ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]  (อ่าน 59444 ครั้ง)

ออฟไลน์ krappom

  • 人は誰でもそれぞれに悩みを抱えて生きる
  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1182/-23
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 2 [update 21-1-2556]
«ตอบ #120 เมื่อ21-01-2013 11:01:34 »

ภาค 2 ตอนที่ 2

ณ โรงพยาบาลรัฐบาลที่มีชื่อเสียงมากที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศไทยและเป็นโรงพยาบาลที่มีผู้มาใช้บริการมากที่สุด เนื่องจากที่นี่เป็นโรงเรียนแพทย์ด้วย ดังนั้นประชาจึงให้ความไว้วางใจ ประกอบกับค่าบริการที่ถูกแสนถูกทำให้โรงพยาบาลแห่งนี้มีผู้คนแวะเวียนมาใช้บริการไม่ขาด แต่ก็มีบางคนที่มาที่แห่งนี้ด้วยจุดประสงค์อย่างอื่น

“ไม่ทราบว่าแผนกทันตกรรมไปทางไหนครับ” ร่างสูงที่อยู่ในรถยนต์คันหรูไขกระจกลงมาถามสถานที่ที่เขาต้องการไปกับ ร.ป.ภ. ของโรงพยาบาล

“ตรงไปแล้วเลี้ยวขวาเลยครับ ตึกที่เขียนว่าคณะทันตแพทย์”

“ขอบคุณครับ” ว่าพลางขับรถไปยังทิศที่ ร.ป.ภ.หนุ่มบอกทันที

“คุณพ่อมาที่นี่ทำไมเหรอคับ” เด็กชายที่นั่งอยู่บนเบาะข้างๆถามอย่างสงสัยที่วันนี้ พ่อไม่รีบพากลับไปส่งบ้านเหมือนทุกวัน

“มาหาอาการ์” ผู้เป็นพ่อตอบอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะปลดสายเข็มขัดนิรภัยที่คาดอยู่ทั้งบนตัวเองและลูกชายออกเมื่อมาถึงที่หมาย ถึงเวลาที่ต้องบุกแล้วร่างสูงหมายมาด

“เย้ จะได้เจออาหมออีกแล้ว” ร่างป้อมๆ เปิดประตูรถออกไปรอยืนรอผู้เป็นพ่อข้างนอก เพราะกิ่งใบกำลังง่วนอยู่กับช่อดอกไม้ที่อยู่ทางเบาะหลัง

“นั่นสิ พ่อตั้งใจจะมาชวนอาหมอไปกินข้าว แต่ไม่รู้ว่าอาหมอจะอยากไปหรือเปล่า ต้นช่วยพ่อได้มั๊ย” ถามลูกชายอย่างขอความช่วยเหลือ

“ช่วยยังไงคับ” ต้นกล้าถามอย่างกระตือรือร้น

“ก็...................” ร่างสูงบอกแผนการให้ลูกชายฟังขณะที่เดินเข้าไปข้างใน

..........................................................

“เด็กชายต้นกล้า พิศาลมนตรีค่ะ” เสียงพยาบาลสาวหน้าห้องตรวจที่สองพ่อลูกนั่งรออยู่ดังขึ้นเพื่อเรียกคนไข้คนต่อไป

“ค๊าบ” เด็กชายรีบขานชื่นแล้วหอบดอกไม้ช่อใหญ่จากมือบิดาเข้าไปในห้องท่ามกลาวสายตาเอ็นดูของเหล่านางพยาบาลและคนไข้ที่นั่งรออยู่ด้านนอก

“เอาดอกไม้มาให้ใครเหรอจ๊ะ พยาบาลสาวที่ขานชื่อเขาเมื่อกี้ถามขึ้น หลังจากที่เดินนำเด็กชายต้นกล้าไปที่ห้องตรวจ “อ้อ แล้วผู้ปกครองไปไหนเสียละคะ”

“เอามาให้อาหมอคับ คุณพ่อรออยู่ข้างนอก พ่อบอกว่าต้นโตแล้วต้องหัดทำอะไรคนเดียว” บอกพี่พยาบาลคนสวยอย่างภูมิใจ

“เหรอจ๊ะ เก่งจังเลยนะตัวแค่เนี๊ยะ เอาหละถึงแล้ว” หญิงสาวเปิดประตูให้ร่างเล็กเดินเข้ามาด้านในห้องที่อาหมอของเจ้าหนูทำงานอยู่

“ต้น!!!!!!!!!!!! ต้นจริงๆ มาได้ไงเนี่ย?” การันนั่นเองที่เอ่ยทักด้วยความประหลาดใจ เพราะเขาพึ่งได้อ่านแฟ้มคนไข้เมื่อกี้ และก็สะดุดที่นามสกุลของคนไข้ และก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆ

“คุณพ่อให้เอามาให้คับ” ยื่นช่อดอกไม้ช่อใหญ่ให้คนที่เหมือนชะเง้อหาใครอีกคนอยู่

“ขอบใจครับ แล้ว เอ่อ พ่อเราไม่มาเหรอ” ร่างเล็กในเครื่องแบบทันตแพทย์มองดอกไม้ที่ถูกจัดช่ออย่างประณีต แอบเคืองที่ร่างสูงปล่อยให้เด็กตัวเล็กๆเดินเข้าห้องตรวจคนเดียว

“คุณพ่อรอข้างนอกคับ”

“อ้อ” รับรู้สั้นๆ “เอ้ามานั่งนี่เดี๋ยวอาตรวจฟันให้” อุ้มเด็กชายมานั่งที่เก้าอี้ตรวจ

“อาหมอคับเย็นนี้ไปกินข้าวกันนะคับ” เสียงใสเอ่ยชวนอาหมอตามคำบอกของพ่อ

“ทำไมละครับ” การันถามอย่างแปลกใจ

“พ่อกิ่งบอกว่าเย็นนี้ถ้าอาหมอไม่ไปกินด้วยกัน คุณพ่อก็จะกินข้าวไม่ได้แล้วยังจะนอนไม่หลับด้วยนะคับ” บอกซื่อๆ ตามคำสอนของพ่อ แถมยังใช้ตากลมโตมองการันด้วยสายตาอ้อนวอน

“เลี่ยน” หันหน้าไปพึมพำกับช่อดอกไม้เบาๆ ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
“นะคับ” ต้นกล้าทำหน้าออดอ้อนตามประสาเด็ก ซึ่งได้ผลเมื่ออาหมอหันกลับมาทำท่าคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะตอบตกลง ทำให้ต้นกล้าใช้สองมือป้อมๆนั้นโน้มใบหน้าขาวของการันลงมาหอมแก้มซะฟอดใหญ่บ่งบอกความดีใจอย่างที่สุด

‘หึ เหมือนพ่อไม่ผิด’ การันส่ายหน้าก่อนจะบีบจมูกเล็กอย่างมันเขี้ยว

“มา เดี๋ยวอาตรวจฟันให้ก่อนเดี๋ยวค่อยทานข้าวนะครับ หิวมากหรือเปล่า” คนที่ง่วนอยู่กับการปรับระดับเบาะคนไข้ให้พอดีถามขึ้นอย่างเป็นห่วง

“ไม่มากคับ ต้นกับพ่อรออาหมอได้เสมอ” นี่ก็พูดตามพ่อสอนแต่ก็ทำให้การันหน้าแดงเถือกทันทีอีกครั้ง

“หึ แก่แดดนักนะเรา” โยกศรีษะเล็กแก้เขิน ก่อนจะลงมือตรวจอย่างจริงจัง ตามประสาหมอฟันที่ดี

.................................................................................. ……………………..

“อ้ามมมมมมมม” เด็กชายต้นกล้าอ้าปากว้างรับอาหารจากช้อนอาหมอที่นั่งป้อนข้าวให้อยู่อย่างว่าง่าย โดยอยู่ภายใต้สายตาของร่างสูงอีกคนที่มีศักดิ์เป็นพ่อของเจ้าหนูมองดูอยู่ไม่ห่าง

“อร่อยมั๊ยต้น” กิ่งใบตักไข่เจียวของโปรดของเจ้าหนูให้ลูกชายบ้าง

“หย่อยคับ” ปากจิ้มลิ้มเคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มยุ้ยป่องออกมา วันนี้อาหารค่ำอร่อยจริงๆ ถึงจะมีเสียงถกเถียงกันบ้างของพ่อและอาหมอประปรายก็ตาม แต่ทุกคนล้วนเอาใจเขาทั้งนั้นโดยเฉพาะอาหมอ เพราะตั้งแต่เริ่มกินกันมา เด็กชายยังไม่ได้ตักอาหารเองเลย

“แล้วการ์ละครับอร่อยมั๊ย” ร่างสูงเอ่ยถามคนที่นั่งเช็ดปากให้ต้นกล้าอยู่ “พี่เห็นการ์ไม่ค่อยกินเลยนะ ป้อนแต่ตาต้น”

“ก็ดีครับ แต่ผมไม่ค่อยหิว ก็เลยทานได้น้อย”

“เหรอ งั้นการ์อยากกินอะไรละเดี๋ยวพี่สั่งเพิ่มให้”

“ไม่หละครับ ผมทานของว่างไปตอนบ่าย ยังอิ่มอยู่เลย” หันไปตักแกงจืดส่งเข้าปากต้นกล้าอีกครั้ง

“แต่ต้นอยากกินไอติมต่อคับ” เด็กชายมองพ่ออย่างขอร้อง แถมกระตุกเสื้ออาหมอหาแนวร่วมไปด้วย

“งั้นต้นก็ต้องกินข้าวให้หมดจานนี้ก่อนนะ เดี๋ยวพ่อพาไป”

“เย้ จิงๆนะคับ” ร้องบอกอย่างดีใจ “ตักคำใหญ่ๆเลยนะคับอาการ์” ต้นกล้าร้องบอกการันที่กำลังจะส่งคำต่อไปเข้าปากเขา

การันส่ายหน้าเบาๆ ให้กับคำพูดนั้น “เดี๋ยวก็ติดคอหรอกต้น” บอกอย่างเอ็นดู

กิ่งใบมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม ‘เฮ้อ นี่สินะความสุข’ ร่างสูงบอกตัวเองในใจ

...........................................................................................

ณ ร้านไอศกรีมอิตาลีดั้งเดิม ที่มีคนเข้ามากินเต็มร้านเลยทำให้วันนี้ที่นั่งเต็ม เหลือเพียงโต๊ะเล็กๆที่นั่งได้เพียงสองคนเทานั้น

“ต้นมานั่งตักอาก็ได้” การันเสนอเมื่อเห็นว่าต้นกล้ากำลังจะนั่งบนตักผู้เป็นพ่อที่ตัวใหญ่คับเก้าอี้ ถ้าต้นกล้าไปนั่งตักกิ่งใบอีกคนคงอึดอัดน่าดู

“ได้เหรอคับ” เด็กชายมองการันอย่างมีความหวัง แก้มยุ้ยแดงเรื่อเพราะความร้อน เพราะต้องยืนต่อแถวรออยู่ข้างนอกตั้งนาน

“ได้ซิครับ มานี่มา” ยื่นมือไปรับร่างเล็กที่ไถลลงมาจากตักพ่ออย่างเต็มอกเต็มใจ

“ขอบใจนะ” ร่างสูงบอกการันอย่างซาบซึ้ง

“ไม่เป็นไรครับ” ยิ้มให้บางๆ และเริ่มสั่งไอศกรีมให้ทุกคน รอไม่นานไอศกรีมหลากสีประดับด้วยท็อปปิ้งตามใจคนสั่งก็มาถึง

“อร่อยมั๊ยลูก” ร่างสูงถามบุตรชายที่ตักไอกรีมเข้าปากไม่หยุด

“อร่อยคับ ขออีกได้มั๊ยคับพ่อ” ทำหน้าอ้อนบิดาอีกครั้ง

“พอแล้วลูก วันนี้ต้นกินของหวานเยอะแล้วนะ” ผู้เป็นบิดาปรามบุตรชายด้วยความเป็นห่วง และคำปรามนั้นก็ทำให้เจ้าหนูทำแก้มป่อง เป็นเชิงบอกว่าไม่เห็นด้วย แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

“กินของอาก็ได้” การันตักไอศกรีมตนเองเข้าปากเด็กชายที่นั่งนิ่งอยู่บนตัก

“ขอบคุณคร๊าบ” หันไปยักคิ้วให้พ่อหนึ่งทีด้วยความดีใจ

“พอแล้วการ์ ต้นกินของหวานเยอะมากแล้ว ตอนนั่งรถมาก็กินชอกโกแลตไปหลายแท่งแล้ว” กิ่งใบปรามการันบ้างเพราะวันนี้ลูกชายเขากินขนมหวานเยอะแล้วจริงๆ และนั่นก็ทำให้คนที่กำลังจะป้อนไอศกรีมให้เจ้าหนูต้องหยุดการกระทำทันที

“เหรอครับ” การันบอกอย่างรู้สึกผิด

“อาการ์คับ อ้ามมมมมมมมมม” เด็กชายตักไอศกรีมสีขาวยื่นให้การันบ้าง เมื่อรู้ว่ายังซะวันนี้ก็คงกินไอศกรีมได้แค่นี้ทำให้หมอฟันหนุ่มก็อ้าปากแต่โดยดี แต่ยังไม่ถึงริมฝีปากสวย

แผละ ไอศกรีมสีขาวหกลงบนเสื้อเชิ้ตสีครีมบริเวณยอดอกของการันพอดี

“โอ๊ะ” ร่างบางอุทานเบาๆ ไม่ใช่เพราะความเย็นจากไอศกรีมแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะ ปากเล็กๆของเด็กชายต้นกล้าก้มลงดูดไอศกรีมที่ติดอยู่บนเสื้อเชิ้ตเขาดังจ๊วบนั่นต่างหาก ที่ทำให้เขาต้องร้องด้วยความตกใจ แถมเจ้าหนูยังใช้ลิ้นเล็กๆนั่นเลียรอยนั้นซ้ำอีกรอบ เพราะกลัวว่าจะทำความสะอาดให้ได้ไม่หมด

“ทำอะไรหนะต้น” ผู้เป็นพ่อถามเด็กชายอย่างอิจฉา

“ก็ต้นทำไอศกรีมหกใส่อาหมอ ต้นก็เช็ดให้อาหมอไงคับ” เด็กชายตอบซื่อๆ

“แล้วทำไมไม่ใช้ผ้าเช็ดปากละลูก มาพี่ช่วยเช็ด” ประโยคหลังบอกการันที่ยังงงๆอยู่ แถมยังทำท่าหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาจะไปซับรอยเปื้อนบนอกเสื้อของร่างบางให้ด้วยความหวังดี? อย่างบริสุทธิ์ใจ? อีกด้วย

“ไม ไม่ต้องครับ” รีบปัดมือหนาออก

“ก็ต้นเสียดายไอติมนี่นา” เด็กชายก้มหน้า เมื่อรู้สึกว่าการกระทำของตัวเองเมื่อครู่จะทำให้คุณพ่อและคุณอาตกใจกันใหญ่ ทั้งๆที่เขาก็แค่เสียดายไอติมแท้ๆ

“ไม่เป็นไรหรอกต้น” การันจับศรีษะเล็กให้มาซบกับอกเป็นเชิงปลอบใจ

“พ่อก็ไม่ได้ว่าลูกนะ ทานต่อเถอะค่ำแล้ว เดี๋ยวคุณปู่คุณย่าจะเป็นห่วง” รีบเปลี่ยนเรื่องเพราะสงสารบุตรชายที่ยังก้มหน้างุดอยู่กับอกการัน

“คับ” ก้มหน้าก้มตากินต่อไปด้วยอารมณ์ที่ดีขึ้นมาก ที่พ่อไม่ว่าอะไรมากกว่านี้ แถมเจ้าตัวเล็กยังมีแก่ใจป้อนให้การันบ้างเป็นครั้งคราวแต่ใช้ความระมัดระวังมากขึ้น

ทางฝั่งกิ่งใบนั้นสบตากับการันพอดิบพอดี ทำให้ร่างบางต้องหลบตาเพราะความเขิน แต่ก็ต้องหันกลับมาเผชิญหน้าอีกครั้ง เมื่อรู้สึกว่าสายตาคมจ้องจะมองแต่ยอดอกเขาที่แนบกับเสื้อเนื่องจากไอศกรีมเมื่อกี้อย่างไม่วางตา

“อะแฮ่ม” การันแกล้งกระแอมเอาๆ แล้วใช้มือเล็กดึงเสื้อตัวเองไปด้วย

“อ๊ะ ขอโทษที มองเพลินไปหน่อย” ร่างสูงขอโทษเบาๆ ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตากินไอศกรีมของตัวเองต่อไปเงียบๆ โดยมีการันที่หน้าแดงเถือกเหลือบมองอยู่เป็นระยะ

แล้วในที่สุด อาหารมื้อนี้ก็เสร็จสิ้นลงเสียที กิ่งใบนั้นขับรถไปส่งการันที่บ้านก่อน แล้วจึงพาบุตรชายที่หลับสนิทกลับบ้านไปด้วยรอยยิ้มตลอดทาง

วันนี้เขามีความสุขมากที่เห็นลูกชายตัวน้อยเข้ากับการันได้เป็นอย่างดี ถึงแม้เขาจะรู้ว่าการที่พ่อแทนที่จะหาแม่ใหม่ให้ กลับหาพ่ออีกคนให้แทน เป็นเรื่องที่เด็กๆ ไม่น่าจะเข้าใจ แต่ว่าความรักที่เขามีให้ลูกและความรักที่การันมีให้เจ้าหนูของเขา คงทำให้ปัญหาที่จะตามมาเมื่อต้นกล้าโตขึ้นผ่านไปได้ด้วยดีในสักวัน

...............................................................................

ออฟไลน์ Noo_Patchy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1055
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +123/-4
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 2 [update 21-1-2556]
«ตอบ #121 เมื่อ21-01-2013 11:14:18 »

 :impress2: :impress2: :impress2: :impress2: :impress2: :impress2:

ออฟไลน์ badcow

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +112/-10
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 2 [update 21-1-2556]
«ตอบ #122 เมื่อ21-01-2013 11:24:17 »

พี่กิ่งนี้ก็ค่อยหื่นแตกออกมาน้อยๆนะเนี่ย

ออฟไลน์ toye

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 290
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-0
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 2 [update 21-1-2556]
«ตอบ #123 เมื่อ21-01-2013 11:31:10 »

โดนลูกชายตัดหน้าไปแล้ว :m20: :laugh: o18

yayee2

  • บุคคลทั่วไป
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 2 [update 21-1-2556]
«ตอบ #124 เมื่อ21-01-2013 18:55:34 »

เช็ดไอติมๆๆ อิ อิ อิ อิจฉาลูกมากไหมล่ะพ่อกิ่งใบ

ออฟไลน์ Rafael

  • เพราะคนเราเกิดมาเพื่อแตกต่าง
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-7
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 2 [update 21-1-2556]
«ตอบ #125 เมื่อ21-01-2013 19:26:11 »

ฮ่าๆ
พอกิ่งอิจฉาน้องต้นล่ะซี่
อยากเป็นคนไปใช้ปากเช็ดแทนน

ออฟไลน์ Poseidon

  • Unconditional love
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-12
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 2 [update 21-1-2556]
«ตอบ #126 เมื่อ21-01-2013 19:30:03 »

น่ารักทั้งสองคู่เลย

ออฟไลน์ krappom

  • 人は誰でもそれぞれに悩みを抱えて生きる
  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1182/-23
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
«ตอบ #127 เมื่อ25-01-2013 17:11:10 »

ภาค 2 ตอนที่ 3

บ่ายวันหนึ่งขณะที่ทุกคนกำลังทำงานตามหน้าที่ของตนเองอยู่ ก้านใบได้รับโทรศัพท์แจ้งข่าวร้ายของเด็กชายต้นกล้า

ตู๊ด ตู๊ด เสียงโทรศัพท์ของก้านใบดังขึ้นหลังจากที่คนรักมารับไปทานของว่างที่บริษัทได้ไม่นาน

“ครับพี่กิ่ง” ร่างบางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับด้วยความแปลกใจ เขาพึ่งจะแยกกับพี่กิ่งไม่นานนี้เองนี่นา

................................

“อะไรนะครับ แล้วเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ” ร่างบางเกือบทำโทรศัพท์หลุดมือเมื่อได้ยินข่าวร้ายจากพี่ชาย

................................

“ที่ไหนครับ”

................................

“ครับ พี่ทำใจดีๆไว้นะครับ เดี๋ยวผมจะไปเดี๋ยวนี้แล้วครับ” ก้านใบวางสายโทรศัพท์ด้วยมือที่สั่นจนเห็นได้ชัด

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ” คนที่นั่งขับรถอยู่ข้างๆหันมาถามด้วยท่าทางเป็นกังวลเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ตกใจ และท่าทีที่ผิดปกติไปของคนรัก

“โรงเรียนของต้นโทรมาบอกว่า ต้นได้รับอุบัติเหตุ โดนกระดานลื่นล้มทับ ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล xxx” คนพูดพูดด้วยสีหน้าวิตกและตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

“ก้าน ....ก้าน...... เฮ้!!!!!!” ชายหนุ่มพยายามเอ่ยเรียกคนที่พยายามจะเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า แต่ทำไม่ได้สักทีเพราะมือไม้สั่นไปหมด “ทำใจดีๆไว้ตอนนี้เธอต้องมีสตินะ หลานอาจไม่เป็นไรมากก็ได้”

“ผมกลัว” เด็กหนุ่มพูด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ตาต้นยังเด็กอยู่เลย”

“ไม่เอาน่า อย่าคิดอะไรเองล่วงหน้าสิ”

กัณฑ์พยายามปลอบใจอีกฝ่ายให้สงบลง ทั้งๆที่ตัวเขาเองก็ตกใจไม่แพ้กัน ขนาดเขายังห่วงต้นกล้ามากนาดนี้แล้วอาแท้ๆของเจ้าหนูจะขนาดไหน แต่ก้านใบจะต้องมีสติให้มาก ถ้าทุกคนตกใจกันหมดอย่างนี้ก็คงไม่ดีแน่ คิดแล้วก็กดโทรศัพท์ไปบอกน้องชายด้วยอีกคนเพราะท่าทางการันก็รักและหลงต้นกล้าไม่แพ้ใคร เนื่องจากถ้าต้องไปซื้อของด้วยกันทีไร ของที่จะซื้อไม่พ้นของเล่นของเด็กชายต้นกล้านั่นเอง

................................................................................................

“พี่กิ่ง” ก้านใบเรียกชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งที่ยืนกระวนกระวายอยู่หน้าห้องฉุกเฉินทันทีที่มาถึงโรงพยาบาล “ตาต้นเป็นไงบ้าง”

“พี่ยังไม่รู้เลย” พูดด้วยท่าทางที่เครียดจัด

“มันเกิดอะไรขึ้นกัน ทำไมถึงเกิดอุบัติเหตุได้”

“เห็นอาจารย์บอกว่า ต้นจะปีนไปเก็บลูกนกที่ตกลงมาบนกระดานลื่น แต่พลาดยังไงไม่รู้เลยโดนกระดานลื่นล้มทับ”

“โถ” ก้านใบฟังคำที่พี่ชายพูดด้วยความสงสารหลานชายตัวน้อย

“แล้วนี่พี่บอกพ่อกับแม่หรือยังครับ” จับมือพี่ชายไว้เป็นการปลอบใจ

“ยัง รอให้รู้อาการของต้นก่อน พี่ไม่อยากให้พ่อแม่เป็นห่วง” บอกน้องชายเรียบๆ เนื่องจากบุพการีทั้งสองรักหลานชายตัวน้อยมาก และท่านยังมีโรคประจำตัวอยู่ด้วย ชายหนุ่มจึงยังไม่บอกเรื่องอุบัติเหตุให้ทราบ

“ก้านรอตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปโทรศัพท์สั่งงานที่คางไว้ก่อน พี่ออกมาเลยยังไม่ได้ปิดประชุมเลย” ต้องโทรบอกให้เขาเลื่อนไปก่อน โทรตรงนี้ไม่ได้ด้วย

“ครับพี่” ก้านใบรับคำแล้วเดินมานั่งข้างๆ คนรักที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว กัณฑ์จับมือเล็กมากุมไว้

“ตาต้นคงไม่เป็นไรมากหรอกถึงมือหมอแล้วอย่าห่วงเลย”

“ผมก็หวังเช่นนั้นครับ”

ร่างสูงเดินกลับมาเห็นน้องชายซบอยู่กับไหล่ของกัณฑ์รู้สึกเบาใจขึ้นมาหน่อย ที่มีคนดูแลน้องแทนเขาแล้ว

ขณะที่กิ่งใบเดินไปเดินมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉินนั้น ก็มีร่างๆ หนึ่งในชุดเครื่องแบบทันตแพทย์เดินแกมวิ่งตรงมาที่เขา

“พี่กิ่ง ตาต้นเป็นไงบ้าง” ถามคำถามเดียวกับน้องชายเขาซึ่งเป็นคำถามที่เขาเองก็อยากรู้เช่นกัน

“พี่ก็ไม่รู้เข้าไปในห้องฉุกเฉินนานแล้ว ยังไม่มีใครออกมาบอกอะไรพี่เลย แล้วการ์มาได้ไง” มองมือเล็กที่เกาะแขนเขาไว้อย่างแปลกใจ

“ก็พี่กัณฑ์โทรไปบอก ก็เลยรีบมา” ร่างบางบอกความจริงเพียงครึ่งเดียว ความจริงที่เหลือคือ ทันทีที่เขาได้รับโทรศัพท์เขาก็หยุดตรวจคนไข้ทันที ยกให้หมอคนอื่นรักษาแทนไปก่อน ด้วยเป็นห่วงเจ้าหนูและพ่อของเจ้าหนูมากทำให้เสื้อขาวเครื่องแบบที่ใส่อยู่ก็ไม่ได้ถอดออกทั้งที่ควรจะเปลี่ยนชุดก่อนแท้ๆ “พี่กิ่งทำใจดีๆก่อนนะครับตาต้นต้องไม่เป็นอะไร” บีบมือหนาให้กำลังใจไปด้วย

กิ่งใบฝืนยิ้มให้กับคำปลอบใจนั้นบาง ๆ เหมือนจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่สีหน้าดูกังวล จนคนที่จับมืออยู่สงสารเป็นกำลัง

“ญาติของเด็กชายต้นกล้าคนไหนค่ะ” พยาบาลสาวออกมาเรียกหาผู้ปกครองของคนไข้เพื่อแจ้งรายละเอียด

“ผมครับ ผมเป็นพ่อ” กิ่งใบรีบเข้าไปซักถามอาการลุกชายทันที

“เด็กปลอดภัยนะค่ะ เย็บแผลที่ศรีษะห้าเข็ม นอกนั้นก็ไม่มีอะไรน่าห่วง แต่คงต้องนอนโรงพยาบาลสัก 2 – 3 วันก่อนเพื่อดูอาการค่ะ”

ขอบคุณมากครับ บอกพยาบาลสาวก่อนจะหันมาสวมกอดการันที่ยืนฟังอาการอยู่ข้างๆ ด้วยความดีใจที่ลูกปลอดภัย และโดยที่ร่างบางไม่ทันตั้งตัวก็โดนขโมยหอมแก้มไปหนึ่งฟอดเต็มๆ จากคนที่พึ่งผละเข้าไปในห้องฉุกเฉินไปเมื่อกี้

“เฮ้ย!!!!! เมื่อกี้อะไรหนะ” กัณฑ์ปรี่เข้ามาถามทันที

“พยาบาลเขาออกมาบอกว่าต้นกล้าไม่เป็นไรแล้ว” หลบตาพี่ชาย ดีนะที่กัณฑ์กับก้านอยู่อีกฝั่งหนึ่งจึงเห็นไม่ถนัด

“จริงเหรอครับ” คนที่ถามคืออาของเจ้าหนูที่เดินมาสมทบ เนื่องจากตอนที่พยาบาลออกมาเมื่อกี้เขาไปเข้าห้องน้ำพอดีจึงพลาดอะไรหลายอย่าง

“ครับ ตอนนี้พี่กิ่งอยู่ข้างใน” บอกทางที่กิ่งใบเดินไปเมื่อกี้กับคนรัก

“งั้นผมเข้าไปดูหลานก่อนะครับ” ว่าแล้วก็เดินจากไปอย่างรีบร้อน

และหลังจากที่ก้านใบเดินจากไปแล้ว

“ที่พี่ถามคือเมื่อกี้กิ่งทำอะไรเรา” กัณฑ์คาดคั้นน้องชาย “ถ้าพี่ตาไม่ฝาดพี่ว่าพี่เห็นเขาหอมแก้มเรานะ”

“เปล่าครับพี่กิ่งแค่ดึงผมเข้าไปกอดเฉยๆ ก็ เอ่อ คือพี่กิ่งคงจะดีใจมากนะครับแล้วผมยืนอยู่ตรงนี้พอดีก็เลย..........”

ไม่รู้จะแก้ตัวว่าอย่างไร เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อกี้ชายหนุ่มจงใจหรือแค่อารามดีใจเท่านั้น จึงเดินหนีพี่ชายไปยังทิศที่ก้านใบพึ่งไปเมื่อกี้ ไม่อยากโดนพี่ชายคาดคั้นเพราะเขาโกหกไม่เก่งเอาซะเลยถ้ากัณฑ์รู้คงต้องคุยกันยาวแน่ร่างบางคิด

ส่วนกัณฑ์ก็ได้แต่สงสัย “หรือว่าเราจะตาฝาด” บ่นกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่จะเดินตามไปด้วยความโล่งใจที่ต้นกล้าไม่เป็นอะไรมาก

.............................................................................................

ภายในห้องพักผู้ป่วยของเด็กชายต้นกล้า มีพยาบาลและหมอกำลังตรวจเช็คอาการขั้นสุดท้าย

“เด็กไม่เป็นไรมากนะครับ ไม่ต้องกังวลไป แขนที่หักจะกลับมาเป็นปกติได้อย่างแน่นอน เพราะเด็กจะสร้างกระดูกทดแทนได้ไวกว่าผู้ใหญ่อยู่แล้ว” หมอหนุ่มเจ้าของไข้บอกร่างสูงใหญ่ของกิ่งใบที่เฝ้ามองลูกไม่ห่าง

“ครับ ขอบคุณมากครับหมอ แล้วต้นต้องอยู่โรงพยาบาลอีกนานแค่ไหนครับ”

“จริงๆแล้วอีกสองถึงสามวันก็กลับจากบ้านได้” แต่หมออยากแนะนำว่าให้แกอยู่โรงพยาบาลสักหนึ่งอาทิตย์ ดูอาการก่อนก็จะดีมาก ถ้าผู้ปกครองไม่มีปัญหาเรื่องค่าใช้จ่าย

กิ่งใบครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ได้คำตอบ

“ก็ดีครับ ให้ต้นอยู่นี่สักอาทิตย์ก็ได้”

“ดีครับ งั้นหมอต้องขอตัวก่อน” หมอหนุ่มทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินจากไป ซึ่งพอดีกับร่างบางของการันเปิดประตูเข้ามาพอดี

“อ้าว การ์” หมอหนุ่มที่กำลังจะเดินออกไปเมื่อครู่เอ่ยทักการันพึ่งเข้ามาพร้อมกับร่างสูงของพี่ชาย

“อมร ?” เรียกอีกฝ่ายกลับเช่นกัน เพราะคลับคล้ายคลับคลาว่า คนคนนี้อาจเคยเป็นเพื่อนที่โรงเรียนแพทย์ที่เขาจบการศึกษามา

“การันใช่มั๊ย” อมรทักทายคนที่กำลังทบทวนความทรงจำอยู่

“มอน?” เสียงใสเอ่ยทัก พึ่งจะนึกออก

“นายเป็นญาติกับคนป่วยเหรอ” อมรถามร่างบางอย่างสงสัยว่า เพื่อนเขามีความสัมพันธ์ยังไงกับคนไข้ของเขา

“ก็ไม่เชิง พอดีเป็นลูกของคนรู้จักหนะ” บอกสถานะของพ่อเด็กแบบเลี่ยงๆ ด้วยตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่า เขากับกิ่งใบอยู่ในสถานะไหนกัน แต่คำตอบนั้นทำให้คนที่กำลังเฝ้ามองบุตรชายอยู่บนเตียงหันกลับมามองเขาทันทีด้วยสายตาที่แปลความหมายไม่ได้

“เอ่อ ตาต้นเป็นไงบ้าง” การันถามอาการของเจ้าหนูอย่างเป็นห่วงถึงจะรู้ว่าปลอดภัยแล้วแต่ก็อดห่วงไม่ได้

“ก็แขนหัก แต่แกยังเด็กอยู่กระดูกจะซ่อมแซมตัวเองได้ในไม่ช้านี้แหละ ว่าแต่เราไปหาอะไรกินกันไหม อีกนานกว่าเด็กจะฟื้นจากยาสลบไม่เจอตั้งนานมีเรื่องจะคุยด้วยเยอะแยะเลย” หมอหนุ่มชวนคนที่เหลือบตาไปมองพ่อของเด็กที่ตอนนี้ทำเหมือนเขาไม่ได้อยู่ในห้องนี้ด้วยแล้วด้วยความรู้สึกน้อยใจ

“อืม ไปสิ” ตัดสินใจตอบออกไป เมื่อเห็นว่ากิ่งใบไม่หันมามองเขาเลย พูดคุยแต่กับกัณฑ์และน้องชายตัวเองเท่านั้น

“พี่กัณฑ์ครับ การ์ไปกินข้าวกับเพื่อนก่อนนะ แล้วเดี๋ยวโทรหา” บอกพี่ชายก่อนที่จะเดินตามเพื่อนออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้พ่อหม้ายหนุ่มได้แต่ปวดใจกับคำว่าคนรู้จักอยู่อย่างนั้น

“......... พี่กิ่งครับ เป็นอะไรครับเหม่อเชียว” ก้านใบทักพี่ชายที่นั่งไม่พูดไม่จาหลังจากการันออกไป

“ไม่เป็นไร ก้านกลับก่อนเถอะ พี่จะอยู่เฝ้าตาต้นเอง” เปลี่ยนเรื่องคุย เพราะตอนนี้สิ่งที่เขาควรคิดไม่ใช่เรื่องอื่นนอกจากความปลอดภัยของบุตรชายที่เขารักปานดวงใจ

“งั้นเดี๋ยวผมมาเปลี่ยนพี่พรุ่งนี้นะครับ”

“ไม่ต้องหรอกแค่เอาของใช้ที่จำเป็นของพี่มาก็พอ ส่วนเรื่องงานที่บริษัทก็ยกให้เราจัดการไปเลย พี่ขอลาพักจนกว่าต้นจะดีขึ้น แล้วก็บอกพ่อกับแม่ให้ด้วยว่าต้นไม่เป็นไรแล้ว”

“ครับ พี่ไม่ต้องห่วงนะ”

“อืม ฝากก้านด้วยนะกัณฑ์” เอ่ยบอกร่างสูงของอีกคนที่กำลังทำหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

“ไม่ต้องห่วงหรอก นายเองก็พักผ่อนบ้างละกัน อย่าลืมว่าตาต้นปลอดภัยแล้ว” ทิ้งท้ายก่อนจะเดินนำก้านใบออกไป

คนในห้องมองบุตรชายด้วยความรู้สึกสงสารที่ เด็กตัวเล็กๆแค่นี้ต้องผ่านการผ่าตัดที่เจ็บปวด ซึ่งผู้ใหญ่บางคนยังทนไม่ได้ และคิดเรื่องโน้นเรื่องนี้อยู่นานจนกระทั่งความคิดก็หยุดลงเมื่อได้ยินเสียงใครบางคนเปิดประตู

“เอ่อ พี่กัณฑ์กลับไปแล้วเหรอครับ” การันเอ่ยถามคนที่เมื่อเห็นเขาเข้ามาก็ทำเมินใส่อย่างกับเขาไม่มีตัวตน


“อืม กลับได้สักพักแล้วหละ” สายตาจ้องอยู่ที่ใบหน้าวีดเซียวของบุตรชาย

.................................................

................................................

...............................................

“ตาต้นยังไม่ฟื้นเหรอครับ” ร่างบางหาเรื่องชวนคุย

“หมอฉีดยานอนหลับให้” ตอบง่ายๆสั้นๆ ตอนนี้เขารู้สึกไม่อยากคุยอะไรกับคนตรงหน้าทั้งนั้น

“........................................” การันไม่รู้จะพูดอะไรอีกดี ปกติเขาก็ไม่ใช่คนช่างคุยอยู่แล้ว ยิ่งมาเจอกิ่งใบในแบบนี้เขายิ่งพูดไม่ออก

...........................................

..........................................

ในที่สุดสงครามแห่งความเงียบก็สิ้นสุดลง โดยที่ฝ่ายที่ทนไม่ได้ก่อนคือการัน

“เอ่อ ผมขอโทษนะครับที่แนะนำพี่กิ่งไปว่าเป็นคนรู้จัก” การันเอ่ยเสียงแผ่ว แต่ก็ทำให้คนที่นั่งหน้าตึงอยู่อารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง แต่ยังทำฟอร์ม

“ก็พี่เป็นแค่คนรู้จักของการ์จริงๆ นี่” ประชดลองใจอีกฝ่าย แล้วก็ได้ผลเมื่อการันรีบระล่ำระลักปฏิเสธ

“ไม่ใช่นะครับ คือพี่กิ่งเป็น เอ่อ” นั่นสิเป็นอะไรนะ แต่ว่าที่แน่ๆที่ไหนสักที่ในใจเขาบอกว่ากิ่งใบไม่ใช่แค่คนรู้จักธรรมดาๆคนหนึ่ง

“เป็นอะไร” อีกฝ่ายถามใจเย็น

ทำให้การันต้องคิดอยู่นานก่อนจะ ถามอีกฝ่ายกลับว่า

“แล้วถ้ามีคนถามพี่กิ่งว่าการ์เป็นอะไรกับพี่กิ่ง พี่กิ่งจะตอบว่าไงครับ” การันย้อนถามบ้าง

“ก็เป็นคนพิเศษนะสิ” อีกฝ่ายตอบโดยไม่ต้องคิด และคำตอบนั้นก็ทำให้การันหน้าแดงเถือกทีเดียว

“พี่ยังไม่คาดคั้นเอาคำตอบ ตอนนี้ก็ได้ เอาไว้การ์รู้ใจตัวเองเมื่อไหร่ ค่อยบอกพี่แล้วกัน” กิ่งใบเลิกคาดคั้น เพราะคิดไปคิดมาเขาก็ไม่น่าจะอารมณ์เสียกับแค่คำที่อีกฝ่ายใช้แนะนำเขาเสียหน่อย อาจเป็นเพราะวันนี้เขาผ่านเรื่องร้ายๆ มาก็ได้ ทำให้อารมณ์ไม่มั่นคงนัก

การันไม่ตอบอะไรนอกจากยิ้มน้อยๆ แล้วเดินมามองต้นกล้าที่บัดนี้แขนข้างซ้ายถูกพันด้วยผ้าสีขาวเกือบทั้งแขน

“ตาต้นคงเจ็บมาก” เอ่ยกับพ่อเด็กชายเบาๆ

“คงจะช่วยได้เยอะเลย ถ้าจะมีคนมาเล่านิทานให้ฟังก่อนนอนทุกคืนจนกว่าจะหาย” มองหน้าอีกฝ่ายอย่างขอความช่วยเหลือ

“แล้วทำไมพี่ไม่เล่าเองละครับ”

“พี่เล่าจนหมดไส้หมดพุงแล้ว การ์เล่าบ้างสิ ตาต้นนะติดใจนิทานของการ์น่าดูเลยนะ” ชักชวนอีกฝ่ายอย่างมีฉันเชิง

การันยิ้มน้อยๆ ก่อนจะบอกว่า “การ์จะพยายามครับ”

คำตอบนั้นทำให้ร่างสูงยิ้มออกมาอย่างยินดี ก่อนจะเตือนให้อีกฝ่ายรีบกลับบ้านเพราะวันนี้เขาไม่สามารถไปส่งได้เหมือนเคย
………………………………………………………………


ออฟไลน์ krappom

  • 人は誰でもそれぞれに悩みを抱えて生きる
  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1182/-23
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
«ตอบ #128 เมื่อ25-01-2013 17:12:46 »

ภาค 2 ตอนที่ 4

“สวัสดีครับ ผมมาทำฟันกับหมอการ์ครับ โทรนัดไว้แล้ว” ร่างสูงของกิ่งใบบอกพยาบาลหน้าเคาท์เตอร์เพื่อเข้ารับการตรวจสุขภาพฟันในเช้าวันหนึ่ง

“เชิญห้องหมายเลข 2 เลยค่ะ” หญิงสาวชี้มือไปยังทิศของห้องตรวจประจำของทันตแพทย์การัน

“สวัสดีครับคุณหมอ” ร่างสูงทักทายหมอหนุ่มที่อยู่ในชุดเสื้อกาวน์สีขาวปักอกเสื่อด้านซ้ายว่า ‘ทพ. การัน กัณฑราช’

“พี่กิ่ง” ร่างบางขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะหันไปอ่านแฟ้มคนไข้ เพื่อดูจุดประสงค์ของการรักษา เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมาตรวจฟันกับเขาเลย เพราะผ่านมาตั้งนานชายหนุ่มก็ไม่เคยมีวี่แววว่าจะมาทำฟัน มีแต่ส่งลูกชายกับลูกน้องมาเท่านั้น

“พี่มาตรวจฟันเฉยๆ” ร่างสูงตอบเสียเอง เมื่อเห็นว่าการันให้ความสนใจกับชาร์ตในมือเหลือเกิน

“อ้อ งั้นก็นอนลงเลยครับ”

“นอนตรงไหน” ร่างสูงแกล้งถามเหมือนไม่รู้ว่าเก้าอี้ที่ปรับระดับไว้เพียงตัวเดียวในห้องตรวจนี้มีไว้ให้คนไข้นอนอ้าปากเพื่อรับการตรวจรักษา

หมอหนุ่มทำตาโตใส่ ก่อนจะชี้มือเล็กๆไปที่เก้าอี้สำหรับตรวจเป็นเชิงบอกว่าตรงนี้

 “อ้อ นึกว่าต้องเข้าไปนอนในใจหมอการ์ซะแล้ว” กิ่งใบพึมพำเบาๆ แต่นั่นก็ทำให้คนหูดีอย่างการันได้ยิน แล้วตาโตนั้นก็เขวี้ยงค้อนอันเบ่อเร่อมาให้เขาแทบหลบไม่ทัน เห็นแล้วก็น่ารักดี นี่ถ้าไม่ติดว่ามีหน้ากากอนามัยปิดหน้าครึ่งล่างไว้ละก็จะเห็นนวลแก้มสีชมพูเรื่อๆอีกหนึ่งอย่างแน่นอน

“อ้าปากครับ” หมอฟันหนุ่มสั่งหลังจากที่ขยับเก้าอี้ทั้งของตัวเองและร่างสูงเรียบร้อยแล้ว และคนตัวโตก็ทำตามอย่างว่าง่าย

การันใช้เครื่องมือที่พยาบาลเตรียมไว้ให้ค่อยๆเช็คดูสภาพฟันของอีกฝ่ายแต่ละซี่อย่างใจเย็น ซี่ไหนที่เจ้าตัวสงสัยว่ามีปัญหาก็จะเปลี่ยนเครื่องมือแล้วเช็ดกับร่างสูงว่ามีความรู้สึกเป็นอย่างไรกับฟันซี่นั้นๆ ทำเรื่อยๆอย่างนั้นจนครบ 32 ซี่ แล้วจึงหยุดเพื่อจะสรุปอาการ โดยหารู้ไม่ว่าในขณะที่เขากำลังตรวจฟันอย่างตั้งอกตั้งใจนั้น คนไข้ของเขาเอาแต่จ้องเขาอย่างไม่วางตาเลยทีเดียว

“ฟันแข็งแรงดีครับ แต่ที่เคลือบฟันมีคราบบุหรี่จางๆอยู่”

“แล้วผมต้องทำยังไงละครับ คุณหมอ” ท้ายคำแกล้งเน้นเสียงเย้าอีกฝ่าย ‘เหมือนเล่นหมอกับคนไข้เลยแหะ’ ร่างสูงคิด

ทางฝ่ายทันตแพทย์หนุ่มเมื่อเจอคำพูดแบบนั้นทำเอาอึ้งไปพักใหญ่ ปกติก็ชินอยู่หรอกนะกับที่มีคนเรียกว่าคุณหมอเนี่ย แต่ออกจากปากอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแบบนั้นแล้วมันเขินๆยังไงไม่รู้ แถมยังจะคำแทนตัวที่ใช้ผิดไปนั้นอีก

“ว่าไงครับ ผมต้องทำยังไง” ส่งสายตาเชื่อมมาให้คุณหมอคู่กรณีที่นั่งก้มหน้างุดอยู่ และในที่สุดก็เอ่ยออกมาว่า

“พี่มีสองทางเลือกครับ ถ้าอยากจะให้ฟันขาวขึ้น อย่างแรก ฟอกฟัน อย่างที่สอง เลิกบุหรี่”

“แหม ถ้าผมเลิกบุหรี่ก็เหงาปากแย่ซิครับ” คนไข้หนุ่มแกล้งอุทธรณ์ ทำให้ตัวเองดูน่าสงสาร

“พี่ก็เคี้ยวหมากฝรั่งซิ สูบบุหรี่มันไม่ดีต่อสุขภาพ รู้มั๊ย” ท้ายประโยคก็เอ็ดคนตัวโตนิดๆ

“คุณหมอห่วงผมเหรอครับ” ยังเย้าไม่เลิก

“........................................”

“เอางี้ ผมจะพยายามเลิกก็ได้ แต่ถ้าผมเหงาปาก คุณหมอต้องช่วยผมนะครับ” กิ่งใบพูดต่อเสียเอง เมื่ออีกฝ่ายไม่ตอบคำถาม

“ช่วยยังไง” การันกำลังคิดถึงเรื่องการออกไปหาซื้อหมากฝรั่งรสนิโคตินก็พอดีกับอีกฝ่ายพูดสวนขึ้นมา

“ก็อย่างนี้ไง” พูดจบก็ค่อยๆรั้งหน้ากากอนามัยของคนในเครื่องแบบสีขาวลง มือหนายึดท้ายทอยสวยไว้มั่น แล้วโน้มตัวลงไปช้าๆ อาศัยช่วงเวลาที่การันกำลังงง ทาบริมฝีปากเจือกลิ่นบุหรี่นิดๆลงไปบดเบียดกับริมฝีปากบางเบาๆ เพื่อทักทายกลีบปากอิ่ม และเมื่อไม่มีอาการขัดขืน ร่างสูงก็ยิ่งได้ใจส่งปลายลิ้นหนาเข้าไปแตะกำแพงเหล็กจัดฟันของอีกฝ่ายที่ยังปิดแน่นอยู่ ไล้เลียไปมาชั่วขณะเจ้าของจึงยอมยอมอ้าปากรับปลายลิ้นของเขาในที่สุด กิ่งใบชิมปลายลิ้นหวานที่สงบนิ่งไปมาซ้ำๆอย่างติดใจ ดูท่าหมอหนุ่มจะตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเสียแล้ว

จุ๊บ คนตัวโตถอนริมฝีปากออก และจูบเบาๆที่มุมปากเล็กเป็นการสั่งลา และนั่นก็ทำให้การันรู้สึกตัวทันที หน้าขาวมีเลือดสูบฉีดจนแดงกล่ำ ดวงหน้าเล็กก้มลงมองพื้นไม่กล้าสบสายตาร้อนแรงคู่นั้น ส่วนในใจก็เฝ้าแต่ครุ่นคิดว่าเมื่อกี้เขาถูกจูบ ที่สำคัญทำไมเขายอมให้อีกฝ่ายจูบ แถมอ้าปากให้คนเจ้าเล่ห์ส่งลิ้นเข้ามาอีกต่างหาก นี่เขาทำเรื่องน่าอายไปได้อย่างไร

“หวานมากครับหมอ ถ้ารู้ว่าหวานขนาดนี้ผมจะไม่ปล่อยให้ตัวเองต้องรอนานขนาดนี้เลย” กระซิบข้างหูเล็กที่แดงเถือกจากการกระทำเมื่อครู่

 “อะ ออกไปได้แล้ว ตรวจฟันเสร็จแล้ว” การันบอกโดยไม่ยอมสบตา

“อย่าลืมนะครับ ถ้าผมเหงาปากเมื่อไหร่ คุณหมอต้องช่วยผมอีกนะครับ” พูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องตรวจไปด้วยความสุข

ทางฝ่ายการันนั้น เมื่อกิ่งใบออกจากห้องตรวจไปแล้ว เขาถึงกับฟุบหน้าลงบนโต๊ะ เพื่อดับความอายของตัวเอง มือเล็กๆลูบริมฝีปากไปมาอย่างไม่รู้ว่าจะทำอะไรดีกว่านั้น ต้องใช้เวลาอยู่นานกว่าจะทำใจให้ทำงานต่อไปได้ แต่ถึงยังไงรอยจูบที่อ่อนหวานก็ยังคงอวลอยู่ในปลายลิ้นตลอดเวลา แม้อยากจะลืมก็ลืมไม่ลง อานุภาพของจูบช่างร้ายแรงจริงหนอ
..............................................................................................

ตกเย็นของวันนั้นการันออกมาทานข้าวกับเพื่อนซี้ที่ร้านแห่งหนึ่ง

“การ์ การ์ เฮ้ นายเหม่ออะไรหนะ” น้ำข้าวเพื่อนสมัยเรียนมัธยมถามขึ้นเมื่อเพื่อนตัวเองที่เอาแต่เหม่อ

“ว่าไงนะ” การันที่พึ่งได้สติเอ่ยขึ้น

“เราถามว่าเป็นอะไร”

“ก็คิดอะไรเรื่อยเปื่อยนะ”

“นั่นแน้ คิดอะไรบอกมานะ ทำไมต้องหน้าแดงด้วย”

“ไม่มีอะไรจริงๆ” การันแสร้งหยิบแก้วน้ำขึ้นจิบเพื่อหลบตาเพื่อน แต่การกระทำนี้ยิ่งเป็นการบ่งบอกให้ภัสกรรู้ว่าเพื่อนตนต้องมีอะไรบางอย่าง

“เราไม่เชื่อ” อีกฝ่ายบอกตามที่คิด “บอกหน่อยนะรับรองว่ารู้แล้วไม่บอกต่อ น่า นะ เราอยากรู้”

“.......................................”

“น่า นะ” ทำสายตาอยากรู้อยากเห็น

“ก็ คือ เอ่อ เมื่อเช้าเราโดนพี่กิ่งจูบ” พูดแล้วก็ต้องรับเอามือปิดหน้า เหมือนเด็กที่ทำผิดแล้วไม่อยากโดนซัก

“ฮ้า นายคืบหน้าไปขนาดนั้นแล้วเหรอ ว้าว เจ๋งเป็นบ้าเลย” คนพูดยิ้มจนตาหยีอย่างแสดงว่าการันนั้นมีเรื่องดีๆเกิดขึ้นจริง

“แล้ว นอกจากนั้นหละ” เพื่อนซี้ยังซักไซร้ต่อ ก็เรื่องของเพื่อนก็เหมือนเรื่องของตัวเองนี่นา

“ก็โทรมาตอนเช้ากับก่อนนอนทุกวัน แล้วก็ส่งพนักงานที่บริษัทให้มาทำฟันกับเราวันละคน บอกว่าเป็นสวัสดิการของบริษัท”
“โห เจ๋งจริงๆ พี่กิ่งเนี่ย ดูแล้วไม่น่าทำตัวโรแมนติกได้ขนาดนี้ได้เลยนะ” คนพูดทำหน้าครุ่นคิด

“ทำยังกับรู้จักเขาดี” การันแซวเพื่อนบ้าง

“อ้าว ว่าไม่รู้จักได้ไง ชื่อนี้ได้ยินมาเป็นสิบปีแล้ว ใครน้าที่ชอบมาเล่าเรื่องเขาให้เราฟัง”
 “พอเลย ว่าแต่หนึ่งเป็นไงบ้าง” การันรีบเปลี่ยนเรื่องคุยโดยการเอ่ยถามแฟนของเพื่อนบ้าง

“ซื้อบื้อไม่มีใครเกิน” น้ำข้าวหรือนายภัสกรตอบยิ้มๆ “นี่นายอยากรู้ความรู้สึกของพี่กิ่งไหมละ เรามีวิธีเด็ดๆ รับรองคิดอะไรอยู่เป็นต้องรีบพูดออกมาหมดเลย เราลองมาแล้ว ขนาดเจ้าทึ่มหนึ่งยังรู้ตัวเลย คิดดูว่าได้ผลขนาดไหน” หน้าใสกล่าวตาเป็นประกาย เมื่อนึกถึงสารพัดแผนการที่ตนงัดออกมาใช้เพื่อให้คนรักยอมบอกความรู้สึก

“ไม่เอาหรอก สงสารหนึ่งจะตาย นายก็แกล้งเขาได้ทุกวัน แล้วที่สำคัญเราไม่จำเป็นต้องใช้วิธีนาย พี่กิ่งก็พูดอะไรเลี่ยนๆให้ฟังออกบ่อยไป” บุคคลที่สามนามว่า ‘หนึ่งหรือนายเอกมล’ ที่ทั้งสองกล่าวถึงก็คือแฟนหนุ่มของภัสกร ที่กว่าน้ำข้าวจะทำให้อีกฝ่ายบอกรักได้ก็แทบถอดใจ

“แผนเวริค์นะจะบอกให้” ยังเสนอไม่เลิก “นี่จะทำให้ดู” ว่าแล้วก็กดโทรศัพท์ไปหาคนรักทันที รออยู่ชั่วอึดใจปลายสายก็รับโทรศัพท์

“หนึ่งมารับชั้นหน่อยสิ พอดีรถเสีย” ออกคำสั่งกับคนรักทันที

“............................................”

“ห๋า มาตอนนี้ไม่ได้เหรอ มีอะไรสำคัญกว่าชั้นอีกหรือไง” คิ้วเรียวเริ่มขมวดมุ่นเมื่อไม่ได้ดั่งใจ

“..........................................”

“ก็ได้ ถ้านายไม่มา ชั้นจะอาศัยรถหนุ่มๆแถวนี้ไป แต่ว่าเขาจะพาชั้นไปไหนไม่รู้ด้วยนะ เอาหละให้เวลา 30 นาที ชั้นอยู่ที่ร้าน XXX”

ภัสกรกดวางสายก่อนจะขยิบตาให้เพื่อนรักที่นั่งทำหน้างงว่า ทำไมเพื่อนเขาถึงได้กล้าอำอีกฝ่ายขนาดนั้น

“ข้าว เราว่ามันไม่ดีนา หนึ่งติดงานอยู่ไม่ใช่เหรอ”

คนถูกถามส่ายหน้าไปมา ก่อนจะบอกว่า “งานก็มีอยู่หรอก แต่ไม่สำคัญขนาดนั้นเสียหน่อย เพราะถ้าเขามีงานด่วนจริง เจ้าทึ่มหนึ่งจะปิดโทรศัพท์หนีเรา โทรยังไงก็ไม่ติดหรอก” ภัสกรบอกนิสัยของคนรักให้เพื่อนฟังอย่างอารมณ์ดี

“แล้วเราก็ไม่ได้โกหกเสียหน่อย ถ้าเขาไม่มา เราก็ให้การ์ไปส่งไง” ส่งยิ้มขอความช่วยเหลือมาให้

“รถนายหละ” การันย้อนถาม

“เข้าศูนย์ครับผม” ก่อนมาเจอเพื่อนนี้เองที่เขาเอารถเข้าไปเช็คสภาพตามกำหนด ทำให้ต้องนั่งแท็กซี่มาแทน “มาเข้าเรื่องพี่กิ่งต่อดีกว่า” ภัสกรเปลี่ยนเรื่องคุย เพราะนึกขึ้นได้ว่ายังคุยเรื่องนี้ไม่จบ

“ไม่มีอะไรจะคุยแล้ว” การันเฉไฉ

“มีสิ นายคิดว่าจะทำยังไงต่อไป” น้ำข้าวดักคอเพื่อน

“ก็ ไม่รู้สิ บอกตรงๆว่า ลึกๆแล้วเรากลัว”

“กลัวอะไร” คนที่กำลังจิบน้ำอยู่ถามทันที

“ก็พี่เขาเคยแต่งงานแล้วก็มีลูก ถ้าลูกเขารู้ว่าพ่อหาพ่อใหม่ให้ แทนที่จะมีแม่ใหม่อย่างคนอื่นเขา เด็กจะคิดยังไง” การันยอมเปิดเผยสิ่งที่ยังค้างคาในใจในที่สุด

“โธ่เอ้ย เรื่องจิบจ้อย ตอนนี้แกยังเด็กพูดยังไงก็ไม่รู้เรื่องหรอก นายกับพี่กิ่งค่อยๆ อธิบายไปเดี๋ยวแกก็เข้าใจเองนะแหละ ความรักนะต้องมีเองถึงจะรู้” มือเล็กบางแตะไหล่เพื่อนเบาๆอย่างให้กำลังใจ “ถามใจนายเถอะว่าคิดยังไงกับเขา”

“ขอบใจนะ” การันขอบใจในการให้กำลังใจนั้น แต่มาคิดดูอีกทีเขาคิดมากเกินไปหรือเปล่า เพราะตอนนี้เขากับพ่อของเด็กชายต้นกล้ายังไม่ได้คบกันเลย

“ไม่เป็นไร มีอะไรให้เราช่วยก็บอก” เพื่อนซี้ขยิบตาเจ้าเล่ห์ให้อีกหนึ่งรอบ การันยิ้มให้กับความเอื้อเฟื้อของเพื่อน แต่เขาคงรับไว้ ไม่ได้ เพราะแผนเพื่อนแต่ละแผนเปลืองตัวทั้งนั้น ยังสงสัยว่าถ้าเขาเป็นผู้หญิงและทำตามที่อีกฝ่ายบอกป่านนี้เขาคงท้องไปแล้ว และในขณะที่การันคิดอะไรเพลินๆนั้นก็ได้ยินเสียงเพื่อนรักเรียกใครบางคนอยู่ แถมยังกวักมือไหวๆอีกต่างหาก ทำให้เขาต้องมองตามและก็เป็นอย่างที่คิด คนที่วิ่งกระหืดกระหอบมาไม่ใช่ใครอื่น นายเอกกมลคนซื่อของน้ำข้าวนั่นเอง

“ฉิวเฉียด” ภัสกรบอกคนที่มีเหงื่อเต็มหน้า เพราะความรีบร้อน พลางดูนาฬิกาเรือนสวยที่อีกฝ่ายซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดไปด้วย

คนที่พึ่งมาถึงก้มจูบขมับอีกฝ่ายเป็นการทักทาย ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้มานั่ง แล้วหยิบแก้วเครื่องดื่มของคนรักขึ้นมาดื่มอึกใหญ่อย่างกระหาย

“หวัดดีการ์ ไม่เจอตั้งนาน ยังไม่ถอดเหล็กอีกเหรอ” เอกมลทักเพื่อนสนิทของคนรัก รวมไปถึงเหล็กจัดฟันที่เจ้าตัวใส่มาหลายปี หลังจากทุเลาความกระหายไปบ้างแล้ว

“ก็เกือบแล้วหละ อีกไม่กี่เดือน” การันยิ้มให้คนตัวโตที่หยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อตามใบหน้าและลำคออย่างสงสาร เพื่อนเขานี่แสบจริงทำให้คนรักหัวปั่นทุกที

“ร้อนมากเหรอหนึ่ง” น้ำข้าวถามคนรัก

“อือ รถติดมาเลยแถมไม่มีที่จอดรถด้วย เนี่ยต้องไปจอดอีกถนนหนึ่งแล้วเดินมา”

“น่าสงสารจัง” ภัสกรแกล้งทำเสียงอ่อน เหมือนจะสงสารอีกฝ่ายจริงๆ แต่นี่คือการเอาคืนที่เอกกมลแอบไปปาร์ตี้สละโสดแล้วไม่ชวนเขาเมื่อคืนก่อน

“กลับไปจะนวดให้นะ ตรงไหนเมื่อยมากจะบริการเป็นพิเศษ” ทำตาเป็นประกายจนบุคคลที่สามเขินแทน

“พวกนายคุยอะไรกันอยู่เนี่ย” การันรีบดักคอ ก่อนบทสนทนาจะล่อแหลมขึ้นเรื่อยๆ

“เอ๊า พวกชั้นคุยกัน นายจะอายทำไม” น้ำข้าวแซวเพื่อนที่ผิวแก้มเริ่มซับสีเลือด

“พอแล้ว พอแล้ว ชั้นกลับบ้านก่อนหละคุณพ่อคุณแม่รอแย่แล้ว”

“รีบกลับไปรอโทรศัพท์ใครหรือเปล่า” เพื่อนรักยังไม่วายเอ่ยแซว

“นายก็อย่ามัวแต่มาแซวฉันอยู่เลย รีบกลับไปทำงานเถอะ ชั้นยังไม่เคยเห็นนายทำงานเลย บริษัทอยู่ได้ไง” การันตั้งข้อสงสัย เพราะตั้งแต่ต่างคนต่างแยกย้ายไปทำงานตามหน้าที่ของตัว เขายังไม่เคยเห็นเพื่อนรักทำงานเลย แต่ลึกๆแล้วเขารู้ดีว่าที่บริษัทของหมอนี่เจริญก้าวหน้ามาตลอด เพราะความความอัจฉริยะของเจ้าตัว ภัสกรเรียนเก่งและทันคนมาตั้งแต่ไหนแต่ไร กอปรกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูดี ทำให้ร่างบางไม่ต้องพยายามอะไรก็มักจะมีคนมาเสนอความช่วยเหลือให้เสมอ

“Ok. เจอกันวันหลังนะ แล้วถ้ามีอะไรคืบหน้าก็บอกเราด้วยนะ”

“อืม ไปหละ ไปนะหนึ่ง” ท้ายประโยคหันไปลาคนที่นั่งส่งยิ้มแสดงความเห็นใจมาให้

“บาย บาย” สองเสียงตอบพร้อมกัน

และเมื่อลับหลังเพื่อนรักแล้ว การันก็คิดถึงเรื่องที่เพื่อนเตือนมาว่า ให้ถามใจตัวเอง ‘นั่นสินะ เขาคิดยังไงนั่นหละที่สำคัญ’

.........................................................................

เวลาประมาณ 22.00 น การันที่พึ่งเข้านอนไม่นานต้องตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเตือนจากมือถือว่ามีข้อความใหม่ ร่างบางยิ้มมุมปากน้อยๆก่อนจะเปิดไฟหัวเตียงอ่านข้อความบนมือถือ โดยทราบดีว่าเจ้าของข้อความคือใคร
+++++++++++++++++++++
Someone love one
Someone love two
But I love one
The one is you
.+++++++++++++++++++++
<Good night and see me in your dream>

พี่กิ่ง

การันอ่านข้อความไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ‘คนบ้า ทำตัวเป็นวัยรุ่นไปได้’ มือเล็กกดปิดเครื่องมือสื่อสารเสีย เพราะถึงเวลานอนแล้ว มิน่าหละเขาถึงยังนอนไม่หลับเสียที แถมยังไม่ปิดมือถือก็เพราะรอข้อความเลี่ยนๆอยู่นี่เอง หมอหนุ่มนอนมองเพดานด้วยใบหน้าที่แดงเรื่อๆอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปิดไฟนอน ไม่รู้ว่าคืนนี้เขาจะเจอใครในฝันหรือเปล่า

..............................................................................

เช้าวันที่ 2 ของการนอนโรงพยาบาลของเด็กชายต้นกล้า ค่อนข้างอึกทึกเพราะมีญาติของเด็กชายมาเยี่ยมแต่เช้าตรู่

“เป็นไงครับคนเก่ง หิวมั๊ย อาเอาไอศกรีมของโปรดมาฝากด้วยนะ” ก้านใบถามหลานชายตัวน้อยที่นอนลืมตากลมโตมองเขาอยู่อย่างงุนงง และดูเหมือนว่าเด็กชายจะยังจำเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ค่อยได้

“ต้นแขนหัก เพราะไปช่วยลูกนกไง จำได้ไม๊ครับ” ร่างบางลูบศรีสะทุยเบาๆ

“แล้วนกละครับ” เจ้าหนูที่นอนแขนหักอยู่บนเตียงยังมีแก่ใจถามถึงนกตัวต้นเหตุ

“ครูปานวาดเขาเอาขึ้นไปคืนให้แม่มันที่รังแล้วละครับ”

“ดีจัง” เด็กชายว่าอย่างนั้นแล้วก็ขยับตัวไปมา แต่ทำได้ไม่มากเพราะความเจ็บและเฝือกสีขาวที่ดามแขนตัวเองอยู่

“คุณพ่อละครับ” เด็กชายถามหาพ่อ เพระตั้งแต่ตื่นขึ้นมาก็ยังไม่เจอหน้าผู้เป็นบิดาเลย

“คุณพ่อไปคุยกับคุณหมอครับ เดี๋ยวก็มา” ก้านใบปลอบหลานชาย

“อาก้านครับต้นปวดฉี่” มือเล็กอูมข้างที่ไม่ดามเฝือกกุมเป้ากางเกงผู้ป่วยที่ตนสวมอยู่ไปด้วย เพื่อยืนยันกับคุณอาว่าอยากไปเข้าห้องน้ำจริงๆ

“เดี๋ยวอาพาไปครับ” ผู้มีศักดิ์เป็นอาแท้ๆ ของเจ้าหนูค่อยๆ พยุงหลายชายขึ้นมาเพื่อจะพาเข้าห้องน้ำ แต่ยังไม่ถึงไหนประตูห้องพิเศษก็เปิดขึ้นพร้อมกับร่างสูงของกิ่งใบผู้เป็นพี่ชายเดินเข้ามาเสียก่อน

“กำลังจะพาตาต้นเข้าห้องน้ำพอดีครับพี่กิ่ง” ร่างบางรายงานพี่ชาย

“เดี๋ยวพี่จัดการเอง ก้านไปทำงานเถอะวันนี้มีประชุมสำคัญตอนเช้าด้วย เดี๋ยวไม่ทัน” ผู้เป็นพี่เอ่ยเตือนก่อนจะอุ้มบุตรชายจากทางด้านหลังเพื่อระวังไม่ให้โดนแขนที่เข้าเฝือกอยู่ของลูกชายตัวน้อยเดินเข้าห้องน้ำไป

“งั้นผมไปนะครับพี่” ก้านใบบอกพี่ชายที่กำลังจัดแจงให้ต้นกล้าให้ฉี่ได้ถนัด

“อือ ขับรถระวังหละ” บอกเสร็จก็ย่อตัวลงด้านหลังเจ้าหนูแล้วใช้มือใหญ่ของตัวเองประคองต้นกล้าน้อยขึ้นมาเพื่อช่วยบังคับทิศทางให้ ในใจก็อดปลื้มกับขนาดของเจ้าน้องชายของลูกที่ได้รับจากเขาไปเต็มๆไม่ได้

“ฉี่เลยลูก” บอกเบาๆ ข้างๆ หูเล็ก

ไม่นานนักต้นกล้าก็ทำธุระเสร็จด้วยความช่วยเหลือของบิดา กิ่งใบล้างมือที่อ่างล้างหน้าก่อนจะอุ้มลูกออกมาจากห้องน้ำ แล้วก็พบว่ามีอาของเจ้าหนูอีกคนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“อาการ์” ต้นกล้านั่นเองที่ร้องเรียกผู้มาใหม่ด้วยความยินดี
“อรุณสวัสดิ์ครับคนเก่ง เจ็บมากมั๊ย” การันเอ่ยทักเจ้าตัวเล็กพร้อมกับกระเช้าของเยี่ยมอันใหญ่ ที่มีสารพัดของบำรุงอยู่ในนั้น

“เจ็บคับ เจ็บตรงนี้” นิ้วเล็กๆ ชี้ที่เฝือกของตัวเอง

“ให้อาหมอช่วยมั๊ย” คนถามไม่ใช่อาหมอของเจ้าหนู แต่เป็นผู้เป็นพ่อที่นั่งยิ้มไม่หุบเมื่อเห็นการันมาแต่เช้า

“ช่วยยังไงครับ” ต้นกล้าถามพ่อตาแป๋ว

“ก็ให้อาหมอจุ๊บเฝือกให้ไง แล้วให้พ่อจุ๊บซ้ำรับรองหายสนิท” ร่างสูงเริ่มใช้ลูกชายในการทำคะแนนอีกครั้ง

“จริงเหรอคับอาหมอ” ต้นกล้าหันไปขอความเห็นจากการัน ที่ทำหน้าปั้นยากอยู่

“เอ่อ.......” สบตาร่างสูงอย่างฝากไว้ก่อน เพราะรู้ดีว่าการเจ็บปวดทางร่างกายนั้น ส่วนหนึ่งมาจากจิตใจ ถ้าเขาปฏิเสธเจ้าหนูไป เด็กชายต้องรู้สึกฝังใจและจะยิ่งเจ็บมากขึ้นแน่นอน

“เอ อาหมอไม่แน่ใจนะ ไหนลองดูสิ” ร่างบางของการันก้าวมาที่เตียงคนไข้ที่ต้นกล้านอนอยู่ แล้วก้มลงสัมผัสเฝือกขาวด้วยริมฝีปากเบาๆ และทันทีที่เขาถอนริมฝีปากออก กิ่งใบก็ก้มตัวลงสัมผัสบริเวณที่อีกฝ่ายพึ่งผละออกทันที

“ความเจ็บปวดจงหายไป เพี้ยง”

“หายเจ็บแล้วคับพ่อ” ต้นกล้าตะโกนบอกพ่ออย่างดีใจ และมองการันด้วยความรู้สึกยินดี

ทางฝ่ายการันนั้นรู้ดีว่าที่ต้นกล้าหายเจ็บไม่ใช่เพราะมนต์ของพ่อหรือการจุ๊บเฝือกอะไรทั้งนั้น แต่เป็นเพราะความปีติยินดีที่เจ้าหนูมีต่างหากที่ทำให้อะดรีนาครีนหลั่งออกมาช่วยลดความเจ็บปวด แต่ถึงกระนั้นก็ยังอดดีใจด้วยไม่ได้

“เหรอคับ งั้นอาหมอไปทำงานก่อนนะ” เดินมาจูบกลุ่มผมนิ่มของหลานชายตัวน้อยเบาๆ

และอีกครั้งที่กิ่งใบก้มตัวลงไปสัมผัสบริเวณเดียวกันกับหมอหนุ่ม ทำให้การันตระหนักได้ว่าตัวเองจูบกับอีกฝ่ายทางอ้อม และรู้ด้วยว่าฝ่ายนั้นจงใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

“อาหมอมาหาต้นใหม่นะคับ ต้นจะรอ” เด็กชายอ้อนการันอีกครั้ง

หมอหนุ่มยิ้มให้น้อยๆก่อนจะเดินออกไปโดยมีผู้เป็นพ่อของเด็กชายต้นกล้าเดินออกมาส่ง

“ขอบใจมากนะการ์”

“ไม่เป็นไรครับ พี่ก็ต้องรักษาสุขภาพนะครับ ล้มป่วยไปอีกคนจะแย่” บอกด้วยใบหน้าที่ซ่อนความรู้สึกบางอย่าง

กิ่งใบไม่ตอบได้แต่ยิ้มบางๆให้ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องพักบุตรชายไป เมื่อเห็นว่าการันเดินออกนอกตึกไปแล้วด้วยหัวใจเปี่ยมสุข ตั้งแต่การันกลับเข้ามาในชีวิตเขาอีกครั้งชายหนุ่มก็มีความสุขขึ้นมาก ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะคิดเหมือนกันกับเขาหรือเปล่า แต่ก็อดคาดหวังไม่ได้ ถ้าเขาไม่มีใจให้บ้าง คงไม่ขยันหน้าแดงทุกครั้งที่ถูกจีบหรอกมั้ง
……………………………………………………..

ออฟไลน์ krappom

  • 人は誰でもそれぞれに悩みを抱えて生きる
  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1182/-23
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
«ตอบ #129 เมื่อ25-01-2013 17:15:49 »

ภาค 2 ตอนที่ 5

บ่ายวันที่สามที่ต้นกล้านอนพักฟื้นที่โรงพยาบาล ที่ห้องของเจ้าหนูเต็มไปด้วยกระเช้าของฝากมากมาย ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นอดีตกิ๊กเก่าของกิ่งใบ ถึงแม้เจ้าตัวจะเลิกเจ้าชู้มานานแล้วตั้งแต่ได้พบกับการัน แต่ทว่าก็ยังคงความมีเสน่ห์เอาไว้ได้อย่างเหลือล้น

“กิ่งขา คุณใจร้ายจัง หลานวิเข้าโรงพยาบาลทั้งคนไม่บอกกล่าวกันบ้างเลยนะคะ แถมหมู่นี้ก็ไม่ยอมมาหาซะด้วย” หญิงสาวในชุดเสื้อรัดรูปฉอเลาะคนที่นั่งหน้าเฉยอยู่

“พอดีผมยุ่งๆนะ ก็เลยลืมไป ขอโทษที”

“ยกโทษให้ก็ได้ค่ะ ถ้าคุณสัญญาว่าจะไปทานข้าวเย็นกับวิ”

ชายหนุ่มยิ้มบางๆ กับการไม่รู้กาลเทศะของเจ้าหล่อน

“ลูกผมไม่สบาย เห็นทีผมคงห่างแกไม่ได้” พลางมองร่างเล็กที่หลับสนิทอยู่บนเตียงสี่เหลี่ยมสีขาว

“แหม คุณก็หาข้ออ้างอยู่เรื่อยเลย” หญิงสาวแกล้งทำเป็นงอน ซึ่งอาจจะดูน่ารักสำหรับเขาเมื่อก่อน แต่ในตอนนี้เขาเจอคนน่ารักที่ไม่ว่าทำอะไรเขาก็รักอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงเฉยๆ กับอาการแบบนี้ของหญิงสาว ออกจะรำคาญด้วยซ้ำ

“กิ่งค่ะ กิ่งงงงงงงงงง” เจ้าหล่อนเรียกเสียงดังขึ้น เมื่อเจ้าของชื่อเอาแต่อมยิ้มที่ดูก็รู้ว่าไม่ได้มีไว้ให้หล่อน แถมอาการใจลอยนั่นก็ทำให้หงุดหงิดอย่างประหลาด

“คุณคิดอะไรอยู่ค่ะ วิเรียกตั้งนานก็ไม่ได้ยิน”

“ก็คิดอะไรเรื่อยเปื่อย” ชายหนุ่มตอบเรียบๆและก็ต้องประหลาดใจเมื่อร่างอวบอัดในเสื้อผ้ารัดรูปขยับเข้ามานั่งใกล้เขาจนชิด หรือถ้าจะให้ถูกก็คือเจ้าหล่อนขึ้นมานั่งบนตักเขามากกว่า

“คุณจะทำอะไรวิ ที่นี่โรงพยาบาลนะ แล้วอีกอย่างผมก็บอกคุณแล้วว่าผมเจอคนที่ใช่สำหรับผมแล้วไง” กิ่งใบปรามเสียงดุมือก็คอยดึงแขนอีกฝ่ายออกจากตัวไปด้วย

“แหม คืนนี้เราออกไปข้างนอกกันนะคะ วิคิดถึง............คุณเหลือเกิน คุณวิเศษที่สุดเลย” วิภาดากระซิบถ้อยคำน่าอายออกมาข้างใบหูของคนที่เริ่มหงุดหงิด ที่อีกฝ่ายไม่คำนึงถึงเวลาและสถานที่เลยสักนิด จริงอยู่ว่าทั้งเขาและหล่อนมีความสัมพันธ์ทางกายกัน แต่ก็เป็นการสนองตอบความต้องการตามธรรมชาติเท่านั้น

“วิ ผมบอกว่า....”

“เอ่อ ขอโทษครับ” เสียงขอโทษมาพร้อมกับเสียงเปิดประตูที่เจ้าของสียงไม่ได้เคาะก่อน เนื่องจากเจ้าตัวถือของเต็มมือจึงอาศัยเอาตัวดันประตูออกแล้วกะว่าจะขอโทษที่เสียมารยาททีหลัง ไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพฉากรักเข้าพอดี

“การ์” กิ่งใบขานชื่ออีกฝ่ายเบาๆ ในใจเริ่มร้อนรนกลัวว่าคนที่พึ่งเข้ามาจะเข้าใจผิด

“คือ ผมเอาของเยี่ยมมาให้ตาต้นครับ วางไว้ตรงนี้นะครับ” พูดจบก็เอาของมากมายเต็มมือไปวางไว้ที่โต๊ะข้างๆเตียงคนป่วย ก่อนจะขอตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ยังความหงุดหงิดให้กับคนที่นั่งอึ้งทำอะไรไม่ถูกอยู่พักใหญ่

“วิ ผมจะบอกคุณเป็นครั้งสุดท้ายนะว่า เราจะไม่เกี่ยวข้องกันแบบนั้นอีก”

“แต่...” หญิงสาวกำลังจะเอ่ยคัดค้าน แต่ชายหนุ่มก็แทรกขึ้นมาก่อน

“ไม่มีแต่คุณกลับไปได้แล้ว” ชายหนุ่มออกคำสั่งเสียงเด็ดขาด ก่อนที่จะไปตามพยาบาลมาอยู่เป็นเพื่อนลูก แล้ววิ่งตามการันไปทันที

ชายหนุ่มวิ่งตามทางเดินมาได้สักพักก็เห็นร่างเล็กคุ้นตา ยืนอยู่ตรงหน้าลิฟท์ แต่ก่อนที่เขาจะเข้าถึงตัวอีกฝ่าย ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดเสื้อกาวน์สีขาวเข้าไปทักร่างเล็กตัดหน้าเขาเสียแล้ว ทั้งคู่คุยกันด้วยท่าทียิ้มแย้มก่อนที่คนตัวโตกว่าจะโอบไหล่บางของการันแล้วพาหายเข้าไปในลิฟท์ และไวเท่าความคิดขายาวๆของกิ่งใบพาตัวเองแทรกตัวเข้ามาในลิฟท์ตัวนั้นได้ทันท่วงที ยังความประหลาดใจมาให้คนที่ยืนอยู่ก่อนแล้วเล็กน้อย

“สวัสดีครับคุณหมอ” กิ่งใบพูดทักทายนายแพทย์อมร แพทย์ที่เป็นเจ้าของไข้ของบุตรชาย

“ครับ ผมว่าจะไปเยี่ยมต้นกล้า พอดีเจอเพื่อนก็เลยว่าจะไปหาอะไรเย็นๆ ทานกันก่อน คุณจะไปด้วยหรือเปล่าครับ”

“แน่นอนครับ กิ่งใบยิ้มน้อยๆให้อีกคนที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ในลิฟท์ตัวเดียวกัน

“ผมว่ากาแฟที่ร้านฉันล่างของโรงพยาบาลก็ใช้ได้ทีเดียวนะครับ” กิ่งใบเสนอ แล้วก็ต้องหงุดหงิดอีกครั้งที่ อมรไม่ตอบคำถามเขาแต่กลับใช้หลังมืออังหน้าผากเจ้าของหัวใจเขาอย่างถือวิสาสะ

“เป็นไรหรือเปล่าการ์ หน้าซีดเชียว”

“ไม่เป็นไร การันเบี่ยงศีรษะออกอย่างสุภาพเมื่อแอบมองเห็นสายตาของบุคคลที่สาม

“เราแค่เพลียๆ” ตอบเพื่อนให้หายกังวล อันที่จริงเขาแค่ปั่นป่วนในใจเล็กน้อยเท่านั้น เท่านั้นจริงๆ การันบอกตัวเอง

“สงสัยหมอการ์จะไม่อยากไปดื่มกาแฟแล้วมั้งครับ” กิ่งใบประชด เขาเริ่มหงุดหงิดขึ้นเรื่อยๆที่อีกฝ่ายทำเหมือนเขาไม่มีตัวตน แถมท่าทีที่สนิทสนมนั่นอีก เห็นแล้วให้เดือดในใจปุดๆ

“มอน เราขอตัวดีกว่าวันนี้ เราต้องรีบกลับไปคลินิก” การันหันไปบอกเพื่อน เมื่อเริ่มรู้สึกอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ จากสายตาที่ร่างสูงใหญ่มองมา และท่าทีของอมรที่เกาะแกะเขาเกินเหตุ

“งั้นเราไปส่งนะ” อมรรีบเสนอตัวทันที “ต่อไปเราจะได้ไปหาการ์ถูกไง” พร้อมกับจับมือเล็กขึ้นมากุมไว้อย่างขอร้องโดยไม และการกระทำนั่นเองทำให้กิ่งใบตัดสินใจได้ในที่สุด

“พอดีหมอการ์จะกลับกับผมครับ เชิญคุณหมอไปตรวจลูกชายผมด้วย ไม่งั้นผมจะเขียนจดหมายร้องเรียนว่าคุณหมอเห็นคนอื่นสำคัญกว่าคนไข้” กิ่งใบทิ้งท้ายก่อนจะดึงมือเล็กออกมาจากลิฟต์เมื่อถึงฉันล่างบริเวณลานจอดรถของโรงพยาบาล

“พี่กิ่ง ปล่อยนะ” การันพยายามรั้งตัวเองไว้ไม่ไห้ปลิวไปตามแรงดึงมหาศาล

“ถ้าปล่อยแล้วจะให้มันไปส่งใช่มั๊ย” กิ่งใบหันมาถามเสียงเย็น

“การ์จะให้ใครไปส่งที่ไหน ก็ไม่ใช่เรื่องของพี่” การันตะโกนเสียงดังเมื่ออารมณ์น้อยใจตีรวนขึ้นมาจนเจ็บไปทั้งอก เมื่อนึกถึงภาพในห้องของต้นกล้าเมื่อครู่ใหญ่ๆ ที่ผ่านมา

“ไม่เกี่ยวงั้นเหรอ งั้นใครกันที่หึงพี่จนจะร้องไห้แบบนี้” การันพูดด้วยเสียงที่อ่อนโยนขึ้น เมื่อเห็นตาวาวๆ และปลายจมูกโด่งมีสีแดงเรื่อ มือใหญ่ถูกเจ้าของยกขึ้นมาลูบไล้แก้มเนียนเบาๆ อย่างปลอบประโลม

“ใครร้อง อย่ามาตู่” การันพยายามบังคับเสียงตัวเองไม่ให้สั่น ไม่ว่าเมื่อไหร่คนคนนี้ก็มีอิทธิพลกับเขาเสมอ

“ใครกันน้า ชายหนุ่มหยอกเย้าอย่างอารมณ์ดี” เมื่อคลายความหงุดหงิดไปบ้างแล้ว

การันพยายามดึงมือออกสุดแรงเพราะต้องการที่จะไปให้พ้นๆ จากคนเจ้าเล่ห์คนนี้ แต่ด้วยความที่ไม่ทันระวังขาเจ้ากรรมดันไปสะดุดกับอะไรบางอย่างที่พื้นจนเขาเสียหลักล้มลงไปปะทะกระโปรงรถอย่างจัง ทำให้คนที่ดึงมือเขาไว้อยู่ต้องล้มตามลงมา กลายเป็นว่าตอนนี้เขาเอนตัวอยู่บนกระโปรงรถโดยมีกิ่งใบคร่อมทับอยู่เหนือร่าง ดิ้นไปไหนไม่ได้


ชายหนุ่มยิ้มในหน้า เมื่อเคลื่อนใบหน้าคมคร้ามของตัวเองเข้าไปสัมผัสซอกคอหอมกรุ่นเบาๆ ก่อนจะใช้ปลายจมูกสุดกลิ่นหอมจางๆ จากร่างข้างใต้ฟอดใหญ่

“พี่กิ่ง” การันท้วงเบาๆ มองซ้ายมองขวาไปมาอย่างกังวลกลัวว่าจะมีคนผ่านมาเห็น ถึงที่นี่จะเป็นลานจอดรถของลูกค้าวีไอพี ไม่มีคนพลุกพล่านแต่ก็อดที่จะกลัวว่าจะมีคนมาเห็นไม่ได้

“ไม่มีใครหรอก” เมื่อสูดกลิ่นหอมจนพอใจแล้วจึงฉุดมือมือเล็กขึ้นมาเพื่อที่จะพูดคุยกัน

“เมื่อกี้ที่การ์เห็นในห้องไม่มีอะไรจริงๆ นะ”

“เหรอครับ ถ้าผมไม่เข้าไปขัดจังหวะ คงมีอะไรไปถึงไหนแล้วมั้ง” พูดประชดอย่างงอนๆ เมื่อนึกขึ้นมาได้อีก

“หึงเหรอ” กิ่งใบพูดยิ้มๆ

“บ้าใครหึงกัน อย่ามา.....อื้อ...” เสียงแก้ตัวขาดหายไปเมื่อถูกริมฝีปากบางบดจูบลงมาอย่างมันเขี้ยวกับท่าทีแสนงอนนั้น

“หึงก็บอกว่าหึงสิ รักก็บอกว่ารัก มันพูดยากตรงไหน” กิ่งใบพูดคลอเคลียอยู่กับหูบาง

การันยันอกหนาออกให้พ้นจากตัว เพราะยิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งแพ้ ร่างสูงมีวิธีที่ทำให้เขาอ่อนลงเสมอ

“ว่าไง รักหรือเปล่า” กิ่งใบทวงคำตอบ

“คนที่อยู่ในห้องเมื่อกี้ใคร” การันไม่ตอบคำถาม แต่ถามถึงอีกคนหนึ่งที่เป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องเดินหนีมา ทำให้กิ่งใบต้องอมยิ้มน้อยๆ

“วิภาวี กิ๊กเก่า” ชายหนุ่มเปิดเผย เขาไม่มีอะไรต้องปิดบังอยู่แล้ว

“กิ๊กเก่า? ทำไมปัจจุบันถึงยังนั่งบนตักพี่ได้” การันยังซักต่อด้วยสายตาคาดคั้น จนกิ่งใบต้องอมยิ้มอีกครั้งเมื่อนึกถึงคำพูดของน้องชายตัวเองได้ว่า กัณฑ์นั้นขี้หึงขนาดไหน และท่าทีที่น้องชายหมอนั่นทำอยู่นี้คงจะเป็นกรรมพันธุ์ละมัง เพราะการันเองก็ใช่ย่อยเลย

“พี่ไม่คิดอะไรกับเขาแล้ว แต่ถ้าเขายังคิดอะไรกับพี่อยู่ พี่ก็ช่วยไม่ได้” ชายหนุ่มอธิบายอย่างใจเย็น

การันค่อนข้างพอใจกับคำตอบนั้นพอสมควร ร่างบางจึงได้หยุดดิ้นหนีอ้อมกอดอีกฝ่ายในที่สุด

“หายโกรธพี่แล้วเหรอ” หอมแก้มเนียนเบาๆ อีกครั้ง

การันไม่ตอบได้แต่พยักหน้าเบาๆ

“แล้วรักพี่ไหม เราจะเป็นแฟนกันได้หรือยัง” กิ่งใบถามอย่างอารมณ์ดี

ร่างบางในอ้อมกอดคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาคนตัวโต

“ถ้าพี่สัญญาว่าจะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้อีก”

สัญญาด้วยเกียติของลูกผู้ชายเลย ชนจมูกโด่งของตัวเองเข้ากับปลายจมูกของการันเบาๆ “พี่รักการ์นะ รักมาตั้งนานแล้วด้วย”

“การ์ก็รักพี่กิ่งครับ รักมานานแล้วเหมือนกัน” การันยอมเปิดเผยความรู้สึกในที่สุด ทั้งสองกอดกันอยู่ชั่วครู่ก่อนพากันเดินไปหาร่างเล็กๆที่นอนรอความรักความอบอุ่นจากเขาทั้งคู่อยู่บนเตียงนอนสีขาว ณ โรงพยาบาลแห่งนี้ เด็กชาย ต้นกล้า พิศาลมนตรี


****************************จบบริบูรณ์*********************************.
 :pig4:

จบแล้วค่า
เรื่องนี้มีรวมเล่มแล้วด้วยนะคะ
กำลังเปิดให้จองอยู่
ติดตามได้ที่่่นี่เลยค่า >>จิ้ม<<

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
« ตอบ #129 เมื่อ: 25-01-2013 17:15:49 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ badcow

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +112/-10
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
«ตอบ #130 เมื่อ25-01-2013 18:53:24 »

ยินดี แฮปปี้เอนดิ้ง แต่จบรวดเร็วไปมั๊ยอ่ะ

zerea

  • บุคคลทั่วไป
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
«ตอบ #131 เมื่อ25-01-2013 18:58:56 »

ชอบกิ่งกับการ์

น่ารักดี  :กอด1:

ออฟไลน์ Poseidon

  • Unconditional love
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-12
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
«ตอบ #132 เมื่อ25-01-2013 19:09:52 »

น่ารักอ่ะ ในที่สุดการ์ก็บอกรักกิ่งแล้ว ดีใจด้วยนะกิ่ง

ออฟไลน์ Rafael

  • เพราะคนเราเกิดมาเพื่อแตกต่าง
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-7
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
«ตอบ #133 เมื่อ25-01-2013 19:18:42 »

จบไปอีกหนึ่งคู่แล้ว
อิอิ

ออฟไลน์ sinyou

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 105
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
«ตอบ #134 เมื่อ25-01-2013 19:22:17 »

อ๊ากกกกกกกก คู่นี้น่ารัก อยากให้มีตอนพิเศษของน้องต้นบ้าง ว่าแต่น้องต้นจะรุกหรือรับดีล่ะ  :z1: :z1:

ออฟไลน์ GF_pp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 504
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-1
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
«ตอบ #135 เมื่อ26-01-2013 10:14:52 »

น่ารักๆๆๆ

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
«ตอบ #136 เมื่อ26-01-2013 10:40:39 »

คู่นี้ปากแข็งกันจริง

ออฟไลน์ yuyie

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2112
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +92/-5
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
«ตอบ #137 เมื่อ26-01-2013 21:59:54 »

ภาคสอง จบรวดเร็วจัง

 :m23:

ออฟไลน์ GF_pp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 504
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-1
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
«ตอบ #138 เมื่อ03-02-2013 16:02:01 »

น้องต้นน่ารักจัง   :o8:          :o8:

ออฟไลน์ Magis

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-1
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
«ตอบ #139 เมื่อ08-02-2013 01:54:39 »

การ์ยอมง่ายไปอะ น่าเอาคืนนายกิ่งให้หนักๆๆกว่านี้อะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
« ตอบ #139 เมื่อ: 08-02-2013 01:54:39 »





ออฟไลน์ iammz

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2683
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +292/-6
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
«ตอบ #140 เมื่อ02-03-2013 13:05:58 »

สนุกมาก ๆ ค่ะ
ขอบคุณนะคะ

 :กอด1:

AB^Ton^

  • บุคคลทั่วไป
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
«ตอบ #141 เมื่อ02-03-2013 20:25:30 »

น่ารัก คู่เลย อิจฉาจัง

ออฟไลน์ zuu_zaa

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2004
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +115/-1
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
«ตอบ #142 เมื่อ03-03-2013 10:47:17 »

สนุกมากมายค่ะ :กอด1:

ออฟไลน์ kamikame

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 708
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-1
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
«ตอบ #143 เมื่อ04-03-2013 13:31:14 »

ขอบคุณสำหรับเรื่องราวสนุก ๆ นะฮ๊าฟฟฟ
กัณฑ์ขี้หึงน่าดูเลย อิอิ

ออฟไลน์ reborn

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-1
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
«ตอบ #144 เมื่อ05-03-2013 00:06:08 »

สนุกจังอ่ะน่ารักมากกกต้นกล้าน้อยๆ

ออฟไลน์ snack

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 952
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +148/-0
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
«ตอบ #145 เมื่อ05-03-2013 11:37:26 »

น่ารักทั้งคู่ของกิ่งกับคู่ก้านเลยค่ะ..

ออฟไลน์ pochu52

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1329
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +221/-0
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
«ตอบ #146 เมื่อ05-03-2013 20:50:14 »

น่ารักทั้งสองคู่เลยค่ะ แต่ตอนแรกโค-ตะ-ระ-ไม่ชอบคุณกัณฑ์เลยล่ะ แกล้งน้องก้านตลอด
แต่น้องต้นกล้านี้ละที่สุดแล้ว กามเทพตัวน้อยชัดๆ เลย ทำให้พ่อกิ่งได้ลงเอยกับน้าการ์ ^^

ออฟไลน์ ปุยหมาม่วง

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-7
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
«ตอบ #147 เมื่อ06-03-2013 09:52:19 »

คอมเม้นนะค้า

คำซ้ำเยอะไปหน่อย เช่น รางบาง ร่างเล็ก มือเล็ก คำพวกนี้เยอะมาก การเรียกนางเอกถ้าคิดคำบรรยายไม่ออกใช้เป็นเรียกชื่อบ้างก็ดีนะคะ เซฟดีด้วยค่ะ ไม่ต้องกลัวใช้เยอะแล้วจะดูซ้ำเกล่อด้วย เรียกบ่อยแค่ไหนก็ได้ ส่วนร่างเล็กร่างบาง พยายามใข้ให้น้อยลง หาคำอื่น(หรือชื่อไปเลย)มาใช้สลับกัน เอาชัวร์ๆก็เรียกชื่อไปเลยแล้วมีร่างบางบ้างนิดหน่อยก็ไม่เลวนะคะ

บางตอนมันง่ายไปหน่อย เช่นตอนที่ก้านใจอ่อนกับกัณฑ์แล้วยกโทษให้

ชื่อแอบจำยาก เราต้องค่อยๆนึกทุกทีเลยว่าใครเป็นใคร ใครเป็นพี่ใครน้องใคร เพราะชื่อก.ไก่เหมือนกันหมด ขนาดจะคอมเม้นยังต้องใช้เวลานึกชื่อเลยค่ะ 555

แต่โดยรวมสนุกมากค่ะ เราชอบเรื่องแนวนี้อยู่แล้ว ที่สำคัญเลยคือคนเขียนเขียนไดอะล็อคเก่ง น่ารักทุกตอนเลย

จริงๆเราชอบคู่หลักมากกว่า คือกัณฑ์กับก้าน แต่อดชอบไดอะล็อคของการ์กับกิ่งมากกว่า คุยกันน่ารัก อ่านแล้วยิ้มตาเยิ้มเลย

ชอบจัง

ขอบคุณนะคะ

ออฟไลน์ maru

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3568
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +162/-7
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
«ตอบ #148 เมื่อ26-03-2013 04:30:08 »

น่ารักดีค่ะ

ออฟไลน์ wargroup

  • Twitter/IG : @inaSSusani
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 454
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +52/-3
Re: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
«ตอบ #149 เมื่อ24-04-2013 17:21:17 »

หวานหยดจริงๆเรื่องนี้ นุ่มเบาสบายใจ (ตอนข่ม..กันยังไม่ดาร์คเลย คิดดู) และมาไวไปไวดีมาก //อยากอ่านคู่เด็กต้นกล้าจังเลย  :m18:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด