ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ต้นรัก by Hydra ภาค2 ตอน 3-4-5(จบ) [update 25-1-2556]  (อ่าน 59494 ครั้ง)

ออฟไลน์ krappom

  • 人は誰でもそれぞれに悩みを抱えて生きる
  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1182/-23
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้



1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-01-2013 17:10:07 โดย krappom »

ออฟไลน์ krappom

  • 人は誰でもそれぞれに悩みを抱えて生きる
  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1182/-23
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 1 [6-10-55]
«ตอบ #1 เมื่อ06-10-2012 14:43:58 »

สวัสดีค่ะ
เอาเรื่องใหม่(ที่นี่แต่เก่าที่อื่น)มาลงอีกแล้ว ฮ่าๆ
ลองติดตามกันดูนะคะ

เรื่องนี้ได้รับอนุญาตจากเจ้าของเรื่องแล้วค่ะ

---------------


ตอนที่ 1

ณ ห้องผู้บริหารของโรงแรม Flora hotel

“อะไรนะครับคุณพ่อ จะให้ผมเปลี่ยนเลขาเหรอครับ” เสียงห้าวทุ้มดังขึ้นทันทีที่ฟังผู้เป็นบิดาพูดจบ

“ใจเย็นๆสิกัณฑ์ พ่อให้แกเปลี่ยนเลขานะไม่ใช่ให้ไปฆ่าเลขา ทำไมจะต้องทำเสียงดังอย่างนั้น” คุณศิวะ ประธานบริหารเอ่ยปรามผู้เป็นลูก

“จะ ให้ผมใจเย็นได้ไงครับ วตีไม่ดีตรงไหน ทำไมจะต้องหาคนมาทำหน้าที่แทนด้วย” ชายหนุ่มเอ่ยถึงหญิงสาวที่ตอนนี้เป็นทั้งเลขาและแฟนคนปัจจุบัน

“ไอ้ หน้าที่เลขาของยัยวตีมันก็ดีอยู่หรอกนะ ถ้าไม่ติดว่าหล่อนจะคิดเกินเลยหน้าที่ แกเองก็ให้ท้ายถึงกับถือหางให้ตลอดเวลาอย่างนี้ เสียการปกครองกันหมด พนักงานคนอื่นๆเขาร้องเรียนฉันมานานแล้ว แต่ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะนึกว่าแกจะเบื่อเร็วเหมือนคนอื่นๆ” ชายชราบ่นเสียยืดยาว ให้กับบุตรชายคนโตผู้มีหน้าที่สืบทอดกิจการต่อไป

“คนนี้ผมจริงจังนะครับพ่อ ผมรักวตี แล้ววตีเองก็รักผม เรารักกันคุณพ่อเข้าใจมั้ยครับ”

“ฉัน ว่ายัยวตีเนี่ย รักเงินของแกมากกว่ามั้ง ถ้าเกิดแกไม่มีอะไรสักอย่างเป็นผู้ชายธรรมดา เขาคงไม่รักแกหรอก นี่แกดูไม่ออกจริงๆเหรอ” ผู้เป็นบิดากล่าวอย่างอ่อนใจ

“แต่คุณพ่…”

“เอา หละฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะเปลี่ยนเลขาให้แกเอง ไม่ว่าแกเห็นด้วยหรือไม่เพราะฉันเป็นเจ้าของกิจการ และเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้แก ถ้าแกไม่พอใจก็ลาออกไปซะ” ศิวะยื่นคำขาด

ชาย สูงวัยรู้ดีว่าลูกชายคนนี้เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่สุด ความผิดก็คงเป็นที่เขาเองที่เลี้ยงลูกแบบตามใจมากไป แต่ถึงเวลาที่เขาจะต้องดัดนิสัยรักสนุก ของลูกชายเสียที ทางฝ่ายกัณฑ์เองเมื่อเจอพ่อยื่นคำขาดแบบนี้ ก็ไม่กล้าหืออีกเพราะรู้ดีว่าศิวะนั้นพูดำไหนต้องเป็นคำนั้น

“แล้วพ่อจะเอาใครมาแทนปุ๊บปั๊บอย่างนี้”ชายหนุ่มเอ่ยเสียงอ่อย

“เรื่องนั้นแกไม่ต้องห่วง พ่อทาบทามลูกชายของเพื่อนสนิทพ่อเอาไว้แล้ว แกเคยเจอแล้วไง ตอนเด็กๆ แกยังชอบไปเล่นกับน้องเค๊าออกบ่อยไป”

“ใคร อ่ะ ผมจำไม่ได้หรอกพ่อ เรื่องเมื่อสมัยไหนแล้ว” จะเคยหรือไม่เคยรู้จักก็ช่างเถอะ รู้แต่ตอนนี้ไม่อยากรู้จักแล้ว หนอยแหนะจะมาทำหน้าที่เลขาแทนแฟนเขาฝันไปเถอะ
“ก็ตาก้านไง เนี่ยเพิ่งเรียนจบมาจากเมืองนอกใหม่ๆ เค้ากำลังอยากหาประสบการณ์พอดีเลย”

อ๋อ ที่แท้ก็นายก้านใบ ที่หน้าตาและรูปร่างเหมือนผู้หญิงนะเอง ว่าพลางนึกถึงตอนเด็กๆ ที่เขามักจะตามพ่อไปบ้านของอาวิสุทธิ์เพื่อนพ่อ เพื่อไปแกล้งน้องก้านให้ร้องไห้บ่อยๆ จนผู้เป็นพ่อเอือมระอา ตอนนั้นไม่รู้ว่าทำไมชอบแกล้งให้น้องร้องไห้ รู้แต่ว่าน้ำตาของนายก้านทำให้เขามีความสุข แต่รู้สึกว่าหลังๆเขาไม่ค่อยได้ไปบ้านหลังนั้นเท่าไหร่ เพราะอยู่มาวันหนึ่งนายกิ่งใบพี่ชายก้านรู้ว่าเขาแกล้งน้องชายตัวเอง ก็ต่อยเขาซะปากแตก แถมยังตามอาวิสุทธิ์มาบ้าน เพื่อจะแกล้งเจ้าการ์ น้องชายหน้าสวยของเขาคืน เพื่อเป็นการแก้แค้น จนเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่เขาเลิกแกล้งน้องก้าน และก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย จนนี่ก็ปาเข้าไปสิบกว่าปีแล้วสินะ ฮึ ฮึ มาก็ดีจะได้เห็นหน้าเด็กที่เหมือนผู้หญิง แถมยังขี้แยเหมือนผู้หญิงอีกต่างหาก คราวนี้หละเขาจะแกล้งให้หนัก กลัวแต่นายก้านจะรีบลาออกไปแทบไม่ทัน แล้วเขาจะได้พิสูจน์ให้พ่อเห็นว่า ถ้าเขาไม่เต็มใจทำงานด้วย สุดท้ายก็ทำงานร่วมกันไม่ได้อยู่ดี แล้วในที่สุดเขาก็จะได้กลับมาทำงาน กับคนที่เขารักเหมือนเดิมแต่ชายหนุ่มลืมคิดไปว่า คนเราเมื่อเวลาเปลี่ยน ประสบการณ์ต่างๆมันจะทำให้คนบางคนเข้มแข็งขึ้นกว่าเดิม

“……. กัณฑ์ กัณฑ์ คิดอะไรอยู่พ่อเรียกตั้งนาน” ชายสูงวัยเอ่ยขึ้นขัดจังหวะความคิด

“ก็คิดอะไร เพลินๆ นะพ่อ ว่าแต่พ่อเลขาคนดีของพ่อ จะมาเมื่อไหร่” ชายหนุ่มประชดบิดาเล็กๆ

“พรุ่งนี้เช้า พ่อจะให้ฝ่ายบุคคลพามาแก อ้อสำหรับยายวตี พ่อย้ายไปอยู่ฝ่ายบริการแกไม่ต้องห่วง”

“พ่อค รับ ผมจะยอมรับข้อเสนอของพ่อก็ได้ แต่มีข้อแม้นะครับ ถ้านายก้านเขาไม่อยากทำงานกับผม แล้วลาออกเองก็ช่วยไม่ได้นะครับ และถ้าถึงวันนั้น ผมจะให้วตีมาทำงานเหมือนเดิม ผมจะพิสูจน์ให้พ่อรู้ว่าคนนี้ผมเอาจริง” ร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจเต็มที่

“ได้เลย แต่ฉันมั่นใจว่าจะไม่มีวันนั้น ฉันมั่นใจในตัวของก้าน แกเองนั่นแหละที่จะต้องงอนง้อเขาให้ทำงานกับแกต่อไป” ศิวะเอ่ยตอบด้วยความมั่นใจเช่นกัน

“แล้วเรามาดูกันครับพ่อ” ชายหนุ่มเอ่ยกับตัวเองเมื่อบิดาลับหลังไปแล้ว

“กัณฑ์ ขา วตีไม่ยอมนะคะ คุณพ่อคุณทำอย่างนี้ไม่รักษาน้ำใจของวตีเลย” ร่างบางในชุดรัดรูปสีแดงออดอ้อน ออเซาะเต็มที่ พร้อมทั้งบีบน้ำตาไปด้วย

“โถ โถ คนดีแต่คุณพ่อก็ไม่ได้ไล่วตีออกซะหน่อย” ชายหนุ่มนั้นนึกสงสารหญิงสาวตรงหน้ายิ่งนัก ยิ่งคิดยิ่งแค้นเลขาคนใหม่ที่ดันอยากมาหาประสบการณ์ตอนนี้พอดี

“ไม่ไล่ก็เหมือนไล่ละคะ ให้ไปทำฝ่ายบริการ งานหนักจะตาย วตีทำไม่ได้หรอกนะคะ”

“น่า วตี อดทนหน่อย ผมสัญญาว่าจะทำให้หมอนั่นออกโดยเร็วที่สุด”

“จริงๆ นะคะ กัณฑ์ อย่าหลอกวตีนะคะ วตีรักกัณฑ์นะ”



“ผม ก็รักคุณวตี” กล่าวจบชายหนุ่มก็ก้มลงประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากของหญิงสาว ที่ถูกแต่งเติมด้วยลิปสติกชั้นดีราคาแพง ซึ่งร่างสูงตรงหน้าซื้อให้

อมา วตีหรือวตีนั้นเป็นเลขาของกัณฑ์ เธอเป็นผู้หญิงที่สวย และฉลาดในการเอาอกเอาใจผู้ชาย หล่อนรู้ว่าเมื่อไหร่ควรทำอย่างไร และกัณฑ์ก็เป็นเป้าหมายของเธอตั้งแต่แรกเห็น เนื่องจากความรวย และรูปร่างหน้าตาที่ถือได้ว่าสมบูรณ์แบบ ร่างกายกำยำอย่างคนที่ออกกำลังกายอยู่เสมอ คิ้วเข้มได้รูป จมูกโด่งเป็นสัน และริมฝีปากบางได้รูป อย่างที่ผู้หญิงต้องการ ถึงแม้ว่าบางครั้งกัณฑ์เองจะเอาแต่ใจอย่างร้ายกาจ แต่ก็เธอทนได้ หวังเพียงครอบครองผู้ชายคนนี้ เจ้าของโรงแรมในเครือ Flora ทั้งหมดในอนาคต ผู้หญิงทั้งหลายต้องอิจฉาเธอเป็นแถว ดังนั้นเธอจึงต้องทำทุกทางเพื่อดึงให้กัณฑ์ทั้งรักและหลงจนโงหัวไม่ขึ้นที เดียว

“อ่ะ อ๊ะ พอก่อนค่ะกัณฑ์ อย่าพึ่งรีบร้อนซิคะ วตีไม่ได้หนีไปไหนเสียหน่อย” ว่าพลางดันใบหน้าคมออกจากซอกคอ และหยุดมือที่เริ่มจะป่ายแปะไปทั่ว อย่างมีจริต

“ทำไมละ วตี พรุ่งนี้เราจะไม่เจอกันแล้วนะ ผมคงคิดถึงคุณแย่เลย” ชายหนุ่มบ่นพึมพำพอได้ยินกันสองคน

“ก็ขึ้นไปบนห้องก่อนซิค่ะ ทำตรงนี้อายพนักงานนะ”

“ไม่เห็นต้องอายเลย ทำอย่างกับไม่เคยมีคนเห็น” ชายหนุ่มกล่าวกระเซ้า

“แหม กัณฑ์คะ ไปที่ห้องเถอะค่ะ แล้ววตีจะตามใจทุกอย่างเลยนะ” หญิงสาวกระซิบที่ข้างหูพลางลูบไล้ร่างกายอีกฝ่ายเพื่อออดอ้อนไปด้วย โดยที่ชายหนุ่มหารู้ไม่ว่าที่หล่อนชวนขึ้นห้องนั้น ก็เพื่อที่จะหลบเลี่ยงหนุ่มใหญ่อีกคนที่หล่อนคั่วอยู่ซึ่งกำลังเดินตรงมายัง บริเวณของ Lobby โรงแรมที่ทั้งสองนั่งอยู่พอดี

“ก็ได้ อดเปรี้ยวไว้กินหวานก็ได้ ไปกันเถอะ”

“ไปค่ะ ขอห้องสวีทนะคะที่รัก” ว่าพลางส่งมือเรียวมาให้ชายหนุ่มพยุงขึ้นห้องไปหาความสุขกันอย่างทุกที

……………………………………………………………………………………

ณ บ้านพิศาลมนตรีที่แวดล้อมไปด้วยการตกแต่งแบบบาหลี มีสระน้ำที่ปลูกดอกบัวเต็มอยู่ด้านหลังของตัวบ้าน และมีเสียงน้ำตกที่จำลองไว้อยู่ใกล้ให้ได้ยินอยู่เป็นระยะ ซึ่งเป็นความชอบส่วนตัวของคุณหญิงอมรา ภรรยาของเจ้าของบ้านผู้ล่วงลับ เครื่องประดับตกแต่งทั้งภายในและนอกบ้าน บ่งบอกให้ผู้ที่มาเยี่ยมชมได้อย่างไม่ยากว่าบ้านหลังนี้มีฐานะทีเดียว เนื่องจากการประกอบธุรกิจเกี่ยวกับการนำเข้าและส่งออกสินค้ารายใหญ่ของ ประเทศ นำมาซึ่งรายได้มหาศาลในแต่ละปี และผู้บริหารรายเดียวก็คือนายกิ่งใบบุตรคนโตของบ้านโดยมีคุณวิสุทธิทำ หน้าที่เป็นที่ปรึกษา

“ก้าน อยู่ไหนลูก”เสียงผู้เป็นพ่อเรียกหาลูกชายคนรองที่พึ่งเรียนจบและกลับบ้านได้ไม่นานนักอย่างเอ็นดู

“อยู่นี่ครับพ่อ” เสียงใสๆดังแว่วมาจากทางสนามหญ้าหน้าบ้าน

“คุณพ่อมีอะไรหรือเปล่าครับ” ร่างบางของชายหนุ่มวัย 22 ปี ผละจากหนังสือที่อ่านค้างอยู่เดินเข้ามาเกาะแขนบิดาอย่างเอาใจ

“ก็จะมาเตือนเรื่องวันพรุ่งนี้นะแหละ เตรียมตัวหรือยัง”

“เตรียมเอกสารพร้อมแล้วครับ”

“พ่อไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น”

“แล้วคุณพ่อหมายถึงเรื่องอะไรครับ” คิ้วเรียวขมวดมุ่น เมื่อคำตอบที่ตัวเองตอบบิดาไม่ตรงกับที่คนตรงหน้าอยากรู้

“จะ เรื่องอะไร ก็เรื่องเจ้ากัณฑ์นะแหละ เราไม่กลัวพี่เค๊าแล้วเหรอไง” ชายสูงวัยถามด้วยความเป็นห่วง ด้วยความเป็นจริงแล้วผู้เป็นพ่อ ไม่ค่อยอยากให้ลูกชายคนรองไปยุ่งกับกัณฑ์เท่าใดนัก เนื่องจากทราบดีถึงกิติศัพท์ความเอาแต่ใจของเจ้าตัว ที่ทุกอย่างต้องได้ดังใจ และประกอบกับเรื่องวัยเด็กของลูก ที่โดนลูกชายเพื่อนทั้งล้อ ทั้งแกล้งสารพัด เลยพาลกลัวไปว่าอาจจะสะกิดใจลูกเข้า เดี๋ยวจะไม่สบายใจเปล่าๆ แต่ด้วยความที่ไม่กล้าขัดใจเพื่อน กอปรกับเจ้าตัวไม่มีท่าทีคัดค้านใดๆ จึงได้แต่เลยตามเลย หวังแค่เพียงว่านายกัณฑ์คงจะโตพอที่จะไม่แกล้งน้องเหมือนตอนเด็กๆ นี่เขาห่วงมากไปหรือเปล่านะ

“ก็เรื่องพี่กัณฑ์ไง ลูกไม่เจอพี่เขาตั้งนาน แน่ใจเหรอว่าอยากทำงานนี้นะ”

“อ๋อ นึกว่าเรื่องอะไร คุณพ่อไม่ต้องห่วงนะครับ ก้านโตแล้วนะ ไม่เป็นไรหรอกครับ” ร่างบางกล่าวปลอบใจบิดาไม่ให้กังวลจนเกินไปนัก ที่รับงานนี้ก็เพื่อจะหาประสบการณ์ เพราะเขายังไม่อยากทำงานในบริษัทของบิดา เนื่องจากคงไม่มีใครกล้าตำหนิเขาถ้าเขาทำผิด ดังนั้นเมื่อมีโอกาสเขาก็อยากจะใช้วิชาความรู้ที่ร่ำเรียนมา ตามประสาคนจบใหม่กำลังมีไฟทำงาน ส่วนเรื่องๆอื่นเขาคิดว่าอีกฝ่ายคงลืมไปหมดแล้ว หากจะยังพอมีคนจำได้ก็คงมีเพียงแค่เขาเท่านั้น

“งั้น พ่อก็ตามใจนะ ถ้ามีอะไรก็บอกพ่อ บริษัทเราก็มีตำแหน่งเยอะแยะ ถ้าลูกจะกลับมา”

“ครับคุณพ่อ” ร่างบางรับคำด้วยรอยยิ้มกระจ่างบนดวงหน้าหวานนั้น
...

โรงแรม Flora hotel สำนักงานใหญ่ วันนี้พนักงานมาทำงานเหมือนเช่นทุกวัน แต่ละคนก็จะมีโต๊ะทำงานเป็นของตนเอง แล้วแต่ว่ารับผิดชอบหน้าที่อะไร ส่วนที่ทำงานของผู้จัดการฝ่ายต่างๆ ก็อยู่ในห้องที่เป็นส่วนตัวโดยมีเลขาของแต่ละคนนั่งอยู่น่าห้อง สำหรับห้องที่ใหญ่ที่สุดและโอ่อ่าหรูหรามากที่สุดเห็นจะไม่พ้นห้องของท่าน รองประธาน ที่มีโต๊ะของเลขาอยู่ด้านใน

“คุณกัณฑ์ครับ คุณก้านใบเลขาคนใหม่ของคุณมาพร้อมแล้วครับ” เสียงที่ดังผ่านโทรศัพท์ภายในเข้ามาทำให้ชายหนุ่มต้องละมือจากงานที่กำลังทำ อยู่

‘หึ มาแล้วเหรอพ่อตัวดี’

“เข้ามาได้” เสียงเข้มดังผ่านออกไปสู่โทรศัพท์ปลายสายที่อยู่อีกห้องหนึ่ง

“เอ่อ คุณสาธิตครับผมมีเรื่องหนึ่งอยากถามก่อนจะเข้าไปพบท่านนะครับ” เสียงใสเอ่ยถามผู้จัดการฝ่ายบุคคล ที่เตรียมพาเขาเข้าไปพบกับชายหนุ่มที่จะเป็นเจ้านายของเขาในไม่ช้านี้

“มีอะไรหรือครับคุณก้าน”

“คือว่าพี่.. เอ่อคุณกัณฑ์หนะครับ ท่านเป็นคนยังไงบ้างครับ”

“อ้อ ถ้าเรื่องงานละก็ท่านเป็นคนจริงจังพอควร แต่ติดที่ท่านเอ่อ…. ” ชายหนุ่มอีกคนหยุดไว้แค่นั้นเนื่องจากไม่กล้านินทาเจ้านาย

“คุณสาธิตครับบอกผมเถอะครับ ผมจะได้ปรับตัวถูก นะครับ”

“ก็ ได้ครับ คือท่านออกจะโมโหร้าย แล้วก็เอาแต่ใจตัวเองไปซะหน่อย คุณก็ตามใจท่านหน่อยละกันนะครับ อ้อ แล้วก็ถ้าไม่จำเป็น จำไว้ว่าอย่ามีเรื่องกับคุณ วตีนะครับ เธอเป็นคนรักของคุณกัณฑ์ ใครก็ห้ามแตะครับ”

“คุณวตีเหรอ” เด็กหนุ่มทวนคำเบาๆ นิสัยอย่างอื่นของกัณฑ์ ร่างบางก็พอทราบมาบ้างแล้ว แต่ทำไมใจมันกระตุกนะก็แค่รู้ว่าเขามีตัวจริงแล้ว ร่างบางพยายามทำใจให้สงบ แต่ไม่ทันทำได้นานก็มีเสียงเรียกจากโทรศัพท์อีกครั้ง

“นี่มัวทำอะไร กันอยู่ ฉันบอกให้เข้ามาตั้งนานแล้ว หูแตกเหรอไง” เสียงบุคคลที่สามดังมาตามสายโทรศัพท์ ฟังน้ำเสียงออกจะหงุดหงิดไม่น้อยเลย

“ไปกันเถอะครับคุณก้าน คุณกัณฑ์เวลาโมโหแล้วน่ากลัวที่สุดเลยละครับ”

“ครับ”

ก๊อก ก๊อก “ขอนุญาติครับ” ผู้จัดการฝ่ายบุคคลเอ่ยขออนุญาตว่าที่เจ้าของโรงแรมในอนาคต

“เข้ามา” เสียงทุ้มเอ่ยขออนุญาตจากภายใน

“ท่านรองครับ นี่คุณก้านใบ พิศาลมนตรี เลขาคนใหม่ของท่านครับ” สาธิตแนะนำคนที่ยืนข้างๆตัวเองอย่างนอบน้อม

“สวัสดีครับ” เด็กหนุ่มเอ่ยทักทายเจ้านายในอนาคต พร้อมทั้งจ้องอีกฝ่ายไม่วางตา

“หวัด ดี ” ร่างสูงเองก็จ้องอีกฝ่ายกลับเช่นกัน ความรู้สึกบางประการได้ถูกปลุกขึ้นอย่างช้าๆ ร่างตรงหน้าเขาคือน้องก้าน เด็กที่เขาชอบแกล้งในอดีต ดูๆไปแล้วก็ไม่ค่อยเปลี่ยนจากเดิมสักเท่าไหร่ รูปร่างบอบบาง ส่วนสูงน่าจะไม่เกิน 170 cm ผมสีน้ำตาลอ่อนท่าจะนุ่ม หน้าตาจิ้มลิ้ม ปาก คอ คิ้ว คาง ช่างเข้ากันได้อย่างลงตัว และดวงตากลมโตที่ช้อนมองเขานั้นดูสุกสกาวอย่างประหลาด ริมฝีปากรูปกระจับสีชมพูอ่อนนั้นชวนมองไม่รู้เบื่อ และที่สำคัญให้ตายเถอะทำไมนึกอยากจะแกล้งให้หมอนี่ร้องไห้ในแบบทะลึ่งๆขึ้น มานะ บ้าชะมัด เด็กนี่เป็นผู้ชายนะ นี่เขาคิดอะไรเนี่ย

“…….ธาน ท่านประธานครับ” เสียงผู้จัดการฝ่ายบุคคลเรียกดึงสติให้กลับมา

“อะ…. อะไร”

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวนะครับ”

“เชิญ” ร่างสูงเอ่ยอนุญาต

“เอาหละเรามาเริ่มงานกัน เธอเรียนจบอะไรมา”

“การบัญชีครับ”

“แล้วจะ ทำได้เหรองานเลขานะ มันจุกจิกและก็หนักพอดู” ชายหนุ่มนึกสบประมาทร่างบอบบางข้างหน้า ตัวแค่เนี๊ยะจะตามเขาไปทำงานนอกสถานที่ได้แน่เหรอ

“ผมมั่นใจว่าทำ ได้ครับ แล้วก็มีคนสอนงานมาบ้างแล้ว เราจะเริ่มงานได้หรือยังครับ” เด็กหนุ่มตอบกลับแบบเรียบๆ ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่า ร่างสูงตรงหน้าต้องนึกดูแคลนเขาอยู่แน่ๆ

“ถ้าเธอว่างั้นก็ตามใจ นี่เป็นเอกสารที่จะต้องใช้ในการประชุม ตรวจดูความถูกต้องให้เรียบร้อย จะเริ่มประชุมในสิบนาทีนี้” ชายหนุ่มหยิบเอกสารปึ้งใหญ่มาวางให้บนโต๊ะทำงานของอีกฝ่ายที่อยู่ไม่ไกลจาก โต๊ะเขานัก

“อ้อ แล้วนี่โต๊ะทำงานของเธอ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเธอต้องทำงานในห้องนี้” ชายหนุ่มทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนที่จะเดินออกไปจากห้อง ปล่อยอีกฝ่ายไว้กับกองเอกสารที่ยังไม่ได้จัดเรียง

ก้านใบมองกอง เอกสารการประชุม ก่อนจะถอนใจออกมาเฮือกใหญ่ “เฮ้อ จะรอดมั๊ยเนี่ยเรา อีกสิบนาทีเท่านั้นเอง แต่มาขนาดนี้แล้วจะถอยไม่ได้ละนะ” แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานไปอย่างเงียบๆ
………………………………………………………………………………………..

ออฟไลน์ Rafael

  • เพราะคนเราเกิดมาเพื่อแตกต่าง
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-7
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 1 [6-10-55]
«ตอบ #2 เมื่อ06-10-2012 14:56:32 »

แอร๊ยยย
น่าอ่านมากกกก
รอนะคะ

ออฟไลน์ ΩPRESTOΩ

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 352
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-1
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 1 [6-10-55]
«ตอบ #3 เมื่อ06-10-2012 16:28:49 »

จะแกล้งได้สักกี่น้ำเชียวคุณพี่กัณฑ์
แรกพบประสบพักตร์ ก็ตะลึงอึ้งซะปานนั้น
น้องก้านสู้ๆ :z7:

บวกและเป็ดขอบคุณคะ

ออฟไลน์ Gemm

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 181
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 1 [6-10-55]
«ตอบ #4 เมื่อ06-10-2012 17:08:16 »

แค่ตอนแรก ก็ใจละลายแล้ว :-[

ออฟไลน์ mellowshroom

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 980
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-1
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 1 [6-10-55]
«ตอบ #5 เมื่อ06-10-2012 17:39:56 »



เอาล่ะ เริ่มยกที่ 1 นายก้านใบสู้ๆ  :กอด1:

ออฟไลน์ bigbeeboom

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 1 [6-10-55]
«ตอบ #6 เมื่อ06-10-2012 17:42:46 »

เนื้อเรื่องสนุก น่าติดตามมากจ้า  :L2:

kslave

  • บุคคลทั่วไป
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 1 [6-10-55]
«ตอบ #7 เมื่อ06-10-2012 17:56:54 »

สนุกและน่าติดตามมากค่ะ
อยากรู้ว่ากัณฑ์จะแกล้งอะไรก้านใบบ้าง

ออฟไลน์ krappom

  • 人は誰でもそれぞれに悩みを抱えて生きる
  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1182/-23
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 2 [update 13-10-55]
«ตอบ #8 เมื่อ13-10-2012 18:09:06 »

ตอนที่ 2


วันนี้เป็นวันที่สองที่ก้านใบมาทำงานแต่แทนที่จะได้ไปทำงานในที่ประจำกลับต้องมาจมอยู่ในห้องเก็บเอกสารสำคัญของโรงแรม

“คุณ ก้านครับอันนั้นไม่ต้องยกหรอกครับ เดี๋ยวผมยกให้” พนักงานคนหนึ่งของโรงแรมเอ่ยทักขึ้น หลังจากเห็นเลขาท่านรองยกลังเอกสารขึ้นลงชั้นเก็บอยู่หลายรอบแล้ว

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมยกไหว แต่ก็ขอบคุณมากนะครับ” กล่าวปฏิเสธเสียงนุ่ม

“โห แต่คุณก้านปีนขึ้นปีนลงอยู่หลายรอบแล้วนะครับ ดูซิมือแดงหมดแล้ว ยังไม่เจอเอกสารที่ว่าเหรอครับ”

“ยังครับ แต่ว่าคงจะหาไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็เจอมั้งหาเกือบหมดทุกชั้นแล้ว”

“แต่ว่าคุณก้านยังไม่ได้พักเลยนะครับตั้งแต่เช้า ข้าวเที่ยงก็ไม่ได้ทาน แล้วนี่ก็เลิกงานแล้วนะครับ”

“พอ ดีมันเป็นเอกสารที่ท่านรองบอกว่าสำคัญมากครับ อาจจะตกหล่นอยู่ในห้องนี้ ผมก็เลยต้องหาให้เจอ” ก้านใบบอกเพื่อนร่วมงานที่อุตสาห์มีน้ำใจ ก็เพราะเอกสารที่ว่า ทำให้เขาต้องมานั่งอ่านเอกสารทุกแผ่นที่เก็บอยู่ในห้องนี้ทั้งวัน ไหนจะต้องยกลังหนักๆทั้งชั้นบนและล่างของชั้นวาง เล่นเอาเหนื่อยทีเดียว ไม่รู้ว่าเอกสารนั่นอยู่ในนี้จริงๆหรือเปล่า คิดแล้วก็แค้นคนสั่ง ทั้งๆที่พิมพ์แล้วเซนต์ใหม่อีกครั้งก็ได้แท้ๆ แต่เจ้าตัวบอกว่าขี้เกียจเซนต์ใหม่ เลยทำให้เขาต้องมาวุ่นหาอยู่นี่ ส่วนตัวเองก็ออกไปข้างนอกตั้งแต่บ่ายแล้วบอกว่าจะกลับมาเอาเอกสารก่อน หกโมงเย็น ช่างเป็นคนที่เอาแต่ใจไม่เปลี่ยนจริงๆ

“ไง เจอมั๊ย” เสียงห้าวถามจากทางประตูห้อง

“ยังไม่เจอครับ” บอกโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง

“พอ ดีนึกออกแล้วหละ คงอยู่ในลิ้นชักโต๊ะของชั้นเอง” พูดยิ้มๆเมื่อเห็นสภาพของก้านใบ สองมือเล็กนั่นทั้งแดงและพองจากการเสียดสีกับลังเอกสาร บนใบหน้าขาวก็มีเหงื่อใสๆผุดเต็มดวงหน้า แสดงให้เห็นว่าเจ้าตัวเหนื่อยมากเพียงใด

“อะไรกันคุณ ตั้งนานเพิ่งจะนึกออกเหรอ” บ้าจริงทำให้เขาเหนื่อยอยู่ตั้งนาน

“เอาหละกลับได้แล้ว ชั้นจะไปส่ง” กัณฑ์ตัดบทไม่อยากพูดอะไรอีก

“ไม่ต้องครับ ผมกลับแท็กซี่เองได้”

“แต่ชั้นบอกว่าจะไปส่ง นี่เป็นคำสั่ง ออกมาได้แล้วมันเสียเวลา” เสียงเริ่มแข็ง

“ครับ” รับคำอย่างเสียไม่ได้

“......................”

“.......................”

“.......................”

“ยังอยู่บ้านเดิมใช่มั๊ย” บทสนทนาแรกตั้งแต่อยู่บนรถ

“ครับ”
“.......................”

“.......................”


“อืม ยังหัวค่ำอยู่เลยแวะไปกินข้าวก่อนดีกว่า” ร่างสูงพูดขึ้นมาทำลายความเงียบ

“ผมไม่หิวครับ”

“ชั้นไม่ได้ถามเธอตอนนี้ชั้นหิวแล้ว” ทำเหมือนคนที่นั่งมาด้วยไม่มีความหมาย นึกอยากจะทำอะไรก็ทำ

“.....................” ก้านใบไม่รู้จะทักท้วงอะไรกับคนเอาแต่ใจนี้ดี ได้แต่ยอมตามเคย

ภาย ในร้านอาหารที่ตอนนี้เริ่มมีผู้คนหนาตา เนื่องจากเป็นเวลาอาหารค่ำของใครหลายคนรวมทั้งชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของโรงแรม Flora กำลังนั่งกินอาหารอย่างอารมณ์ดี แตกต่างจากเพื่อนร่วมโต๊ะโดยสิ้นเชิง

“ไม่กินแน่เหรอ อร่อยนา” เป็นคำชวนแบบยียวนครั้งที่เท่าไหร่ก้านใบก็จำไม่ได้ รู้แต่ว่าทุกคำที่ตักขึ้นมาเป็นต้องเอามาล่อเขาก่อนส่งเข้าปากตัวเองตลอด

“ไม่ตรับ คุณรีบทานเถอะจะได้รีบกลับ” ปฏิเสธเหมือนทุกครั้ง เด็กหนุ่มอยากกลับบ้านเต็มแก่

“จะ รีบกลับไปไหน มีใครคอยอยู่หรือไง” พูดประชดเมื่อเห็นว่าตั้งแต่เข้ามาในร้านร่างบางก็ไม่แสดงอารมณ์ใดๆให้เห็น เลย เขานึกว่าก้านใบจะหงุดหงิดที่เขาไม่ยอมพาไปส่งบ้านเสียทีซะอีก แต่ไม่เป็นไรเขามีแผนสำรองอยู่แล้ว

“ผมแค่.........”

“กัณฑ์ ขา แหมบังเอิญจังเจอคุณพอดี” เสียงของอมาวตีนั่นเองที่ขัดบทสนทนาของชายทั้งคู่ แล้วหญิงสาวก็ปรี่เข้ามาทักทันที หน้าตาไม่ได้ดูตกใจว่าพึ่งจะมาเจอกันเลย

“อ้าว วตี ผมกำลังจะไปรับคุณไปเที่ยวอยู่พอดี” จูบทักทายกันแบบไม่เกรงใจสายตาคนในร้านสักนิด

“งั้นก็ดีเลยค่ะกัณฑ์ วตีเองก็กำลังเหงาพอดี เราไปกันเลยนะคะ” ออเซาะเต็มที่

“อืม งั้นนายกลับเองก็แล้วกันนะ ชั้นไม่มีเวลาไปส่งแล้วหละ”

“..............”

“มองชั้นอย่างนั้นทำไม หรือนายมีปัญหาอะไร” กัณฑ์เอ่ยถามร่างเล็กที่ไม่พูดอะไรสักคำมีเพียงสายตาที่มองมาเท่านั้น

“ไม่มีครับ ผมขอตัว”

“เชิญ แล้วพรุ่งนี้อย่ามาสายละ” สั่งกำชับก่อนที่ก้านใบจะลุกออกไป

“ครับ”

“หึ กัณฑ์ขา สะใจจังเลยค่ะ จ๋อยกลับไปเลยคุณเห็นมั๊ยค่ะ” สมน้ำหน้าอยากมาแย่งหน้าที่ของชั้น ให้มันรู้ซะบ้างใครมาก่อนมาหลัง

“......................” ไม่มีคำตอบชายหนุ่มที่กำลังสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง เมื่อกี้มันอะไรกัน เขาทำถูกแล้วนี่ แล้วทำไมใจมันแก่วงพิกลเมื่อเห็นสายตาตัดพ้อที่หมอนั่นที่มองมานะ

หลัง จากวันนั้นก้านใบก็มาทำงานตามปกติทำเหมือนไม่มีอะไร ส่วนชายหนุ่มก็ยังคงใช้งานเขาหนักเหมือนเคย แต่ไม่หนักมากเหมือนวันแรกๆ จนนี่ก็เกือบ

หนึ่งอาทิตย์เต็มๆแล้ว ซึ่งแต่ละวันที่ผ่านไปทำให้เด็กหนุ่มได้รู้จักกัณฑ์มากขึ้น เขารู้ว่าเวลาชายหนุ่มทำงานนั้นก็ดูจริงจังน่าเกรงขามมีความเป็นผู้นำสูง แต่พออยู่นอกเวลางานก็จะดูสบายๆ ถึงแม้บางครั้งจะเอาแต่ใจไปบ้าง แต่ทุกคนในบริษัทก็ให้ความเคารพยำเกรง เวลาที่อยู่กับเขานั้น ก็ยังเหมือนเดิมคือมีงานยุ่งมาให้เขาช่วยจัดช่วยทำตลอดเวลา ทั้งที่งานบางงานมันไม่ใช่หน้าที่ของเลขาเลยด้วยซ้ำ ส่วนหน้าที่ที่ต้องทำเป็นประจำทุกวันนั้นคือ เตรียมเอกสารหามรุ่งหามค่ำ นัดลูกค้า ชงกาแฟ ซึ่งความถี่ในการชงนั้นแทบนับไม่ได้ ไม่รู้ว่าจะเอาไปกินหรือเอาไปอาบกันแน่ งานที่ชายหนุ่มมอบหมายให้ในแต่ละวันมีมากเสียจนบางวันไม่มีแม้แต่เวลาทาน ข้าว ทั้งมื้อเที่ยงและเย็นทำให้เวลาเพียงแค่ อาทิตย์เศษๆ เด็กหนุ่มตัวเล็กลงอย่างเห็นได้ชัด

สาเหตุที่ถูกใช้งานหนักนั้น เด็กหนุ่มพอจะทราบเลาๆจากบิดาของชายหนุ่มมาบ้างแล้ว เลยต้องยอมๆทำไปไม่บ่น ส่วนหนึ่งนั้นเพื่อช่วยกันวตีออกไปจากชีวิตของชายหนุ่มตามคำขอร้องของคุณลุง ศิวะ อีกส่วนหนึ่งก็คือเพื่อพิสูจน์ว่าเขาเองก็จะไม่ยอมแพ้ง่ายๆเหมือนตอนเด็กๆ อีกแล้ว และวันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่ยุ่งอยู่กับงานเอกสารตั้งแต่เช้าจนยันบ่าย แล้วยังต้องมายืนเตรียมนู่นเตรียมนี่ในการประชุมให้วุ่นวายไปหมด ร่างบางรู้ว่าชายหนุ่มแกล้งใช้เขาไม่ให้ได้นั่งพักเลย จนชักรู้สึกมึนๆเสียแล้ว

“เอาหละทุกคน วันนี้พอแค่นี้ก่อน อย่าลืมนำเอาข้อตกลงในการประชุมวันนี้ไปแจ้งลูกน้องในฝ่ายของตัวเองให้ทราบ ด้วย การทำงานจะได้มีประสิทธิภาพมากขึ้น ”

“ครับ, ค่ะ ท่านรอง ”

“..น คุณก้านครับ”

“ครับ? ”

“เลิก ประชุมแล้วนะครับ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า ดูหน้าซีดๆนะ” เสียงของวาทินนั่นเองที่ดึงเขากลับมา ชายคนนี้เป็นผู้จัดการฝ่ายอาหารของโรงแรมเป็นคนดีทีเดียว และคอยช่วยเหลือเขามาตลอด

“ไม่เป็นไรครับ ผมเพลียนิดหน่อย ” เด็กหนุ่มตอบพลางทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ข้างๆเพราะเริ่มรู้สึกว่าโลกมันเอียงๆชอบกล

ทั้งสองคนไม่รู้หรอกว่าบทสนทนาเมื่อกี้ หาได้หลุดพ้นจากสายตาของท่านรองประธานไม่

“นี่ คุณวาทินเลิกประชุมไปตั้งนานแล้ว ทำไมยังไม่กลับไปทำหน้าที่ของตัวเองอีก อยากออกไปแตะฝุ่นหรือไง” กัณฑ์ประชดเข้าให้

“แต่คุณก้านดูท่าว่าจะไม่ค่อยสบายนะครับ”

“ก็ช่างเขาสิ คุณเป็นอะไรกับเขาหรือไงถ้างานแค่นี้ทำไม่ไหวก็ลาออกไปซะไม่มีใครว่านี่” พาดพิงไปถึงบุคคลที่สามที่นั่งพักอยู่

“แต่.....” วาทินพยายามทักท้วง

“ไม่มีแต่ ออกไปได้แล้ว” กัณฑ์ออกคำสั่งเสียงเรียบๆพร้อมด้วยสายตาเย็นเฉียบ

“ผมไปก่อนนะครับ ถ้ามีอะ…”

“นี่ ผมบอกให้ออกไปได้แล้วไง พิรี้พิไรอยู่นั่น” เสียงห้าวดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แทบจะเป็นตวาด จนคนฟังอึ้งไปตามๆกัน แล้วนายวาทินก็รีบออกไปก่อนจะมีการขึ้นเสียงอีกเป็นครั้งที่สาม เพราะขืนยังอยู่คาดว่าเจ้านายอาจจะไม่พูดอย่างเดียวอาจจะลากเขาออกมานอกห้อง เลยก็เป็นได้

“ไง จะตายแล้วเหรอ ออเซาะกันเหลือเกินนะ ทำยังกับเป็นผัวเมียกัน ทุเรศลูกตา”

“นี่ คุณ น้อยๆหน่อยนะ คุณวาทินเขาแค่เป็นห่วงผม ตามประสาเพื่อนร่วมงานเท่านั้น คุณนั่นแหละเป็นบ้าอะไร มาพาลคนอื่น” ร่างเล็กตวาดขึ้นบ้างอย่างโมโหที่ชายหนุ่มเอาแต่พูดจากระแทกแดกดันเขา แม้ในยามที่เขากำลังอ่อนแอ ก็ยังไม่เว้น

“..........” นั่นสินะวันนี้ ไม่สิหลายวันมานี้เขาเป็นอะไรไป กะแค่เห็นก้านใบคุยกับวาทิน เขาก็โมโหหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งเห็นอาการห่วงใยกันออกนอกหน้าอย่างวันนี้ เขายิ่งคุมอารมณ์หงุดหงิดของตัวเองแทบไม่ได้ จนต้องมาลงกับคนที่นั่งหน้าซีดอยู่นี่ แต่ช่างเถอะเขาไม่คิดจะหาเหตุผลอยู่แล้ว

“ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้วผมขอตัว” เสียงเล็กๆนั่นเองที่ดังขัดความคิดของเขา

“เดี๊… ” ไม่ทันขาดคำร่างบางก็ทรุดฮวบต่อหน้าต่อตาเขา ชายหนุ่มเองก็กำลังตกใจ แต่ทว่าร่างกายไวกว่าความคิด ก่อนที่ก้านใบจะล้มลงไปกระแทกพื้น อ้อมแขนแกร่งก็สามารถกอดกระหวัดรัดร่างนุ่มนิ่มนั้นเข้ามาอยู่ในวงแขนได้ อย่างรวดเร็ว

“ก้าน ก้าน” ชายหนุ่มเรียกซ้ำๆแต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าคนที่สลบไปนั้นจะฟื้นขึ้นมา

“นี่นายตัวเล็ก แล้วยังนุ่มมือขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย” ชายหนุ่มได้แต่พึมพำเบาๆพร้อมกับหาวิธีที่จะทำให้ร่างตรงหน้าฟื้นไปด้วย

--------------------

หลัง จากที่ก้านใบหมดสติไป ชายหนุ่มก็พาเด็กหนุ่มขึ้นมาบนชั้นบนสุดของโรงแรมซึ่งเป็นที่พักของเขา และไว้หาความสุขกับคู่ควงบ้างเป็นครั้งคราว ชายหนุ่มจัดแจงปลดกระดุมเสื้อออกสองสามเม็ด และคลายเข็มขัดที่รัดเอวเล็กนั่นออกเพื่อให้เด็กหนุ่มไม่อึดอัด เพียงไม่กี่นาทีชายหนุ่มก็จัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย แล้วก็ไม่มีอะไรจะทำเพราะหมอบอกว่าร่างบางต้องการการพักผ่อนมากๆเท่านั้นเอง ชายหนุ่มจึงได้แต่นั่งพิศใบหน้าหวานยามหลับใหล เปลือกตาบางๆที่ปิดสนิท ปากอวบอิ่มสีส้มอ่อนเผยอเล็กน้อย มันเหมือนกลีบดอกไม้ที่กำลังเชิญชวนเขาให้ลิ้มลองความหอมหวานและอ่อนนุ่ม ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงไปใกล้อย่างเผลอไผล เพื่อที่จะสัมผัสกลีบปากบางนั้น ยิ่งใกล้เขายิ่งได้กลิ่นหอมอ่อนๆออกมาจากร่างเล็กข้างหน้าทำให้ลืมหมดแล้ว ความชั่งใจ

“อืม” เสียงครางเบาๆที่ลอดออกมาทำให้กัณฑ์ชะงัก เด็กหนุ่มเริ่มจะรู้สึกตัวแล้ว

“ฟู่ เกือบไปแล้วสิเรา” ชายหนุ่มรำพึงเสียงเบา พร้อมกับตบแก้มนุ่มๆไปมาเบาๆเพื่อปลุกให้ตื่นมากยิ่งขึ้น

“ก้าน ก้าน เฮ้ ตื่นได้แล้ว จะนอนไปถึงไหน ”

ช่วง เวลาที่เด็กหนุ่มขยับตัวทำให้เสื้อที่ถูกปลดกระดุมไว้แยกออกจากกัน เผยให้เห็นผิวขาวอมชมพูนวลเนียน และที่สำคัญยังเห็นจุดสีชมพูเล็กๆที่มองเห็นผ่านเสื้อกล้ามสีขาวตัวบางที่ เจ้าตัวใส่ซ้อนไว้ข้างใน มันทำให้เขาคอแห้งขึ้นมาทันที ‘ให้ตายเถอะมันน่าลูบไล้เล่นชะมัด’

“ที่นี่ที่ไหน” ถามอีกฝ่ายพร้อมทั้งกระชับเสื้อให้มิดชิดขึ้น เมื่อลืมตาขึ้นมาก็พบสายตาคมจ้องร่างกายของเขาอยู่ก่อนแล้ว

“จะ ปิดไปทำไมห๊ะ ทำยังกับนางเอกหนังไทย หวงเนื้อหวงตัวไปได้ ผู้ชายหรือเปล่า อ้อแล้วที่ดูนะก็แค่อยากจะพิสูจน์ให้แน่ใจว่าเป็นผู้ชายจริงๆแน่เหรอ ทำไมหนักไม่เอาเบาไม่สู้อย่างนี้ กะแค่ประชุมยังเป็นลม แล้วอย่างนี้จะไปปกป้องผู้หญิงที่ไหนได้” ชายหนุ่มเอาเสียงดังเข้าข่มความรู้สึกแปลกๆของตัวเอง

“ได้ไม่ได้มันเรื่องของผม แล้วผมก็เป็นผู้ชายเต็มตัว รู้ไว้ซะด้วย” ก้านใบตอบกลับอย่างโมโห มาดูถูกเขาอย่างนี้ได้ยังไง

“ให้มันจริง ” ชายหนุ่มยังประชดไม่เลิก

“แล้วคุณจะบอกผมได้หรือยังว่าที่นี่ที่ไหน” ยังอยากรู้ที่อยู่ของตัวเองแม้ว่าจะไม่อยากพูดกับชายหนุ่มแล้วก็ตาม

“ห้อง พักของชั้นเอง เธอควรดีใจนะที่ชั้นอุตส่าห์สงเคราะห์เธอ ให้ขึ้นมาพักบนนี้ เอ้าโก้โก้ร้อนเดี๋ยวจะหิวตายไปซะก่อน” ว่าพลางยื่นโก้โก้ร้อนที่เขาสั่งให้พนักงานเอาขึ้นมาไว้ให้ก่อนหน้านี้ไม่ นาน

“ขอบคุณ” ก้านใบว่าอย่างนั้นก่อนจะดื่มโก้โก้ร้อนจนหมดแก้ว เพื่อบรรเทาความหิว เด็กหนุ่มไม่อยากต่อล้อต่อเถียงอะไรอีกแล้ว ตอนนี้เขาเหนื่อยเหลือเกิน


“ผมอยากกลับบ้าน” เด็กหนุ่มพูดกับคนที่ยืนมองเขาดื่มโกโก้ด้วยสายตาที่บอกความหมายบางอย่าง

“ก็เอาสิเดี๋ยวชั้นจะให้รถโรงแรมไปส่ง” ชายหนุ่มทอดเสียงอ่อนลงเล็กน้อย

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมโทรบอกพี่กิ่งให้มารับ”

“เจ้ากิ่งที่เคยชกชั้นปากแตกหนะนะ” กัณฑ์ถามร่างตรงหน้าเมื่อนึกถึงตอนสมัยเด็กๆขึ้นมา

“ผมออกจะแปลกใจนะครับที่คุณยังจำอดีตได้ ผมนึกว่าคุณลืมไปหมดแล้วเสียอีก” ร่างบางว่าประชดเข้าให้บ้าง

“ก็ ไม่มีอะไรน่าจำนี่ มันก็แค่อดีตจะจำไปทำไมนักหนา เรื่องปัจจุบันสิสนุกกว่าเยอะ” ชายหนุ่มเองก็ไม่ยอมลดละประชดกลับบ้าง ทั้งที่ความจริงเขาจำเรื่องในวัยเด็กได้อย่างชัดเจน แถมยังชัดขึ้นเรื่อยๆตั้งแต่เจอคนตรงหน้านี่

เจ็บแสบไปถึงไหนกับคำ ทำร้ายจิตใจ ชายหนุ่มไม่เคยจำว่าเคยได้เอาหัวใจของใครไปในอดีต และไม่เคยคิดว่าเป็นเรื่องสำคัญ แต่เขาสิที่ทนให้ชายหนุ่มใช้งานหนักๆโดยไม่บ่น แค่หวังว่าชายหนุ่มจะจำความผูกพันในวัยเด็กได้บ้างยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจ

“ผมขอตัวละครับ” ร่างบางพยายามเอ่ยเสียงเรียบเพื่อปิดซ่อนความรู้สึกน้อยใจของตัวเอง

“จะไปยังไง โทรศัพท์ก็ยังไม่ได้โทร”

“ผมกลับแท็กซี่ได้”

ก้าน ใบรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มีลุกขึ้นวิ่งออกไป ความเสียใจปนกับความน้อยใจจนทำให้เขาไม่อยากอยู่ใกล้ๆกัณฑ์อีก ด้วยกลัวว่าตนเองจะแสดงความอ่อนแอให้ชายหนุ่มเห็น

“ก้าน ก้าน” ชายหนุ่มได้แต่ตะโกนตามหลังร่างเล็กที่วิ่งหายไปในลิฟต์

“โธ่โว้ย” ชายหนุ่มได้แต่ตะโกนให้หายหงุดหงิดทำไมเขาต้องแคร์เจ้าเด็กนั่นด้วยนะ เขาหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้

--------------------

ออฟไลน์ NOoTuNE

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3256
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +317/-15
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 2 [update 13-10-55]
«ตอบ #9 เมื่อ13-10-2012 18:24:51 »

แอร๊ยยย สนุกจัง


มาขอตามด้วยคนค่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 2 [update 13-10-55]
« ตอบ #9 เมื่อ: 13-10-2012 18:24:51 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ΩPRESTOΩ

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 352
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-1
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 2 [update 13-10-55]
«ตอบ #10 เมื่อ13-10-2012 18:40:59 »

อยากจะประทุษร้ายอิพี่กัณฑ์จริงๆให้ดิ้นตาย
 :z6:

ออฟไลน์ Gemm

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 181
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 2 [update 13-10-55]
«ตอบ #11 เมื่อ13-10-2012 18:57:24 »

มาอัพบอกๆนะ เราชอบ^^ o13

ออฟไลน์ Rafael

  • เพราะคนเราเกิดมาเพื่อแตกต่าง
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-7
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 2 [update 13-10-55]
«ตอบ #12 เมื่อ13-10-2012 19:05:00 »

อีพี่กัณฑ์มันน่านักนะ
อย่างนี้ต้องให้น้องแก้แค้นซะให้เข็ด

รอตามอ่านต่อค่าาาา

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 2 [update 13-10-55]
«ตอบ #13 เมื่อ13-10-2012 21:41:45 »

โอ๊ยยย เจ็บแปลบจริงๆ สงสารน้องก้าน โอ๋ๆ :กอด1:
พี่กัณฑ์ใจร้ายนักนะ แกล้งน้องขนาดนี้ได้ไง  :angry2:
เดี๋ยวน้องเมินขึ้นมาจะรู้สึก :a14:
รออ่านตอนต่อไปค่ะ สนุกจัง o13

ออฟไลน์ krappom

  • 人は誰でもそれぞれに悩みを抱えて生きる
  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1182/-23
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 2 [update 13-10-55]
«ตอบ #14 เมื่อ24-10-2012 22:49:35 »

ตอนที่ 3

“ก้านเป็นอะไรไป ตั้งแต่กลับมาจากที่ทำงาน พี่ก็เห็นเราเหม่อตลอดมีปัญหาอะไรที่ทำงานหรือเปล่า” ชายหนุ่มร่างสูงผู้มีศักดิ์เป็นพี่ชายของก้านใบเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ด้วยตัวเองคัดค้านเรื่องการทำงานกับกัณฑ์ตั้งแต่แรก แต่น้องชายยืนยันว่าจะต้องทำงานนี้ให้ได้ ก็เลยได้แต่เป็นกังวลอยู่ห่างๆ

“เปล่าครับพี่กิ่งผมแค่คิดอะไรเพลินๆนิดหน่อย” ตอบเลี่ยงๆเพื่อไม่ให้พี่ชายเป็นห่วง

“แน่นะ ไม่ใช่ว่าโดนไอ้กัณฑ์แกล้งอะไรมาหรอกนะ”

“เปล่า จริงๆครับพี่ ไปทานเข้ากันเถอะครับป่านนี้ทุกคนคงรอแย่” เด็กหนุ่มรีบเปลี่ยนเรื่องเพราะเกรงว่าพี่ชายจะจับพิรุธได้เสียก่อน ถ้าพี่เขารู้ว่าไปทำงานหนักขนาดนั้น แถมยังโดนพูดจาประชดประชันตลอดพี่เขาต้องไม่อยู่เฉยแน่

ก่อนที่ร่างบางจะเดินออกไปก็ได้ยินเสียงพี่ชายเรียกไว้ “เดี๋ยวก้านพี่มีเรื่องจะถามนายอีกเรื่อง เอ่อคือ……..” ชายหนุ่มอึกอัก

“มีอะไรเหรอครับพี่” เด็กหนุ่มถามย้ำด้วยความสงสัยเพราะไม่เคยเห็นพี่ชายอึกอักอย่างนี้มาก่อน

“คือ พี่อยากรู้เรื่องคุณการ์หนะ นายพอจะรู้อะไรเกี่ยวกับเขาบ้างมั๊ย”

“อ๋อ ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง อย่าบอกนะว่าพี่ยังสนใจเขาอยู่”

“เปล่า ก็แค่ถามถึง” ‘ก็แหมหมอนั่นนะเวลาร้องไห้นะน่ารักสุดๆเลย’ นึกถึงอดีตที่เขาคอยตามตอแยการ์เพื่อเป็นการแก้แค้นตัวพี่ชาย เพราะรู้ว่ากัณฑ์เองก็ทั้งรักทั้งหวงน้องไม่น้อยไปกว่าเขา จนกระทั่งเจ้าเด็กนั่นทนไม่ไหวหนีไปเรียนต่อเมืองนอก แล้วเขาก็ไม่ได้ข่าวคราวอีกเลย

“ผมก็ทราบมาคร่าวๆหนะเท่านั้นครับ ว่าตอนนี้เรียนจบทันตแพทย์แล้วมาเปิดคลินิกทำฟันอยู่ในกรุงเทพนี่แหละ” เด็กหนุ่มตอบตามที่เขาได้ยินมาจากพนักงานคนอื่นๆในบริษัท

“กลับมาแล้วเหรอ” พึมพำด้วยความยินดี และยังไม่ทันที่สองพี่น้องจะพูดอะไรไปมากกว่านี้ ก็มีเสียงวิ่งของเด็กตัวเล็กๆตรงเข้ามา

“คุณ พ่อคร้าบ คุณอาก้านคร้าบ คุณปู่ให้มาตามไปทานข้าวได้แล้วครับ” เสียงใสๆของเด็กชายต้นกล้าตะโกนเรียกพ่อและอาไปทานข้าวพร้อมกัน เนื่องจากนั่งรอ พ่อมาตามคุณอาตั้งนาน จนเด็กชายหิวจนแสบท้อง ก็ยังไม่มีวี่แววว่าคุณพ่อจะพาคุณอาลงไปทานข้าวเสียที

“ไปกันเถอะครับพี่ ตาต้นมาตามแล้วสงสัยจะหิว”

“นั่นสิ ว่าไงตัวเล็ก พ่ออุ้มไปทานข้าวดีมั๊ยจะได้ไม่หิวมาก” หันไปสนทนากับลูกชายตัวน้อย ที่พึ่งวิ่งมาถึง

“ดีครับคุณพ่อ”

เด็กชายต้นกล้าชูมือขึ้นโอบรอบคอพ่อ เพื่อให้สะดวกแก่การอุ้มมากยิ่งขึ้น

“อึ๊บ โอ้โหหนักขึ้นนะเนี่ย อีกหน่อยอาก้านก็ช่วยพ่ออุ้มเราไม่ได้แล้ว”

คนที่ถูกพาดพิงทำตาโต ก่อนจะรีบแก้ตัวยกใหญ่

“เดี๋ยว เถอะพี่กิ่งดูถูก ผมอุ้มหลานไหวหรอก มาต้นอาอุ้มเอง” เด็กหนุ่มยื่นมือออกไปหวังจะให้หลานชายตัวน้อยที่กำพร้าแม่ตั้งแต่เด็กคนนี้ มาอยู่ในอ้อมกอดของตัวเองบ้าง

“ไม่ให้ แน่จริงก็มาแย่งไปเลย จริงไหมต้น” ประโยคหลังร่างสูงหันมาถามลูกชายที่กลายเป็นลูกลิงเกาะหลังพ่อแน่น

“อาก้านมาจับผมให้ได้สิครับ”

“ได้เลย เจ้าตัวเล็ก”

ร่างเล็กของคุณอาวิ่งตามหลานชายที่เกาะคอพี่ชายเขาอยู่อย่างหยอกล้อระหว่างทางไปห้องอาหาร

“หวาคุณพ่อครับ คุณอาจะตามมาทันแล้วครับ เร็วครับ ฮะ ฮะ” เจ้าตัวเล็กกอดคอพ่อแน่น

“จับดีๆนะลูก พ่อจะวิ่งเร็วขึ้นแล้วนะ”

“ฮะ ฮะ ฮะ พ่อครับเร็วๆครับ อาก้านจะทันแล้ว” เจ้าตัวเล็กหัวเราะอย่างอารมณ์ดีอยู่บนหลังพ่อ เด็กน้อยสูญเสียมารดาตั้งแต่ยังไม่อย่านมจากอุบัติเหตุ ทำให้ทุกคนในบ้านให้ความรักความอบอุ่นกับเขาอย่างเต็มที่ โดยเฉพาะพ่อที่เลี้ยงเขาด้วยตัวเองมาตลอด ชงนม อาบน้ำ เช็ดตัว พาไปหาหมอเวลาไม่สบาย จนนี่ก็ปาเข้าไปปีที่ 4 แล้ว โดยมีก้านใบช่วยบ้างเวลากลับมาเยี่ยมบ้านที่เมืองไทย
...

ที่ โต๊ะอาหารของบ้านพิศาลมนตรีจะขาดก็แต่ปลายใบบุตรสาวคนเล็กของบ้าน ที่ตอนนี้กำลังศึกษาต่ออยู่ที่ต่างประเทศ ทำให้ไม่สามารถมารับประทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตากันครบทุกคนอย่างแท้จริงได้

“เอาหละเริ่มกินได้ วันนี้โชคดีที่ตาก้านได้กลับบ้านเร็วถึงได้กินพร้อมกันเหมือนทุกทีได้นะนี่” ประมุขของบ้านเอ่ยขึ้น ส่วนเจ้าตัวนั้นได้แต่ยิ้มน้อยๆ พูดไม่ได้ว่าถ้าวันนี้ไม่ได้ทะเลาะกับท่านรองประธานจนต้องหนีกลับมาก่อนก็คง ยังไม่ได้เลิกงานเหมือนเคย

“คุณพ่อครับ วันเสาร์นี้ผมจะพาลูกไปดูหนังนะครับ พอดีเพื่อนบอกว่ามีหนังการ์ตูนสนุกๆจะเข้าวันเสาร์นี้” กิ่งใบเอ่ยบอกบิดาถึงโปรแกรมพาเจ้าตัวเล็กไปเที่ยวในวันหยุดนี้ ท้ายประโยคยังหันไปถามน้องชายที่นั่งทานข้าวอยู่ “ไปด้วยกันนะก้าน” เนื่องจากเห็นว่าตั้งแต่กลับมาเจ้าตัวยังไม่ได้ออกไปเปิดหูเปิดตาที่ไหนเลย

“ครับพี่”

“เย้ ดีจังจะได้ไปเที่ยวกับอาก้านแล้ว” เด็กชายร้องบอกพร้อมทั้งชูสองมือชูขึ้นเป็นการแสงความดีใจไปด้วย

“ถ้า อย่างนั้นต้นก็ต้องกินข้าวเยอะๆนะลูกจะได้มีแรงไปเที่ยววันเสาร์นี้” ชายสูงวัยบอกหลานชายตัวน้อยที่เขาเองทั้งรักทั้งหลงเช่นเดียวกับทั้งพ่อและ อาของเจ้าหนู

“ฮะ” เจ้าตัวรับคำพร้อมทั้งอ้าปากกว้างกว่าปกติที่จะรับอาหารจากช้อนที่ผู้เป็น พ่อตักข้าวจะป้อนให้ ภาพนั้นเรียกเสียงหัวเราะและรอยยิ้มจากสมาชิกคนอื่นๆในครอบครัวได้ไม่น้อย ทำให้ผู้เป็นอาสบายใจจากเรื่องที่ทะเลาะกับกัณฑ์ได้บ้างและพร้อมที่จะกลับไป ทำงานอีกครั้ง
……………………………………………………………………………………….

เช้าวันศุกร์เป็นวันทำงานวันสุดท้ายของสัปดาห์ พนักงานของโรงแรมก็มาทำงานตามปกติรวมทั้งก้านใบและวาทิน

“สวัสดีครับคุณก้าน” วาทินเอ่ยทักชายหนุ่มร่างบางที่พึ่งจะจอดรถในบริเวณที่ทางโรงแรมเตรียมไว้ให้พนักงานเสร็จ

“สวัสดีครับ มาแต่เช้าจังนะครับ”

“คุณก้านเองก็มาแต่เช้าเหมือนกันนะครับ สบายดีแล้วเหรอครับ ผมนึกว่าวันนี้คุณจะลาหยุดเสียอีก”

“ผมแข็งแรงดีแล้วครับต้องขอบคุณมากที่เป็นห่วง ผมขอตัวนะครับจะรีบไปเตรียมเอกสารการประชุม”

“ประชุมอีกแล้วเหรอครับ ทำไมผมไม่ได้รับจดหมายแจ้งเลย”

“อ๋อ เดี๋ยวจะพิมพ์จดหมายเชิญไปให้ครับ อีกสามวันข้างหน้านี้เอง แต่ผมอยากทำให้เรียบร้อยก่อน จะได้ไม่ชนงานอื่นที่ท่านจะอาจมอบหมายกะทันหันนะครับ” เด็กหนุ่มว่าประชดบุคคลที่สาม

“อ้อ เหรอครับ เอ่อ คุณก้านครับ คือผมอยากชวนคุณไปดูหนังวันเสาร์นี้นะครับ” วาทินตัดสินใจชวนเลขาท่านรองไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาวันเสาร์นี้ ต้องยอมรับว่าเขาสนใจร่างตรงหน้าเป็นพิเศษ ถึงเขาจะไม่เคยชอบเพศเดียวกันมาก่อน แต่ก็ต้องยอมรับว่าคนตรงหน้าสามารถเปลี่ยนรสนิยมเขาได้เลยทีเดียว จากความน่ารักสดใส ที่เจ้าตัวแสดงออกอย่างไม่มีการเสแสร้ง และรูปร่างหน้าตาที่ถือได้ว่าสวยมากกว่าหล่อ ทำให้เขาคิดจะจีบขึ้นมา

“พอดีผมก็มีนัดดูหนังกับครอบครัววันเสาร์นี้ไว้แล้ว เอาไว้โอกาสหน้าแล้วกันครับ”

“เอ่อ คุณก้านมีครอบครัวแล้วเหรอครับ เอ่อ ผมหมายถึงภรรยา” วาทินถามด้วยความตกใจ

“ไม่ ใช่หรอกครับ ผมจะไปกับพี่ชายกับหลานด้วยอีกคนนะครับ หน้าผมฟ้องว่ามีครอบครัวแบบนั้นแล้วเหรอครับ” เด็กหนุ่มตอบพร้อมกับอมยิ้มน้อยๆทำให้หน้าหวานนั้นมีเสน่ห์ขึ้นอีกโข

“เฮ้อ ค่อยโล่งอกหน่อย” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองเบาๆ

“ว่าไงนะครับ”

“ไม่มีอะไรครับ ว่าแต่จะรังเกียจมั๊ยครับถ้าผมจะไปด้วย”

“ยินดีครับ ถ้าคุณวาทินไม่อึดอัดก็เชิญ หนังเรื่อง xxx ที่ yyy เวลา 13.00 น. ครับ”

“ขอบคุณครับ ขอผมเลี้ยงคุณกับครอบครัวนะครับ เดี๋ยวผมให้เลขาจองตั๋วให้”

“ไม่เป็นไรครับผมออกเอง เพิ่มคุณแค่คนเดียวอย่าเกรงใจเลยครับ” เด็กหนุ่มรีบปฏิเสธ

“คุณ ก้านนั่นแหละครับอย่าเกรงใจไปเลย ผมอยากมีโอกาสเลี้ยงคุณบ้าง นะครับ” ชายหนุ่มวิงวอนจนก้านใบอ่อนใจ เขาไม่อยากจะคิดเลยว่านายวาทินคนนี้ชักจะแคร์เขาเกินไปเสียแล้ว แต่เขาอาจจะมองผิดไปก็ได้

“ตามใจครับ เด็กหนุ่มยอมแพ้ในที่สุด”

“ขอบ คุณครับคุณก้านเราขึ้นตึกกันเถอะครับเดี๋ยวจะสาย” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างอารมณ์ดี เขาจะมีโอกาสได้ใกล้ชิดก้านใบแล้ว ถึงจะมีครอบครัวมาด้วยก็ไม่สำคัญ ก็ดีเขาจะได้ถือโอกาสฝากเนื้อฝากตัวซะเลย

สอง หนุ่มเดินไปขึ้นลิฟต์ไปแล้วโดยหารู้ไม่ว่าบทสนทนาเมื่อครู่นี้ได้มีชายอีกคน ที่พึ่งมาถึงเหมือนกันได้ยินทุกคำ แถมตอนนี้ชายคนนั้นกำลังหงุดหงิดปนโมโหสุดๆ โดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องหงุดหงิดขนาดนั้น รู้แต่ว่าเขายอมไม่ได้
……………………………………………………………………………………….

“ก้าน ไปตามเลขาของวาทินมาพบผมหน่อย แล้วก็ชงกาแฟมาให้ด้วย” ชายหนุ่มสั่งร่างเล็กที่นั่งเงียบไม่คุยกับเขามาตั้งแต่เช้าสงสัยจะยังไม่ หายโกรธ ‘หึ ทีกะเขาไม่พูดไม่จา ถ้าไม่ได้ยินเสียงคุยกับนายวาทินนั่นเขาก็นึกว่าเป็นใบ้ไปแล้ว หงุดหงิดเว้ย’ ต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อทำให้ร่างตรงหน้ารับรู้การมีตัวตนของเขาให้ได้

“ครับ” รับคำเรียบๆเหมือนทุกครั้ง

“อ้อ เดี๋ยวก่อนเอกสารที่เธอเอามาวางไว้ มันมีตัวที่ฉันอ่านไม่ออกช่วยบอกหน่อยซิว่ามันอ่านว่าอะไร” ว่าอย่างนั้นแล้วนิ้วเรียวก็ชี้ไปบนเอกสารที่ก้านใบพึ่งยื่นไปให้เมื่อไม่ นานมานี้

“ไหนครับ” เด็กหนุ่มถามพลางเดินมาที่โต๊ะทำงานของชายหนุ่มแล้วมองตามมือคนชี้ก็ไม่เห็นมีคำอ่านยากตรงไหน

กัณฑ์สั่นหน้าอย่างขัดใจ ก่อนที่จะเอ่ยเรียกก้านใบให้เข้ามาหา

“ไปยืนอยู่ตรงนั้นแล้วมันจะเห็นได้ไง มาตรงนี้” ชายหนุ่มกวักมือเรียกร่างบางให้อ้อมมายืนข้างๆเขา

“ไหนครับ” เด็กหนุ่มมายืนในตำแหน่งที่ชายหนุ่มบอก ก็ยังไม่เห็นอยู่ดีทำให้ต้องก้มหน้าลงไปหาใกล้ๆ

“ไหนคระ…. อ๊ะ” ร่างบางหันหน้ามาจะถามร่างสูงอีกที ก็พอดีกับชายหนุ่มหันมาฝังจมูกบนแก้มเขาแบบเต็มๆ ร่างบางแก้มแดงเรื่อขึ้นมาทันที

“หือ หน้าฉันมีอะไรติดอยู่หรือไง” ชายหนุ่มแกล้งตีหน้าซื่อเมื่อเห็นแววตาเด็กหนุ่มคล้ายมีคำถาม

“เอ่อ ไม่มีอะไรครับ” ช่างเถอะเมื่อกี้คงเป็นเรื่องบังเอิญเด็กหนุ่มคิด

“เอาหละไปเรียกเลขาของนายวาทินมาพบฉันได้แล้ว ฉันอ่านออกแล้ว ชายหนุ่มออกคำสั่ง”

“ครับ” ร่างบางรับคำงงๆ แล้วจึงเดินออกไป แต่ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้ออกจากห้องก็ได้ยินเสียงพึมพำจากบุคคลที่อยู่ เบื้องหลัง “หอมดีนะแถมยังนุ่มอีกต่างหาก”

เสียงเปรยนั้นทำให้คนที่กำลังจะออกไปหันกลับมาถามคนที่นั่งอยู่ในห้องอีกครั้ง

“เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะ”

“เปล่าก็แค่บอกว่าดอกไม้ในแจกันนี่หอมดี” ว่าพลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้

“คุณ….บ้าที่สุด เมื่อกี้คุณจงใจนี่”

“จงใจอะไร เมื่อกี้ฉันทำอะไรไหนลองขยายความสิ เอ้าว่าไง” ชายหนุ่มถามอีก เมื่อเห็นร่างบางยังอึกอักอยู่

เด็กหนุ่มไม่กล้าถามออกไปว่าเมื่อกี้คุณแอบหอมแก้มผมเหรอ ถ้าถามไปอาจโดนหัวเราะเยาะแถมอาจจะพ่วงด้วยคำดูแคลนให้เจ็บใจเล่นอีกก็ได้

“ไปตามเลขานายวาทินมาให้ฉันได้แล้ว” กัณฑ์ตัดบททำให้เด็กหนุ่มพูดไม่ออก

“หนอ ยหลอกกันนี่นา คนบ้า” ก้านใบบ่นกับตัวเองพร้อมยกมือเล็กนั่นถูแก้มตัวเองแรงๆเพื่อลบรอย ก่อนเดินปั่นปึงออกไป กิริยานั่นเรียกรอยยิ้มจากร่างสูงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวโตได้อีกนานที เดียว
……………………………………………………………………………………….

ออฟไลน์ IIMisssoMII

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2030
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-2
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 3 [update 24-10-55]
«ตอบ #15 เมื่อ24-10-2012 22:53:00 »

น่าสนๆ ก้านใบท่าจะแสบ

ออฟไลน์ Rafael

  • เพราะคนเราเกิดมาเพื่อแตกต่าง
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-7
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 3 [update 24-10-55]
«ตอบ #16 เมื่อ24-10-2012 23:01:47 »

อีตากัณฑ์บ้าบอจริงๆ
เริ่มชอบเค้าแล้วอะดิ  ทำแบบนี้

ออฟไลน์ bangkeaw

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 566
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-4
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 3 [update 24-10-55]
«ตอบ #17 เมื่อ24-10-2012 23:05:27 »

น่ารักดีนะ

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 3 [update 24-10-55]
«ตอบ #18 เมื่อ25-10-2012 00:26:32 »

 :impress2:

ชอบๆ

ออฟไลน์ Gemm

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 181
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 3 [update 24-10-55]
«ตอบ #19 เมื่อ25-10-2012 00:49:11 »

สองคู่ชู้ชื่น :impress2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 3 [update 24-10-55]
« ตอบ #19 เมื่อ: 25-10-2012 00:49:11 »





ออฟไลน์ krappom

  • 人は誰でもそれぞれに悩みを抱えて生きる
  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1182/-23
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 3 [update 24-10-55]
«ตอบ #20 เมื่อ03-11-2012 16:22:25 »

ตอนที่ 4

วันนี้เป็นช่วงบ่ายของวันเสาร์ทำให้ในห้างสรรพสินค้าในย่าน ใจกลางเมืองเช่นนี้คึกคักเป็นพิเศษ เนื่องจากผู้คนส่วนมากหยุดทำงานและออกมาจับจ่ายซื้อของและพักผ่อน หรือแม้แต่นัดพบปะสังสรรค์กันในร้านอาหารชื่อดังที่มีอยู่ทั่วไปตามห้างสรรพ สินค้า และในวันนี้ครอบครัวพิศาลมนตรีนัดกันออกมา เพื่อพาเจ้าตัวเล็กของครอบครัวมาดูหนังการ์ตูนเรื่องใหม่ ที่พึ่งเข้าฉายในวันนี้เป็นวันแรก ซึ่งต้องยกความดีให้เลขาของวาทินที่จองตั๋วล่วงหน้าไว้ให้ เพราะวันนี้มีผู้ปกครองพาบุตรหลานและเหล่าวัยรุ่นมาดูหนังเรื่องนี้มาก จนตั๋วถูกจองเต็มทุกที่นั่ง

“คุณพ่อครับ” เด็กชายต้นกล้ากระคุกมือผู้เป็นบิดา เพื่อชี้ให้ดูขนมที่ตัวเองอยากจะกิน และกิ่งใบก็เข้าใจในทันทีว่าลูกชายตัวน้อยอยากกินป๊อบคอร์นที่กำลังส่งกลิ่น หอมอยู่ทั่วบริเวณในขณะนี้ “อยากทานขนมเหรอลูก เดี๋ยวนะ” บอกลูกให้รอก่อนที่จะหันไปถามน้องชาย

“ก้าน พี่จะพาหลานไปซื้อขนมนะ เรานัดเพื่อนไว้ตรงไหน”

“แถวหน้าโรงหนังนี่แหละครับพี่เดี๋ยวคงมา พี่ไปซื้อขนมเถอะครับผมจะไปซื้อน้ำให้เอง”

“ก็ดี เอาน้ำเปล่าให้หลานด้วยนะ อย่าซื้อน้ำหวานละเดี๋ยวฟันผุ”

“ครับ ครับ ทราบแล้วครับ” เด็กหนุ่มรับคำพี่ชายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เพราะรู้ดีว่าพี่ชายใส่ใจเรื่องสุขภาพของหลานชายตัวเล็กของเขามากขนาดไหน

“ไป ต้น พ่อพาไปซื้อหนม” ว่าพลางอุ้มลูกชายตัวน้อยขึ้นแนบอกไม่ยอมปล่อยให้เดินเองเนื่องจากวันนี้คน เยอะ เขากลัวจะพลัดหลงกับลูกหรืออาจเกิดเหตุการณ์ไม่ดีขึ้นดังนั้นอุ้มไว้น่าจะ ปลอดภัยที่สุด

ในขณะที่ก้านใบกำลังต่อแถวซื้อน้ำอยู่นั้นก็มีเสียงเอ่ยทักดังขึ้นจากเบื้องหลัง

“มาดูหนังเหมือนกันรึ”

“คุณกัณฑ์” เรียกชื่ออีกฝ่ายเบาๆ

“ทำไม ตกใจมากเหรอที่เจอชั้น” เอ่ยถามเมื่ออีกฝ่ายดูท่าทางตกใจเสียเหลือเกินที่เจอเขา “ว่าแต่บังเอิญจังนะไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี่ บอกมาตามตรงดีกว่าว่าแอบตามชั้นใช่มั๊ย ชั้นไม่ว่าอะไรหรอก” กัณฑ์แหย่อีกฝ่ายเล่น

“บ้า ใครเขาตามคุณมา ผมมากับครอบครัวต่างหาก”

“อ๋อเหรอ” ตอบยียวนกวนโมโห

และก่อนที่จะมีสงครามฝีปากกันไปมากกว่านี้ ก็ปรากฏร่างบอบบางของหญิงสาวเดินเข้าขัดจังหวะพอดี

“กัณฑ์ขาอยู่นี่เอง วตีหาคุณซะทั่วเลย”

“อ้าว วตี เสร็จแล้วเหรอผมกำลังรอซื้อน้ำให้คุณอยู่พอดี” หันไปพูดกับแฟนสาวอย่างเอาอกเอาใจ

“แหมขอบคุณค่ะ คุณน่ารักที่สุดเลย” ว่าแล้วก็เขย่งเท้าขึ้นหอมแก้มสากของอีกฝ่ายอย่างไม่อายผู้คนเพื่อเป็นการขอบคุณ

“เอ่อ ผมขอตัวก่อนนะครับ” เสียงก้านใบดังขัดขึ้นเนื่องจากเห็นว่าร่างสูงไม่ได้มีธุระอะไรจะคุยกับเขา แถมยังทำเหมือนไม่เห็นว่าเขายืนอยู่ตรงนั้นอีกคน

“เดี๋ยวซิ ฉันยังไม่ได้แนะนำให้รู้จักคุณวตีเลย” กัณฑ์รีบเรียกร่างบางไว้เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มกำลังจะเดินจากไป

“วตีครับนี่ก้านใบเลขาของผม”

“ส่วนนี่คือคุณวตี คนรักของฉัน นายเคยเจอแล้วนี่”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ร่างบางเอ่ยคำทักทายหญิงสาวไปตามมารยาท

“เช่นกันค่ะ” ยิ้มให้อีกฝ่ายน้อยๆพร้อมทั้งกอดเอวกัณฑ์ไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง

อมา วตีแสดงทีท่าเป็นเจ้าเจ้าของกัณฑ์เต็มที่ โดยที่หญิงสาวเองก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองต้องแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของร่าง สูงต่อหน้าเด็กหนุ่มร่างเล็กคนนี้ด้วย อาจเป็นเพราะตั้งแต่ที่ก้านใบเข้ามาทำหน้าที่เลขาแทนเหล่อน ชายหนุ่มก็มีท่าทีเปลี่ยนไป แถมยังชอบพูดถึงเลขาคนใหม่ให้ฟังบ่อยๆก็เป็นได้ ยิ่งมาเห็นก้านใบอย่างนี้ยิ่งประมาทไม่ได้ ก็ร่างเล็กที่สวมเสื้อเชิ้ตพอดีตัวกับกางเกงยีนส์ตัวใหญ่ ทำให้ดูมีเสน่ห์ไม่น้อย แถมหน้าตาผิวพรรณที่ผุดผาดนั้น ทำให้เจ้าหล่อนแอบนึกอิจฉาถึงความดึงดูดตามธรรมชาติของร่างเล็กอยู่ในใจ

“คุณก้านครับ ขอโทษครับ ผมมาสายไปหน่อย” เสียงของวาทินนั่นเองที่เป็นระฆังช่วยเด็กหนุ่มให้พ้นจากสภาวะอึดอัดอีกครั้ง

“ไม่เป็นไรหรอกครับคุณวาทิน อีกตั้งยี่สิบนาทีกว่าหนังจะฉาย” เด็กหนุ่มหันไปให้ความสนใจกับผู้ที่พึ่งวิ่งกระหืดกระหอบมาถึง

“อ้าวท่านรอง มาดูหนังเหมือนกันหรือครับ” วาทินทักทายท่านรองประธานบริษัทที่ยืนทำหน้าหงิกทันทีที่เห็นเขา

“ใช่ ขอตัวนะ” กัณฑ์เอ่ยเรียบๆแล้วเดินจากไปด้วยท่าทางหงุดหงิด หลังจากที่เห็นนายวาทิน แอบจับแขนเล็กของเลขาของเขาเพื่อแสดงความขอโทษ
……………………………………………………………………………………….

เสียง ประกาศเรียกผู้ชมที่มีตั๋วดูหนังการ์ตูนเรื่อง xxx รอบเวลา 13.00 น. ดังขึ้นทำให้กลุ่มคนมากมายที่มีที่นั่งในโรงภาพยนตร์แห่งนี้เริ่มเดินทยอย กันเข้ามา เพื่อนั่งประจำที่โดยมีแสงไฟสลัวที่โรงหนังเปิดไว้เป็นแหล่งแสงสว่าง

“เจอกันอีกแล้วนะ” เสียงห้าวทักเมื่อก้านใบหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ที่ว่างอยู่

“จะ ไม่บังเอิญไปหน่อยหรือครับ ที่อุตส่าห์ได้ดูหนังเรื่องเดียวกัน รอบเดียวกันแถม ที่นั่งยังติดกันแบบนี้” เด็กหนุ่มประชดเข้าให้บ้างเมื่อมองเห็นคนที่นั่งข้างๆเขาถนัด

“นั่นสินะ จะว่าไปเลขาของนายวาทินนี่ก็ดีนะฉันไหว้วานให้จองตั๋วหนังให้สองใบดันได้ที่ข้างๆเธอพอดี”

“หึ บังเอิญจังนะครับ” เด็กหนุ่มเหน็บเข้าให้

จริงๆ แล้วก้านใบอยากนั่งใกล้กับหลานตัวน้อย แล้วให้วาทินมานั่งตรงนี้มากกว่า แต่พอดีเก้าอี้ตัวหน้ามีคนตัวสูงมานั่งอยู่ ทำให้บังเขาจนดูไม่ถนัด แม้ว่าที่นั่งจะเป็นสโลปก็ตาม เขาจึงต้องเปลี่ยนที่กับวาทิน เพราะชายหนุ่มสูงกว่าเขา ทำให้สามารถมองเห็นจอได้ไม่ลำบาก นี่ถ้าเขารู้ว่าข้างๆของที่นั่งตรงนี้เป็นที่ของกัณฑ์ละก็เขาจะไม่ย้ายมา เด็ดขาด

และในขณะที่โรงหนังเริ่มหรี่ไฟให้มืดลงอีก ตัวอย่างภาพยนตร์ต่างๆที่จะเข้ามาฉายในโปรแกรมหน้าเริ่มทยอยโลดแล่นออกมาสู่ สายตาผู้ชม เสียงของท่านรองประธานบริหารของโรงแรม Flora ก็ดังขึ้นเบาๆ

“ฉันขอเอาที่ท้าวแขนขึ้นนะ” กัณฑ์โน้มใบหน้ามากระซิบขออนุญาตกึ่งบังคับ

“คุณก็ไปเอาด้านแฟนคุณขึ้นสิ”

“ไม่ถนัด” ว่าพลางยกที่ท้าวแขนขึ้น แล้วยังขยับตัวเข้ามาชิดคนข้างๆมากขึ้นอีก

“ ฮึ ” ก้านใบได้แต่ทำเสียงฮึดฮัดเบาๆไม่กล้าโวยวายเนื่องจากเกรงใจคนอื่นๆที่กำลังดูหนังตัวอย่างอย่างตั้งใจ
....................

…………………..

....................

…………………..

หนัง การ์ตูนกำลังเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ บางฉากบางตอนก็เรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะจากผู้ชมได้อย่างดี เด็กชายต้นกล้าดูจะสนุกและตั้งใจดูการ์ตูนเรื่องโปรดมากเป็นพิเศษ แต่เพราะการ์ตูนเป็นซาวด์แทรกต์ ดังนั้นตาโตๆเจ้าหนูจึงต้องมองภาพไป ส่วนหูเล็กๆก็ต้องคอยฟังคำแปลที่คุณพ่อต้องช่วยอธิบายบางประโยคไปด้วย

ทาง ฝั่งก้านใบที่รับหน้าที่ถือถุงป๊อบคอร์นให้หลานก็กำลังกินข้าวโพดคั่วในมือ ด้วยความเพลิดเพลิน และยังอุตสาห์มีใจยื่นให้ชายหนุ่มที่นั่งชิดอยู่ข้างๆบ้าง ส่วนนายวาทินที่ชวนเด็กหนุ่มมาดูหนังนั้นหลับปุ๋ยไปแล้ว และในขณะที่ดูหนังกันเพลินๆอยู่นั้น

“อ๊ะ” ก้านใบอุทานเบาๆเมื่อรู้สึกว่านิ้วมือของเขาโดนอีกฝ่ายกัดและดูดไม่แรงนัก

“โอ๊ะ ขอโทษ นึกว่าป๊อบคอร์น” กัณฑ์ว่าอย่างนั้นแล้วจึงปล่อยมือเล็กๆลงเมื่อเจ้าของดึงกลับ

“บ้า มันจะเป็นป๊อบคอร์นไปได้ยังไง นิ้วคนนะ” เด็กหนุ่มเอ็ดเบาๆ

“เอา น่า อย่าเรื่องมากได้มั๊ย ขอโทษแล้วไง ไม่ได้นึกพิศวาสนิ้วเธอขึ้นมาหรอกนะแต่มันมืด” ชายหนุ่มพยายามเถียงข้างๆคูๆทำให้อีกคนเงียบลงและหันไปดูหนังต่อเหมือนไม่ สนใจเขาอีก แต่ถ้าโรงหนังสว่างกว่านี้อีกละก็จะได้เห็นแก้มขาวๆนั่นแดงเถือกทีเดียว ส่วนคู่กรณีก็แสร้งทำเป็นดูหนังต่อแต่ใจเอาแต่คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น เมื่อกี้

เมื่อครู่นี้เขายอมรับว่าตั้งใจทำเพราะเขาแทบไม่ดูหนังเลย หางตาคอยแต่จ้องปฏิกิริยาของคนที่นั่งข้างๆโดยไม่ได้สนใจอมาวตีซึ่งกำลัง หลับอยู่ เขาเห็นเด็กหนุ่มหยิบป๊อบคอร์นเข้าปากตรั้งแล้วครั้งเล่า และบางครั้งก็ดูดนิ้วเล็กๆของตัวเองเหมือนป๊อบคอร์นนั่นอร่อยนักหนามันทำให้ เขาอยากลองบ้าง ความคิดชั่ววูบก็ทำให้เขาดึงมือเล็กๆที่วางค้างอยู่ในกล่องป๊อบคอร์นมาดูด เล่นบ้าง โดยอาศัยจังหวะที่เจ้าตัวเผลอ แล้วก็อร่อยจริงๆเสียด้วย และแน่นอนว่าการมาดูหนังการ์ตูนวันนี้ของเขาไม่ใช่ความบังเอิญ เขาจงใจตามมา แต่ตามมาทำไม และเพื่ออะไรนั้น เขาหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้


ดู หนังกันไปได้ราวสองชั่วโมงไฟในโรงก็เริมสว่างมากขึ้น บ่งบอกให้ผู้ชมทราบว่าหนังฉายจบแล้ว และคนในโรงเริ่มทยอยกันเดินออกนอกทางประตูทางออกที่มีไฟสีแดงบอกตำแหน่งไว้
“วตี เดี๋ยวผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” กัณฑ์กล่าวกับหญิงสาว หลังจากเขาแอบได้ยินว่าครอบครัวที่นั่งอยู่ข้างๆ กำลังจะพาสมาชิกคนเล็กไปเข้าห้องน้ำ แถมยังโชคดีที่วาทินขอตัวกลับก่อนเพราะมีธุระเสียด้วย

“ด่ะ วตีก็ว่าจะไปเติมหน้าซะหน่อยเดี๋ยวเสร็จจากนี่แล้วเราไปฟังเพลงต่อกันนะคะ” หญิงสาวทำเสียงอ้อน

“สงสัยจะไม่ได้วตี ผมบังเอิญมีธุระต้องไปจัดการให้คุณพ่อตอนเย็นนี้พอดี”

“ว้า น่าเสียดายจังงั้นเอาไว้วันหลังก็ได้ค่ะ”

“OK เดี๋ยวผมมานะ”

“วันนี้คุณไม่ว่าง แต่คนอื่นอาจจะว่าง คงไม่ว่ากันนะคะ เผอิญฉันมันคนขี้เหงา”หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเมื่อเห็นชายหนุ่มเดินจากไปแล้ว
……………………………………………………..

ภายในห้องน้ำชายของโรงภาพยนตร์ มีผู้ชายหลายช่วงอายุเข้ามาใช้บริการรวมทั้งครอบครัวพิศาลมนตรีด้วย

“มานี่ตัวเล็กพ่อพาไปฉี่ในห้องด้านในนะ” กิ่งใบดึงแขนลูกชายไว้ทันทีเมื่อเห็นว่าเด็กน้อยทำท่าเหมือนจะปีนโถปัสสาวะ

“ทำไมผมยืนฉี่เหมือนคุณอากับคุณพ่อข้างนอกไม่ได้ละครับ” เจ้าตัวเล็กถามด้วยความสงสัย

“โถฉี่มันสูงลูก ต้นยังสูงไม่ถึงหรอกเอาไว้โตก่อนนะ แล้วค่อยยืนฉี่ข้างนอกนะครับ”

“แล้วคุณพ่ออุ้มผมฉี่ไม่ได้เหรอ” เจ้าตัวเล็กยังคงซักต่อไป

“ไม่ได้หรอกลูกเดี๋ยวมันจะเลอะนะ พ่อไม่ได้เอากางเกงมาให้ลูกเปลี่ยนนะครับ
มา ลูก อั้นฉี่นานๆไม่ดีนะเดี๋ยวปวดท้อง” บอกลูกอย่างตัดบทพร้อมทั้งอุ้มลูกน้อยขึ้นพาเดินเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้คุณอายืนปลดทุกอยู่ด้านนอกคนเดียว

“ว่าไงเจอกันอีกแล้ว พาหลานมาเข้าห้องน้ำเหรอ” เสียงที่ลอยมาทางด้านหลังทำเอาร่างบางสะดุ้งนิดๆ ‘จะเจอกันไปถึงไหนเนี่ย’ คิดอย่างหงุดหงิด

“ครับ” พร้อมกับรูดซิบกางเกงขึ้นเหมือนเดิม


“อ้าวไม่ฉี่แล้วเหรอ” ร่างสูงรีบพูดเมื่อเห็นกิริยาดังกล่าว

“เห็นจะไม่ละครับ มีคนคอยตามดูเหมือนโรคจิตแบบนี้ ผมฉี่ไม่ออก”

“หึ หึ โทษทีนะเผอิญอยากจะเข้าห้องน้ำเหมือนกัน ห้องน้ำนี่เธอเข้าได้คนเดียวหรือไง แล้วก็นะ ชั้นไม่ได้อยากจะดูของเด็ก ตัวเธอก็ไม่ได้โตขึ้นเท่าไหร่ ชั้นว่าตรงนั้นก็ยังไม่พัฒนาไปมากหรอก เคยเห็นมายังไงตอนนี้ก็คงไม่ต่างกัน” ดูถูกสุดๆ

“คุณ…..” ก้านใบพูดไม่ออกและไม่อยากจะเถียงเรื่องขนาดกับร่างสูง แต่เขาเป็นผู้ชายมาสบประมาทเรื่องนี้มันเกินไปแล้ว

ในขณะที่ก้านใบพยายามนึกคำพูดมาโต้ตอบอีกฝ่ายก็พอดีกับกิ่งใบพาเด็กชายต้นกล้าก้าวออกมาจากห้องด้านใน

“กัณฑ์ ใช่กัณฑ์หรือเปล่า”

“..................” มองคนที่พึ่งออกมาทักอย่างใช้ความคิดก่อนจะอุทานออกมา

“กิ่ง นายจริงๆด้วย ไม่เจอกันนาน เป็นไงบ้าง”

“ก็ดี นี่ลูกชายฉัน ต้นกล้าสวัสดีคุณอากัณฑ์ก่อนลูก” แนะนำบุตรชายให้รู้จัก

“ซาหวัดดีครับ” เจ้าตัวเล็กกล่าวสวัสดีชายหนุ่มอย่างว่าง่าย

“หวัดดีครับ” กัณฑ์มองเด็กที่กำลังพนมมือไหว้เขาอย่างมีมารยาท พร้อมกับยิ้มให้เล็กน้อย

“เป็นไง ก้านช่วยงานได้เยอะมั๊ย แล้วแกล้งอะไรน้องชั้นหรือเปล่า” กิ่งใบดักคอคู่อริเมื่อตอนเด็ก

ยังไม่ทันที่กัณฑ์จะตอบว่าอะไร เสียงของบุคคลที่กำลังถูกพาดพิงก็ดังแทรกขึ้นมา

“พี่ กิ่งกลับกันเถอะผมอยากกลับบ้านแล้ว” ร่างเล็กเร่งพี่ชายเนื่องจากไม่อยากให้กิ่งใบรู้เรื่องที่ทำงาน เขายังไม่อยากโดนพี่ชายบังคับให้ลาออก

“เดี๋ยว เอ่อพี่มีเรื่องจะคุยกับกัณฑ์นิดหนึ่ง” นายพาหลานไปรอข้างนอกก่อน แล้วส่งลูกชายให้น้องอุ้มเอาไว้

“เจอกันที่ทำงานนะก้าน” ชายหนุ่มกล่าวลากับคนที่อุ้มเด็กเดินผ่านเขาไปโดยไม่ล่ำลา

“ครับ” เด็กหนุ่มรับคำเรียบๆ

“ชั้นมีเรื่องหนึ่งอยากถามนาย” กิ่งใบพูดขึ้นหลังจากที่พวกเขาอยู่กันตามลำพังแล้ว

“ว่ามาเลย”

“น้องชายนายทำงานอยู่ที่ไหนเหรอ” กิ่งใบตัดสินใจถามออกไป

“ถาม ทำไม นายจะไปแกล้งเขาหรือไง บอกไว้ก่อนนะเฟ้ยว่าห้าม เรื่องตอนเด็กๆนะผ่านไปแล้ว ฉันไม่ติดใจและฉันก็เชื่อว่านายไม่ติดใจเหมือนกัน ไม่งั้นนายคงไม่ยอมให้ก้านมาทำงานกับชั้น แต่นายห้ามติดใจกับน้องชั้น” กัณฑ์ดักคออีกฝ่ายเช่นกัน

“เปล่า เปล่า ฉันแค่ เอ่อ แค่อยากรู้หนะ คือ ตามประสาคนเคยรู้จักเฉยๆน่า” ชายหนุ่มรีบออกตัว “ได้ข่าวว่าเป็นหมอฟันเลยคิดว่าจะพาต้นไปทำฟันเสียหน่อย” คิดข้อแก้ตัวได้อย่างกะทันหัน

“แน่นะ” กัณฑ์ถามอย่างไม่ค่อยเชื่อใจ

“แน่สิ”

“นี่นามบัตรของเจ้าการ์” หยิบนามบัตรของน้องชายออกมาจากกระเป๋าเงินส่งให้คนที่ทำตาเป็นประกายก่อนจะรับไปอย่างยินดี

“ขอบใจนายมาก แล้วเจอกัน”

“อือ บาย” ‘หึ เจ้ากิ่งมีแผนอะไรไม่รู้หละถ้าแกล้งน้องเขาละก็โดนดีแน่’ กัณฑ์คิดอกุศลไว้ก่อนตามประสาคนที่ชอบเอาตัวเองเป็นบรรทัดฐาน ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำเพื่อไปพบอมาวตีที่รออยู่ด้านนอก
…………………………………………………….........................................................

ออฟไลน์ Rafael

  • เพราะคนเราเกิดมาเพื่อแตกต่าง
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-7
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 4 [update 3-10-55]
«ตอบ #21 เมื่อ03-11-2012 20:03:25 »

สลับคู่พี่น้องกันสินะ หุหุ
ติดตามกันต่อไป

biwtiz

  • บุคคลทั่วไป
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 4 [update 3-10-55]
«ตอบ #22 เมื่อ03-11-2012 22:00:47 »

น่าติดตามคะ

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +844/-80
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 4 [update 3-10-55]
«ตอบ #23 เมื่อ03-11-2012 23:13:40 »

พระเอกซึน  แอบตามเขามาแล้วยังปากแข็งอีก

ออฟไลน์ janamanza

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 653
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-2
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 4 [update 3-10-55]
«ตอบ #24 เมื่อ04-11-2012 00:27:11 »

มันจะดีกว่านี้ถ้าไม่มีชะนีติดสอยห้อยตามมาด้วย

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 4 [update 3-10-55]
«ตอบ #25 เมื่อ04-11-2012 02:35:52 »

 :impress2:

กัดนิ้ว เบาๆ

ออฟไลน์ krappom

  • 人は誰でもそれぞれに悩みを抱えて生きる
  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1182/-23
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 4 [update 3-10-55]
«ตอบ #26 เมื่อ26-11-2012 17:54:07 »

ตอนที่ 5

บ้านกัณฑราชตอนนี้ เป็นเวลาอาหารเย็น ที่วันนี้มีสมาชิกของบ้านมาทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาอย่างไม่ได้เป็นมาเสีย นาน เนื่องจากบุตรชายคนโตพอเลิกงานก็ไม่เคยกลับบ้านจนกว่าจะเช้าหรือไม่ก็ไม่ กลับเลย อาศัยไปค้างที่ห้องชั้นบนสุดของโรงแรมแทน แต่วันนี้สงสัยหิมะจะตกในเมืองไทยที่บุตรชายคนโตกลับเข้าบ้านตั้งแต่บ่าย ทั้งที่เป็นวันเสาร์

“ไงเจ้ากัณฑ์ กลับบ้านเร็วนะวันนี้”

“แหมคุณพ่อ ผมก็อยากพักผ่อนเงียบๆที่บ้านเหมือนกันนะครับ” กัณฑ์เดินมานั่งประจำที่เพื่อทานข้าวพร้อมครอบครัว

“จะไปรู้หรือ ทุกทีเห็นแต่ขลุกอยู่กับยัยวตีนั่น” คุณศิวะประชดบุตรชาย

“………..” ไม่มีเสียงใดๆตอบกลับมาจากร่างสูงที่กำลังนั่งใช้ความคิดอยู่

“นี่ฉันถามแกตรงๆ แกจะเอายัยวตีเป็นเมียแน่เหรอ” ประมุขของบ้านถามด้วยความอยากรู้และเป็นห่วงในพฤติกรรมรักสนุกของลูกชาย

“นั่น สิ แม่ว่าไม่ดีมั้ง ดูท่าจะทำอะไรไม่เป็นสักอย่างเลยนะ หรือว่าไงการ์” คุณหญิงมารศรีเอ่ยขึ้นบ้างเนื่องจากหล่อนเป็นแม่ที่หวงลูกชายไม่แพ้ใคร และได้ยินกิติศัพท์ถึงความไม่เอาไหนของอมาวตีอยู่บ่อยครั้ง และท้ายประโยคยังหันไปขอความเห็นบุตรชายคนเล็กที่นั่งทานเข้าเงียบๆอยู่อีก ฝั่งหนึ่ง

“ผมไม่รู้สิครับ ปล่อยให้พี่กัณฑ์ ตัดสินใจเองเถอะครับคุณแม่”

“ตอนนี้ผมกำลังให้นักสืบติดตามดูพฤติกรรมของวตีอยู่ครับ” กัณฑ์เอ่ยแทรกขึ้นมาเพื่อบอกความคืบหน้าของเขากับอมาวตี

“นั่นไงฉันว่าแล้ว ว่าแกคบกับหล่อนได้ไม่นานหรอกเดี๋ยวก็เบื่อ” คุณศิวะตบขาตัวเองด้วยความชอบใจที่คำทำนายของตัวเองถูกเผง

“ผม ไม่ได้เบื่อนะครับ แค่หมู่นี้ผมสงสัยว่าวตีทำตัวแปลกๆ ผมเองก็เริ่มระแคะระคายมาบ้างแล้ว เพียงแต่ผมยังไม่มีคนใหม่ก็เลยยังไม่ทันทำอะไรให้มันเด็ดขาดลูกพ่อไม่โง่ให้ ใครมาสวมเขาได้ง่ายๆนะครับ” ตอบบิดาแบบเหมือนไม่แคร์อมาวตีเลยสักนิดทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ไม่นานยังบอกว่า รักอมาวตีนักหนา


ในความคิดของกัณฑ์นั้นชายหนุ่มเห็นว่า ถึงเขาจะเคยคิดว่าเขารักอมาวตี แต่วันนี้เขาพึ่งเข้าใจว่ามันเป็นแค่ความผูกพันทางกายเท่านั้น ในเมื่ออมาวตีไม่ซื่อสัตย์กับเขา ถือว่าเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเขาอย่างแรงซึ่งยอมไม่ได้ ดังนั้นเขาจะต้องทำอะไรให้มันเด็ดขาดไปเสียที อมาวตีจะได้รู้ว่าเขาไม่ใช่หมูในอวยที่จะโดนหลอกได้ง่ายๆ ถึงแม้จุดจบของความสัมพันธ์กับหญิงสาวมากมายที่ผ่านมาจะเหมือนกันแทบทุก ครั้งคือเขาเบื่อและก็เลิกรากันไป แต่เขาเชื่อว่าวันที่เขาพบคนที่เขารักจริงๆ เขาคงหยุดที่คนนั้นแน่นอน

“พูด อย่างนี้แสดงว่าพี่มีคนใหม่แล้วเหรอ ถึงเริ่มหาวิธีสลัดพี่วตีเขาหนะ” สมาชิกคนสุดท้องเอ่ยถามผู้เป็นพี่ชาย ซึ่งเป็นคำถามที่บุพการีทั้งสองก็อยากรู้เช่นกัน

“ก็ไม่เชิง” ชายหนุ่มตอบพลางนึกไปถึงหน้าของเด็กหนุ่มหน้าหวานที่เป็นเลขาคนใหม่ของเขาได้ไม่นาน

“เอา หละจะคบใครก็ดูดีๆละกัน แกโตแล้วหวังว่าจะไม่ทำให้พ่อกับแม่ผิดหวัง แล้วเป็นไงตาก้าน น้องปรับตัวได้หรือยัง มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า” ผู้เป็นบิดายังเป็นห่วงลูกชายของเพื่อนสนิทที่เขาเป็นคนจัดการให้มาเป็นเลขา ของลูกชายตนเองเมื่อไม่นานมานี้

“ก็ดีครับพ่อ ยังไม่มีปากไม่มีเสียงเหมือนเดิม”

ชาย หนุ่มแขวะไปยังคนที่กำลังพาดพิงถึง เมื่อนึกถึงว่าเด็กหนุ่มคุยกับเขาเฉพาะเรื่องงานนั้น แต่ทีกับนายวาทินหรือคนอื่นๆก้านใบก็พูดคุยด้วยได้อย่างร่าเริง โดยที่เจ้าตัวลืมนึกไปว่าตัวเขาเองนั่นแหละที่นั่งปั้นหน้าไม่ยอมพูดจาดีๆ ด้วย แถมยังแกล้งร่างบางทุกครั้งที่มีโอกาส เป็นใครก็ไม่อยากยุ่งด้วยอยู่แล้ว

“ถ้างั้นก็ดี วันพุธนี้แกจะต้องไปดูงานการเตรียมความพร้อมเพื่อที่จะต้อนรับการประชุม xxx ที่โรงแรมของเราได้รับเกียรติให้ต้อนรับแขกบ้านแขกเมือง พาน้องเขาไปด้วย” ศิวะกำชับงานสำคัญของโรงแรมให้บุตรชายคนโตทราบ

??????

“ครับพ่อ ผมได้รับรายงานแล้ว พ่อไม่ต้องห่วง”

“ดีแล้ว พ่อไว้ใจแก อย่าทำให้พ่อผิดหวังละอย่าลืมว่านี่เป็นงานสำคัญ”

“ครับ”
………………………………………………........................................................................

ปี๊น ปี๊น….. เสียงบีบแตรที่ดังอยู่หน้าบ้านพิศาลมนตรีในช่วงบ่ายของวันพุธดังขึ้น เพื่อบอกให้คนในบ้านรู้ว่าบัดนี้มีแขกมารอที่หน้าประตูใหญ่ของบ้าน

นาย ไหวคนสวนวิ่งมาเปิดประตูเลื่อนบานใหญ่ เพื่อให้คนที่พึ่งบีบแตรเมื่อสักครู่ขับรถเบนซ์สปอร์ตเปิดประทุนสีดำสนิท เข้ามาจอดในบริเวณบ้าน

“เชิญเลยตรับ”

“คุณก้านหละ” เสียงเข้มๆถามชายวัยกลางคนที่พึ่งมาเปิดประตูให้

“คุณก้านเก็บของอยู่ครับ เชิญคุณเข้าไปรอข้างในก่อนครับ”

กัณฑ์เดินเข้าไปยังตัวบ้านที่ถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบและสวยงามเพื่อรอพบกับเลขาของเขา

“อากัณฑ์” เสียงใสๆของเจ้าตัวเล็กมาพร้อมกับร่างป้อมๆที่วิ่งเข้ามาหา

“ว่าไงต้น” ว่าพลางรับร่างเล็กๆเข้ามาในวงแขน

“อาก้านบอกว่าจะต้องไปต่างจังหวัดสองสามวันกับอากัณฑ์เหรอคับ”

“อือใช่ เราอยากไปเที่ยวด้วยหรือเปล่าไปกับอาก็ได้นะ”

“จิงๆ เหรอคับ ต้นไปด้วยได้จิงๆเหรอ”
“ได้ซี แต่ต้นต้องขออนุญาตคุณพ่อก่อนนะ”

ขณะที่เด็กชายต้นกล้ากำลังมีความหวังว่าจะได้ไปเที่ยวกับคุณอานั้น บุคคลที่พึ่งจะเดินลงบันไดมาก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน

“เห็นทีจะไปไม่ได้นะต้น คุณพ่อบอกว่าพรุ่งนี้จะพาไปตรวจฟันไม่ใช่เหรอ”

ร่างบางที่กำลังเดินลงบันไดในชุดลำลองสบายๆพร้อมทั้งกระเป๋าเดินทางใบเล็กเอ่ยทำลายความหวังของหลานชายตัวน้อย

กัณฑ์ ยืนมองคนที่พึ่งเดินลงมาถึงตาไม่กระพริบ เนื่องจากคนตรงหน้าปล่อยผมให้ล้อมกรอบหน้าเล็กๆไว้ไม่ได้ใช้เจลจัดแต่งทรงผม เพื่อให้ดูภูมิฐานเหมือนอย่างทุกที ทำให้หน้าสวยนั้นหวานขึ้นอีกโข แถมเสื้อผ้าที่ใส่ยังทำให้ร่างเล็กดูสดใสสมวัยมากกว่าชุดทำงาน จนทำให้เขาใจเต้นผิดจังหวะอีกแล้ว

“จิงด้วยคับอาก้าน ว้า ผมอยากไปเที่ยวด้วยนี่นา” เด็กชายบนอุบ แก้มยุ้ยๆนั้นป่องออกมาอย่างเสียดาย

“เอา ไว้อาพาไปทีหลังนะครับ คราวนี้อาไปทำงาน เดี๋ยวก็กลับแล้ว” ก้านใบตอบหลานชายตัวน้อยไม่อยากให้งอแงจนเขาต้องใจอ่อน เขาไม่อยากพาหลานไปลำบาก เพราะตอนนี้เขาต้องไปทำงานคงหาเวลาให้เจ้าตัวเล็กยาก

“งั้น วันหลังถ้าต้นอยากไป อาจะเป็นไกด์ให้เลย” คนที่ยืนฟังอาหลานคุยกันอยู่เอ่ยอาสาอย่างจริงใจ เพราะรู้สึกถูกชะตากับเด็กชายต้นกล้าอย่างมาก ซึ่งค่อนข้างผิดวิสัยเขาพอสมควรโดยปกติแล้วเขาไม่ค่อยชอบเด็กสักเท่าไหร่ อาจจะเป็นเพราะต้นกล้ามีหน้าตาที่ละม้ายคล้ายคลึงกับผู้เป็นอาที่เขาแอบติด ใจอยู่ก็เป็นได้
“จิงๆนะคับ เจ้าตัวเล็กร้องอย่างดีใจ”

“งั้น อาไปทำงานก่อนนะเดี๋ยวจะมืด” หอมแก้มนิ่มๆของหลานชายทั้งซ้ายขวาอย่างมันเขี้ยว

“อย่าลืมทำตัวดีๆกับคุณหมอฟันนะครับ” ร่างบางไม่วายกำชับหลานชายตัวน้อย ก่อนจะเดินตามร่างสูงไปที่รถซึ่งจอดไว้หน้าตัวบ้าน

“ค๊าบ” เด็กชายรับคำผู้เป็นอาอย่างว่าง่าย เนื่องจากคุณพ่อได้เล่าให้ฟังคร่าวๆถึงอาหมอฟันคนใหม่ของเขาแล้ว ทำให้อยากเจอเร็วๆ แถมคุณพ่อยังเตรียมแผนเวลาเจออาหมอฟันไว้ให้ด้วย แต่เขาไม่บอกอาก้านหรอกเอาไว้อาก้านกลับมาเดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟังดีกว่า อิ อิ
…………………………………………………..................................................................

ณ คลีนิทันตกรรมแห่งหนึ่งในย่านลาดพร้าว

“สวัสดีครับ ผมพาลูกมาทำฟันครับ” ชายหนุ่มบอกพนักงานต้อนรับที่นั่งอยู่ตรงหน้าเคาเตอร์

“ไม่ทราบว่ามีหมอประจำหรือเปล่าคะ”

“ไม่มีครับแต่มีคนแนะนำให้มาทำกับคุณหมอการัน”
หมอ การันที่ชายหนุ่มพูดถึงก็คือ การัน กัณฑราช หรือการ์ ซึ่งทำงานเป็นทัคแพทย์ที่สถานทันตกรรมแห่งนี้ ด้วยความที่ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจของครอบครัวจึงได้ขออนุญาตบุพการีมา เปิดคลินิกทำฟันเล็กๆของตัวเอง แต่ด้วยความที่เป็นคนมีความสามารถอัธยาสัยดีและไม่ถือตัวทำให้คนไข้ติดเร็ว เพียงเปิดคลินิกไม่นานก็มีคนไข้มาทำฟันมากมายตั้งแต่เด็กตัวเล็กยันผู้สูง อายุและมีหมอประจำคลินิกถึง 5 คน

“อ๋อ ได้ค่ะ เดี๋ยวเชิญนั่งรอสักครู่นะคะ คุณหมอพึ่งมาถึงกำลังเตรียมตัวอยู่ค่ะ”

“ครับ” เดินไปนั่งรอที่เก้าอี้แล้วเอาลุกนั่งตักรอเรียกชื่อเหมือนคนไข้คนอื่นๆ

ผ่าน ไป 10 นาที เจ้าตัวเล็กเริ่มงอแงอยากกลับบ้าน เนื่องจากอยากกลับไปเล่นหุ่นยนต์ตัวใหม่ที่พ่อพึ่งจะซื้อให้เต็มแก่ นั่งเฉยๆนานๆอย่างนี้ไม่ใช่วิสัยของเด็กชายต้นกล้าเลยสักนิด ร่างเล็กๆของเจ้าหนูเริ่มไต่ขึ้นมาตามตัวพ่อ แล้วใช้สองแขนเล็กเกี่ยวคอพ่อทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงไปบนแผ่นอกของบิดาที่ นั่งรออย่างอดทน เพื่อเป็นการเรียกร้องความสนใจ

“ว่าไงครับลูก เบื่อเหรอครับ เดี๋ยวก็ได้ตรวจแล้วนะ อดทนอีกนิด ถ้าต้นทำไม่ดื้อพ่อจะมาไปกินไอติมนะ” เอาของหวานเข้าล่อเพราะเด็กชายต้นกล้าชอบกินไอศกรีมเป็นที่สุด

“ไม่ เอา ผมจะกลับบ้าน พูดอยู่กับอกพ่อ เอาหัวเล็กๆถูไปตามตัวพ่อไปด้วย” เป็นภาพที่เรียกรอยยิ้มจากบรรดาคนไข้ที่มานั่งรอได้เป็นอย่างดี

“เด็ก ชายต้นกล้าค่ะ เชิญห้องหมายเลขสองนะคะ” เสียงพนักงานสาวทำให้ร่างสูงอมยิ้มขึ้นมาทีเดียว อีกไม่นานเขาจะได้เจอน้องการ์แล้ว อุ้มร่างเล็กที่กำลังโยเยขึ้นแนบตัว พาเดินเข้าห้องหมายเลขสองทันที
หลังจากที่เดินเข้าห้องไปเขาก็เห็น พยาบาลหนึ่งคนที่กำลังเตรียมน้ำบวนปากอยู่ และถัดไปอีกไม่ไกลก็เจอเข้ากับแผ่นหลังบางๆของ หมอฟันที่เขาคาดว่าน่าจะเป็นการันกำลังยืนหันหลังอ่านแฟ้มคนไข้อยู่

“เชิญน้องนั่งบนเก้าอี้เลยค่ะ” เสียงพยาบาลสาวแนะนำ

“ไม่เอา ผมกลัว พ่อครับผมกลัว” เด็กชายเริ่มงอแงอีกครั้งเมื่อเห็นเครื่องมือทำฟันมากมาย

“ไม่..”

“ไม่ ต้องกลัวนะครับ” เสียงใสที่ลอดผ่านหน้ากากผ้าที่ผิดปากและจมูกนั่นเอง ที่เอ่ยปลอบใจเจ้าตัวเล็กพร้อมกันกับเขา พร้อมกับหันมาให้เห็นตากลมโต คิ้วเรียวสวยที่โผล่พ้นหน้ากากผ้าขึ้นมา

แต่เพียงเห็นแค่นั้นกิ่งใบ ก็ต้องยอมรับกับตัวเองว่า หมอฟันคนนี้คือน้องการ์ของเขา คนที่เขาไม่เคยลืมเลยมาตลอด และจากแววตาที่จ้องมองกลับมาทำให้เขารู้ว่าอีกฝ่ายก็จำเขาได้เช่นกัน

“การ์” ชายหนุ่มอุทานเบาๆด้วยความยินดี หากแต่อีกฝ่ายทำเหมือนไม่สนใจเขา หันไปพูดคุยกับเจ้าตัวเล็กแทน

“ว่าไงครับ มาตรวจฟันเหรอ ไหนอ้าปากสิครับ เดี๋ยวหมอดูให้นะ” ทอดเสียงและแววตาอ่อนโยน รู้สึกถูกชะตากับเด็กตรงหน้ามากเป็นพิเศษ

เด็กชายต้นกล้าหันไปกอดพ่อแน่น ไม่ยอมทำตามคำพูดของอาหมอฟันง่ายๆ

“ต้นครับ อ้าปากให้อาหมอดูหน่อยลูก” กล่อมลูกพลางแกะมือเล็กป้อมที่อยู่รอบคอเขาไปด้วย
“ถ้า ผมอ้าปาก” อาหมอก็ต้องเอาผ้าปิดหน้าออกด้วย เด็กชายหมายถึงให้ถอดผ้าคลุมปากและจมูกออกเพราะมันทำให้เขากลัว โดยไม่รู้ว่าผู้เป็นพ่อนึกขอบคุณอยู่ในใจที่จะได้เห็นหน้าคุณหมอชัดๆเสียที

“ก็ได้ครับ”

กา รันต่อยๆปลดสายที่รัดผ้าปิดจมูกซึ่งมัดไว้อยู่ทางด้านหลังศรีสะช้าๆ เผยให้เห็นจมูกโด่ง ปากเรียวสวยเป็นรูปกระจับซับสีชมพูอ่อน และนวลแก้มขาวพร้อมทั้งลักยิ้มอันใหญ่ที่ประดับอยู่บนแก้มซ้าย ยิ่งเวลาพูดจะเผยให้เห็นเหล็กจัดฟันสีเงินเป็นกำแพงล้อมรอบฟันขาวทำให้คนตรง หน้ามีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด

“ว่าไง ไม่กลัวหมอแล้วนะ” ยังคงให้ความสนใจต้นกล้าอยู่ ทำเป็นมองไม่เห็นผู้เป็นพ่อของเด็กชายต้นกล้าที่บัดนี้อึ้งไปแล้ว

“อ้า” ในที่สุดเด็กชายก็อ้าปากกว้าง ยอมให้อาหมอตรวจโดยดี

.................

.................

..................

“เสร็จแล้วครับ” การันบอกผู้เป็นพ่อของเจ้าหนู เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มเอาแต่จ้องเขา จนกระทั่งตรวจฟันเสร็จก็ไม่มีทีท่าว่าจะเลิกมอง
“เป เอ่อ เป็นยังไงบ้าง” เอ่ยคำพูดติดขัดขึ้นมาทันที เมื่อเห็นร่างบางมองตรงมาที่เขาโดยไม่หลบเหมือนเมื่อตอนแรกที่เจอกัน ซึ่งกิ่งใบค่อนข้างแปลกใจที่อีกฝ่ายดูไม่ค่อยแปลกใจที่เขาพาลูกมาหา เหมือนกับรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

“การขึ้นของฟันน้ำนมก็ปกติดีครับ ไม่มีฟันผุ”

“เอ่อ พี่หมายถึงการ์เป็นยังไงบ้าง อย่าบอกนะว่าจำพี่ไม่ได้” ร่างสูงดักคอ

“ก็ เรื่อยๆครับ แน่นอนว่าผมจำพี่ได้ครับ พี่กิ่ง” เน้นคำหลังเป็นพิเศษ ทำไมเขาจะจำคนที่แกล้งเขาให้ทั้งอาย ทั้งเจ็บเมื่อตอนเด็กๆไม่ได้ เขาพอรู้จากพี่ชายมาบ้างแล้ว ว่ากิ่งใบจะพาลูกชายมาทำฟันกับเขา เพียงแต่ไม่คิดว่าจะเร็วปานนี้ แถมร่างสูงก็เปลี่ยนไปมากดูอ่อนโยนผิดกับเวลาที่เคยอยู่กับเขาลิบลับ แถมยังหน้าตาหล่อเหลาดูแข็งแรงบึกบึนจนเขาอายเมื่อนึกเทียบกับร่างกายตนเอง ไม่ว่าเมื่อไหร่เขายังมีรูปร่างที่เสียเปรียบคนตรงหน้าอยู่นั่นเอง

ยัง จำได้ว่าเมื่อตอนเด็กพี่กิ่งเคยโยนรังมดแดงใส่เขา ตอนนั้นมดกัดเขาทั้งตัวเจ็บมาก พอเขาร้องให้แล้วบอกว่าแสบช่วยเอามดออกจากตัวเขาให้ที ชายหนุ่มก็จับเขาแก้ผ้าโยนลงน้ำ บอกว่าเป็นการล้างพิษ ตอนนั้นเขาเกือบจมน้ำตาย แต่ก็อีกแหละชายคนนี้อีกเช่นเดียวกันที่กระโดดลงไปช่วยชีวิตเขาขึ้นมา ตอนนั้นเขาทั้งกลัวทั้งโกรธพี่กิ่งอย่างกับอะไร หลังๆมาก็คอยหลบหน้าทุกครั้งที่พี่กิ่งมาที่บ้าน และไม่ตามพี่ชายไปบ้านอาวิสุทธิ์เหมือนเคย และในที่สุดก็หนีไปเรียนเมืองนอก เมื่อเห็นว่าพี่กิ่งไม่เคยละความพยายามที่จะตามหาเขา และดูเหมือนว่าจะได้ผลชายหนุ่มไม่ติดต่อเขาอีกเลย แต่ดูวันนี้สิชายคนที่เขาหนีมาตลอดกลับมายืนอยู่ตรงหน้านี้เอง

“แล้ววันนี้เลิกงานกี่โมง” กิ่งใบถามอย่างเขินๆ

“ตอบไม่ได้ครับ แล้วแต่คนไข้ ถ้ามีน้อยก็เลิกไว ถ้ามากหน่อยก็เลิกช้าครับ
แต่ตอนนี้พี่ออกไปก่อนดีกว่า คนไข้คนอื่นรออยู่” พูดตัดบทเมื่อเห็นว่าร่างสูงไม่ขยับเสียที

กิ่งใบสะกิดลูกชายให้ดำเนินการตามแผนที่วางไว้ทันทีเมื่อเห็นว่าถึงเวลาแล้ว

“อาหมอคับ” เสียงเล็กๆเรียกการันให้หันมาสนใจตนอีกครั้ง

“ว่าไงครับคนเก่ง” ลูบเส้นผมนุ่มๆของเด็กชายไปด้วย

“คือว่า ผมขอเบอร์มือถืออาหมอหน่อยได้มั๊ยคับ”

“เอาไปทำไมตรับ” ร่างบางถามเด็กชายสงสัยว่าจะเอาเบอร์มือถือเขาไปทำไม อายุแค่นี้ไม่น่าจะใช้มือถือเป็น

“ก็เอาไว้เวลาปวดฟัน จะได้โทรมาปรึกษาได้ไงครับ” ท่องตามที่พ่อสอนให้พูดเป๊ะ

“อ้อ” เริ่มรู้อะไรบางอย่าง มุขตื้นๆทำไมเขาจะไม่รู้ ถ้ากับคนอื่นเขาก็จะบอกว่าขอโทษด้วยครับผมไม่มีโทรศัพท์มือถือไปเสียเลย แต่ว่าเขาไม่กล้าบอกเด็กชายต้นกล้าแบบนั้น ทำไงดีเกรงใจเด็กที่ไร้เดียงสาคนนี้ ในที่สุดก็ตกหลุมนายพรานเจ้าเล่ห์เข้าจนได้

จำใจหยิบกระดาษกับ ปากกามาจดเบอร์มือถือตัวเอง แต่น่าแปลกที่เขาเขียนเบอร์โทรเขาจริงๆให้ ทั้งๆที่จะมั่วเบอร์ให้ไปก็ได้แท้ๆ เพราะถึงยังไงเจ้าหนูก็ไม่ได้เป็นคนโทรหาเขาเองอยู่แล้ว หรือถ้าปวดฟันจริงๆก็มาหาเขาที่คลินิกก็ได้

“ขอบคุณคร๊าบ” เอ่ยเสียงใสรับกระดาษที่อาหมอส่งให้แล้วยื่นให้พ่อทันที เพราะต้องการอวดว่า ‘เห็นมั๊ยต้นขอเบอร์อาหมอให้พ่อได้ด้วยหละ’ การกระทำนั้นทำให้การันมองผู้เป็นพ่อของเจ้าหนูด้วยสายตารู้ทัน ทำให้กิ่งใบได้แต่ยิ้มแหะ แหะ ในการกับกระทำของลูกชาย

“พี่ไปก่อนนะ แล้วจะโทรหา เอ้ย ไม่ใช่ คือถ้าต้นปวดฟันแล้วจะโทรหานะ”

รีบอุ้มลูกชายออกจากห้องตรวจไปด้วยความเขิน ทิ้งให้หมอหนุ่มนั่งครุ่นคิดอะไรคนเดียวอีกสักพักก่อนจะมีคนไข้รายต่อไปเข้ามา
............................................................................ .......................................

ออฟไลน์ Rafael

  • เพราะคนเราเกิดมาเพื่อแตกต่าง
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-7
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 5 [update 29-11-55]
«ตอบ #27 เมื่อ26-11-2012 18:13:48 »

แผนสูงนักนะคุณพี่ ฮ่าๆ
รออ่านต่อค่าา

ออฟไลน์ Gemm

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 181
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 5 [update 26-11-55]
«ตอบ #28 เมื่อ25-12-2012 04:24:56 »

สนุกมากเลย
รอตัวเธอมาต่อ เค้าติดตาม นอนรอ นั่งรอ ตะแคงรออยู่ :z2:

พยายามเข้านะจ๊ะ เป็นกำลังใจให้ o13

ออฟไลน์ manami1155

  • ~I Still Love You~
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1749
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +99/-1
Re: ต้นรัก by Hydra ตอนที่ 5 [update 26-11-55]
«ตอบ #29 เมื่อ05-01-2013 15:48:09 »

รอตอนต่อไปอยู่นะคะ
เหนหายเงียบไปเลย ><"

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด