【เรื่องสั้น】: อสุรกาย | จบ {{บทพิเศษ๑ : พระบิดา... 20/07/16
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: 【เรื่องสั้น】: อสุรกาย | จบ {{บทพิเศษ๑ : พระบิดา... 20/07/16  (อ่าน 32116 ครั้ง)

ออฟไลน์ junpa

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 322
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
อึก จะ จะ จะ จบแบบดราม่า ชะมะ
ประมาณว่า มิคาเอลสลยหายไป แล้วเหลือแต่อีรอสอะ
ไม่น้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
 :ling3:

ออฟไลน์ Veesi3

  • coHon3 {ต้นฝ้าย}
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 715
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-2
งือออ ทำไมมันเศร้าาาา  :hao5:

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
อ่านๆไปแล้วรู้สึกว่าอีรอสนี่เหมือนเด็กจัง ไม่ค่อยรู้อะไรเท่าไหร่
น่าสงสารทั้งมิคาเอลทั้งอีรอสเลยอ่ะ (สงสารอีรอสมากกว่าหน่อย)
เป็นกำลังใจให้คนเขียนจ๊ะ
ปล.เค้าอยากอ่านตอนจบแบบ happy ending อ่ะ วิ๊งค์ๆ  :mew2:

ออฟไลน์ ~ ฤดูใบไม้ผลิ ~

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 515
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
อ่านตอนนี้ไปใจก็ตุ้มๆต่อมๆไปพออ่านจบนี่น้ำตาคลอเลยอ่ะ  :monkeysad:

สงสารอีรอสสงสารมิคาเอล  :m15: อีรอสช่างไร้เดียงสานัก

จบแฮปปี้เถอะน้าา นะๆ  :impress: :dont2:


ออฟไลน์ ekuto

  • ถ้าวันไหนไม่เข้ามาในเล้า วันนั้นเหมือนชีวิตขาดบางอย่าง
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 605
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +52/-5
ไม่เอาๆๆ อยู่ในโรงแก้วด้วยกันตลอดไปได้ป่ะ

อะไรก็ไดัให้จบแฮปปี้

ออฟไลน์ oilzaza001

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 619
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
ถ้าจบแบบนี้ขอตอนพิเศษด้วยนะคะ มาม่ากินเบื่อแล้วง่า T____T

ออฟไลน์ โชติกา บุญเติม

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 45
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อย่าจบเศร้ามากนะค่ะ ถ้าชาตินี้ไม่ได้คู่กันก็อยู่ด้วยกันชาติหน้าก็ได้
ปล.สงสารอีรอสจัง

ออฟไลน์ Merrychrista

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 64
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
สงสารทั้ง 2 คนเลย ฮือออ TOT ขอให้อีรอสกลับไปเป็นเทพที่สามารถให้พลังชีวิตมิคาเอลได้มั้ยยย แง่มๆ แล้วมาต่อตอนต่อไปนะค่ะ ^_^

ออฟไลน์ ♥MM...★

  • ไม่ใช่มืออาชีพ แค่ชอบเขียนไปตามที่ใจต้องการ♥
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 121
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-1
[4]
หนึ่งวันนั้น...ยาวนานแค่ไหน...
   


                “อีรอสเจ้าดูนี่นะ” มิคาเอลสะกิดเรียกเจ้าอสุรกายที่เดินไปเดินมา สำรวจตรงนั้น ตรงนี้คล้ายเด็กน้อยเพิ่งได้รู้จักโลกกว้าง

                มันมองตามเสียงเรียกของมิคาเอล ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เขาราวกับถูกแรงดึงดูดมหาศาล แล้วสิ่งนั้นเองที่ดึงสายตาของมันไป...

                ดอกไม้เวทมนตร์ที่มิคาเอลเสกมันขึ้นมา...รีดเค้นจากพลังอันน้อยนิดที่เหลืออยู่...

                แว่วได้ยินเสียงลอยมาตามลมว่า ‘มิคาเอลท่านไม่ควรทำเช่นนี้...พลังของท่านจากที่ข้าสัมผัสได้เพียงบางเบา...บัดนี้ ข้าแทบจับสัมผัสอะไรในตัวท่านไม่ได้เลย...’ โรโดร่าดอกน้อยเอ่ยออกมาเสียงเศร้า

                ‘ใช่...ท่านอย่าทำเช่นนี้อีกเลย...พวกข้าของร้อง’ เจ้าทิวลิปดอกตูมเสริม

     ‘ท่านทำเช่นนี้ ท่านไม่รักพวกข้าแล้วหรือไร เหตุใดจึงทำเช่นนี้เล่า’ ไลซิแอนทัสขาวบริสุทธิ์ตัดพ้อ ก่อนที่จะตามมาด้วยเสียงร้องห้ามของดอกไม้นานาพันธุ์

   ได้ฟังเสียงที่แสดงถึงความห่วงใยนั้นมิคาเอลก็ฉีกยิ้มอ่อนโยน ‘ขอบใจนะพวกเจ้าที่เป็นห่วงข้า...แต่อย่าได้เศร้าใจไปเลย ถึงข้าไม่อยู่แล้ว แต่พวกเจ้าก็ยังมีเขานะ...ได้โปรดอย่าทอดทิ้งเขา...ช่วยดูแลเขาแทนข้าได้ไหม...’ มิคาเอลวิงวอน หากเจ้าดอกไม้พวกนี้ยังเล็กนัก มันมีแต่เพียงความขุ่นเคืองมอบให้กับอีรอสเท่านั้น
 
เจ้าอสุรกายมองดอกไม้สีประหลาดในมือของมิคาเอลด้วยความชื่นชม ก่อนหน้านั้นมันยังคงเป็นเพียงเมล็ดพันธุ์ ก่อนจะค่อยๆ เติบโตขึ้นไปทีละขั้น...มันค่อยๆ หยัดรากลงสู่ดิน แล้วแตกก้านขึ้นมา ดอกนั้นยังคงตูมอยู่ แล้วโดยพลันกลีบน้อยใหญ่ก็ค่อยๆ บานออกช้าๆ จนในที่สุดมันก็งดงาม ล้ำค่า...

“เจ้าว่าสิ่งนี้งดงามหรือไม่” ใบหน้าซีดเซียวเอ่ยถาม แม้เสียงของมิคาเอลจะแหบแห้ง จนแทบไม่ได้ยินอะไรออกมาแล้วก็ตาม...หากมันยังคงตรึงอยู่ในใจของเจ้าอสุรกาย...อีรอสได้ยินเสียงอ่อนโยนนั้นแม้จะแผ่วเบาสักเพียงใดก็ตาม... ก่อนจะพยักหน้าออกไป

“งั้นเหรอ...มันงดงามใช่ไหม” ดวงหน้างดงามทว่าซีดเซียวนั้นยังคงพยายามฝืนร่างกายคงพลังนั้นเอาไว้ เอ่ยถามมันด้วยดวงตาที่ยังคงสุกใสอยู่

“เจ้ากุหลาบดอกนี้มันก็เปรียบเสมือนมนุษย์นะอีรอส...ความงามและคุณค่าของมันจะยังคงอยู่...หากไม่มีผู้ใดมาทำลายมัน” มิคาเอลมองกุหลาบสีฟ้าในมือของตนก่อนจะหันมามองเจ้าอสุรกาย

“หากข้าทำลายมันแบบนี้ล่ะ...เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง”

เจ้าอสุรกายมองดอกไม้ที่ถูกมือที่มองไม่เห็นปลิดออกจากก้าน ก่อนที่กลีบบางนั้นจะถูกกระชากดึง และขยี้จนมันไม่เหลือแม้ชิ้นดี แล้วพลันสลายหายไปในที่สุด...

มันมองอย่างไม่ชอบใจที่ความสวยงามนั้นถูกทำลายลง...แล้วมองหน้าซีดเซียวของมิคาเอลอย่างไม่เข้าใจ

“เจ้าไม่ชอบใช่ไหม ที่ความสวยงามนี้ถูกทำลายและหายไป” มันพยักหน้า มิคาเอลยิ้มอย่างอ่อนแรงก่อนจะบอก

“เช่นเดียวกับการกระทำของเจ้าอย่างไร...สิ่งที่เจ้าทำก็คล้ายกันกับดอกไม้นี้...ตัวเจ้านั้นเปรียบเสมือนผู้ทำลาย ส่วนคนที่เจ้าไปฉุดเขามาก็คล้ายดอกไม้นั่น...” นัยน์ตาแดงก่ำราวเลือดนั้นสั่นไหว ความรู้สึกขณะนี้มันไม่รู้ว่าคืออะไรมีเพียงหนึ่งเท่านั้นที่มันเข้าใจได้คือความเศร้า...เจ้าอสุรกายรู้จักดีเลยเชียวแหละ ความผิดหวัง เศร้า เหงา ต้องการ และโกรธแค้น...

“เจ้ารู้สึกไม่ดีใช่ไหม...อยากเห็นความสวยงามของดอกไม้ต่อไปหรือเปล่า...หรือเจ้าเลือกจะเป็นผู้ทำลายต่อไป...บอกข้าได้ไหมอีรอส” มันนั่งนิ่งไปไม่ตอบ ทว่าท่าทีนั้นกลับทำให้มิคาเอลรับรู้ได้ว่ามันก็คงรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ได้ทำ...

“ถ้าเจ้าอยากเห็นความงดงามในแบบต่างๆ ขอเพียงเจ้ามองสิ่งนั้นๆ ด้วยความรัก ไม่ใช่แค่เพียงเพราะความต้องการ ความใคร่ หรือเพราะอะไร” มันมองมิคาเอลนิ่งๆ ก่อนจะหยัดร่างสูงใหญ่ของมันขึ้นแล้วพลันตวัดร่างที่แทบจะไร้ซึ่งเรี่ยวแรงเข้าไปในอ้อมแขน พาเขาก้าวเดินไปเรื่อยๆ

“ปล่อยวางมันนะ...ความรู้สึกเจ็บปวดหลายๆ อย่าง ความผิดหวัง ความหวาดกลัว หรือความโกรธแค้น ที่เจ้าเคยได้รับ...ที่ดอกไม้เหล่านั้นต่างก็หลบเลี่ยงเจ้าไม่ใช่เพราะเขาเห็นว่าเจ้าไร้คุณค่า...หรือน่ากลัวแต่อย่างใด หากเป็นเพราะความรู้สึกอันตรายในใจของเจ้าต่างหากที่ทำให้ดอกไม้เหล่านั้นต่างหวาดกลัว...ปล่อยวางความรู้สึกนั้นลง แล้วกลับมาเป็นตัวเจ้าเหมือนเดิม...เจ้า ทำเพื่อตัวเจ้าเองได้ไหม...”

“หรือเจ้าจะทำสิ่งนี้เพื่อข้า...ด้วยได้หรือไม่” แม้จะรู้สึกละอายแก่ใจที่ไปเรียกร้องให้อีกฝ่ายทำเพื่อตน ทั้งๆ ที่ มิคาเอลไม่อาจจะรักษาสัญญากับอีกฝ่ายได้ก็ตาม ทว่า...เขาก็ยังอยากเอ่ยคำนี้ออกมา ...ทำเพื่อข้า เพื่อดอกไม้และเพื่อตัวเจ้าเอง...

มิคาเอลเอื้อมมือที่ไร้เรี่ยวแรงขึ้นไปแตะใบหน้าที่เต็มไปด้วยเกล็ดนั้นเพียงแผ่วเบา มันโอบกอดร่างในอ้อมแขนแน่นขึ้นราวกับจะขอบคุณ...

มิคาเอลยิ้ม...ขอเวลาข้า อีกเพียงแค่วันเดียวเท่านั้น...
 .
.
.
เจ้าอสุรกายวางร่างที่เบาราวขนนกนั่นลงบนโขดหินก้อนใหญ่กลางน้ำตกงาม ก่อนมันจะกระโดดทีเดียวขึ้นไปถึงยอดน้ำตก ก่อนจะกระโดดม้วนตัวลงมาเหมือนต้องการโชว์ให้มิคาเอลดู

เขายิ้มให้มันอย่างชมเชย...มองเพียงภายนอกแล้ว อีรอสคืออสุรกายหยาบช้า กักขฬะ หากไม่ลองมาสัมผัสใครเล่าจะรู้ว่ามันยังคงมีมุมที่ไร้เดียงสาเหมือนเด็กน้อยอยู่มาก

มิคาเอลรู้แล้วว่าที่อีรอสกลายเป็นอสุรกายก็เพราะความต้องการ และความผิดหวังในใจ...เมื่อดวงจิตบริสุทธิ์นั้นถูกความต้องการครอบงำ ก็ง่ายต่อการครอบครองร่างกายของกลุ่มก้อนกิเลสที่หลุดมาจากความนึกคิดในจิตใจของมนุษย์ซึ่งสะสมมานานนับร้อยปี...

ทูตสวรรค์ที่จิตใจแปดเปื้อนนั้น ย่อมง่ายต่อการควบคุมและครอบครอง...

ข้าหวังว่าเจ้าจะปล่อยวางมันได้โดยเร็ววันนะอีรอส...เจ้าจะได้กลับไปเป็นตัวเจ้าเสียที และเมื่อนั้นเจ้าจะได้รู้ว่าโลกไม่ได้ดำมืดเสมอไป ทว่ายังมีอะไรสวยงามซ่อนอยู่เสมอ...
 
เจ้าอสุรกายไม่ทันได้สังเกตเลยว่าร่างของใครบางคนนั้นค่อยๆ จางลงเรื่อยๆ มันยังคงดำผุดดำว่ายไปมา หางสัตว์เลื้อยคลานก็สะบัดตีน้ำราวกับกำลังสนุกสนาน...

สุดท้าย...หนึ่งวันก็ไม่อาจมาถึง...มิคาเอลก้มลงมองที่มือตนเองก็พบว่าคงไม่นานแล้วที่เวลาของเขาจะหมดลง...ใจหนึ่งก็อยากจะล่ำลา อีกใจก็ไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น...มิคาเอลไม่รู้จะบอกเจ้าอสุรกายเช่นไรดี...เขาโกหกมันไปเช่นนั้นแล้ว...จะยังพูดอะไรได้อีก

อีรอสอาจจะโกรธจนไม่อาจละวางความรู้สึกหลายอย่างลงได้...ทว่า เขามั่นใจว่ามันคงไม่นานหรอก ที่อีรอสจะลืมเขาปล่อยวางความรู้สึกในใจแล้วกลับมาเป็นตัวของตัวเอง...

กว่าครึ่งตัวแล้วที่จางหายไป น้ำใสที่ไหลรินออกมาจากนัยน์ตาที่ยังคงสุกสกาวนั้น หาใช่เพราะความกลัว ทว่ามันเต็มไปด้วยความเศร้าที่จะต้องจากลาไป ความรู้สึกผิดผุดขึ้นมาเป็นระลอก สุดท้าย...เขายังอยากขอโทษอีรอส...ขอโทษจริงๆ หากข้าจะต้องหายไปแบบนี้...หายไปโดยที่ไม่ทันได้กล่าวคำอำลา แต่มันคงจะดีกว่า...หากว่าข้าจะต้องเห็นเจ้ามองข้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ...คงจะดีกว่าหากข้าไม่ต้องเห็นเจ้าเสียใจ...
 
 
เจ้าอสุรกายมองสิ่งที่อยู่ในมือของตนอย่างชื่นชม ก่อนจะเคลื่อนที่โดยเร็วไปยังใครบางคนที่มันคิดถึงอยู่เสมอ...ใครคนหนึ่งที่ไม่กลัวมัน และเห็นว่ามันสำคัญ...ทำดีกับมัน ทั้งยังคอยบอกคอยสอน...
 
อีกเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้นแล้วที่มิคาเอลต้องหายไป เขาเงยหน้าขึ้นมองเบื้องบน...พระบิดา...ท่านรู้แล้วใช่หรือไม่ว่าควรจะทำเช่นไรเรื่องราวเช่นนี้จึงจะไม่เกิดขึ้นอีก นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะทำมันเพื่อท่าน และเพื่อทุกๆ คนได้...

ร่างที่กำลังสะอื้นแต่เพียงลำพังถูกโอบกอดจากเบื้องหลังโดยไม่ทันรู้ตัว ก่อนจะตามมาด้วยเสียงคำรามของอีรอส เมื่อมันกลับมาถึงแล้วเห็นร่างของคนที่มันรู้สึกอยากโอบกอดอยากให้อยู่เคียงข้างมันตลอดเวลา กำลังจางหายไป ร่างนั้นสะอื้นแทบขาดใจ เห็นเช่นนั้นมันก็นึกรู้ได้ทันทีว่า...ที่มิคาเอลบอกมันนั้นไม่จริง...

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตานั้นหันมามองมัน หยดน้ำอุ่นๆ รินรดมาโดนเกล็ดของมันเพียงแผ่วเบา เสียงที่แทบไม่ได้ยินนั้นกล่าว “ขอโทษอีรอส...ขอโทษที่โกหก ขอโทษ...ที่หลอกว่าจะอยู่ด้วยกัน”

เมื่อมองสบเข้าไปในดวงตาคู่นั้นมันเห็นเพียงความเสียใจ...เล็บที่เต็มไปด้วยเกล็ดเอื้อมไปปาดน้ำตาเม็ดตาที่รินไหล มิคาเอลยังคงยิ้มให้มันเช่นเคย แต่เป็นรอยยิ้มที่แสนเศร้า ไม่ใช่รอยยิ้มอ่อนโยนที่เคยมอบให้มันเสมอมา ...แท้ที่จริงแล้ว เจ้าอสุรกายมันรับรู้มาโดยตลอดถึงความผิดปกตินั้น แววที่ที่มองมันราวกับกำลังขอโทษนับหมื่นพันครั้ง ทว่า... มันก็ทำเมิน มองไม่เห็นไปเสีย...เพราะมันเชื่อในคำสัญญา สุดท้ายแล้วมันก็ได้รู้ว่าไร้ค่า...คำสัญญาไม่ได้มีความหมายอะไร...

เจ้าอสุรกายหยิบมงกุฎดอกไม้ที่มันทำขึ้นมาสวมลงบนศีรษะของมิคาเอล แววตาของมันสั่นระริก มองใบหน้านั้นราวกับต้องการจดจำไว้ให้นานที่สุด

มือที่โปร่งแสงของมิคาเอลเอื้อมขึ้นมาแตะที่มงกุฎนั้น ยิ้มให้มันด้วยรอยยิ้มที่หวานที่สุด “สวยจังเลย...ขอบใจนะอีรอส...ข้า...ขอบใจเจ้ามาก และขอโทษที่ไม่อาจอยู่กับเจ้าด้วยกันตลอดไปได้ ขอโทษที่ข้าทำให้คำสัญญาไร้ความหมาย ขอโทษที่ข้า....” ยังไม่ทันที่เสียงสะอื้นนั้นจะทันได้กล่าวออกไปจนจบ เจ้าอสุรกายประทับริมฝีปากลงไปบนกลีบปากบางทันที มันเป็นจูบที่อ่อนโยนที่สุดที่มิคาเอลเคยได้รับมา...

ขอโทษและ...ขอบคุณ

นั่นเป็นเสียงสุดท้ายก่อนที่ร่างบอบบางอบอุ่นจะสลายหายไปราวกับอากาศธาตุ เจ้าอสุรกายคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวด และแสนเศร้า...

แล้วกลุ่มก้อนสีดำทะมึนก็ลอยออกมาจากตัวของมัน ก่อนร่างที่เต็มไปด้วยเกล็ดนั้นจะหายไปเหลือเพียงเขาคนเดิม...

“มิคาเอล...ข้ายังไม่ได้บอกชื่อของข้าให้เจ้าได้รับรู้เลยใช่ไหม...” เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าพูดกับความว่างเปล่า
“มันจะทันไหมถ้าข้าจะบอกเจ้าตอนนี้ ถึงแม้ว่าเจ้าจะไม่ได้ยินข้าแล้วก็ตาม...ข้าชื่อกาเบรียล...กาเบรียล...”
กาเบรียลไล้ฝ่ามือลงบนโขดหินที่ก่อนหน้านั้นเคยมีร่างของใครบางคนนั่งร้องไห้อยู่ ก่อนจะเห็นดอกไม้ดอกหนึ่งวางอยู่บนนั้น....ดอกไม้ที่เขาเคยทัดหูให้มิคาเอลตอนที่ยังเป็นอสุรกาย

...อย่างนั้นเหรอ...นี่คือสิ่งสุดท้ายที่เจ้าทิ้งไว้ให้ข้าดูต่างหน้าใช่ไหมมิคาเอล...

ข้าควรจะขอบคุณกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าทำให้ข้าไหม...ขอบคุณที่เจ้าทำให้ข้าเป็นคนเดิม ขอบคุณที่เจ้ายอมเสียสละ...แต่ข้าจะมีความสุขมากกว่านี้...ถ้าเจ้ายังอยู่ข้างกายข้าไม่ห่างไปไหน...

แม้มันจะสายเกินไป...แต่ข้าขอร้องเจ้าบ้างได้ไหม....ได้โปรด...อย่าจากข้าไปเลย....



=====================================//
ตอนหน้าก็จบและน้าาาาาาา
จริงๆ ตอนนี้มันคงจะจบแล้วค่ะ เพราะทีแรกมายวางพล็อตไว้ว่าสุดท้ายสองคนนี้มันก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันหรอก
เห็นทุกคนขอไม่เอาแบบทำร้ายเกินไปทั้งนั้นเลยอ่าาาาา
มายเลยต้องต่ออีกหน่อยอ่ะ T T เห็นใจเขา55 หาคู่ให้อีรอส กาเบรียลใหม่ดีไหมหนอ 555

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-07-2016 10:36:38 โดย MyMinTZ♥129 »

ออฟไลน์ junpa

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 322
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
อ่านแล้วน้ำตานองน้าเลย โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ

ตอนหน้าก็จบแล้วเหรอ ฮือออออออออออออ เศร้า

 :m15: :m15: :m15: :m15: :m15:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ โชติกา บุญเติม

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 45
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

ออฟไลน์ hello_lovestory

  • >>I'm C-Z@<<
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 882
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0

ออฟไลน์ ohho99

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 285
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-1
อ่านแล้วเศร้าจังเลยค่ะ น่าสงสารทั้งคู่เลย
อสูรกายกลายกลับร่างแล้ว แต่นายเอกดันตายซะงั้น
แอบดีใจที่คนเขียนเปลี่ยนใจให้ไม่เศร้ามาก อยากให้กลับมาคู่กันค่ะ
รออ่านตอนจบนะคะ


เป็นกำลังใจให้คนเขียนค่ะ ^^

ออฟไลน์ takara

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +379/-13

ออฟไลน์ ♥MM...★

  • ไม่ใช่มืออาชีพ แค่ชอบเขียนไปตามที่ใจต้องการ♥
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 121
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-1
[5]
รักนิรันดร์...เฝ้ารอวันหวนคืน


                   ...ดอกไม้สีขาวดอกนั้นที่มิคาเอลทิ้งไว้...

กาเบรียลยังคงเก็บมันไว้กับตัวเสมอ เขามักจะนำมันขึ้นมาดูแล้วหวนคำนึงถึงเมื่อครั้งยังได้สัมผัสคนๆ นั้น ทั้งรอยยิ้มอ่อนโยน ถ้อยคำนุ่มนวลที่อีกฝ่ายใช้...มันช่างยากเหลือเกินหากจะห้ามไม่ให้คิดถึง ห้ามไม่ให้คำนึงหา และห้ามไม่ให้น้ำตารินไหล ยามภาพคุ้นเคยนั้นยังฉายชัดอยู่ในความทรงจำ...

                แม้จะรู้ว่ามิคาเอลไม่อาจกลับมาหาเขาได้อีกแล้ว ทว่ากาเบรียลยังคงหวัง เขาหวังว่าสักวันมิคาเอลอาจจะกลับมา อาจไม่ใช่ภพนี้ ชาตินี้ แต่เขาก็จะยังคงรอ กาเบรียล...ยังรอมิคาเอลกลับมาเสมอ..
 
                ราตรีกาลหมองเศร้าที่เคลื่อนมาหลายทิวา ไม่อาจทำให้คลายความหม่นเศร้าได้...พลันนึกไปถึงค่ำคืนที่เคยใช้เวลาอยู่ร่วมกัน ยามที่ยังคงมีอีกฝ่ายข้างๆ กาย...

                ...ยากเหลือเกิน...
   มันยากจริงๆ การใช้ชีวิตโดยไม่มีเจ้าน่ะ...มิคาเอล
   บอกทีว่าข้าควรจะทำเช่นไร...การรอที่ไม่มีจุดสิ้นสุดนั้นบางครั้ง...มันก็ทำให้ข้าท้อ...
   กระนั้นแม้จะเหนื่อยที่ต้องรอ แต่ข้าก็ยังจะหวังต่อไป...
   ผู้ใดจะตอบข้าได้ไหม...ว่าสิ่งที่ข้าหวังมันจะไม่สูญเปล่า...

.
.
.
เป็นอีกวันที่กาเบรียลยังคงหยิบดอกไม้นั้นขึ้นมาดู...สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือเจ้าดอกไม้กลีบบางบริสุทธิ์ที่เคยสดใสอยู่เสมอบัดนี้มันกลับเหี่ยวเฉาและโรยราลง...

ความเปลี่ยนแปลงนั้นมีผลต่อความรู้สึกของเขามาก...กาเบรียลแทบไร้เรี่ยวแรง...นั่นหมายความว่าสิ่งที่เขารอมามันไม่อาจเป็นจริงใช่ไหม...ข้าถูกปฏิเสธหรือไร...
 

การต้องอยู่โดยไร้ซึ่งคนข้างกายเช่นนี้...เขาคิดว่ามันคงดีกว่าหากมิคาเอลจะปล่อยเขาไว้ ...ไม่ต้องมาใส่ใจ...ไม่ต้องมาทำให้เขากลับไปเป็นเช่นเดิม...

เพราะมันช่างทรมานเหลือเกินเมื่อเขากลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว ทว่า...สิ่งที่ขาดหายไปคือหัวใจ...หัวใจของเขาได้มอบให้กับใครอีกคนไปแล้ว...

ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว...ยังไม่ทันให้เขาได้เตรียมใจ...สิ่งที่มอบให้กับใครอีกคน พลันถูกกระชากดึงไปอย่างเลือดเย็น...
 
เจ้าจะทรมานข้าเกินไปแล้ว...
กลับมาหาข้าเถิดมิคาเอล...
 
 

‘เมล็ดพันธุ์นั้น นำลงพสุธา’

‘พรวนดินรักษา เพียรห่วงหาใส่ใจ’
 

 
เสียงนั้นดังขึ้นมารอบกายของเขา กาเบรียลผู้สิ้นหวัง ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงมองกลีบโรยของดอกไม้ซึ่งเป็นตัวแทนของมิคาเอล ในกองนั้นยังมีเมล็ดหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่...

นั่นสินะ...เมล็ดพันธุ์มันก็ยังมี...แม้เจ้าจะล่วงลับไปตามกาลเวลา ทว่าข้าก็สามารถให้ชีวิตใหม่กับเจ้าได้...
 

กาเบรียลนำเมล็ดนั้นไปปลูกใกล้ๆ กับน้ำตกงามกลางป่าที่เขาเคยพามิคาเอลไป...มันเป็นที่สุดท้าย...ก่อนที่มิคาเอลจะลาลับไม่กลับมาอีก...
 
เมล็ดพันธุ์อันนั้น...

เขาเพียรดูแลเอาใจใส่มันอยู่เสมอ...มาพูดคุยกับมันทุกวัน หลายทิวาผ่านไปยอดอ่อนนั้นก็ค่อยๆ ดันตัวเองขึ้นสู่ผืนดิน... กาเบรียลยังคงมานั่งมอง เสมือนว่ามันคือตัวแทนของมิคาเอล เขา...ทำเช่นนี้ทุกวัน สม่ำเสมอมิได้ขาด

“วันนี้ข้ากลับก่อนมิคาเอล...แล้วพรุ่งนี้ข้าจะมาหาเจ้าใหม่” เขาบอกเจ้าดอกไม้งามซึ่งตอนนี้มันกำลังจะเบ่งบานในไม่ช้า...มันจะกลายเป็นดอกไม้ที่ทรงคุณค่า และอยู่ในใจเขาตลอดไป...

กาเบรียลเอื้อมมือไปแตะดอกนั้นอย่างอ่อนโยน ลูบไล้มัน ด้วยความรักใคร่ทะนุถนอม...ก้มจูบลงบนนวลกลีบบาง ก่อนจะจากไป...
 .
.
.


...นั่นใคร...


เบื้องหน้าเขา ตรงที่เดิมที่เคยมีดอกไม้แสนงามของเขาหยัดรากอยู่ บัดนี้...มีใครอีกคนนั่งหันหลังให้เขาอยู่ ใครคนนั้นมองตรงไปเบื้องหน้า

...พลันใจของกาเบรียลสั่นระรัว...ความรู้สึกคุ้นเคย...ทั้งโหยหาและดีใจนี่มันอะไรกัน...

เขาค่อยๆ สาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างนั้นพร้อมกับลมหายใจที่ขาดห้วงไป...เหมือนความคะนึงหาจะตีรวนขึ้นมาเสียให้ได้ ความดีใจท่วมท้นที่รู้สึกอยู่ขณะนี้นั้นมันคืออะไร...

ใกล้ร่างนั้นเข้าไปทุกที...มือสั่นๆ นั้นเอื้อมไปสัมผัสกับบ่าบางของใครบางคน...ก่อนที่ใบหน้านั้นจะหันกลับมามอง

...มันเป็นใบหน้าที่คุ้นเคยและคุ้นใจเหลือเกิน...

เขายิ้มให้กาเบรียลอย่างอ่อนโยนและอ่อนหวานที่สุด ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วตรงเข้าสวมกอดกาเบรียล


“คิดถึง...” ...งั้นเหรอ...


“ข้าก็คิดถึงเจ้าเช่นกัน...มิคาเอล”




-THE END-


=================================///
จบแล้วจ้าาาาาาาาาาาาาาาาา เป็นไงไม่เศร้าแล้วน้าาา อิอิ ว่างๆเดี๋ยวจะมีตอนพิเศษมาให้ค่ะ
ว่าทำไมมิคาเอลถึงกลับมาได้เนอะ เอ๊ะ หรือจะรู้กันแล้ว 5555
แล้วพบกันใหม่นะคะ บาย~
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-07-2016 10:38:33 โดย MyMinTZ♥129 »

ออฟไลน์ ลมเพลมพัด

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 18
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
น่ารักกกกกก จบแบบนี้ดีแล้วค่า อบอุ่นใจ

รอตอนพิเศษนะคะ ^^

ออฟไลน์ โชติกา บุญเติม

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 45
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
งงเล็กน้อย
จะ รอ ตอน พิเศษนะค่ะ

ออฟไลน์ junpa

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 322
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1

ออฟไลน์ ~ ฤดูใบไม้ผลิ ~

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 515
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
จบไม่เศร้าเลยแต่หมดน้ำตาเป็นลิตร  :m15:

จะรอตอนพิเศษนะคะ ขอหวานๆชดเชยเลยน้า  :dont2:

ออฟไลน์ army_van

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 112
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
มิคาเอลกลับมายังไงงงงงงงงงงง  ผุดออกมาแบบนารีผลเหรอค่ะะะ

รอตอนพิเศษ แบบ หวานหยดย้อยยยยยยยยยย  เลยนะคะ

ขอบคุณคนแต่งมากค่าาา

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Chichi Yuki

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1584
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +94/-3
มิคาเอลมาได้ไงอ่าาาา
ขอตอนพิเศษด่วนค่ะคนเขียนนนนนนนน

benji

  • บุคคลทั่วไป
ง่ะ น้ำตาซึมทั้งเรื่อง  :monkeysad: ดีนะที่มิคาเอลได้กลับมาอยู่กับ กาเบรียล ตามสัญญาที่ให้กันไว้  :กอด1:

รอตอนพิเศษหวานๆ มาเช็ดน้ำตาคนอ่านค่ะ  :z1:

ออฟไลน์ aoihimeko

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3131
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +155/-9
ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆค่ะ....เรื่องดีมากเลย :pig4: :L2:

ออฟไลน์ Ice_Iris

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1231
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-0


อย่างน้อยก็ไม่เศร้า

นึกว่าจะต้องนั่งเศร้าเสียแล้ว

ขอบคุณที่แบ่งปันขอรับ


burn

  • บุคคลทั่วไป
เฮ้อ~~happy ending..น่ารักที่ซู๊ดดดด~~><

ออฟไลน์ jamlovenami

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 639
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
ฮ่าาาา happy end แหละแกรรรร ปลื้มปริ่มฝุดๆ   :z2:

สงสัยว่ามิคาเอลกลับมาได้ไง รอตอนพิเศษเน้ออออออ   :กอด1: 

ออฟไลน์ mint_852

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 736
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-1
ทำไมมิคาเอลถึงกลับมาได้อ่ะ
พระบิดาช่วยไว้งั้นหรอ?
อยากอ่านตอนพิเศษต่อไวๆจัง
รีบมาต่อนะคะ

ออฟไลน์ Min*Jee

  • เอวรี่ติงจิงกะเบล
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-5
ตอนพิเศษ!!!!
รออยู่นะคะ สนุกจัง

ออฟไลน์ Thep503

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 210
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
ซึ้งกินใจมากครับ ขอบคุณครับ

ออฟไลน์ ♥MPEGz♥

  • ชอบดูหนุ่มๆ เขาอยู่ด้วยกัน♥
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 44
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด