Once again ถ้าครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน : UP Chapter 23 (The end) 25/02/2015
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Once again ถ้าครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน : UP Chapter 23 (The end) 25/02/2015  (อ่าน 47098 ครั้ง)

ออฟไลน์ เกรียนเหมียว

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 83
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
 :angry2:  อยากกระโดถีบทั้งพระเอก ทั้งสีครามทั้งน้องพระเอก เรื่องนี้รวมฮิตคนน่า :beat: จริงๆ

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8217
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11
เฮ้ออออ. เมื่อไหร่จะพูดความจริงกันซะที. อึดอัดมากเนื้อเรื่อง

ออฟไลน์ Melonlove

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 257
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-1
 :เฮ้อ: เฮ้อ เมื่อไหร่โรมจะหลุดพ้นสักที

ออฟไลน์ RedQueen

  • Memois Of A Calamity Queen
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 237
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
อย่าห้ามพี่ วันนี้แหละ พี่จะเอาเลือดหัวอิพี่คีย์มันออกให้จงด้ายยยยยยยยย :z6:

ออฟไลน์ ปลายฝัน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 39
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
อิ่มดีจังเรื่องนี้อืดเต็มท้องเลย
ไม่เคลียสักอย่าง
ไม่ได้จะตินะค่ะ
สนุกดีค่ะแต่
จะมาอ่านอีกทีตอนจบละกัน
มันเยอะจนค้างคาจนน่าเบื่อไปบ้าง
ความรู้สึกตัวละครค่อนข้างสับสนแบบแปลกๆ
อยากปกป้องเขาแต่อารมณ์ร้ายอันนี้ยังไม่แปลกเท่าทำร้ายกันเว่อร์ยังไงไม่รู้
 :mew2: :mew2: :mew2: :mew2: :mew2: :mew2: :mew2: :mew2:

ออฟไลน์ สองโซ่แซ่กุญแจมือ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 56
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-1



Once again ถ้าครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน
Chapter 16 : Let it burned while I cried


ซ่า ..

ผมคว้าแก้วในมือเขา มาสาดหน้าเขา ..อยากให้มันช่วยเรียกสติของเขาได้บ้าง อย่างน้อยสักนิดก็ยังดี เพราะตอนนี้เขาราวกับคนเลวๆที่มองไม่เห็นอะไร

“..พี่ไม่ต้องมายุ่งกับผมแล้วนะ ..ถือว่าผมขอร้อง อยากทำอะไรอีกก็เชิญ อยากเอาอะไรไปจากผมอีก ก็เอาไปเลย แต่สิ่งหนึ่งที่พี่เอาไปไม่ได้คือศักดิ์ศรีผม”

“...”

“ผมไม่รู้หรอกนะ ว่าอะไรที่ทำให้พี่เกลียดผม..ถ้าหากว่าเป็นตอนที่ผมหนีที่ไป ผมก็รู้สึกว่าผมคิดถูกแล้วที่ไม่อยู่กับพี่ซะตั้งแต่ตอนนั้น เพราะมันคงจะทำให้ผมผิดหวังในตัวพี่มากกว่านี้อีกหลายเท่า”


 ผมเดินออกมาโดยไม่ได้หวังว่าเขาจะตามออกมา มันดีแล้วที่เขาเลือกจะพูดแบบนั้น ..ผมจะได้รู้ว่าจริงๆแล้วเขาคิดยังไงกับผม ถึงหลายๆการกระทำมันจะฟ้องว่าเขารู้สึกยังไงกับผม ..แต่ผมก็เลือกที่จะมองข้ามไป  และครั้งนี้..ความสัมพันธ์ที่อธิบายไม่ได้ระหว่างผมกับเขา มันจะได้จบลงสักที

ฝูงคนมากมายแทรกกันจนแทบไม่มีช่องให้หายใจเลยด้วยซ้ำ นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ผมไม่ชอบมาที่แบบนี้ ในระหว่างที่ผมเดินฝ่าฝูงคนมากมายอยู่นั้น ก็มีมือของใครบางคนจับมือผมและเดินลากนำหน้าไป ..นี่วันนี้ทั้งวันผมโดนฉุดกระชากลากถูเยอะไปแล้วนะ พอพ้นเขตที่แน่นไปด้วยผู้คน ผมก็สะบัดมือตัวเองกลับมา และมองหน้าคนที่พาออกมาอย่างเอาเรื่อง

“เคย์ ?”

“ครับ ผมแค่เห็นคุณเดินเบียดคนอยู่เลยอยากจะช่วยให้คุณออกมาด้านนอกง่ายๆ ..แล้วคีย์ละครับ ? ไม่ได้จะกลับด้วยกันเหรอ”

“ผมถามจริงๆนะ คุณไม่รู้จักนิสัยพี่คุณจริงๆเหรอ”

“เพราะรู้ไงครับ ..ผมถึงได้ตามคุณมา”

“แล้วตามมาทำไม ? มาสมเพชผมเหรอ พวกคุณมันก็นิสัยพอกัน”  แทบเรียกได้ว่าผมพาลทุกคนไปแล้ว เพราะพวกเขาทั้งนั้นที่ทำให้ผมรู้สึกแย่

“..ถ้าคุณไม่สบายใจขนาดนั้น ..ไปเที่ยวกับผมไหมละ ? แค่พรุ่งนี้วันเดียว ผมแค่อยากให้คุณลืมว่าคุณผ่านอะไรมาบ้าง ..มันอาจจะดีก็ได้นะ ถ้าหากคุณพักผ่อนซะบ้าง”

“แล้วผมไว้ใจคุณได้เหรอ ?”

“ไม่หรอก คุณไว้ใจผมไม่ได้ แต่ผมไว้ใจคุณนะ”  ผมมองหาความจริงใจบนใบหน้าของเขา ตามด้วยเสียงถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่จะเลือกเดินตามเขาไปที่รถ ..ถึงผมจะไว้ใจเขาไม่ได้ แต่เขาคงเป็นคนเดียวที่ยังไม่ได้เลวร้ายกับผม 

เคย์เดินไปเปิดประตูและผายมือให้ผมเข้าไปนั่งในรถ  ผมแค่เข้าไปนั่งเงียบๆ ไม่ได้ขอบคุณหรือพูดอะไรกับเขา เคย์ก็เหมือนจะรู้ว่าผมไม่อยากจะฟัง เขาถึงไม่พูดอะไรไร้สาระเหมือนที่ผ่านมา


วิวทิวทัศน์ข้างทางเปลี่ยนไปเรื่อยๆ จากย่านชานเมือง ก็เปลี่ยนเป็นเขตปลอดมลพิษทางอากาศ ต้นไม้ปกคลุมแทบตลอดสองข้างทาง  เคย์ขับรถไปอย่างเรียบๆตลอดทาง ไม่ได้เร็วหรือช้าจนเกินไป ผมไม่รู้หรอกว่าเขาจะไปที่ไหน ขอแค่ที่นั่นไม่มีคีย์ก็พอ

“คุณกับคีย์เคยคบกันมาก่อนเหรอครับ”

“ก็ไม่เชิง”

“ดูเขารักคุณจริงๆนะ ”

“เลิกพูดถึงเขาเหอะ ..ที่ผมมากับคุณไม่ได้ให้คุณมาตอกย้ำเรื่องที่มันจบไปแล้วนะ” พอผมพูดจบ เขาก็เงียบ ไม่รู้ว่าเขาจะโกรธรึเปล่า เพราะส่วนใหญ่ผมมักจะพูดจาไม่ค่อยจะดีกับเข้าสักเท่าไหร่ 


 เข็มยาววนเวียนบอกเวลาไปเรื่อยๆ จนเกือบเช้า แทบทั้งคืนผมนั่งอยู่ในรถโดยที่ไม่ได้หลับสักนิด  เคย์ก็ขับรถโดยไม่พัก ..ผมรู้ว่าเขาเหนื่อย แต่ในเมื่อเขาเลือกที่จะมาที่ไกลๆเอง ผมคงช่วยอะไรเขาไม่ได้

ที่ๆเขามา มันเป็นรีสอร์ทติดชายทะเล ท้องทะเลสีเข้มตัดกับพระอาทิตย์ที่กำลังโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ มันเป็นภาพที่สวยมากภาพหนึ่งในชีวิตผมเลยก็ว่าได้ .. แต่ไม่รู้ทำไม ผมกลับไม่ได้สบายใจอย่างที่คิดเอาไว้เลย ผมเดินลงมายืนรับแสงแรกของวันนิ่งๆ ส่วนเคย์ก็เดินตามลงมายืนข้างผม ...นี่มันค่อนข้างแปลกๆนะ เหมือนพวกเรามาเดทกัน ทั้งๆที่ผมแค่จะมาเที่ยวกับเขาในฐานะเพื่อนร่วมโลกคนนึง

“รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม” ผมมองหน้าเขานิ่งๆเมื่อเขาพูดจบ บางทีก็สงสัยว่าเขามาทำดีกับผมเพราะหวังผลอะไรรึเปล่า  บนโลกนี้สำหรับผมแล้ว มันหาคนดีที่ดีแบบจริงๆไม่ได้เลยแม้แต่คนเดียว

“แล้วคุณรู้เหรอว่าผมไปเจออะไรมาบ้าง”

“ก็ไม่รู้หรอกครับ”

“..”

“แต่ผมรู้นะ ว่าคุณกำลังรู้สึกยังไง ” ผมไม่ได้ถามหรือพูดอะไรต่อจากเขา ปล่อยให้ความเงียบเป็นคำตอบแทนทุกอย่าง


แผนการวันนี้แทบไม่มีอะไรเลย พวกเราไปหาอะไรรองท้องกันในเซเว่น ลำบากนิดหน่อยที่เรามากันเช้าเกินไป และมาแบบไม่มีอะไรติดตัวเลยด้วยซ้ำ หลังจากนั้น พวกเราก็ไปเดินที่ตลาดในตอนเช้า  น่าแปลกที่คนที่นี่ก็แน่นพอๆกันกับในผับตอนนั้น แต่ผมกลับชอบบรรยากาศตอนนี้มากกว่า เคย์เดินไปเรื่อยๆ มีบางครั้งที่คนเบียดกันมากจนเขาต้องมาเดินเบียดกับผม ผมพยายามรักษาระยะห่างจากเขามากพอสมควร ..จนไม่รู้ว่าเขาจะคิดว่าผมรังเกียจเขารึเปล่า

“คนเยอะดีนะครับ”

“อืม ..ก็เป็นแหล่งค้าขาย  ถ้าคนน้อย เขาจะขายอะไรกันละครับ” เสียงหัวเราะของเขาแว่วมาให้ได้ยิน ทั้งๆที่มันไม่มีอะไรน่าขำสำหรับผม


เวลาแค่สองสามชั่วโมงพัดผ่านไปอย่างรวดเร็วกับการเดินวนอยู่ในตลาด ผมไม่ได้ซื้ออะไรเลย เพราะไม่ได้เอาเงินมา ถึงเคย์บอกว่าจะจ่ายให้ แต่เพราะผมไม่อยากติดหนี้ใคร ถึงจะเล็กน้อยผมก็ไม่อยากจะติด

พวกเรากลับมานั่งเล่นที่ชายหาด ตอนแรกผมไม่ได้คิดจะคุยอะไรกับเขามากมาย แค่มานั่งให้สบายใจ แต่อาจจะเป็นเพราะเขาเป็นนักเรียนที่จบนอกมาเหมือนกัน ผมเลยพูดคุยแลกเปลี่ยนความเห็นกับเขาไม่หยุด

“ตอนที่ไปที่นั้นแรกๆมันก็ดีนะ แต่สังคมพวกเขาเปิดกว้างมากกว่าคนไทยค่อนข้างเยอะ ผมเลยปรับตัวนานหน่อย”  ผมรับฟังที่เขาพูดอย่างตั้งใจ  เพื่อนผมหลายคนเขาอยู่ที่นั่นอยู่แล้ว พอผมเข้าไปใหม่ ถึงจะเป็นเพื่อนกันมาก่อน แต่เรื่องการใช้ชีวิตผมก็ต้องเปลี่ยนไปเหมือนกัน

“มันไม่แปลกหรอก สังคมที่นั่นก็เป็นแบบนี้แหละ ทั้งดีและเลวปะปนกันไป ไม่ต่างจากที่นี่หรอก”

“..ผมคิดว่าผมมีเรื่องที่ต้องบอกคุณนะ” คำพูดที่ฟังดูจริงจังของเขา ทำให้ผมละสายตาจากพื้นน้ำสีคราม มามองเขา

“...”

“..คุณไม่สงสัยบ้างเหรอว่าทำไมจู่ๆคีย์ก็เปลี่ยนไป”

...ผมเหนื่อยใจจริงๆนะ ที่เขาเอาแต่พูดถึงคีย์ ..ยิ่งเขาพูดถึงคีย์ ผมก็ยิ่งจำ และมันเป็นสิ่งที่ผมไม่อยากจะจำใส่สมองสักเท่าไหร่

“ผมคิดว่าผมบอกคุณชัดเจนแล้วนะว่าผมไม่... ”

“ใช่ ..คุณบอกแล้วว่าคุณไม่อยากได้ยินผมพูดถึงเขาอีก แต่ผมแค่อยากให้คุณรู้เรื่องนี้เรื่องเดียว ..และผมจะไม่พูดถึงเขาอีก”

“..เฮ้อ..งั้นก็พูดมาเหอะ”

“..ผมกับคีย์ เรามักจะแข่งกันแทบทุกเรื่อง ..และส่วนใหญ่ผมจะเป็นคนที่ชนะ เพราะเขามันคนใจร้อนแทบทุกเรื่อง  แต่ก็มีอยู่เรื่องเดียวที่ผมยังชนะเขาไม่ได้ .. ก็คือเกมที่ผมเป็นคนตั้งขึ้นมาเอง”

เขาเว้นวรรคในการพูด ..แต่ผมกลับรู้สึกแปลกๆ ทำไมผมถึงรู้สึกลางๆว่าสิ่งต่อไปที่เขากำลังจะบอก ..มันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับผม

“ตอนที่ผมได้ยินข่าววงในเรื่องลูกชายคนเดียวของคุณกิตติมีรสนิยมชอบเพสเดียวกัน .....” แน่นอนว่าผมรู้สึกแย่ ..แย่มาก ไม่มีใครที่เลือกเกิดได้หรอกนะ ถึงจะมีคำพูดที่ว่า เลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะเป็นได้ ..แล้วไง ? เห็นสิ่งที่ผมเป็นคนดีมาตลอดตอบแทนผมไหมละ การจะเป็นคนดี ..บางทีมันก็ใช้ได้แค่กับคนบางคน

“ถ้าคิดจะพูดแล้ว ..ก็พูดออกมาให้จบ..”

“ผมกับคีย์แค่อยากรู้ว่าเรื่องที่เขาพูดมันเป็นจริงรึเปล่า ..พวกเราวางเดิมพันกันของผมเป็นบริษัท ..ส่วนคีย์เป็นรินดา ถ้าหากคุณสังเกตคนที่เข้ามาในชีวิตคุณดีๆ คุณจะรู้ว่าผมกับคีย์พยายามเข้าใกล้คุณตลอด แต่คุณเป็นคนที่ไม่ออกงาน และเข้าถึงยาก..”

“พอ..”

“..”

“...เอาเรื่องนี้มาบอกผมทำไม..” 

“ผมแค่ไม่อยากให้คุณเป็นคนโง่ในสายตาคีย์”

“..เปล่า ผมไม่ใช่คนโง่ในสายตาของคีย์หรอก.. แต่ผมเป็นไอ้หน้าโง่ในสายตาของพวกคุณทั้งสองคนเลยต่างหาก”

“ผมแค่รู้สึกผิด ..และอยากขอโทษ ตลอดเวลาที่คุณอยู่กับคีย์ ผมแค่เป็นห่วง..”

“โกหก.. คุณไม่ได้เป็นห่วงผมหรอก..แต่เกมบ้าๆของพวกคุณมันยังไม่จบ”


เชื่อไหม .. นี่เป็นครั้งที่สองในชีวิตที่ผมรู้สึกเหมือนโดนหักหลัง ครั้งแรกก็คือเรื่องของคีย์ และครั้งที่สองก็ยังคงเป็นเรื่องของคีย์ .. แต่ทำไมกันนะ .. .ผมถึงไม่ชาชินกับความเจ็บปวดพวกนี้สักที ?

เวลาที่คิดว่าเจ็บจนไม่สามารถเจ็บได้มากกว่านี้อีกแล้ว .. คีย์ก็มักเป็นคนที่ทำให้ผมรับรู้ความเจ็บปวดที่เพิ่มมากขึ้น ราวกับมันไม่มีที่สิ้นสุด มันเจ็บจนผมพูดไม่ออก เจ็บราวกับมีอะไรมาเสียบหัวใจเอาไว้จนกลายเป็นแผลเหวอะหวะ .. 
ผมไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลยนะ และผมรู้ว่าคงไม่มีใครชอบ






--------------------------------------------
ทุกอย่างมีเหตุและผลของมันเสมอนะคะ 555
สำหรับบางเรื่องในนิสัยของคีย์ที่คนอ่านอาจจะมึน งง
ก็ถูกแล้วละคะ (แอบบอกนิดหน่อย 5555)
เราอ่านทุกความเห็นเนอะ แค่ไม่ได้ตอบกลับ ขอบคุณเสมอนะคะที่มาเม้นท์
ขอบคุณคนอ่านทุกคนด้วยนะคะ
สุดท้ายก็ยังอยากให้ทุกคนมีความสุขกับนิยายมาม่าล้นชามเรื่องนี้นะคะ

ออฟไลน์ AMINOKOONG

  • ฝากติดตามนิยายด้วยนะคราฟฟฟฟ
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 860
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +183/-12
สรุปยังไงก็เลวทั้งพี่ทั้งน้องสินะ อย่าไปยุ่งกับพวกมันอีกเลยหนี่ไปไกลๆจากพวกมัน
หรือไม่ก็จัดการมันเลยเอาคืนพวกมันที่บังอาจมาล้อเล่นกับความรู้สึกเราแบบนี้




ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8217
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11
เมื่อไหร่จะคลายปมซักที. เคย์กับคีย์เล่นอะไรกันอยู่. เฮ้ออออ.  เรื่องมันมาม่าไปไหมอะ.  น่าจะเริ่มคลายปมได้แล้ว.  หรือว่ารอจนจบเรื่องเลย.

ออฟไลน์ Freja

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +145/-4
พูดอะไรไม่ออก สรุปพระเอกเรื่องนี้คือโรมนะ ไม่ใช่ทั้งคีย์หรือเคย์

เคย์ดูดีตอนนี้ แต่ไม่รู้สิ คีย์ท่าทางอ่อนโยนมากต่อรินดา
จะเกมส์หรือยังไงก็ช่างเล่นกับชีวิตคนมันเลว
จะไม่แปลกใจเลยถ้าหากว่าคืนนี้ก็เป็นการจัดฉากให้เคย์เข้าใกล้โรม
ที่คีย์ทำเลวๆมันดูจงใจเกินไป


แต่ก็เถอะนะ ถ้าหากว่าคนมันเลวเกินโดยไม่มีเหตุผลมารองรับก็......
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-01-2015 23:57:37 โดย Kano Jou »

ออฟไลน์ lnudeel

  • I wanna be a CAT!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1466
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-5
ชีวิตโรมชั่งซับซ้อนซ่อนเงื่อน  :hao3: :hao4: :ruready

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ dekzappp

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 271
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
ค้างคาๆๆ แหง่มๆ คือ ถ้าเราเป็นโรมนี่อยากจับทั้งพี่ทั้งน้องมากระชากคอถามเลย ว่าเอ็งต้องการอะไรจากชีวิตตู!!!!

แต่ละคน คีย์นี่ก็อย่างกับคนวัยทอง เอ็งจะอารมณ์ผีเข้าผีออกอะไรขนาดน๊านนน
ส่วนเคย์ ในตอนนี้ก็เหมือนจะดีนะ แต่แบบ ชั้นไม่ไว้ใจแกเฟ้ยยยย

โรมเอ๊ย ทิ้งทุกสิ่งอย่าง ไม่ต้องสนมันแล้วมะ เริ่มใหม่ดีกว่าแก เหนื่อยหัวใจแทน

ออฟไลน์ RedQueen

  • Memois Of A Calamity Queen
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 237
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
ต่อให้หนีออกมาก็โดนตามเจอ ต้องทำยังไงถึงจะออกมาได้ ต้องตายใช่ไหม :katai1:

ออฟไลน์ kokoro

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1090
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +138/-2
ตกลงแม้แต่คนในครอบครัวก็ไม่มีใครจริงใจเลยใช่มั้ย
เห้อออ โรมหนีไป เปลี่ยนชื่อ เปลี่ยนทุกอย่างเลยเถอะ

ออฟไลน์ arigatozung

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 23
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
โอ้ย รอบตัวโรม มีแต่คนดีๆทั้งนั้น (ประชด)  :katai1: เคย์เหมือนจะดี แต่เซนส์มันบอกว่าไม่ใช่ รอดูต่อไป

ออฟไลน์ ka[ze]na

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +192/-6
เน่าได้อีกอ่ะ....เกมส์บ้าๆ

ออฟไลน์ Melonlove

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 257
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-1
อ่านมา16ตอนไม่มีตอนใหนที่คีย์จะดีกับเขาสักตอนขนาดออกมาสาภาพยังเลวได้อีกเคย์ก็คงเหมือนคีย์นิสัยไม่ต่างกัน   คือเรื่องนี้ถ้าจะแบบไม่แอ๊บปี๊ก็สมควร โรมมีสิทธิ์ที่จะเลือกทางเดินหรือไครก็ได้  คีย์มันมีดีไรให้ยึดติด   อินคร้าอิน :katai1: :katai1: :katai1:คนแต่งข๊าขอฉากเอาคืนคีย์หนักน๊าา พลี๊สสส

ออฟไลน์ สองโซ่แซ่กุญแจมือ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 56
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-1
คือโน้ตบุคที่คนเขียนใช้ ฮาร์ดดิสมันมีปัญหานะคะ เลยต้องลงวินโดวใหม่
เราอาจจะหายไปสักอาทิตย์นึงนะคะ ไม่ต้องรอเนอะ 5555 TT
ขอบคุณนะคะ ทุกความเห็น ทุกคำติติง และทุกอารมณ์ที่อินไปกับตัวละคร
ด้านภาษา ถ้าอ่านดูแล้วขัดตาขัดใจ ก็คอมเม้นท์ได้นะ (ก่อนเป็นนักเขียน เราก็เป็นนักอ่านมาเหมือนกันเนอะ เข้าใจอารมณ์ 55)
เดือนแห่งความรักแล้ว ใครที่ยังโสดก็รีบมีคู่นะ จะได้ไม่เหงา 5555
รักนักอ่านทุกท่านนะคะ ขอบคุณทุกคนจริงๆที่หลงเข้ามา 555

ออฟไลน์ IsDeer

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2519
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-8
ไม่รู้ว่าอิคีย์มีเหตุผลอะไรที่ทำตัวเลวแบบนี้ทั้งๆที่พาร์ทมันมันอกว่ารักโรมมาก
แต่พูดต่แหน้าคนอื่นว่าคนที่ตัวเองรักเป็นเด็กขาย เจริญล่ะ
ถึงมันจะมีเหตุผลแค่ไหนก็ตามอย่างอิคีย์เนี่ยไม่น่ากลับไปรักสักนิด

เริ่มรู้สึกคนเขียนผูกปมไปมาเรื่อยตอนละปมไงไม่รู้
เริ่มเกรงว่าอยู่มันจะไปเฉลยด้วยเหตุผลปญอ. ว่าคีย์รับปากสัญญาไว้ ก็เลยทำตาม
พอรู้ความจริงแล้วเกิดเหตุการณ์ให้อิคีย์เกือบตายก็กลับไปรักกันเหมือนเดิม

ออฟไลน์ minjeez

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 274
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
จากที่เคย์พูดมาเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า แล้วถ้าจริงมันทำให้สงสัยว่า
คีย์รักโรมอย่างที่พร่ำบอกหรือเปล่า อาจเป็นแค่เกมส์อย่างที่เคย์พูดก็ได้
ทีนี้โรมจะเอายังกับสองพี่น้องต่อล่ะ ลุ้นๆ

ออฟไลน์ สองโซ่แซ่กุญแจมือ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 56
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-1



Once again ถ้าครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน
Chapter 17 : 'Cause I heard it screaming out your name, your name!



ในหัวผมตอนนี้ มีแค่คำพูดของเคย์วิ่งวนอยู่ซ้ำๆ ราวกับเพลงที่ไม่มีวันจบ ..ผมขอให้เขากลับ เพราะผมไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ไม่ว่าผมจะอยู่กับใคร ..มันก็ไม่มีคนที่ทำให้ผมอยู่ด้วยได้อย่างสนิทใจ พวกเขาดูเหมือนจะช่วยผม แต่ก็เหยียบผมให้จมลงไปอีก คล้ายกับจะยื่นมาช่วย และก็ถีบหัวส่งทันทีที่ไร้ประโยชน์


จิตใจคนอื่นเป็นยังไงผมไม่รู้หรอก แต่จิตใจผม..มันพังยับไปหมดแล้ว มันไม่เหลือที่ให้ความสุขเข้าไปเลย  มีแค่อดีตที่ตามหลอกหลอน กับคนรู้จักที่ผมไม่เคยรู้สิ่งที่อยู่ในใจพวกเขาเลย 


และตอนนี้ผมเริ่มสงสัยความสัมพันธ์ระหว่างรินดา อา เคย์ กับคีย์ พวกเขาทำให้ผมเครียดจนอยากฆ่าตัวตายไปซะให้รู้แล้วรู้รอด คุณคงไม่รู้ว่าการไม่รู้อะไร และเป็นหน้าโง่ในสายตาคนอื่น เป็นของเล่น เป็นแค่พนันที่อยู่ในเกม มันเจ็บปวดแค่ไหน


“ถึงแล้วละครับ..” คำพูดของเขาทำให้ผมหลุดจากภวังค์ สายตาของผมมองไปยังคอนโดหรู ..ผมไม่อยากกลับมาที่นี่เลย 

“ขอบคุณ”

“เดี๋ยวครับ”

“มีอะไร”

“..ขอ..ผมจูบคุณได้ไหม..”

“ไม่ ..เราไม่สนิทกันถึงขนาดจะจับมือกันด้วยซ้ำ”

เคย์หน้าเสียไป แต่เขาก็ยังส่งยิ้มมาให้ผม .. ผมแค่เดินจากมา ในใจผมตอนนี้ขอแค่เก็บเสื้อผ้าออกไป และไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีก อยากไปยังที่ๆเขาหาไม่เจอ อาจจะต่างประเทศ ที่ไหนก็ได้ที่เขาจะไม่ตามผมไปอีก และถ้าหากเขาหาผมเจออีก .. ที่สุดท้ายที่ผมจะไปก็คงเป็นนรก


ผมเลือกที่จะเดินขึ้นไป มันดีกว่าขึ้นลิฟต์ เพราะมันช่วยให้ผมเผชิญหน้าเขาได้ช้าขึ้น แน่นอนว่าเราคงต้องทะเลาะกัน อาจจะหนักถึงขั้นเขาทำร้ายผมอีก แต่ยังไงซะมันก็เป็นครั้งสุดท้าย

พอถึงหน้าห้อง ผมประหม่านิดหน่อย.. กลัว..แต่ก็อยากให้มันจบไปซะเร็วๆ กลับไปใช้ชีวิตที่ไม่มีเขาอีกครั้งหนึ่ง ทำราวกับมันเป็นแค่ฝันร้ายที่ผ่านมาและจะผ่านไปเมื่อผมตื่นขึ้น ผมสูดหายใจเข้าเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป
มันไม่ได้ล็อค..

สภาพห้องด้านในมันเต็มไปด้วยขวดเหล้าเปล่าๆ และกระป๋องเบียร์ตั้งอยู่เต็มพื้นไปหมด ห้องมันรกมาก จนผมไม่แน่ใจว่าเข้าถูกห้องรึเปล่า .ภายในห้องไม่มีใครอยู่เลย นี่ก็เกือบค่ำแล้ว แต่เขายังไม่กลับมาเหรอ  แล้วไอ้เหล้าพวกนี้ ..เขาดื่มมันทั้งหมดเลยรึเปล่า

ผมเลิกคิดหาคำตอบ คว้ากระเป๋าผ้ามายัดเสื้อผ้าไม่กี่ตัวของผมใส่ลงไปลวกๆ  ไม่ได้สนใจว่ามันจะยับหรือยังไง โชคดีแล้วที่ผมไม่เจอเขาตอนที่กลับมา และห้องก็ไม่ได้ล็อค ..แต่โชคดี ..มันไม่ได้อยู่กับเรานานๆหรอกนะ .. .

กึก..

ผมหันหลังกลับไปมองตามเสียงแปลกๆ ..ก่อนที่จะพบว่ามันเป็นเสียงล็อคประตู .. และคนที่ล็อคก็คือเจ้าของห้องที่ผมไม่อยากเจอหน้าสักเท่าไหร่นักในตอนนี้

“จะไปไหน..?”

“..”

“กูถามว่าจะไปไหน !!?” คีย์เดินมากระชากกระเป๋าในมือผมไปในตอนที่ผมกำลังตกใจอยู่ ..ถึงจะเห็นเขาโกรธหรือโมโหมามากแค่ไหน ..แต่ครั้งนี้มันเป็นครั้งที่น่ากลัวที่สุด .. เขากำลังทำให้ผมกลัว

“ผ..ผม..”

“จะหนีกูไปที่ไหนอีก !!”

“พี่..ผม”

“จำไว้นะ ต่อให้มึงอยากไปตาย แต่ถ้ากูไม่ให้ มึงก็ตายไม่ได้ !!”

“..พี่กำลังทำให้ผมกลัวอยู่นะ”

“เหรอ.. มึงกลัวเหรอ ? มึงกลัวกูหลังจากวันนี้ดีกว่ามั้ง  !”  คีย์กระชากแขนผมเขาไปหาอย่างแรง จนมันแดงเถือกไปหมด .. ผมเจ็บจนต้องผลักเขาออกไป

“พี่คุยกับผมด้วยเหตุผลได้ไหม ..สิ่งที่พี่ทำกับผม มันมากเกินกว่าที่ผมจะรับไหวจริงๆ ถ้าหากผมทำให้พี่โกรธ..ผมขอโทษ..”

“ไปขอโทษกูบนเตียงดีกว่ามั้ง” ผมแทบไม่ทันพูดอะไร เขาก็กระชากผมให้เดินตามเข้าไปในห้องนอนอย่างเร็ว หัวใจผมเต้นเร็วเพราะความกลัว ทั้งผลักทั้งรั้งไม่ให้เขาลากผมไปถึงห้องสี่เหลี่ยมนั่น

“พี่..พี่..ฮึก..ฮือ..ขอโทษ..อึก .. ไม่เอาแบบนี้..”

เขาไม่ฟังผมเลยด้วยซ้ำ .. พอถึงเตียงเขาก็ผลักผมลงไปอย่างแรง และตามขึ้นมาคร่อมแทบจะทันที ..ลมหายใจผมรุนแรงมากขึ้น ตัวผมสั่นไปหมดเพราะความกลัว.. มันต้องไม่ใช่แบบนี้ ..

มันต้องไม่ลงเอยแบบนี้ !


“พี่..!!!” ผมดิ้นรนตะคอกใส่เขา เมื่อเขาเริ่มถอดเสื้อ

“ปากอ่ะ เก็บไว้เรียกชื่อกูตอนมึงครางเหอะ !”

หน้าผมชาไปหมด ยิ่งตอนที่เขาแทบจะฉีกเสื้อผมออกมาเป็นชิ้นๆ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของผมมันกำลังเตือนถึงสิ่งที่กำลังจะเกิด

สมองผมว่างเปล่าไปหมด ทั้งทุบตีทั้งกรีดร้องอย่าทรมานอนที่เขาสวมใส่เข้ามาโดยที่ผมยังไม่พร้อมเลยสักนิด ..ไม่มีการเล้าโลม หรือความอ่อนโยนอะไรทั้งสิ้น

“พี่ !!!! พี่!! เจ็บ !”

“หุบปากหน่อยได้ไหม !!”

“พี่ ! ผมขอร้อง !!..ฮึก..พอ !”

มันเจ็บ..เจ็บจนผมจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ..เหมือนกับบางอย่างมันกำลังจะขาด..เลือดที่ไหลลงมาตามขา ยิ่งทำให้ตัวผมสิ่งจนห้ามไม่ได้ ..เขาไม่ฟังที่ผมพูดอีกต่อไปแล้ว


ผมปิดตารอรับความเลวระยำที่เขามอบให้อย่างไม่รู้ว่ามันจะจบลงตอนไหน ผมเกลียด..เกลียดทั้งตัวเอง และเกลียดเขา ..เกลียดจนอยากจะฆ่าให้ตายคามือ .. ผมไม่รู้หรอกว่านานแค่ไหนกว่าเขาจะหยุดการกระทำที่ต่ำทรามพวกนี้ .. รู้เพียงแค่กว่าจะผ่านไปแต่ละวินาทีสำหรับผม .. .มันานราวกับอยู่ในโลกที่ไร้กาลเวลา .. ทั้งเจ็บปวดและทรมาน.. มันทรมานจนแทบคลั่ง


.......


...ผมไม่ได้กำลังนอนหรอก.. เวลาตอนนี้มันเกือบจะเช้าแล้วเต็มทีก็เถอะ .. ผมหลับไม่ลง ..ภาพเมื่อคืนมันฉายซ้ำๆ .. เขาเพิ่งหยุดมันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว ..เขา.. .ทำให้ผมอยากตาย.. ถ้าผมตายมันอาจจะดีกว่า ผมจะหลุดพ้นไปจากเขาได้หากผมไม่มีลมหายใจอยู่บนโลกนี้แล้ว ..

พอคิดได้อย่างนั้น ..ผมก็ลุกขึ้นมา...มันร้าวระบมไปหมด..ยิ่งช่วงล่าง.. ผมเกลียดร่างกายตัวเอง ..เกลียดทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ทำไมต้องเป็นผมที่เจ็บปวดอยู่คนเดียว ..ทำไมต้องเป็นผมที่แบกรับทุกอย่างคนเดียว !

ผมเหลือบมองคนที่กำลังหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ แผ่นหลังของเขา...มันไม่มีรอยสักอยู่แล้ว .. .ผมไม่อยากรู้แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเขา .. ผมไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว !!!

เท้าผมค่อยๆก้าวไปสัมผัสพื้นที่เย็นเฉียบอย่างเงียบเชียบ ..ผมค่อยๆใส่เสื้อผ้า..แต่ผมกลับต้องรู้สึกขยะแขยงตัวเองมากกว่าเดิม .. .เมื่อมีน้ำ..สีขาวขุ่นผสมเลือด..ค่อยๆไหลลงมา..

“..ฮึก..” ผมปิดปากตัวเอง ..ไม่อยากให้เขาได้ยินเสียง .. .ไม่อยาก..เห็นเขาอีกแล้ว

ผมฝืนพาตัวเองมายังห้องครัว หยิบมีดที่คมที่สุดขึ้นมา บรรจงกรีดมันเข้าไปที่ข้อมือ ..และผมไม่โง่ที่จะกรีดมันแค่ครั้งเดียว .. .ผมอยากตายเร็วๆ ..

ฉึก ! ฉึก ฉึก! ฉึก !!

ครั้งแรกมันเจ็บ.. แต่พอมีครั้งที่สองและสาม .. ผมไม่เจ็บแล้วละ ..เพราะถึงจะเจ็บเจียนตายยังไง ..หัวใจผมก็ยังเจ็บมากกว่าแผลเหวอะหวะที่ลึกจนแทบเห็นกระดูกบนข้อมืออยู่ดี ..






-----------------------------------------------------------
ไม่ได้อ่านตอนนี้ซ้ำนะคะ ถ้าหากสลับคำพูดหรือประโยคตรงไหน ก็บอกได้นะ
ไม่รู้คนอื่นเป็นรึเปล่า คนเขียนเป็นคนนึงที่ไม่ค่อยอ่านซ้ำตอนที่หน่วงๆ
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน TT
หนักใจมากเลยนะที่จะเเต่งตอนนี้ เพราะกลัวว่ามันจะทำร้ายตัวละครมากเกินไป
แต่ก็นะคะ ..สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรมเนอะ..
ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ โชคดีคะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8217
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11
เฮ้ออออ.  เจ็บแทนเลยอะ.  แต่คงเจ็บที่ใจมากกว่า.

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +844/-80
ฉึก ฉึก ฉึก ... ไม่ใช้แค่เสียเลือด ได้แผลเป็น แต่น่าจะเอ็นขาดด้วยไหม
แบบนี้ ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต .... แล้วจะเป็นยังไงต่อไป

ออฟไลน์ Melonlove

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 257
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-1
โรมหนีเส้นทางสุดท้าย ถ้าคีย์มันจะเลวอีกก็ขอเปลี่ยนพระเอกเถอะถ้าจะเหี้ยครบสรูตขนาดนี้ :angry2: :angry2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-02-2015 11:59:10 โดย Melonlove »

ออฟไลน์ IsDeer

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2519
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-8
น่าจะจับเอามีดมาเสียบอิคีย์แทนนะ  o18

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +462/-20
เปลี่ยนเป็นเสียบคีย์แทนเหอะ

ออฟไลน์ Freja

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +145/-4
ไม่รู้นะว่าไปไงมาไงกัน
แต่การที่คีย์ทำร้ายโรมครั้งแล้วครั้งเล่า
ไม่ว่าทางใจหรือทางกายเป็นเรื่องที่เลวเกินไป
คีย์ข่มขืนโรมจนตอนนี้โรมพยายามฆ่าตัวตาย
คีย์ไม่ได้เป็นคนถือมีดแต่ก็เป็นคนที่ต้องรับผิดชอบ

มนุษย์เป็นสัตว์ประเสริฐแต่รู้ไหมว่าพฤติกรรมบางอย่างเดรัจฉานก็ไม่ทำ
ทั้งคีย์และเคย์ก็เลวพอๆกัน
ทั้งสองเล่นกับชีวิตคนโดยไม่แคร์ผลลัพธ์ว่าจะเป็นยังไง
โทษกรรมอย่างเดียวไม่ได้หรอก
เพราะว่ามันมาจากการกระทำของคนอิ่นเหมือนกัน

ออฟไลน์ สองโซ่แซ่กุญแจมือ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 56
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-1
Once again ถ้าครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน
Chapter 18 : When I lay with you



“พี่..ถ้าหากพี่เลือกได้ พี่จะตายตอนไหน ?” คำถามของผมทำให้คนที่กำลังขับรถอยู่หันมามอง

“ก็คงเป็นตอนที่ทำทุกอย่างเสร็จแล้ว จนไม่มีอะไรค้างคามั้ง”

“เหรอ ..ผมอยากตายก่อนพี่นะ”

“ทำไมเหรอ ?” ผมแค่ส่งรอยยิ้มบางๆให้เขา

“ความลับ ..เดี๋ยวพอผมตายก่อน พี่ก็รู้เองแหละว่าทำไม”

เพราะคนที่ยังอยู่ ..จะเจ็บปวดมากกว่าไง

ผมไม่อยากเป็นคนที่สูญเสียก่อน การที่รอโดยรู้ว่าเขาไม่มีทางกลับมา ..ผมไม่อยากรู้สึกแบบนั้นหรอกนะ สู้ผมตายไปเลยดีกว่า อาจจะเห็นแก่ตัว .. แต่สิ่งหนึ่งที่ความรักได้มอบให้คนทุกคนคือ การที่รู้ว่าอีกฝ่ายจะรักเราไปจนกว่าจะตายจากกัน
ซึ่งผมก็เพิ่งรู้ความจริงเมื่อไม่นานมานี้เช่นกันว่าคำคมหรือคำพูดที่สวยหรูพวกนี้


มันใช้ไม่ได้กับชีวิตจริง
.........


กลิ่นโรงพยาบาล  และกลิ่นของยาฆ่าเชื้อ มันตีกันจนน่ามึนหัวไปหมด .. ผมค่อยๆหรี่ตาเพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสงสว่างสีขาว  ค่อยๆถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อรู้ว่าที่ๆผมอยู่มันไม่ใช่นรกอย่างที่ควรจะเป็น  คิดในแง่ดีก็คงเป็นเพราะมันยังไม่ถึงเวลาของผม ทั้งๆที่ตอนนี้ผมเจ็บจะตายออยู่แล้ว

“ฟื้นแล้วเหรอคะ”

“..คุณมาได้ไงครับ..” รินดาเดินมานั่งลงข้างๆผม .. เธอส่งยิ้มให้ผมเล็กน้อย สายตาจับจ้องมายังข้อมือของผม

“ขอโทษแทนคีย์ด้วยนะคะ .. ที่เขาทำให้คุณเป็นแบบนี้” 

“..”

“ที่จริง.. ฉันกับคีย์ เราไม่ได้ลึกซึ้งอะไรหรอกคะ..”

“อะไรนะ ?”

“..เราเป็นแค่เพื่อนสมัยไฮล์สคูล ..”

“นี่พวกคุณเล่นบ้าอะไรกับชีวิตผมอยู่กันแน่ !”  ผมทั้งโกรธทั้งสับสน นอกจากพวกเขาจะเห็นผมเป็นไอ้โง่แล้ว พวกเขายังไม่เคยเห็นผมเป็นคนเลยด้วยซ้ำ

..พวกเขามันตัวน่ารังเกียจ


“..ถ้าคุณไม่พร้อมที่จะฟังตอนนี้ .. ก็ไม่เป็นไรนะคะ..ฉันแค่รู้สึกแย่ที่ต้องปิดบัง”

“เล่ามาเถอะ  ถ้าคุณไม่อยากให้ผมโง่ไปมากกว่านี้”

“..จริงๆแล้ว..ฉัน..ชอบเคย์มาก.. แต่เขาไม่ชอบฉันเลยเพราะฉันเป็นเพื่อนคีย์ .. .แต่วันนึง จู่ๆคีย์ก็โทรมาหาฉัน..พร้อมกับข้อเสนอที่ทำให้ฉันได้ใกล้กับเคย์มากขึ้น.. ข้อเสนอที่ถ้าฉันย้อนเวลากลับไปได้ ..ฉันจะไม่มีวันตอบตกลง”

“แต่ถึงยังไง..คุณก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว.. และผลของสิ่งที่พวกคุณทำ..มันก็สมควรแล้ว”

“ใช่..ฮึก..ใช่..ฮือออ ..มันสมควร..แล้วละคะ..”

ไม่ใช่ผมไม่รู้ว่าเธอเจ็บปวด ..แต่ผมก็เจ็บปวดไม่น้อยไปกว่าเธอนักหรอก .. อาจจะมากกว่าซะด้วยซ้ำ ผมรักเขา ..แต่เขาเห็นมันเป็นการเอาชนะ ..เห็นมันเป็นแค่เกม เขาคงมองไม่เห็นความรักของผมด้วยซ้ำ .. .และเขายังพังทุกอย่างในชีวิตของผม .. พังความหวังดีที่ผมเคยมีให้ พังศรัธราและความเชื่อใจ..

“ผมขอถามคุณสักสองสามเรื่องได้ไหม..” รินดาพยักหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาแทนคำตอบ

“เรื่องดีเอ็นเอของคินรดา..คุณช่วยอธิบายมันหน่อยได้ไหม”

“คะ..ฮึก..แต่ได้โปรด..อย่าบอกแกนะคะ ..ถ้าแกโตขึ้นมากกว่านี้ .. .ฉันจะบอกแกเอง”

“..ครับ..” เธอปาดน้ำตาเงียบๆ ก่อนที่จะตัดสินใจเล่าเรื่องทุกอย่าง

“..คุณเคยเป็นแฟนกับคีย์มาก่อนใช่ไหมคะ ..นั่นมันก็หมายถึง..การที่เคย์แพ้พนัน เขาต้องยกบริษัทให้คีย์ ...แต่...แต่..เพราะความอยากเอาชนะของเคย์ .. เขา..เข้าหาฉัน ฉันโง่เอง ฉันมันโง่เอง..”  ผมแค่รับฟังเธอเงียบๆ ..ปล่อยให้เธอได้ระบายออกมาบ้าง ตั้งเกือบ 4 ปีแล้ว ที่มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย และเธอต้องทนแบกรับเรื่องพวกนี้

“ฉันบอกเคย์หลายครั้ง ..แต่เขาก็ไม่ฟัง ฉันพยายามขอให้เขามาตรวจดีเอ็นเอ แต่เขาก็ไม่มา .. จนคีย์บอกให้ฉันพอ .. .แต่ฉันทำไม่ได้ .. ฉันไม่อยากให้ชีวิตเขามาพังเพราะฉัน..ฉัน..ฉันมันเลวเกินกว่าที่เขาจะมารับผิดชอบได้”
พอรู้แบบนี้แล้ว ..ผมกลับรู้สึกสมเพชตัวเอง ถ้าเป็นเมื่อก่อน ..ผมคงอิจฉาที่รินดาได้รับสิ่งที่ผมไม่ได้จากคีย์ แต่ตอนนี้ผมทั้งเจ็บและจุกเกินกว่าจะมารู้สึกอะไรแบบนั้น


“คินรดาเป็นลูกของเคย์สินะครับ ..” เธอไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ซึ่งมันก็คงแน่ชัดอยู่แล้ว

ความรู้สึกของผมตอนนี้ มันเหมือนโดนเหยียบย่ำจนแย่ไปหมด ไม่รู้สิ.. ทุกอย่างมันเริ่มต้นด้วยความไม่จริงใจ จุดจบของมันก็คงไม่สวยงามนักหรอก

“..มีอีกอย่างนึงที่ผมอยากรู้”

“คะ ?”

“คุณรู้เรื่องของรอยสักคีย์ไหม..”

“..เรื่องนั้น .. .มันเกิดขึ้นก่อนที่คุณกับคีย์จะเจอกันนะคะ..คีย์เคยคบกับคนๆนึง ..พวกเขารักกันมาก  จนมีรอยสักของกันและกัน  คีย์เขาน่าสงสารนะคะ ..ที่มีน้องแบบเคย์ เพราะเมื่อคีย์มีคนที่เขารัก เคย์ก็มักจะแย่งเอาไปทุกครั้ง .. จนเขาไม่กล้ารักใคร ในช่วงที่คีย์คบคุณเขาก็ไปลบรอยสักนั่น แต่คุณคงไม่ทันสังเกต”

“...แล้ว..เรื่องคืนนั้น คนที่นอนกับคุณก็เป็นเคย์สินะครับ”

“..ค่ะ..”

“รอยสักบนหลังเคย์ ..ก็เป็นรอยสักเดียวกับคีย์สินะครับ”

“...ค่ะ”

“คุณหักหลังคีย์..และจัดฉากให้ผมเข้าใจผิดในคืนนั้นด้วยสินะ”  แค่ผมพูดไปตามที่คิด ..เธอก็ร้อนรนไปหมด  พยายามที่จะพูดและอธิบายหลายอย่าง แต่ผมไม่อยากรับรู้อะไรแล้ว..มันมากพอแล้วสำหรับผม .. มากเกินไปด้วยซ้ำที่มาโดนแบบนี้

“ฉันขอโทษ.. ฉันแค่หลงผิดไป..”

“มันไม่มีความหมายอะไรแล้วละครับ ที่คุณมาขอโทษตอนนี้ ..”

“..ได้โปรด.. จะให้ฉันทำยังไงก็ได้.. แต่อย่าบอกเรื่องนี้กับคนอื่นนะคะ”

“..ถ้าเจอหน้าผมอีกครั้ง.. คิดซะว่าเราไม่เคยรู้จักกัน ผมต้องการให้คุณทำแค่นี้แหละครับ ”

“ฉันคิดว่าคีย์คงไม่มาเจอคุณแล้วละคะ อย่าเข้าใจเขาผิดไปเลยนะคะ ..เขาเป็นคนที่น่าสงสาร”

“เขาไม่ได้น่าสงสารหรอกครับ ..เขามันน่าสมเพช น่าสมเพชพอๆกับผม”

รินดากลับไป ผมไม่ได้ถามหรอกว่าทำไมเธอถึงบอกว่าคีย์จะไม่มาเจอผมอีก ..แต่มันก็ดีแล้ว เพราะถ้าผมเจอเขา ..ผมก็ไม่ร็ว่าจะควบคุมตัวเองได้มากแค่ไหน เพียงแค่ได้ยินชื่อเขา ผมก็สะอิดสะเอียนมากพอแล้ว


ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ผมคิดว่ารินดาคงลืมของไว้ เลยเดินไปเปิดประตูให้โดยไม่ได้คิดอะไร จนกระทั่งเจอกับคนที่ยืนอยู่หน้าประตู ..

“ไง .. คิดจะโทรหาอาบ้างไหมที่อยู่โรงพยาบาลเนี้ย”

“เฮ้อ อาจะมาทำไม”

“ก็มารับโรมกลับบ้านไง คีย์มันไม่มาหรอก”

“ทำไมทุกคนต้องเอาแต่พูดถึงเขาด้วย” ผมเริ่มรู้สึกหงุดหงิดที่เขามา สิ่งที่เขาทำไว้ ไม่ได้หักล้างง่ายๆด้วยการแค่มาทำดีนิดๆหน่อยๆ  เพราะผมรู้แล้วว่าสันดานของเขามันเป็นยังไง คนที่จ้องแต่จะคาบของคนอื่นไปกิน ..ก็ไม่ต่างจากหมาลอบกัดตัวนึง

“โอเค อาไม่พูดก็ได้ โรมจะไม่กลับก็ได้ แต่ทำไมไม่คิดถึงสมบัติของพ่อซะบ้างละ เขาอุตส่าห์เก็บให้นะ”

“ใช่ เขาเก็บไว้ให้ผม แต่อาก็เอาไปนี่  แล้วจะมาพูดอะไรอีก ไหนจะเรื่องที่อาขายบ้านขายหุ้นให้คีย์อีก อาคิดว่าผมไม่รู้เรื่องที่อาทำเหรอ”

“ก็แล้วจะให้อาทำยังไง อะไรที่เอามาทำทุนบริษัทได้ อาก็พยายามหามาเพื่อจะปลดหนี้ที่พ่อโรมทำเอาไว้นะ”  อาเริ่มมีน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก

“ร้อยล้านมันยังไม่พอรึไง”

“คีย์บอกโรม ? ทำไมมันไม่รู้จักหุบปากมันบ้างนะ”

“แล้วทำไมอาไม่เลิกโทษคนอื่นสักทีละครับ”

“อย่ามาย้อนอานะโรม หัดเคารพกันบ้าง ยังไงอาก็เป็นอานะ ..ไม่ใช่พอกับผู้ชายแล้วพูดดี แต่พอกับญาติแล้วปากเสียแบบนี้”

“เหอะ ! ก็ถ้าอาทำตัวน่าเคารพบ้าง ผมก็คงนับถืออาเหมือนเมื่อก่อน ยอมรับตัวเองบ้างเถอะครับ”

“อ๋อ.. แล้วอาต้องทำตัวน่าเคารพแบบไหนเหรอ ? แบบที่เป็นต้นเหตุให้พ่อแม่โรมสียใจจนขับรถออกไปแบบนั้นรึเปล่า ?”

“อาอย่าพูดถึงพ่อแม่ผม..”

“ไหนบอกว่าให้อายอมรับตัวเอง โรมก็หัดยอมรับซะด้วยนะ ว่าที่พ่อแม่โรมเขาเสียไป มันเพราะใคร”





--------------------------------------
มึนมากเลยช่วงนี้ ตาพร่าไปหมด
ใกล้วาเลนไทน์แล้ว 555 รีบหาคู่ครองกันนะคะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-02-2015 14:48:00 โดย SpoilerNo.2 »

ออฟไลน์ lnudeel

  • I wanna be a CAT!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1466
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-5
รู้สึกเนื้อเรื่องเริ่มหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ  :sad4: :sad4: :sad4: :mew4:

ออฟไลน์ RedQueen

  • Memois Of A Calamity Queen
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 237
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
มาม่าแบบบุฟเฟ่ย์ซินะ จัดมา ทิชชู่พร้อม :katai5:

ออฟไลน์ Freja

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +145/-4
คนเขียนยังมึน
คนอ่านก็มึนเหมือนกัน
ปมใหม่โผล่ออกมาอีกแล้ว
อาโรมตกลงมันเ-ี้ยหรือว่ามันดีกันนะ

อ้างถึง
“..คะ..”
ที่รินดาพูดรับคำตอนที่โรมถามน่าจะเป็นคำว่า ค่ะ มากกว่า
เพราะว่า คะ เป็นการใช้ลงท้ายการถาม - ทานไหมคะ?     คุณรินดาครับ -  คะ?

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด