At Dawn : แล้วพบกันใหม่....ตอน43 (12-07-17) ​p.23 ตอนจบ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: At Dawn : แล้วพบกันใหม่....ตอน43 (12-07-17) ​p.23 ตอนจบ  (อ่าน 189898 ครั้ง)

ออฟไลน์ kautumn

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน7(24-01-15)
«ตอบ #60 เมื่อ03-02-2015 09:03:42 »

อ่านถึงตอนล่าสุดแล้ว พี่โป๊ะชอบน้องวินใช่ไหม แต่ว่า พี่โป๊ะลืมน้องแพรเขาได้แล้วนะ
ส่วนน้องวิน เป็นปู้ชายมืดมนอยู่ในโลกส่วนตัวคนเดียวจริงๆก็หวังว่าพี่โป๊ะจะมาช่วยดึงให้น้องมีความสุขในชีวิตบ้างนะ
ชอบเพื่อนโอม ส่วนพี่รุตต์หวังว่าจะไม่เกินเลยกะน้องวินมากไปนะ หึงแทนพี่โป๊ะจ้า

ออฟไลน์ sam3sam

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +247/-4
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน7(24-01-15)
«ตอบ #61 เมื่อ03-02-2015 09:06:41 »

เข้ามาส่องเรื่องรักๆของไอ้พี่โป๊ะ(ติดมาจากหมาเจม) :hao7:

ออฟไลน์ Noo_Patchy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1055
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +123/-4
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน7(24-01-15)
«ตอบ #62 เมื่อ05-02-2015 15:26:03 »

 :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1:


 อยากอ่านต่อแร้ววว

ออฟไลน์ wan

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5575
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +643/-10
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน7(24-01-15)
«ตอบ #63 เมื่อ06-02-2015 13:34:23 »

จะว่าไป พึ่งเห็นว่า ลงเรื่องใหม่  :mew1:
มาเป็นกำลังใจให้ ครับ +1 ด้วย
ปล. เรื่องนี้ พี่โปร ดูอ่อนหวาน ไม่เหมือนสองเรื่องที่แล้ว กวนสุด ๆ  :z2:

ออฟไลน์ sunakai

  • *~CrAzY_KiLL~*
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 867
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-0
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน7(24-01-15)
«ตอบ #64 เมื่อ06-02-2015 20:17:37 »

อ่านน้องธามจบปุ๊บ แวะมาแปะโป้งตามเรื่องนี้ทันที

อยากอ่าน แต่...วันนี้งานเข้า  :sad4:

 :katai4: ขอเคลียร์งานก่อน...แล้วเจอกันนะจ๊ะ ไอ้เหี้ยพี่โป๊ะ 555 (ลอกธามมา)

ปล. ยกมือสูงๆ รอติดตามความคืบหน้าเรื่องจองหนังสือ ที่หนึ่งกับเจม อยู่นะค๊าา  :impress2:

.
.
.
.

::: Edit :::

ตามทันแล้วววว ฮรึก... กำลังจะเจ้มจ้นแล้วก็  Cut!! ฮรึ้ยยยยย

บรรยากาศในเรื่องสุดแสนจะคุ้นเคย เคยใช้ชีวิตนักศึกษาตรงท่าช้างอยู่สี่ปี...คิดถึงจัง ^^

ไอ้ที่ลอยละล่องอยู่รอบตัววินนี่เราได้กลิ่นอายของความรู้สึกรัก ความห่วงใยตลบอบอวลไปหมด

แต่วินเองที่ไม่รู้สึก...หรือไม่กล้ารู้สึกกันเล่าหนอ ประตูปิดแล้วเปิดใหม่ได้ฉันใด...หัวใจที่ปิดก็ย่อมเปิดได้ฉันนั้น

พี่โป๊ะถีบตัวเองมากดออดเคาะประตูใจแล้ว ไปเปิดสิวิน เปิดแล้วรับรองไม่ทำให้ผิดหวัง ชื่อเขาก็บอกอยู่ว่ามือโปร

ส่วนพี่รุตต์เชิญทางนี้เลยค่ะเดี๋ยวเราไปส่งที่สุวรรณภูมิเอง #ผายมือ คึคึคึ





 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-02-2015 22:04:25 โดย *~CrAzY_KiLL~* »

ออฟไลน์ kajidrid

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +249/-3
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน8(08-02-15)
«ตอบ #65 เมื่อ08-02-2015 23:46:18 »

Title :  At Dawn
วารินทร์ x วิณณ์
*********
ตอนที่ 8



ตกลงแค่พี่ชายหรอ?
พูดจริงดิ?
แล้วทำไมเขาดูห่วงวินจัง?
นี่คิดอะไรกับเขารึเปล่าเนี่ย? หลงรึเปล่า?
สมัยนี้ไม่แปลกหรอก รักก็เรื่องนึง ร่างกายก็เหมือนภาชนะห่อจิตวิญญาณ บลา บลา บลา
แต่ตอนนี้กูอยากแยกวิญญาณมึงออกจาภาชนะปากหมาของมึงมาก!
ผมถอนหายใจเสียงดังๆ ให้เขารู้เสียทีว่ากูรำคาญแล้วนะ แต่ตัววุ่นวายตัวนี้ก็ยังนั่งกัดแอปเปิ้ลหั่นชิ้นที่เกิดขึ้นได้เองในตู้เย็นผม เสียงดังกร้วมๆ

“พี่โป๊ะ ด้วยความเคารพเลยนะ เสือกอะไรด้วย”

“โหหหหหหหหหหหหหหหหห” ปากเป็นรูปตัว O เลยครับ ผมหันหน้าหนีท่าทางเสียใจโอเวอร์ของเขาไปมองผืนน้ำสีดำที่เรืองด้วยสีเหลืองไฟเป็นระยะ
“นี่เราไม่สนิทกันหรอ? พี่อยากรู้เรื่องวินไม่ได้เลยหรอ?”

นี่คือการตัดพ้อรึเปล่า? ผมหันมองหน้าเขาอีกครั้งให้แน่ใจว่าเขากำลังตัดพ้อจริงๆ ไม่ได้แกล้งกวนตีนเล่น และผมก็ได้คำตอบครับ

“พี่แม่งกวนตีน!”

“ด่าแล้วก็ตอบสิ”

“เป็นพี่ชาย วินไม่ได้คิดอะไร ไม่ได้หลงเขา ไม่ได้อะไรทั้งนั้น”

“แล้วทำไมให้เขามาส่ง ให้เขาดูแล”

“แล้วพี่โป๊ะเสือกอะไรด้วย”

“โหหหหหหหหหหหหหหหหหหหห” ไอ้เหี้ยโหนี่เกิดแถวไหน ผมจะไปดักฆ่ามัน! แม่งน่ารำคาญ
“ก็เราสนิทกันแล้วนี่นา พี่ก็อยากรู้ไว้ จะได้รู้ว่าถ้าเจอครั้งหน้าควรทำตัวแบบไหนดี”

“พี่รุตต์เขาไม่มาเจอกับพี่โป๊ะหรอก”
“อีกไม่ถึงเดือนเขาก็ไปเป็นอาจารย์สอนที่ยูในญี่ปุ่นแล้ว”

“อ่อออ ไม่ใช่หมอ แต่เป็นอาจารย์สินะ”
“พี่ก็อาจารย์นะ แม้จะรับแค่บรรยายพิเศษก็เถอะ”

“แล้วบอกวินเพื่อ?”

“ก็แค่อยากให้รู้ไว้ แค่นั้น” เขาบอกแล้วลอยหน้าลอยตาเดินกลับเข้าบ้านผม ส่วนผมก็ยืนถอดหายใจแข่งกับเสียงเรือด่วน ไม่บอกก็คงรู้ใช่มั้ยครับว่าเสียงไหนดังกว่ากัน

“วิน มากินข้าวสิ” คำเรียกทำให้ผมมองนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้ 4 ทุ่มแล้ว น้ำย่อยราตรีสวัสดิ์ไปหมดแล้ว ยังไม่ทันจะบอกว่าไม่กินแล้วเขาก็เรียกผมซ้ำ...ด้วยเสียงเคาะชามข้าว
ถ้าไม่เห็นว่าแก่กว่าหลายปีและก็มีศักดิ์เป็นอาจารย์ชั่วครู่ชั่วยาม ผมจะเดินไปตบหัวมันให้หายเหี้ยตอนนี้เลย!

“วินไม่ใช่หมานะเว้ย!”

“อ้าว แล้วเดินมาไม?” ตัววุ่นวายเอียงยิ้มเผล่ถามผม เขาทำตาบ๊องแบ๊วใส่ผมแล้วก็ทำท่าสูดกลิ่นแฮมทอดที่เขาทำเอง

เหี้ยมั้ยล่ะครับ?

ผมเดาว่าพอท้องอิ่มจากอาหารจานโปรดที่เขาทำเอง กินเอง นายมือโปรก็คงมีสารอาหารไปหล่อเลี้ยงสมอง เขาก็เลยเลิกพูดเรื่องกากๆ เสียที ตอนนี้เขากำลังคุยเรื่องงานของบริษัทเขาอยู่ ฟังไปเรื่อยผมก็พอรู้แล้วว่าเขาจะทำอะไร
โปรเจคนี้ใหญ่โต ที่ดินหลัก 100 ไร่ แม้จะอยู่ชานเมืองแต่ก็สามารถคิดภาพเศรษฐกิจขนาดย่อมขึ้นในหัวได้ เขาจะสร้างสตูดิโอที่ใหญ่ระดับอาเซียนเลยครับ ได้ยินเขาโม้ว่าถ้าเสร็จแล้วจะดูดเงินฝรั่งให้มาถ่ายทำหนังและตัดต่อครบวงจรที่ประเทศไทยมหาศาล จากเดิมที่พวกฝรั่งมักไปอัดตัดต่อในสตดิโอแสนเล็กในสิงคโปร์ และเก็บวิวที่อินโดนีเซีย กับมาเลเซีย

พ่อเชื่อโปรดิ พ่อเชื่อโปร

เขาเรียกร้องความน่าเชื่อถือด้วยวิธีการนี้เองหรอ? ถ้าผมเป็นพ่อเขา หรือเป็นแบงก์ที่เขาขอสินเชื่อ ให้ตายผมก็ไม่ให้มันสักสตางค์

โปรทำเรื่องกู้อยู่ เดี๋ยวสัปดาห์หน้าจะเข้าไปคุยกับแบงก์ ไปจีบๆ ไว้แล้วครับ
เรื่องก่อสร้างไม่ต้องห่วงพ่อ เปิดบิด แต่ก็บอกๆ ไอ้ที่หนึ่งไว้แล้วว่าขอมาตรฐานสูง โปรกะจะสร้างแสตนเคลื่อนที่สำเร็จรูปด้วยพ่อ อุปกรณ์ถ่ายทำ แสงสีเสียง เอาให้พร้อม พวกฉากสำเร็จรูปไรงี้ก็มี ไว้ให้พวกถ่ายละคร
ไม่ถึงพันล้านหรอกพ่อ ใจเย็นดิครับ


อืมมมมม ถ้าผมเป็นพ่อเขา ผมจะเริ่มเครียดตั้งแต่วินาทีนี้เลย
ผมขยับตัวตั้งแต่ได้ยินจำนวนเงิน เพราะผมรู้สึกว่ามันเริ่มเป็นเรื่องส่วนตัวของเขาที่ผมไม่ควรรับรู้แล้ว เราไม่ใช่คนใกล้ตัวของกันและกัน
สำหรับผม เขาไม่ใช่คนที่มีอิทธิพลหรือบทบาทอะไรในชีวิต เขาก็แต่ผู้ชายกวนส้นตีนที่ยัดเยียดตัวเองมาอยู่ในชีวิตเงียบๆ ของผม แลสำหรับเขา ผมอาจจะเป็นแค่เด็กไร้ตัวตนคนนึงที่ยืนอยู่เงียบๆในวงกลมชีวิตที่วุ่นวายของเขา

“แป๊บนะพ่อ” ยินเขาพูดแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมอง ทั้งที่เดินพ้นเก้าอี้ริมแม่น้ำมาแล้ว นายมือโปรมองหน้าผมแล้วเอ่ยขอน้ำใจ
“วิน พี่ขอกาแฟแก้วนึง”

โอเค สำหรับเขา ผมเป็นเด็กชงกาแฟ กูเคลียร์มาก!

ชงกาแฟให้แล้ว เอาน้ำเปล่าไว้ให้ด้วย อาบน้ำแล้ว เอาโน๊ตบุ้คมาให้ใช้ทั้งที่ผมก็มีรายงานต้องปั่นเหมือนกัน ผมหมดหน้าที่ผู้ช่วยแล้วรึยัง? ตอนนี้ผมยืนหาวอยู่กลางห้องรับแขกด้วยความสงสัยว่า ผมไปนอนได้รึยังวะ?

“ง่วงแล้วดิ ไปนอนไป”
“พี่เขียนแผนกับเตรียมข้อมูลประชุมนิดนึง มะรืนพบผู้ใหญ่”

บอกทำไมวะ? หรือเขายกผมเสมือนญาติผู้ใหญ่ด้วย

“อื้อ” ผมรับคำสั้นๆ กำลังจะเดินขึ้นห้องนอนก็ต้องแวะมาบอกเรื่องสำคัญกับเขาก่นอ
“พี่โป๊ะไม่ต้องล็อคประตูบ้านนะ รั้วด้วย ปิดไว้เฉยๆ”

“บ้า ไม่กลัวขโมยหรอ?”

“เออน่า อย่าล๊อคนะ เดี๋ยวเรื่องใหญ่” ผมกำชับอีกครั้ง หวังว่าเขาจะให้เกียรติเจ้าของบ้านอย่างผมด้วยการทำตามอย่างเคร่งครัด

แม้ว่าจะปิดไฟนอนแล้ว แต่ตาผมยังสู้อยู่กับแสงไฟไอโฟนอยู่ครับ
ผมเปิดเฟสบุ้ค เลื่อนดูความเป็นไปของเพื่อนที่มีอยู่ไม่กี่ร้อยคน ไอ้โอมอยู่ที่ผับที่มันทำงานอยู่ ข้างๆ มีผู้หญิงหนึ่งคนที่ทำเอาผมอึ้ง
ทราย....แม่งรวดเร็วกันจริงๆ แต่คิดอีกที อาจจะไปแบบเพื่อนกันก็ได้ อย่าไปคิดแทนใครนั่นแหล่ะ ดีที่สุดสำหรับผม
ผมกดไลค์และล็อคหน้าจอ กำลังจะปิดเปลือกตาก็มีอันต้องสะดุ้งเพราะไอ้โอมโทรหากะทันหัน เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าถ้าคิดจะหลับ อย่าได้ไปวุ่นวายกับโซเชียลมีเดีย
“อือ ว่างาย” พูดไปก็หาวไป นี่มันตีหนึ่งแล้ว วันนี้ผมเพลียมาทั้งวัน
“จะนอนแล้วเนี่ย” มันถามผมว่าทำไรอยู่
“จะนอนจริงๆ แค่เลื่อนๆเฟสดู มันติด” มันถามย้ำว่าคนจะนอนห่าไรเข้าเฟสบุ้ค
“มึงนั่นแหล่ะ หนีบผู้หญิงเขาไปด้วยแบบนั้น เช็คดีรึยังว่าจะไม่โดนตีนใคร ทรายเขาน่ารักนะเว้ย” ผมเตือนมันด้วยความหวังดีครับ ผมจำได้ว่าทรายเพิ่งเลิกกับแฟน ซึ่งถ้าหากความสัมพันธ์พวกเขายังไม่สะเด็ดน้ำดี คนที่จะซวยโดนตีนแฟนเก่าเขาก็ไอ้เพื่อนผมนี่แหล่ะ
“ไม่รู้ กูไม่ได้สนใจ มึงอยากรู้มึงก็ถามให้เคลียร์”
“แล้วมึงอ่ะ อย่าแค่เล่นๆนะเว้ย เสียงานกูหมด เกิดเขาเฟลจากมึงแล้วไม่มาทำงานที่ร้านเพราะกูกับมึงเป็นเพื่อนกัน กูต้องลำบากไปเรียนรู้วิธีการใช้เครื่องชงกาแฟไฮโซของพี่โป๊ะนะเว้ย อย่าทำให้กูเดือนร้อน เข้าใจป่ะเนี่ย” บ่นใส่มันเสร็จก็หาว ตบท้ายด้วยการสูดน้ำมูกปนลมเข้าจมูกฟืดนึง เป็นอันรู้กันว่าถ้าไม่นอนตอนนี้ พรุ่งนี้ผมจะป่วย
“เอออ บาย”
“หือ?” ผมขมวดคิ้วและสนใจประโยคท้ายคำลาของมัน ไอ้โอมมันบ่นว่าเฮียมันหายหัวไปกกสาวที่ไหนไม่รู้ ผับก็ไม่มา บริษัทก็ไม่เข้า
“หรอ? ไม่รู้ว่ะ” ผมไม่ควรบอกใช่มั้ยว่ามนุษย์ที่ไอ้เพื่อนโอมบ่นหา มันนั่งแช่อยู่บ้านผม

#### @ D A W N  #####

เช้าวันนี้ผมรู้สึกผิดหวังโดยไม่รู้สาเหตุ ทั้งที่แสงพระอาทิตย์ยามเช้ายังทำให้ผมอิ่มเอมใจได้เหมือนเดิม รู้สึกมีความหวังได้เหมือนทุกๆ วันก่อนหน้า แต่พอได้เห็นโพสอิทภาษาเหี้ยแปะไว้บนหมอนว่า –พี่เข้าออฟฟิศก่อนนะ ทำข้าวเช้าไว้ให้ กินซะด้วย ไม่งั้นขี้จะวิ่งมาเลี้ยงสมอง- ดูเหมือนนายมือโปรจะไม่รู้จักภาษาศรีวิไล คนห่าอะไรดิบชิบหาย
ผมก็ไม่ได้เซ็งเพราะตื่นมาไม่เจอเขาหรอก เราไม่ได้มีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน และถึงจะรู้จักกันอยู่นิดหน่อย ความสัมพันธ์ของผมกับเขาก็ไม่ได้เข้าใกล้ระดับ “น่าประทับใจ” เลยสักนิด
แต่ที่รู้สึกผิดหวังอยู่นี่....บางที น่าจะสรุปได้ว่ามันเป็นความรู้สึกเหมือนรองเท้าคู่โปรดหายไป 1 ข้าง

ผมล้างหน้าแล้วลงมาดูมื้อเช้าที่เขาอวดอ้าง มีจริงๆ ครับ ขนมปังปิ้งเกรียมๆ ที่เป็นตัวแซนวิช ไส้คือไข่ดาวเกือบสุกและผักเขียวหลายใบ
ก็นับว่ามีความพยายามดี แต่ผมไม่กินหรอกครับ ใช่ว่าหยิ่งนักหนา แต่ของที่ดีกว่ามันมาจ่ออยู่ตรงหน้าแล้วต่างหาก
แม่ครัวจากป้าผมยังคงทำหน้าที่ของเขาได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ผมก็ควรกินอย่างไม่ขาดตกบกพร่องเหมือนกัน

