ลอง 'รับ' ดูสักครั้ง... [39-1] 21-11-63/p.113
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ลอง 'รับ' ดูสักครั้ง... [39-1] 21-11-63/p.113  (อ่าน 708083 ครั้ง)

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7731
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11

ออฟไลน์ dekying kukkig

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1475
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-1
สาาาาธุ ขอให้อิดำได้ล้างแค้นที่บังอาจมาทำกับท่านหงอกของมันทีเถ้อออ  :z3:  :z3:

ออฟไลน์ New_Tai

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 364
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
ทำใจได้แล้ว เข้ามาอ่านอีกรอบ เอาใจช่วยทั้ง 2 คน รอตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ broncho

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +263/-1
38-3 กำแพงที่พังทลาย


...เมื่อไหร่มันถึงจะจบ...

ผมครุ่นคิดอย่างเหม่อลอย ความรู้สึกเจ็บแสบที่ตอกย้ำไม่หยุดจนแทบจะกลายเป็นความชินชา ร่างกายท่อนล่างเหมือนไม่ใช่ของตัวเอง...

" [อา....อา...โซจัง... รู้มั้ย....ผมน่ะอยากทำแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว... ถ้าตอนนั้นไอ้แว่นนั่นไม่กลับมาซะก่อน... คุณก็เป็นของผมไปนั้นนานแล้ว...] "

ฮาโกยะพูดพลางจูบและเลียไปมาที่ใบหูของผม... คำพูดของเขา... ผมพยายามหันไปมองหน้าเขาแต่ได้เห็นเพียงเสี้ยวหน้าและรอยยิ้มพออกพอใจของเขา ก่อนที่เขาจะใช้มืออ้อมมาปิดตาทั้งสองข้างของผม

“ [คุ้น ๆ มั้ย...ท่านโซดะ...] ”

...คนในตอนนั้น คือ ฮาโกยะเองสินะ...

ผมรู้สึกหนาวเยือกไปทั้งตัว แม้แต่ใจที่อยู่ข้างในก็ยังสั่นสะท้าน ภาพความทรงจำ ความอึดอัดทรมานย้อนกลับมาในห้วงคิด... มิน่าล่ะ ฮาโกยะถึงได้ทำตัวเป็นแฟนคลับผู้แสนคลั่งไคล้ผลงานของผม... เขานี่เองที่คือชายปริศนาที่ผมคิดว่าอาจไม่มีอยู่จริง... คนที่รอดตายอย่างลอยนวล....

“ [...อืม...ยินดีด้วยนะ...] ”

ผมเหยียดยิ้ม เอ่ยแสดงความยินดีให้เขาอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน ผมไม่แปลกใจแล้วที่จนป่านนี้ฮาโกยะก็ยังไม่เสร็จสักที ...เขาคงกินไวอากร้าไปหลายเม็ด และเรา..สามคนคงติดอยู่ตรงนี้อีกนาน... คนเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกผิด คือ กำปั้น... เขาไม่ควรต้องมาทนมองอะไรแบบนี้เลย...

...ขอโทษนะ...

ฮาโกยะเปลี่ยนท่าอีกครั้ง และอีกครั้ง... ทุกอย่างดำเนินต่อไปราวกับจะไม่มีวันสิ้นสุด ผมได้แต่นอนนิ่ง ๆ ปล่อยกายให้เขาได้ทำทุกอย่างให้สาสมใจ... ก็ยังดีที่ฮาโกยะเป็นคนไม่ใช่เครื่องจักร เพราะในที่สุดเขาก็เร่งความเร็วพร้อมกับเสียงครางถี่ ๆ ก่อนจะปลดปล่อยอย่างรุนแรงที่ส่วนลึกข้างในตัวผม...

“ [แฮก ๆ ๆ ....ฮ่า.ห์....] ”

เสียงหอบหายใจของฮาโกยะเป็นเสียงเดียวที่ดังที่สุดในห้องนี้ ผมปรือตามองฝ้าเพดาน รับรู้อย่างไร้ความรู้สึกว่ามัน...จบแล้ว... ...หรือว่ามันกำลังจะเริ่มต้นกันนะ...

"ฮึ้ยยยย!!”

เสียงคำรามด้วยความโกรธถึงขีดสุดดังขึ้น พื้นเสื่อสั่นสะเทือนเพราะการเคลื่อนที่ของกำปั้น

“ [อ๊อค!!] ”

มีเสียงเนื้อกระทบกัน... ผมพยายามพลิกตัวให้มองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างอ่อนแรง... ภาพที่เห็นคือกำปั้นใช้มือข้างหนึ่งบีบคอฮาโกยะแล้วยกจนเหลือแต่ปลายนิ้วเท้าที่สัมผัสกับพื้นเสื่อ... มันถลึงตามองฮาโกยะด้วยความโกรธแค้น แล้วเงื้อมือขึ้นสูง...

"อย่านะ...อย่าทำเขา..."

กำปั้นชะงักค้างเมื่อได้ยินเสียงผม มันยืนเกร็งจนผมรู้สึกได้

"ปล่อยเขา... ผมไม่ได้ยอมอดทนทุกอย่าง...เพื่อเห็นมันพังในตอนท้ายนะ..."

"........"

กำปั้นยังคงบีบคอฮาโกยะจนหน้าเขาเริ่มจะเขียว แต่ในที่สุดมันก็ปล่อยมือสะบัดร่างกายเปลือยเปล่าให้กระเด็นห่างออกไป

“ [แค่ก ๆ ๆ ก...แก....] ”

ฮาโกยะดิ้นรนลุกขึ้นแล้วทำท่าจะกระโจนใส่กำปั้นที่ยังยืนหันหลังนิ่งอยู่กับที่...

“ [ท่าเรือส่งสินค้า xxx ห่างจากฝั่ง สองร้อยไมล์ทะเล....ถังหมายเลข 79...] ”

คราวนี้เป็นฮาโกยะบ้างที่หยุดยืนนิ่ง เขาหันมามองหน้าผมด้วยสีหน้าซีดเผือด... มือทั้งสองข้างกำแน่น

“ [มันตายไปแล้วจริง ๆ สินะ] ”

ผมเบือนหน้าหนี... ไม่อยากคิดถึงประสบการณ์ที่เคยต้องเป็นสาเหตุให้คน ๆ หนึ่งถูกตัดสินโทษตาย...

“ [นายก็ได้รู้แล้ว... ให้ทุกอย่างจบลงที่ตรงนี้เถอะ...] ”

“ [หึหึ...ฮะ ฮะ..... ถ้าผมไม่อยากให้มันจบล่ะ...] ”

...ไอ้สารเลว...

ผมหันขวับไปจ้องหน้าฮาโกยะด้วยความรู้สึกชิงชัง ถ้าไม่ติดว่าร่างกายส่วนล่างเจ็บจนไม่มีแรง วันนี้ผมจะเป็นคนที่สองที่บีบคอเขาให้หน้าเขียว

“ [แต่มันจบแล้ว ฮาโกยะคุง] ”

น้ำเสียงเย็นชาเคร่งขรึมดังขึ้น แต่มันไม่ได้มาจากผม และแน่นอนว่าไม่ใช่เสียงของกำปั้น ผมหันไปทางประตูห้องเห็นทาเคดะยืนนิ่งอยู่ ในมือของเขามีมุรายาสุ ดาบคาตานะที่ถือว่าเป็นสมบัติชั้นสูงของแก๊งโออิดะ การที่เขานำมันมา หมายความว่าแก๊งโออิดะพร้อมเปิดศึก...

...'ฟู่ววว'...

ผมถอนหายใจออกมายาว ๆ ทิ้งตัวลงนอนอย่างหมดสิ้นเรี่ยวแรง... เมื่อความรู้สึกอันแสนหนักอึ้งได้รับการปลดเปลื้อง... อย่างน้อยเรื่องระหว่างผมกับฮาโกยะก็จบแล้ว... กำปั้นและคนที่อาจจะถูกลากมาเกี่ยวข้องด้วยเช่น คนชื่อเบนซ์ปลอดภัยแล้ว... ส่วนเรื่องระหว่างผมกับกำปั้นนั้น...ก็คงจบแล้วเหมือนกัน...

“ [โซดะคุง...] ”

“ [ขอผมอยู่ตามลำพังกับเขา...ไม่นานหรอก...] ”

“ [....] ”

ทาเคดะให้ลูกน้องสองคนเดินคุมฮาโกยะออกไป เขายืนมองมาทางผมและกำปั้นที่ยังคงหันหลังให้ทุกคนครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วเลื่อนประตูปิด

"...กำปั้น...”

“............................................”

ผมตะแคงตัวไปทางที่กำปั้นยืนอยู่ เห็นว่ามันยืนนิ่ง ไหล่กว้าง ๆ นั้นลู่ลง สองมือกำสลับคลาย มันยืนหันหลังอยู่แบบนั้น ราวกับว่ามัน...ไม่อยากหันมามองผมในสภาพนี้... ความปวดแปลบปลาบเกาะกุมหัวใจจนเจ็บหน่วง ผมได้แต่ยิ้มหยันให้ตัวเอง... ในเมื่อมันไม่หันมามอง ผมก็หมดแรงจะพยุงตัว จึงปล่อยแผ่นหลังทิ้งลงบนฝูก ยกสองแขนประสานปิดไว้บนตา ...ความเจ็บจากส่วนล่างนั้นยังไม่เทียบกับความเจ็บที่ใจ...

...คราวนี้คงจบสิ้นจริง ๆ แล้วสินะ...

น้ำตาไหลออกจากหางตาลงไปทางด้านข้างทั้งซ้ายขวา... น้ำตาน่ะเคลื่อนออกไปอย่างลื่นไหล ผิดกับของเหลวข้นหนืดที่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากช่องทางด้านล่าง... มันช่างน่าสะอิดสะเอียด น่าสมเพช... ผมเม้มริมฝีปากที่กำลังสั่นระริก สูดหายใจเบา ๆ ไม่อยากให้เกิดเสียงสะอื้นอันน่าอับอาย... ก็ต้องใช้เวลาพักใหญ่เลยกว่าจะควบคุมอารมณ์แย่ ๆ ให้สงบลง อย่างน้อยก็ขอแค่เวลาพูดแล้วไม่ตะกุกตะกักก็พอ...

“...นายกลับไปที่โรงแรม เก็บของแล้วบินกลับไปคืนนี้... เรื่องตั๋วเครื่องบิน ผมจะให้ทาเคดะจัดการให้..."

“ไปซะ... รีบไป ...เรื่องของเรา...คง...มาได้เท่านี้....”

“..............................”

ผมรู้สึกหนาวเยือกทั้ง ๆ เป็นเดือนอันแสนอบอุ่น แต่กลับหนาวจนตัวสั่น ...ทั้งหนาว ทั้งเหนื่อยล้าจนแทบครองสติไม่อยู่ ทว่าในตอนที่กำลังจะผล็อยหลับก็รับรู้ว่ามีคนมานั่งข้าง ๆ ผ้าผืนหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นเสื้อคลุมชุดยากาตะถูกจับคลุมลงบนตัว ก่อนที่วงแขนแข็งแรงจะช้อนร่างทั้งร่างยกลอยขึ้น ลอยสูงจนเมื่อปรือตาขึ้นมองก็เห็นใบหน้าคุ้นเคยอยู่ในระดับสายตา

“เพราะมีคนอื่น... กูถึงต้องยอมทน... โซดา...กู...ใจจะขาด...”

ใบหน้าขื่นขมของกำปั้นซุกลงที่ซอกคอของผม เส้นผมของมันอยู่แนบกับปลายจมูก กลิ่นเหงื่อและกลิ่นกายอันคุ้นเคยย่ำเตือนว่าคนที่กอดผมอยู่ในตอนนี้คือคนที่ผมยอมทำได้ทุกอย่างเพื่อมัน อ้อมกอดของมันรัดแน่นจนรู้สึกเจ็บ แต่ความเจ็บนั้นกลายเป็นความเจ็บที่น่าอภิรมย์ยิ่งกว่าความเจ็บทั้งมวลที่เกาะกุมไปทั่งร่าง

“กำปั้น... ปล่อยผมไปเถอะ... ผมไม่เป็นไร ไม่เป็นไรจริง ๆ”

“กูไม่ปล่อย”

กำปั้นเงยหน้าขึ้น มันทรุดลงนั่งกับพื้นโดยที่ยังกอดผมไว้แน่น คำตอบของมันทำให้ผมปวดร้าวที่หัวใจ ดูสภาพน่าทุเรศของผมตอนนี้สิ เป็นใครก็ต้องนึกรังเกียจอยู่แล้ว อย่ามาทำดีด้วยเพราะรู้สึกผิด ผม..ผมไม่ต้องการ...

“ไม่ต้องฝืนพูดหรอกนะ... ผม...รู้ดีกว่าสภาพตัวเองตอนนี้เป็นยังไง... ผมไม่อยากได้ความสงสาร... ไม่ต้องมารู้สึกผิด... ผมก็แค่...ก็แค่... ฮือ...ปล่อยนะ...ปล่อยสิ!”

ยิ่งพูดก็ยิ่งเจ็บแปลบที่หัวใจ ผมพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมกอดที่แสนจะโหยหา สองมือทั้งผลักทั้งยันที่ไหล่ที่หน้าหมายจะให้มันปล่อยผมเป็นอิสระ แต่ยิ่งผลักก็ยิ่งถูกกอดแน่นขึ้น สุดท้ายก็เหลือเพียงสองขาที่พอจะแขว่งไปมาเท่านั้น

“ฮืออ....มากอด...มากอดผมไว้ทำไม...ฮึก...น่ารังเกียจขนาดนี้..ล...แล้วแท้ ๆ อย่ามา...ไม่ต้อง..ม..มาทำเป็นคนด..ดีเลยนะ ฮึก...ปล่อยสิ...ป...ปล่อยสักที....”

ผมยังคงดิ้น ๆ ด้วยความอัดอั้นตันใจ แข้งขาลำตัวเปลือย ๆ ใต้ชุดคลุมเสียดสีกับผิวเนื้อของท่อนแขนแข็งแรง ยิ่งดิ้นของเหลวที่ฝังลึกในร่างกายก็ยิ่งทยอยไหลออกจากทางบั้นท้าย ซึ่งแน่นอนว่ามันคงหยดลงบนตัวของกำปั้นแน่ ๆ ยิ่งคิดผมก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองน่าขยะแขยง อยากจะหนีไปให้พ้น ๆ เหลือเกิน

“มึง...อย่าดิ้นสิ ไม่เจ็บหรือไง”

“ฮือ ก็บอกให้ปล่อยไง”

ผมเบือนหน้าหนี พยายามดิ้นออกอีกรอบ แต่การดิ้นรนหนนี้ทำให้สะเทือนถูกช่องทางด้านหลัง... เจ็บจนหน้าเบี้ยวตัวสั่นระริก....

"เป็นไงละมึง... บอกแล้วว่าอย่าดิ้น"

น้ำเสียงกึ่งบ่นกึ่งเยาะขำ ทำให้ผมรู้สึกน้อยใจมาก ผมยกมือขึ้นทั้งผลักทั้งทุบที่หน้าอกของมันอย่างต่อเนื่อง

"ก็บอกให้ปล่อยไง ผมเป็นผู้ชาย ครั้งนี้ก็แค่โดนหนักหน่อยก็เท่านั้น... ผมรู้นะว่านายรังเกียจผม ไม่ต้องมาแกล้งปลอบ ลืม ๆ มันไป รีบ ๆ กลับไทยไป ....ผมน่ะ... ผมน่ะ อยู่คนเดียวได้...อึก..."

น้ำตามันไหลออกอีกแล้ว ผมรู้สึกอัดอั้นไปหมด สองมือก็ยังทุบตีกำปั้นไม่หยุด แต่มันก็เอาแต่นิ่งเฉย จนกระทั่งมันเห็นผมสะอื้น อ้อมแขนแข็งแรงจึงตวัดรัดร่างของผมไปแนบอกอีกครั้งพร้อมกับการโยกตัวไปมาเล็กน้อย

"โอ๋ ๆ ... ไม่เอา ไม่ต้องร้องนะ ...ฝรั่งขี้แย กิ๊ว ๆ”

บึก!!” โอ้ยยย"

"อือ...อ...ไอ้บ้า อย่ามาทำเป็นตลกนะ"

ผมเอาหัวโหม่งคางของมัน แล้วยกมือปิดหน้า อยากร้องออกมาดัง ๆ แต่ต้องอั้นไว้จนอาการสะอื้นหนักขึ้นเรื่อย ๆ ...ตัวก็เจ็บ...ใจก็เจ็บ...หน้าก็เสีย...ปล่อยโฮแบบเด็ก ๆ แล้วยังถูกมันล้ออีก....นี่มันเกินไปแล้วนะ...

"โอ๋ ๆ ... โอเค ไม่ล้อแล้ว มึงอยากร้องเท่าไหร่ก็ร้องออกมาเลย กูจะกอดมึงไว้แบบนี้แหละ..."

"อือ..กำปั้น...ฮึก.... ผมพูดจริงนะ... เรา...ต่างคน..ฮึก...ต่างไปเถอะ..."

ผมพูดทั้ง ๆ ที่ยังเอามือปิดหน้าอยู่ พูดจบน้ำตาก็ยิ่งทะลัก...เสียใจเหลือเกิน....

"ไม่เอา กูจะอยู่กับมึง"

กำปั้นพูดด้วยน้ำเสียงเอาแต่ใจแล้วจูบลงบนปากของผมตรงส่วนที่อยู่ระหว่างฝ่ามือที่ใช้ปิดหน้า

"ก็บอกให้ไปไง... อย่ามาฝืนใจอยู่ด้วยเลย...ฮึก... ตัวผมที่เป็นแบบนี้...ผมรู้ดีว่ามันน่ารังเกียจ..."

"มึงนี่นะ...."

กำปั้นดึงมือผมออกแล้วยึดไว้แน่น

"มองหน้ากู มองปากกู... กูไม่ได้รังเกียจมึง ถ้าไม่ติดว่ามึงเจ็บอยู่ กูจะเอามึงตอนนี้เลยก็ยังได้"

"...!!! ..."

สีหน้าของกำปั้นบ่งบอกว่ามันพูดจริง กอปรกับความรู้สึกถึงบางอย่างที่ดุนดันอยู่ใต้บั้นท้าย ยิ่งย้ำชัด

"ก็...ก็แค่...."

"ก็แค่อะไร.... ฟังนะโซดา... กูรักมึง... กูรักมึงจริง ๆ ไม่ว่ามึงจะเป็นยังไง กูก็รัก กูไม่ได้กอดมึงเพราะสงสาร หรือเพราะอยากรับผิดชอบมึง แต่กูกอดมึงเพราะกูไม่ยอมเสียมึงไปอีก... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น กูก็ไม่มีทางไปจากมึง.."

ผมนิ่งอึ้ง ถูกสีหน้า แววตา และคำพูดของมันสะกดไว้จนคิดอะไรไม่ออก... กำปั้นคลายข้อมือผมออก มันลูบแก้มและใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาที่เกาะอยู่ตรงหางตาออกให้

"...ก่อนกูจะมานี่... กูเองก็สับสนจนต้องหลบไปอยู่ที่น้ำตกหลายวัน กูคิดถึงมึง คิดถึงเรื่องที่มึงทำ กูไม่รู้ว่าต้องทำยังไง จนกระทั่งวันหนึ่งกูเจอคนจมน้ำ กูโดดลงไปช่วยมันไว้ แต่ถูกมันถีบจนจมลึกลงไปในน้ำ... เหมือนว่าจะต้องตายแทนมันเลยว่ะ..."

"เอ๋! "

"วินาทีที่ใกล้จะตาย... กูคิดถึงมึง... คิดถึงเรื่องที่ทำให้มึงเสียใจ... กูอยากเจอมึง อยากขอโทษ... แล้วก็อยากอยู่กับมึง มันไม่สำคัญเลยว่ามึงจะทำงานอะไร คนอื่นก็แค่มาแล้วก็ไป... แต่กูอยากอยู่กับมึง อยากอยู่ใกล้ ๆ อยากทำให้มึงยิ้มอย่างมีความสุข อยากดูแลมึงต่อไปนาน ๆ ..."

เหมือนมีของเหลวร้อน ๆ หลั่งออกมาจากใจ มันทั้งอุ่นทั้งร้อน หลอมละลายกำแพงที่ผมใช้หลบซ่อนความเจ็บปวด

"ไม่ใช่ว่ากูไม่เจ็บที่เห็นมึงถูกคนอื่นกอด... แต่ถ้าให้เลือกระหว่างทนเจ็บกับการต้องสูญเสียมึงไป กูเลือกอย่างแรก"

"...กำปั้น...ฮึก...ฮือออ..."

ผมโผเข้ากอดมันแน่น ฝังหน้าลงบนบ่าหนา ๆ แล้วร้องออกมาดัง ๆ ความรู้สึกอัดอั้น ขื่นขม ความหวาดระแวง ความกลัว ทุกความรู้สึกที่เก็บกดอยู่ในใจถูกระบายออกมา ผมไม่รู้ว่าผมร้องไห้อยู่นานแค่ไหน รู้เพียงว่าตลอดเวลานั้นมีอ้อมแขนแข็งแรงกอดผมไว้ในอ้อมอกที่อบอุ่น... อ้อมกอดที่เป็นของผม... อ้อมกอดที่ผมโหยหามานาน...

เสียงสะอื้นค่อย ๆ หยุดลงแล้ว... ขอเก็บอารมณ์อีกสักนิด แล้วผมจะเงยหน้าขึ้น...เพื่อยิ้มให้คนที่ผมรักที่สุดในชีวิต...

...กำปั้นที่รักของผม...


******************************************

Talk : โตะจายโหม๊ะเบย  เล้าเอ๋อไปตั้งแต่วันศุกร์ ก็ยังคิดอยู่ว่าจะโพสยังไง
คนที่แอดเฟรนจากเพจก็คงจะได้อ่านเนื้อหาตอนนี้ไปบางส่วนแล้วละนะ
แต่ว่าได้มาโพสที่เล้านี่คือดีสุดแล้ว ขอขอบคุณทีมงานเล้าเป็ดทุกท่านเลยนะคะ
.
อ่านจนจบตอน ดราม่าก็สลายตัวแล้ว
สำหรับผู้อ่านหลายๆ คน คงจะคิดว่าผู้เขียนโหดร้ายกับโซดา แต่ว่าของมันต้องมีจริงๆ นะ
และอันที่จริง มีตอนพิเศษย้อนอดีตโซดากับประสบการณ์แย่ๆ เกี่ยวกับแฟนคลับที่คลั่งไคล้ขนาดจับตัวเขาไป xxx ซึ่งในขณะนั้นก็มีฮาโกยะร่วมแจมด้วย แต่ว่าเขียนไม่เสร็จจ้า ถ้าใครอ่านแล้วจับประเด็นเล็กๆ น้อยๆ ที่สอดแทรกมาตลอดเรื่อง น่าจะพอคาดเดาได้บ้าง (คนอ่าน  :a5: มันมีด้วยเรอะ??) ก็นะ ไว้จบเรื่องแล้วอาจจะนำมาให้อ่าน ถ้ามีคนอยากอ่านละก็นะ  :jul3:

อ่านจบตอนนี้ ยิ้มออกแล้วก็เม้นท์พูดคุยกันบ้างเน้อ  ตอนหน้าหมีดำคัมแบ็กจ้า

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 251
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2293
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +183/-6
สงสารทั้งคู่เลย แต่นี่คงเป็นเหตุการณ์พิสูจน์ใจกันสินะ หลังจากนี้น่าจะลงเอยด้วยดีนะ   :mew2:

ออฟไลน์ Dak

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ตกใจมากตอนเว็บมีปัญหา​ :hao5: :hao5: :hao5: จบน่ารักมาก

ออฟไลน์ ANIKI.

  • 兄貴
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 194
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
เป็นบททดสอบที่ทำร้ายจิตใจมาก ฮืออ

ออฟไลน์ Thccbd123

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ถึงตอนนี้เลยเข้าใจแล้วว่าทำไมต้องมีตอนก่อน แม้จะเจ็บปวดแค่ไหน...
ขอบคุณคุณคนเขียนมาก รอตอนพิเศษด้วยน้า

ออฟไลน์ river

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +226/-3
เยี่ยมไปเลย
เป็นบททดสอบที่ทำให้โซดาเคลียร์ได้เลยกับความรักของกำปั้น

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ jum1201

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 593
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-5
ไม่รอดแน่ฮาโกยะ  ในที่สุดก็จบปัญหานี้ซักที  :m15: :m15:

ออฟไลน์ dekying kukkig

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1475
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-1
บททดสอบสุดท้ายมันหนักจริง ต่อไปเส้นทางชีวิตของทั้งคู่มันต้องเสียเลือดเพราะความอึดของอิดำเท่านั้นนนนน

ฮาโกยะ <<<<< :z6:  :z6:


ออฟไลน์ kaokorn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-2
แบบต้องปิดตาอ่านกันเลย ลุ้นๆๆๆๆว่ามันจะออกมาแบบไหน
ก็จริงที่ว่ามันต้องมี แต่ก็ไม่อยากให้มี โอ๊ยยยย สับสน....
แต่ฮาโกยะมันจะได้ดีเกินไปไหมอ่ะ ถ้าดูจากอดีต มันก็เลวมากนะ แถมมาทำโซดาตอนนี้อีก ฮึ่มมมมม
หลังจากด่ากำปั้นมานาน ก็ต้องมาเอาใจช่วยอีก เหนื่อยมากกับสามตอนนี้ เฮ้ออออออ

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7749
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
หมดดราม่าซะทีนะ

ออฟไลน์ himoru

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 421
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
ตอนนี้ควรชื่อความรักของกำปั้นไปเลย ฮืออออ
สงสารโซดา ซึ้งใจกำปั้น

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3513
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
เป็นตอนที่ปวดตับ ปวดไตมาก แต่ก็นะเราจะผ่านมันไปด้วยกันนะกำปั้นโซดา

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7731
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
โอ๋ยยยยยย........ รอตอนนี้มานานนนนนน  :z3: :z3: :z3:
ดีกัน เข้าใจกันสักที  :sad4: :hao5: :mew6:
หมีดำ  โซดา    :กอด1: :กอด1: :กอด1:
        :L1: :L1: :L1:
:pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ broncho

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +263/-1
ลอง 'รับ' ดูสักครั้ง... [39-1] 21-11-63/p.113
«ตอบ #3377 เมื่อ21-11-2020 17:24:36 »

39 - บทส่งท้ายโดยเราทั้งสองคน

หลังจากโซดามันเพลียเพราะไหนจะเรื่องงานมีตฯ ไหนจะเรื่องนั้น แล้วยังร้องไห้จนสะอื้นอีก มันจึงน๊อตหลุดหลับไปแบบไม่รู้ตัว กูอุ้มมันไปอาบน้ำ แม่ง...กูโคตรปวดใจกับเลือดที่ไหลซึมออกมาจากก้นของมันจริง ๆ กูอุตส่าห์ถนอมไม่อยากให้มันเจ็บ แต่ไอ้เหี้ยนั่นเสือกจัดซะหนัก...

ถามว่าทำไมกูถึงไม่ลุกขึ้นไปอัดมัน ถามว่าทำไมกูอดทนนั่งดูเมียตัวเองถูกข่มขืน ถามว่ากูเป็นไอ้ป๊อดไอ้ขี้แพ้หลบหลังก้นไอ้หงอก...

ได้...กูยอมรับว่าเป็นไอ้ป๊อด ไอ้ขี้แพ้ ถ้าคนที่ถูกจับมีกูแค่คนเดียวกูคงต้องสู้ยิบตา แต่เพราะมีอีน้องเบนซ์กับเรย์จิเข้ามาพ่วงด้วย กูยอมอดทนดีกว่าต้องพลีชีพเพื่อนตัวเอง

และอีกเหตุผลคือ นี่เป็นเรื่องที่โซดามันตัดสินใจทำ ในสถานการณ์ที่บีบบังคับกันจนไม่เหลือทางเลือก ในเมื่อมันเลือกที่จะเสียสละ กูก็เลือกที่จะอดทนเฝ้ามองมัน เจ็บปวดไปพร้อมกันมัน กูไม่ปล่อยให้มันต้องเจ็บอยู่คนเดียว

...และเพราะเหตุการณ์นี้ กูถึงได้รู้ว่าไอ้หงอกเมียกูมันมีปมในใจเรื่องที่กูเคยด่าว่ามันเกี่ยวกับงานของมัน นี่กูควรขอบคุณไอ้เหี้ยอ่อนมั้ยที่ช่วยให้กูได้เคลียร์เรื่องที่คาใจ ให้มันได้ระบายอารมณ์ความรู้สึกที่เก็บอั้นไว้ออกมา...

หลังจากจับโซดาอาบน้ำเสร็จ กูอุ้มมันขึ้นรถและทำตัวไม่รู้ไม่ชี้กอดไอ้หงอกไม่ปล่อย ตามมันไปทุกที่ มนุษย์ลุงพาโซดาไปหาหมอก่อน กูก็พลอยได้อานิสงส์เข้าไปทำแผลด้วยอีกคน แล้วพากลับไป 'บ้านใหญ่' หรือจะเรียกว่ารังแก๊งยากูซ่าดี แม่ง อย่างกับในหนัง คฤหาสน์ญี่ปุ่นแบบโบราณ มองไปทางไหนก็ต้องเจอกับยากูซ่าตัวเป็น ๆ ลายสักพร้อย แต่เรื่องที่โคตรเซอร์ไพรส์คืออีน้องเบนซ์ที่วิ่งมาหา มันก็งง ๆ ตอนที่ถูกขังอยู่ในห้องกับเรย์จิ จู่ ๆ ประตูก็เปิดออก แล้วก็มีคนพามันกับเรย์จิออกมา สำหรับเรย์จะถูกปล่อยให้กลับบ้านเอง ส่วนอีน้องเบนซ์ถูกพามาที่นี่ คนที่พามาไม่ได้อธิบายอะไร แค่บอกว่าให้รอ...

"อ๊ะ พี่ปั้น นี่พี่โซดาเหรอ พี่เขา..."

"มึงไม่ต้องรู้หรอก เดี๋ยวกูพามันไปนอนก่อนแล้วค่อยคุย"

ปรากฏว่าพอจัดการเรื่องโซดาเสร็จ ก็มีคนเอาชุดยูกาตะสีดำมาให้เปลี่ยน ส่งกล่องยามาให้อีน้องเบนซ์ช่วยทำแผล แล้วก็ส่งสำรับอาหารเย็นมาให้ พอกินเสร็จ มนุษย์ลุงก็เดินเข้ามาในห้อง ทำเป็นเก๊กเข้มข่มใส่กูกับอีน้องเบนซ์

“ [จากนี้จะทำอะไร] ”

อยู่กันสามคน แต่คนที่มนุษย์ลุงถามก็คือกู ส่วนอีน้องเบนซ์เป็นล่าม กูมองหน้ากับอีน้องเบนซ์

"กลับไปเก็บของที่โรงแรม ส่งเขากลับไทย ส่วนผมจะอยู่กับโซดา"

อีน้องเบนซ์แปลคำพูดกูแบบตะกุกตะกัก

"จะดีเหรอพี่ปั้น อยู่ต่อในดงยากูซ่าแบบนี้ แถมพี่ก็พูดญี่ปุ่นไม่ได้ฟังก็ไม่รู้เรื่อง..."

"เรื่องมาขนาดนี้แล้ว กูแค่รอให้โซดามันอยู่ในสภาพที่โอเคก่อนแล้วค่อยพามันกลับไทย คงใช้เวลาไม่นานหรอก"

ยังดีที่ขอวีซ่าเข้าเมืองมาด้วยเลยยังมีเวลาพอให้อยู่รอโซดา อย่างน้อยการมาญี่ปุ่นครั้งแรก กูก็ไม่อยากถูกจับส่งกลับเพราะอยู่เกินเวลา

"โห ใจคอ... ยังไงก็สู้สู้นะพี่"

"แหงอยู่แล้ว"

สรุปคือกูกับอีน้องเบนซ์กลับไปนอนโรงแรมเก็บของเตรียมเช็กเอาท์ ส่วนเรื่องตั๋วเครื่องบินทางนั้นจัดการไว้ให้แล้ว ไฟล์บินของอีน้องเบนซ์คือเวลาบ่ายโมง มันโทรคุยกับเรย์จิอัพเดทเหตุการณ์กันไป ส่วนกูก็จัดการเรื่องเสื้อผ้า เพราะไม่รู้ว่าจะต้องอยู่ต่ออีกกี่วัน เลยขนเสื้อผ้าที่ใส่แล้วไปซักอบแห้งตรงจุดที่ให้บริการ 24 ชม. ของโรงแรม ระหว่างที่กำลังรอเครื่องทำงาน โซดาก็โทรมาหา

"ไง ตื่นแล้วเหรอ"

'อืม ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง'

"เรียบร้อยดี พรุ่งนี้จะไปส่งอีเบนซ์กลับไทยตอนบ่าย แล้วกูจะไปหามึงนะ"

อันที่จริงก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าจะไปหาที่ไหนอ่ะ ไม่รู้ที่อยู่ รู้แต่ที่อพาร์ทเมนต์ของมัน แต่ว่าตอนนี้มันอยู่บ้านใหญ่นี่สิ

'ไม่ต้องหรอก เพราะผมจะไปหาที่โรงแรมแล้วไปส่งที่สนามบินให้ด้วย... แล้ว... มีคนที่อยากให้ปั้นไปพบน่ะ...สำหรับกำปั้นแล้ว ต้องเรียกว่า โออิดะซามะ สำหรับผมคือมิโซเระซัง เป็นคุณแม่ที่ผมรักและเคารพน่ะ'

"...ต้องเตรียมสินสอดไปด้วยมั้ย..."

'....'

วางหูไปเฉยเลย แต่มันไม่ปฏิเสธ แปลว่าต้องมีสินสอดสินะ นึกถึงเงินที่ยังเหลืออยู่หลายแสนแล้ว กูก็โทรไปหาอีเบนซ์บนห้อง เรื่องมันต้องรีบแล้วไง จะไปเจอแม่ยายก็ต้องสร้างความประทับใจที่ดี ...ว่าแต่ไอ้โซดามันลูกครึ่งไทยเยอรมันไม่ใช่เหรอวะ?

"พี่ปั้น เอาจริงดิ จะซื้อไอ้นั่นไปให้เนี่ยนะ? ...เบนซ์ว่าไม่ต้องก็ได้มั้ง?”

"เอ่อน่า ว่าแต่มึงรู้รึยังว่าจะไปซื้อที่ไหน เพราะเท่าที่จำได้ตั้งแต่มาที่นี่ แถมไปมาหลายย่านก็ยังไม่เคยเห็นร้านที่ขายเลย"

"เรย์จิเองก็ไม่แน่ใจ แต่เขาบอกว่าคุณมาซากิน่าจะรู้ ...พี่ปั้นเอาเบอร์คุณมาซากิให้เรย์จิติดต่อสิ"

จริง ๆ ก็ไม่อยากยุ่งกับไอ้เฮียกิเท่าไหร่ แต่เห็นว่าไม่มีตัวเลือกอื่นแล้วกูก็เลยบอกเบอร์ให้อีน้องเบนซ์มันไป พอได้เบอร์แล้วมันก็โทรหาเรย์จิ ส่งภาษากันล้งเล้งผ่านไปสักพักก็ทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเคให้กู ก็คุยรายละเอียดกันจนลงตัว เฮียกิรับปากว่าจะช่วยซื้อแล้วเอาไปให้ที่สนามบิน

วันรุ่งขึ้น โซดามาที่โรงแรมช่วงสาย ๆ หลังจากเช็กเอาท์เสร็จแล้ว มันก็พาไปเลี้ยงอาหารที่ร้านสุดหรู อีเบนซ์นี่แทบจะเข้าไปเลียแข้งเลียขา แถมยังบ่นกระปอดกระแปดว่าอดได้ลายเซ็นกับถ่ายรูปส่วนตัวเลย บ่นมาแบบนี้ไอ้หงอกมันก็จัดให้ดิ อีน้องเบนซ์ก็เลยปลาบปลื้มจนเดินตัวลอย ๆ

คงเพราะกูพึ่งเคยมาต่างประเทศเป็นครั้งแรก แถมไม่ใช่การมาเพื่อเที่ยว กูถึงได้เรียนรู้ว่าการเป็นคนต่างชาติในต่างบ้านต่างเมืองนั้นมันเป็นยังไง ความสะดวกสบาย ความคุ้นเคย การเดินทาง การใช้ชีวิต มันไม่ง่ายเลย โดยเฉพาะเมืองที่ขึ้นชื่อว่ามีค่าครองชีพแพงติดอันดับต้น ๆ ของโลก พอเห็นอีน้องเบนซ์มันกำลังจะได้กลับไทย ลึก ๆ ในใจกูก็อยากกลับบ้าง แต่ในเมื่อเป้าหมายยังไม่บรรลุก็ยังกลับไม่ได้

ก็นะ...ตั้งแต่เจอมันก็มีเรื่องมากมาย จนไม่มีเวลาให้คุยกันเลย...

ในขณะที่กูรับรู้ถึงความยากลำบากของการใช้ชีวิตที่นี่ พอหันไปมองดูโซดา ก็เห็นว่ามันปรับตัวเข้ากับที่นี่ดีมาก ทั้งภาษา การวางตัว การเข้าสังคม แถมมันยังมีแบล็กดี มีรายได้จากการทำงานเป็นหลักแหล่ง เรียกได้ว่าจะอยู่ที่นี่หรืออยู่ไทย นอกจากกลุ่มคนที่รายล้อมก็แทบไม่มีอะไรแตกต่างกัน... ซึ่งทั้งหมดนี้มันใช้เวลาหนึ่งปีกับความสามารถของตัวเองแลกมา...

ยอมรับเลยว่ามันเก่งมาก... กูรู้สึกภูมิใจในตัวมัน เมื่อก่อนกูเป็นกบในกะลา หลงคิดว่าการทำงานส่งตัวเองเรียน ฝึกฝนเรียนรู้วิชาการซ่อมรถจนคืนชีพให้คุณปู่คือที่สุดแล้ว พอหันมามองโซดา เห็นงานที่มันทำ เห็นคนที่ยอมรับในตัวของมัน ทั้ง ๆ ที่เมื่อวานมันพึ่งเจอกันเรื่องร้าย ๆ วันนี้มันกลับลุกขึ้นมาใช้ชีวิตตามปกติ ไม่ได้เก็บตัวอมทุกข์ ทั้ง ๆ ที่ตัวมันเองก็น่าจะยังเจ็บอยู่...

...เมียกูแม่งโคตรถึก...

กูสูดหายใจเข้าลึก ๆ เงยหน้ามองไปรอบ ๆ ...เพราะเมียกูเก่งขนาดนี้ อนาคตของกูคงหยุดอยู่ที่อู่เล็กของเฮียไก่ไม่ได้ โลกนี้มันกว้างใหญ่ กูต้องเสาะแสวงหาหนทางก้าวหน้าให้มากกว่านี้ ต้องดีกว่านี้ จะได้ยืนคู่กับมันได้อย่างเต็มภาคภูมิ

“ [ไฮ กัปปะ ยืนมองอะไรอยู่] ”

กำลังฮึกเหิมอยู่ดี ๆ โดนเสียงกวน ๆ ของอีเฮียกิทักซะเสียเซลฟ์

กัปปะพ่อมึงดิอีเฮียกิ เห็นกูไทยแท้ ๆ แต่กูก็รู้จักคำนี้นะเว้ย อีเฮียกิผมก็บางยังเสือกมัดหางที่หลังหัวอีก แม่ง ตั้งแต่หัวจรดเท้านี่กี่ล้านเยนวะ โคตรหมั่นไส้ กูผงกหัวทักทายแบบเซ็ง ๆ เรย์จิที่มากับเฮียกิก็โบกไม้โบกมือให้กูแล้วตรงเข้าไปหาอีน้องเบนซ์เพื่อล่ำลา....เอิ่บ... แก้เป็น ตรงไปหาโซดาขอลายเซ็นจะจริงกว่า

“ [เอ้า ของที่ฝากซื้อ ห่อให้อย่างดีเลยนะ] ”

เฮียกิกอดคอกูแล้วยื่นถุงกระดาษเกรดพรีเมี่ยมใบเล็กส่งมาให้ ด้วยความตื่นเต้นอยากรู้ กูก็เลยปล่อยให้มันกอดคอต่อไป ก็ไอ้ถุงนี้มันเกือบสามแสนเลยนะ พอได้ของกูก็หยิบซองเงินส่งให้ รู้สึกปลงนิด ๆ สามแสนเงินไทยอย่างน้อยก็ปึกหนาเป็นนิ้ว พอเปลี่ยนเป็นเงินเยน แม่งเหลือไม่ถึงเซนฯ

“ [ขอบคุณมาก] ”

เฮียกิรับซองเงินยัดใส่กระเป๋าไม่น้งไม่นับเลยสักนิด ไม่แม้แต่จะเปิดซอง เป็นคนรวยนี่มันรวยจริง ๆ

“ [ว่าแต่จะเอาไปทำอะไร] ”

กูมุ้ยหน้าไปทางไอ้หงอกแล้วยักคิ้วให้เฮียกิ

“ [ขอเมีย] ”

อึ้ง อึ้งเลยละซิ ไอ้เฮียกิหัวงูหวังเคลมกู ดูเมียกูซะก่อน หล่อแซ่บเบอร์นั้นยังเป็นเมียกู รุ่นเฮียเฉียดลุงอย่างมึงเลิกหวังจะแอ้มกูไปเลยนะ

ระหว่างกำลังกระหยิ่มชิงดำกับไอ้เฮียกิ โซดามันก็เดินมาหา ส่งยิ้มการค้ามาแต่ไกล

"ใครน่ะ กำปั้น"

"ออ นี่เฮียมาซากิ รู้จักกันในโฮสคลับน่ะ แต่เฮียเขาเป็นลูกค้านะ"

“ [ยินดีที่รู้จัก ผมชื่อมาซากิ รู้สึกว่ากัปปะน่ารักดีเลยอยากสร้างความสนิทสนมน่ะครับ] ”

ไอ้เฮียกิมันพูดอะไร พูดเร็วจนกูจับใจความไม่ได้ รู้แต่มันเรียกกูว่ากัปปะอีกแล้ว มันสองคนแค่ผงกหัวทักทาย ไอ้โซดาปรายตามองกูทีนึง ไม่รู้ทำไมเสียวสันหลังวูบวาบ

“ [กัปปะมีเจ้าของแล้ว เสียใจด้วยนะครับ เพราะเรื่องสร้างความสนิทสนม ผมคิดว่าคงเป็นไปไม่ได้] ”

“ [โอ้... หวงจังเลย แต่ถึงจะลำบากหน่อยผมก็จะพยายามครับ เรื่องยาก ๆ นี่มันเร้าใจดีนะครับ] ”

ทั้ง ๆ ที่มันคุยกันแบบยิ้มแย้ม แต่บรรยากาศโคตรมาคุ ยิ่งระหว่างมันสองคนเหมือนมีกระแสไฟช๊อตเปรี๊ยะ ๆ บรึ๊ยจนต้องถอยออกมา

"อ๊ะ เฮ้ย ๆ คุยอะไรกัน อีน้องเบนซ์โบกมือเรียกแล้ว ไปส่งมันกันเถอะ"

กูสะกิดไอ้หงอก แล้วชี้นิ้วไปที่อีน้องเบนซ์ให้เฮียกิมอง เฮียกิก็ยักไหล่แล้วเดินไปหาอีน้องเบนซ์แล้วส่งถุงของฝากให้ แค่เห็นแบนด์ที่ถุง อีเบนซ์แทบก้มกราบ มันยิ้มหน้าบานไม่หุบ หลังจากล่ำลากันเรียบร้อยแล้วก็ถึงเวลาแยกย้าย เรย์จิแยกไปก่อน ส่วนเฮียกิกลับเดินกระหนาบกูคู่ไปกับไอ้หงอก

...แม่ง...ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเตี้ยเท่านี้มาก่อนเลย ซ้ายไอ้โซดาก็สูงกว่ากู ขวาไอ้เฮียก็ยิ่งสูงกว่าโซดา กูที่เดินอยู่ตรงกลางโคตรให้ฟิลลิ่งสาวน้อยทรงเสน่ห์...ถุ้ยยย...

“ [คุณมาซากิ พวกเราต้องขอตัวลากันตรงนี้ คงไม่พบกันอีกแล้วนะครับ] ”

โซดาดึงกูให้หยุดตรงทางไปลานจอดรถ เฮียกิก็ยิ้มแย้ม หันมามองกูพร้อมกับเอามือโอบไหล่กูอีกแล้ว

“ [กัปปะคุงจะอยู่ญี่ปุ่นอีกกี่วันครับ] ”

เฮียแกพูดช้า ๆ กูเลยฟังเข้าใจอ่ะนะ

“ [สักพักหนึ่ง] ”

“ [ดีเลย ไว้ผมจะโทรหานะครับ ระหว่างเรามีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ ไปละนะครับ แล้วพบกันใหม่] ”

เฮียกิแม่งพูดอะไรไม่รู้ พูดเร็วจนกูฟังไม่ทันอีกแล้ว แต่ไอ้คนฟังทันสีหน้าแม่ง... รู้สึกหนาว ๆ จนไม่กล้าหันไปมอง แต่เพราะมัวผะวงกับไอ้หงอก เฮียกิแม่งเหนี่ยวหน้ากูไปจูบแก้มเฉยเลย

"เฮ้ย!”

เฮียกิแม่งทิ้งระเบิดแล้วเปิดตูดหนี... ไอ้ครั้นจะไล่ตามไปเตะตัดขาก็เกรงใจสถานที่ หันมาอีกทีเจอไอ้หงอกกัดฟันยิ้มจนเหมือนจะเห็นเส้นเลือดปูดแถวขมับของมันเลยอ่ะ

"หึงเหรอมึง..."

เอานิ้วจิ้มเส้นเลือดปูด ๆ ของมันเล่น ไอ้หงอกแม่งแทบจะตาคว่ำใส่ มันปัดมือกูออกทำปากแบะ...

"กำปั้น รู้อะไรมั้ย ก้นผมเนี่ยยกให้กำปั้นเปิดซิงเป็นคนแรกเลยนะ"

เอ่อ...จู่ ๆ ก็พูดอะไรแบบนี้ออกมาในที่สาธารณะ... ลืมไปว่านี่มันญี่ปุ่น ไม่มีใครฟังออก แต่ว่า...แฮ่...กูได้เปิดซิงมันจริง ๆ เหรอเนี่ยยยย...ดีต่อจัยยยย

"ดังนั้นก้นกำปั้นก็ต้องเป็นของผม แล้วไอ้มาซากิอะไรนั่นคือยังไง..."

เอิ่บ...ก้นนะมึง ไม่ใช่กับข้าวเอามาแลกกันกิน...

"นี่ผมก็รอให้กำปั้นพร้อม ไม่คิดจะบังคับฝืนใจ... สงสัยผมคงนิ่งนอนใจเกินไป นายถึงปล่อยให้คนแบบนั้นมาอยู่ข้างตัว..."

อ่า...หงอกเมียรัก นี่มึงจ้องจะแทงข้างหลังกูมาตลอดเลยสินะ... กูยื่นมือไปจับมือมันไว้ มันดูงอน ๆ สะบัดหน้าไปทางอื่น

"คุณหงอกครับ... เอ่อ..ถ้าแบบว่าหงอกอยากทำ กูก็...ให้แหละ... ส่วนเรื่องเฮียกิก็ไม่มีอะไรหรอก แค่รู้สึกว่าเฮียแกก็โอเคดี แกแค่ล้อมึงเล่น ไม่ได้จริงจังอะไร มึงอย่าคิดมาก...ที่สำคัญคือแค่มึงคนเดียว กูก็รู้สึกเตี้ยแล้ว กับคนอย่างไอ้เฮียกิกูไม่มีทางพิศวาสเด็ดขาด ชาตินี้ทั้งชาติตูดกูเป็นของมึงคนเดียว สาบานเลย"

ยืนยันด้วยการยืนตรงชูสามนิ้วให้มันดู ไอ้หงอกทำหน้าประหลาด จะบึ้งใส่แต่ปากมันก็เหมือนจะยิ้ม แต่มันไม่อยากยิ้ม ปากมันก็เลยหยักขึ้นหยักลง โคตรตลก แต่ ณ จุดนี้ถ้าไม่อยากตายก็ห้ามหัวเราะเด็ดขาด

"ทำเป็นพูดดี ไอ้หมีบ้า..."

เมียกูเขินน่ารักมาก กูเลยเลียนแบบเฮียกิ โอบไหล่แล้วจุ๊บแก้มมันไปทีนึง... สงสัยต่อไปต้องเข้าหาเฮียกิบ่อย ๆ เมียกูจะได้ขยันหึงให้กูดู เห็นผู้ชายหล่อ ๆ ทำตัวน่ารักแล้วมันก๊าวใจ แฮ่ แฮ่...


******************************************

talk : แอบปิดชื่อตอนไว้ แต่หลังจากเข้ามาอ่านกันแล้วก็คงรู้กันแล้วสินะว่า
ว่า
ว่า
มันกำลังจะจบแล้ววววววว จบด้วยพาธของโซดาตอนหน้าจ้าาาา
 :heaven :heaven :heaven
หมาน้อยฮาโกยะโดนลากไปเก็บแล้ว เลยไม่มีบทสรุปว่าฮีจะอะไรยังไง เพราะพี่โซดากับหมีปั้นไม่สนใจ
รู้แต่ว่าหมาน้อยจะไม่ออกมากัดใครแล้วนี้แล้วละนะ (อ้าว คนเขียนไม่มีความรับผิดชอบเล้ยยย  :katai3:

พบกันตอนสุดท้ายที่เสาร์หน้าจ้า

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 251
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
Re: ลอง 'รับ' ดูสักครั้ง... [39-1] 21-11-63/p.113
«ตอบ #3378 เมื่อ21-11-2020 18:11:59 »

 :pighaun:

ออฟไลน์ TKJUN

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ลอง 'รับ' ดูสักครั้ง... [39-1] 21-11-63/p.113
«ตอบ #3379 เมื่อ21-11-2020 19:08:52 »

ใกล้จบแล้วสินะ ไม่เป็นไรๆ กลับไปอ่านตอน 1 ใหม่ก็ได้เนาะ  ไรท์เปิดเรื่องใหม่หรือเปล่าจะตามไปอ่านจ้า

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ลอง 'รับ' ดูสักครั้ง... [39-1] 21-11-63/p.113
« ตอบ #3379 เมื่อ: 21-11-2020 19:08:52 »





ออฟไลน์ nuum

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 255
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
Re: ลอง 'รับ' ดูสักครั้ง... [39-1] 21-11-63/p.113
«ตอบ #3380 เมื่อ21-11-2020 22:07:43 »

แต่งให้กำปั้น ยอมเล่นหนังซักตอนนะครับ
ก่อนถึงตอนจบ จะฟิลน่าดูครับ


    :3123: :3123: :3123: :pig4:

ออฟไลน์ Thccbd123

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ลอง 'รับ' ดูสักครั้ง... [39-1] 21-11-63/p.113
«ตอบ #3381 เมื่อ21-11-2020 23:06:12 »

ขอฟินตอนพิเศษหน่อยเถอะค่ะ ให้กำปั้นโดนเปิดซิง

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7749
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
Re: ลอง 'รับ' ดูสักครั้ง... [39-1] 21-11-63/p.113
«ตอบ #3382 เมื่อ22-11-2020 01:00:46 »

จะจบแล้ว~

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2293
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +183/-6
Re: ลอง 'รับ' ดูสักครั้ง... [39-1] 21-11-63/p.113
«ตอบ #3383 เมื่อ22-11-2020 10:05:27 »

กว่าจะได้บทสรุปของทั้งสองคนรอกันนานมาก

ขอตอนพิเศษให้โซดาจิ้มกำปั้นมั่งค่ะ.  :laugh:

ออฟไลน์ river

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +226/-3
Re: ลอง 'รับ' ดูสักครั้ง... [39-1] 21-11-63/p.113
«ตอบ #3384 เมื่อ22-11-2020 13:36:49 »

โล่งแล้ว  น่ารักเลย
โซดาเข้มแข็งมาก

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3513
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
Re: ลอง 'รับ' ดูสักครั้ง... [39-1] 21-11-63/p.113
«ตอบ #3385 เมื่อ22-11-2020 16:23:47 »

อ่านชื่อตอนแล้วตกใจนิด ๆ ว่า อ้าาาาาา นี่คือบทสุดท้ายแล้วซินะ จะจบแล้วซินะ
ใจหายแปลก ๆ ที่จะต้องบอกลากันแล้วหรือเนี่ย เฮ้ออออ กี่ปีแล้วนะที่เราติดตามกันมา 5555

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3381
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +102/-1
Re: ลอง 'รับ' ดูสักครั้ง... [39-1] 21-11-63/p.113
«ตอบ #3386 เมื่อ22-11-2020 19:17:23 »

 :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ jum1201

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 593
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-5
Re: ลอง 'รับ' ดูสักครั้ง... [39-1] 21-11-63/p.113
«ตอบ #3387 เมื่อ23-11-2020 12:58:41 »

ใกล้แล้วเหรอ ใจหายนะเนี้ย เราจะกลับไปอ่านตอนแรกใหม่

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด