“อะไร?” มาเฟียหนุ่มเอ่ยถาม
“คุณมีข้อความเข้าน่ะ...” มิถุนาเอ่ยปากบอกในที่สุด จอมทัพเลิกคิ้ว
“ช่างมันเถอะ"
ใต้แสงจันทร์อันน้อยนิดที่สาดเข้ามา พวกเขาเห็นตนเองสะท้อนในแววตากันและกันอย่างชัดเจน
“เหมือนเขาอยากจะส่งคนมาบริการคุณน่ะนะ ผมไม่ได้เปิดอ่านหรอก" มิถุนาเบือนหน้าหนี เขาไม่ได้พูดอะไรอีก
จอมทัพถอนหายใจเบาๆ ยอมแพ้ และเอื้อมหยิบมือถือมาจนได้ "ปกติฉันไม่ได้จัดการเรื่องพวกนี้หรอกนะ มือถือแทบไม่ได้พก เจย์จัดการให้ตลอด"
“จะโบ้ยให้ลูกน้องว่างั้น"
“เปล่า" จอมทัพปฏิเสธ "ตอนนี้ก็ไม่มีแล้ว"
“อะไร?”
“เจย์ก็รู้ ไม่เคยรับใครมาอีกเลย"
นิ้วยาวเลื่อนไล่ดูข้อความที่ถูกส่งเข้ามา เป็นรูปนางแบบสาวลูกครึ่งหุ่นดี พร้อมกับรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ เรียกได้ว่าเสนอกันถึงที่ถึงใจ
“ไปเปลี่ยนเบอร์ท่าจะดี" จอมทัพพึมพำ
“เพื่ออะไร?”
“จริงๆแทบไม่มีใครคิดจะส่งผู้หญิงมาให้แล้ว ตั้งแต่สังคมรับรู้ว่าเราเป็นแฟนกัน" จอมทัพว่า นั่นทำให้ปรางแก้มใสแดงเรื่อ บางครั้งจอมทัพก็พูดจาตรงเกินไปจนตั้งรับไม่ทัน
“แต่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน"
“ก็เป็นเสียสิ"
มิถุนาเห็นตนเองสะท้อนในดวงตาของเขา บางครั้งคิดว่าการหยุดเวลาไว้เช่นนี้อาจจะเป็นเรื่องที่ดี...
“ผมมีเรื่องจะถาม...”
“ว่ามาเลย" จอมทัพพยักหน้าเบาๆ เขากดหัวลงกับแผ่นอกราบ สูดกลิ่นหอมประจำตัวของอีกคนอย่างที่ทำเป็นประจำ
“วันนั้นคุณไปญี่ปุ่นทำไม?”
“หืม?”
“ผมเจอรูป...”
“?”
“รูปใบที่สองในกรอบรูปบนหัวเตียง...ไม่ได้ตั้งใจ...จริงๆไม่ได้อยากจะถามหรืออยากจะรู้อะไรด้วย แต่...”
“แต่อะไร"
“ตอนนี้อยากรู้แล้ว เพราะคิดว่ามันคงเกี่ยวกับที่จู่ๆคุณก็ไปญี่ปุ่น"
“อืม"
“ไม่อยากเล่าก็ได้นะ"
“เล่าสิ ถ้าอยากรู้ก็จะเล่าให้หมด" จอมทัพว่า ไม่มีอะไรต้องปิดบัง เพราะเขาให้มิถุนารู้ทุกๆอย่างทั้งที่อีกฝ่ายไม่เคยเรียกร้องอะไรอยู่แล้ว
มิถุนาซบใบหน้าลงที่ซอกคอของเขา
“ทาเคยามะ จุน...เป็นคนรักของฉัน"
“เราเจอกันที่นิวยอร์คเมื่อสิบสองปีที่แล้ว สมัยที่ฉันไปเรียน เขาเป็นลูกชายพรรคยากูซ่าของเกียวโต เป็นคนที่...เห็นแล้วต้องหยุดมอง ไม่รู้เพราะอะไร"
“...ก็คงเหมือนกับตอนที่เจอนายครั้งแรก"
“มันก็แปลกนะ ปกติแล้วฉันไม่เคยสนใจผู้ชายเลย นอนด้วยกันน่ะได้ แต่ฉันไม่เคยมีแฟนเป็นผู้ชาย จนกระทั่งเจอจุน"
“แล้ว?” มิถุนาพึมพำ
“เราเจอกันวันที่ฝนตกหนักมาก ที่บาร์ เจอพร้อมกับวิคเตอร์นั่นแหละ เขามาชวนฉันคุยเรื่องเพลง จากนั้นเราก็ออกไปด้วยกัน...มีเซ็กส์กัน นึกว่าจะจบแล้วนะ...เพราะหลังจากนั้นฉันก็บินกลับฮ่องกงมาสานงานต่อ"
“แต่จุนก็เข้ามาในชีวิตอีกครั้ง สองปีถัดมาเราเจอกันตอนที่ฉันไปเจรจาธุรกิจ จุนเป็นตัวแทนของพ่อของเขา ไม่รู้สิ...ตอนนั้นคิดว่าเป็นเรื่องแล้วแหละ ไม่รู้เพราะอะไรถึงถูกใจมากขนาดนั้น ฉันชวนเขาไปดินเนอร์ จากนั้นก็ลองคบกัน ไม่เคยคิดว่าจะต้องคบกับผู้ชายเลยด้วยซ้ำ"
“เป็นสองปีที่มีความสุขมาก ตลกชะมัดเพราะเวลามันเดินผ่านไปเร็วมาก"
"แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหน?” มิถุนาพึมพำเบาๆ
"เขา...ไม่อยู่แล้ว" จอมทัพตอบด้วยน้ำเสียงคล้ายจะเจ็บปวด เหมือนกับอะไรต่อมิอะไรจะดึงความทรงจำในคืนนั้นกลับมา "เป็นวันสิ้นปี 31 ธันวา...วันเกิดของฉัน เราสัญญากันว่าจะไปไหว้พระปีใหม่ที่วัดในเกียวโตด้วยกันในวันที่1 ฉันฉลองกับที่บ้านเสร็จ เตรียมตัวบินไปญี่ปุ่น และตั้งใจว่าจะชวนจุนมาอยู่ด้วยกัน...อยู่ด้วยกันตลอดไป"
ตลอดไป...อีกแล้วงั้นหรือ“แต่จุนโทรมาหาฉันเสียก่อน บอกว่าไม่ต้องไปหาแล้ว ฉันจำได้ว่าเขาอวยพรวันเกิดให้กับฉัน ขอบคุณที่เราได้เจอกัน และลาก่อน"
“ฮัลโหล กำลังจะไปสนามบิน...”
(ไม่ต้องมาแล้วนะ)
“ว่าไงนะ"
(ไม่ต้องมาแล้วนะ แจ็คกี้...ได้ยินไหม?)
“หืม?” จอมทัพขมวดคิ้ว "ทำไมล่ะ?"
(ฉันไม่พูด นายก็น่ารู้ว่าฉันรู้สึกยังไง)
“อะไรของนายน่ะ?”
(ฉันรักนาย เคยบอกไปแล้วบนเตียง แต่ตอนนั้นคงไม่มีกะใจจะฟังสินะ) ปลายสายหัวเราะคิกคัก
“ไม่ต้องมาเล่นลิ้น ที่ไม่ให้ไปคืออะไร" จอมทัพว่า เขาคิดว่าจุนล้อเล่น จุนก็ล้อเล่นแบบนี้เป็นประจำ ไม่เหมือนมิถุนาเลยสักนิด จุนซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง สดใส ร่าเริงเหมือนดวงตะวัน
(ไม่ต้องมาหาแล้ว...ถึงมา ก็คงไม่อยู่แล้ว)
“นี่พูดอะไร?”
(เอาเป็นว่าถ้ามีโอกาสจะไปหานายนะ วันนี้ฉันมีหน้าที่ที่ต้องทำ นายไม่ต้องมาแล้ว ถ้าทำได้ ฉันจะเอาเค้กไปให้นายถึงฮ่องกงเลย)
“เฮ้! เฮ้!!!”
(แจ็คกี้...แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะ ขอบคุณพระเจ้าที่ให้เราได้รักกัน ถึงนายจะไม่เชื่อในพระเจ้า แต่ฉันเชื่อนะ)
“เดี๋ยว จุน!”
(ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง รักนายมาก มากจริงๆ)
“จุน เฮ้! จุน!!”
(ลาก่อนนะ)จุนพูดอยู่ฝ่ายเดียวไม่ปล่อยให้เขาได้แย้งอะไร แต่จอมทัพรู้ดีว่าไม่ปกติแล้ว เขากับวิคเตอร์และลูกน้องจำนวนหนึ่งรีบบินไปญี่ปุ่นอย่างรวดเร็ว แต่มันไม่ทัน...ไม่เคยทันอีกต่อไป จุนไม่อยู่แล้ว เขาไปถึงบ้านจุน พร้อมกับร่างไร้วิญญาณของจุนถูกคลุมผ้าอยู่กลางบ้าน
ทาเคยามะ ริวโตะ...พี่ชายจุนบอกกับเขาว่า เป็นเพราะพรรคยากูซ่าของพวกเขาไปขโมยข้อมูลผิดกฏหมายของพรรคคู่อริมาหวังจะโค่นฐานอำนาจของอีกฝ่าย แต่อีกฝ่ายดันไหวตัวทัน เลยบุกมาเอาคืนถึงบ้าน เขาและจุนเตรียมใจไว้อยู่แล้ว รวมถึงพ่อของพวกเขาด้วย แต่คนที่จากไปมีเพียงคนเดียวคือจุน จอมทัพแทบไม่เชื่อความจริงตรงหน้า เขาแทบจะบ้าให้ได้...จุนคือคนที่สอนให้เขารู้จักคำว่ารัก สอนให้รู้จักลมหายใจที่มีคุณค่า
เขาร้องไห้ เป็นครั้งแรกในรอบสิบๆปีที่จอมทัพหลั่งน้ำตา โทษตัวเองที่ไปช้า ไปช่วยจุนไม่ทัน มันทรมานจนแทบไม่อยากหายใจ เขาอยู่ร่วมงานศพจุนเพียงแค่วันแรก แค่วันแรกก็แทบทนไม่ไหว เขาร้องไห้ทุกครั้งเวลาอยู่คนเดียว ไม่มีจุนอีกแล้ว...ในใจนึกอยากจะตายตามจุนไปซะ แต่เพราะเขาคือจอมทัพ คือความหวัง ถึงจะไร้เรี่ยวแรงแค่ไหนก็ต้องลุกขึ้นยืน จอมทัพทำใจไม่ได้...ไม่เคยได้สักนิด สุดท้ายทำได้เพียงสร้างเกาะป้องกันที่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ นั่นคือปิดตายหัวใจตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา...
หลังจากวันนั้น เขาก็ไม่เคยร้องไห้อีกเลย...
มิถุนานิ่งเงียบ ฟังเสียงลมหายใจของเขา ลูบผมเขาเบาๆ รู้ว่าเขาเจ็บปวด แต่ถึงกระนั้นก็รู้สึกอิจฉาและอึดอัดไม่ได้ ไม่ควรเป็นเช่นนี้เลย...ไม่ควรเลยสักนิด...
“คุณถูกใจผมตั้งแต่เจอกันครั้งแรกเหมือนกับที่เจอเขา...ขอให้ผมไปอยู่กับคุณตลอดไป...”
มิถุนาพึมพำราวกับละเมอ
“คุณทำใจได้แล้วหรือไง คุณยังไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำ"
“ทำใจไม่ได้หรอก" จอมทัพบอก นั่นทำให้มิถุนาหัวใจแกว่ง ราวกับคลื่นลมแรงสะท้านปะทะอยู่ในอก
“แล้วคุณบอกผมแบบนั้นทำไม"
“อยากรู้จริงๆเหรอ?”
“ถ้าอยากได้ใครสักคน...” มิถุนากรีดเสียงออกมาอย่างยากลำบาก "ใครสักคนก็ได้...คุณจะหาใครก็ได้"
“แต่ไม่ใช่นาย" จอมทัพว่า เชยคางมนขึ้นมา ดวงตากลมโตคลอด้วยน้ำตา "ถ้านายอยากฟังอะไร ฉันจะพูด...”
“......”
“นายคงเกลียดฉัน ที่ฉันร้ายกับนายขนาดนั้น แต่วันนี้...นายจะร้ายใส่ฉันให้ตาย ฉันก็ยอม...”
“ผมเชื่ออะไรได้บ้าง?” มิถุนาถามเสียงเครือ ในหัวมีแต่เรื่องที่ไม่อยากคิดเต็มไปหมด
“ถ้าฉันพูด นายจะเชื่อไหม?”
“คุณจะพูดอะไร...”
“ฉันรั...”
“อย่าพูดนะ!!!!!!!” มิถุนาหวีดเสียงลั่นจนตกใจตัวเอง หัวใจเต้นรัวจนแทบคลั่ง เขาไม่อยากได้ยิน ไม่ใช่...จริงๆก็อยากได้ยิน แต่มันคือความจริงที่เจ็บปวดมากเกินไป เขาคงทนไม่ได้ ทนไม่ได้ที่ตัวเองจะต้องอ่อนแอกับคำๆนั้น ทั้งๆที่ตั้งใจแล้วว่าจะเข้มแข็ง จะจบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง แต่สุดท้ายในใจก็มีแต่ความสับสน...เขาไม่อยากเชื่ออะไรแล้ว ถ้าเชื่อแล้วมันจะย้อนกลับมาทำร้ายเขา ก็ไม่อยากฟัง ไม่อยากฝันลมๆแล้งๆคนเดียวอีกต่อไปแล้ว
“มิถุนา...”
“คุณจะให้ผมทำยังไง หลับตาผมก็ฝันเห็นคืนนั้น คืนที่คุณทำร้ายผม แต่พอลืมตา ผมก็เห็นคุณอยู่ตรงหน้า ทำดี...เอาอกเอาใจ"
“......”
“ผมจะเชื่ออะไรได้บ้าง...”
ดวงตากลมโตคลอด้วยน้ำตา จอมทัพมองใบหน้าสวยตรงหน้า มิถุนาเปราะบางเหมือนแก้ว แตะแรงๆ อาจจะแตกสลายได้ทันที
“......นายเลือกเชื่อ ในสิ่งที่อยากเชื่อ" จอมทัพเงียบไปสักพัก ก่อนที่จะเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก เขาบังคับมิถุนามาตลอด มาวันนี้ เป็นเขาเองที่ต้องยอม ยอมรับ และได้รับบทเรียนที่สาหัสเช่นนี้อีกครั้ง
เขากอดมิถุนาไว้แนบอก ร่างเล็กยอมโอนอ่อน ให้เขาโอบกอดไว้แน่น...
“ผมอยากอยู่กับคุณ อยากให้เรามีช่วงเวลาแบบนี้ แต่มันคือภาพฝัน...ผมมองไม่เห็นความจริงเลย" มิถุนาสะอื้นเบาๆ "คุณมีใครตั้งเยอะแยะ มีจุนในใจ แล้วผมมีอะไรบ้าง...”
“......”
“ผมเคยขอเวลาคุณ"
“นายมีอยู่แล้วทั้งชีวิต" จอมทัพตอบเรียบๆ ทั้งที่ในใจร้อนรุ่มเหลือเกิน
“......ผม...ขอกลับไปอยู่คอนโดของผม ผมขอเวลา ผมจะให้คำตอบ...ได้โปรด"
มิถุนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด ระคนอ้อนวอน
จอมทัพนิ่ง...ไม่ใช่ว่าเขาไม่พอใจ แต่คิดอยู่แล้วว่าสักวันมันจะต้องมาถึง ในเมื่อเขายอมลงให้แล้ว ก็คง...ต้องยอมให้ถึงที่สุด เพราะมิถุนาคือคนที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้
“ไม่ต้องขอร้อง...ฉันให้นายกลับไปอยู่ที่นั่น แต่...”
“......”
“ถ้าฉันจะแวะไปหาบ้างบางที...ได้ใช่ไหม"
มิถุนามองแววตาลุ่มลึกตรงหน้าอย่างลังเลใจ เขาแพ้จอมทัพอยู่แล้ว เพียงแต่ตอนนี้ใจมันสั่นไปหมด ดวงตาของจอมทัพไม่มีแววของพยัคฆ์หลงเหลืออยู่ มีเพียงแต่การออดอ้อนและอ้อนวอนเท่านั้น
“...ได้สิ...ทำไมจะไม่ได้ล่ะ" มิถุนาตอบด้วยเสียงที่สั่นเครือ "โอเคใช่ไหม?”
“โอเคสิ ก็แค่ไปเริ่มต้นใหม่ให้เหมือนคนอื่นเขา...”
มิถุนาพยักหน้ารับเบาๆ รับจูบของอีกฝ่ายด้วยความสับสน แต่ริมฝีปากที่ทาบทับลงมาก็ยังคงเหมือนเดิม ร้อนแรงเหมือนเพลิงตะวัน และอบอุ่นเหมือนแสงพระจันทร์
บางครั้งหากไม่ได้เจอหน้ากันตลอดเวลา อาจจะทำให้เขาได้หยุดพัก และคิดถึงความสัมพันธ์ของพวกเขาได้ง่ายขึ้น ลองพิสูจน์ ว่าหากไม่มีจอมทัพ เขาจะอยู่ได้หรือไม่...ถ้าไม่มีคนใจร้ายคนนั้นในชีวิตเขาอีกแล้ว
เขาต้องการแค่คำว่า
ตลอดไป แต่คำว่า
ตลอดไปมักจะแลกมาด้วยความสูญเสียของอะไรหลายๆอย่าง มิถุนาจะลองเสี่ยงดูสักตั้ง...เหมือนที่จุนเคยเสี่ยงมาแล้ว...
tbc.
มาแล้วๆ มาไม่ทันเที่ยงคืนอ่า ฮือๆ
ขอโทษนะคะ มันใช้เวลานิดหน่อยกับตอนนี้5555
มาประกาศรางวัลกันค่ะ จากกิจกรรมตอนก่อน ก็คัดเลือกมา3คนนะคะ ไม่มีเกณฑ์อะไรทั้งนั้น เราตัดสินจากความพอใจเองล้วนๆนะคะ
ไม่ใช่ของคนอื่นๆไม่ดีนะคะ แต่รอบนี้คงต้องขอเลือก3คนก่อนจ้า แต่จะมีกิจกรรมเรื่อยๆนะจ๊ะ เพราะงั้นคนที่ไม่ได้อย่าเสียใจไปค่ะ
สามคนดังต่อไปนี้ ส่งที่อยู่ให้ทางข้อความด้วยค่ะ
![:pig4:](https://thaiboyslove.com/webboard/Smileys/Smilies/kapook_36568.1.gif)
Ooopimmyooo
NooTuNE
question09ต่อไปเนื้อเรื่องก็จะเข้มข้นขึ้นไปอีกนะคะ จริงๆแล้วตอนนี้เราชอบมากเลยอ่ะ ไม่รู้สิ เรารู้สึกว่า ถ้าเราเป็นมิถุนา เราก็จะตอบจอมทัพไปแบบนั้น อย่างที่บอกไปแล้ว มิถุนาไม่ใช่คนใจอ่อนนะคะ แค่เป็นคนใจดีเท่านั้นเอง5555
เจอกันเร็วๆนี้จ้า
ขอบคุณที่ห่วงกัน ไม่ได้มีปัญหาเรื่องการแต่งนิยายเลย แต่มีปัญหาเรื่องงาน มันเหนื่อย มันท้อ มันมีผิดพลาดบ้าง แต่บางครั้งด้วยเวลา ด้วยเหตุการณ์ มันทำให้เฟลขึ้นมาแบบงงๆเลยอ่ะ แต่ขอบคุณนะคะ ตอนนี้ปกติแล้ว สู้ๆต่อไป
อาจจะลงอีกทีวันจันทร์นะคะ ไม่รับปากนะคะ แต่จะพยายาม