วันนี้วันศุกร์ พรุ่งนี้ก็ต้องไปเรียนอีกแล้ว เล่มวิจัยผมยังไม่คืบหน้าเท่าไหร่แต่ก็เริ่มเอาให้อาจารย์ที่ปรึกษาดูบ้างแล้วครับ กะเอาความถี่ในการส่งงานเข้าสู้คนอื่นๆ เขา แต่ผมก็ทุ่มเทให้วิจัยเต็มที่ไม่ได้เพราะเทอมนี้ยังเรียนอยู่ แม้ว่าจะเป็นแค่ไอเอส ไม่ใช่วิจัยเต็มรูปแบบ แต่มันก็ทำยุ่งยากพอๆ กัน
ผมโทรหาไอ้โอมเพื่อทวนว่าพรุ่งนี้มีรายงานอะไรต้องส่งมั้ย? งานเดี่ยวหรือกลุ่ม แล้วงานกลุ่มต้องทำอะไร ยังไง เมื่อไหร่ และมันก็เป็นเพื่อนที่ดีมากครับ มันบอกผมสั้นๆ ว่า “ถามเฮีย”
ผมก็เลยต้องโทรหาเฮีย ซึ่งปกติผมไม่ค่อยได้คุยกับแกมากนักหรอก คงเพราะรู้สึกว่าจิตวิญญาณเราคนละสีล่ะมั้ง
แต่เฮียไม่ทำให้ผมผิดหวังเลย ตอบมาได้เป็นฉากๆ แล้วก็นัดแนะเวลาคุยงานกลุ่มของอาจารย์วารินทร์กันในวันพรุ่งนี้ด้วย อย่างงครับว่าอาจารย์วารินทร์คือใคร... ก็นายมือโปรนั่นแหล่ะ 

บ่ายเข้าหน่อยผมก็มาถึงที่ร้านกาแฟแล้ว วันนี้นักศึกษามากันเยอะเลย หรือที่ร้านมีโปรโมชั่นที่ผมไม่รู้เรื่อง จะยืนทำหน้างงรอให้ลุงร้านขายพระมาบอกความจริงก็ไม่ใช่ความแผนที่ดีนัก ผมเลยผลักประตูร้านเข้าไปและก็ตกเป็นเป้าสายตาทันทีเหมือนกัน

“แซ่บจริงด้วยแกรรร” ผมไม่ได้หันไปมองว่าใครพูด แต่เอาเป็นว่าผมรู้ก็แล้วกันว่าคนที่แซ่บน่ะ คือผม

“วิน กินข้าวเที่ยงมารึยัง เรามีทำแซนวิชให้เอามั้ย”

“กินมาแล้ว ขอบใจมากทราย”
“วันนี้ขายดีหรอ?” คำถามนี่ผมถมลดเสียงลงหน่อย แม้จะไม่เคยเป็นพ่อค้ามาก่อน แต่สามัญสำนึกผมมันบอกว่าเราเป็นคนขาย ไม่ควรถามว่าวันนี้คนซื้อเขาจะจ่ายเงินให้เราเยอะใช่มั้ยต่อหน้าคนซื้อ มันดูไม่มีมารยาท

“เพิ่งขายดีเนี่ยแหล่ะ คนเรียกลูกค้ามาน่ะ”

“หือ?” ทรายไม่ตอบสายตาสงสัยของผม แต่โบ้ยให้ชะโงกไปดูในห้องครัวแทน โอ้วววว ตัวเงินตัวทองมาร้านนี่เอง

“พี่โป๊ะมาร้านด้วยหรอครับ ไหนว่าไปประชุม”

“แล้ว” ตอบมาเท่านี้กูจะรู้มั้ยว่าอะไรคือแล้ว ผมยืนยีหัวตัวเองให้เขาเห็น จะได้รู้ว่ากูไม่เข้าใจคุณมึงหรอกครับ แล้วผมก็มาช่วยทรายเสิร์ฟกาแฟ แน่นอนว่า “แซ่บโคตรรรรรว่ะแก” แทบจะกลายเป็นคำจำกัดความของผม ไปเสิร์ฟโต๊ะไหนก็ต้องได้ยิน และตลอดบ่ายก็มีแต่ลูกค้าผู้หญิง ทั้งที่ธีมร้านเขาออกจะเท่ๆ น่าจะดึงดูดพวกฮิปสเตอร์มากกว่า

“เมื่อยชิบหาย” ผมบ่นเมื่อลูกค้าเริ่มซา น้องนักศึกษาทิ้งไว้เพียงคราบเครื่องดื่มบนแก้วทรงสูงหลากสี ผมกะว่าจะเดินไปช่วยทรายล้างแก้วเสียหน่อย ตัวเงินตัวทองตัวนำโชคก็มารัดคอผมไว้

“อะไรอ่ะพี่ อึดอัด”

“หมดกำลังใจว่ะ เชียร์อัพพี่หน่อยดิ”

“หมดเรื่องไร วินไม่สาเหตุแล้วจะเชียร์อัพได้ไง ไปจ้างลีดเดอร์ในมอโน่นนนน”

“เฮ้อ คนเรา” เขาบ่นใส่แล้วก็เดินไปหาทรายที่หลังร้าน เขาไปช่วยทรายล้างแก้วครับ เป็นคนดีชิบหายเลยเหี้ยตัวนี้

“วิน” เดินห่างกูไปเอง แล้วเสือกจะเรียกให้กูไปหา ประสาทดีป่าววะ

“ครับ” แต่ผมเนี่ยแหล่ะประสาทกลับ ไม่รู้จะขานทำห่าอะไร

“มานี่ดิ พี่เรียกไม่ได้ยินหรอ?”

“วินเมื่อย ปวดหลังด้วย พี่เดินมาพูดตรงนี้”

“วินเข้ามาในนี้”

“พี่โป๊ะออกมาตรงนี้”

“วิน!”

“งั้นกลับแล้วนะ หวัดดี” ผมชิ่งการถูกบังคับให้ต้องแพ้ด้วยการลาจาก ยังผลักประตูไม่ถึง 45 องศาดี ตัวก็ปลิวครับ...คงไม่ต้องบอกว่าใครมันกล้าขัดใจผมอย่างอุกอาจแบบนี้

“อะไรอีกล่ะพี่โป๊ะ!”

“พี่เรียก วินยังไม่มาหาเลย”

“อยากคุยพี่ก็เดินมาหาวินดิ คนอื่นเขาก็เหนื่อยก็เพลียเหมือนกันนะเว้ย!”
“ปล่อย วินไม่ชอบให้ใครโดนตัว!”

“แสดงว่าเมื่อคืนหลับลึก” แล้วแม่งก็แหย่ต่อมสงสัยผมจนได้ นายมือโปรฉายสีหน้ามั่นใจ เขายิ้มที่มุมปาก มือยังไม่ปล่อยจากไหล่ผม อีกมือก็ดึงประตูร้านให้ปิดลงอีกครั้ง
“หลับลึกใช่มั้ยเราน่ะ ไอ้ยุ่ง”

“อะไร พูดไม่รู้เรื่อง”

“ไม่รู้ตัวเลยอ่ะดิ”

“พูดให้มันรู้เรื่อง”

“จะให้พูดใช่มั้ย? ทรายยังอยู่นะ มันก็...ลับนิดหน่อย”

“วินไม่มีปานแดงที่จู๋ ไม่มีอะไรน่าอายหรอก พี่พูดมาเถอะ”

“วินนอนกอดพี่ทั้งคืน”

ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยยยยยยย มึงพูดคำนี้ออกมาได้ไง!!!!

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-02-2015 23:56:53 โดย kajidrid »

ออฟไลน์ kajidrid

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +249/-3
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน8(08-02-15)
«ตอบ #66 เมื่อ08-02-2015 23:54:48 »

ผมเขย่งปิดปากมันไว้แล้วก็ตาเหลือกลากเขาออกจากร้าน ผมลากๆ เขามาถึงท่าเรือข้ามฝากวัดมหาธาตุเลย ซึ่งก็ไกลหูไกลตาทรายเกินไปแล้วล่ะครับ

“พี่เอาอะไรมาพูด แม่งโม้ว่ะ”
“วินไม่ใช่คนนอนติดหมอนข้าง แล้ววินก็ถนัดนอนหงายไม่ใช่นอนตะแคง วินไม่นอนกอดพี่หรอก”

“เหรอะ! อ่ะดู”

ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย แต่คนที่เพิ่งรู้ความจริงของตัวเองอย่างผมกำลังจะตายเพราะความอับอาย
ไอ้เหี้ย! ไม่อยากจะเชื่อ ไม่คิดจะเชื่อ ผมอยากปาโทรศัพท์ลงพื้นแล้วกระทืบให้หน้าจอแม่งแตกละเอียดจนหาความเป็นกระจกไม่เจอ ผมทำอะไรลงไป ผมไร้สติขนาดนี้เลยหรอ? ไม่จริงหรอก ไม่มีทาง! ยิ่งกับนายมือโปรคนนี้ด้วยแล้ว ไม่จริงโว้ยยยยยยยยยยยยยย!!!

“หน้ายุ่งไปหมดแล้ววิน”
“ไม่เป็นไร พี่คิดซะว่าลูกหมาลูกแมวมาซุก”
“บ้านพี่เลี้ยงเป็นฝูงเลย”

“เลี้ยงที่บ้านหรือเลี้ยงที่ปาก...”
“....ครับ” ผมปากไวไปต่อกรกับเขาทั้งที่ยังไม่หายสติแตก นายมือโปรหัวเราะอย่างอารมณ์ดีอยู่ตรงหน้าผม แล้วก็รัดคอผมเพื่อเดินไปนั่งร้านกาแฟชื่อดัง

เดี๋ยวนะ คุณมึงก็ขายกาแฟไม่ใช่หรอ? จะมาซื้อร้านอื่นเพื่อ?

“วินนี่ตลกดีนะ”
“ชื่อวินนี่ก็น่ารักดี ต่อไปเรียกวินนี่ดีกว่า”

“K” ผมด่าเบาๆ แต่มองเขาตาขวางมาก ให้รู้ว่าห้ามเรียกกูด้วยชื่ออันเป็นกาลกิณีนั้นเด็ดขาด!

“ไอ้ยุ่ง ได้ยินนะเว้ย!”

“หูดีเอง ช่วยไม่ได้” ผมยียวนต่อ ยอมรับเลยว่าไม่รู้เหมือนกันว่าจะกวนตีนเขาไปเพื่ออะไร กับนายมือโปร การคุยด้วยภาษามนุษย์ที่สากลโลกยอมรับน่าจะทำให้เราสื่อสารกันเข้าใจมากขึ้น

“ไงก็ขอบคุณ พี่อารมณ์ดีแล้ว”
“กินขนมอะไรมั้ย? พี่เลี้ยง”
“กินแล้วก็ติด้วย เดี๋ยวเอาไปทำขายที่ร้าน”

“พี่โป๊ะทำขนมอะไรแบบนี้เป็นด้วยหรอ?”
“ทำเค้กก็เป็น ชงกาแฟ เครื่องดื่มอื่นก็ได้ นี่ยังจะทำพวกคุ้กกี้ไรพวกนี้เป็นด้วยอีก คนอะไรว่ะเนี่ย”

“ก็คนมันมืออาชีพก็งี้แหล่ะ”
“เร็วดิ ไปเอามาสักอย่างนึง เดี๋ยวไปอะแด๊ป”

“ขี้ลอก คิดเองดิวะ” ผมสั่งสอนแล้วดื่มชาร้อนพลางมองพระอาทิตย์ตกน้ำที่ริมเจ้าพระยา
“อือแล้ว...พี่ผิดหวังอะไรมาหรอ”

“อ้อออ”
“เฮ้ออออ นึกถึงแล้วเซ็ง แต่ก็ต้องแก้ปัญหากันต่อไป อยากทำเองนี่หว่า”

“อะไรอ่ะ นี่ยังไม่ได้เข้าประเด็นใช่มั้ย? หรือวินหูบอดช่วงที่พี่พูดอะไรเป็นสาระ”

“ไอ้ยุ่งเอ้ย!” เขาดันหัวผมเบาๆ แล้วก็เอนตัวพิงพนักพลางทอดสายตามองพระอาทิตย์ดวงเดียวกับผม
“โปรเจคพี่ไม่ผ่านบอร์ด ก็นะ...คนแก่ๆ เขาว่าโปรเจคมันใหญ่ไป กว่าจะคืนทุนมันช้า ลงทุนเกือบพันล้าน คงไม่คุ้ม”
“แหงล่ะ เขาก็ต้องคิดแบบนั้นกันอยู่แล้ว ก็เดี๋ยวๆ เขาก็ตายกันแล้วนี่ แต่พี่คือคนที่อยู่นานกว่าเขา ก็ควรจะปล่อยให้พี่ลีดองค์กรสิวะ โลกแม่งอยู่ยากชิ้บหาย”

“อ่อออ”
“ลองปรับไซส์แล้วไปคุยอีกที อาจจะผ่านก็ได้นะครับ” ผมปลอบใจเขาอยู่ใช่มั้ยเนี่ย? ผมก็มีด้านอ่อนโยนเหมือนกันแฮะ

“ขอบใจนะ แต่พี่จะไม่ลดไซส์มันหรอก พี่ออกแบบมาแล้ว มันต้องสเกลนี้ถึงจะดึงเงินพวกต่างชาติได้”

“แล้วพี่โป๊ะจะแก้ปัญหายังไง”

“พี่ว่าจะหาพาร์ทเนอร์ที่เห็นประโยชน์ร่วม อาทิตย์หน้าจะคุยกับพ่อดู”

“อืมมมมม” ผมอยากรู้รายละเอียดเพิ่ม แต่ก็ไม่กล้าถามเขา กลัวเขารู้ว่าผมสนใจ เดี๋ยวแม่งเหลิงหลงระเริงคิดไปว่าตัวเองน่าสนใจสุดในจักรวาล ซึ่งมันไม่จริง

“ขอให้โชคดีนะครับ”

“ครับ” รอบนี้เขายิ้มสุภาพแล้วก็สั่งย้ำให้ผมไปซื้อขนมมาสักอย่าง เอาไอ้ที่คิดว่าน่าจะเอามาอะแด๊ปขายที่ร้านได้ ผมก็เลยต้องทำหน้าที่ผู้จัดการร้านที่ดีให้คุ้มกับค่าจ้างที่เขาจ่ายให้


เราจิบกาแฟกันต่ออีกพักใหญ่ ผมก็ได้รับโทรศัพท์จากทรายว่าจะกลับบ้านแล้ว ให้ผมมารับช่วงต่อที ผมก็เลยลากเขากลับร้านด้วย

มาถึงหน้าร้าน ก็เจอทรายพอดี ตอนแรกคิดว่ามายืนต้อนรับ แต่เปล่าครับ เธอมารับหน้าคนที่มารับเธอต่างหาก  และผมก็เดาถูกจริงๆ แฟนเก่าทรายมาง้ออยู่ แบบนี้เพื่อนผมก็หมาน่ะสิ

“ซวยแล้วไอ้โอ้ม” ผมพึมพำระหว่างเช็คใบเสร็จของวันนี้ให้นายมือโปร ตอนนี้เจ้าของร้านตัวจริงเขาเข้าไปหลังร้านแล้วก็เดินดึงๆ ลุยฝุ่นขึ้นไปชั้นบนซึ่งปิดไว้ ไม่ได้ใช้งาน

“วินว่า ข้างบนนี่เราทำอะไรได้บ้าง ค่าเช่าที่เดือนละ 35,000 บาท จะขายแค่กาแฟคงไม่พอ”

“พี่เพิ่งคิดได้หรอครับ?”
“ยิ่งท่ามหาธาตุเปิดแบบนั้น มีแมงดาวมาเปิด มีเอสแอนด์พี แล้วก็ร้านเล็กๆ อีกตั้งมาก ใครจะมากินกาแฟร้านพี่”

“แต่พี่มีพ่อค้าแซ่บนะ”

“แสรดดด แม่ง! วินไม่ใช่ปลาตู้นะเว้ย”
“โครตรจะอึดอัด ซุบซิบกันอยู่ได้”

“น้องๆ เขาก็แอบปลื้มแอบมอง ไม่มีพิษภัยอะไรหรอกน่า มองโลกในแง่ดีบ้างดิ”

“ลองถูกมองมั่งดิ”

“พี่ผ่านขั้นนั้นมาหลายขุมแล้ววิน” โอ้อวดแล้วก็ทำหน้าหล่อใส่ผม ไอ้บ้า! พอผมหน้าหงิก เขาก็หัวเราะระรื่นแล้วก็ทำอะไรก๊อกแก๊กอยู่ในครัว แป๊บเดียวก็ชวนผมกลับบ้าน แต่วันนี้เขาประหลาดไป เขาจะนั่งเรือด่วนกลับบ้านไม้กับผมครับ

“แล้วรถพี่ล่ะ แล้วพี่มายังไง เฮ้ย! ตอบดิ” ผมพยายามทัดทานเขาแล้ว แต่นายมือโปรก็ไม่ฟังคำทัดทานใด เขาเดินดุ่ยๆ นำหน้าผมไปขึ้นเรือด่วน แต่แม่งก็โง่มากจนมารอชะตาที่ท่ามหาธาตุ ซึ่งมีแต่เรือข้ามฟาก ไม่มีเรือด่วน แล้วมึงจะได้กลับบ้านมั้ยครับ?
ลำบากผมต้องอธิบายว่าถ้าจะกลับบ้านทางเรือ ต้องไปขึ้นที่ท่าช้างแทน ถ้าควายเข้าใจแล้วก็ตามมา!


#### @ D A W N  #####


“วิน วิน” เรียกอยู่ได้ นี่ทางกลับบ้านกูนะ กูไม่หลงหรอกน่า

“ครับพี่โป๊ะ” แต่ผมก็ขานรับเขาอยู่ดี ผมนี่ท่าจะบ้าบอไปกันใหญ่ นายมือโปรเอื้อมมือมาดึงผมให้เดินไปชิดเขา บนเรือคนเยอะมากครับ โดยเฉพาะท่าสะพานตากสินที่มีคนลงเยอะจนเรือเอียง

“ขึ้นไปก่อนเลยวิน” ทำตัวเป็นพระเอก แล้วกูก็ต้องเป็นนางเอกว่างั้น? ผมก้าวผ่านความโล่งที่เขาเคลียร์คนให้ขึ้นไปบนโป๊ะ โอ๊ะ! นี่ผมยืนบนโป๊ะต่อหน้าไอ้พี่โป๊ะ! คิดอะไรปัญญาอ่อนได้ผมก็กระทืบโป๊ะใหญ่เลยครับ

“ทำบ้าอะไรไอ้ยุ่ง” เขาถามด้วยสีหน้างุนงง ซึ่งนานๆ ไอ้หน้าแบบนี้จะโผล่มาให้เห็น

“วินกระทืบโป๊ะอยู่”

“โป๊ะมันไม่เจ็บหรอก วินนั่นแหล่ะจะเจ็บ”
“กระดูกมันคนละเบอร์ ไอ้ยุ่ง” โฮ่ยยยยยยยยยย แม่งไม่หนุกเลย พอทำอะไรเขาไม่ได้ ผมก็เดินดุ่ยๆ มารอเรือที่อีกท่านึง ซึ่งไม่ไกลกับท่าสะพานตากสินเลยครับ

ท่านี้คือท่าเรือของโรงแรมหรูติดแม่น้ำเจ้าพระยา เจ้าของคือธนาคารใหญ่ของประเทศไทย ผู้บริหารคือลูกสาวนายแบงก์ใหญ่ที่ไม่แต่งงานแต่สามารถแทนตัวเองว่าแม่กับเด็กผู้ชายคนหนึ่งมาเป็นสิบๆ ปี ครับ เธอคือป้าสุของผมเอง

ป้าสุคือลูกสาวของคุณตา คุณตาคือนายแบงก์ และผม ก็คือหลานชายนายแบงก์

ทุกๆ 15 นาที เรือจากโรงแรมจะสัญจรมารับคนที่จะเดินทางไปโรงแรม และคนที่อาศัยอยู่บริเวณใกล้ๆ โรงแรม ถ้าผมเริ่มต้นเดินทางจากโรงแรม ผมจะถึงบ้านไม้ในเวลา 15 นาที ตามอัตราการเดินเร็วของผม แต่ถ้าตั้งต้นจากสะพานตากสิน ก็วกเข้าไปอีก 20 นาทีสำหรับการเดิน และมันจะเหนื่อยมาก แต่ถ้านั่งมอเตอร์ไซค์ก็เร็วระดับที่แอบตดยังไม่สะเด็ดดี

“เรามาทำอะไรที่นี่หรอวิน” ผมถือไพ่เหนือกว่าเมื่อเป็นผู้ชำนาญทางมากกว่า ผมเลยหันไปมองเขาด้วยใบหน้าอมภูมิ
“ไม่บอกก็ตายไปกับความจริงนั่นแหล่ะ ตามสบาย พี่ไงก็ได้อยู่แล้ว” แม่งไม่สนุกเลย ทำไมผมถึงหาช่องเหนือกว่าเขาบ้างไม่ได้วะ!

“เดี๋ยวเรานั่งเรือของโรงแรมนี้ไป ใกล้บ้านกว่า”

“อ๋อออ โรงแรมนี้ของแบงก์XXXXX” แม่งรอบรู้ดีจริงๆ หรือว่าใครๆ ก็รู้วะเนี่ย ผมพยักหน้ารับ นายมือโปรจึงหยุดพูดไป แต่ก็แค่ช่วงเดียวเท่านั้นครับ เขาทำให้ผมอกสั่นด้วยการบอกว่า “อาทิตย์หน้าพี่มีนัดกับคุณสุ ผู้บริหารแบงก์น่ะ แต่นัดที่นี่แหล่ะ เห็นว่าคุณสุเขาดูแลธุรกิจอสังหาฯของตระกูล”

“ครับ”

“เออ วินนามสกุลเดียวกันกับตระกูลแบงก์นี้เลยนี่ เป็นอะไรกันป่ะเนี่ย”

“ถ้าเป็นแล้วพี่โป๊ะจะทำไม”

“ก็ไม่ทำไมหรอก แค่รู้ไว้ประดับบ่า ต่อให้วินเป็นลูกหลานนายแบงก์จริง ระหว่างเรามันจะเปลี่ยนอะไรล่ะ คนอย่างพี่ไม่เคยขอให้น้องที่ไหนช่วยเหลืออยู่แล้ว ใต้โต๊ะไม่มี วงในไม่สน พี่ชอบเล่นแฟร์ในสนามมากกว่า”

“ก็ดีครับ วินก็ไม่ชอบเป็นเครื่องมือให้ใครใช้ประโยชน์เหมือนกัน”
“ถึงวินจะไม่มีผลประโยชน์ให้ใครก็เถอะ วินก็แค่นามสกุลเหมือน แค่นั้น”

“อืม พี่ก็ว่างั้น”
“ตระกูลนี่เขาคงไม่ปล่อยให้ลูกหลานเขาลำบาก จนต้องให้แม่ยกส่งเสียแบบวินหรอก”

“...............” เอาเลยยยยย คิดเองตามสบาย ไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องแก้ตัว และผมเองก็ไม่เคยบอกสักคำว่าผมมีแม่ยกเลี้ยงดู นั่นป้ากูเว้ย!

“ใช่เรือนี้มั้ยเนี่ย” นายมือโปรทักขึ้นเมื่อเห็นบางอย่างกลางแม่น้ำเจ้าพระยาที่เริ่มมืดลงทุกที ผมหันมองตามแล้วก็พยักหน้าเป็นคำตอบ
เรายืนรอให้เรือเทียบเท่า ให้คนบนเรือลงมาก่อน จากนั้นก็ขึ้นไปนั่งในเรือกันอย่างสบายใจ ชีวิตผมคงชิลกว่านี้ได้ ถ้าไม่เจอะกับคนคนนี้เสียก่อน

“คุณวิน มาหาคุณท่านหรอครับ”

ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยยยยยย ทำไมต้องเจอลุงสมานตอนนี้ด้วย!!




Cut



สวัสดีค่ะ ฉกชิงเวลามาปั่นนิยายให้กระเตื้องขึ้นมา 1 ตอน
เรื่องราวของน้องวินกับพี่โป๊ะเริ่มเร้าใจ(?) กันแล้วใช่มั้ยคะ ฮี่ๆ ตื่นเต้น ตื่นเต้น

ขอบคุณสำหรับเสียง(สมมติ)ที่บอกกล่าวกันว่ายังตามอ่านกันอยู่ค่ะ เราก็จะแต่งต่อไป ตามอัตราความเร็วที่เราจะสามารถทำได้นะคะ

สำหรับผู้อ่านหน้าใหม่ใจเดิม - หน้าใหม่ใจใหม่ ทีก้าวเข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้ ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ

ส่วนเรื่องรวมเล่ม คงต้องให้ทางสำนักพิมพ์เขาเป็นคนแจ้งรายละเอียดนะคะ แต่แนะนำว่าแฟนพี่หนึ่ง-เจมไม่ควรพลาด ตอนพิเศษน่ารัก(?) ฮี่ๆ

ไปล่ะค่ะ เจอกันใหม่ แอทดอน ตอนที่ 9 ค่ะ


ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6283
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน8(08-02-15)
«ตอบ #67 เมื่อ09-02-2015 01:02:26 »

สองคนนี้เหมาะกันจริงๆ ฮ่าๆ
อ่านๆ ไปแล้วแบบ พอกันทั้งคู่

ออฟไลน์ sunakai

  • *~CrAzY_KiLL~*
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 867
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-0
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน8(08-02-15)
«ตอบ #68 เมื่อ09-02-2015 01:38:23 »


อ่านเรื่องนี้แล้วอิชั้นคงมองตัวเหี้ยน่ารักเพิ่มขึ้นมาอีก 3 เท่าตัว 5555 พี่โป๊ะแม่ง... :-[

วินจะรู้ตัวมั้ยว่าพออยู่กะตัวเงินตัวทอง ร่างควาย ปากหมา หน้าหล่อ แล้ววินดูมีชีวิตชีวามากขึ้นน่ะ

เสียผีให้เค้าแล้วน้องวินก็รับผิดชอบเค้าด้วยล่ะ พรี่ไม่อยากเห็นตัวเหี้ยหลั่งน้ำตา คึคึคึคึ  :hao7:

อ่านไปพอกำลังลุ้นๆ แล้วก็.....เฮ่อ หวัดดี Cut เจอกันอีกแล้วนะ Cut อ๊ก Cut ใจ๋ แต๊ๆ เจ้าาาาา


ออฟไลน์ JustWait

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3348
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-4
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน8(08-02-15)
«ตอบ #69 เมื่อ09-02-2015 03:31:34 »

น้องวิน5555

แถให้รอดนะลูก

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน8(08-02-15)
« ตอบ #69 เมื่อ: 09-02-2015 03:31:34 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ patchylove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1585
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +134/-4
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน8(08-02-15)
«ตอบ #70 เมื่อ09-02-2015 08:03:03 »

เค้าตามอ่านอยู่ค่ะ อิอิ
พีาโป๊ะ นี่น่ารักนะ ฮ่าๆๆ
อยากให้หมาเจม รวมเล่มอยู่เลย

ออฟไลน์ minminmin

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 255
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน8(08-02-15)
«ตอบ #71 เมื่อ09-02-2015 08:41:00 »

ทั้งพี่โปรและน้องวินพอๆกันทั้งคู่  น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกเลยค่ะ หึหึหึ

ออฟไลน์ Roman chibi

  • Death is not the end. Death can never be the end. Death is the road. Life is the traveller. The soul is the guide.
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-3
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน8(08-02-15)
«ตอบ #72 เมื่อ09-02-2015 15:06:41 »

 :hao7: :hao7: :katai4:

ออฟไลน์ 2pmui

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-6
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน8(08-02-15)
«ตอบ #73 เมื่อ09-02-2015 15:22:34 »

นี่มันไอ้พี่โป๊ะจริงๆหรือเนี่ย ทำไมตอนอยู่กับน้องเจมเรื่องนู่นถึงถ่อยละ เจมก็ออกจะน่ารัก แต่สงสัยจะน่ารักสู้หลานเจ้าของแบงค์ไม่ได้
แอบสงสารพี่รุจ เฝ้ามาตั้งนาน โดนพี่โป๊ะตัดหน้าซะงั้น
พี่โป๊ะเรื่องนี้เหมือนเสี่ยคิดจะจีบอิหนูไม่มีผิด ฮาดี

ออฟไลน์ milkteabeige

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 336
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน8(08-02-15)
«ตอบ #74 เมื่อ11-02-2015 10:28:25 »

“วินนอนกอดพี่ทั้งคืน”


โอ้โหหหห ว่าแล้วว่าไอ้พี่โป๊ะมันต้องไม่ธรรมดา!!!
มีการถ่ายรูปด้วยอ่ะ 55555

ยังไม่เข้าใจเหตุผลของพี่โป๊ะ แต่มันน่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังซักอย่าง ที่ทำให้มาสนใจวินได้


โปรเจ็คอิพี่โป๊ะจะใหญ่ไปไหนคร๊าบบบบ อยากจะรู้ใครจะช่วยให้มันสำเร็จ >_<
ไม่อยากยอมรับว่าเอาใจช่วย แต่ก็อยากให้มันสำเร็จล่ะ 5555


ไม่ค่อยชินกับอิพี่โป๊ะลุคจริงจังกับงานเท่าไหร่เลย ฮ่าๆๆๆ

ออฟไลน์ sam3sam

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +247/-4
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน8(08-02-15)
«ตอบ #75 เมื่อ11-02-2015 12:44:28 »

พี่หนึ่งกับพี่โป๊ะนี่ต่างกันจริงๆ
พี่หนึ่งเข้าจีบหมาเจมแบบเนียนๆ
แต่อิพี่โป๊ะนี่เอาตัวเข้าไปเสือกตรงๆเลย :laugh:

โปรเจคพี่โป๊ะใหญ่มาก แต่ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้ล่ะนะ
ตอนนี้รู้แล้ว(หรือเปล่าหว่า)ว่าวินรเกี่ยวข้องกับเจ้าของธนาคาร
แล้วพี่โป๊ะจะว่ายังไง จะทำยังไงต่อไปหนอ :katai3:

ออฟไลน์ bowtotay

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 126
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน8(08-02-15)
«ตอบ #76 เมื่อ11-02-2015 14:47:57 »

อ่านไปอ่านมา น้องวินเวลาอยู่กับพี่โป๊ะนี่ ดูเป็นเด็กน้อยง้องแง้งเอาแต่ใจ น่ารัก ดี
ส่วนพีโป๊ะก็กวนตินน้องจังเลย 5555
เหมาะที่สุดแล้วคู่นี้

ออฟไลน์ ๐๐ตะวัน๐๐

  • ๐๐๐ลูกตาล๐๐๐
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1104
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน8(08-02-15)
«ตอบ #77 เมื่อ11-02-2015 15:40:43 »

พี่โป๊ะนี่กวนได้ใจจริงๆเลย

ความจะแตกมั้ยเนี่ยวิน

ออฟไลน์ celegana

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 45
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน8(08-02-15)
«ตอบ #78 เมื่อ11-02-2015 18:17:04 »

ตั้งแต่ตามอ่านมาสามเรื่อง เราชอบเรื่องนี้ที่สุดเลยยยยยย
อัพไวๆนะคะ >////<

ออฟไลน์ titansyui

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-0
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน8(08-02-15)
«ตอบ #79 เมื่อ11-02-2015 19:41:22 »

 :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน8(08-02-15)
« ตอบ #79 เมื่อ: 11-02-2015 19:41:22 »





ออฟไลน์ wan

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5575
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +643/-10
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน8(08-02-15)
«ตอบ #80 เมื่อ11-02-2015 22:06:59 »

ความลับจะถูกเปิด หรือ น้องวินจะแถเอาตัวรอดได้  :hao4:
+1 ให้เป็นกำลังใจนะครับ  :L2:

ออฟไลน์ kautumn

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน8(08-02-15)
«ตอบ #81 เมื่อ12-02-2015 10:05:20 »

อ้าวพี่วิน พี่โป๊ะเริ่มสนุกแล้ว เกรียนกันทั้งคู่เลยหนา เอานะ ความจริงเรื่องครอบครัววินเริ่มเปิดเผยแล้นซิคะ

สำหรับรวมเล่มพี่หนึ่งกับน้องเจม รออยู่ค่ะ นิยายอะไรสนุกที่สุด อ่านไปไม่รู้กี่รอบแล้วคิคิคิ

ออฟไลน์ beautifuldead

  • wandered lonely as a cloud..
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 497
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน8(08-02-15)
«ตอบ #82 เมื่อ04-03-2015 03:15:13 »

ตามมาจากน้องเจม น้องธาม โฮกกก ทำไมไม่รู้ รู้สึกชอบเรื่องนี้มากกกว่า
แต่ในทุกๆ เรื่อง ..การเล่าเรืองไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยย ดีงามสามโลก

รอติดตามนะค้า

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9404
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน8(08-02-15)
«ตอบ #83 เมื่อ04-03-2015 12:00:44 »

เค้านี่ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย พี่โป๊ะมาลงจนถึงตอน 8 แล้วเนี่ย  :katai1:
ติดตามมาตั้งแต่ที่หนึ่ง-เจม มาผู้นำ-ธาม แล้วจะพลาดมือโปร-วิน ได้อย่างไร กิกิ :impress2:
มาช้าแต่ต่อไปจะตามทุกตอนฮะ (ถ้าไม่ติดงานกับการบ้านกองท่วมหัวน้าา :z3:)

ออฟไลน์ kajidrid

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +249/-3
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน9(06-03-15)
«ตอบ #84 เมื่อ06-03-2015 01:08:14 »

Title :  At Dawn
วารินทร์ x วิณณ์
*********


ตอนที่ 9

ทั้งที่ไม่ค่อยรู้สึกผิดเวลามองผ่านใครอย่างไม่แยแส แต่ครั้งนี้ผมรู้สึกผิดเหมือนเอาตีนขยี้หัวใจเด็กตัวเล็กไร้ทางสู้
ลุงสมานมองผมอย่างตัดพ้อแล้วก็กลับไปปฏิบัติหน้าที่พนักงานขับเรืออย่างเดิม หลังจากเดินเข้ามาทักถามผมว่า “มาหาคุณท่านหรอครับ” แล้วผมจ้องหน้าแกเงียบๆ ริมฝีปากผมปิดสนิทในจังหวะที่ปรายตาหนีหน้าแกไปมองแม่น้ำเจ้าพระยาแทน
ผมก็แค่ไม่อยากให้คนที่อยู่ใกล้ๆ ผมรู้ว่าผมคือใคร จะด้วยเหตุผลอะไรผมก็ไม่รู้ แต่ที่รู้แน่ๆ คือไม่อยากให้เขารู้ว่าผมลูกใคร หลานใคร
ผมไม่อยากให้เขารู้จักผม
ผมไม่อยากให้เขาเกลียดผม

“ทำไมต้องทำหน้าเข้มขนาดนั้นด้วยวิน” คนที่ทำให้ผมเลือกเมินลุงสมานถามขึ้น แต่ผมปล่อยให้คำถามเขาเป็นเจ้าสาวไร้คู่ไปเสีย เพราะไม่รู้จะปั้นคำโกหกอะไรมาตอบดี ผมไม่ได้ทำหน้าเข้ม ผมแค่กำลังไม่ชอบใจตัวเองหลังจากแสดงกิริยาไม่เหมาะกับคนที่คอยอำนวยความสะดวกให้ชีวิตผมมาตั้งแต่เล็กจนโต
“วิน”

“จึ๊”
“ทำไมพี่ขี้เสือกจัง นี่หน้าวินนะ!” ผมหันไปตวาดใส่แล้วก็ถอนหายใจทิ้งแม่น้ำ นายมือโปรผงะนิดหน่อย ผลลัพท์ที่ตามมาหลังจากนั้นก็คือ ปั่ก!

“โอ้ย! วินเจ็บนะ”

“ไม่มีมารยาท! ถามดีๆ ก็ตอบดีๆ จะกวนตีนหาพระแสงด้ามง้าวอะไร”
“พี่เป็นพี่เราหลายปีนะ เป็นอาจารย์ด้วย!”

“แม่ง...”

“แม่งไร”

“เหี้ย!”

ปั่ก!

ผมโดนเขกหัวอีกรอบ กำลังจะหันไปตั้งต้นด่าเขาเพิ่ม ใครอีกคนก็มาแทรกกลางระหว่างผมและนายมือโปร คนคนนั้นก็คือลุงสมานครับ

“อย่าทำร้ายคุณวินนะครับ”
“คุณสุเธอเลี้ยงของเธอมาอย่างดี”

ลุง!!!
ผมเงียบลงอีกครั้งแล้วก็ดันลุงสมานให้ถอยห่างไปจากรัศมีรอบตัวผม บอกไปเพียงว่า “ไม่เป็นไรครับ พี่เขาเล่นด้วย” แล้วก็นั่งหันหน้าหนีไอ้พี่โป๊ะตลอดเวลา

ผมไม่รู้ว่าเขานึกสงสัยในถ้อยคำและท่าทางของลุงสมานบ้างมั้ย แต่ถ้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทำงานความต้องการที่แท้จริง นายมือโปรควรจะไม่ระแคะระคายอะไรเลย

พาเขาเดินกลับบ้านไม้นี่ทำให้ผมเหนื่อยกว่าเดินคนเดียวเสียอีก ไอ้พี่โป๊ะเหมือนคนบ้า เดินไปแกล้งผมไป พอผมอารมณ์เสียแม่งก็หัวเราะ แล้วก็ทำให้ผมอารมณ์ดีขึ้นแล้วมันก็แกล้งผมใหม่ สิ่งที่น่ารำคาญที่สุดที่เขาทำก็คือการเดินเหยียบส้นรองเท้าผม อยากหันไปมากว่ามึงหิวหรอ? อยากแดกตีนที่หลับอยู่ในรองเท้าคู่หรูของกูมากสินะ!

4 ทุ่มกว่า ผมก็ได้อาบน้ำอย่างสงบในบ้าน หลังจากสบายตัว สบายหัวแล้วผมก็โทรหาป้าสุ ซึ่งก็รับโทรศัพท์ผมอย่างกระตือรือร้นเพราะตั้งแต่เกิดเรื่องรินนาจนผมตัดสินใจแยกตัวมาใช้ชีวิตคนเดียว ผมก็แทบไม่เคยโทรศัพท์หาป้าสุก่อนเลย
ธุระที่จะคุยกับป้าน่ะไม่มีหรอกครับ แต่ผมอยากขอโทษลุงสมานแก

“ป้าสุครับ พรุ่งนี้วินฝากบอกลุงสมานด้วยนะครับ วินไม่ได้ตั้งใจทำสีหน้าไม่ดีใส่”
“พอดี พี่ที่มาด้วยกันเขาไม่รู้ว่าวินเป็นอะไรกับป้าสุ ซึ่งวินก็ไม่อยากให้เขารู้ เลยไม่ได้ทักลุงแก ขอโทษด้วยนะครับ”  บอกสั้นๆ แล้วก็วางสาย ปฏิกิริยาของป้าผมก็แค่ “โธ่เอ้ยตาวิน แม่ก็นึกว่ามีเรื่องอะไร เดี๋ยวจะบอกให้ แต่วินต้องมาเล่าเรื่องพี่คนนั้นให้ฟังด้วยนะ สมานบอกว่า เขาพูดว่าเขาเป็นอาจารย์ของวิน”

ปัดโธ่! การใช้ชีวิตลำพัง ไม่ยุ่งกับใคร นี่กลายเป็นเรื่องยากไปแล้วหรอ?

กว่าจะได้นอนจริงๆ ผมก็ต้องโทรคุยกับเฮียก่อนเรื่องเทอมโปรเจค เป็นอันตกลงกันในส่วนรวมว่าพรุ่งนี้ราว 11 โมงเจอกันก่อน เพื่อนัดแนะเค้าโครงโปรเจคให้ลุล่วง บ่ายก็ค่อยเรียน ถ้าผมจำไม่ผิด วิทยากรที่จะมาบรรยายพรุ่งนี้เปลี่ยนเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านมาคอม*แล้วครับ

ส่วนวิทยากรร่วมที่เสร่อสั่งเทอมโปรเจค แล้วเสร่อเป็นคนให้คะแนนมากกว่าครึ่ง กลับบ้านมันไปแล้ว เอาเข้าจริงๆ ผมก็ไม่รู้หรอกว่าไอ้พี่โป๊ะอาศัยอยู่ที่บ้านหรือที่คอนโดมิเนียมตามสมัยนิยม แต่เขาพูดว่าบ้าน ในหัวผมก็คือบ้านที่มีรั้วรอบขอบชิด มีบริเวณให้หมาวิ่งเล่นซ่อนกระดูกนั่นแหล่ะ

คืนนี้ ผมหลับลงพร้อมกับสารานิพนธ์เล่มหนึ่ง หัวเรื่องเกี่ยวกับกระบวนการพัฒนาอนิเมชั่นไทยสู่สากล กรณีศึกษา บริษัท xxxxx ซึ่งเป็นที่รู้จักดีในวงการภาพยนตร์ จัดทำโดยนายวารินทร์ วณิคพันธุ์ คุ้นยิ่งกว่าชื่อบริษัทอีกครับ

#### @ D A W N  #####

เช้านี้ค่อนข้างสดชื่น ผมรู้สึกได้ว่าความปกติของชีวิตผมคืนมาอีกครั้ง
เช้านี้ผมตื่นมาทักทายพระอาทิตย์เพียงลำพัง เสียงนกร้อง เสียงเรือแล่นม้วนตัวกันเป็นดนตรีไร้ทำนองแน่นอน แค่ได้ยินเท่านี้ผมก็อารมณ์ดีแล้ว
ไม่มีใครมาวุ่นวายกับมื้อเช้าของผม ทุกอย่างที่แม่ครัวของป้าสุจัดเตรียมไว้เป็นมื้อเช้าของผมวางตัวพวกมันในตำแหน่งที่เหมาะสม ข้าวเช้า ผลไม้สด สลัดนิดหน่อย นม .... บอกตรงๆ เลย กินหมดก็กระเพาะมารแล้ว
ผมจัดการล้างหน้า แปรงฟัน อาบน้ำ ใส่เสื้อยืดที่ไอ้โอมชอบค่อนขอดว่ามันเสร่อเพราะกลีบแขนเสื้อคมวิบ สวมแจ็กเก็ตอีกตัว กางเกงยีนส์ ผมก็จ้วงข้าวเข้าปาก กินสลัด ยัดผลไม้ และกรอกนมตาม  ครับ...ผมกระเพาะมาร
เช้านี้ผมขับรถไปมหาวิทยาลัยครับ สีแป๋นแหลนของมันทำให้ตกเป็นเป้าสายตาของป้าๆ บนรถเมล์ แต่เอาเถอะ ผมมันไม่สะทกกับสายตาใครอยู่แล้ว
มาถึงมหาวิทยาลัยก็จัดการตามหาไอ้โอมทันที มาเจอกันตรงพิกัดที่มันบอกก็ต้องถอยห่างเลยครับ เพราะมันอัดควันอยู่
“เฮ้ย มาเร็วว่ะ!” มันทักแล้วทิ้งบุหรี่บนทรายในถัง ผมพยักหน้ารับแล้วเดินไปนั่งโต๊ะประจำติดริมน้ำ รอมันเดินลากขามาหา

“เฮียล่ะ” ผมถามเพราะใจวนเวียนอยู่กับเรื่องเทอมโปรเจค แต่ไอ้โอมกลับโน้มหน้ามาใกล้ๆ

“มึงถามถึงเขาทำไม”

“เอ้า ก็งานกลุ่ม มึงอยากทำกันแค่ 2 คนหรอ? ไหวรึไง”

“อ๋ออ หมายถึงเฮียหรอ? กูก็นึกถึงเฮีย” นี่มึงยังไม่ตื่นหรือกูละเมอวะโอม มึงพล่ามอะไร ผมขมวดคิ้วใส่มันเพราะไม่เข้าใจคำพูดวนไปวนมาของมัน
“คืองี้ กูนึกไปถึงพี่โป๊ะ ไม่ได้นึกว่ามึงพูดถึงเฮีย แต่กูเก็ทแระ เดี๋ยวมันมา กูโทรจิกแล้วว่าคุณชายวินไม่ชอบรอใคร”

“สัดหมาโอม ใครคุณชาย”

“ไอ้ตัวหล่อ ผิวดี ที่ซิ่งโฟล์คสีแรดเข้ามอไง มึงเคยเห็นหน้ามั้ยล่ะ”

“...... ส้นตีน” ผมด่าด้วยเสียงลม ไอ้โอมเลยหัวเราะแล้วจับหัวผมโยกไปมา

โอมสูงกว่าผม มือใหญ่กว่าผม มันก็เลยชินกับการดูแล และแสดงท่าทางเอ็นดูผมมาแต่ไหนแต่ไร

“อือวิน เย็นนี้กินข้าวกันมั้ย”

“ทำไม เงินไม่พอใช้ ต้องให้กูเลี้ยงข้าวสินะเดือนนี้”

“ไอ้อ่อน! พอเว้ย กูแค่อยากแดกข้าวกับมึงครับคุณชาย”

“คุณชายอีกคำเดียวนะมึง”

“ทำไม ชายจิม่ายยยยทนหรา” ไอ้ปลวกโอม! ผมมองมันขุ่นๆ และเลือกจะเงียบใส่ มันก็เลยหัวเราะแล้วโอบไหล่ง้อผม
“โทษๆ รอนี่ เดี๋ยวซื้อน้ำให้ เอาไร”

“มอคค่า”

“มอคกูได้มั้ย”

“สัสโอม มุกเหี้ยแบบนี้เลือกเล่นเหอะ”

“กูยืมเฮียมา” อ่อ มิน่า มุกถึงได้เหี้ยนัก ผมแค่นหัวเราะเมื่อนึกถึงหน้าไอ้พี่โป๊ะ ถ้ารู้ว่าผมกับไอ้โอมเอาเขามานั่งล้อเล่นหาเรื่องปาคำว่าเหี้ยใส่หัวเขาแบบนี้ หัวพวกผมคงโดนเขกจนโนแน่ๆ

แป๊บเดียวตัวแร่ดก็เดินกลับมาพร้อมกับมอคค่าที่ผมต้องการ ส่วนตัวมันกินนมเย็นครับ สีชมพูหวานแหววไม่เข้ากับรอยสักที่หัวไหล่มันเลย

นั่งทนหน้ากันอยู่ร่วม 10 นาที คนในกลุ่มก็เริ่มมาสมทบกัน และพอเฮียผู้เป็นประธานในพิธีตัดริบบิ้น....ไง ผมก็มีมุมตลกเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ แต่ถ้าไม่ขำก็ลืมๆ ไปก็ได้ พอเฮียมาก็เริ่มประชุมเทอมโปรเจคกันทันที

หวยออกที่ผม เพราะเฮียบอกว่า  “เอาโปรดักส์เฮีย เพิ่งรับมา สินค้าเจ๋งมาก” ซึ่งมันก็คือปากกาลูกลื่น เจ๋งตรงไหน ผมก็นิมิตไปไม่ถึงเหมือนกัน
อาการโวยกลัวงานไม่เจ๋งมีแน่นอนครับ แต่พวกที่โตกว่ามักหาเหตุผลมาลบล้างความไร้วิสัยทัศน์ของตัวเองเสมอ เฮียมันอ้างว่า จารย์วารินทร์บอกเอง สินค้าไม่ต้องเท่ ตัวแอดไม่ต้องฮิป จารย์เขาดูกระบวนการ

บทสรุปการทำงานของกลุ่มเราเที่ยงนี้
วินถ่ายภาพทั้งงาน ทุกขั้นตอน
เฮียจี้งาน
โอมออกแบบสตอรี่บอร์ด
เบียร์ออกแบบคาแรคเตอร์การ์ตูนคนในกลุ่ม แล้วก็จ้างเขาวาด
ที่เหลือช่วยเฮียประสานงาน จบ
ดูเหมือนส่วนที่ผมรับผิดชอบไม่หนักสินะครับ ตอนแรกผมก็คิดแบบนั้นแหล่ะ แค่ถ่ายรูป มีความสุขจะตาย ได้เห็นกองถ่าย ได้เดินไปเดินมาแล้วสอดเสือกตาเก็บบรรยากาศโดยไม่มีใครด่า แต่คิดอีกที งี้ผมก็ทำงานทุกวันน่ะสิ เฮ้ย! แล้วร้านกาแฟล่ะ?

การเรียนช่วงบ่ายไม่เย้ายั่วหนังตาผมเลยสักนิด ผมก็เลยเดินออกจากห้องมาพักสายตาที่โซฟา ตื่นมาอีกทีก็ตอนเกือบหมดเวลาเรียนแล้ว เลยชิ่งโดยไลน์บอกโอมว่าจะไปร้านกาแฟ จะแดกข้าวที่ไหนก็บอก แล้วก็เดินหาวตาหยีไปตลอดทาง

“พี่วิน พี่วินใช่มั้ยคะ” เสียงเล็กๆ เรียกชื่อผม ผมเลยต้องหันไปสนใจ ผู้หญิงคนนี้วิ่งมาหาผม พอเข้าใกล้ก็ส่งยิ้มให้แล้วทักทายผมด้วยรอยยิ้ม

“ปัดไง จำไม่ได้หรอ?”

“จไไม่ได้ครับ”

“โหยยยย เสียใจอ่ะ ปัดไง ปัดอ่ะ”

“ก็ นึกไม่ออกนี่”

“ปัดน้องพี่ปอพี่ปูไง พี่ปอพี่ปูเป็นเพื่อนพี่รินไง” อ่ออออ อืม 2 สาวเพื่อนซี้ของรินที่ด่าผมจนผมรู้สึกผิดที่ระบบหายใจยังทำงานได้ดี

“แล้วไง มีอะไร”

“ปัดดีใจ ไม่เจอพี่วินนานมากกกก มาทำอะไรที่นี่หรอ? เรียนหรอคะ โทหรอ?”
“โหย เก่งอ่ะ ปัดก็เรียนโทที่นี่เหมือนกัน”
“พี่ปอพี่ปูอยู่เมืองนอกนู่น”
“แล้วนี่พี่วินจะไปไหน”
“แล้ว.........”
“แล้ว.......”
“แล้ว.....”

“ปัด” ผมเรียกขัดเรื่องเล่าที่ฟังไม่รู้เรื่องมาตั้งแต่ต้น เด็กคนนี้ตั้งหน้ารอผมพูด ผมก็เลยต้องพูด

“กินน้ำมะพร้าวมั้ย ถ้าไม่คอแห้งตายก่อนก็ต้องเป็นโรคหยุดพูดไม่ได้แน่เลย ดื่มน้ำเถอะ เชื่อพี่”

“โหยยยยย” บางทีคำว่าโหยสำหรับผู้หญิงคนนี้อาจจะสื่อว่าเหี้ยก็ได้ ใครจะรู้

ผมสลัดเธอหลุดได้ไม่ยาก ผมก็แค่ฟังเงียบๆ มองเงียบๆ และเดินแยกออกมาเงียบๆ แม้ว่าเธอจะเรียกรั้ง ถามนั่นนี่มากมายผมก็ไม่ตอบสักคำ
ผมไม่มีเหตุผลต้องพูดกับเธอ  แต่เธอมีเหตุผลต้องพูดกับผมด้วยหรอ? แค่คนที่อยู่บนโลกใบนี้เหมือนกันไม่ได้หมายความว่าจะมาแตะต้องชีวิตผมได้เพียงเพราะนึกอยากจะทำ
ถ้าเจอความเอาแต่ใจไม่รู้จักจบสิ้นของคนอีกนิด ต่อมความอดทนผมคงระเบิด

“วิน!!”

“โว้ยยย! อะไรกันนักวะ!”
ผมหันไปคะตอกใส่ และคนที่ต้องมารับอารมณ์หงุดหงิดของผมก็คือนายวารินทร์


“วินเป็นยักษ์เป็นมารตั้งแต่เมื่อไหร่ เรียกชื่อแล้วมีอะไรพิการรึไง กระจู๋หรอ? ไหนมาจับดิ!”

“เฮ้ย พี่โป๊ะ!” ผมหนีบคาหลบทันที ไอ้พี่โป๊ะมองผมล้อๆ แล้วก็หัวเราะ ก่อนจะผลักประตูเข้าร้านกาแฟไป

วันนี้ร้านมีบางอย่างผิดปกติ ซึ่งก็คือคืน แม้ว่าปกติจะเยอะอยู่แล้วแต่ส่วนมากเป็นลูกค้าสาวๆ  ทำไมวันนี้มีแต่ผู้ชายที่กลิ่นกายไม่เข้ากันกับร้านกาแฟ

“พี่โป๊ะ ใครหรอครับ”

“อ๋อ ช่าง พี่ให้มาปรับปรุงข้างบเป็นห้องพักถูกๆ เน้นลูกค้าแบ็กแพ็คเกอร์
“วันนี้พวกช่างมาวัดพื้นที่ สักเดือนหน้าก็เริ่มทำ หยุดร้านไว้สัก 2 เดือนก็คงพอ”

“หยุดร้าน .... ปิดน่ะหรอ?”

“อื้อ”

ถ้างั้น ผมก็ไม่ต้องมาที่นี่แล้วสิ อย่างน้อยๆ ก็ช่วง 2 เดือนที่ปรับพื้นที่ด้านบน
ก็แปลว่า ผมและเขา ไม่มีเรื่องให้ต้องมาวุ่นวายในชีวิตกันแล้วสินะ
ดี....หรอวะ?


“เป็นไร” เขาคงเห็นผมยืนขมวดคิ้วเลยท้าวเอวผม
“อ๋อ พี่รู้แล้ว ไม่ต้องห่วง พี่ต้องดูแลอยู่แล้ว”

“พี่โป๊ะอ๋ออะไรครับ วินยังไม่รู้เรื่องเลย”

“วินกลัวไม่มีเงินเดือนล่ะสิ”
“ระหว่างร้านหยุดก็ไปทำงานที่บริษัทพี่ มีไรให้ทำเยอะเลย ยิ่งงานในสตูฯ ยิ่งเยอะ”
“พี่ไม่ปล่อยให้วินกลับไปขอเงินแม่ยกมาดำรงชีพหรอก อย่าฝันหวานว่าจะได้ใช้ชีวิตมักง่ายอีก”

อืมมมมมมมม ผมควรเริ่มโกรธเขาแล้วใช่มั้ย? คนห่าอะไร คิดเองเออเอง ปากคงมีไว้แดกข้าวกับกินผู้หญิงเท่านั้นล่ะสิ

“วันนี้กลับได้เลย เดี๋ยวพี่ดูร้านกับทรายเอง วันนี้อาจารย์พีสั่งการบ้านด้วยไม่ใช่หรอ ไปเถอะ”

“อ่อ ครับ” ผมรับคำแล้วหันหลังเดินออกจากร้าน

สิ่งที่รู้สึกกับนายมือโปรตอนนี้ก็คือ เขาช่างเป็นคนที่คิดอะไร ทำอะไรง่ายดีจัง
อย่างน้อยเขาก็สั่งให้ผมกลับบ้านได้หน้าตาเฉย


...ขณะที่ผมไม่สามารถรู้สึกเฉยๆ กับการเดินออกจากร้านกาแฟแห่งนี้ได้...



cut




Talk: สวัสดีค่ะ >,,,,,,,,,,,,,,,,,,<
ไม่อเจอกันเกือบ 1 เดือน หวังว่าจะมีคนคิดถึงเรานะคะ
พี่โป๊ะน้องวินตอนที 9 มาแล้ว หลานคนคงรู้สึกว่าเรื่องนี้มันจะไปทางไหน กลิ่นหอมๆ หรือกลิ่นขมกันแน่ เรามีเฉลยค่ะ กลิ่นหอมขมๆ ไงคะ  ฮ่าๆๆๆ

เรื่องนี้จะน่ารักค่ะ ก็เราตั้งใจแบบนั้น

มีประเด็นแจ้งเพิ่มด้วย ยู้วฮูวววววว
แฟนฟิค Hear,Me ขา มองบนกันนิดนึงนะคะ ตรงพายุแบนเนอร์ พี่หนึ่งและน้องเจมได้แขวนตัวประดับอยู่ด้วย อยู่ฝั่งซ้าย แบนเนอร์ลำดับที่ 4 ค่ะ เห็นกันมั้ยเอ่ย?
เห็นแล้วก็กดเลยค่ะ เข้าไปติดตามดูรายละเอียดการจองฟิคนะคะ

ไว้พบกันใหม่ในน้องวินตอนที่ 10 ไม่เกินสิ้นเดือนนี้!



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-03-2015 23:12:03 โดย kajidrid »

ออฟไลน์ 2pmui

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-6
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน9(06-03-15)
«ตอบ #85 เมื่อ06-03-2015 02:07:08 »

โป๊ะรู้ว่าน้องมันรวยแต่ แกล้งมึนป่าวเนี่ย จะหาเหตุให้เด็กมันอยู่ด้วย ไรงี้

ออฟไลน์ beautifuldead

  • wandered lonely as a cloud..
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 497
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน9(06-03-15)
«ตอบ #86 เมื่อ06-03-2015 04:47:48 »

อันที่จริงพี่โป๊ะ นี่ก็อาจจะรู้เรื่องวินอยู่แล้วใช่มั้ยนะะะ พี่โป๊ะแกดูฉลาดๆ อยู่แล้วนี่นาาา

ออฟไลน์ JustWait

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3348
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-4
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน9(06-03-15)
«ตอบ #87 เมื่อ06-03-2015 05:06:55 »

อยากอ่านมุมพี่โป๊ะ

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9404
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน9(06-03-15)
«ตอบ #88 เมื่อ06-03-2015 06:35:51 »

โถๆ น้องวิน เริ่มรู้สึกแปลกๆกับพี่โป๊ะเค้าแล้วอ่าดิ :o8:
ก่อนหน้านี้ไม่คิดว่าโอมจะตัวใหญ่กว่าวินเลยนะ ดูนางแบบมุ้งมิ้ง :hao7:

ออฟไลน์ myd3ar

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-4
Re: At Dawn : แล้วพบกันใหม่.... ตอน9(06-03-15)
«ตอบ #89 เมื่อ06-03-2015 08:18:43 »

อ่านเพลินมาก พี่โป๊ะสุดกวน กับน้องวิน

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด