◣♥◥ Precinct ►◄ อาณาเขตรักของหัวใจ ◣♥◥ →►อาณาเขตพิเศษ◄ P.9 14/02/59
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ◣♥◥ Precinct ►◄ อาณาเขตรักของหัวใจ ◣♥◥ →►อาณาเขตพิเศษ◄ P.9 14/02/59  (อ่าน 149917 ครั้ง)

ออฟไลน์ nicedog

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +366/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


**********************************************


สวัสดีคะ


อาจะมีบางคนที่รู้จักเราแล้วนะคะ เราใช้นามปากกา nicedog และเป็นนักเขียนหน้าใหม่คะ


วันนี้มาเปิดนิยายเรื่องใหม่คะแต่เป็นแค่บทนำนะคะ


เรื่องเก่าจบเมื่อไหร่จะมาลงตอนแรกคะ


ขอฝากผลงานนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของทุกท่านด้วยนะคะ  :mew1:


ตอนนี้มีเพจเป็นของตัวเองแล้วค่า

สามารถติดตามข่าวสารหรือการอัพเดทตอนใหม่ๆได้ที่นี่นะคะ >>nicedog

.............................................................



ผลงานที่ผ่านมา


✉ CorrespondencE สื่อรักทางจดหมาย!✉ (จบแล้ว)


◣ ♡ ◥ Precinct ►◄ อาณาเขตรักของหัวใจ ◣ ♡ ◥(กำลังแต่งอยู่)


✥ Jurassic Heart ✥ดวงใจ กลายพันธุ์รัก(กำลังแต่งอยู่)



.............................................................




►จุดเริ่ม◄



มีหลายคนบอกว่าผมไม่อ่อนโยน



มีหลายคนบอกว่าผมเจ้าระเบียบ



มีหลายคนบอกว่าผมยิ้มยาก



มีหลายคนบอกว่าผมหน้าดุ



และมีหลายคนบอกว่าผมไม่มีหัวใจ



สิ่งที่พวกเขาเอามาใช้ตัดสินผมคืออะไร?



ทุกสิ่งทุกอย่างมักมีสองด้านเสมอ...ผมเองก็เช่นกัน



ไม่จำเป็นเลยสักนิดที่ต้องแสดงออกทุกสิ่งทุกอย่างที่คิดหรือที่ต้องการเพราะจากการเรียนรู้ทำให้ผมมีประสบการณ์ในการใช้ชีวิต...



การที่แสดงทุกอย่างออกมาตามที่คิดมันไม่ใช่จะเกิดผลดีเสมอไป



แต่การที่จะเก็บมันไว้ในใจตลอดก็ทำให้เกิดความเครียดและอัดอั้น


ผมเองก็มักจะเป็นเช่นนั้น...



การที่มีคนรู้ใจสามารถระบายได้ทุกเรื่องจึงเป็นสิ่งที่หลายคนต้องการ


แต่ผมไม่ต้องการ



ไม่ใช่เพราะไม่มีเพื่อนหรือคนที่สนิทหรอกนะ...



เพียงแต่ผมเลือกคนที่จะเผยอีกด้านให้เห็น...



ซึ่งตอนนี้มันยังไม่มี



อ้อ...ความจริงก็มีนะเพียงแต่ไม่ใช่คนเท่านั้นเอง...



ถ้าจะถามต่อว่าคืออะไร?



ก็เป็นสิ่งที่พบเห็นได้ทั่วไป



สุนัขไงล่ะ!!



แม้ว่าผมจะไม่เคยเห็นเจ้าของพวกมันเลยก็ตาม...


.........................................................................


นิยายเรื่องนี้เป็นความรักระหว่างนักศึกษาฝึกงาน(เจ้าของสุนัข)กับกรรมการผู้จัดการของบริษัท




นิยายของเราทุกเรื่องจะเน้นเมะอายุน้อยกว่าหรือเท่ากันเท่านั้นนะคะ



แบบว่า...ชอบโดยส่วนตัวคะ :L2:



ขอฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ


nicedog


♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-02-2016 19:40:33 โดย nicedog »

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
เมะเด็กไม่ใช่ปัญหาค่ะ >< (เราว่าเมะเด็กมักจะขี้อ้อน ส่วนใหญ่อ่ะนะ)

 :L2: :L2:

 :กอด1: :กอด1:

:D มวฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
:m3: น้องหมาช่วยเป็นสื่อกลางเหรอคะเนี่ย น่าร๊ากกก~ >\\<

รออ่านนะค้าา.. :L2:

ออฟไลน์ HanATarO

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-2

ออฟไลน์ nicedog

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +366/-0
◣♥◥ อาณาเขตรักที่1►►คลายเครียด


 

“ถ้าคุณคิดว่าการที่เป็นผู้จัดการคือการที่มานั่งเซ็นต์เอกสารอย่างเดียวโดยไม่ดูความถูกต้องละก็ผมว่าคุณคงจะอยู่ที่นี่ได้อีกไม่นานหรอกนะ!”ปภิณวิทย์วางเอกสารปึกหนึ่งลงบนโต๊ะของหนึ่งในผู้จัดการแผนกของบริษัท ธนาสิน ด้วยใบหน้านิ่งๆที่คนทั่วไปคงจะมองว่าผมกำลังโกรธและโมโหมาก...
 

แน่นอนว่าผมไม่ปฏิเสธมันเลยสักนิด!!

 

จะไม่ให้โมโหได้ยังไงล่ะ!!

 

คนที่อยู่ตรงหน้าของผมคือนาย เกียรติภูมิ พิพัฒนโรท หรือ ภูมิ เขาเป็นหนึ่งในผู้จัดการของบริษัทนี้...ก็จริงที่เขาพึ่งขึ้นมารับตำแหน่งไม่ถึง5เดือนแต่การที่เขาทำงานสะเพล่าแบบนี้จะให้ผมปล่อยเลยผ่านก็คงไม่ได้เช่นกัน

 

สิ่งที่เขาทำมันไม่ใช่เรื่องเล็กๆเมื่อมีการออเดอร์สั่งซื้อเข้ามาจากฝ่ายธุรกิจจำนวน50,000ชิ้นและเขาก็เป็นคนเซ็นต์รับรองถูกต้องเผื่อให้ฝ่ายผลิตดำเนินงานต่อไปแต่พอทางฝ่ายผลิตได้ทำการผลิตสินค้าออกมาเรียบร้อยแล้วปรากฎว่าตัวเลขที่ออเดอร์เข้ามาไม่ตรงกัน

 

และทางฝ่ายธุรกิจที่ผมพึ่งไปต่อว่ามาเมื่อครู่ก็ได้บอกว่าได้แนบเอกสารแก้มาให้แล้วในเวลาถัดมาไม่ถึง1ชั่วโมงแต่ผู้จัดการเกียรติภูมิไม่ได้อ่านมันแม้แต่เอกสารเดียวทำให้ต้องมีการผลิตสินค้ามากกว่าที่ออเดอร์สั่งอยู่มาก ซึ่งความผิดพลาดเล็กๆเพียงแค่จุดเดียวอาจทำให้ทั้งบริษัทพลอยแย่ไปด้วย

 

ผมเลยต้องจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองทั้งติดต่อลูกค้าและประสานงานกับฝ่ายธุรกิจและฝ่ายผลิต...วันนี้ทั้งวันผมวิ่งวุ่นตั้งแต่เช้ายันเย็นแต่คนที่ทำผิดกลับนั่งเล่นเกมส์คอมพิวเตอร์เนี่ยนะ

 

ให้ตายเถอะผมล่ะโมโหสุดๆเลย!!

 

“...คะ...คุณวิทย์...อ่อ...เรื่องนี้คุณจะมาโทษผมฝ่ายเดียวไม่ได้นะครับ...ความจริงมันเป็นความผิดของฝ่ายธุรกิจที่ไม่แก้ไขเอกสารให้ดีก่อน”ภูมิบอกผมเสียงสั่น...ไม่แปลกหรอกนะเขาคงไม่คิดว่าผมจะลงมาด้วยตัวเองแบบนี้

 

ภูมิเป็นชายหนุ่มอายุ20ปลายๆที่จบจากบริษัทมาได้ประมาณ3-4ปี...อายุเขาคงจะประมาณ26หรือ27นี่แหละ...แต่อายุของเขาก็น้อยกว่าผมอยู่เยอะปีนี้ผมอายุ30แล้วและตำแหน่งของผมก็สูงกว่าซะด้วย...

 

กรรมการผู้จัดการ...ภายในบริษัทมีเพียงแค่6คนเท่านั้นที่ได้ตำแหน่งนี้มาครองและผมเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในหมู่กรรมการผู้จัดการและยังเป็นคนที่พนักงานในบริษัทค่อนข้างจะเกรงกลัวด้วย

 

อาจเป็นเพราะบุคลิกลักษณะของผมที่ดูเป็นคนจริงจังและอารมณ์ร้าย โมโหง่าย...ซึ่งบอกได้เลยว่า...

 

จริง!!

 

ผมไม่ชอบอะไรก็ตามที่ทำแบบลวกๆไม่ผ่านการคิด...ไตร่ตรองหรือแม้แต่ตรวจทานให้ดีซะก่อน...การที่เราตรวจทานมันอีกสักรอบมันเสียเวลาเพียงแค่ไม่กี่นาทีซึ่งผมว่ามันคุ้มกว่าการที่ต้องมาจัดการตั้งแต่เช้ายันเย็นแบบนี้

 

แถมคนตรงหน้าก็ยังไม่สำนึกอีก

 

น่าโมโหสุดๆเลย

 

ผมรู้สึกว่าเส้นเลือดในหัวตัวเองมันกำลังเต้นตุบๆๆๆอย่างเร็วและแรง

 


“ถ้าเป็นฝ่ายธุรกิจละก็ผมไปหามาเมื่อสักครู่แล้ว....ทางนั้นเขาบอกว่าส่งเอกสารแก้ไขมาหลังจากนั้นไม่ถึง1ชั่วโมง...ดังนั้นถ้าคุณอ่านมันสักนิดก็คงจะหยุดการผลิตได้ทันเวลาไม่ใช่ให้ทางบริษัทสูญเสียปัจจัยการผลิตไปแบบเปล่าประโยชน์แบบนี้แถมจำนวนที่คาดเคลื่อนมันไม่ใช่น้อยๆเลยด้วย...ขนาดนี้แล้วคุณยังจะบอกว่าตัวเองไม่ผิดอยู่ไหมล่ะ?”ผมอธิบายยาวด้วยน้ำเสียงที่อารมณ์เริ่มไม่ค่อยจะดีแล้วล่ะ

 

ขืนปล่อยนานกว่านี้ผมได้ระเบิดลงแน่ๆ

 

“...อ่ะ...คือ...ผม...ผมขอโทษด้วยครับ”ภูมิตอบผมกลับมาด้วยน้ำเสียงที่สำนึกผิดพร้อมกับล้มหัวลงอย่างสำนึกผิด

 

ถ้าแค่ก้มหัวแล้วจบก็ไม่ต้องเรียกผมว่า ปภิณวิทย์  แล้ว

 

“การก้มหัวขอโทษมันไม่ได้ทำให้สิ่งที่บริษัทสูญเสียไปกลับมาได้โดยเฉพาะการที่คุณขอโทษแล้วยังทำมันอยู่อีก...อย่าคิดว่าผมไม่รู้ว่าคุณพลาดแบบนี้มากี่ครั้งแล้วคุณวิไลเกตรบอกผมมาหมดแล้ว”ผมพูดต่อในทันที...คุณวิไลเกตรหรือคุณฟ้าคือหนึ่งให้กรรมการผู้จัดการเหมือนกันกับผม...ครั้งที่แล้วที่เกิดเรื่องคุณฟ้าได้ลงมาคุยและภูมิก็ขอโทษแบบนี้แหละ



ครั้งนี้คุณฟ้าเลยให้ผมลงมาจัดการให้หน่อย...ซึ่งไม่มีเหตุผลที่ผมต้องปฏิเสธเลยสักนิดเดียว

 

“...ขอโอกาสให้ผมอีกครั้งนะครับ...อ่อ...จะไม่มีครั้งต่อไปแล้วครับผมสัญญาครับ”ภูมิเม้มปากแน่นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองผมแล้วบอกออกมา...ไม่ใช่แค่เสียงที่สั่น...ตัวของเขาก็สั่นด้วยแถมเหงื่อยังออกจนน่าสงสาร

 

“โอกาสมีให้สำหรับคนที่สำนึกและปรับปรุงแก้ไขเท่านั้น”ผมกอดอกแล้วจ้องหน้าคนตรงหน้าด้วยแววตาที่เฉยชา

 

“...”ภูมิถึงกลับหน้าถอดสีเมื่อผมพูดจบแถมยังเม้มปากแน่นแบบสุด...หลายคนอาจจะสงสารแต่สำหรับผม...ไม่มีทาง

 

 หมายถึงถ้าท่านประธานสั่งลงมาละก็นะ

 

“ถ้าผมให้โอกาสนั้นคุณจะใช้มันยังไง?”ผมถามออกไปโดยที่ยังจ้องหน้าของภูมิด้วยแววตาที่เฉยชา

 

“ผมจะไม่ทำพลาดอีก...จะไม่มีอีกแน่นอนครับ”ภูมิลุกขึ้นพร้อมกับตอบผมด้วยเสียงดังฟังชัดแถมยืนตัวตรงแหน่ว

 
 

“ฮึ...ผมจะรอดู”ผมบอกเบาๆก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปโดยที่มีเสียงขอบคุณดังมาจากด้านหลัง

 

ผมขึ้นไปเก็บเอกสารของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนจะขับรถออกจากบริษัทเพื่อตรงกับคอนโดของผมในทันที

 

“...ปวดหัวชะมัดเลย”ผมพึมพำเบาๆระหว่างที่ขับรถเข้าที่จอดรถภายในคอนโดแห่งหนึ่งกลางเมือง...ผมอาศัยอยู่คนเดียวส่วนคุณพ่อคุณแม่ท่านอยู่ที่ชลบุรีน่ะ

 

การที่มาทำงานในกรุงเทพฯมันก็ไม่ได้เลวร้ายนักหรอก...เงินเดือนก็ได้เยอะพอที่จะเลี้ยงครอบครัวผมได้สบายๆในแต่ละเดือนถึงการงานจะทำให้ผมเครียดจนสมองแทบระเบิดก็ตามทีเถอะ

 

“...ให้ตายสิ”ผมสถบออกมาเบาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งภายในหัวของตัวเอง...ตอนนี้รู้สึกเหมือนความเครียดทุกอย่างที่เจอมามันกำลังจะระเบิดออกงั้นแหละ

 

ถ้าเป็นแบบนั้นผมได้แย่แน่ๆเลย

 

“...จริงสิ...ไม่ได้ไปมาพักนึงแล้วนี่นา”อยู่ๆผมก็นึกอะไรบางอย่างออก...ในเมื่อเครียดมากๆ...

 

ก็ต้องระบายสักหน่อย

 

ในเมื่อตัดสินใจได้แล้วผมก็เดินออกจากคอนโดของตัวเองแล้วเข้าไปในซอยข้างๆคอนโดของผม...ภายในซอยเต็มไปด้วยบ้านเดี่ยวติดกันทั้งสองข้างทาง

 

“...”ผมเดินเข้ามาไม่ถึง100เมตรก็หยุดที่หน้าบ้านเดี่ยว2ชั้นหลังนึงแล้วมองดูซ้ายขวาแล้วชะโงกดูภายในบ้านนั้นว่ามีคนอยู่ไหม?

 

พอไม่เห็นวี่แววของคนผมก็....

 

“วิ๊วววว~...”ผมผิวปากเบาก่อนจะเดินไปที่แนวรั้วที่เตี้ยกว่าตรงอื่น...บ้านหลังนี้เป็นรั้วไม้ค่อนข้างสูงแต่ด้านข้างจะต่ำลงมาหน่อย

 

ตึก! ตึก! ตึก! ตึก! ตึก!

 

เสียงฝีเท้าที่ได้ยินทำให้ผมชะโงกไปดูด้วยความรู้สึกตื่นเต้น

 

โฮ่ง!

 

โฮ่ง!

 

โฮ่ง!

 

โฮ่ง!

 

“อ่า~...ซัมเมอร์...สปิง...ออทั่ม...เรน....มานี่ซิ!...มาให้พี่คุณกอดหน่อยเร็วววว~”ผมเรียกสุนัขพันธ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์2ตัวสีน้ำตาลเข้มกับสีขาวและพันธุ์ไซบีเรียนสีดำกับสีน้ำตาลอีก2ตัวรวมเป็น4ตัว

 

สุนัขทั้ง4วิ่งมาหาผมด้วยความเร็วและกระโดดเกาะรั้วไม้แต่ด้วยความที่ตรงนี้รั้วไม้ค่อนข้างต่ำทำให้หัวของทั้4ตัวโผล่ออกมาได้ง่ายๆ...โดยที่ผมก็ไม่รอช้ารีบเอื้อมมือไปกอดหัวของสุนัขทั้ง4ตัวด้วยความคิดถึง

 

“ว่าไงน้องๆ...สบายดีไหม?...หื้อออ~...คิดถึงที่สุดเลยรู้ไหม?”ผมพูดพร้อมกับเปลี่ยนจะกอดเป็นลูบหัวของสุนัขทีละตัวด้วยความรักใคร่

 

แค่ได้เห็นพวกมันความเครียดมันก็ปลิวหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้...

 

นี่แหละสถานที่ที่ช่วยให้ผมหายเครียดได้ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว

 

ครั้งแรกที่ผมเจอกับพวกมันผมเดินหลงเข้ามาแล้วเจอเข้าโดยบังเอิญ...

 

ความจริงผมน่ะ...เป็นพวกที่คลั่งสุนัขมากๆลย...โดยเฉพาะสุนัขพันธุ์ใหญ่ๆขนเยอะๆแบบนี้ล่ะใช่เลย...ตั้งแต่มาทำงานที่บริษัทนี้ผมก็แทบไม่มีเวลาไปไหนไกลๆจะให้ไปสวนสุนัขก็กลัวคนคิดว่าผมโรคจิตเพราะงั้นการเจอกับพวกมันทั้ง4ตัวทำให้ผมรู้ถึงเหมือนปาฏิหารเลยล่ะ

 

“ไงสปิง...ไหนๆชอบใช่ไหม?....ชอบให้พี่ลูบแบบนี้ใช่ไหม?”ผมคุยกับโกลเด้นสีขาวเพศผู้ที่ชื่อสปิงก่อนจะลูบที่คอและหัวของมันด้วยรอยยิ้มที่คนที่ทำงานไม่มีทางได้เห็นแน่นอน

 

อ้อ...พวกชื่อที่ผมเรียกผมต้องเองล้วนเพราะผมไม่รู้ชื่อของพวกมันแล้วก็ไม่เคยเจอเจ้าของด้วย...แต่ผมก็ไม่ได้อยากเจอหรอกนะ...ถ้าเจอกันจะให้ผมบอกว่าอะไร?

 

‘ของเล่นกับสุนัขหน่อยนะครับพอดีผมกำลังเครียดจากการทำงาน?’

 

งั้นเหรอ?!!

 

แถมผมไม่ชอบให้ใครเห็นผมที่ทำอะไรง๊องแง๊งแบบนี้ด้วย

 

มันน่าอายจะตายไปที่ดัดเสียงสูงๆเวลาคุยกับสุนัขแบบนี้น่ะ

 

“อ๊ะ!...ออทั่มอย่าเลีย...อื้อ~...รู้แล้วๆรักเหมือนกันแหละ...เธอนี่ขี้อิจฉาจริงๆเลยนะ”ผมบอกด้วยน้ำเสียงร่าเริงก่อนจะเปลี่ยนไปลูบโกเด้นสีน้ำตาลเข้มเพศเมียที่ชื่อออมทั่มด้วยความสุขที่เหมือนจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

 

“เอ้า!...ซัมเมอร์ไปเอาอะไรมาครับสุดหล่อ?”ผมมองไปทางด้านหลังเมื่อไซบีเรียนที่น้ำตาลเพศผู้วิ่งมาพร้อมกับคาบเชือกเส้นใหญ่อยู่

 

หงิ๊งง~

 

“ฮะฮะฮะ...จะให้เล่นด้วยเหรอ?...ได้สิ...เอามานี่ก่อนๆ”ผมบอกซัมเมอร์เมื่อมันส่งเสียงครางพร้อมกับกระโดดมาที่รั้วพร้อมส่งสายตาอ้อนๆมาให้ผม...ซึ่งผมก็รับรู้ในสิ่งที่มันต้องการได้ในทันที

 

ผมแย่งเชือกที่ซัมเมอร์คาบไว้ก่อนจะชูขึ้นพร้อมๆกับสุนัขทั้ง3ตัวที่จ้องมาทางนี้ด้วยสายตาวิบวับจนผมยิ้มออกมาด้วยความสุข

 

“เดี๋ยวก่อนแล้วเรนไปไหนล่ะ?...สาวสวยอยู่ไหนครับ?...ไม่มาเล่นกับพี่คุณหน่อยเหรอครับ?”ผมเรียกหาไซบีเรียนสีดำเพศเมียด้วยน้ำเสียงอ้อนๆก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าพร้อมๆกับเรนที่วิ่งมาด้วยความเร็วจนชนเข้ากับรั้วไม้

 

ปึง!

 

“ฮะฮะฮะ...เจ็บไหมครับสาวสวย?”ผมถามด้วยอารมณ์ร่าเริง

 

“เอาละนะ...ไปคาบมา!!”ผมโยนเชือกไปให้ไกลที่สุดแล้วดูสุนัขทั้ง4ตัวที่วิ่งตรงไปยังเป้าหมายเดียวกันด้วยความเร็วที่มนุษย์คงเทียบไม่ติด

 

ผมเล่นกับพวกมันอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมงก่อนจะบอกลาแล้วเดินกลับขึ้นไปบนคอนโดของตัวเอง...ชั้น8คือชั้นที่ผมอาศัยอยู่ห้องขนาดกลางที่มีห้องนั่งเล่นกับห้องนอนที่มีห้องน้ำในตัวกับห้องครัวเล็กๆ

 

มันอาจจะดูเล็กไปหน่อยแต่สำหรับคนที่อยู่คนเดียวแบบผมแล้วมันค่อนข้างสบายเลยล่ะ...ว่าแต่มีใครสักเกตชื่อผมไหม?

 

ตอนที่ภูมิเรียกผม...เรียกว่าคุณวิทย์

 

แต่พอตอนที่ผมเล่นกับสุนัขผมกลับแทนตัวเองว่าพี่คุณ

 

ที่บริษัทมักจะเรียกผมสั้นๆว่า คุณวิทย์หรือพี่วิทย์ซึ่งก็มาจากชื่อจริงของผมคือนาย ปภิณวิทย์  เทพเทศา แต่ผมก็ชอบให้คนอื่นเรียกแบบนั้นมากกว่าเพราะชื่อเล่นผมมันไม่ค่อยเหมาะกับคนที่มีบุคลิกแบบผมสักเท่าไหร่

 

ถ้าจะให้อธิบายง่ายๆก็...นึกภาพผู้ชายผิวขาวซีดๆสูง180ซ.ม.ผมสีดำซอยสั้นระต้นคอรูปร่างค่อนข้างโปรงแต่ไม่ถึงกับบาง...หน้าตาออกแนวดุๆที่คนเห็นก็ต้องเกรงใจ...ผมเคยอยากจะมีซิกแพ๊กเหมือนคนอื่นๆบางแต่เพราะเวลาที่มีจำกัดทำให้ผมไม่มีเวลาในการสร้างมัน...และผู้ชายลักษณะที่ว่ามานั่นดันมีชื่อเล่นว่า...

 

‘เจ้าคุณ’

 

คิดไหมล่ะว่ามันดูแปลกๆ

 

................................................................


สวัสดียามบ่ายคะ


วันนี้มาอัพต่ออีกสักหน่อยเห็นว่าบทนำค่อนข้างสั้นมากถึงมากที่สุด...มารอลุ้นกันว่าพระเอกจะออกมาเมื่อไหร่นะคะ


เรื่องนี้ถึงจะเป็นเรื่องยาวแต่จำนวนตอนที่วางไว้คร่าวๆน่าจะอยู่ที่20ตอนนิดๆถ้าไม่มีอะไรคลาดเคลื่อนนะคะ


ตัวละครในนิยายเรื่องนี้ถือว่าค่อนข้างจากเรื่องแรกอยู่นิดหน่อยแต่จะเป็นยังไงช่วยติดตามด้วยนะคะ


ขอขอบคุณทุกท่านที่คอมเม้นท์และคอยเป็นกำลังใจให้นะคะ


ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้าคะ



nicedog

♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-09-2015 12:37:58 โดย nicedog »

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
 :ling1: :ling1: :ling1:

ท่านเจ้าคุณข๋าาาาาาาา

น่ารักชะมัดเล้ยยยยยย

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5
จิ้มก่อนน ตามมาจากเรื่องสื่อรักทางจดหมาย

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
เจ้าคุณขี้อ้อนเสียจน~ :m3: น่าร๊ากกกก~ น้องๆ ทั้งสี่ตัวก็ร่าเริงพอๆ กับพี่คุณเลยนะค้า >< หลงรักทั้งคนทั้งน้องหมาแล้วสิคะเนี่ย

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
เจ้าคุณเป็นเคะเหรอเนี่ย O.O

ออฟไลน์ poppycake

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2670
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-4
เจ้าคุณ หุ่นบาง เคะสินะคะ O.o
แต่มาเล่นกะหมาคนอื่นจิงจังขนาดนี้ เจ้าของเค้าว่าไงน๊าาาาาาา

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Fellina

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 411
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1
รออ่านค่าาาาาาาาาา

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
วันนี้จะมาต่อไหมน้อ~.. :impress:

ออฟไลน์ ●GreenTEA●

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-2

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6774
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6

ออฟไลน์ suikajang

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 814
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-0
 o13  ติดใจน้องเทม พี่นัท น่ารักมาก เลยตามมาต่อเรื่องนี้ รออ่านตอนต่อไปคะ แนวนี้ก็น่ารักดี เมะอายุน้อยกว่าเคะ  :impress2:

ออฟไลน์ Pumpkin

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-8
น้องหมาาาา หมาจ๋าาา นิยายของคนเขียนนี่ต้องมีน้องหมามาร่วมแสดงด้วยเนาะ ตั้งแต่เรื่องที่แล้วแล้ว 555 มันเป็น signature ใช่ไหมคะเนี่ย คึคึ

ออฟไลน์ nunnuns

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1972
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-3
คือเราตามมาเพราะนักเขียนเลยค่ะ55555 อานเรื่องเจ้าลูกหมาจบแล้วก็เลยมาอ่านเรื่องนี้ต่อ พระเอกจะแอบชอบพี่เจ้าคุณก่อนรึเปล่าน้าาา

ออฟไลน์ mek_it

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 51
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ขอวรรคสั้นกว่านี้ได้ป่าวอ่ะ ห่างกันเยอะเกิน อ่านลำบากไปหน่อย แต่ชอบเนื้อเรื่องนะ สนุกดี ^^

ออฟไลน์ nicedog

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +366/-0


◣♥◥ อาณาเขตรักที่2►►เด็กฝึกงาน







วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่ปภิณวิทย์ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อมาทำงานที่บริษัทตามปกติ...ตำแหน่งกรรมการผู้จัดการถือเป็นตำแหน่งที่ค่อนข้างสบายแต่รับบทค่อนข้างหนัก...โดยปกติก็จะมีการอ่านและตรวจเอกสารที่ได้มาจากฝ่ายต่างๆแล้วก็นำมาวิเคราะห์เพื่อดูว่าสิ่งที่เขียนมาอย่งพวกการนำเสนอโปรเจกใหม่ๆพวกนี้มันจะสามารถนำไปใช้ได้หรือต่อยอดได้อีกหรือเปล่าและยังมีพวกงบการเงินต่างๆด้วย...




ซึ่งถือเป็นงานที่ค่อนข้างปวดหัวแต่ไม่ใช่ว่ากรรมการผู้จัดการทุกคนต้องทำแบบนี้หรอกนะ...ส่วนมากก็แค่เข้าประชุมและนั่งหารือเรื่องโปรเจกต่างๆนี่แหละ...งานที่ผมทำอยู่นี่เป็นคำสั่งแกมขอร้องของคุณ ชัชนันท์ หรือ คุณชัย ที่เป็นถึงรองประธานกรรมการดังนั้นผมก็คงไม่กล้าปฏิเสธแต่งานที่ทำนี่ก็ดีถ้าไม่มีเรื่องให้ต้องมาตีหน้าดุหรือบ่นรายตัวละก็นะ



ที่คุณชัยวานให้ผมจัดการเรื่องพวกนี้อาจเป็นเพราะกลัวจะมีการยักยอกเงินเกิดขึ้น...แม้ว่าผมคิดว่าคงจะมีอยู่ไม่น้อยก็เถอะนะ...ผมจบบัญชีมาแต่ทำงานด้านบริหารทำให้ผมค่อนข้างจะเป็นที่ถูกใจของคุณชัยอยู่พอสมควร



งานที่ผมได้รับผมทำมันอย่างดีที่สุดและพยายามตรวจซ้ำหลายๆครั้งเพื่อกันข้อผิดพลาดนั่นจึงเป็นอีกเหตุผลนึงที่ผมถูกเลื่อนตำแหน่งอย่างรวดเร็วภายในเวลาไม่กี่ปี



ก๊อก ก๊อก ก๊อก



เสียงเคาะประตูหน้าห้องผมดังขึ้นทำให้ผมต้องละสายตาจากการอ่านเอกสารแล้วเงยหน้าไปมองทางประตู



“เข้ามา”ผมบอกออกไปพร้อมกับประตูที่ถูกเปิดออก



แกร็ก!



“คุณวิทย์ค่ะ...ตอนนี้นักศึกษาฝึกงานมาถึงแล้วจะให้ดิฉันทำยังไงต่อดีค่ะ?”เสียงของเลขาผมดังขึ้น...คุณ พรพัฒน์ หรือ เอ๋...เธอเป็นเลขาผมมาได้3ปีแล้วการทำงานรวดเร็วแต่ไม่ทำแบบส่งๆทำให้ผมถูกใจเธออยู่พอสมควร



นักศึกษาฝึกงาน?



ผมกำลังประมวลความคิดภายในหัวว่าผมได้สั่งอะไรไปงั้นเหรอ?



อาจเพราะอายุเข้าเลข3เลยทำให้บางทีผมก็ชอบลืมไปว่าสั่งอะไรใครไปบ้าง



หรืออาจจะไม่ใช่เพราะแก่แต่ผมสั่งงานคนอื่นมากไปจนจำไม่ได้?



อ้อ...รู้สึกว่าจะนึกออกแล้วล่ะ



จำได้ว่าทางมหาลัย xxx ส่งคนมาขอให้นักศึกษาของเขาได้มาฝึกงานสัก4เดือนแล้วผมก็ตอบตกลงไป...ก็ไม่ได้มีอะไรเสียหายนี่นะ...ได้แรงงานมาใช้แถมไม่ต้องจ่ายเงินเดือน



คุ้มซะยิ่งกว่าคุ้ม



“กี่คน?”ผมถามคุณพรพัฒน์ออกไปด้วยเสียงเรียบๆ



“10คนค่ะ”คุณพรพัฒน์ตอบผมกลับมาทันทีด้วยเสียงดังฟังชัดเหมือนกับได้เตรียมข้อมูลมาอย่างดีแล้ว



10คนเหรอ?...



ควรจะลงไปเองหรือให้ฝ่ายบุคคลจัดการดีนะ



ผมก้มลงมองเอกสารต่างๆที่อยู่บนโต๊ะของตัวเองพร้อมๆกับใช้ความคิด...เอกสารที่ต้องอ่านก็เหลือไม่มากเพราะงั้นลงไปเองละกัน



“ให้พวกขาไปรอที่ฝ่ายบุคคลแล้วบอกคุณวิริณให้อธิบายเกี่ยวกับบริษัทของเราคร่าวๆไปก่อนเดี๋ยวผมจัดการเอกสารตรงนี้เสร็จแล้วจะตามลงไป”ผมบอกคุณพรพัฒน์ด้วยน้ำเสียงนิ่งๆก่อนจะก้มลงไปอ่านเอกสารที่ค้างไว้ต่อ



“ค่ะคุณวิทย์”เสียงตอบรับจากเลขาดังขึ้นพร้อมกับเสียงปิดประตู



เมื่อไม่ถูกรบกวนผมก็ตั้งสมาธิเพื่ออ่านและจัดการเอกสารตรงหน้าภายในเวลาไม่นานนัก...ผมมองดูนาฬิกาข้อมือตอนนี้ที่บอกเวลาบ่าย2โมงตรงก่อนจะเดินออกจากห้องทำงาน



“ติดต่อไปที่ฝ่ายบุคคลว่าผมจะลงไปแล้ว”ผมเอ่ยกับคุณพรพัฒน์ที่นั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะหน้าห้องผม



“ค่ะคุณวิทย์”คุณพรพัฒน์ตอบรับพร้อมกับยกหูโทรศัพท์ขึ้นแล้วกดเบอร์ติดต่อฝ่ายบุคคลทันที



ผมล่ะชอบคนที่ทำงานได้รวดเร็วแถมมีประสิทธิภาพแบบนี้ที่สุดเลย...ผมใช้ลิฟท์เพื่อลงมาที่ชั้น3คือที่ทำงานของฝ่ายบุคคลส่วนชั้น9คือที่ทำงานของผมและกรรมการผู้จัดการคนอื่นๆด้วย



ครื่นนน~


ผมเลื่อนประตูแล้วเดินเข้าไปภายในห้องของฝ่ายบุคคล...ตึกของบริษัทในแต่ละชั้นจะมีสีที่แตกต่างกันไปเพื่อให้ดูโดดเด่น...แม้ผมจะคิดว่าแค่ทาภายนอกคนละสีกันก็พอแล้วทำไมยังต้องทาสีเดียวกันไว้ที่ด้านในด้วยล่ะ



ภายในชั้น3ถูกทาสีด้วยสีเหลืองอ่อนที่ดูสบายตาผิดกับด้านนอกที่เป็นเหลืองเข้มจนจะส่องแสงได้อยู่แล้ว...การตกแต่งส่วนมากก็จะเป็นไม้ประดับที่ทำให้ดูสบายตา...พวกโต๊ะทำงานถูกจัดเป็นสี่ส่วนโดยเว้นช่วงตรงกลางไว้สำหรับทางเดิน



“สวัสดีค่ะคุณวิทย์!”


“สวัสดีครับคุณวิทย์!”



“สวัสดีครับ”ตลอดทางที่ผมเดินผ่านพนักงานแต่ละคนก็จะวางมือจากการทำงานแล้วเอ่ยทักทายผมบางคนถึงขนาดลุกขึ้นและยกมือไหว้เลยก็มี



ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงเคารพผมมากขนาดนี้...ถึงผมจะมาที่แผนกนี้บ่อยๆแต่ก็ไม่ได้สนิทกับใครเป็นพิเศษ...แต่ก็พอจะเดาได้น่ะนะ



ชื่อเสียงผมคงจะดังกระฉ่อนพอดูเลยล่ะ



เท่าที่เห็นคนที่มองผมด้วยสายตาหวาดกลัวประหนึ่งผมจะหยิบมีดไปปาดคอพวกเขางั้นแหละ...บางทีพอมองด้วยสายตาแบบนั้นบ่อยๆก็รู้สึกแย่เหมือนกัน



ทั้งที่ผมยังไม่ได้ทำอะไรทำไมต้องมากลัวผมด้วยล่ะ?



ไม่มีเหตุผลเลย



“...”ผมมองไปรอบๆห้องก่อนที่สายตาจะหยุดอยู่ที่ห้องกระจกห้องหนึ่งที่ภายในมีนักศึกษาหลายๆคนนั่งอยู่...ผมเดินไปทางนั้นอย่างไม่ลังเล



ภายในห้องนี้มีห้องกระจกอยู่4ห้องไว้สำหรับใช้ประชุมย่อยหรือคุยงาน...บางครั้งก็ใช้ที่นี่ในการสัมภาษณ์งานด้วย



ก๊อก! ก๊อก!


ผมเคาะประตูกระจกอย่างมีมารยาทเพราะคุณวิริณกำลังพูดอะไรให้นักศึกษาฟัง...เมื่อได้ยินเสียงเคาะเธอก็หันมาทางผมพร้อมกับเบิกตากว้างขึ้นอย่างตกใจก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นรอยยิ้มอย่างรวดเร็ว...



ผมเห็นเธอหันไปพูดอะไรบางอย่างกับนักศึกษาก่อนที่จะเดินมาหาผม



แกร๊ก!



“เข้ามาเลยค่ะคุณวิทย์...เหลือแค่อธิบายเกี่ยวกับงานที่พวกเขาต้องทำแล้วก็แยกสถานที่ฝึกงานให้เท่านั้นเองค่ะ”คุณวิริณเปิดประตูให้ผมเข้าไปก่อนจะรายงานด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม



“คุณอธิบายเกี่ยวกับการทำงานให้เรียบร้อยเดี๋ยวผมจะบอกเองว่าใครจะได้ไปฝึกงานที่แผนกไหน”ผมบอกคุณวิริณก่อนจะเดินผ่านนักศึกษาทั้ง10คนที่มองมาทางผมด้วยความสงสัยก่อนจะไปนั่งลงที่เก้าอี้ด้านหลังเพื่อจะไม่ได้เป็นการรบกวนมากนัก



“งั้นพวกเรามาฟังกันต่อแลยดีกว่า...ที่บริษัทมีมีทั้งหมด........”คุณวิริณก็ได้ทำการอธิบายแต่ละแผนกว่าต้องทำงานยังไงอย่างครบถ้วนจนผมดผลอพยักหน้าด้วยความพอใจ



แต่ระหว่างที่คุณวิริณกำลังอธิบายอยู่ผมสังเกตว่ามีเด็กผู้ชายคนนึงที่นั่งอยู่ริมกำแพงฝั่งตรงกันข้ามกับผมกำลังมองมาทางนี้แล้วหันกลับไปก่อนจะหันมาอีกครั้งทำแบบนี้อยู่หลายรอบจนผมเริ่มคิ้วกระตุก



“...”ผมหันหน้าไปจ้องเด็กคนนั้นตรงๆ...สายตาของเราประสานกันเป็นครั้งแรก...อีกฝ่ายเมื่อเห็นผมจ้องอยู่ก็เบิกตากว้างก่อนจะยิ้มกว้างให้ผม




“...”ผมมองเด็กคนนั้นอย่างงงๆ...อยากจะบอกว่าแม้แต่ผู้ใหญ่บางคนที่ถูกผมจ้องด้วยสายตาแบบนี้ส่วนมากก็ตัวสั่นเลิกลักไม่มีหรอกที่จะหันมายิ้มกว้างให้ผมแบบนี้นะ...กับเด็กยิ่งอย่าพูดถึงเลยพ่อแม่ผมแทบไม่ให้ผมอุ้มหลานแท้ๆของตัวเองด้วยซ้ำ...พี่สาวผมพึ่งคลอดลูกแฝดเมื่อ2ปีก่อนพอผมอุ้มหลานเท่านั้นแหละร้องไห้ลั่นบ้านจนโดนบ่นหลังจากนั้นผมก็ไม่ได้เฉียดเข้าใกล้หลานผมอีกเลย



‘น่าสนใจ’



ผมมองเด็กตรงหน้าด้วยความสนใจ...บอกตามตรงว่าผมพึ่งจะเคยเจอคนที่ไม่กลัวเวลาที่ผมจ้องเขม็งแบบนี้...ถ้าอยู่ด้วยกันนานๆแล้วไม่กลัวก็เป็นเรื่องปกติเหมือนกับเลขาผมหรือคุณพรพัฒน์นั่นแหละตอนที่มาทำงานกับผมวันแรกก็สั่นซะจนผมนึกว่าจะต้องเปลี่ยนเลขาซะแล้วแต่สุดท้ายก็โอเค


เพราะงั้นเด็กตรงหน้าผมถึงได้น่าสนใจไง....แต่ผมก็ไม่ได้ออกอาการอะไรมากนัก...ผมคิดไว้แล้วล่ะว่าจะให้เขามาทำงานกับผม



“...”ผมจ้องเด็กตรงหน้าที่ยิ้มให้ผมด้วยใบหน้าเรียบเฉย...ผมกำลังคิดว่าอีกฝ่ายอาจเป็นโรคประสาทอ่อนๆ...ยิ้มได้ตลอดหรือไม่ควรจะให้มาฝึกงานกับผมดีนะ...เด็กคนเดิมยังยิ้มให้ผมก่อนที่เพื่อนข้างๆหันมามองและพอเห็นว่าผมจ้องไปอยู่ก็รีบตบหัวเพื่อนเบาๆก่อนจะก้มหัวขอโทษผมแล้วหันหน้ากลับไปฟังคำอธิบายตามเดิม




“เฮ่อ...”ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ



ทำไมรู้สึกเหมือนจะมีเรื่องเครียดๆเข้ามาในชีวิตเลยนะ



“....เพราะงั้นไม่ว่าจะทำงานตำแหน่งไหนหรือแผนกอะไรเราก็ควรจะมีความรับผิดชอบต่องานที่ได้รับมอบหมายและห้ามบอกว่าทำไม่ได้ถ้ายังไม่ได้ลองนะจ๊ะ...ที่พี่จะบอกก็มีเท่านี้แหละจ้าต่อไปขอเชิญคุณปภิณวิทย์  เทพเทศา...หรือคุณวิทย์...ตำแหน่งกรรมการผู้จัดการเชิญมาข้างหน้าด้วยค่ะ”เสียงของคุณวาริณดังขึ้นพร้อมๆกับเสียงตบมือของนักศึกษาทั้ง10ทำให้ผมลุกจากเก้าอี้ก่อนจะเดินไปข้างหน้าแทนที่คุณวิริณ




“สวัสดี...พวกคุณจะเรียกผมว่าคุณวิทย์หรือพี่วิทย์ก็ได้ตามใจ...ผมมาเพื่อจะเลือกและบอกว่าพวกคุณต้องไปทำงานที่ไหนเข้าใจนะครับ”ผมเอ่ออกไปด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ



“ครับ/ค่ะ”เสียงของนักศึกษาทั้ง10คนดังขึ้นพร้อมกัน



“ก่อนอื่นผมคงต้องถามก่อนว่าพวกคุณต้องการจะทำงานที่แผนกไหน...พร้อมแนะนำตัวสั้นๆ...เริ่มจากคุณ”ผมบอกนักศึกษาทั้งหมดด้วยใบหน้าเรียบเฉยก่อนจะจ้องให้นักศึกษาผู้หญิงคนที่นั่งอยู่หัวแถว



“อ่อ...นางสาว ญารัตร แสงทองคะ...ชื่อเล่นปุ้ย...อยากจะเข้าฝึกงานแผนกบุคคลค่ะ”คนแรกยืนขึ้นก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างติดขัดอาจจะเพราะผมจ้องอยู่ด้วยก็ได้มั้ง



ความจริงผมไม่ได้จ้องด้วยแค่มองเฉยๆต่างหาก...ไม่เข้าใจเลยว่าหน้าตาผมมันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?



จากนั้นคนต่อๆไปก็เริ่มแนะนำตัวกันไปเรื่อยๆซึ่งผมก็พยายามจดจำชื่อและหน้าตาของแต่ละคนให้ได้ถึงมันจะค่อนข้างยากแต่ผมค่อนข้างถนัดเรื่องนี้จนเคยมีข่าวออกมาว่าผมเป็นพวกชอบจับผิดชาวบ้าน



นักศึกษาทั้ง8คนได้แนะนำตัวเสร็จแล้วตอนนี้เหลืออยู่2คนซึ่งคนสุดท้ายเป็นคนที่ผมเล็งเอาไว้อยู่ไม่รู้ว่าจะอยากมาอยู่แผนกอะไรนะ...พอคิดไปคิดมาผมก็ว่าจะไม่เอาเด็กคนนี้มาทำงานด้วยแล้ว...นักศึกษาที่ยังไม่มีประสบการณ์อาจทำให้งานล่าช้าและมีโอกาสผิดพลาดค่อนข้างสูง



“ผมนาย พงศร  ไมรยราศ...ชื่อเล่นต้องครับ...อยากเข้าฝึกงานในแผนกเทคนิคครับ”ชายคนรองสุดท้ายเอ่ยขึ้นด้วยเสียงดังฟังชัดดูทะมัดทะแมงดี



และแล้วก็มาถึงคนสุดท้าย



“สวัสดีครับ...ผมชื่อนายปิณชาน์ สิวารัตนิวงศ์ครับ...ชื่อเล่นบัต...อยากเข้าฝึกงาน...แผนกไหนก็ได้ครับแต่อยากอยู่แผนกเดียวกับพี่นะครับ”สิ้นเสียงหวานเหมือนกำลังจีบหญิงของนักศึกษาคนสุดท้ายคิ้วผมข้างขวาผมก็กระตุกทันที



เด็กนี่...กล้าไม่ใช่เล่น



ตลอดการแนะนำตัวทำให้ผมมองนายปิณชาน์ได้มากขึ้นกว่าตอนที่นั่งอยู่...ชายผิวขาวสูงประมาณ180กว่า...คิดว่าน่าจะเท่าๆกับผมหน้าตาก็ดูดีน่าจะป๊อบในหมู่สาวๆน่าดู...ผมสีดำตามธรรมชาติที่ถูกสไลด์ตามสไตล์เกาหลีที่กำลังมาแรงทำให้เพิ่มความดูดีอีกหลายเท่า



แต่...ถึงบุคลิกจะดูดีแต่คำพูดจาที่ดูเหมือนไม่เคารพผู้ใหญ่นั่นควรจะสั่งสอนสักหน่อยใช่ไหม?



พึ่งเข้ามาแต่ก็ทำกิริยาไม่สุภาพแบบนี้เดี๋ยวได้ถูกเกลียดเอาหรอก...



ถึงผมจะจ้องแล้วปิณชาน์...ชื่อเล่นอะไรนะ?



อ้อ...บัต...นั่นแหละถึงเขาจะไม่กลัวสายตาที่ผมจ้องไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่กลัวคำที่ผมพูดนี่...ใครๆก็บอกว่าคำพูดผมมันฆ่าคนได้



ผมละอยากจะหัวเราะ



คำพูดที่ผมพูดส่วนมากมันคือความจริงที่หลายๆคนมองข้ามไปต่างหากล่ะ



มาดูกันว่าจะแน่สักแค่ไหน?...



นาย ปิณชาน์!!



“คุณคิดว่าที่ที่คุณอยู่ตอนนี้จะมาเล่นได้เหรอครับ?...ที่นี่ไม่ใช่มหาลัยและผมไม่ใช่เพื่อนคุณกรุณาวางตัวให้เหมาะสมด้วยคุณปิณชาน์”ผมบอกด้วยน้ำเสียงเย็นชาพร้อมๆกับจ้องหน้าคนตรงหน้าที่หุบยิ้มทันที



ดูท่าที่ผมทำจะได้ผลนะ



เขาต้องเรียนรู้อีกมากถ้าอยากที่จะอยู่และทำงานในบริษัทนี้



เพราะการทำงานมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ



“ผมขอโทษครับ...แต่สิ่งที่ผมพูดมันเป็นความจริงนะครับ”ปิณชาน์เอ่ยออกมาด้วยความสำนึกอันนี้ผมสัมผัสได้และกำลังจะให้อภัยแต่สิ่งที่เขาพูดตามมาทำให้ผมกลืนคำว่าอภัยลงคอไปจดหมด...แถมยังมีการส่งยิ้มมาปิดท้ายด้วย



นี่ผมกำลังถูกเล่นปีนเกลียว?



ฮะฮะฮะ...อยากขำชะมัดเลย...พึ่งเคยเจอเรื่องแบบนี้ครั้งแรก...น่าสนุกดีนะ



เหมือนว่าเขาจะรู้ว่าผมไม่ได้โกรธจริงจังเพียงแค่อยากสั่งสอนให้รู้เท่านั้น...แล้วเขารู้ได้ยังไงล่ะ?



คนที่จะรู้ว่าความจริงผมเป็นคนยังไงมีแค่คนในครอบครัวเท่านั้น...แล้วเด็กที่พึ่งเจอกันไม่กี่ชั่วโมงจะมองผมออกขนาดนั้นเลยเหรอ?



ขนาดพนักงานในบริษัท...ไม่สิ...เอาใกล้ๆกว่านั้น...ขนาดเลขาผมที่ทำงานด้วยกันทุกวันยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำแล้วอีกฝ่ายเป็นใครกัน?




แต่ผมไม่คิดว่าเขาจะมองผมออกทั้งหมดหรอก...มีคนมากหมายหลากหลายที่อยากเลี่ยงผมแต่เขาต้องการจะอยู่ใกล้ๆผม...งั้นถ้าอยากมาอยู่ด้วยก็มาเจอกันสักตั้งเป็นไงล่ะนายปิณชาน์แล้วจะได้รู้กันว่าสิ่งที่นายแสดงออกมันคือการรู้ถึงตัวตนจริงๆของผมหรือว่าแค่ความกล้าหาญเข้าขั้นบ้าบิ่นกันแน่



“สำหรับพวกคุณ...ผมจะให้ไปฝึกงานตามแผนกที่ต้องการได้...ส่วนคุณ...”ผมหันไปบอกนักศึกษาทั้ง9คนที่มองมาทางผมสลับกับเพื่อนตัวเอง



“คำขานล่ะ”ผมถามขึ้นเมื่อทั้งห้องยังตกอยู่ในความเงียบ



“ครับ/ค่ะ”นักศึกษาทั้ง9ขานรับอย่างพร้อมเพียง



“ไปหาคุณวิริณคนที่อยู่เมื่อสักครู่นี้แล้วบอกว่าผมให้พวกคุณไปที่แผนกไหนบ้างหลังจากนั้นเธอจะพาพวกคุณไปเอง...เข้าใจไหม?”ผมเอ่ยเสียงเรียบ



“ครับ/ค่ะ”เสียงขานรับดังขึ้นพร้อมกับก่อนจะค่อยๆทยอยลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกจากห้องไปก่อนจะออกไปมีการมองไปที่นาย ปิณชาน์ก่อนจะส่งสายตาประมาณว่า



‘ ขอให้โชคดีนะ’



เฮ่อ...เด็กสมัยนี้นี่



“ส่วนคุณ”ผมหันไปเรียกเมื่อนักศึกษาที่เหลือออกจากห้องไปหมดแล้ว



“ครับพี่วิทย์”คนต้องหน้าขานรับผมเสียงดังแถมยังยืนตรงด้วย



ท่าทางตลกดีแฮะ



ไม่ได้ๆห้ามหลุดตรงนี้เด็ดขาดนะ



“อยากมาทำงานกับผมเหรอ?”ผมถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ



“ครับ”ปิณชาน์เอ่ยเสียงหนักแน่นจนผมต้องแอบยิ้มที่มุมปาก



“ผมไม่ต้องการคนที่ไม่มีความสามารถ”ผมบอกออกไปตามตรง



“ผมมั่นใจว่าจะทำให้พี่ต้องการผมได้ครับ”คำพูดที่ส่อสองแง่สองง่ามดังขึ้นพร้อมกับสายตาที่เป็นประกายบ่งบอกว่าคนตรงหน้าเอาจริงมากกับคำพูดนี้



“หึ...งั้นมาลองดูหน่อยไหมล่ะ?”ผมบอกเบาๆแต่เพียงแค่นั้นก็ทำให้เด็กตรงหน้าส่งยิ้มกว้างพร้อมกับพยักหน้ารัวๆ



“รบกวนด้วยครับ”



หลังจากนั้นผมก็พาปิณชาน์...ผมควรจะเรียกชื่อเล่นเขาดีไหม?



หรือควรจะชื่อจริงดี?



ชื่อจริงละกันเพราะผมไม่ได้สนิทกับเขาถึงขนาดจะเรียกชื่อเล่นหรอก...ขนาดเลขาตัวเองยังเรียกชื่อจริงเลยนิ



ก็นั่นล่ะ...หลังจากนั้นผมก็พาปิณชาน์ขึ้นมาที่ชั้น9แล้วเข้ามที่ห้องทำงานผม...ถึงจะเรียกว่าห้องทำงานแต่ก็เรียกว่าเหมือนออฟฟิชขนาดเล็กแหละเพราะภายในห้องมีลูกน้องและเลขาผมรวมแล้ว5คน...เมื่อเปิดเข้าไปด้านหน้าก็จะเจอกับคุณพรพิมพ์ซึ่งก็คล้ายฝ่ายประชาสัมพันธ์เวลามีคนมาก็จะมาติดต่อที่เธอนี่แหละ...




คนต่อมาคือนาย วีรล เป็นคนที่ช่วยผมในการรวบรวมเอกสารที่จำเป็นก่อนจะนำมาให้ผม...อีกคนคือนาย ประพจน์ เป็นคนที่ดูแลเรื่องระบบคอมพิวเตอร์เพราะผมค่อนข้างไม่ถนัดพวกเทคโนโลยีเลยจริงๆและคนสุดท้ายคือ นาง มารญา เป็นคนที่ช่วยผมในการติดต่อและประสานงานกับแผนกต่างๆ



อ้อ...รู้สึกว่าผมจะลืมบอกไปว่าสีประจำชั้น9นี้คือสีฟ้า...แต่เป็นฟ้าโทนสว่างดูสบายตาเหมือนได้ลอยอยู่บนท้องฟ้าเลย



ส่วนคนที่5ก็เลขาผมนั่นแหละ...ทั้ง5คนเป็นคนที่ผมคัดเลือกด้วยตัวเองว่าไว้ใจได้และมีความรับผิดชอบสูง



ผมได้พาปิณชาน์มาแนะนำตัวกับทั้ง5คนก่อนจะให้เขาตามผมเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวเพื่อสั่งงาน...ผมเดินมานั่งที่เก้าอี้กลางห้องแล้วเงยหน้ามองปิณชาน์ที่เดินเข้ามาที่ผมที่โต๊ะด้วยท่าทางสงบเสงี่ยม



“เป็นไงบ้าง...จำพวกพี่เขาได้ไหม?”ผมถามคนตรงหน้าออกไป



“ครับ...ผมมั่นใจว่าจะสามารถสนิทกับพี่ๆทุกคนได้ครับ”ปิณชาน์ตอบเสียงดังฟังชัดก่อนจะยิ้มให้ผม...แต่ไม่ใช่ยิ้มกว้างแบบตอนแรกแล้วล่ะ



ยิ้มแบบนี้ค่อยน่าดูหน่อย



“ก็ดี”



“กับพี่วิทย์ด้วยนะครับ”ประโยคต่อมาทำให้ผมชะงักก่อนจะจ้องปิณชาน์เขม็ง



“การประจบสอพลอไม่ได้ทำให้คุณได้Aในใบเกรดหรอกนะ”ผมพูดออกไปตามตรง




การสนิทกันอาจทำให้ผมให้Aกับเขาไปง่ายๆ...คงจะคิดแบบนั้นสินะ



แต่เสียใจด้วยที่ผมเป็นคนที่ชอบมองการกระทำมากกว่าคำพูด



“ผมไม่ได้ต้องการAหรอกครับ...เกรดไม่ได้เป็นตัวบ่งบอกถึงความสามารถในการทำงานของคน”ปิณชาน์ตอบผมด้วยน้ำเสียงแน่วแน่



“แต่เกรดเป็นตัวบ่งบอกถึงความรับผิดชอบต่อสิ่งที่ได้รับ”ผมเองก็ตอบกลับไปเช่นกัน
ถ้าคิดว่าจะชนะผมได้ก็มาลองดู



“ก็ใช่ครับ...แต่ผมอยากได้ความเชื่อใจจากพี่นะ...แล้วพี่น่ะไม่ได้ชื่อพี่วิทย์ไม่ใช่เหรอครับ?”สิ้นคำถามของปิณชาน์ผมก็ยืนขึ้นทันที



“คุณ...หมายความว่ายังไง?”ผมถามด้วยน้ำเสียงที่กดดัน



บอกว่าวิทย์ไม่ใช่ชื่อผมงั้นเหรอ?



เด็กที่พึ่งรู้จักกันทำไมถึงได้รู้เรื่องนี้ล่ะ?



“ก็ถ้าจำไม่ผิด...ไม่น่าใช่พี่วิทย์แต่เป็น... ‘พี่คุณ’ ..ใช่รึเปล่าครับ?”ปิณชาน์บอกผมด้วยรอยยิ้ม



“...”ผมถึงกลับไปไม่ถูกเลย...ทำไมถึงรู้ชื่อเล่นจริงๆผมได้



ขนาดคนในบริษัทยังไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลย



แล้วทำไมเด็กนี่ถึง...



“เงียบแปลว่าถูกสินะแต่เท่าที่ดูคนในบริษัทคงไม่มีใครรู้ใช่ไหมครับ?...แบบนี้ก็เหมือนผมเป็นคนเดียวที่รู้เลยสิ...ดีใจจังเลย”ปิณชาน์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริง



“ทำไมคุณถึงรู้เรื่องนี้?!”ผมจ้องหน้าเขาเขม็งก่อนจะถามออกไปด้วยน้ำเสียงร้อนรน



“งั้นเรามาเล่นเกมส์กันไหม?...ถ้าผมบอกผิดแม้แต่ครั้งเดียวผมจะยอมบอกว่าผมรู้ได้ยังไง?”ปิณชาน์ถามด้วยน้ำเสียงที่นึกสนุกและแววตาที่เป็นประกาย



“ทำไมผมต้องเล่นด้วย?...มันไม่จำเป็นสักนิด”ผบอกออกไปตามตรง



ทำไมผมต้องมาทำตามที่เด็กคนนึงสั่งด้วยล่ะ



ฝันไปเถอะ!!



“งั้นก็ไม่เป็นไร...พี่คุณก็แค่ไม่รู้ต่อไปเท่านั้นเอง”ปิณชาน์บอกด้วยน้ำเสียงสบายๆ



“ห้ามเรียกชื่อนั้นนะ!!”ผมตะโกนขึ้นทันที



ชื่อน่าอายนั่นผมไม่ต้องการให้ใครรู้และเรียกทั้งนั้น...โดยเฉพาะกับเด็กที่พึ่งรู้จักกันแบบนี้



“ถ้างั้นก็มาเล่นเกมส์กัน...ไม่งั้นผมจะเรียกแบบนี้ทุกวันเลย”ปิณชาน์บอกเบาๆก่อนจะขยับหน้าเข้ามาใกล้ๆผม



ทำไมผมรู้สึกว่าตัวเองถูกต้อนอยู่ได้ละเนี่ย



นี่ผมไม่มีทางเลือกแล้วใช่ไหม?



“...ก็ได้...ว่ามาสิ”ผมเม้มปากแน่นก่อนจะเอ่ยออกไปเสียงเบา



“ผมจะพูดข้อมูลของพี่คุณวันละ1อย่างถ้าวันไหนผมตอบผิดผมจะบอกว่าผมรู้เรื่องนี้ได้ยังไง”ปิณชาน์พูดขึ้นทันดีด้วยแววตาที่เป็นประกายเหมือนกำลังมีความสุขอยู่เลย



“แล้วจะรู้ได้ยังไงล่ะ...ไม่แน่นะผมอาจจะโกหกคุณก็ได้”ผมถามออกไปตามตรง



เขาเอาอะไรมามั่นใจว่าผมจะไม่โกง



โดยเฉพาะเรื่องที่เขาพูดจะเป็นเรื่องของผม...ถ้าผมบอกว่าไม่จริงเขาก็แพ้แล้ว



“งั้นเริ่มตั้งแต่วันนี้เลย...ข้อแรก...พี่จะไม่โกหกเพราะพี่เป็นคนที่มีความสื่อสัตย์สูงมาก...ผมมั่นใจ...และอีกอย่างนึงคือ...ผมเชื่อใจพี่”ปิณชาน์บอกผมพร้อมรอยยิ้ม...



รอยยิ้มที่ดูมีความสุขมากเมื่อพูดถึงผม



ผมไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมเขาถึงได้มาเชื่อใจผมแบบนี้



แต่ข้อแรกที่เขาบอก...



มันเป็นความจริง

.............................................................................


สวัสดีคะ


มาต่อแล้วนะคะ


ความจริงจะมาต่อตั้งแต่เมื่อวานแต่เกิดมีธุระเข้ามากระทันหันน่ะคะ


ครั้งนี้เราจะเว้นวรรคให้สั้นลงแล้วนะคะ


มีอะไรสามารถติชมได้คะ


ตอนนี้ได้เปิดตัวพระเอกของเราแล้วนะคะ...มาดูกันต่อว่าความสัมพันธ์ของคู่นี้จะไปต่อในทิศทางไหน


ติดตามกันต่อในตอนหน้าด้วยนะคะ :mew1:


ขอขอบคุณทุกๆคอมเม้นท์และทุกๆกำลังที่มีให้นะคะ...ทั้งคนที่ตามมาจากเรื่องก่อนและคนอ่านหน้าใหม่ด้วยนะ


ขอฝากเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ


ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้านะ :bye2:


nicedog

♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-09-2015 12:39:07 โดย nicedog »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
พี่คุณกำลังถูกบัตจีบอยู่รู้ตัวหรือเปล่าค้าา :hao7: น้องไม่ได้ปีนเกลียวอย่างที่พี่เข้าใจสักนิดเลยนะคะนั่น ^^

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
น้องบัตรุกเร็วนะคะเนี่ย

แต่พี่คุณการ์ดแข็งกว่าพี่นัทเยอะะะะเลยนะ


สุ้ๆนะน้องงง XD

ออฟไลน์ RoseBullet

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1027
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-2
แบบนี้แสดงว่าตอนพี่คุณไปเล่นกับบรรดาน้องหมา น้องบัตน่าจะแอบเห็นอยู่ใช่ไหมเนี่ย
ถึงได้รู้ทั้งข้อมูลส่วนตัว รู้ทั้งนิสัยใจคอ แล้วก็ดูไม่กลัวพี่คุณด้วย
ส่วนตัวชอบฝ่ายรุกอายุน้อยกว่าอยู่แล้วค่ะ โดยเฉพาะเมะลูกหมาตัวโตนี่ก็ช๊อบชอบ
เวลาเข้ามาอ้อนเข้ามาคลอเคลียแล้วรู้สึกมุ้งมิ้งมากมาย รอติดตามต่อไปค่า

ออฟไลน์ Zelsy

  • เพราะ "รัก" คำเดียวเท่านั้น
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-2
มาตามเรื่องนี้ด้วยยยย พี่คุณกับน้องบัต :hao7:

ออฟไลน์ nicedog

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +366/-0

◣♥◥ อาณาเขตรักที่3►►ถึงเจ้าของสุนัข






“วิ๊วววว~...”ปภิณวิทย์ผิวปากอยู่หน้ารั้วบ้านหลังเดิมๆ


อย่าถามนะว่าหลังจากนั้นมันเป็นยังไง?


ก็ได้ๆ...งั้นขอย้อนกลับไปหน่อยละกัน


“ผมพูดถูกไหมครับพี่คุณ?”ปิณชาน์ถามผมด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความมั่นใจ


“...แล้วจะทำไม?”ผมไม่ตอบแต่ถามกลับไปแทน


ใครจะไปยอมบอกว่า...


ถูกต้องนะครับ!!


งั้นเหรอ?...ฝันไปเถอะ!


“ฮะฮะฮะ...พี่นี่นะ...เลี่ยงเก่งจังครับแต่เอาเถอะ...ครั้งนี้ผมยอมก็ได้...ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ก่อนกลับบ้านผมจะเข้ามาหาพี่ที่นี่แล้วบอก1ข้อในทุกๆวันได้ไหมครับ?”ปิณชาน์บอกผมหลังจากที่หัวเราะเสร็จ


ทำไมเขาถึงได้อารมณ์ดีแบบนี้นะ?


มีเรื่องอะไรดีๆเกิดขึ้นงั้นเหรอ?


ผมมองท่าทางของปิณชาน์ที่ดูร่าเริงเกินเหตุ...ทั้งปาก ทั้งตา ทั้งหน้าและท่าทางดูยังไงก็ดูเหมือนคนที่มีความสุขมากๆ


ไม่เข้าใจเลยจริงๆ


“ทำไมถึงได้ดูมีความสุขแบบนั้นล่ะ?”ผมไม่ตอบคำถามแต่ถามกลับอีกครั้งนึงด้วยความอยากรู้


“เพราะได้อยู่ข้างๆพี่ไง”ปิณชาน์ตอบผมกลับมาแทบจะทันทีแถมยังยิ้มกว้างด้วย


แต่คำตอบของเขาไม่ได้ไขข้อกระจ่างให้ผมได้เลยสักนิดเดียว


“ข้างผม?...หมายความว่ายังไง?”ผมถามต่อไปอีก...ผมมั่นใจว่าเรื่องนี้ต้องมีอะไรเกี่ยวกับผมแน่นอน


แต่ผมไม่รู้ว่าคืออะไร


และผมต้องการที่จะรู้


“บอกไม่ได้ครับ...ถ้าผมตอบผิดผมจะบอก1อย่างที่พี่อยากรู้ตามนี้นะครับ?...อ้อ...แล้วคำตอบผมล่ะผมมาหาพี่ก่อนเลิกงานได้ไหม?”ปิณชาน์ถามขึ้นอีกครั้งด้วยรอยยิ้ม
ผมไม่เข้าใจเขาจริงๆ


ทำไมผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะแพ้นะ


“เข้าใจแล้วๆ...กลับไปได้แล้ว”ผมบอกปัด...ถึงจะตื้อถามยังไงก็คงไม่ได้คำตอบอยู่ดีสินนะ


ถ้างั้นผมจะรอวันที่นาย ปิณชาน์ จะต้องแพ้


ไม่มีทางที่เขาจะรู้ทุกเรื่องของผมหรอก


เพราะบางอย่างผมยังไม่รู้ตัวเองเลย


“แล้วเจอกันพรุ่งนี้ครับ...พี่คุณ”ปิณชาน์บอกลาผมพร้อมรอยยิ้ม


“บอกว่าอย่าเรียกไง!!”ผมตะโกนขึ้นทันทีแต่ก็ไม่ทันแล้ว ปิณชาน์หายแว๊บไปเลย


ตุบ! ตุบ! ตุบ!


ผมรู้สึกเหมือนเส้นเลือดในสมองกำลังเต้นตุบๆถี่รัว


ทั้งๆที่ไม่รู้สึกเครียดแต่กับปวดหัว


“ให้ตายเถอะ...”ผมพึมพำเบาๆก่อนจะตั้งสติลบเรื่องของปิณชาน์ออกจากหัวและเริ่มอ่านเอกสารที่พึ่งเข้ามาใหม่เมื่อสักครู่นี้


ผมใช้เวลาในการอ่านเอกสารประมาณชั่วโมงกว่าๆก่อนจะจัดเรียงเอกสารให้เรียบร้อยและเดินออกจากห้องทำงานเพื่อลงไปที่จอดรถ


“จะกลับแล้วเหรอค่ะ?”คุณพรพัฒน์ถามผมด้วยรอยยิ้ม


“ใช่...ได้เวลาเลิกงานแล้วคุณกลับเลยก็ได้งานที่เหลือค่อยมาต่อพรุ่งนี้”ผมตอบคุณพรพัฒน์ก่อนจะบอกออกไปเมื่มองดูงานที่วางอยู่เต็มโต๊ะของเธอ


“ขอบคุณค่ะคุณวิทย์”เธอยกมือไหว้ผมก่อนจะเริ่มเก็บเอกสารให้เป็นระเบียบ


ผมขับรถออกมาจากบริษัท...วันนี้ใช้เวลาค่อนข้างนานกว่าจะกลับมาถึงคอนโดเพราะรถติดมากกว่าปกติ...เมื่อเลี้ยวรถมาจอดในที่จอดรถแล้วผมก็ลงจากรถพร้อมทั้งดูนาฬิกาข้อมือ


“6โมงเหรอ?”ผมพึมพำเบาๆพร้อมกับใช้ความคิด


วันนี้ผมอยากไปเล่นกับเหล่าน้องๆผมจังเลยแถมมีเรื่องระบายตั้งเยอะแยะ...แต่ก็ไม่รู้ว่าเจ้าของพวกมันจะกลับมารึยัง?


ถ้ากลับมาแล้วผมคงต้องเดินกลับมา


ถ้างั้นไม่ต้องเสียเวลาเดินไปจะดีกว่าไหม?


แต่ก็ไม่อยากเก็บความเครียดไว้เยอะๆนี่นา


เอายังไงดีนะ


“...ถือว่าไปเดินออกกำลังกายละกัน”



และปัจจุบันผมก็มายืนผิวปากอยู่หน้ารั้วนี่แหละครับ


ผมด่อมๆมองๆอยู่น่ารั้วสักพักก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อรู้สึกว่าเจ้าของจะยังไม่กลับ...ถือว่าเป็นโชคดีของผมเลยล่ะ


โฮ่ง!


โฮ่ง!


โฮ่ง!


 “อ่า~...น้องๆของพี่คุณ...มานี่มา...คิดถึงที่สุดเลย~”ผมยิ้มหน้าบานทันทีเมื่อสุนัขทั้ง4ตัววิ่งมาทางผมก่อนจะกระโดดเกาะรั้ว


“ไงสาวสวยเรนจัง...ฮื้ออ~...ทำไมหนูดูผอมจังเลยล่ะ...ได้กินข้าวครบทุกมื้อไหมค่ะ?”ผมถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง


ก่อนนจะเปลี่ยนไปลูบซัมเมอร์ไซบีเรียนสีน้ำตาลบ้าง


“สุดหล่อของพี่...เป็นไงบ้างครับ?...สบายดีไหมเอ่ย?”ผมถามพร้อมกับกอดซัมเมอร์แน่น
พันธุ์ไซบีเรียนเนี่ยขนนุ่มจริงๆเลย


ผมล่ะชอบสุดๆเลย


โฮ่ง!


“อ๊ะ...รู้แล้วๆพี่ไม่ลืมเราหรอกน่าสปิง...ฮื้มม~..หนุ่มหล่อของพี่...น่ารักที่สุดเลย”ผมหันไปตามเสียงเห่าเรียกของสปิงก่อนจะลูบหัวของมันเบาๆโดยที่ยังไม่ปล่อยซัมเมอร์ออกจากอ้อมกอด


เวลาที่ได้อยู่กับพวกสุนัขนี่เหมือนลืมความเครียดทั้งหมดที่เจอมาเลยนะ


ผมล่ะอยากเลี้ยงสุนัขสัก2ตัวจะได้กอด หอมและฟัดมันทั้งวันเลย...แต่ด้วยความที่ผมอยู่ที่คอนโดทำให้ไม่อนุญาติให้เลี้ยงสุนัขได้ทำให้ผมรู้สึกเศร้าเหมือนกันแต่พอคิดไปคิดมา...ผมเองต้องทำงานเกือบทุกวันแถมยังกลับบ้านเย็นอีกการที่เลี้ยงพวกมันผมคงจะให้เวลากับพวกมันได้ไม่ดีพอ


ถ้าผมไม่มีทั้งเวลาและความพร้อมผมก็ไม่ควรที่จะเลี้ยง


เพราะงั้นก็ขอมาเล่นที่นี่แทนละกันนะ


โฮ่ง!


“โอ๊ะ...รู้แล้วๆ...จะเล่นอันนี้เหรอ...ว้าว~...ของเล่นใหม่ด้วยงั้นเหรอ?”ผมถามเรนที่คาบลูกบอลยางสีแดงสลับน้ำเงินมาให้ผม


ไม่อยากจะบอกหรอกนะว่าของเล่นเกือบทุกชิ้นของที่นี่น่ะผ่านมือผมมาหมดแล้ว...ถ้าเกิดมีคดีอะไรเกิดขึ้นแล้วตรวจสอบลายนิ้วมือละก็ผมได้เป็นผู้ต้องสงสัยอันดับ1แน่ๆ


หื้ออ~...รู้สึกเหมือนผมลืมอะไรไป


“อ๊ะ...ออมทั่มอยู่ไหน?”ผมพึมพำพร้อมกับมองไปรอบๆแต่ก็ไม่เห็นวี่แววของสุนัขพันธุ์โกลเด้นขนสีน้ำตาลเข้มเลยสักนิด


หายไปไหน?


“ออมทั่ม!”ผมลองตะโกนเรียกดูแต่ก็ไม่เห็นวี่แววของมันเลย


รู้สึกใจไม่ดีเลยแฮะ


“ออทั่ม!!!”ผมตะโกนเรียกเสียงดังขึ้น


ตึก ตึก ตึก


“อ่า~...ออทั่ม”ผมได้ยินเสียงฝีเท่าพร้อมๆกับโกลเด้นสีน้ำตาเข้มเดินมาทางนี้อย่างช้าๆ
ผิดปกติสุดๆเลย


ปกติออทั่มเป็นสาวร่าเริงไม่มีทางที่จะค่อยๆเดินมาแบบนี้แน่


“เป็นอะไรออทั่ม...เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”ผมนั่งลงตรงหน้าของออทั่มเพราะมันไม่ยอมกระโดดขึ้นมาเหมือนทุกทีทำให้ผมรู้สึกกังวลมาก


หงิ๋งงง~


เสียงครางเบาๆดังขึ้นเมื่อผมยื่นมือเข้าไปลูบมันเบาๆ...รั้วของที่นี่มีช่องว่างอยู่ผมเลยยื่นมือเข้าไปได้อย่างสบายๆ


“...เป็นอะไรไปฮึ?”ผมถามเบาๆแต่มันคงตอบผมไม่ได้หรอก


ถ้าตอบออกมาจริงๆผมนี่แหละที่จะวิ่งน่ะ


ว่าแต่เจ้าของเขาจะรู้ไหมนะว่าออทั่มไม่ปกติน่ะ?


หรือบางทีอาจจะป่วยอยู่ก็ได้?


ต้องพาไปหาหมอ?


ไม่สิถ้าเจ้าของกลับมาแล้วไม่เจอได้เกิดเรื่องแน่ๆ


ผมว่าเจ้าของน่าจะรู้นะเพราะการที่อยู่ด้วยกันทุกๆวันเมื่อมีบางอย่างผิดปกติก็คงจะสังเกตุเห็นได้ไม่ยาก...แต่ถ้าเจ้าของไม่สังเกตล่ะ


แล้วถ้าเกิดอาการหนักขึ้นมา


“...โอ๊ย!...เครียด...ทำไงดีเนี่ย?”ผมพึมพำขณะที่ลูบออทั่มอยู่ไม่ห่าง


ผมควรจะบอกเจ้าของพวกมันดีไหม?


ถ้าบอกเจ้าของก็คงรู้ว่ามีคนมีเล่นกับสุนัขของเขาบ่อยๆแต่ว่าผมเองก็ไม่ได้สร้างความเสียหายอะไรให้นี่นา...เพราะงั้นผมก็ไม่ควรจะกลัวใช่ไหม?


“งั้นบอกก็ได้”ผมพึมพำออกมาเมื่อตัดสินใจแล้ว


เอ๊ะ...แล้วผมจะบอกเจ้าของยังไงดีล่ะ?


เบอร์ก็ไม่มี


ชื่อก็ไม่รู้จัก


“อืมม~...”ผมกำลังใช้ความคิดอย่างหนักเลยล่ะ...มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆที่จะหาเจ้าของในตอนนี้....ถ้าจะให้รอจนเจ้าของกลับมามันก็ดูเหมือนพวกโรคจิตที่มายืนรออยู่หน้าบ้านใช่ไหม?


“จริงสิ!...แบบนี้ก็ได้นี่นา”อยู่ๆในหัวผมก็ผุดความคิดนึงขึ้นมา


ผมหยิบปากกาที่แหน็บอยู่ที่กระเป๋าเสื้อออกมาพร้อมๆกับกระดาษโน๊ตแผ่นเล็กที่ผมมักจะพกติดตัวไว้เสมอเผื่อมีเรื่องที่ต้องจดจะได้ไม่ต้องเสียเวลาในการหากระดาษ


“......อืม~...ประมาณนี้พอมั้ง”ผมเขียนข้อความบางอย่างลงในโน้ตแผ่นเล็กก่อนจะชูขึ้นพร้อมกับพึมพำเบาๆแล้วเดินไปที่ประตูหน้า


“....แบบนี้ก็โอเค”ผมพูดขึ้นเบาๆเมื่อติดกระดาษโน้ตที่รั้วตรงประตูเปิดเข้าออกด้านหน้า


“สปิง...ซัมเมอร์...เรน...ดูแลออทั่มดีๆด้วยนะ...ออทั่มหายเร็วๆนะเดี๋ยวพี่คุณจะมาหาใหม่”ผทบอกลาสุนัขทั้ง4ตัวด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินกลับไป


ระหว่างทางที่เดินกลับเรื่องของนายปิณชาน์ก็ผุดขึ้นมาในหัวผมอีกครั้งนึง...จากคำพูดของเขาทำให้ผมคิดได้ว่าจะเคยเจอกันหรือรู้จักมาก่อนแน่ๆแต่ผมไม่รู้สึกคุ้นทั้งชื่อหรือหน้าตาของเขาเลยสักนิด...และผมไม่ใช่คนขี้ลืมด้วย


ตกลงนายเป็นใครกันแน่นะ...


นาย ปิณชาน์ สิวารัตนิวงศ์

.............................................................................................
สวัสดีคะ


มาอัพตอนต่อไปแล้วนะ


ตอนนี้ค่อนข้างสั้นไว้จะมาแก้ตัวให้ยาวขึ้นตอนหน้านะคะ


ขอสปอยนิดนึงว่าตอนหน้าพระเอกเราจะเป็นคนเล่าเรื่องคะ


วันก่อนเราได้ไปดู Jurassic World มาทำให้รู้สึกอยากแต่งเรื่องระหว่างมนุษย์กับไดโนเสาร์มากถ้าอดใจไม่ไหวจริงๆเพื่อนๆอาจได้อ่านนิยายแนวใหม่จากเราก็ได้นะคะ


ขอขอบคุณทุกๆกำลังใจและทุกๆคอมเม้นท์นะคะ


ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้าเร็วๆนี้คะ


nicedog


♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-09-2015 12:40:32 โดย nicedog »

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
เริ่มมีการสื่อสารระหว่างกันแล้วสิน้าา :-[ ..

ออฟไลน์ HanATarO

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-2
เราว่า น้องบัต ต้องเป็นเจ้าของหมาน้อยทั้งสี่ตัวแน่เลย

อ่านตอนที่ พี่คุณ เล่นกับน้องหมาแล้วอยากเล่นบ้างจัง อยากเลี้ยงด้วย แต่ที่บ้านไม่อำนวยเลยอดเลี้ยง

รอตอนต่อไปจ้า

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
แรพเตอร์ๆๆๆๆๆๆ น่ารักมากกกกกค่ะ เกือบจะคล้ายๆกับน้องหมานะ แต่มันโครตดุไปหน่อยยยยย

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6774
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6

ออฟไลน์ poppycake

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2670
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-4
น้องบัตนี่เจ้าของนุ้งหมาทั้ง 4 ตัวชัดๆเรยพี่คุณ
เอะใจเร็วๆสิพี่คุณ~~~~!! 5555

ปล. คนกะไดโนเสาร์ น่าสนมากๆเรยคร้าาา *0*

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด