนำชื่อพวกมันให้พี่รู้หน่อยได้ไหม?”ผมถามพร้อมกับยิ้มออกมาบางๆ


“ครับ...โกลเด้นสีขาวชื่อฟังก์ชั่น....ส่วนสีน้ำตาลเข้มชื่อโฟกัส...ไซบีเรียนสีดำชื่อซิกม่าและสีน้ำตาลก็อย่างที่พี่ได้ยินชื่อยูเนี่ยนครับ"บัตเตอร์แนะนำผมพร้อมกับชี้ไปที่สุนัขแต่ละตัวด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริง


โอเคๆ...ขอจำเดี๋ยวนะ


สีขาวฟังก์ชั่น น้ำตาลเข้มโฟกัส


ไซบีเรียนสีดำซิกม่าส่วนสีน้ำตาลก็ยูเนี่ยน


โอเค...จำได้แล้ว


“อืม...งั้นรีบอาบน้ำเถอะเดี๋ยวพอดึกแล้วขนจะแห้งไม่ทัน”ผมบอกบัตเตอร์


“ได้เลยครับ”บัตเตอร์ตอบผมพร้อมกับเปิดประตูรั้วออก


แกร็ก!


“เฮ้ย!!...เดี๋ยวสุนัขก็ออกมาหรอก!”ผมรีบเดินไปขวางประตูที่ถูกเปิดอ้าไว้ทันที


ทำไมถึงได้ทำหน้าสบายๆแบบนั้นล่ะ


ไม่กลัวว่าพวกมันจะวิ่งหนีไปรึไง?


“ฮะฮะฮะ...พี่คุณไม่ต้องตกใจขนาดนั้นหรอกครับ...พวกน้องๆผมไม่ออกไปหรอกผมสอนมาดี”บัตเตอร์หัวเราะพร้อมกับพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่กลั้นขำ


นี่ผม...ทำงามหน้าอีกแล้วเหรอ?


ให้ตายสิทำไมหน้าผมมันร้อนๆขนาดนี้นะ!!


“งั้นก็รีบบอกสิ!!”ผมตะโกนใส่บัตเตอร์ด้วยความอายก่อนที่จะเดินตามเขาเข้าไปด้านในตัวบ้าน


บ้านสองชั้นที่ค่อนข้างใหญ่บรรยากาศค่อนข้างเงียบเหงาพอสมควร...รู้เลยว่าบัตเตอร์ยังทำใจเรื่องพ่อแม่ไม่ค่อยได้หรือไม่ก็เป็นเด็กขี้เหงามาตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วแต่เพราะมีสุนัขที่ทั้งร่าเริงและแสนซนทำให้บรรยากาศเปลี่ยนเป็นสนุกสนานได้ในทันที


ผมกับบัตเตอร์ทำกันคนละหน้าที่...บัตเตอร์ให้ผมเป่าขนให้ส่วนเขาจะเป็นคนอาบน้ำเอง...ทีแรกผมก็ไม่ยอมหรอกแต่พอบัตเตอร์พูดประโยคหนึ่งขึ้นมาก็ทำให้ถึงกับปาหมอนที่วางอยู่บนโซฟาใส่เขาทันที


‘ถ้าพี่อยากอาบน้ำพร้อมผมก็ไม่ขัดนะครับ...เพราะผิวขาวๆของพี่ตอนโดนน้ำคงน่าดูมากเลย’


นั่นแหละครับ


พอผมปาหมอนใส่บัตเตอร์ก็หัวเราะเสียงใสก่อนจะเรียกสุนัขทั้งหมดเข้าไปในห้องน้ำเพราะถ้าเอาเข้าไปทีละตัวที่เหลือคงทำบ้านเลอะไปด้วยโคลนแน่ๆ


“เด็กลามกเอ้ย!!”ผมพึมพำเบาก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวที่บัตเตอร์เตรียมไว้มาเรียงไว้ข้างๆ....เวลาผ่านไปสักพักบัตเตอร์ก็ปล่อยฟังก์ชั่นโกลเด้นสีขาวส่งมาให้ผม...ดีนะที่เสียบปลั๊กที่เป่าขนไว้แล้ว


การอาบน้ำและเป่าขนสุนัขไฮเปอร์ทั้ง4ตัวช่างเป็นเรื่องที่อยากลำบากมากจริงๆใช้เวลาไปเกือบ2ชี่วโมงแนะ...เรียกว่าผมที่ไม่ค่อยได้ออกกำลังกายถึงกับหอบเลยล่ะ


แกร๊ก~


“พี่คุณ...เหนื่อยมากไหมครับ?”เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นพร้อมๆกับบัตเตอร์ที่กำลังเดินออกมาโดยที่ใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมตัวเองอยู่แต่สิ่งที่ทำให้ผมเบิกตากว้างน่ะคือสภาพของบัตเตอร์ที่เปลือยเปล่าท่อนบนและกางเกงบ๊อกเซอร์


อึก!


ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างอยากลำบากเมื่อเลื่อนสายตาไปมองที่แผงอกที่ล่ำสันนั่น...ดูภายนอกไม่คิดว่าอายุแค่นี้จะมีซิกแพ๊ก...เอาเวลาไหนไปทำละ?


เรียนอยู่ไม่ใช่?


ขนาดผมที่เคยพยายามทำยังต้องยอมแพ้เพราะมันทั้งเหนื่อยแล้วก็ต้องเคร่งครัดอย่างมาก


“...จ้องขนาดนี้ผมก็อายนะครับ”บัตเตอร์บอกผมด้วยรอยยิ้มก่อนจะแกล้งเอามือทั้งสองข้างปิดหน้าอกของตัวเองแล้วบิดตัวเล็กน้อย


“บ้า...ใครจ้องกัน!”ผมพูดเสียงดันแล้วหันหน้าไปอีกทางพร้อมกับเปลี่ยนไปลูบขนของซิกม่าที่มานอนอยู่ข้างๆผมแทน


“ฮะฮะฮะ...พี่คุณเวลาหน้าแดงแล้วน่ารักจังครับ”บัตเตอร์หัวเราะเบาๆแล้วพูดขึ้นพร้อมกับจ้องมาที่ใบหน้าผมอย่างไม่ลดละ


“ใครน่ารักกัน...ต้องบอกว่าหล่อสิ!”ผมหันควับไปจ้องหน้าบัตเตอร์แล้วพูดเสียงแข็ง


น่ารัก?


ผมเนี่ยนะ?


สมองเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ


“ครับๆ...หล่อก็หล่อ..พี่คงหิวแล้วเดี๋ยวผมรีบไปทำอะไรให้กินนะครับ...ต้องขอโทษที่ทำให้พี่ต้องมาทนหิวแบบนี้”บัตเตอร์พูดต่อ


“ทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอ?”ผมถามอย่างสงสัย


บอกตามตรงนะถ้าเป็นเรื่องทำอาหารผมเรียกได้ว่าห่วย...ทุกมื้อของผมซื้อกินเอาทั้งนั้น
ก็ผมทำไม่เป็นนี่นา..


เคยคิดจะเรียนนะแต่พอลองซื้อตำรามาลองทำเท่านั้นแหละ...


ลาก่อนนะห้องครัว


“ครับ...ผมถนัดเลยล่ะก็อยู่คนเดียวบ่อยน่ะครับ...พ่อกับแม่ผมทำงานอยู่ต่างประเทศผมก็เลยต้องฝึกทำครับ”บัตเตอร์บอกผมด้วยเสียงเศร้าๆ


เอาแล้วไง


ผมดันไปขุดเรื่องพ่อแม่ของบัตเตอร์อีกแล้ว


ให้ตายสิ..ทำไมผมไม่รู้จักจำแบบนี้นะ


“...ขอโทษนะ”


“ไม่ต้องหรอกครับ...ผมดีใจที่พี่อยากรู้เรื่องของผมนะ”บัตเตอร์บอกผมด้วยรอยยิ้มแล้วเดินออกไปจากห้องรับแขก...ผมว่าคงไปห้องครัวแน่ๆเลย


“...”ผมคิดหนักสักพักก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นแล้วเดินตามบัตเตอร์ไป...สองคนช่วยกันน่าจะเสร็จเร็วกว่า


“บัตเตอร์ให้พี่ช่วยอะไรไหม?”ผมพูดขึ้นเมื่อเห็นบัตเตอร์กำลังเปิดตู้เย็นอยู่


“ช่วยอะไรก็ได้เหรอครับ?”บัตเตอร์ละสายตาออกจากตู้เย็นแล้วถามผม


“อืม...แต่พี่ทำอาหารไม่เป็นหรอกนะ”ผมบอกบัตเตอร์ให้รู้ไว้


“...แค่พี่ยืนข้างๆคอยเป็นกำลังใจและส่งยิ้มหวานๆมาให้ผมก็พอแล้วครับ”


“ยืนไปคนเดียวกันละกัน!...เด็กบ้า!!”

...............................................................................................

สวัสดีค่า

มาช้าไปนิดดีกว่าไม่มาเนอะ :hao5:

เรื่องนี้แต่งไปขำไปไม่รู้ทำไมเหมือนเป็นเรื่องไว้แต่คลายเครียดเลยคะ

นิสัยพี่คุณเหมือนพวกวัยทองเลยเนอะ(555+)

เนื้อหาเรื่องนี้ไม่มีอะไรมาก...หยอดไปมาเดี๋ยวก็รักกันเอง(เฉลยซะงั้น?)

ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ

ขอบคุณทุกคนที่คอมเม้นท์และให้กำลังใจนะคะ

สามารถติดตามข่าวสารหรือการอัพเดทตอนใหม่ๆได้ที่นี่นะคะ >>nicedog

nicedog


♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-09-2015 12:44:25 โดย nicedog »

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
 :heaven


พี่คุณน่ารักจริงๆด้วย เห็นด้วยกับบัตนะ :D

คืนนี้พี่คุณค้างบ้านน้องสิคะ กว่าจะกลับบ้านตัวเองมันดึกนะ เหนื่อยด้วย ;p

ออฟไลน์ Min*Jee

  • เอวรี่ติงจิงกะเบล
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-5
พี่คุณเงียบไป ทำเด็กใจเสียเลยเห็นไหมคะะะะะะะ
บัตเตอร์พยายามเข้านะ หยอดต่อไปๆๆๆๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3396
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
จริงค่ะ ตอนแรกนึกว่าพี่คุณวัยทองแล้วสักอีก น่ารักดีค่ะ น้องบัตเตอร์ค่ะหยอดเยอะค่ะเดี๋ยวก็ดีเอง

ออฟไลน์ tempo_oil

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 705
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
น่ารักกกกกกก เป็นเราก็เขินเนอะ แอบเล่นกับหมาเขาตั้งนาน55555555

ขอบคุณที่มาต่อนะคะ รอตอนต่อไปด้วยค่ะ กิกิ

(อีกเรื่องด้วยค่ะ คิดถึง ยูทาร์ 555 )

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
บัตเตอร์อ้อนเยอะๆ เข้าไว้น้าา..^^ เพราะพี่คุณเขาแพ้ทางงงงง~ :-[ ขนาดน้องๆ ทั้ง 4 ยังทำพี่คุณหลงมาแล้วเลยด้วย ><

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6774
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
 :impress2:  ฟินเวอร์ๆอะ น่ารักมากเลยทั้งสองคน 
ทีนี้ก็มาอยู่ด้วยกันเลยสิ 5555 บำบัดเต็มคอร์สไปเลย แถมแฟนให้คนนึงด้วยนะพี่คุณ
ตอนนี้มีกันสองคนแล้วดูสบายๆเลยกับการจัดการหมาตัวโตทั้งสี่

ออฟไลน์ poppycake

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2670
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-4
เห็นไหมๆๆ บอกแร้วว่พี่คุณๆม่โกรธหร๊อกกกก
แค่เขินจนเสียอาการอ่ะนะ 55555555

ออฟไลน์ Celestia

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 834
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
หยอดไปหยอดมากลัวคนอ่านแถวนี้จะละลายกันหมดเสียก่อนนะคะ เอ็นดูทั้งคนแก่วัยทอง(?)กับเด็กน้อยวัยใสค่ะ 5555

ออฟไลน์ วัวพันปี

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1311
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-3
เด็กหยอดแต้มนำแล้วค่ะ

ออฟไลน์ Paparazzi

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1048
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-11
ตามมาจาก jurassic ค้า ขอตามเรื่องนี้ด้วยคนน้า น่ารักจัง  :mew1:

ออฟไลน์ ●GreenTEA●

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-2

ออฟไลน์ Kaewkaew

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 525
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
มาติดตามด้วยโคนนนน
 :mew1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด