ผมเป็นคนโรคจิต+ผมเปล่าโรคจิตนะ!+แฟนผมเป็นคนโรคจิตBYลูกหมู
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ผมเป็นคนโรคจิต+ผมเปล่าโรคจิตนะ!+แฟนผมเป็นคนโรคจิตBYลูกหมู  (อ่าน 367223 ครั้ง)

๐DoNuT๐

  • บุคคลทั่วไป
สนุกมากครับ
นี่มันโรคจิตรกันทั้งเรื่องเลย 555+

ออฟไลน์ moonlight

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 985
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-0

chatori

  • บุคคลทั่วไป
อิอิ น่ารักทุกคู่เลย.. น้องโยเจ้าเล่ห์ดีจัง น่าร้ากกกก  :o8:


ออฟไลน์ bellbomb

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1561
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1261/-7
    • Bellbomb's Blog
มาตามอ่านช้าไปหน่อย แต่ว่าชอบบบบบบมากเลยค่ะ จะมีต่อไหมอ้า อยากอ่านคู่กั๊ก+พี่ของโยมั่ง เหอๆๆ

echisen

  • บุคคลทั่วไป
อ่านจบแล้วฮับ อย่างฮาอ่ะ 555 โรคจิต เจ้าเลห์ กันทั้งเรื่องเลย 555555 ชอบอ่ะ ตลกดี
สมชื่อเรื่องจริงๆๆๆๆ ชอบฮับ  o13 o13 o13

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
สนุกจังเลยค่ะ  o13

ยังอ่านไม่ทันเลยค่ะ

แต่ไม่ไหวล่ะ   :really2:

เด่วมาอ่านต่อจ้า +1 ให้ทั้งคนโพสต์

และ คนแต่งจ้า  :กอด1:

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
อ่านจบแล้วววววววววววววว

ขอบคุณที่เอามาให้อ่านค่ะ  :กอด1:

ชอบทุกคู่เลย  :z1:

แต่ชอบ คู่ 1 กับ คู่ 2 มากเป็นพิเศษ

จิตได้ใจ  :-[

เสียดายจังเลย ถ้าคนโพสต์ไม่ย้ายบ้าน

คงได้อ่านคู่นายกั๊กอีกคู่แน่ ๆ  :z1:

palpouverny

  • บุคคลทั่วไป
สุดยอดเลยก๊าบบบบ
ชอบตอนพี่คิตตึ้สุดและเนี่ยยยย

npn*

  • บุคคลทั่วไป
น้องปอนด์น่ารักมากมาย อิอิอิอิ


ยั่วได้ใจมากเลย เอิ๊กๆๆๆ
ชอบอ่า

เพิ่งอ่านตอนแรกจบ แล้วก้ตอนที่สองอีกหน่อยนึง


ตอนที่สอง ก้สนุกดีค่ะ

ดูจะมีเรื่องอีกเยอะเลย เหอๆๆ


เจ้านัท ท่าจะเจอดีเข้าแล้วแหละ อิอิอิ
ก็คนๆนั้นกลายมาเป็นเจ้านายตัวเองซะงั้น ฮ่าๆๆๆๆๆ



เด๋วมาอ่านต่อวันหลังค่า


ไปนอนแล้ว หุหุหุ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






cascada

  • บุคคลทั่วไป

npn*

  • บุคคลทั่วไป
ในที่สุด เจ้านัท ก้เส็ด คุณแน็ท อิอิอิ


ปลื้มๆๆ

เด๋วมาอ่านต่อ
ไปนอนแระ พรุ่งนี้เรียนเช้า อิอิ

romantica

  • บุคคลทั่วไป

ltahset

  • บุคคลทั่วไป

omelordkung

  • บุคคลทั่วไป
โอ้วววววววววววววววววว

แต่ละเรื่อง มันส์สุดยอดดีแท้

ขอบคุณคนแต่ง และคนโพสต์ ครับผม

เรื่องนี้สนุกจิง ๆ  :m25:

ออฟไลน์ i-tatae

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 911
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-2
 :m25: :m25:

โดนใจ เป็นที่ซู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

 :o8: :o8:

altctrldelete

  • บุคคลทั่วไป
ขำจนกรามบาน สนุกทุกเรื่องเลยค่ะ  (ฮาตรงของแลกเปลี่ยนอ่ะ) :pigha2:

ชอบคู่ซานริโอน่ารักดี



ว่าแต่คอนโดนี้มีแต่คนโรคจิตนะเนี่ย เหอๆ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-01-2009 21:00:02 โดย altctrldelete »

faareeyong

  • บุคคลทั่วไป
ชอบที่สู๊ดดดดด  :-[ :-[

ชอบทั้ง 3 ภาคเลย :impress2:

โรคจิตสุดๆ เหอๆ :z1:


ขอบคุณสำหรับเรื่องดีๆน่ะครับ :pig4:

จะติดตามผลงานต่อไปคับ o13

 :bye2:

ออฟไลน์ ลูกหมู

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +394/-0
    • Lookmuh Novel blog
แวะมาโพสท์ตอนพิเศษ  :L1:

+++++++++++++++++++++++

ผมเปล่าโรคจิตนะ! พิเศษ 3

“โธ่เว้ย!!”

ธณัติถอดหมวกกันน็อคสะบัดหัวยิกเพื่อไล่เหงื่อ ปากก็สบถเสียงดังแบบไม่เกรงใจฟ้าดิน  มองไปทางไหนก็มีแต่รถ...รถเต็มไปหมด ควันดำโขมงจนมองรอบด้านเป็นฝ้าฟาง...มะเร็งปอดไม่กินคนกรุงก็แปลกแล้ว ชายหนุ่มปาดแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นเพื่อมองเวลาจากนาฬิกาข้อมือ...

“แมร่ง!!!” แล้วก็สบถออกมาอีกรอบ

จะไม่ให้สบถได้ยังไง...ก็ติดแหง่กมา 2 ชั่วโมงเต็มแล้ว!...นี่ขนาดเขาขี่มอเตอร์ไซค์ยังไม่วายถูกกักบนถนนได้ เบี่ยงซ้ายก็เจอท้ายรถ เบี่ยงขวาก็เจอกระบังหน้า ไอ้ครั้นจะถอยหลังเพื่อนมอเตอร์ไซค์ร่วมชะตากรรมก็ดันอุดทางซะแน่นสนิท แล้วอย่างนี้เมื่อไหร่จะถึงบ้าน ...คิดๆไปก็ชักจะปวดหัวหนับขึ้นมาทุกที ว่าแล้วก็ท่องบทสาปแช่งลูกค้าวีไอพี ที่ดันเอาเวลาวันศุกร์บ่ายแสนสุขของเขาไปซะฉิบ ไม่อย่างนั้นป่านนี้คงได้นั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถตากแอร์เย็นฉ่ำบนเบาะหนังแท้ชั้นดีของรถซีตรองซ์แล้ว...ไอ้เจ้าคิตตี้นี่ก็เหลือเกิน...แฟนกลับบ้านเย็นทั้งที ไม่รู้จักเป็นห่วงโทรตาม ส่งฮ.มารับเหมือนโฆษณาประกันชีวิตซะบ้าง ปล่อยให้สูดควันเหงือกดำอยู่อย่างนี้ได้ไง คอยดูเหอะ กลับบ้านจะเอาหัวโขกให้กระอักเลือดตาย ยิ่งปวดหัวอยู่ โธ่เว้ย!! โธ่เว...

/สาดเนี่ย สาดเนี่ยเนี่ย!!!/

ก่อนที่จะบ่นต่อไปอีกสองหน้ากระดาษ ริงโทนเฉพาะสำหรับคนรักสุดหัวใจก็ดังขึ้นขัดทัพซะก่อน เล่นเอาธณัติตกใจเกือบจะเขวี้ยงหมวกกันน็อคใส่หัวปิงปองตรงสี่แยกไปแล้ว

“ฮ...ฮัลโหล...อ่า...ม...ไม่ได้กำลังด่าอยู่นะ ไม่ได้นินทาด้วย...ซักนิดก็ไม่มี” จะด้วยความร้อนตัวหรือปวดหัวจัดหรืออะไรก็ตาม ธณัติก็ตอบอย่างนี้ออกไปแล้ว จนเมื่อระลึกได้ว่าพูดอะไรออกไป นิ้วโป้งนิ้วชี้ก็บีบหมับเข้าที่จมูก พูดเสียงสูงเป็นคนละคน

“สวัสดีครับ ผมว่าคุณชวนันท์โทรผิดเบอร์นะครับ ที่นี่ไม่มีคนชื่อธณัติหรอกครับ กรุณาโทรใหม่นะครับ ขอบคุณครับ” แล้วก็ตัดสายเอาดื้อๆ

/สาดเนี่ย สาดเนี่ยเนี่ย!!!/

น่าน...เชื่อฟังดีอีกต่างหาก ธณํติคิดพลางกดโทรศัพท์รับสาย ไม่ลืมปรับเสียงให้เป็นผู้เป็นคนเสียก่อน

“ฮัลโหล”

“อยู่ไหน” เสียงทุ้มห้วนวางอำนาจสไตล์ชวนันท์ดังขึ้นให้ปวดขมับจี๊ดๆเล่น

เลยทนไม่ไหว ต้องตอบออกไป... “อยู่บ้านบิดาคุณมั้ง”

ได้ผล...เงียบไปถนัด ก่อนที่เสียงปลายสายส่อบรรยากาศเย็นเยียบชวนขนลุกจะตอบกลับมา “อย่าล้อเล่น ไม่ขำ อยู่ไหน รีบกลับมาเดี๋ยวนี้”

มาว่าล้อเล่นอีก ทางนี้ก็อารมณ์บูดอยู่เหมือนกันนะเฟ้ย “รถติดแหง็กอยู่ที่สี่แยกที่สอง ทำไม จะส่งฮ.มารับหรือไง?”

“สี่แยกที่สองนะ โอเค อีก 5 นาทีเจอกัน” แล้วสายก็ตัดไปดื้อๆ ทำเอาคนหัวเสียแทบจะเขวี้ยงโทรศัพท์ขยี้ให้จมพื้นยางมะตอย “ไอ้คิตตี้บ้าเอ๊ย!! ก็บอกแล้วว่ารถติดๆ”

แต่พระเจ้าช่วยม้วยมอด! ไม่ถึง 3 นาที รถที่เคยติดตังเมมากว่าสองชั่วโมงกลับเริ่มเคลื่อนที่ ไฟแดงที่แดงมานานแสนนานกลับเปลี่ยนเป็นสีเขียวได้ ธณํติใส่หมวกกันน็อคบิดคันเร่งดังบรึ้น พลางงึมงำกับตัวเอง “อิทธิพลสูงส่งจริงๆฟ่ะ”


+++++++++++++++++++++++++++++++++


แล้วในที่สุดก็มาถึงห้องซะที ธณัติค้นกุญแจห้องในกระเป๋ามือเป็นระวิง “ก็ว่าใส่ไว้ช่องนี้นี่หว่า หายไปไหนล่ะเนี่ย”

แกร๊ก

ยังไม่ทันได้ไข ประตูก็เปิดออกมาก่อน ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น หวังจะได้เห็นใบหน้ากวนๆที่แสนคิดถึงมาทั้งวัน แต่ก็เป็นอันต้องหยุดหายใจ เหงื่อกาฬไหลพรากเต็มหลัง

หนุ่มใหญ่ร่างสูงกำยำในชุดเสื้อสูททับเชิ้ตสีพื้น ร่างกายที่น่าจะโรยราตามอายุที่มากขึ้นกลับฟิตเปรี๊ยะราวกับคนวัยหนุ่ม ดวงตาดำคมเหมือนชวนันท์ไม่ผิดเพี้ยน ทำไมธณัติจะไม่รู้จัก...ก็คนในกรอบรูปที่แขวนอยู่ตรงทางเข้าบริษัทของเขาเอง

ท่านประธาน...พ่อของชวนันท์

ร่างผอมพึมพำกับตัวเอง “มิน่า...ถึงว่าอย่าล้อเล่น”


+++++++++++++++++++++++++++++++


เปลวไฟจากไฟแช็คร้อนแรงราวกับจะแผดเผาธณัติที่นั่งจมโซฟาตัวสั่นให้วอดวาย  ท่านประธานชยกรค่อยๆจ่อปลายบุหรี่เข้ากับดวงไฟ เมื่อติดดีแล้วจึงโยนไฟแช็คไว้กลางโต๊ะนั่งเล่น นั่งไขว้ขา สองแขนก่ายพนักโซฟา พ่นควันบุหรี่โขมง ชวนันท์เห็นดังนั้น จึงเกล็ดบุหรี่ขึ้นมาสูบบ้าง สองพ่อลูกจึงแข่งกันอัดควันเสียจนธณัติต้องแอบกระแอมไอออกมาเบาๆ

“พ่อมาทำไม?” ชวนันท์ถามก่อนจะดูดบุหรี่อีกเฮือกหนึ่ง

ชยกรพ่นควันขึ้นฟ้า คีบบุหรี่ด้วยท่าที่สาวๆเห็นคงอ่อนระทวยกันเป็นแถบ “ช่วงนี้ได้ข่าวว่ามีคนมาขออาศัยอยู่ด้วย?” ไม่พูดเปล่า ยังอุตส่าห์ปรายตามาทางธณัติที่นั่งเรียบร้อยก้มหน้าวิจัยปลายเท้าตัวเองเสียอีก

...ตายแน่!!! ถ้าท่านประธานรู้ว่า...เขาไม่ใช่แค่มาขออาศัยอยู่ล่ะก็... ธณัติกระพริบตาปริบๆเพราะซองขาวมันมาหลอนดวงตาอยู่ตงิดๆ

“ก็แค่มาขออาศัย แล้วพ่อจะทำไม” ชวนันท์ใช้ดวงตาคมกริบมองบุพการีตัวเอง

ธณัติยิ่งห่อไหล่กว่าเดิม รู้สึกเหมือนทั้งห้องมันมีกระแสไฟฟ้าแล่นแปลบปลาบยังไงก็ไม่รู้

“ไม่คิดจะแนะนำให้พ่อรู้จักหรือไง”

“นัท” ธณัติสะดุ้งโหยงกับเสียงของชวนันท์ที่จู่ๆก็เรียกเขา ชายหนุ่มตบโซฟาข้างตัวเองแปะๆเชิงบังคับให้ย้ายที่นั่งมาอยู่ข้างกาย ซึ่งตอนนี้ลูกหมาไร้เขี้ยวอย่างธณัติจะทำอะไรได้ นอกจากปฏิบัติตามอย่างว่าง่าย

“ธณัติ ฝ่ายวางแผนระบบฯของบริษัท” คำแนะนำแรกโอเคเยี่ยมกู้ด ธณัติชักเห็นทางรอดอยู่รางๆ หวังว่าท่านรองจะสามารถรักษาความลับและรักษาเก้าอี้ตำแหน่งวางแผนระบบแสนจิ๊บจ้อยของเขาไว้ได้นะ

“...เป็นคนรักของผมเอง”

...เงียบ...

ชยกรอัดควันบุหรี่ต่อ หลับตาหน้าเครียด ปากบางเฉียบพูดเบาๆ “คนรัก?” มือใหญ่คีบบุหรี่บดขยี้ลงกับจานเขี่ยจนแหลกละเอียด กัดฟันกรอดๆ “ลูกไม่รักดี”

ธณัติเริ่มใจเสีย กลัวตกงานก็กลัว...แต่ตอนนี้ที่กลัวมากกว่าคือการต้องแยกจากคนที่รักสุดหัวใจข้างๆนี่ต่างหาก... ร่างผอมหลับตาปี๋พูดท้านรก “คุณพ่อครับ!! ผม...คือ...เรารักกันจริงๆ ถึงจะเป็นผู้ชายเหมือนกัน ถึงจะเป็นลูกน้องกับเจ้านาย หรือถึงแม้ว่าคุณแน็ทจะชอบคิตตี้ ยังไงผมก็รักจริงหวังแต่งนะครับ โปรดอณุญาตให้พวกเราคบกันต่อด้วย อย่าดุด่าคุณแน็ทเลยครับ ผมยินดีรับผิดชอบลูกชายของคุณพ่อเอง!!!”

...เงียบ...

ชยกรพูดลอดไรฟัน “ใครอณุญาตให้เรียกพ่อ?”

ธณัติกำมือแน่นกัดฟันสู้ เขาจะแพ้ไม่ได้!! เขาคงทนไม่ได้ถ้าจะไม่ได้เจอชวนันท์อีก “ขอโทษครับท่านประธาน”

“ท่านประธาน?” เสียงทุ้มทวนคำเบาๆ เย็นเยียบเสียจนขนอ่อนที่คอธณัติลุกชัน

...แม้แต่ท่านประธานเขาก็เรียกไม่ได้หรือ? นี่เขาถูกไล่ออกแล้วใช่มั้ย?... น้ำตาลูกผู้ชายเริ่มเอ่อคลอเบ้า ในใจคิดคำนวณสะระตะ ค่าผ่อนคอนโดอีกหนึ่งปี ค่ากินค่านอน ค่าที่อยู่กรณีที่ถูกไล่ออกจากที่นี่ ค่า....

“อะแฮ่ม!!” ชยกรกระแอมไอ “เราน่ะ ชื่อธณัติใช่มั้ย?” ว่าพลางตบโซฟาบังคับให้ย้ายมานั่งข้างตัวเองแทน

“...ค...ครับผม” ธณัติลุกออกจากข้างกายชวนันท์ เปลี่ยนมานั่งข้างท่านประธานแทน โดยไม่สนใจแรงดึงจากมือใหญ่อบอุ่นของชวนันท์...เขาต้องสู้!!

แต่แล้วก็ต้องเบิกตากว้างอย่างงงงวย เมื่อมือใหญ่ของชยกรจับหมับลงที่ขาอ่อน “เรียกว่าพ่อมันแก่เกินไป เรียกว่าคุณอาดีกว่า ว่าแต่ สนใจจะเปลี่ยนมาอยู่กับอามั้ย?”

พลั่ก!!!

ยังไม่ทันตั้งตัว หมัดลุ่นๆของชวนันท์ก็เหวี่ยงใส่หน้าผู้เป็นพ่อเสียแล้ว ชยกรกุมแก้มตัวเองพลางตะโกนเสียงดัง “กล้าต่อยพ่อเรอะ ไอ้ลูกทรพี!!!”

“คนนี้ของผม พ่อห้ามยุ่ง!!!” แขนผอมๆของธณัติถูกกระชากดึงเข้าอ้อมอกร่างสูง

“หนอย! ไอ้ลูกไม่รักดี มีเด็กน่ารักๆอย่างนี้ในบริษัทก็ไม่รู้จักรายงาน ดันเก็บไว้เองซะนี่” อีกแขนก็ถูกท่านประธานดึงกลับมา

“แล้วคนเก่าของพ่อไปไหนเล่า!?” ชยนันท์ไม่ยอมแพ้ ดึงธณัติกลับมาไว้ข้างตัว

“เด็กบ้าๆพรรค์นั้นฉันเบื่อแล้วเฟ้ย!” ชยกรจะคว้าตัวร่างผอมกลับ แต่ชวนันท์กลับรู้ทัน ซ่อนตัวธณัติไว้หลังตัวเอง

“เขาทนรสนิยมพ่อไม่ไหวล่ะสิ!” ธณัติที่อยู่ด้านหลังเริ่มได้สติ ...ฟังพ่อลูกเถียงกันก็สนุกดีเหมือนกันแฮะ...ว่าแต่รสนิยมอะไรกัน

“แล้วแกล่ะ โตจนป่านนี้ยังบ้าคิตตี้อยู่อีก ไม่เป็นลูกผู้ชายเอาซะเลย ไอ้ลูกไม่รักดี! มันต้องนี่!!!” ว่าพลางล้วงมือเข้าใต้เสื้อสูท

ธณัติที่แอบชะโงกหน้าโผล่พ้นบ่าหนาของชวนันท์มาดูถึงกับอึ้งไปสามวินาที

“เฮอะ!” ชวนันท์สายหัว ส่งเสียงเฮอะเยาะเย้ย  “ก็แค่อุลตร้าแมน” ว่าพลางเหล่ตามองตุ๊กตาฮีโร่หัวบากอย่างเหยียดหยาม

โครม!!! เท้าเบอร์เก้ายันโครมเข้าท้องน้อยร่างสูง เล่นซะชวนันท์ทนไม่ไหวต้องคู้ตัวลงกอดท้องตัวเอง “อย่าดูถูกอุลตร้าแมนนะเฟ้ย”

“หนวกหูน่า!! อุลตร้าแมนก็อุลตร้าแมนสิเฟ้ย ฮีโร่เก่าคร่ำครึพรรค์นั้นน่าสนใจตรงไหนกัน!!!” ไม่ว่าเปล่า มือใหญ่จับหมับเข้าที่ขาคุณพ่อ ลากพรืดเดียวก้นชยกรก็เจ้าเบ้าลงกับพื้นพรม

“แล้วไอ้ตุ๊กตาคิกขุน่ารักของแกล่ะฟะ รู้ถึงไหนอายถึงนั่น” ฝ่ายคุณพ่อก็ไม่ยอมแพ้ ถีบเท้ายิกๆจนอีกฝ่ายต้องปล่อยมือ

“พ่อนั่นแหละ...” ธณัติที่หนีออกมาจากวงต่อสู้ได้หอบหายใจแฮ่กๆหลังพิงประตู นี่เขาจริงจังไปเพื่ออะไรฟะเนี่ย!!...พักยังไม่ทันหายหอบก็ต้องหน้าคว่ำลงกับพื้นเมื่อประตูที่พิงอยู่ดันถูกถีบโครม ธณัติที่แก้มแนบพื้นอยู่ตาเหลือกกับส้นเข็มสูงปรี๊ดที่ปักลงเฉียดจมูกเขาไปเซ็นเดียว

เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็ต้องเจอกับหญิงสาวเปรี้ยวจี๊ดในชุดแส็กสวยงาม เจ้าหล่อนเดินดุ่มๆฝ่าวงสงครามราวกำลังย่ำอยู่บนแค้ทวอล์ค

“โอ๊ย!!!” ใช้เวลาไม่นาน ใบหูของท่านประธานก็ถูกดึงลากขึ้น

“กลับบ้าน” เสียงใสไพเราะพูดเบาๆก่อนจะลากร่างสูงใหญ่ออกจากห้องไป เหลือเพียงเสียงร้องโหยหวนที่ห่างไกลออกไปเรื่อยๆ

...

“เอ่อ...” ธณัติเอ่ออย่างงงงวย...ทุกอย่างมันผ่านไปเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน

ชวนันท์จุดบุหรี่มวนใหม่พลางอัดควันเข้าปอด “พ่อทะเลาะกับแม่น่ะ”

“บ้านคุณนี่...สุดๆเลยนะ” ...ในหลายๆความหมาย...ธณัติพูดพลางถอนหายใจโล่งอก ในที่สุดพายุก็ผ่านไป ...

“หวา!!!” แต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ทั้งตัวก็ถูกยกขึ้นจากพื้นเสียก่อน “เล่นอะไรเนี่ย ไอ้คิตตี้!!”

ริมฝีปากถูกปิดประกบแนบแน่นนาน ก่อนที่ชวนันท์จะถอนปากออก กระซิบเบาๆข้างหูให้ขนลุกเล่น “ฉันดีใจที่เธอบอกว่ารับผิดชอบ บอกว่ารักฉันนะ”

“พูดอะไร จำไม่เห็นได้” ธณัติใบหน้าร้อนผ่าว แสร้งหันไปวิเคราะห์เจ้าเจมส์ในห้องนอนแทน...ว่าแต่ทำไมห้องนอนมันใกล้เข้ามาเรื่อยๆหว่า

ตัวถูกโยนเด้งดึ๋งลงบนเตียงหลังใหญ่ ตามด้วยน้ำหนักกดทับ แน่นหนาแต่อบอุ่น “จำไม่ได้งั้นจะทำให้พูดอีกทีดีมั้ย”

“ว๊ะ...”

ยังร้องไม่ทันจบ ริมฝีปากก็ถูกปิดลงอีกครั้งหนึ่ง ร่างผอมรับรู้ถึงสัมผัสนุ่มนวลของเรียวลิ้น มือบางทั้งสองข้างยกขึ้นเกาะเสื้อร่างหนาจนยับยู่ เป็นเวลาเดียวกับที่ดวงตาสีน้ำตาลเข้มค่อยๆปิดลง

...คืนนี้คงได้บอกรักอีกหลายครา...

+++++++++++++++++++++++++++++++

END


ออฟไลน์ ลูกหมู

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +394/-0
    • Lookmuh Novel blog
ผมเปล่าโรคจิตนะ! พิเศษ 4

++++++++++++++++++++

“Mister, coffee or tea?” สำเนียงแปร่งๆเรียกความสนใจของธณัติจากการคร่ำเคร่งแปลหนังสือพิมพ์ต่างประเทศในมือ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบกับสาวสวยในยูนิฟอร์ม ยืนรอรับการตัดสินใจของเขาตาแป๋ว

...

...

ย้อนหลังไปยี่สิบวัน...

“ธณัติ ฝ่ายวางแผนระบบ” เสียงประกาศชื่อของเขาทำให้เพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้างๆร้องออกมาด้วยความเสียดายราวกับเสียหวยยังไงยังงั้น

“โธ่เว้ย...รู้งี้ทำโอทีเหมือนไอ้นัทดีกว่าว่ะ ได้ทั้งเงินเพิ่ม ได้ทั้งตำแหน่งพนักงานดีเด่น” เพื่อนๆกระแนะกระแหน ทำเอาร่างผอมคันปากอยากจะตอบกลับเหลือเกินว่า...จะลองทำโอทีทั้งวันทั้งคืนอย่างเขาดูไหมล่ะ...

หลังจากท่านประธานบริษัทกลับมาจากพักร้อนแสนยาวนาน ก็ตั้งนโยบายหาเสียงยึดอำนาจคืนจากท่านรองทันที โดยการคัดเลือกพนักงานดีเด่นแต่ละแผนกเพื่อให้รางวัลไปเที่ยวต่างประเทศ แล้วธณัติก็เป็นหนึ่งในผู้โชคดีนั้นนั่นเอง

...

...

นั่นคือเหตุผลว่าทำไมธณัติจึงได้มานั่งอ่านหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษอยู่บนเครื่องบินอย่างนี้ ทั้งๆที่เป็นเวลาทำงาน

“coffee or tea?” พนักงานต้อนรับสาวถามย้ำอีกครั้งหนึ่ง ทำให้ร่างผอมหลุดออกจากการย้อนอดีต...อืม นั่งเครื่องญี่ปุ่นก็น่าจะต้อง...

“2 cups of Tea, please” ยังไม่ทันได้สั่ง เสียงทุ้มจากด้านข้างก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน ธณัติอ้าปากค้าง

“เอ้า” ชายหนุ่มรับแก้วน้ำชา ก่อนจะหันกลับไปมองผู้ร่วมเดินทางที่นั่งอยู่ด้านข้าง

“แล้วทำไมคุณถึงมาด้วยเนี่ย!” เป็นคำถามคาใจมาตั้งแต่เมื่อตอนเย็น ที่หลังจากวุ่นวายจากการจัดกระเป๋าตัวเองเสร็จ ก็พบว่าท่านรองประธานจัดกระเป๋าแต่งตัวคอยท่าไว้เรียบร้อยแล้ว

“หืม” ชวนันท์ดื่มชาญี่ปุ่นร้อนๆทำท่าทางดื่มด่ำจนธณัติอยากจะสอยคางหล่อๆนั่นสักทีหนึ่ง “ก็ได้รางวัลพนักงานดีเด่นไง”

“คุณเนี่ยนะ!” ร่างผอมร้องอย่างกังขา...บริษัทนี้มันให้รางวัลพนักงานดีเด่นกับรองประธานด้วยเหรอฟะ?

“ถูก” ร่างสูงตอบเพียงคำตอบสั้นๆ ก่อนจะหันกลับไปนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ต่อ

ธณัติเหลียวหน้าไปมองรอบตัว ก่อนจะหันมายึดหนังสือพิมพ์คนด้านข้าง “แล้วรางวัลแค่นี้ต้องจองเฟิร์สคลาสเชียวเหรอ?”

“หึ” คำตอบเพียงคำเดียวไม่ได้อธิบายให้กระจ่างขึ้นแม้แต่น้อย

“ว่าแต่...พนักงานคนอื่นล่ะ?”  ...จำได้ว่าไม่ใช่เขาคนเดียวที่ได้รางวัลนี่นา...อย่างน้อยก็ยังมีโยอีกคนหนึ่ง...

ชวนันท์หันมายักคิ้วข้างเดียวด้วยท่าทางหล่อเข้มสุดใจ “ไปดูงานที่พม่า”

...รางวัลบ้านไหนฟะ กลุ่มนึงไปพม่า อีกกลุ่ม (หนึ่งพนักงานกับหนึ่งรองประธาน) ไปญี่ปุ่น!!!

++++++++++++++++++++++++++++++

“หวาว~” หลังจากนั่งรถดูวิวมาสองชั่วโมงก็ถึงบ้านพักคืนแรกเสียที ธณัติอ้าปากค้างร้องอย่างทึ่งๆเมื่อภาพของโรงแรมสไตล์ญี่ปุ่นสุดไฮโซปรากฏอยู่ต่อหน้า

“ชอบมั้ยล่ะ” ชวนันท์หันมายิ้มให้คนรักพลางลากกระเป๋าตามพนักงานต้อนรับไป

ในห้องของโรงแรมถูกจัดแบบญี่ปุ่นแท้ๆ พื้นปูด้วยเสื่อทาตามิ กับโต๊ะน้ำชานั่งพื้น เมื่อเปิดประตูระเบียงออกไปก็พบกับบ่อน้ำแร่ส่วนตัวส่งควันกรุ่น ยิ่งทำให้ธณัติอ้าปากหวอด้วยความทึ่งมากขึ้นไปอีก

“น้ำแร่ๆๆๆๆ” ชวนันท์ยิ้มอย่างเอ็นดูเมื่อเห็นร่างผอมวิ่งออกไปชะโงกหน้าดูราวกับเป็นเด็กๆ

“คุณแน็ท! อาบน้ำแร่!!” ธณัติหันมาร้องอย่างตื่นเต้น

“หึ...ไปหาอะไรกินกันก่อนดีมั้ย?” ว่าพลางลากเจ้าเด็กโข่งที่ยืนกรานจะโดดลงบ่อให้ได้ออกจากห้องพักไป

++++++++++++++++++++++++++++++++

“ปู!!!” ธณัติที่อายุถอยลงไปสักสิบปีหลังจากเหยียบแผ่นดินญี่ปุ่นร้องอย่างตื่นเต้นอีกครั้งเมื่อเห็นขาปูขาเบอเริ่มวางรอท่าอยู่ที่โต๊ะทานอาหาร ชายหนุ่มลงมือล้วงแคะแกะกระดองออกพลางเคี้ยวจั๊บๆอย่างเอร็ดอร่อย

ชวนันท์นั่งมองดูอีกฝ่ายเงียบๆพลางจิบเบียร์เย็นตรงหน้า...”เบียร์จืดหมดแล้ว นัท” ว่าพลางส่งเบียร์ป้อนอีกฝ่ายถึงปาก ซึ่งธณัติก็ยอมซดอึกๆ แต่โดยดี

เวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ เปลือกปูบนโต๊ะพูนขึ้นเรื่อยๆ พร้อมๆกับแก้วเบียร์ที่ถูกเติมจนนับไม่ถูก ธณัติเริ่มโงนเงน ใบหน้าขาวตอนนี้กลับแดงกล่ำ

ชวนันท์วางแก้วเบียร์เปล่าลงบนโต๊ะพลางลากร่างผอมกลับห้องพัก

++++++++++++++++++++++++++++++

“อือ~ น้ำแร่~” ธณัติที่กำลังกรึ่มได้ที่เริ่มถอดเสื้ออย่างไร้ความระมัดระวัง ซึ่งก็ลงล็อคร่างสูงพอดี...นี่แหละ เขาถึงจงใจชวนอีกฝ่ายที่สุดแสนจะขี้อายไปละลายสติก่อน

ริมฝีปากบางยกยิ้มขึ้นเมื่อกางเกงหลุดออกจากท่อนขายาวเพรียว เหลือไว้เพียงกางเกงชั้นในชิ้นน้อยที่แทบจะปกปิดอะไรไม่ได้

หากก็ผิดจากที่คิดไปหน่อยเมื่อความอายยังหลงเหลือในจิตใจร่างผอม ธณัติหันกลับมามองชวนันท์ตาขวาง “หันไปก่อน ผมจะถอดกางเกงใน”

ชวนันท์ยกมือสองข้างขึ้นเป็นเชิงว่ายอมแพ้ หันหลังให้แต่โดยดี โดยที่ธณัติหารู้ไม่ว่า กระจกบานใหญ่ที่แขวนอยู่ที่ผนัง ทำให้การลวนลามสะโพกขาวทางสายตา เป็นไปโดยสมบูรณ์

...จ๋อม...

เสียงน้ำเบาๆเรียกอารมณ์เร่าร้อนได้ชะงัด ชวนันท์ลงมือถอดเสื้อตัวเองออก ก่อนจะย่องเดินไปทางด้านหลังร่างผอมที่นั่งแช่น้ำหลับตาอย่างสบายใจ

“อ๊ะ!” ธณัติสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกถึงมือหยาบลูบไล้ลงบนแผ่นอกของตน ยังไม่ทันตั้งตัว แผ่นหลังก็ถูกแนบชิดกับแผงอกแกร่ง

“ค...คุณแน็...” คางถูกเชยให้หันกลับมาด้านหลัง รับจุมพิตเร่าร้อน ลิ้นอีกฝ่ายที่โลมเลียอยู่ที่ริมฝีปากเชิงออกคำสั่ง เรียกให้ธณัติต้องยอมเผยอปากให้อีกฝ่ายเข้ามาสำรวจแต่โดยดี จวบจนแทบจะขาดอากาศหายใจ ชวนันท์ที่รับรู้ถึงแรงดิ้นของร่างผอมจึงยอมปล่อยออกอย่างเสียดาย

มือใหญ่ทำหน้าที่ลูบไล้ทำความสะอาดให้อีกฝ่ายโดยไม่ขอคำอณุญาต ยอดอกสองข้างถูกเล้าโลมจนแข็งตึง ทำให้ธณัติที่กำลังมึนได้ที่ร้องครางออกมาอย่างมีความสุข ก่อนจะรู้สึกหน้าแดงฉ่าเมื่อรับรู้ถึงความแข็งแกร่งที่ดุนดันอยู่ด้านหลังตัวเอง

ยามที่ส่วนกลางร่างกายถูกกระตุ้นด้วยสัมผัสที่คุ้นเคยในที่กลางแจ้งอย่างนี้ ยิ่งทำให้รู้สึกวาบหวิวยิ่งขึ้นไปอีก “คุณแน็ท...อย่า...”

ชวนันท์เลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เล็มเลียใบหูแดงแจ๋พลางกระซิบถาม “ทำไมล่ะ รู้สึกไม่ดีเหรอ?”

ร่างผอมสะกดเสียงร้องด้วยกลัวจะดังไปให้ห้องข้างๆได้ยิน “ด...เดี๋ยวบ่อน้ำร้อนเปื้อน...อ๊ะ!...”

“ไม่เห็นเป็นไร” พวงแก้มขาวถูกจุมพิตอย่างเอ็นดู ก่อนที่ริมฝีปากบางจะค่อยๆย้ายไปหาริมฝีปากอิ่มของอีกฝ่าย มือใหญ่ที่กอบกุมความเร่าร้อนเริ่มเร่งความเร็ว

“ม...ไม่เอา” ธณัติหลับตาปี๋ เงยหน้ากัดริมฝีปากกลั้นเสียงคราง พลันก็ต้องแปลกใจ เมื่ออยู่ๆทั้งร่างก็โดนฉุดขึ้นจากน้ำร้อน ออกมาเผชิญกับอากาศเย็นฉ่ำภายนอกแทน

ชวนันท์คว้าผ้าขนหนูผืนใหญ่ที่ทางโรงแรมจัดไว้ให้ เช็ดร่างกายให้ธณัติจนแห้งสนิทก่อนจะรีบๆเช็ดตัวเองลวกๆ ร่างสูงถอยหลังออกมาดูผลงานอย่างภูมิใจ

...ร่างที่เคยขาวซีด หลังจากผ่านการแช่น้ำร้อนแล้ว ทำให้กลายเป็นสีขาวอมชมพูน่ามอง ยิ่งท่าทางพยายามปกปิดทั้งๆที่ไม่สามารถปิดได้มิด ยิ่งทำให้น่ามองเข้าไปใหญ่ ส่วนกลางร่างกายที่ถูกทิ้งไว้กลางคัน กำลังเรียกร้องสัมผัสอย่างน่าอาย ธณัติหันหน้าแดงก่ำหนี ไม่กล้าสู้กับสายตาร้อนแรงที่ร่างสูงใช้จ้องตนเองอยู่

“มานี่สิ นัท” ชวนันท์เอนลงบนที่นอน จัดหมอนให้พิงหลังตนเอง เรียกคนรักด้วยเสียงเชิงสั่ง ซึ่งผู้อยู่ใต้มนสะกดก็ยอมทำตามแต่โดยดี

ธณัติยื่นมือผอมสัมผัสความเร่าร้อนของอีกฝ่ายอย่างกล้าๆกลัวๆ...แม้จะมีความสัมพันธ์กันหลายครั้ง แต่การที่ร่างผอมจะเป็นฝ่ายบริการอีกฝ่ายนั้น แทบจะนับครั้งได้ นั่นทำให้เขารู้สึกประหม่าอย่างมาก

“อืม” นัยน์ตาคมดำจ้องมองร่างกายของตนเองที่ถูกความนุ่มร้อนของโพรงปากครอบครอง มือใหญ่แทรกผ่านกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้ม พลางครางเบาอย่างพึงพอใจ ขยับสะโพกแกร่งเข้ารับจังหวะกับการขยับลิ้นและมือของอีกฝ่าย

“อ๊ะ!” ธณัติที่กำลังตั้งอกตั้งใจปรนเปรออีกฝ่าย สะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกถึงครีมเย็นๆลากไล้ไปตามแผ่นหลัง  เขาปล่อยริมฝีปากออก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงเชิงต่อว่า

“หึ...ผิวจะได้ไม่แห้งเกินไปไง” ชวนันท์ตอบยิ้มๆก่อนจะลากร่างผอมขึ้น ประกบริมฝีปากอย่างเร่าร้อน โดยไม่ลืมขยับมือใหญ่ ลากครีมทาผิวลูบไล้ไปตามสะโพกบาง นั่นทำให้ธณัติรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก

แต่เมื่อรู้สึกถึงนิ้วใหญ่ที่สอดแทรกเข้าทางช่องทางด้านหลัง ธณัติก็เกร็งตัวออกห่าง “ไม่เอา!”

ชวนันท์ขมวดคิ้วขัดใจ “มีปัญหาอะไร?”

ร่างผอมก้มหน้าเขินอาย พูดเสียงเบา “พรุ่งนี้...”

“หือ?” ชวนันท์ได้ยินไม่ถนัด เริ่มส่งเสียงหนักๆในลำคอ

“....ไม่มี...” อีกฝ่ายยังงุบงิบคนเดียวต่อไป

ร่างสูงชักขัดใจ สองมือใหญ่เคล้นคลึงแก้มก้นสองด้านไม่เบานัก “มีอะไรก็พูดมา”

ธณัติจึงตัดความอายพูดออกไปได้ “ใส่เข้ามา เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่มีแรงเดินเฟ้ย ไอ้บ้า!”

“หึ...ก็แค่นั้น” ชวนันท์หัวเราะขึ้นจมูก “ช่วยไม่ได้”

โดยไม่ทันตั้งตัว ครีมอีกชนิดหนึ่งก็ถูกป้ายเข้าที่ช่องทางคับแคบ เร็วเสียจนธณัติหลักไม่ทัน

“ก็บอกว่าไม่เอาไงฟะ!” เส้นเลือดที่ขมับเริ่มเต้นตุบ...หนอย ไอ้บ้ากาม มาเที่ยวยังไม่เว้น เรื่องอะไรเขาจะยอมตัดกำลังเที่ยวตัวเองเล่า!!!

แต่ความคิดพลันถูกกลบไปด้วยความรู้สึกแปลกๆที่ด้านหลัง เมื่อจุดที่ถูกป้ายเมื่อกี้มันรู้สึกร้อนวาบประหลาด “เอาอะไรมาทาเนี่ย!!”

ชวนันท์ยิ้มหวาน ชูขวดแก้วเล็กในมือให้ดูจะจะ “เพื่อนที่ญี่ปุ่นเพิ่งส่งมาให้เมื่อกี้เอง เลยคิดว่าน่าจะลองเอามาใช้ดูหน่อย”

“ก...แก~” ธณัติกัดฟันกรอด ความรู้สึกวาบหวามมันรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็วจนต้องส่ายสะโพกอย่างอดไม่ได้

“ทีนี้ จะนอนเอาแรงก็ตามใจนะ” ชวนันท์หัวเราะหึ ล้มตัวลงนอนหงายอย่างไม่สนใจจะปกปิดร่างกายเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยมัดกล้ามของตนเอง

“ไอ้บ้า!” ธณัติด่าอย่างเหลืออด คลานพาร่างกายที่มาถึงที่สุดของความอดทนขึ้นคร่อมเจ้าคนมากเล่ห์

ความใหญ่ร้อนที่เติมเต็มช่องทางด้านหลัง ทำให้ร่างผอมรู้สึกปลดปล่อยจากสัมผัสร่อนผ่าวประหลาดๆนั้นได้ ธณัติขยับสะโพกเองอย่างจำใจเมื่อคนที่นอนอยู่นั้นไม่มีท่าทีจะช่วยเหลือ แถมยังหัวเราะเยาะอย่างสะใจอีกต่างหาก

“อะ...อะ...อือ~...” ร่างด้านบนหอบครางเป็นจังหวะ ความเหนื่อยล้าจากการต้องขยับเองทำให้จังหวะที่เคยเร็วขึ้นเรื่อยๆกลับช้าลง

“อ๊า!” พลันก็ต้องร้องอุทานตกใจ เมื่อร่างที่นอนนิ่งข้างใต้ จู่ๆก็ขยับสะโพกสวนขึ้นอย่างรุนแรง ร่างกายที่โงนเงนถูกโยนให้นอนหงายลงบนเตียง ก่อนที่ความแข็งขืนจะตามเข้าจู่โจมอีกครั้ง ชวนันท์ขยับเร่งตามอารมณ์ปรารถนาที่ร้อนขึ้นเรื่อยๆ

จนเมื่อถึงที่สุดของที่สุด ความต้องการก็ระเบิดพร่างพราย เติมเต็มช่องทางร้อนผ่าวจนล้นทะลักเปื้อนฟูกนอนนุ่มขาว ทำเอาคนขี้อายหน้าแดงก่ำเมื่อมองเห็นผลงานที่อีกฝ่ายทิ้งไว้ให้

ธณัตินอนหงาย หอบฮั่กสักพัก สองมือก็คว้าหมอนนุ่มขึ้นตบหน้าชวนันท์ที่นั่งกดชัตเตอร์กล้องถ่ายรูปอย่างเมามัน ทั้งๆที่ยังไม่ยอมออกไปจากร่างกายเสียที “นี่แน่ะ ไอ้บ้า!!”

“อะไรอีกเล่า!” โชคดีที่รับหมอนทัน ปัดออกจากหน้าไปได้ก็กดถ่ายรูปสุดท้ายก่อนจะวางกล้องลง หันมาตวาดร่างผอมที่นอนหอบหน้าแดงแจ๋อยู่ข้างล่าง

“ปล่อยข้างในอย่างนี้มันก็เลอะหมดเซ่!!” ถึงจะอาย แต่ธณัติก็อยากจะด่าเหลือเกิน มาเที่ยวอย่างนี้ ยังมาปลดปล่อยตามสบายอย่างนี้อีก แล้วคืนนี้จะได้นอนกี่โมงฟะ!!

“อ๋อ~” ชวนันท์ยิ้มกริ่ม ถอนร่างกายออกโดยไม่ให้ตั้งตัว ทำเอาร่างผอมสะดุ้งร้องครางเสียงดังน่าฟัง แขนแกร่งช้อนร่างผอมขึ้นแนบ พาเดินไปยังบ่อน้ำแร่อีกรอบ จับแช่ลงทั้งคู่ ก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปยังช่องทางอบอุ่น “’ไม่ต้องห่วงน่า เดี๋ยวฉันทำให้เอง”

ยิ่งทำให้ธณัติหน้าแดงกว่าเดิมเข้าไปใหญ่ ถ้าควันระเบิดออกมาจากหัวได้ก็คงระเบิดไปแล้ว “ไม่ต้องมายุ่งนะ ไอ้คิตตี้!”

แต่แขนแกร่งไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆหรอก “ไม่ต้องเกรงใจหรอก...เดี๋ยวท่านรองประธานคนนี้จะบริการคุณพนักงานดีเด่นเอง...”

แล้วประโยคสุดท้ายก็ตามมาหลังจากที่ลิ้นอุ่นเลียใบหูจาบจ้วง “...แต่หลังจากที่มันเลอะกว่านี้แล้วน่ะนะ...”

“ปล่อยน๊าาาาาา!!!!” คราวนี้ธณัติส่งเสียงดังลั่นโดยไม่สนใจ แล้ว ว่าข้างห้องจะได้ยินหรือไม่

...เหลือเวลาเที่ยวอีกแค่ 5 คืน...

++++++++++++++++++++++++++

END


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE







ออฟไลน์ ลูกหมีน้ำแดง

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
 :pig4:คนแต่ง(คุณลูกหมู)และคนโพสท์ค่ะ (playCardPlaYBoy)สนุกมากมาย จิตกันทั้งเรื่อง ชอบทั้ง3คู่ เลยค่ะ แต่อยากรู้คู่ของกั๊กกับ....ค่ะ คุณลูกหมู

จะแต่งอีกหรือเปล่าค่ะ แต่งเถอะนะค่ะ อยากรู้มากกกกกกกกกกกกกกกก ว่าจะจิตยังไง จะรอค่ะ

โชคดีจังได้อ่านตอนพิเศษด้วย ขอบคุณคนโพสท์(LookMuh) มากๆเลยค่ะ ที่นำมาลงให้

สุขสันต์วันตรุษจีนนะค่ะ :mc4: :mc4: :mc4:

lilth

  • บุคคลทั่วไป
สนุกกกกกมากกกมายย
ชอบค่ะเรื่องที่แบบโรคจิตๆๆอย่างเงี้ย55

ขอบคุณทั้งคนโพสคนแต่งเลยนะคะ
 :L1: :L1: :L1:

patiharn

  • บุคคลทั่วไป
เค้าไปอยู่โลกอังคารหรือจักรวาลไหนมาเนี่ยทำไมเพิ่งได้อ่านเรื่องสนุกๆขำๆอย่างนี้
น่ารักมากๆเลยคะ   แบบแอบจิตนิดๆ...บ้าอำนาจหน่อยๆ..ปากไม่ตรงกับใจน้อยๆอะไรประมาณเนี่ย.....ชอบ
ขอบคุณมากๆทั้งคนแต่งคนโพสนะคะ :L2:

ออฟไลน์ i_lost in..

  • ' ในเมื่อเรามีความรักอันเต็มเปี่ยมจากครอบครัว แล้วทำไมต้องไปขอเศษเสี้ยวจากใคร '
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 922
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-0
ชอบนิยายของคุณลูกหมูสุดสุด...ทุกเรื่องสนุกดี  :pigha2: แน่นอนรวมเรื่องนี้ด้วยค่ะ

พล็อตเรื่องน่ารัและแอบจิ้นได้อีก  :-[


รอเรื่องต่อไปนะค๊ะ

ขอบคุณสำหรับนิยายดีดี+สนุกค่าาา  :กอด1:


ขอบคุณคนโพส ที่เอาเรื่องสนุกอย่างนี้มาให้และ คนแต่งที่สร้างสรรผลงานค่ะ


แอบจริงจังและจริงใจนิสนึง  :impress2:

ออฟไลน์ arty136

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 346
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-2

everytime

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ takara

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4145
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +379/-13
 :laugh: หนุกมากมากเลย  จิตสมกับชื่อเรื่องที่ตั้งเลย

ออฟไลน์ pollapat

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 273
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-0

ออฟไลน์ Tempozia

  • ผู้ชายรักกันเห็นแล้วกระชุ่มกระชวยอ่ะ...
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 36
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบมากๆเลยอ่ะ

แบบจิตๆ อ่านแล้วนั่งยิ้ม สงสัยจะชอบมาก บางทีก็กรี๊ดอยู่คนเดียวประมาณว่าเขิลลลแทน

อิอิ อยาดอ่านต่องค่ะ คนเขียนมาเขียนต่ออีกนะคะสนุกมากเลย ลื่นไหลอ่านสนุกมั้กๆ

คนโพสก็ขยันโพสค่ะ น่ารักทั้งคู่เลย อิอิ :L2: :L2: :L2:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด