[Y]OnLy You รักนี้มีแค่นาย ตอนที่ 39 "จบแล้ว" (หน้า 10) [13/9/2557]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [Y]OnLy You รักนี้มีแค่นาย ตอนที่ 39 "จบแล้ว" (หน้า 10) [13/9/2557]  (อ่าน 264950 ครั้ง)

heenimz

  • บุคคลทั่วไป
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้



1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

-------------------------------------------------------------------------------------------------
















ตอนที่ 1








สายลมพัดเบาๆ….ตัวผมที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่ง ด้านหน้าเป็น กระดานไวท์บอร์ดขนาดใหญ่ มีตัวเลข และ ทฤษฏีมากมายถูกเขียนอยู่บนนั้นโดยผู้ที่ผมเรียกว่า อาจารย์….




เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ผมก็เห็นเหล่าวัยรุ่นที่กำลังเตะฟุตบอลกันอยู่ในสนาม….น่าเบื่อจัง……เมื่อไหร่ผมจะได้ออกไปด้านนอกนั่นสักที  ผมคิดในใจแล้วหันกลับมาสนใจกระดานสีขาวที่มีตัวหนังสือเต็มไปหมด…..




“เวร….เหม่อแป๊บเดียว อาจารย์รีบเขียนไปไหนวะ จดไม่ทัน..”

เมื่อผมหันกลับมาอ่านข้อความบนกระดานก็พบว่า ถ้าเขียนต่อลงไป ข้อความในสมุดของผมและข้อความบนกระดานมันไม่ได้เชื่อมต่อกันเลยสักนิดเดียว= = ผมเลยได้แต่บ่นกับตัวเองเบาๆ




ในช่วงชีวิต ม.6 ของผม ที่ใกล้จะผ่านพ้นไปในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ตัวผมที่ต้องเตรียมเข้าไปสอบในมหาลัยที่พ่อแม่คาดหวัง  เพื่อนพ้องที่ต้องห่างกันไกลออกไป…..มันทำให้ผมรู้สึกว่า อยากจะหยุดเวลาเอาไว้…



“โอ๊ย!!! พ่อมึงตายไอ้สัด!!!” ผมขอถอนคำพูดที่บอกว่าอยากจะหยุดเวลาเอาไว้  เมื่อกี้ มีคนที่ผมก็รู้ว่าใครโยนปากกามาใส่หัวผมครับ!




“พ่อใครตายเหรอ  กันตภน….”…….มองกูกันทั้งห้องเลย


“เปล่าครับอาจารย์……ทำเหี้ยอะไรของมึงวะ”

ผมตอบคำถาม?ของครูจบ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะมาจากด้านหลังที่เป็นต้นตอ ผมหันไปพูดเสียงเบากับไอ้เพื่อนเวรของผม



“เห็นมึงเหม่อ..เลยเรียกสติ”



“เออ ขอบใจ สติกูหายไปกับปากกาเลนเซอร์ของมึงแล้วล่ะ”



“ไม่เป็นไร…5บาท เดียวกูซื้อใหม่ได้”



“ไอ้เศรษฐี!”



“แน่นอน~”



“ไอ้เชี่...”



“กันตภน!! คุณานนต์!!!!!”



“คร๊าบบบ เงียบแล้วครับ!!”

เมื่อเสียงแว่วแรไรจากอาจารย์ดังเข้ามากระทบกับแก้วหูของพวกผม การสนทนาจึงได้หยุดลง และการเรียนการสอนก็ดำเนินต่อไป….   





   -----------------   




“มึง…มึงจะสอบเข้าม.ไหนวะ”

ไอ้คุณถามผมในขณะที่มันกำลังแกะฟาร์มเฮาส์ หมูหยองมายองเนสในเวลาพักเที่ยง


“ที่เดียวกับมึง มึงไปไหน กูไปด้วย”


“เออ กูจะไปเข้าฮอกวอตส์”


“งั้นกูจะรอมึงที่รามแล้วกัน”



“รอกู?”



“เพราะให้ตายมึงก็เข้าไม่ได้ไง”



“ดูถูกๆ คนอย่างกูน่ะนะ….ไม่มีวันเข้าได้หรอก แม่ง พูดแล้วช้ำใจ”



“แล้วจะพูดหาอะไรว่ะ= =”




“หาที่เรียน”ไอ้คุณตอบหน้าตาย พร้อมมุขควายๆของมัน



“พอ!! จบ!! เลิก!!!”



“เรายังไม่ได้คบกันนะ จะเลิกกันได้ไง..”

ไอ้คุณพูดมุขควายๆของมันอีกหนึ่งดอกแล้วมันก็กัดขนมปังคำนึง



“…แดกๆไปเลย อย่ามาพูดกับกู= = แต่ล่ะมุข แม่ง…”

ผมหันหน้ามองไปทางอื่นแล้วหยิบแลคตาซอยขึ้นมาดูด แล้วก็ ป๊ะ กับ นักศึกษาจากมหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง


“คุณๆ วันนี้มีแนะแนวเหรอว่ะ”ผมถามมันแต่ตายังมองที่นักศึกษากลุ่มนั้นอยู่




“เรียกกู คุณๆ เหมือนเป็นผัวเมียกันเลยนะ ”




“แล้วใครใช้ให้พ่อแม่มึงตั้งชื่อมึงแบบนี้ล่ะว่ะ!!ไอ้คุณ”




“จะไอ้ก็ไอ้ จะคุณก็คุณ มึงเลือกสักอย่างได้ไหมว่าจะเรียกกูด้วยคำศัพท์นามคำไหน”




“ไอ้ควาย!!!”



“โอเค กูเข้าใจแล้ว วันนี้เรามีแนะแนวจากพี่ๆมหาลัยXXX มึงไม่ได้ฟังอาจารย์พูดเหรอ”



“ถ้าฟัง กูคงไม่ถามมึงหรอก แม่ง อยู่กับมึงแล้วประสาทจะเสีย ถ้ากูเข้ามหาลัยไม่ได้ กูจะบอกแม่ว่าเป็นเพราะมึงทำให้กูประสาทหลอน”



“อย่าโทษกู ทั้งๆที่มึงเป็นมาแต่เกิด” อะ อะ ไอ้เชี่ยคุณ!!!!!!



“………”



“The Winner!!!!!!”เชี่ยคุณลุกขึ้นพร้อมกับตะโกนเสียงดัง ห่า คนมองเต็มแล้ว แค่กูเถียงมึงไปต่อไม่ได้แค่นี้ จำไว้เลยนะมึง T^T



“ป่ะ กูอิ่มแล้ว ไปหาที่นั่งเย็นๆในห้องแนะแนวรอดีกว่า เดียวพวกพี่ๆกลุ่มนั้นคงจะเข้าไปสแตนบาย กูจะได้ไปเล็ง
รุ่นพี่โนตมๆไว้ ถ้ามี กูจะเข้ามหาลัยนี้แหละ!!!”    ไอ้เวรคุณพูดแล้วดึงแขนผมให้ลุกขึ้น



“มึงนี่…เลิกหื่นสักนาทีจะตายไหม”



“ไม่หื่นเหมือนกู มึงไม่รู้หรอก” มันพูดห่าอะไรของมันว่ะเนี่ย= =….พูดจบก็เดินลิ่วๆไปให้ผมเก็บถุงฟาร์มเฮาส์ทิ้งให้


-----------------------   




“สวัสดีคะน้องๆทุกคน พวกพี่มาจาก มหาวิทยาลัยXXX เคยได้ยินกันไหมเอ่ยย”

พี่สาวคนสวยที่ดูท่าทางพูดมากพูดใส่ไมเสียงดัง โดยที่มีพี่ๆคนอื่นอยู่เรียงหน้ากระดานอยู่ หกคน



“เคยค๊าบ/ค่า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”เสียงเหล่านักเรียนเตรียมสอบพูดพร้อมกันเสียงดัง



“โอเคคะ งั้นเดียว พี่ขอแนะนำตัวก่อน  พี่ชื่อ ปั่น มาจากคณะนิเทศนะคะ พี่ๆคนอื่นๆแนะนำตัวเลยคะ เริ่มจากทางด้านซ้ายก่อนแล้วก็กันนะคะ”




“แม่ง พี่ปั่น โนตมจริงๆ กูจะเข้ามหาลัยนี้….”เชี่ยคุณ แม่ง ไม่มองอย่างอื่นเลย= =


“พี่ชื่อ เอก ครับ มาจาก คณะแพทย์”


“พี่ชื่อโต้งครับ มาจาก นิติศาสตร์”


“พี่ชื่อ นา นะคะ มาจาก ศิลปกรรมจ๊า”


“พี่ชื่อ ตูน มาจาก ศิลปกรรมเหมือนกันคะ^^”


“พี่ชื่อ โจ๊ก มาจาก รัฐศาสตร์ครับ”


“พี่ชื่อ พีช มาจาก สถาปัตย์ ครับ”







“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” สิ้นเสียงพี่พีช สาวๆกละเหล่ากระเทย ต่างกรี๊ดกันลั่น แม่ง…คนอะไรนึกว่าหลุดมาจากซีรีส์เกาหลี



“น้องๆคนไหนมีอะไรอยากถามพี่ๆไหมคะ”



“พี่พีชครับ!!!!”=[]=!!! เชี่ยคุณยกมือถาม



“ว่าไงครับน้อง”



“พี่พีชซั๊กรีดหรือเปล่าครับ!!!” คือ มันจะพายามเล่นมุข จาก ซักซี๊ด จงใจพูดผิดเป็น ซั๊กรีด น่ะครับ  กูอายแทนTwT


“…………………..” สิ้นเสียงไอ้คุณ ทุกอย่างเงียบสงัด



“ขอโทษครับพี่”   ผมลุกขึ้นไหว้พี่พีชแล้วกระชากให้ไอ้คุณนั่งลง  อับอายขายขี้หน้า  มึงหล่อนะคุณ จะหล่อกว่านี้ถ้ามึงเลิกเล่นมุขควายๆแบบนี้TwT



“ฮ่ะๆ งั้นเอ่อ ใครสนใจคณะอะไรก็ เข้าไปถามกับพี่ๆได้เลยนะครับ จะเข้าไปถามทุกคนเลยก็ได้นะครับ”



“ครับ!!!ค่า!!!!!”



“เฮ้ยกันต์ กูไปหาพี่ปั่นนะมึง!!”

 ไอ้คุณพูดจบก็ลุกวิ่งไปหาพี่ปั่นทันที ผมเองก็นั่งมองรอบๆ พี่พีชเนี่ยคนรุมเยอะโคตร แต่ต้องเป็นเพราะพี่แกหล่อแน่ๆ  พี่คนอื่นก็หล่อนะในสายตาผม แต่พี่พีชเนี่ยแม่ง…สุดๆ…



อ้าวนี่ ผมชมผู้ชายอยู่เหรอ  ที่จริงผมเองก็หล่อนะ!!!แต่…ไอ้คุณแม่งหล่อกว่านิดเดียว นิดเดียวจริงๆ มันเลยได้เป็นเดือน โรงเรียน สามปีซ้อน= = ผมนั่งขีดๆเขียนๆของผมไปเรื่อย  ผมชอบพวกงานออกแบบนะ แล้วมันต้องเรียนอะไร ศิลปกรรม หรือ สถาปัตย์ว่ะ= =? ช่างมันเถอะ เดียวผมค่อยไปหาข้อมูลในเนตก็แล้วกัน








“เฮ้ย น้อง!วาดสวยดีนี่”พี่พีชมาจากไหนไม่รู้ เงยหน้าขึ้นมาพี่แกก็ยืนมองสมุดผมอยู่ ผมเลยรีบปิดไว้


“อ้อ…ไม่หรอกพี่ วาดเล่นไปเรื่อยน่ะ”ผมบอกแล้วเก็บใส่กระเป๋าไว้


“น้อง ไม่ลองฝึกดูอ่ะ อย่างน้องเนี่ย ฝึกเพิ่มอีกนิดก็เจ๋งแล้ว มาอยู่สถาปัตย์เอาไหม เดียวพี่ช่วยติวให้”



“เอ่อ….เหรอครับพี่ อย่างผมน่ะเหรอ?”



“อย่างน้องนี่แหละ  อ่ะนี่เบอร์พี่ มีอะไรโทรมาได้ตลอด อยากได้คนช่วยติวก็บอกนะ”



“ขอบคุณครับพี่”ผมรับเบอร์พี่พีชมา พี่แกยิ้มแล้วตบบ่าผมสองสามทีแล้วก็เดินไปให้พวกผู้หญิงรุมทึ้งต่อ
น่าสงสารจริงๆ= =



“กันต์!!!!!กูจะเข้านิเทศ!!” ไอ้คุณวิ่งเข้ามาหาผม



“อะไรทำให้มึงตัดสินใจแบบนั้น”



“พี่ปั่นแม่งบอกกูว่า หล่อๆอย่างน้องมาถูกทางแล้ว กูก็ไม่ได้หลงตัวเองหรอกนะ แต่กูหล่อจริงๆ”



“เออ!! ไอ้หล่อ ”



“แล้วมึงอ่ะ เลือกได้ยัง เอ้อ กูได้เบอร์พี่ปั่นมาด้วยนะเว้ย-.,- หุหุ”ไอ้คุณชูเศษกระดาษที่มีเบอร์พี่ปั่นให้ผมดู



“พี่พีชบอกว่า กู น่าจะมาทาง ถาปัตย์”



“ก็เหมาะกับมึงดีนะ หน้าตาก็ไม่ได้ขี้เหร่มั้ง แต่แม่ง…ซกมกชิบหาย”



“มึงสะอาดตายล่ะ!!”



“เอ้า มึงลองดมตัวกูดูสิว่ะ  อ่ะๆ”



“กูไม่ดมให้เป็นไซนัสหรอก ตั้งใจฟังพี่เขาเถอะ ใกล้จะจบแล้วเนี่ย”



“พี่ๆก็ขอให้น้องๆทุกคนเนี่ย ได้เข้าในคณะ เข้าในมหาลัยที่ตัวเองคาดหวัง แล้วก็พยายามทำให้ได้กันทุกๆคนนะคะ มีอะไรสงสัยเนี่ย เบอร์ที่ให้ไป โทรมาได้ทุกเวลาเลย 24 ชั่วโมง นะคะ^^ ขอบคุณทุกคนที่ตั้งใจฟังพวกพี่มากคะ”





“ขอบคุณครับ/คะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”




เอาล่ะ ถึงเวลาที่ผมต้องตัดสินใจเลือกทางเดินของชีวิตตัวเองแล้วสินะ…แต่จะเลือกผิดหรือเลือกถูก ก็อยู่ที่ผมล่ะนะ!!




--------------------------------------------------------------
 

ตอนที่ 2






ผ่านไปหลายเดือนแล้วครับ ตอนนี้ผม…กำลังติวอยู่  ผมตัดสินใจที่จะเข้าสถาปัตย์อย่างแท้จริงหลังจากที่ไปศึกษามา
ผมก็รู้ว่า อ่าห์!!!!!!!นี่แหละเส้นทางชีวิตของผม  เพียงแต่…คนที่ติวให้เนี่ย…


“กันต์ มึงจะโง่ไปไหน พี่บอกว่า ตรงนี้มึงต้องทำแบบนี้ หัดสังเกต หัดจำบ้างสิว่ะ!!!”นิ้วมือหนาๆจิ้มหน้าผากผม


“เอ่อ…ครับพี่พีช”

ถั่วต้วมครับ ไอ้พี่พีช….แม่ง ตอนแรกที่เห็น เรียกผม  น้องกันต์ อย่างนั้น น้องกันต์อย่างนี้  พูดครับ ดูดีๆเหมือนพระรองซีรีส์เกาหลี หล่อแสนดี  แต่พอผมตกลงตัดสินใจโทรไปหาพี่แกขอคำปรึกษา ตอนแรกก็พูดดีอยู่หรอก

พอมาติวให้ผมเรื่อยๆ พี่แกก็กลายเป็น คนหล่อเลวเช่นนี้แลTwT ตัวผมที่เจียมเนื้อเจียมตัวได้แต่พูด ครับพี่ๆ ถ้าส่วนไอ้คุณล่ะก็มันไปติวกับพวกเพื่อนๆพี่ปั่น กับพี่ปั่น สบายเลยมึง เห็นมันบอกว่า ขอคบพี่ปั่นแล้ว พี่ปั่นบอกว่า ถ้าเข้าได้ละก็ พี่ปั่นจะยอมคบกับมันครับ   เอาซี่ เพื่อนผม ตั้งใจจนพ่อแม่มันคิดว่าลูกถูกผีเข้า  เอาน้ำมนต์สาดใส่มัน ฮ่าๆ


“เฮ้ย ไอ้กันต์  เออ แบบนี้แหละ เก่งมาก! กูสอนควายยังเรียนรู้เร็วกว่านี้ แต่มึงได้เท่านี้ก็โอเคแล้วล่ะ”


“ควายเลยเหรอพี่….”


“ไม่หรอกๆ พี่พูดเล่นเว้ย!”


“อ้อ ฮ่าๆ”


“มึงอ่ะไม่ควาย แต่ โคตรควาย ทำต่อไป กูชมแค่นี้อย่ามาเหลิงนะมึง”


อ้าว เชี่ย….ว่ากูควาย คนสอนก็เป็นควายเหมือนกันแหละว่ะไม่งั้นสอนไม่รู้เรื่องหรอก!!!! เสียงพร่ำบ่นในใจของผมที่ไม่มีวันได้ออกไปกระทบแก้วหูพี่พีชดังอยู่ในใจอย่างคับแค้น


“พอ!! วันนี้มึงเอาพวกข้อสอบนี่ไปอ่านให้หมด ทำมาด้วย มะรืนนี้เจอกันที่เดิม กูจะเช็คให้ ถ้าทำถูกไม่ถึงครึ่ง กูจะพาเพื่อนกูมารุมกระทืบมึง เป็นศิษย์กู ห้ามโง่!!! ”


เช้ด!!!!!!!!!!


“พี่!!!อย่าขู่สิว่ะ”


“มึงว่ะกับใคร กูไม่ได้ขู่ กูเอาจริง ไป แยกย้าย กูจะไปหาแฟนกู”ไอ้เชี่ยพี่พีชพูดจบก็หยิบกระเป๋าแบรนเนมของตัวเองแล้วเดินจากผมไป


“ไอ้เชี่ย….”ผมเก็บของแล้วพูดตามหลังไอ้พี่พีช…เบาๆ…


“โอ้ย!!!!”


“กูหูดีนะมึง…อย่าคิดจะด่ากูในระยะห้าสิบเมตร…”เหี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยเสือกได้ยิน โอ้ยยย กูจะบ้าToT โยนปากกามาใส่หัวกูอีกแล้ว


“พี่ก็รีบๆเดินไปให้ได้สักร้อยเมตรสิว่ะครับ!!”


“หึ!”

 ไอ้พี่พีชหัวเราะหึแล้วเดินล้วงกระเป๋าไปต่อ ตัวผมเองก็รีบเก็บของ หวา บ่ายสามแล้ว ผมมีนัดกับไอ้คุณตอนบ่ายสามครึ่งที่ KFC ถ้าจะถามว่า ผมไม่มีเพื่อนคนอื่นเหรอ 


คำตอบคือ  ใช่ครับ!! เพื่อนน่ะมีเยอะนะ แต่ถ้าสนิทกันสุดๆก็มีมันคนเดียวนี่แหละ  เขาว่ากันว่า คนหน้าตาดีมักจะอยู่ด้วยกัน มันคือความจริงครับ เพราะเพื่อนทุกคนหน้าตาดีไม่เท่าพวกผมสองคนเลยไม่อาจจะอยู่ใกล้พวกผมได้ เดียวลำแสงความหล่อกระทบกับม่านตา เป็นอันตรายได้  ไม่ได้หลงตัวเองเลยนะ จริงๆ-.,-


“คุณๆ!!!!”ผมเดินแบกเป้ไปถึงหน้าร้าน KFC ก็เห็นมันยืนใส่แว่นดำรออยู่แล้ว


“เรียกผมเหรอครับ…”ไอ้คุณค่อยๆถอดแว่นออกแล้วสะบัดผมแบบท่านบร๊ะเจ้าโจ๊ก ก่อนจะมองมาที่ผม


“กูเรียกควายน่ะครับ อย่ามัวเก๊ก เร็ว กูหิวจะแย่แล้ว”


“ไม่รับมุขกูเลยมึง มึงต้องหัวเราะ หรือไม่ก็ทำหน้าเหวอๆก่อนสิว่ะ มึงทำหน้าตาขี้เหร่แบบนั้นทำไม!”


“กูไม่ได้ทำ เป็นมาแต่เกิดเว้ย!!!!”


“อ้าวเหรอ กูนึกว่ามึงตั้งใจทำให้หน้าตัวเองเป็นแบบนี้ ฮ่าๆ”


“กูไม่แดกแล้ว KFC กูจะแดกมึง!!!”


“อย่า อย่าพูดจาชวนเสียวแบบนั้น กูเป็นผู้ชายนะมึง!!” มันเอามือปิดนมไว้ แม่ง ทุเรศลูกตา


“อยู่กับมึงทีไรแม่ง T-T”


“ทำไมเหรอ…อยู่กับกูแล้วหวั่นไหวเหรอกันต์..”


“หวั่นพ่อง!! ประสาทจะเสีย พอได้หรือยัง กูหิว!!!”


“หิวก็เข้าไปกินสิว่ะ!!ป่ะๆๆๆ” มันหัวเราะชอบใจที่ได้กวนประสาทผม แล้วดันหลังผมเข้าไปในร้าน มันบอกว่าเดียวเลี้ยง ผมเลยสั่งมาให้มันกระเป๋าแหกเล่นๆ เหลือก็ห่อกลับได้เว้ย!!!


-----------------------------------------------   





วันเวลาผ่านไปไวมากเลยครับ…..ตอนนี้ ผมกำลังนั่งรอผลสอบตรง….โดยที่มีมารนั่งรอดูผลงานตัวเองอยู่ข้างๆ หึ….ผมมั่นใจจะตาย


“เปิดคอม!!!!”เสียงดุๆของไอ้พี่พีชสั่งผม


“ครับ!!”


“………..”


“เข้าไปตรวจผลสอบ ถ้ามึงเข้าไม่ได้ มึงตาย!! เพราะเวลาที่มีค่าของกูทุ่มให้มึงคนเดียว”


“แล้วใครใช้ให้มาทุ่มให้กันต์ว่ะ  โอ๊ย!!!”ไอ้พี่พีชเขกหัวผมหนึ่งดอก


“ขอบคุณกูสิว่ะ!!”


“ไม่!! ดูผลสอบก่อน ถ้าติดถึงจะขอบคุณ ถ้าไม่ติด….”


“มึงตายไง!!!!”


“ไม่สิว่ะ เป็นเพราะพี่สอนห่วยเองต่างหากโว้ย!!!”

 หึ…ทำไมผมถึงกล้าเถียงน่ะเหรอ ก็เพราแค่ตอนแรกผมเกรงใจน่ะ พออยู่ด้วยกันไปก็สนิทกัน-.,-


“อย่ามาโทษการสอนระดับด็อกเตอร์ของกู ถ้าไม่ติด เป็นเพราะมึงโง่เอง ความรู้ที่กูยัดใส่สมองมึงน่ะ จำได้บ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้”


“แม่ง พี่ก็ยัดใส่ แล้วก็ตบหัวผม ความรู้ที่ยัดใส่เยอะ ก็ร่วงหมด ไม่รู้เหรอ!!! โอ้ย!! ตบหัวผมอีกแล้วนะ ความจำเสื่อมก็คราวนี้แหละกู”


“ถึงมึงจะจำอะไรไมได้ แต่หน้าหล่อๆของกู มึงจำได้ติดตาแน่นอน”


“คร๊าบๆพี่หล่อ หล่อบรรลัย หล่อโคตรพ่อเท่ห์โคตรแม่”


“ฮ่าๆ พูดจาถูกใจ แล้วนี่มึงจะดูไหมหะ ”


“ดูสิว่ะพี่!!”


พูดจบผมก็คลิ๊กเข้าไปดูประกาศผลสอบ….ผมพิมพ์ชื่อตัวเอง ช้าๆ แม่งลุ้นชิบหาย ถ้าไม่ติดนี่มึงเอ้ย โดนตัดออกจากกองมรดกแน่กูToT


“…ไม่ได้อ่ะพี่ ผมไม่กล้าดู พี่ดูให้หน่อยดิ!!!” ว่าแล้วผมก็จับมือพี่พีชไปวางที่คีย์บอร์ด ส่วนตัวผมซุกหน้าเข้ากับกระเป๋า ครางหงิงๆๆๆด้วยความกลัว= =


“มึงชื่ออะไรนะ”


“กันตภน  คุตตะวานิช  ว๊ากกก  ตื่นเต้นหวะพี่!!!”


“ตื่นเต้นห่าอะไร มึงเชื่อใจกูไหม กูสอนมึงมานะ”


“ผมเชื่อใจพี่ แต่ไม่เชื่อใจสมองตัวเองเว้ยยยยย ว๊ากกก”


“หึ! ไหนว่ะ…กัน..ต..ภน…”


“พี่จะพูดช้าๆให้ผมลุ้นทำห่าอะไร!!”


“เอ้า!!กูพิมพ์อยู่ไอ้นี่นิ!!!!”



เมื่อไหร่จะเข้าใจ เมื่อไหร่จะรักกัน
หากเราทั้งสองไม่ยอมเปิดใจ~~


เสียงมือถือผมดังพร้อมกับรูปเจ้าของเบอร์ที่โทรมา ไอ้คุณ..


“พี่พีช เดียวนะ ผมขอรับสายไอ้คุณก่อน  ว่าไงมึง”


‘กูติดแล้วเว้ยยย กูติด  กูติดแล้ว!!! มึงติดไหมกันต์!!!!’


“กู..กูยังไม่ได้ดูเลยหวะ มึงโทรมาก่อนเนี่ย”


‘กูไม่ดูให้มึงนะ มึงดูเอง จะได้ลุ้นไง ฮ่าๆ’


“ เออ กูอยู่กับพี่พีชเนี่ย..แม่งลุ้นตายห่า แค่นี้นะมึง กูขอดูก่อน”


‘เออ กูไปฉลองกับป๊าม๊าก่อน ติดไม่ติดโทรมาหากูด้วยนะ’


“อืม ”


ผมกดวางสายไป แล้วหันหน้าไปจ้องหน้าคอม



“กูกดenterเลยนะ…” ไอ้พี่พีชหันมาถามผม


“ครับพี่!!!”ผมแม่งทนรับความจริงไมได้หลับตาปี๋




“…………….ติดไหมพี่”




“มึงก็ดูเองสิ…” ในใจผมเหมือนมีเพลงปลุกใจดังอยู่ ผมค่อยๆลืมตามอง….เยส!!!!!


“…………………..เฮ้ยพี่!! ติดหวะพี่ เฮ้ย!!! กูสอบติด!!! ” เชี่ยยย กูสอบติดดดด


“ใจเย็นมึง ใจเย็น ไหนบอกสิว่าเป็นเพราะใคร”


“เพราะ พี่พีช สุดหล่อครับผม!! ขอบคุณมากเลยนะพี่ โอ้ย มาให้ผมหอมทีนึงมา”


“อุบาทว์ กูไม่นิยมเพศเดียวกัน!!” พี่พีชยิ้มกว้างให้ผม จู่ๆ รู้สึก ตามันอุ่นๆชื้นๆ….


“ฮึก…คิดว่าจะไม่ติดซะแล้ว…ฮืออออ”


“อ้าวเวรแล้วกู  ไหงมึงเปลี่ยนอารมณ์ไวแบบนี้ว่ะ อย่าร้องเว้ย กูไม่มีผ้าเช็ดหน้านะมึง”


“ก็ ก็ผมดีใจนี่ครับ ฮึก อึก…”ผมร้องให้สะอึกสะอื้นไม่หยุด จนตัวผมถูกดึงเข้าไปกอดแล้วลูบหัว


“เออ เอ้าร้องมาเลยมึง ดีใจให้พอ กูเองก็ดีใจ ที่จะได้มึงมาเป็นน้องในคณะเหมือนกัน ร้องเสร็จแล้วบอกกู เดียวกูพาไปฉลอง”



“ครับพี่….” อ้าวกู..ใจเต้น เป็นโรคหัวใจหรือเปล่าว่ะ ไม่หรอก สงสัยแค่ดีใจเกินไป พ่อครับแม่ครับ ลูกชายสุดหล่อแต่โง่ของคุณพ่อคุณแม่ทำได้แล้วนะครับ!!!



--------------------------------------------------------
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-09-2014 17:46:00 โดย heenimz »

heenimz

  • บุคคลทั่วไป

ตอนที่ 3





หึหึ หลังจากที่ผ่านพ้นการปัจฉิมนิเทศ ตัวผมและไอ้คุณก็ไปรายงานตัวที่มหาลัยเรียบร้อย  ผ่านมาเดือนกว่าๆ ผมของพวกผมเริ่มยาวขึ้นนิดๆ และเป็นนิมิตหมายอันดีงาม….คือ ผมกับไอ้คุณคุยกันไว้ตั้งแต่รู้ผลสอบแล้วน่ะครับ


 ‘ถ้าผมยาวขึ้นกว่านี้เมื่อไหร่ ไปย้อมผมกันเถอะ’ บัดนี้ผมได้พาร่างกายและใบหน้าหล่อนิดๆของตัวเองมาสิงสถิตอยู่ที่ร้านเสริมความหล่อ


หึ….ถึงจะหล่อยังไงก็สู้ไอ้คุณไม่ได้หรอกแม่ง มีแต่พนังงานแต่งกันจะตัดผมให้มัน จะย้อมผมให้มัน แล้วดูตัวกู มีแต่ ผู้ชายและเก้งกวางเข้ามารุม กูอยากจะโดนผู้หญิงรุมนะเว้ย!!!!


“นี่ ไปดูแลลูกค้าท่านอื่นสิ ลุกค้าคนนี้ชั้นจัดการเอง”พนักงานสาวคนนึงเบียด พนักงานสาวอีกคนให้ออกไปห่างๆไอ้คุณ


“ไม่เป็นไร ชั้นดูแลเอง เธอนั่นแหละ ลูกค้าเต็มร้าน ไปดูบ้างสิยะ”

พนักงานที่โดนเบียดเมื่อกี้ ก็ เบียดพนักงานที่เบียดตัวเองแม่ง  เบียดกันไปเบียดกันมา แล้วดูคนที่แต่งผมให้กูสิว่ะ…..เทยร่างทึนถึกTwT  ผมได้แต่มองไอ้คุณด้วยความคับแค้นใจ


“กันต์คะ เดียวกันต์ทำสีผมเสร็จแล้ว…เราไปอาอะไรกินกันนะคะ คุณ จะเลี้ยง^^”

จู่ๆไอ้เชี่ยคุณก็จับมือผม  คือ ผมสองคนนั่งข้างๆกันน่ะครับ มันส่งสายตาประมาณว่า ช่วยกูด้วย  น้ำเสียงมัน พระเอ๊ก กระเอก ผมฟังแล้วขนลุก อยากจะอ้วกใส่หน้ามัน แต่เห็นสายตาอ้อนวอนของมันเลยต้อง กล้ำกลืนฝืนทน…


“อื้ม…สัญญาแล้วนะ เห็นคุณโดนผู้หญิงรุม นึกว่าจะไม่สนใจกันต์ ซะแล้ว..”

ผมพูดแล้วเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงที่รุมทำผมให้ไอ้คุณ ฮ่ะฮ่า แม่งทำหน้าแหยงแล้วเดินหนีให้ผู้ชายมาทำผมให้ไอ้คุณแทนซะงั้นอ่ะ ก๊ากกกก  ไอ้คุณเนื้อหอมมากครับ แต่มันชอบที่จะจีบคนอื่นมากกว่าให้คนอื่นมาจีบมัน   ผมเข้าใจนะ ผู้หญิงมารุมมากๆมันน่ารำคาญ  แต่ถึงผมจะยังไม่เคยสัมผัสบรรยากาศแบบนั้นก็เถอะ TwT


“น้องคะ เลือกสีได้หรือยังคะ”พี่เทยที่ทำผมให้ผมถาม กำลังเลือกอยู่เนี่ยพี่ โธ่


“กันต์ คุณว่า กันต์ลองสีเด่นๆไหม สีแดงส้มๆเนี่ย”

ไอ้คุณที่เปลี่ยนใจไม่ทำสีผมแต่ตัดผมอย่างเดียวชะโงกหน้ามาเลือกสีให้ผมแบบแนบชิด จนผมได้ยินเสียง พนักงานหญิงซิบซุบว่า ‘ไม่น่าเลยแม่งเอ้ย….’


“มันเหมาะกับกันต์เหรอคุณ…ไม่เด่นไปเหรอ” ก๊ากกก เอาให้อ้วกกันตายไปข้าง ผมรู้ว่าตอนนี้ในใจมันคงอยากจะอ้วกใส่หัวผม


“เหมาะสิคะ กันต์ของผมน่ะ ทำสีไหนก็น่ารัก ทั้งนั้นแหละ” ไอ้เชี่ยคุณ!! กูหล่อเว้ยไอ้ห่า!!!  ผมอยากจะพูดออกไป แต่ก็ทำไม่ได้ แอบเห็นมันอมยิ้มขำๆอยู่


“งั้นเอา สีนี้แล้วกันครับพี่ ทำออกมาให้หล่อๆเลยนะครับ”ผมบอกพี่เทย ส่วนไอ้คุณก็นั่งอ่านหนังสือรอผม






…………ผ่านไปสักพัก ผมสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างอยู่ด้านหลัง ผมละสายตาจากหนังสือแล้วมองภาพที่สะท้อนจากกระจก….ไอ้พี่พีช…มาได้ไงว่ะ


“ทำอะไรของมึง”


“เก็บผักอยู่มั้งพี่ ไม่เห็นเหรอ มาร้านเสริมหล่อครับพี่ ก็ต้องมาทำให้หล่อขึ้นกว่าเดิม”ผมตอบทำหน้ากวนๆผ่านกระจก


“กวนตีนนะมึง เดียวจะโดน!”


“อย่านะเว้ย แล้วนี่ พี่มาทำอะไร? ใครจุดธูปเรียกพี่มาว่ะ”


“กูมีขา กูมีรถส่วนตัว ทำไมกูจะมาไม่ได้ แค่กูเดินเล่นอยู่แล้วเห็นมึงนั่งทำหน้าลิงๆอยู่ เลยจะเข้ามาทัก ไม่ได้หรือไง?”


“โอ้ย ได้สิครับรุ่นพี่  พี่ไปนั่งรอผมแปปนึงนะ ไอ้คุณล่ะ อ้าวเฮ้ย!!!”ผมหันไปมองหาไอ้เพื่อนตัวดีของผม มันหายไปไหนว่ะ


“หึ มันบอกให้กูมารอมึงแทนมัน เพราะเมื่อกี้ ปั่นโทรเรียกมันไปกินข้าวด้วยกัน”


“ให้มันได้แบบนี้สิว่ะ แม่ง ได้แฟนแล้วลืมเพื่อน”


“อ้าว น้องกับน้องคนเมือ่กี้ไม่ได้คบกันอยู่เหรอคะ” จู่ๆเสียงพนักงานก็พูดขึ้นพร้อมกัน


“แหะ…….ยะ เยสสึ..”ผมยิ้มน้อยๆแล้วก้มหัวขอโทษพี่ๆในร้านที่โกหก ฮ่า


“เร็วๆล่ะ กูหิวจะแย่ ยังต้องมานั่งรอมึงอีก”พี่พีชพูดแล้วดึงหนังสือจากมือผมไปนั่งทำหน้าหล่อๆอ่านอยู่เก้าอี้ด้านหลังผม


“หิวก็ไปกินสิ ไม่ต้องรอ”


“กูไม่ชอบกินข้าวคนเดียว”


“เรียกแฟนพี่ออกมาดิว่ะ ทำไมโง่แบบนี้”


“หึ ถ้าไม่อยากตาย….หุบปากมึงไปเลยนะไอ้ลิง..” พูดเสียงเย็นชาซะจนเสียวสันหลังวูบเลย แต่แว๊บนึง ….ผมเห็นตาพี่เขาดูเศร้าจนน่าแปลกใจ



--------------------- 



“เอาซูชิอย่างดีทุกหน้ามาชุดนึง”


-o-……



“มึงจะกินอะไร ก็รีบๆสั่ง” ไอ้พี่พีชโยนเมนูมาให้ผม  ตอนนี้เรานั่งอยู่ในร้านอาหารญี่ปุ่นที่ผมไม่กล้าเข้ามากินหากไม่มี่คนเลี้ยงเพราะมันแพงTwT


“อะ เอา…เอา….” ผมเปิดเลือกเมนูที่ละลานตา โฮกก ไอ้นั่นก็น่ากิน ไอ้นี่ก็น่ากิน


“ชุดซาบะย่างซีอิ๊วครับ เดียวไม่พอจะสั่งเพิ่มครับ ขอชาเขียวสองแก้วด้วย”

 ไอ้พี่พีชแย่งเมนูไปจากมือผมแล้วยื่นให้พนักงานพร้อมกับสั่งแทนอีกต่างหาก= =  บ้าเอ้ย ผมอยากกินชุดสเต็กต่างหาก


“พี่ทำอะไรว่ะเนี่ย ผมยังไม่ได้สั่งเลย”


“มึงชักช้า ไม่ทันใจกู สั่งให้แล้วก็นั่งรอกินไปดีดี”

ไอ้พี่พีชหยิบเอาแบบสอบถามกับปากกาขึ้นมาวาดรูปเล่น เอิ่มมม เอามีไว้ให้เรากรอกแบบสอบถามนะครับ= =


“เผด็จการหวะ แม่ง…”


“หรือมึงจะไม่กิน?”


“กินสิว่ะพี่!!!!โธ่ บ่นนิดบ่นหน่อยก็ไม่ได้”


“กูไม่ชอบคนขี้บ่น แล้วสีหัวมึง….ใครคิดให้ หรือมึงจับฉลากได้สีนี้”

พีพีชกอดอกมองสีผมของผมด้วยใบหน้าที่แสดงออกว่า ไม่เหมาะกับผมอย่างแรง


“ก็ ไอ้คุณมันเลือกให้ มันบอกว่าทำสีนี้แล้วผมจะเด่น เท่ หล่อ  แล้วมันหล่อไหมพี่”

ผมหันข้างซ้ายขวาแล้วเก๊กหน้าหล่อให้พี่พีชดู



“หึ…ลิง มึงโครตเหมือนลิงเลยรู้ไหมกันต์ ”พี่พีชผลักหัวผม


“ลิงพันธุ์ไหนหล่อขนาดนี้กับพี่ชายยย”



“มึง จะหลงตัวเองทั้งที ก็ดูหนังหน้าตัวเองหน่อย หรือจะให้กูตัดน้ำมาให้มึงส่องดู?”

พี่พีชแม่งพูดให้กำลังใจกูหน่อยก็ไม่ได้ ผมเลยแลบลิ้นใส่ไปทีนึงให้รู้ว่า งอน ฮ่าๆ


“ใช่ซี่ ตัวเองหล่อเลยพูดได้นี่หว่า”


“ก็เออสิว่ะ กูหล่อ ฮ่าๆ”พี่พีชหัวเราะชอบใจ แล้วก้มหัวให้พนักงานที่เอาชาเขียวมาเสริฟ


“แล้ว ทำไมพ่อรูปหล่อถึงไม่พาแฟนมาด้วยล่ะครับ”

ผมถามย้อนพี่พีชไป แต่พี่พีชแม่งจ้องหน้าผมเหมือนจะฆ่าปาดคอ
ผมจะตายตอนนี้ไม่ได้นะ เมียก็ยังไม่มี แถมยัง เวอร์จิ้นอยู่ด้วย TwT อย่างน้อยขอเสียซิงก่อนค่อยตาย


“เลิกกันแล้ว”พี่พีชพูดเสียงเบาแต่ผมได้ยิน


“ทำไมว่ะพี่ พี่นอกใจเขาเหรอ”


“นอกใจเหี้ยยอะไร  เห็นกูเป็นแบบนี้แต่กูรักเดียวใจเดียวนะ เพราะกูเอาแต่ติวให้มึงนั่นแหละ
 แม่งมาบ่นให้กูบอกว่าไม่มีเวลาให้ มันเลยไปตกหลุมรักเพื่อนมันที่อยู่กับมันตอนที่กูมาติวให้มึง ชัดไหม!!?”


ชัดเจนแจ่มแจ้ง ที่จะพยายามบอกคือ เป็นเพราะกูสินะถึงได้เลิกกัน  เอิ่ม รู้สึกเหมือนมีลูกศรที่เขียนคำว่า เพราะมึง ปักเข้ากลางหน้าผาก



“เอ่อ คือ เอิ่ม…”ผมก้มลงมองแก้วชาเขียวแล้วใช่หลอดหมุนวนเพราะนึกคำพูดไม่ออก


“กูไม่ได้โทษมึง!”อ๊าววว=[]=! ถึงไม่โทษกู กูก็รู้ว่ากูเป็นคน ผิด ผิดแท้แน่นอน


“แน่ใจนะพี่..”


“………………..….ตอนแรกกูโทษมึง…”อ้าววว


“แต่ กูคิดดูดีดี ไม่ใช่เพราะมึงหรอก  มันเอาแต่ใจ แค่ไม่เจอกูวันสองวันจะเป็นจะตาย แถมพอกูบอกว่า มาติวให้มึง มันก็บอกว่ากูโกหก คิดว่ากูแอบมีคนอื่น ไม่เชื่อใจกันเลยแม่งเอ้ย!”

พี่พีชพูดจบยกชาเขียวรวดเดียวหมดแก้ว โห….อกหักรักคุดกินชาเขียว…..


“ขอโทษนะพี่ แต่ถึงยังไงผมก็มีส่วนผิด  แต่เขาก็คงหวงพี่นั่นแหละน่า พี่หล่อออกขนาดนี้นี่นา”


“ไม่เป็นไร กูทำใจได้ แค่ผู้หญิง กูเดินไปทักก็เดินตามกูแล้ว”


“น่ะ นั่นสินะ……แม่งหลงตัวเอง”ประโยคแรกผมพูดเสียงดังปกติ ประโยคหลังผมพูดเสียงเบาเท่ามดตด


“กู ได้ ยิน”


“ขอโทษครับพี่=[]=!!!”


“หึ ช่างเถอะ เอ้า รีบๆกิน กินช้ากูไม่จ่ายให้นะ ”

ไอ้พี่พีชพูดแล้วจกซูชิเข้าปาก  ตะเกียบก็มีนะ…ผมมองพี่พีชที่ใช้มือเปล่าจับซูชิเข้าปาก


“มึงมองอะไรกันต์?”


“ตะเกียบไหมพี่?”


“ใช้ตะเกียบคีบไม่อร่อย ซูชิมันต้องกินแบบนี้เว้ย!!”ไอ้พี่พีชหยิบซูชิยัดเข้าปากผม เชี่ยยยยยยยย


“อื้ออออ  วะ วา วาอาอิ!!! น้ำๆ เอาน้ำมา!!!”

 ไอ้พี่พีชยัดห่าอะไรมาไม่รู้ นึกว่าซูชิหน้าวาซาบิ ขึ้นจมูก น้ำไหลออกทางตาเลยกูT-T เกลียดวาซาบิ!!! แต่ผมชอบ มิยาบินะ ฮี่…..>///<


“สำออยหวะ วาซาบิแค่นี้ น้ำหูน้ำตาไหล”พี่พีชมองผมแล้วยิ้มๆ คงพอใจที่แกล้งกูได้สิท่า…


“มีแต่ปิศาจเท่านั้นแหละที่กินวาซาบิได้เยอะขนาดนั้น!!!”ผมพูดแล้วคีบปลาซาบะเข้าปากตามด้วยข้าว


“ปิศาจ….มึงดูหน้ากูอีกที……กูเหมือนปิศาจเหรอ? ดูยังไงกูเนี่ย เทพบุตร ชัดๆ”โอ๊กกกกกกก ถ้าผมอ้วกไม่ใช่เพราะอาหารไม่อร่อยหรอกนะ


“ปิศาจในคราบเทพบุตรน่ะสิ= =”


“ไม่แคร์ เพราะกูหล่อ กูไม่ได้เกิดมาแล้วหน้าเป็นลิงเหมือนคนแถวนี้”

 เออ อย่าให้ถูกหวยนะ กูจะไปเกาหลี ไปทำศัลยกรรม เอาให้หุ่นเหมือนซีวอน หน้าหล่อเหมือนยุนโฮ ตาโตเหมือน คิมฮีชอล  ผิวขาววิ้งเหมือนฮยอกแจ  ฮว๊ากกกก


“จิ๊…”ในใจผมคิดมากมายแต่พูดออกไปได้แค่นี้ หากผมยังอยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุขTwT




-------------------- 



 หลังจากผมกับพี่พีชกินเสร็จ เราสองคนก็ไปเล่นเกมให้อาหารย่อยและละลายทรัพย์

“เอาเลยพี่!! กดเลย ได้แน่นอน!!”

ตอนนี้ผมสองคนยืนอยู่ที่ตู้คีบตุ๊กตาครับ พี่พีชแกพายามอย่างมากที่จะหยิบตุ๊กตาอะไรสักอย่างที่อยู่ในเรื่อง ไอซ์เอจ ที่มันชอบตามหาลูกโอ๊คทุกภาคเลยน่ะครับ พี่แกบอกว่าชอบมาก เพราะมันมีความพยายาม= =


“เชี่ยเอ้ย!!!เพราะมึงนั่นแหละส่งเสียงหนวกหูอยู่ข้างๆ” ไอ้พี่พีชแม่ง คีบไม่ได้แล้วพาล เตะก้นผมทีนึงเข่าทรุดเลย=[]=


“เจ็บนะเว้ย ตัวเองไม่มีฝีมือแล้วมาโทษคนอื่น ถอยไป!!ดู ดูเซียนเค้าเล่น”

ผมเบียดพี่พีชออกแล้วหยอดเหรียญ ผมหันไปแสยะให้ไอ้พี่พีชที่ยืนกอดอกมองตู้  อื้ม..ซ้ายนิด…ขวาหน่อย….


“เอาล่ะ!!!!”ผมกดปุ่มคีบ และ…..


“วู้ว!!!!เห็นไหมๆ บอกแล้วผมเทพ!อ่ะ เอาไป!!!”

ฟู้วว นึกว่าจะหน้าแหก ที่บอกว่าเซียนอะไรนั่นแค่พูดไปงั้นแหละไม่คิดว่าจะฟลุ๊คได้จริงๆ  ไอ้พี่พีชกระชากตุ๊กตาไปจากมือผม


“แค่ฟลุ๊คล่ะว๊า มานี่ กูก็ทำได้เหมือนกัน”…โหย เป็นคนไม่ยอมแพ้อะไรเลยแหะ


ผมยืนมองไอ้พี่พีชเงียบๆเพราะพี่แกบอกว่า ผมเสียงดังไม่มีสมาธิ  อุ๊บ!!! ผมเอามือปิดปากแทบไม่ทัน ไอ้พี่พีชคีบพลาดครับ แหม่งหันควับมามองผมตาเขียวปั้ด!เลย ผมก็ต้องรีบหลบสายตา


ผมมองไอ้พี่พีช หยอดเหรียญแล้วเหรียญเล่า คีบแล้วคีบอีก ก็ยังไม่ได้สักตัว ไอ้ที่หยอดๆไปผมว่าเอาไปซื้อได้ตัวใหญ่กว่า
อิตัวที่อยู่ในตู้อีกนะ= =


“ไม่ได้ก็พอเหอะพี่ เดียวเงินก็หมดหรอก ” ผมบอกพี่พีชเพราะพี่แกเพิ่งเดินไปแลกเหรียญมาอีก


“หุบปากไปเลยมึง คราวนี้กูได้แน่ มึงเลือกมาเลยว่ามึงจะเอาตัวไหน?”


“ตัวไหนก็เอาเถอะพี่”


“มึงเลือกสิว่ะ เดียวกูเตะใส้แตก!”

เชื่อเค้าเลย หงุดหงิดแล้วพาลใส่อีกแล้ว ผมเดินมองหลายๆตู้แล้วเรียกพี่พีชมา เพราะคิดว่ามันน่าจะคีบง่ายดี


“เอาตัวนี้แล้วกันพี่”ผมชี้ไอ้ตัวราชาจากเรื่อง มาดากัสก้า ผมชอบมาก มันแม่งฮามากๆ


“เออ!! ตัวห่าอะไรหวะ ประหลาดชิบเป๋ง”

 พูดมาได้ ยังกับไอ้ตัวที่ตัวเองชอบไม่ประหลาด  ไอ้พี่พีชหยอดเหรียญ ตัวผมเริ่มพนมมือตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ สาธุ ให้มันได้ทีเถอะ ถ้าไม่ได้ลูกช้างคงไอ้เป็นที่ระบายอารมณ์มืออารมณ์ตีนของผู้ชายคนนี้เป็นแน่แท้


“เหี้ยยยยยยยยยยย”

ผมอุทานเสียงดังเมื่อมันคีบขึ้นมากำลังจะมาถึงรูแต่มันร่วงซะก่อน  ไอ้พี่พีชหันควับมามองผมแล้วเหลือกตาใส่


“โธ่พี่ ก็ผมลุ้นอ่ะ! พอเถอะ ไม่ได้ก็ไม่เป็นไรหรอกน่า”ผมพยายามพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจที่สุดเท่าที่จะทำได้


“ไม่…ไม่ได้ไอ้ตัวห่านี่กูไม่กลับ…มึงก็ไม่ต้องกลับด้วย!!!”

=[]=!!! โอ้ววววว กูอยากได้ธูป กูจะเอามาจุดบอกเจ้าที่เข้าทางที่ดูแลตู้ให้ผู้ชายคนนี้คีบให้ได้ที่เถ้อออ ผมยืนมองพี่พีชคีบแล้วคีบอีก พอผมบอกว่าให้ผมคีบให้ไหมพี่แกก็ตะคอกเสียงดังว่าอย่าเสือก!! ฮือ…..กูล่ะคิดถึงตอนที่มาโรงเรียนกูวันแรก ทำไมถึงปกปิดด้านชั่วร้ายของตัวเองได้มิด ได้แนบเนียนแบบน๊าน


ผมเลยตัดสินใจ……นั่ง นั่งเล่นมือถือรอมันตรงนั้นแหละ พอนั่งไปได้สักพัก ไอ้พี่พีชก็ตบหัวผมบอกให้ลุกขึ้น แล้วบอกว่า กูกำลังลำบาก แทนที่จะยืนให้กำลังใจกลับมานั่งเกะกะ   T-T ไอ้ตู้เฮ็งซวย มึงยอมๆให้พี่เค้าเถอะ ให้พี่เค้าคีบได้ทีเถอะ!


“เหรียญสุดท้ายแล้วหวะ..มึงไปแลกมาไว้ดิ”ไอ้พี่พีชยื่นแบ้งค์ห้าร้อยให้ผม


“แลกเท่าไหร่อ่ะพี่”ตัวผมซึ่งคิดว่า บอกให้พี่เขาหยุดคงไร้ความหมาย เลยตามใจพี่แก


“แลกมาหมดนั่นแหละ” ป๊าดดดด โอ้ยย กูเอาเงินไปซื้อตุ๊กตาง่ายกว่าไหมเนี่ย!!!!


“พี่!!ฟุ่มเฟือยเกินไปแล้วนะ!!”


“เงินกู…กูมีเงินใช้ มึงอย่าพูดมาก!!”พูดจาน่าเอาตีนฟาดปากเหลือเกิน ฮึ้ยยยย ไอ้รวย ไอ้สูง ไอ้ขาว ไอ้หล่อ !!!!


“หยอดเหรียญสุดท้ายก่อนสิ เผื่อได้”


“หึ…ไปแลกมาไว้เถอะมึงจะได้ใม่ขาดตอน”


“ลองดูก่อนสิว่ะพี่ ขอผมช่วยดูนิดนึงแล้วกัน”


“เหอะ…..”ไอ้พี่พีชหยอดเหรียญสุดท้ายเข้าไปในตู้


“พี่ ขยับมาทางซ้ายนิดนึงสิ  อ๊ะ ไม่ๆ เยอะไปแล้ว  พอๆ ตรงนี้แหละ!!” ผมยืนเล็งเป้าแล้วบอกพี่พีช ไอ้พี่พีแม่งขยับตามที่ผมบอกอย่างไม่เต็มใจ สงสัยจะกลัวเสียฟอร์ม= =


“กูจะกดแล้วนะ…”


“เดียวพี่ ขอให้ที่คีบมันหยุดแกว่งไปมาก่อน…..กดเลย!”




ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึกตึกตึกตึกตึกตึก!!! เสียงใจผมเต้นรัว ลุ้นยิ่งกว่าตอนหวยออกซะอีก ได้ทีเถอะๆ





“โอ๊ะ!!!!” ไอ้ตัวคีบ ไปคีบได้ตุ๊กตามาเรียบร้อย เหลือแค่ตอนมันดึงขึ้นเนี่ยแหละ แม่งลุ้นสุดๆ ผมหันไปมองพี่พีชแม่งมองตามที่คีบเหงือกแตกพลั่กๆ……มาแล้วๆ ใกล้จะถึงแล้ว…..





ฟลุ่บ!!!!!!!







 o22





-[]-…….





=[]=!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!





“ไอ้เหี้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”



 ผมกับพี่พีชตะโกนขึ้นพร้อมกัน  พ่อมึงตายเถอะ มันปล่อยลงรูครับ แต่ว่า หัวตุ๊กตาไปโดนตรงขอบๆมันเลยไม่ลงรูดันตกไปอยู่บนกองตุ๊กตาในตู้เหมือนเดิม  ไอ้พี่พีชเตะตู้ ส่วนผม เข่าทรุดเลยครับ น้ำตาคลอเลยกู…




“ไอ้กันต์……มึงไปแลกมาเดียวนี้!!!!!!!!!! :angry2:



กรี๊ดดดดด T[]T!!! ผมเดินอย่างหมดแรงไปหาพี่นักงานเพื่อแลกเหรียญ
พนักงานมองผมแล้วขำน้อยๆ หึ คงสะใจมากสินะ ที่มึงได้เงินพวกกูไปเยอะ!!!! ผมกรีดร้องในใจ ผมแบกเอาเหรียญ 50 เหรียญไปหาไอ้พี่พีชที่ยืนเขย่าตู้อยู่ บ้าเอ้ย เดียวก็โดนพนักงานด่าหรอก  แต่วันนี้กว่าผมจะได้กลับบ้าน… คงอีกยาวไกลสินะTwT






-----------------------------------------

PS. ที่ เด็กดี ลงได้ 12 ตอนแล้วคะ แล้วจะทยอยมาอัพเรื่อยๆนะคะ :bye2:


ออฟไลน์ Lemon_Tea

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1662
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +71/-2
มาลงที่นี่ด้วยเหรอ^^

ออฟไลน์ Ju

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 556
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-2
+เป็ด สนุกโฮกกกก  :m11:

ออฟไลน์ jimmyFG

  • Ich Liebe dich.
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2277
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +203/-4
    • @Facebook
สนุกมากอ่ะ

heenimz

  • บุคคลทั่วไป
มาลงที่นี่ด้วยเหรอ^^




ครับ~~~เพื่อนบอกว่า ลองให้มาลงที่นี่ดูด้วยน่ะ  :o8:

heenimz

  • บุคคลทั่วไป
ตอนที่ 4






“สวัสดีครับคุณแม่”


“อ้าว น้องคุณ สวัสดีจ๊ะ มาหากันต์เหรอลูก”


“ครับผม พอดี ผมจะชวนกันต์ไปเดินถนนคนเดินน่ะครับ ขอยืมตัวลูกชายคุณแม่ออกไปหน่อยได้ไหมครับ”



“ได้สิพ่อรูปหล่อ แต่อย่ากลับดึกนักล่ะอันตราย    กันต์!!!!!!!! น้องคุณมาหาแหนะลูก!!!”


“คร๊าบบบบบบบบ”ผมวิ่งตึงตังลงมาจากบ้าน ก็เห็น ไอ้คุณทำหน้าแป้นแล้น อยู่กับคุณแม่ของผม


“ป่ะกันต์เรามาชวนกันต์ ไปเดินเล่นที่ถนนคนเดินน่ะ” แหม ศัพท์นามเปลี่ยนเลยนะมึง….พอเวลาอยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่ทีไร ไอ้เชี่ยคุณมันก็ทำตัวเป็นเด็กแสนดีเลยล่ะครับ กูมึงเนี่ย ไม่มีหลุดออกมาจากปากมันเลย แต่ถ้าไม่มีผู้ใหญ่ล่ะก็ หึหึ สัพสัตว์ทั้งหลายก็ได้ออกมาวิ่งเพ่นพ่านเต็มไปหมดเลยล่ะ



“เออๆ ไปเดียวนี้แหละ รอกูแปปนึง  โอ้ย!!! เจ็บนะแม่ ตีกันต์ทำไมอ่ะ!”คุณแม่เดินมาตีแขนผมแล้วทำตาดุใส่ครับ



“ดูน้องคุณเป็นตัวอย่างบ้าง พูดจาก็ให้มันเพราะๆหน่อย” ผมล่ะอยากให้แม่เห็นมันตอนอยู่กับผมสองคนจริงๆเลย!!!ลูกแม่เนี่ย สุภาพที่สุดในโลกแล้ว  ผมแอบเห็นไอ้คุณปิดปากหัวเราะ  เดียวเถอะมึง พ้นเขตบ้านกูไปมึงตายแน่= =



“คร๊าบบบ  คุณ รอเราแปปนึงนะ เราไปล้างหน้าก่อน ”โอ้ยย กูจะอ้วก ไอ้คุณ เอามือปิดปากก้มหน้า ตัวมันสั่นเลยครับ สงสัยแม่งคงหัวเราะจนปวดท้อง



“อื้ม ไม่ต้องรีบนะ ให้ไวๆล่ะ”ไอ้คุณพูดเสียงดังไล่หลังผมมา



“มึงไม่ให้กูรีบแต่ให้กูไวๆเหรอว่ะ!!!”ผมหันหลังไปตะโกนใส่มัน ชะอุ๊ย=[]=!! แม่ผมถือตะหลิวยืนขมวดคิ้วอยู่



.”พูดอีกทีเดียวแม่จะเขวี้ยงตะหลิวใส่ปากกันต์แล้วนะ!!!” แม่ค๊าบบบบบ วาจากับคำพูดมันขัดกันมากๆเลยครับ โหดจริงๆเลยวุ้ย  มิน่าพ่อถึงกลัว ฮ่าๆ ผมรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปจัดการใบหน้าหล่อๆของตัวเอง แล้วออกไปหาไอ้คุณที่ยืนอยู่ด้านนอก ไม่ใช่ว่าไม่ให้มันเข้าบ้านนะครับ มันบอกว่า ยืนรอตรงนี้แหละ แปปเดียวเอง แม่เลยปล่อยให้มันยืน



“ไปนะแม่  แล้วจะรีบกลับนะ!!”



“อย่ากลับบ้านดึกเหมือนเมื่อวานล่ะ!!!!!”



“คร๊าบบบบ”



เมื่อวานผมกลับถึงบ้านเกือบเที่ยงคืนครับ ปกติแม่เลทให้ผมสุดๆก็แค่ สามทุ่ม เมื่อคืนแบตก็หมด โทรหาแม่ไม่ได้ ทุกอย่างเป็นเพราะไอ้พี่พีชคนเดียวเลยครับ  เอ ถามว่าตกลงได้ตุ๊กตาหรือเปล่า สรุปแล้ว  ได้ครับ  ไอ้พี่พีชพอได้มา ก็ยื่นมาให้ผมแล้วบอกว่า ‘กูให้ แลกกันกับไอ้ตัวไล่ลูกโอ๊คที่มึงคีบให้กู’

 แลดูน่ารักใช่ไหมครับผู้ชายแลกตุ๊กตากัน= = เมื่อวานกว่าจะได้ก็ หมดไปเกือบๆพันครับ ขากลับผมบ่นได้ไม่เยอะ เพราะพี่เขาบอกว่า ถ้าผมพูดอีกคำ พี่เขาจะเตะผมลงข้างทางครับ แม่ง โหดได้ใจกูจริงๆTwT  พี่เขาบอกให้ผมตั้งชื่อให้ไอ้ตัวที่พี่เขาคีบให้ด้วยครับ ผมนอนคิดทั้งคืน เลยตกลงได้ชื่อว่า ‘ผลาญเงิน’ ชื่อเพราะเหมาะกับที่มามันมากๆเลยครับ^^


“ว่าแต่เมื่อวานทำไมมึงกลับบ้านช้าว่ะ แม่มึงโทรมาหากูบอกว่า มึงยังไม่กลับบ้าน” พ้นบ้านผมปุ๊บ มันก็กลับมาเป็นคนเดิมทันทีเลยครับ



“กูโดนพี่พีชลากไปเล่นเกมหวะ แม่ง หมดไปเกือบพัน”



“เงินมึง?”



“เปล่า เงินพี่พีชสิว่ะ= =”



“งั้นมึงอย่าบ่น  เอ้อ เมื่อวานกูโทษทีนะ ที่หนีมึงไปก่อนฮ่าๆ”



“ไม่เป็นไรหวะ….กูเข้าใจ ในเมื่อเพื่อนมีเมีย มันก็ต้องเลือกเมียมันก่อนอยุ่แล้ว เพื่อนมันก็ดูกันตรงนี้แหละเว้ย!”ผมพูด



“มึงประชดกูใช่ไหมเนี่ย”



“เปล๊า ใคร ใครประชด!!!!”



“มึงไงกันต์"

ผมเห็นไอ้คุณจ๋อยไปนิดนึง แค่นี้ก็สะใจแล้วล่ะ ฮ่ะฮ่า



“กูพูดเล่นๆ โอ๋ๆ อย่าร้องนะคุณ~~~” เห็นมันร่าเริงๆแต่มันก็ค่อนข้างเซ้นส์สิทีฟครับ ฮ่าๆ ผมกับไอ้คุณ แวนซ์มาจนถึงถนนคนเดิน ที่หมาเดินไม่ได้?........................แป๊กสินะ


“กันต์ๆ กูอยากกินได้นี่ ซื้อก่อนนะมึง”ไอ้คุณสะกิดผมแล้ววิ่งไปซื้อของกิน ไอ้นี่มาเพื่อหาของกินครับ ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ผมเองก็ ชอบหาของกินเหมือนกัน ฮี่ๆ



“เผื่อกูด้วยนะไอ้คุณ!!” ผมยืนมองรอบๆหาของกิน มาเดินแบบนี้แหละสุขสุดๆ เดินไปกินไป ผมชอบมากเลยครับ-.,-เหล่สาวไปในตัวด้วย อุอุ ถึงแม่สาวที่ผมเหล่มักจะมองข้ามผมไปหาไอ้คุณก็ตาม  การมาเดินข้างมันเนี่ยแหละ เป็นจุดต่ำต้อยของชีวิต  ผมกับไอ้คุณ เดินซื้อนู้นซื้อนี้กินไปเรื่อยๆ สาวๆเอาแต่เหล่ไอ้คุณ แม่ง มองกูบ้างก็ได้นะทุกคน ตอนที่มันผมไม่ยาวเท่าไหร่ คนก็มองไม่เยอะหรอกครับ แต่พอแม่งผมยาวแล้วมันไปตัดมาเมื่อวาน คนยิ่งมองเยอะเข้าไปอีก เฮ้ย ทุกคน กูก็ตัดผมมานะ ดูสีผมกูสิ สีส้มแกมแดงนะเฟ้ยยย เท่ใช่ไหมล๊า!!!



“ออกไปเดินห่างๆกูเลยนะมึง” เมื่อคิดได้ผมก็ผลักไอ้คุณให้ออกห่างตัวผม เพราะมันแน่ๆที่กลบรัศมีความหล่อของผม



“อะไรของมึงอีกล่ะเนี่ย โอ๊ะ กูลืมทัก กูว่าแล้วสีผมนี้แม่งมึงทำออกมาต้องเหมือนลิงแน่ๆ”เอ้า!!ไอ้เชี่ย!!!!!!!!!!



“ไอ้ ไอ้เชี่ยคุณ ไหนมึงบอกว่ากูทำออกมาแล้วจะหล่อ จะเด่นไงว่ะ!!!!!”ผมเริ่มโวยวายในจุดนี้= =



“เอ้า กูก็ไม่นึกว่ามึงจะทำจริงๆ สีนี้น่ะ ไม่หล่อจริงทำไม่ได้นะมึง ฮ่าๆ”ไอ้ฟวย!!!!!=[]=!!! แม่งเอ้ย มิน่าเมื่อวานคนมองกูแปลกๆ



“กูกับมึง เลิกคบกันเลยไอ้ห่า!!!! ” เมื่อผมสำเนียกสีหัวตัวเองได้ก็รีบใส่ฮุ้ดปกปิดสีผมตัวเองทันที  ฮือออ ให้กูเดินอย่างมาดมั่นมาตั้งนาน ไอ้เพื่อนชั่ววววววววว



“ฮ่าๆ กูล้อเล่น มันก็เท่ดีออก กูชอบนะสีนี้”



“เออ มึงก็ชอบของมึงคนเดียวนั่นแหละ!!!”

ผมเดินจ้ำมาเรื่อยๆเพื่อหวังจะรีบๆเดินแล้วรีบกลับ ก็มาเห็นคนมุงดูอะไรสักอย่าง สงสัยพวกวัยรุ่นมาเล่นดนตรีหาเงินล่ะมั้ง แต่คนมุงโครตเยอะเลยแหะ ผมเลยหยุดดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น


“เขามุงอะไรว่ะกันต์”ไอ้คุณเดินกินลุกชิ้นปิ้งเข้ามาหาผม


“ดนตรีมั้งมึง กูมองไม่ค่อยเห็นเลยหวะ” ผมเขย่งตัวเพื่อจะดูว่าใครมาเล่น ดาราหรือเปล่าหว่า


“ถ้ามึงจะเขย่งขนาดนั้น….ขี่คอกูไหม?”=[]=!!!  ไอ้เพื่อนเชี่ย ถึงผมจะไม่สูงเท่ามัน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมเตี้ยหรอกนะ!!


“ไม่จำเป็น กูไม่ได้เตี้ย!!”


“กูก็ไมได้บอกว่ามึงเตี้ย ร้อนตัวทำไม?”


“……..เออ!!!! กูร้อนตัว!!!”


“เดียวกูสาดน้ำใส่ให้เย็นลงเอาม่ะ?”ไอ้เชี่ยคุณแม่งกวนตีนได้ทุกเวลาจริงๆ ผมเลยตัดสินใจเดินอ้อมไปด้านหลัง น่าจะเห็นชัดกว่า



“กันต์ รอกูก่อนสิ”

ผมได้ยินแว่วๆเหมือนเสียงหมาบอกให้ผมรอ หึ ตามมาเองเถอะมึง มึงจจะได้รู้ว่าขอดีของคนตัวเตี้ย….ข้อดีของคนที่ตัว…ตัวเล็ก…เอาเถอะ ข้อดีของคน ตัวเล็กคือความคล่องแคล่วว่องไว!!
ผมเดินมาเรื่อยๆ แต่ก็ยังมองไม่เห็นอยู่ดี แล้วจู่ๆ เสียงดนตรีก็ดังขึ้น โอ้ววว สุดยอดไปเลย เหมือนอยู่ในคอนเสริตเลยครับ สงสัยมืออาชีพแน่ๆ  แต่เหมือนผมได้ยินแค่เสียงกีต้าร์ไฟฟ้าแค่ตัวเดียวแหะ


ในคืนที่ฟ้านั้นเต็มไปด้วยแสงไฟ
เราโอบกอดกันและมองไปบนฟ้าไกล
สุดหัวใจ สุดสายตา มีแต่เรา
ดวงจันทร์ล่องลอยและมอบความรักให้กัน
ขอบคุณวันนี้ที่คอยดูแลรักฉัน จากหัวใจ จากนี้ไปมีแต่เธอ



ฉันไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้ ดวงดาวจะหายไปไหน
ฉันไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้ท้องฟ้าจะเป็นเช่นไร
แต่ฉันก็รู้หัวใจของฉัน



จะมีเพียงเธอรักเพียงแต่เธอ
โอบกอดเธอด้วยรัก รักที่ห่วงใย
ใจฉันให้เธอมันเป็นของเธอรู้ไหม
ทุกคำมันกลั่นออกมาจากหัวใจ



เราจะลอยข้ามฟ้าท่ามกลางหมู่ดาว
จะไม่มีความเหงาเข้ามากล่ำกลาย
เพลงนี้เพื่อเธอมันเป็นของเธอรู้ไหม
สัญญาจะดูแลเธอจากนี้ ตลอดไป

แม้มีบ้างครั้งฉันทำให้เธอเสียใจ
แต่ทุกๆ ครั้งเธอพร้อมจะมองข้ามไป
เธอเข้าใจ ให้อภัยคนอย่างฉัน

ฉันไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้ ดวงดาวจะหายไปไหน
ฉันไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้ท้องฟ้าจะเป็นเช่นไร
แต่ฉันก็รู้หัวใจของฉัน

จะมีเพียงเธอรักเพียงแต่เธอ
โอบกอดเธอด้วยรัก รักที่ห่วงใย
ใจฉันให้เธอมันเป็นของเธอรู้ไหม
ทุกคำมันกลั่นออกมาจากหัวใจ

เราจะลอยข้ามฟ้าท่ามกลางหมู่ดาว
จะไม่มีความเหงาเข้ามากล่ำกลาย
เพลงนี้เพื่อเธอมันเป็นของเธอรู้ไหม
สัญญาจะดูแลเธอจากนี้ ตลอดไป

ต่อให้โลกสลาย หายไปกับตา
ต่อให้ดาวบนฟ้า ลบเลือนห่างไกล
ใจฉันให้เธอมันเป็นของเธอรู้ไหม
ทุกคำมันกลั่นออกมาจากหัวใจ

เราจะลอยข้ามฟ้าท่ามกลางหมู่ดาว
จะไม่มีความเหงาเข้ามากล่ำกลาย
เพลงนี้เพื่อเธอมันเป็นของเธอรู้ไหม
สัญญาจะดูแลเธอจากนี้ ตลอดไป

 

ผมยังคงยืนฟังเพลงจนเพลงจบ มีเสียงปรบมือดังขึ่นรอบๆ และผมเองก็เป็น1ในนั้น  ร้องเพราะมากครับ ขนลุกซู่เลย!


“เจอแล้ว ไอ้เชี่ยกันต์แม่งไม่รอกูเลยนะมึง จะเดินต่อไหมว่ะเนี่ย”


“เดียว กูขอยืนฟังเพลงที่นี่ก่อนแล้วกัน มึงอยากเดินก็เดินไปเถอะ”ผมบอกไอ้คุณแต่สายตาผมยังคงมองหาเจ้าของเสียงเพราๆกับเสียงกีต้าร์เจ๋งๆนั่น



“ขอบคุณที่มาฟังพวกเรานะครับ  พวกเรา F4 ครับ วันนี้ มือกลองกับมือเบสไม่ว่าง เลยต้องมากับมือกีต้าร์แค่สองคนครับผม ดนตรีอาจดูขาดหายไปบ้าง แต่ช่วยรับฟังด้วยนะครับ ขอบคุณคร๊าบบบ”



“แม่ง…เอฟโฟร์….ตั้งชื่อซะ นึกว่าตัวเองเป็นพระเอกเกาหลีรึไงว่ะน่ะ= =”ไอ้คุณยืนบ่นข้างๆผม



“กูมองไม่เห็นหวะคุณ กูอยากเห็นๆ”ผมยังคงกระโดด สลับกับเขย่งไปมา  ยังไม่ทันที่ผมจะได้เห็นอะไร เสียงกีต้าร์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ว๊ากกกกกก



โอ้ะโอ...น้ำมันก็แพง
ต้องเปลี่ยนเป็นแก๊สกันหมดเมือง
นักเรียน..ตีกันไม่พอ
ยังถูกแฟนทิ้งประสาทเสีย
เรื่องเงินคนรวยยังซวยไปจนแม่ค้าส้มตำ
โอ้ะโอ ชีวิตช่างวุ่นวาย

โอยมันรุมเร้า เศร้าใจจริงๆ
โดนแฟนทิ้งร้องไห้ฟูมฟาย
เงินไม่พอใช้ หมุนเงินไม่ทัน
จะคิดหนัก ก็เลิกคิดสิ ง่ายนิดเดียว

“ขอโทษคร๊าบบ ขอทางหน่อยคร๊าบบบ” ผมตัดสินใจแหวกผ่านฝูงชนเข้าไป แต่ดันโดนผลักออกมา ไม่ยอมแพ้หรอกโว้ยยย


ก็เพียงแค่ ฮาเฮ ไม่ต้องไปสนใจ เอ้โอว์
มัวไปกังวลไม่ช่วยอะไร
อันนั้นไม่ดีอันโน่นไม่ดี
เอ้า เฮฮา ทั้งตัวและหัวใจ เอ้โอว์
คนเลวคนดีก็เจอเรื่องร้ายแรง
จะเครียดทำไมแค่ยิ้มเข้าไว้

ก็ฟังดีๆจากคนเคยหมด
จากที่มีเงินเป็นกองตอนนี้อะไรที่ผ่อนได้ก็ดาวน์หมด
เอาล่ะ มีสัจธรรมอยู่ข้อหนึ่ง
ที่พ่อบอกให้ชีวิตแต่พอเพียงไม่ใช่คอเอียง
วันไหนที่เครียดกระวนกระวายกังวลใจ
หากคุณไม่สบายใจก็แค่ไป dance on the floor
ตื่นเช้าขึ้นมาก็เอาความเครียดไปโยนคลอง
แล้วโบกมือ say bye bye byebye good bye wow


“ไอ้กันต์มึงจะไปไหนน่ะ!!!”ไอ้คุณเรียกผม

“กูอยากเห็นนี่หว่า มึงรอตรงนั้นนะ กูขอดูแค่แปปเดียว แล้วเราก็ค่อยเดินต่อ!!!!”ผมตะโกนแข่งกับเสียงดนตรี ตัวผมที่เบียดเข้าไปจนมายืนอยุ่ด้านหน้าแล้วครับ หู้ววววว นักร้องสมชื่อวง F4มากๆ หล่อลากดินมาเลยครับ มิน่าล่ะ ที่มุงๆดูมีแต่ผู้หญิง หึหึ …..แล้วมือกีต้าร์……


โอยมันรุมเร้า เศร้าใจจริงๆ
โดนแฟนทิ้งร้องไห้ฟูมฟาย
เงินไม่พอใช้ หมุนเงินไม่ทัน
จะคิดหนัก ก็เลิกคิดสิ ง่ายนิดเดียว

ก็เพียงแค่ ฮาเฮ ไม่ต้องไปสนใจ เอ้โอว์
มัวไปกังวลไม่ช่วยอะไร
อันนั้นไม่ดีอันโน่นไม่ดี
เอ้า เฮฮา ทั้งตัวและหัวใจ เอ้โอว์
คนเลวคนดีก็เจอเรื่องร้ายแรง
จะเครียดทำไมแค่ยิ้มเข้าไว้

ก็ฟังดีๆจากคนเคยหมด
จากที่มีเงินเป็นกองตอนนี้อะไรที่ผ่อนได้ก็ดาวน์หมด
เอาล่ะ มีสัจธรรมอยู่ข้อหนึ่ง
ที่พ่อบอกให้ชีวิตแต่พอเพียงไม่ใช่คอเอียง
วันไหนที่เครียดกระวนกระวายกังวลใจ
หากคุณไม่สบายใจก็แค่ไป dance on the floor
ตื่นเช้าขึ้นมาก็เอาความเครียดไปโยนคลอง
แล้วโบกมือ say bye bye byebye good bye wow

ผมเพ่งมือกีต้า….อืม….หัวยุ่งๆ….ดูกระเซิง เซอร์ๆ….แต่หน้าคุ้นจริงๆ…..เอ……เหมือนเคยเจอทีไหนน๊า…


ป๊ป ปา ดา ดั๊บ ป๊ป ปา ดา ดั๊บ โอว
ป๊ป ปา ดา ดั๊บ ป๊ป ปา ดา ดั๊บ โอเค
ป๊ป ปา ดา ดั๊บ ป๊ป ปา ดา ดั๊บ โอว
ป๊ป ปา ดา ดั๊บ ป๊ป ปา ดา ดั๊บ โอเค โอว
ป๊ป ปา ดา ดั๊บ ป๊ป ปา ดา ดั๊บ ก็แค่ไป dance on the floor
ตื่นเช้าขึ้นมาก็เอาความเครียดไปโยนคลอง
แล้วโบกมือ say bye bye byebye good bye wow






“ไอ้เชี่ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” ผมตะโกนออกมา หลังจากที่เสียงกีต้าร์ เสียงคนร้องหยุดลงพอดี..ทุกอย่างเงียบ และทุกสายตากำลังจับจ้องมาที่ผม ไอ้มือกีต้าร์ตัวดีมันปิดปากหัวเราะ…


“เอ่อ พี่ร้องไม่เพราะเหรอครับน้อง…”นักร้องนำหันมาถามผม


“เพราะครับพี่ ขอโทษครับ พอดีผมด่าเพื่อนผมน่ะครับ”ผมเหล่ไปมองมือกีต้าร์….ที่กำลังมองผมแล้วยักคิ้วกวนตีนใส่ผม
แน่นอนครับ…ไอ้พี่พีชนั่นเอง= = ไม่ยักรู้ว่าเล่นกีต้าร์ แถมแปร่งร่างจากไอ้หัวลีบเป็นไอ้หัวกระเซิงได้ด้วย       แล้วจู่ๆไอ้พี่พีชเดินไปขอไมค์จากพี่นักร้องนำ


“ว่าไงครับ น้องกันต์ มาดูพี่เหรอ?” ตึงโป๊ะ!!!!!!! ตีหน้าหล่อพูดจาราวเทพบุตร


“แค่เดินผ่านมาครับพี่ ไปนะครับ!!!”ผมเดินหันหลังแหวกฝูงชนกลับไปหาไอ้คุณ


“หยุดอยู่ตรงนั้นครับน้องกันต์ จงรอพี่จนกว่าพี่จะเล่นดนตรีเสร็จ เป็นคำสั่งจากรุ่นพี่ ห้ามขัดขืนเด็ดขาด!”






โอ้ววววววววววววววววววววววววววววแจ๊คพ็อต!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! o22


TBC.

--------------------------------------------------

heenimz

  • บุคคลทั่วไป


ตอนที่ 5






“หยุดอยู่ตรงนั้นครับน้องกันต์ จงรอพี่จนกว่าพี่จะเล่นดนตรีเสร็จ เป็นคำสั่งจากรุ่นพี่ ห้ามขัดขืนเด็ดขาด!”


แจ๊กพ็อตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตต!!!!!!


 ผมหันควับไปมองไอ้พี่พีชด้วยความเคียดแค้น แม่งเอ้ย!! ยังไม่ทันที่ผมจะอ้าปากร้องขอความเมตตาพี่แกก็เล่นกีต้าร์แทรกขึ้นมาซะก่อน ถ้าผมขัดขืนมีหวังตายหองแน่TwT ผมเลยตัดสินใจ ส่งข้อความไปบอกไอ้คุณ



[มึงได้ยินไหมไอ้เชี่ยคุณ]


[ชัดเจน ให้กูรอมึงไหม?]

[มึงเดินเล่นก่อนก็ได้ คงอีกนานหวะ]

[เออ เสร็จแล้วโทรมาหากูนะ]

[โอเค!?]



แล้วผมเดินเตาะแตะๆไปนั่งหลบอยู่หลังตู้แอมป์  ไม่รู้ทำไมไอ้พี่พีชถึงกลั่นแกล้งผมนักหนา ตั้งแต่สอบเข้าได้รายงานตัวเสร็จ เหมือนถูกรับน้องขนาดย่อมๆโดยรุ่นพี่สุดโหดเลยTwT  ผมก็ไม่เข้าใจทำไมผมถึงเกรงกลัวพี่เขานัก แต่ผมรู้สึกว่า เวลาที่พี่เขาจ้องผมแล้วออกคำสั่ง ผมไม่สามารถขัดขืนได้ ถึงแม้ในใจจะด่าพี่เขาจนไม่รู้จะด่าอะไรแล้วก็ตาม  ...........หรือพี่พีชมีพลังจิตว่ะ= =



ผมที่นั่งเล่นเกมมือถืออยู่คนเดียว ตอนนี้ก็สามทุ่มแล้ว ฮืออ แม่จ๋า ผมถูกผู้ชายคนนี้บังคับให้กลับบ้านดึกอีกแล้วล่ะ เสียงดนตรีดังมาก แต่อาจเป็นเพราะผมหนังอยู่ข้างหลังตู้แอมป์ก็ได้  ผ่านไปประมาณ ยี่สิบ นาที พี่นักร้องนำก็กล่าวคำลาและขอบคุณที่รับฟังและเงินที่ให้มาเป็นกำลังใจให้แก่พวกเขา  ผมนั่งเฝ้าอยู่จะมีส่วนแบ่งไหมนะ-.,-


“ลิง ถอยไป จะเก็บของ”ไอ้พี่พีชเดินมายกตู้แอมป์จนผมที่นั่งพิงอยู่เกือบหงายหลัง ดีนะที่เรามีการทรงตัวที่ดีเลิศ


“ไม่ยักรู้ว่าพี่เล่นกีต้าร์เป็นด้วยแหะ”


“แล้วทำไมมึงไม่ถามล่ะ”


“เอ๊า ใครจะคิด ว่าคนอย่างพี่จะมาทำอะไรแบบนี้ว่ะ นึกว่าเอาแต่ผลาญเงินไปวันๆ”


“เดียวกูเอากีต้าร์ฟาดหัวมึงเอาไหม!!”


แม่ง  เมื่อชั่วโมงกว่าๆก่อนหน้านี้ยังพูดกับกูดีดีอยู่เลย พอคนหายก็กลับมาดุใส่กูอีกแล้ว กูไม่ใช่แอนทองประสมที่จะมารองรับอารมณ์เคนธีระเดช นะโว้ยยยยยยย


“เฮ้ยๆ ไอ้พีช ใจเย็นสิว่ะ แล้วนี่เหรอ เด็กมึง”พี่นักร้องนำเดินมาจับไหล่พี่พีชแล้วมองดูผมที่นั่งอยู่กับพื้น  ด้วยสัญชาติญานผมรีบยกมือไหว้พี่เขาทันที


“สวัสดีครับพี่”


“สวัสดีน้อง พี่ชื่อย้ง เป็นเพื่อนไอ้พีชมัน แล้วเราล่ะชื่ออะไร”พี่ย้งแนะนำตัวด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ตัวผมเลยรู้สึกโล่งใจ


“ผมชื่อกันต์ครับพี่ ยินดีที่รู้จักนะครับ”ผมยื่นมือไปหาพี่เขา


“ยินดีที่รู้จักๆ น้องไอ้พีชก็เหมือนน้องพี่นั่นแหละ น่ารักนะเรา ฮ่าๆ ”พี่เขาจับมือผมแล้วหัวเราะเสียงดัง………ถ้าไม่ติดว่าเพิ่งรู้จักกัน ผมคงกระโดดเตะปากพี่ย้งไปแล้วล่ะครับ


“เอ่อ  แหะๆ ขอบคุณครับพี่”เพราะต้องการให้การพบกันครั้งแรกนั้นน่าประทับใจ ตัวผมจึงยิ้มตอแหลพูดขอบคุณพี่เขา ทั้งที่ในใจอยากจะก้านคอสักที  ผมมองให้พี่พีชพี่ก้มๆเงยๆเก็บอุปกรณ์


“พี่พีช พี่เล่นจบแล้ว กันต์กลับได้หรือยังพี่” ผมลุกขึ้นแล้วถามพี่พีชที่ไม่ได้หันมามองผม


“มึงจะรีบไปไหนว่ะ ไม่เห็นเหรอ กูเล่นเสร็จแต่ยังเก็บของไม่เสร็จ!!” ฮืออ กูพูดด้วยดีดีแท้ๆ TwT


“ไอ้พีช พูดกับน้องเขาดีดีสิว่ะมึงเนี่ยน๊า” พี่ย้งเดินไปตีหลังพี่พีชเบาๆ


“ไหน น้องกู กูเป็นลูกคนเดียวเว้ย กูไม่มีน้อง” ขึ้นเลยกู  วุ้ย!! กูก็ไม่อยากเป็นน้องเหมือนกันแหละ มีพี่แบบนี้กูยอมให้แม่เอาขี้เถ่ายัดปาก


“เออ ไม่มีก็ไม่มีสิว่ะ!!! แค่นี้ใช่ไหม!?  ผมไปนะครับพี่ย้ง” ผมยกมือไหว้พี่ย้ง ที่ทำหน้าเลิ่กลั่กมองผมกับไอ้พี่พีชสลับกัน


“อ่ะ เอ่อ ” ผมไม่รออยู่ฟังพี่ย้งที่ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง ตัวผมที่กำลังกลับหลังหันจะเดินออกจากพื้นที่มาคุที่ตัวเองก่อขึ้น ก็ถูกแรงกระชากทำให้ล้มลง


“โอ้ย!! อะไรอีกว่ะ!!!!”  ผมชักสีหน้าไม่พอใจคนที่ดึงผมให้ผมลงที่กำลังยืนทำหน้ายักษ์หน้ามารอยู่หน้าผม เห็นกูผอมมึงก็ตั้งใจกระชากสุดแรงเลยนะไอ้เชี่ยพี่พีช!!


“ไอ้พีช มึงใจเย็นสิว่ะ นี่มึงเรียกน้องเขามาหาเรื่องเหรอ!”พี่ย้งเดินมาดันพี่พีชให้ถอยออกจากผมที่นั่งอยู่บนพื้น พอตั้งตัวได้ผมก็ลุกขึ้นยืนจ้องพี่พีช


“กูไม่ได้เรียกมาหาเรื่อง”


“แล้วมึงเรียกมาทำไมว่ะ!!?”

พี่ย้งถามในสิ่งที่ผมอยากจะรู้หมดแล้วล่ะ ผมได้แต่ยืนจ้องหน้าพี่พีชด้วยความไม่พอใจ รู้สึกเหมือนถูกแกล้ง ถูกปั่นหัวเลย นานๆทีโดนไม่เป็นไรหรอกนะ แต่ผมเริ่มรู้สึกว่ามันจะโดนถี่เกินไปแล้วล่ะสิ!! บ้าเอ้ย!
ผมรู้สึกชื้นๆที่ตา ความจริงก็ไม่ได้ขี้แยอะไรหรอก แต่เจ็บใจมากกว่า ที่ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดถึงต้องโดนพี่เขาแกล้ง โดนรังแกแบบนี้



“กูหิว…กูเรียกมันมารอไปกินข้าวพร้อมกู” สิ้นเสียงพี่พีช…



=___=  <<<พี่ย้ง



=   =  <<< ผม



ไอ้น้ำตาที่ทำท่าจะไหลแหลไม่ไหลแหล มันหายไปหมดแล้วครับ มีแต่ความรู้สึกที่ อยากจะเข้าไปซัดปาก เข้าไปกัดหัว เข้าไปฉีกหู เอาตีนกระทืบๆๆๆๆๆ   ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย หิวก็บอกมาดีดีสิว่ะ!!!! อยากให้กูไปกินด้วยก็บอกดีดีสิว่ะ!!!! โว้ยยยยยยยยยยยยยย



“ขอทีเถอะว่ะ!!!!!!!!!!!!!!” ผมรู้สึกเหมือนเสียงอะไร ขาด ผึ่ง!!  อาจจะเป็นสติของผมก็ได้  ผมวิ่งเข้าไปกระโดดเอาหัวโขกกับคางไอ้พี่พีชสุดแรง จนพี่พีชเซไปด้านหลัง  ไอ้พี่ย้งอ้าปากค้างทำหน้าเอ๋อๆ แล้ววิ่งไปดันไอ้พี่พีชที่กำลังจะง้างมือต่อยผม



“ไอ้เชี่ยย้ง!!ปล่อยกู กูจะต่อยไอ้เด็กเหี้ยนี่!!!”



“ไอ้พีช!  อย่านะมึง!!!! กันต์ กันต์หนีไปก่อนไป!!” ไอ้พี่ย้งหันหน้ามาบอกผม ผมยืนนิ่ง เดินเข้าไปหาไอ้เชี่ยพี่พีชที่โวยวายด่าผมไม่หยุด


“ไอ้กันต์  มึงอย่าเข้ามา กูขอร้องงงงงงงงง”ไอ้พี่ย้งคงไม่สามารถจะพูดกับผมด้วยคำสุภาพอีกต่อไป ผมเดินดิ่งเข้าไปหาไอ้คนที่โวยวาย …..ก่อนจะยัดลูกชิ้นเข้าไปในปากพี่พีชทั้งไม้


“อุ๊บ!!! ไอ้เอี้ยยยยยยย” แม้จะมีลูกชิ้นคาปากพี่แกยังอุตส่าห์พยายามจะด่าผม  ส่วนไอ้พี่ย้งน้ำตาแทบจะไหลแล้ว เพราะพี่พีชแม่งกระทืบตีนพี่แกไม่หยุด แต่ถ้าพี่แกปล่อยพี่พีชออกมาผมคงเละเป็นโจ๊ก= =


“ใจเย็นแล้วกินดีดีสิว่ะ!!! หิวไม่ใช่หรือไง!! หยุดบ้าแล้วไปหาอะไรกินกัน!!!” ผมเขย่งแล้วตะโกนใส่หูไอ้พี่พีช


“ฮือออ  มึงจะไปยั่วโมโหมันทำไม ไอ้เหี้ยยยยToT”พี่ย้งหันหน้ามาหาผม น้ำหูน้ำตาไหล เอิ่ม…ความหล่อหายไปไหนหมดล่ะครับ= =


“ปล่อยกู!!!!!!”ไอ้พี่พีชตะคอกใส่พี่ย้ง


“ไม่!! กูไม่ปล่อย!! มึงจะต่อยไอ้เด็กเวรนี่!!” บัดนี้พี่ย้งเรียกผมว่าไอ้เด็กเวรแล้วครับ


“กูไม่ต่อยหรอก! กูหิว !”


“จริงนะมึง…มึงจะไม่ต่อยไอ้เด็กเหี้ยนี่จริงๆนะ” เจ๋ง ผมอัพเกรดจากไอ้เด็กเวร มาเป็นไอ้เด็กเหี้ยแล้วครับ


“เออ กูไม่ต่อยหรอก”


“ถ้ามึงต่อย วันนี้กูไม่มีเงินไปประกันตัวมึงแล้วนะ T_T กูบอกไว้ก่อน” ไอ้พี่ย้งคลายแรงที่ดันไอ้พี่พีชไว้ ก่อนจะทรุกนั่งลงที่พื้น


“แม่ง…หยุดมึงทีไร จักระกูหมดทุกทีเลยT^T” ผมมองไอ้พี่ย้งที่ใช้เสื้อเช็ดเหงื่อตัวเอง แต่แม่งก่อนหน้านี้เหมือนพี่แกพูดเป็นนัยๆว่า พี่พีชชกต่อยคนอื่นจนพี่ย้งต้องไปประกันตัวสินะ….พูดแล้วเข่าอ่อนเลยกู จะไม่มีครั้งที่สอง กูจะไม่มีเรื่องกับไอ้พี่พีชเด็ดขาด!!!


“มองอะไรมึง ห่วงนักเหรอเพื่อนกูน่ะ” ไอ้พี่พีชที่สะพายกี้ต้าร์ไว้ข้างหลังมองผม


“ก็พี่แม่ง เดียวดี เดียวร้าย ไปศรีธัญญาไหมว่ะพี่” เมื่อกี้เพิ่งสะกดจิตตัวเองว่าจะไม่มีเรื่อง แต่ปากแม่งไปก่อนสมองอีกแล้ว


“พูดดีนะมึง เจอกูต่อยแล้วมึงจะพูดไม่ออก”


“อย่านะ มึงอย่าต่อยกัน!!” จู่ๆไอ้พี่ย้งก็กอดขาพี่พีชไว้แน่น กูว่า….ไอ้พี่ย้ง….อาการหนัก= =


“เออ ไอ้ย้ง กูไม่ต่อยๆ โอเคไหม กูจะไปกินข้าว เดียวกูโทรบอกให้คนมาเก็บของ มึงก็ขนขึ้นรถซะ แล้วจะไปไหนก็ไป”


“ไอ้พีช!! กูก็หิวนะ แล้วทำไมมึงถึงได้ไปกินคนเดียว”


“ขนของเสร็จมึงก็ไปกินสิย้ง”


“เออ นั่นสิ  เออๆๆ กูเข้าใจแล้ว แยกย้ายๆ  แต่เดียวก่อน”ไอ้พี่ย้งดึงแขนเสื้อพี่พีชที่กำลังจะเดินไปไว้


“ห้ามต่อยกันนะจ๊ะ”พี่ย้งพูดแล้วขยิบตาให้ผม ขนลุกซู่เลย= =


“ไม่ต่อยหรอกโว้ยย!! มา มึงมากับกูได้แล้ว ยืนเอ๋ออยู่นั่นแหละ”


“ดะเดียวสิ!!! ปะ ไปก่อนนะพี่ ขอบคุณแล้วก็ขอโทษครับ!!” จังหวะการก้าวขาของผมกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพราะแรงลาก ผมยกมือไหว้พี่ย้ง ที่ยืนโบกมือให้ผมสองคน  แม่ง จะรีบไปไหนว่ะเนี่ย เสื้อกูยืดหมดแล้วววววววววว



------------------





“โอ้ยย พี่พีชปล่อยก่อนดิ จะโทรหาไอ้คุณ!!!” ผมสบัดตัวออกจากแรงลากของพี่พีชหลังจากที่เดินตามพี่แกมาได้สักพัก


“เออ!! เร็วๆ กูหิว” แม่ง บ่นหิวๆๆๆอยู่นั่นแหละ  ผมกดโทรออกหาไอ้คุณ ไม่นานมันก็รับสาย


‘มึงอยู่ไหน!!กูไปหามึงที่เดิมแล้วแต่ไม่เจอมึง’


“กูอยู่กับพี่พีช มึงจะกลับก่อนก็ได้ กูว่า กูคงอีกนาน” ตรงคงอีกนาน ผมเน้นเสียงหนักๆแล้วมองไปทางไอ้ผู้ชายที่ยืนหล่ออยู่หน้าผม หมั่นใส้หว่ะแม่ง เดิบกับไอ้เชี่ยคุณก็โดนมันกลบ  เดินกับไอ้ผู้ชายคนนี้ผมแทบไม่มีตัวตนเลย 


‘เอางั้นเหรอ  เออ ยังไงมึงก็โทรไปบอกแม่มึงก่อน เดียวแม่มึงเป็นห่วง’ ไอ้คุณบอกผมด้วยความหวังดี


“อ๋อ อื้มๆ โอเคมึง แค่นี้นะ เดียวกูโดนแดกหัว  บาย” ผมกดตัดสาย ส่วนไอ้พี่พีชเห็นผมคุยเสร็จก็รีบเดินดิ่งไปหาของกินทันที  พี่พีชเดินซื้อนู้นซื้อนี่จนเต็มไม้เต็มมือ ตัวผมก็ได้แต่เดินตามแล้วมอง


“กูถามจริง มึงจะมองกูเฉยๆใช่ไหม?”ไอ้พี่พีชถามผม


“อ้าว จะให้ผมอะไรล่ะครับ”


“มึงเห็นไหมว่ากูถือของเต็มไม้เต็มมือ  น้ำใจมึงน่ะมีไหม!!!”โธ่ๆ ที่แต่ก็อยากให้ถือช่วยนี่เอง แต่แม่งพูดจาไม่น่าไปถือช่วยเลยหวะ  ถึงจะเป็นแบบนั้นแต่ก็คงต้องช่วยสินะครับ


“คร๊าบบบ คร๊าบบบ” ผมยื่นมือไปหาพี่พีช พี่พีชก็เอาถุงอาหารมาห้อยที่นิ้วมือของผม  มันหนักจนรู้สึกว่าเลือดไม่ไปเลี้ยงนิ้วมือเลยล่ะครับ


“พี่พีช พอเหอะ ผมว่ามันเยอะเกินไปแล้วนะ”ผมพูดเตือนพี่แกที่ซื้อนู้นซื้อนี่ไม่หยุด


“กูกินหมดแล้วกัน อย่าพูดมาก ตามกูมา” …..ใช้งานเยี่ยงทาสT---T


ไม่นานไอ้พี่พีชก็เลิกซื้อของกินแล้วเริ่มกินของที่ซื้อมา  พี่แกเดินไปกินไป ผมได้แต่รอยื่นถุงอาหารให้พี่แกสวาปาม กินขนาดนี้ไม่ยักกะอ้วนแหะ แต่โฮกกก ตอนนี่ 4ทุ่ม 20 นาทีแล้วครับ ตายล่ะวา ยังไม่ได้โทรหาแม่เลย ผมว่า ผมน่าจะกลับเลยดีกว่า ……เอะ…แล้วผมจะกลับยังไงในเมื่อไอ้คุณกลับไปแล้ว…..


“พี่…..”ผมเดินไปสะกิดไอ้พี่พีชที่นั่งกินอยู่ข้างฟุตบาท


“อีอะไอ?” อย่าพูดขณะเคี้ยวอาหารสิว่ะ!!!=[]=!!


“พี่ไปส่งผมก่อนได้ไหม แม่ผมไม่ให้กลับดึกน่ะพี่ นะไปส่งผมก่อน”ผมปรับโทนเสียงให้ดูนิ่มๆ น่าสงสาร เผื่อพี่แกจะเห็นใจ


“เออๆ ยุ่งยากจริงๆมึงเนี่ย”หึ…กูจะไม่ยุ่งเลยถ้าหากไม่มีหมาแถวนี้บอกให้กูมากินข้าวเป็นเพื่อน แล้วที่กูเดินตามมา ยังไม่ได้กินด้วยสักคำ


“ขอบคุณครับพี่” ไอ้พี่พีชทำหน้าหน่ายๆแล้วเดินไป ตัวผมเองก็รีบก้าวเท้าเดินตามจนไปถึงรถที่ผมคิดว่า ชาตินี้ถ้าผมไม่ถูกหวยสักร้อยล้าน คงไม่มีปัญญาซื้อ


“บ้านมึง ที่เดิมใช่ไหม?”


“ก็ที่เดิมสิพี่ ถามอะไรแปลกๆ คนนะไม่ใช่นกที่จะย้ายถิ่นไปเรื่อยๆ”


“กูถามสั้นๆ มึงก็ตอบสั้นๆ อย่า กวนตีนกูสิครับ” บุ้ย!!กวนนิดกวนหน่อยก็ไม่ได้=3= ไอ้พี่พีชขับรถกินลมมาเรื่อยๆ ไม่รู้หรือไงว่ากูรีบ อยากกลับบ้าน อยากจะนอนนน


“เอาทาโกะยากิมาให้กูกินหน่อย” เสียงนรกดังกระทบหูผม ผมมองพี่พีชเซ็งๆแล้วก้มลงไปค้นหาทาโกะยากิที่พี่พีชซื้อมา


 เจอล่ะ….ผมยื่นกล่องทาโกะยากิให้พี่พีช   ส่วนไอ้พี่พีชมองหน้าผมแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่


“มึงโง่หรือมึงโง่กันแน่  มึงเห็นว่ากูกำลังทำอะไรอยู่”ซักผ้ามั้ง= =


“ขับรถครับ”อยากตอบกวนๆ แต่คงเสี่ยง= =


“แล้วถ้ากูปล่อยมือจากพวงมาลัยอะไรจะเกิดขึ้น”


“ตายห่าครับ”


“เพราะฉะนั้น   ป้อน  กู  ซะ!” หะ หา=[]=!!! ว๊อททท วายยยยย อะไร ทำไม ทำไมกูจะต้องป้อนด้วย



“ขยะแขยงหวะพี่ กินเองเถอะ ไม่งั้นก็ไว้ถึงบ้านค่อยกิน”


“มึงจะป้อนไม่ป้อน กูหิว ไม่งั้นกูจะจอดแดกมันตรงนี้ล่ะ มึงจะกลับบ้านเที่ยงคืนก็ช่างหัวมึง” ดู๊!!!!มีขู่ มีขู่  ขู่แค่นี้คิดว่าคนอย่าง กันตภน จะยอมเหรอออ



“เอ้า!!!!อ้าปากสิว่ะ”  ยอมสิครับ TwT กลับดึกน่ะไม่กลัว แต่กลัวได้ฟังแม่เทศน์ยาวถึงตีสาม  ผมจิ้มทาโกะยากิแล้วยื่นไปจ่อที่ปากไอ้พี่พีช  ชาตินี้ไม่นึกไม่ฝันว่าผมต้องมาป้อนของกินให้ผู้ชายตัวเป็นๆ   ผมขนลุกทันทีที่ไอ้พี่พีชงับทาโกะยากิแล้วส่งเสียง “อ้ำ~”



“กินเงียบๆได้ไหมว่ะพี่ ขนลุก”



“ทำไม มึงรังเกียจกูเหรอไอ้น้องชาย” เมื่อไม่กี่ชั่วโมงยังบอกว่าตัวเองไม่มีน้องอยู่เลย แม่ง มันน่านัก= =



“ไม่ได้รังเกียจ แต่ขยะแขยงเว้ย!! รีบๆกินเร็วๆเลย จะถึงบ้านผมแล้วเนี่ย”ผมยัดใส่ปากพี่พีชอีกลูก กว่าพี่แกจะเคี้ยวเสร็จ รถก็จอดอยู่หน้าบ้านผมพอดี ข้างในบ้านปิดไฟหมดแล้ว แสดงว่าแม่นอนไปแล้วแน่เลย  ผมวางกล่องทาโกะไว้แล้วสะพายกระเป๋า  ผมเปิดประตูรถ แต่ยังไม่ทันที่ขาของผมจะก้าวลงจากรถ










จุ๊บ!!! 



ผมรู้สึกถึงริมฝีปากอุ่นๆประทับลงที่แก้มด้านขวาของผมเบาๆแล้วถอนออกไปอย่างรวดเร็ว  ผมหันหน้าไปมองไอ้พี่พีชพี่ ยักคิ้วให้ผม



“หอมแก้ม รับน้องล่วงหน้าจากกู”

ไอ้พี่พีชพูดหน้าตาเฉย แต่ผมแม่งไม่รู้เป็นห่าอะไร อยากจะด่าแต่นึกไม่ออกว่าจะด่าอะไร หน้าก็รู้สึกร้อนๆ ผมเลยรีบก้าวลงจากรถแล้วปิดประตู  ผมเดินก้มหน้าค้นหากุญแจในกระเป๋ายังไม่เจอ ไอ้พี่พีชก็บีบแตรรถจนผมต้องหันกลับไปมอง



“ที่แก้มน่ะ กูทดลอง  แต่…วันที่มึงก้าวเข้ามหาลัย……กูจะเอาตรงนี้… ”ไอ้พี่พีชพูดแล้วชี้ที่ปากตัวเอง




“ไม่ให้เว้ย!!!!!ไอ้พี่เหี้ย!” พอผมเปิดประตูได้ผมก็รีบเข้าไปในบ้านแล้วปิดประตูทันที ผมยืนนิ่งอยู่ตรงประตูจนได้ยินเสียงรถพี่พีชแล่นออกไป



“เหี้ยเอ้ย แก้มกู ขี้กลากจะแดกไหมว่ะเนี่ย!!!”ผมพึมพำกับตัวเองไป ระหว่างที่เดินก็เอามือถูหน้าไปด้วย แม่งเมาทาโกะยากิหรือไงว่ะ กรี๊ดดด กูรับไม่ได้  บอกกูที เมื่อกี้กูฝันไป ทำไมกูต้องโดนผู้ชายหอมแก้มด้วยว่ะ!! ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยยยย


     ผมกรีดร้องในใจอย่างบ้าคลั่งแล้วล้มตัวลงนอน แต่ก็ยังไม่วายลูบแก้มตัวเอง  พอนึกถึงทีไร ผมก็รู้สึกแปลกๆในอกทุกที



“อึ๋ย!!แม่ง สยอง!!”ผมเอาไอ้ผลาญเงินมาปิดหน้าตัวเองไว้    ระ หรือว่า….พี่พีชแม่ง…..เป็นเกย์….โอ๊กกกกกกกกกกกกกกกก รู้สึกท้องใส้ปั่นป่วนขึ้นมาทันที  เฟิร์สคิสของกู….ต้องเป็นของผู้หญิงเท่านั้น!!!!!! ผมปฏิญาณกับตัวเองแล้วหลับไป

อยากตื่นมาแล้วให้เรื่องเมื่อกี้เป็นแค่ความฝันจริงๆ….

------------------------------------------------


วันนี้รวดเดียว ห้าตอน

ออฟไลน์ TONG

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2585
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-4
5555+ สงสัยพี่พีชจะวางแผนระยะยาว หลอกล่อให้น้องกันต์มาเรียนทีเดียวกัน

จะได้คุมได้ไม่ต้องกังวลเลยนะเนี่ย

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3763
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
พี่พีชเถื่อนมาก 5555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Ju

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 556
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-2
ฮ่าๆๆ มึงโดนแน่  :m12:

ออฟไลน์ Pigstar

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-0
อั้ยยะ!!
ของเค้าดีจริงๆๆ ผมอ่านมา 5 ตอนรวด
พูดได้คำเดียวชอบเรื่องนี้มาก  ก
พี่พีชนี่สุดยอดจริงๆๆ

ยิ่งประโยคที่ว่า“ที่แก้มน่ะ กูทดลอง  แต่…วันที่มึงก้าวเข้ามหาลัย……กูจะเอาตรงนี้… ”
 :-[ :-[ :-[
ว๊าก ก ก  ผมล่ะเขินแทนกันต์
พูดแล้วห้ามคืนคำนะพี่ รักษาสัญญา ปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดด้วยนา า //เอิ๊กๆๆ

ปล. +1 ให้นักเขียนครับ

ออฟไลน์ Paracetamol

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 666
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-2
คุณพีชเขาเบี่ยงตอนไหนล่ะเนี่ย 555
น้องกันต์แม่งโคตรน่ารักอ่ะ

heenimz

  • บุคคลทั่วไป
ตอนที่ 6




เมื่อไหร่จะเข้าใจ…เมื่อไหร่จะรักกัน….
หากเราทั้งสองไม่ยอมเปิดใจ… ติ๊ด!!!!



ตั้งแต่วันที่ผมโดนไอ้พี่พีชชิงหอมแก้มไป  พี่แกก็โทรมาหาผมบ่อยขึ้น จนผมเป็นโรคหวาดระแวง พอเห็นเบอร์พี่แกโชว์มาทีไร ผมต้องกดตัดสายอัตโนมัติทุกทีเลยครับ

 รู้สึกเหมือน โดนคนโรคจิตไล่ตาม เวลาไปไหนผมก็พยายามแต่งตัวมิดชิด ปกปิดใบหน้าและสีผมที่เด่นสดุดตาของผม เพราะผมกลัวว่าจะเจอกับไอ้พี่พีชแบบบังเอิญ  จนไอ้คุณที่อยู่กับผมคิดว่าผมไปฆ่าใครตายมาเลยกลัวตำรวจจะมาจับถึงต้องเดินหลบๆซ่อนๆอยู่ข้างหลังมัน   ไอ้เห้คุณ มึงไม่โดนแบบกูมึงไม่รู้หรอก T^T



ยิ่งบางวัน พอผมกดตัดสาย พี่พีชก็ส่งข้อความเข้ามาครับ


[ถ้ามึงไม่รับสายกู กูจะข่มขืนมึง] หรือไม่ก็


[กูไม่ชวนมึงเล่นเซ็กโฟนหรอกรับสายกูสิ] และ


[โดนกูหอมแก้มแค่นี้มึงหวั่นไหวเหรอ]


กรี๊ดดดด  มันเป็นโรคจิตแน่ๆ ยิ่งพี่แกส่งมาผมก็ยิ่งรู้สึกกลัว  ยิ่งอีกแค่หนึ่งอาทิตย์ ที่ผมก็จะได้เข้าไปในรั้วมหาลัย  ผมจำได้ติดตาติดหู  ถ้าผมเข้ามหาลัย ไอ้เชี่ยพี่พีชจะจูบผม..
รู้สึกเหมือนนับวันเข้าไปทำหน้าที่ชายไทยในยะลา  ฮือออ




“ไอ้กันต์ เป็นอะไรของมึง กูอายนะมึงทำท่าลับๆล่อๆ ถ้าไม่อยากมากับกูก็กลับไปสิว่ะ”ไอ้คุณเริ่มโมโหผมที่เดินจับชายเสื้อมันอยู่ด้านหลัง



“ใครบอกล่ะว่ะ  ก็กูกลัวกูเห็นพี่พีช”



“มึงจะกลัวทำไม พี่เขาจะฆ่ามึงเหรอ เห็นไปด้วยกันบ่อยๆป่านนี้จะมากลัวอะไรว่ะ”


คือ ผมไม่กล้าเล่าให้มันฟังน่ะครับ ผมอึดอัดอยากจะเล่านะ แต่ผมเชื่อว่า สิ่งที่ผมจะได้รับคงไม่ใช่คำปลอบใจหรือคำแนะนำ  แต่กลับจะเป็นเสียงหัวเราะเยาะที่มาจากไอ้คุณT-T มันคงต้องสะใจ+ฮา ที่ผมโดนพี่พีชหอมแก้ม  โอ๊กกกก พูดแล้วอยากอ้วกก  ไม่ต้องห่วงครับ แค่โดนหอมแก้มไม่ทำให้ผมท้องหรอก




“เออ มีเรื่องให้กูกลัวก็แล้วกัน”ผมบอกไอ้คุณ ที่ส่ายหัวเมื่อได้ฟังคำตอบจากผม



“เออๆ พร้อมแล้วค่อยเล่าให้คนหล่อๆอย่างกูฟังแล้วกันนะมึง”



“อื้ม ขอบใจ  แล้วนี่มึงมาทำอะไรที่ห้างว่ะ”



“มาซื้อของขวัญให้พี่ปั่น พี่ปั่นเกิดตอนเปิดเรียนพอดี กูจะเอาไปเซอร์ไพร์ส เป็นไง เท่ไหมมึง”



“เท่ครับ เท่มากๆ เลือกเร็วๆล่ะ กูอยากกลับบ้าน อยู่นานแล้วเสียวสันหลัง”



“เออๆ ดูอะไรดีว่ะ….มึงผู้หญิงเขาชอบอะไร?”ไอ้คุณหันมาถามผม ถามกูเนี่ยนะ กูก็เป็นผู้ชายนะเว้ยยยย



“เอ้า กูกับมึงก็เป็นผู้ชาย แล้วกูจะรู้ไหมล่ะ ไอ้ห่า= =”



“เห็นมึงหน้าหวานๆ นึกว่าจะเป็นชายไทยหัวใจสาวน้อย”



“สาวพ่อมึงสิไอ้เหี้ย!! กูแมน!!” ผมเตะก้นมันไปทีนึง รอบๆข้างมองผมกับไอ้คุณแล้วหัวเราะ แต่ที่จริง คงมองแต่ไอ้คุณคนเดียวมากกว่า TwT



“ฮ่าๆ จ๊ะๆ แมนก็แมน แล้วมึงว่ากูจะซื้ออะไรดีว่ะ”



“จีสตริงไหมมึง ใส่แล้วแม่งคงเซ็กซี่น่าดู  โอ้ย เจ็บนะไอ้คุณ!”ผมพูดหยอกมัน แต่มันตบหัวผม  หน้าแทบทิ่มลงพื้น



“อย่าทะลึ่ง แฟนกู กูหวง จิตอกุศลจริงๆเลยมึง” ดู๊ ดู มันพูด= =



“ ถุ้ย!!!ไอ้คนจิตใจบริสุทธิ์ กูยังจำวันแรกที่มึงเจอพี่ปั่น เอาแต่มองนม เข้ามหาลัยก็เพราะนมพี่ปัน” ผมพูดย้อนกลับมัน



“ตะ ตะ ตอนนั้นกับตอนนี้ไม่เหมือนกันเว้ยกู… กูเป็นคนใหม่แล้ว”มันพูดจาตะกุกตะกัก อืม….น่าเชื่อถือมากๆเลยเพื่อนผม



“เครื่องสำอาง ตุ๊กตา  แหวน สร้อย ”ผมเปลี่ยนจากเดินหลบหลังมาเป็นเดินข้างๆแล้วบอกสิ่งของที่ผู้หญิงได้ไปน่าจะดีใจ



“อืม….เครื่องสำอางกับตุ๊กตาพอไหว แต่แหวนกับสร้อยเนี่ย…ซื้อของแท้หรือของเก๊ว่ะ?”



“จริงใจ ซื้อของแท้ หวังฟันซื้อของเก๊  โอ้ย ไอ้เชี่ย!!ถามกูก็ตอบ มาตบกูทำไม” ผมแค่พูดความจริง มันตบมาเต็มที่มาก   อยู่กับพี่พีชก็โดนตบ   มาอยู่กับไอ้เพื่อนเวรนี่ก็โดนตบ อะไรนักหนาว่ะฮะ!!!



“ก็มึงตอบกวนตีน  เครื่องสำอางแล้วกัน งบกูคงไม่พอซื้อสร้อยซื้อแหวน”



“บัตรเครดิตไงมึง รวยไม่ใช่เหรอ ซื้อให้สาวแค่นี้เอง”



“กูจะซื้อรถไอ้ห่า  มึงอยากนั่งไหมฮะ มินิ น่ะ มินิ  พ่อกูอนุมัติแล้ว กูเองก็อยากจะช่วยประหยัดได้ก็ช่วย” อืม…เด็กดี= =



“เออ ซื้อมาแม่งก็ไปรับไปส่งเมียมึงนั่นแหละ กูจะได้นั่งเร้ออออ”



“กูจะให้มึงนั่งคนแรกต่อจากพ่อแม่กู”


มันพูดด้วยเสียงจริงจัง  จะพยายามเชื่อแล้วกัน ฮ่าๆ  ผมกับมันเดินตามหาโซนขายเครื่องสำอาง  พอมาถึงหน้าร้าน พนักงานสาวแท้สาวเทียมก็เข้ามาแนะนำสินค้าให้ไอ้คุณทันที  ไม่เห็นหัวลูกค้าอย่างกูเลยนะ มากับมันแท้ๆแต่รู้สึกเหมือนถูกแบ่งแยกชนชั้น ผมเลยยืนมองห่างๆ



“น้องคะ สีนี้เพิ่งออกมาใหม่นะคะ เป็นแบบ ลิมิเตทอิดิชั่นคะ สีสวยมาก ถ้าไม่ซื้อวันนี้หมดแล้วหมดเลยนะคะ”



“เอ่อ……” ผมมองไอ้คุณที่ทำตัวไม่ถูก พนักงานก็แย่งกันแนะนำสินค้า หรือแทะโลมมันก็ไม่รู้ ลองสีลิปก็จับมือ ลองรองพื้นก็จับมือ ลองแป้งก็จับมือ  ผมแอบเห็นพี่คนนึงพอจับมือไอ้คุณแล้วพี่แกหันหลังแล้วยกมือตัวเองขึ้นมาดม แล้วทำหน้าฟิน น่ากลัวชิบ….



“กันต์ๆ  มาช่วยดูหน่อยดิ”ไอ้คุณกวักมือเรียกผมที่ยืนหล่อ?อยู่ห่างๆ ผมก็เดินไปหามัน มันยื่น ลิป กับ อะไรสักอย่าง มาให้ผมดู



“สองอย่างนี้ซื้ออะไรดี”ไอ้คุณถามผม



“แล้วแต่~”ผมพูดเหนื่อยๆ ผมจะไปเลือกเป็นได้ยังไงฟะ หน้าก็ไม่เคยแต่ง หล่อธรรมชาติเว้ย



“มึงอยู่เฉยๆ มึงน่ะขาว กูขอลองหน่อย”



“มึงก็ขาว ลองกับหน้าตัวเองสิ!!”ผมถอยออกทันที ตอนที่มันหมุนลิปขึ้นมาจะทาให้ผม



“พี่ครับๆ ช่วยลองลิปกับหน้ามันให้หน่อยครับ ลองไอ้นี่ด้วยนะครับ เดียวผมจับมันไว้ให้”



“ไอ้เหี้ยคุณ อย่านะเว้ย  พี่ครับ อย่าครับบบบบบบ”ผมพยายามดิ้น แต่คนตัวผอมๆอย่างผม…จะขัดขืนแรงควายๆอย่างไอ้คุณได้ยังไงกันครับ  พี่พนักงานก็ละเลงหน้าผมอย่างสนุกสนาน พลางบอกว่า หน้าน้องเนียนจัง, ขาวใสมาก, ผิวดีจังเลย,  ต๊ายยยทาแล้วขึ้นมากๆ   ฮือออ กูควรดีใจใช่ไหมเนี่ยยยยToT



“ฮ่ะๆๆๆๆๆๆๆๆ”ไอ้เชี่ยคุณ หัวเราะจนล้มลงไปนอนที่พื้น



“เออ หัวเราะให้ตายไปเลยนะมึง”ผมเตะมันนี่นอนกุมท้องอยู่ที่พื้น



“โอ้ย  ก็ ก็มึงเหมือนทอมแต่งหน้าเลยนี่หว่า  ฮ่ะๆๆๆๆๆ”



“ค_ย!!!! มึงจะซื้ออะไรก็รีบซื้อ กูจะไปล้างหน้า”ผมพูดแล้วมองหาห้องน้ำ



“น้องกันต์ หันหน้ามานี่หน่อยครับ”



“อะไรของมึ……ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยยย”พอผมหันหน้าไป ไอ้คุณก็กดชัตเตอร์ด้วยไอโฟนที่เขาว่ากันว่าถ่ายภาพคมชัดนักหนา



“วู้วว ชัดแจ๋ว น้องกันต์คนสวย  นี่ครับทิชชู เอาไปเช็ดเครื่องสำอางออกซะนะครับ”ไอ้คุณดูรูปในมือถือ  แล้วยื่นทิชชูให้ผม



“ไอ้เหี้ย เอามาลบเลยนะ!!!” ผมเขย่งแย่งมือถือจากไอ้คุณที่ชูมือถือขึ้นสุดแขน  ไอ้เช้ดเด้!!!!!!!!!!!!!!



“พี่ครับ ผมเอาลิป กับ บรัชออน นะครับ รบกวนห่อให้ผมด้วยนะครับ  กันต์คนสวย ไปล้างหน้าสิครับ ชิ่วๆ” ไอ้คุณใช้ตีนถีบผม  ผมเลยต้องยอมแพ้(ชั่วคราว)ผมเดินเอาหมวกปิดหน้าวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ



“เฮือก!!!นี่หน้ากูเหรอว่ะเนี่ย” ผมมองตัวเองที่อยู่ในกระจก….ทอมดีดีนี่เอง T_T ผมรีบล้างหน้าด้วยความละอายต่อใบหน้าหล่อๆของตัวเอง  เครื่องสำอางยี้ห้ออะไรว่ะ ล้างออกอยากชิบหาย   ผมเอามือถูๆๆหน้าตัวเองจนรู้สึกแสบ



ผมเงยหน้าขึ้นมองตัวเองในกระจกอีกรอบ  ฮ๊า~~ กลับมาหล่อเหมือนเดิมแล้ว  ผมใช้ทิชชู่ที่ไอ้คุณให้มาเช็ดหน้า แล้วใส่หมวกใบเก่ง เดินออกจากห้องน้ำไปหาไอ้คุณ


ผมเดินมองหาไอ้คุณ แต่ก็ป๊ะกับแผ่นหลังที่ดูคุ้นๆ กำลังยืนคุยกับไอ้คุณอยู่  ด้วยสัญชาตญาณ ผมรีบหลบแล้วแอบมอง ไม่ถึงนาที เจ้าของแผ่นหลังก็หันควับมาเหมือนมองหาใคร แล้วผมก็ได้เห็นใบหน้าของคนคนนั้น









ไอ้พี่พีช!!!!! เชี่ย กูว่าแล้ว ตาข้างขวากระตุกแปลกๆ TwT  ผมรีบนั่งหลบด้วยความตกใจ ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นมาตอนที่ไอ้พีพี่ชหันหลังกลับไปคุยกับไอ้คุณ
ผมแอบส่งพลังจิตไปหาไอ้คุณที่อยู่ไม่ไกลนัก  ไอ้คุณหันมาสบตาผม ผมมองที่มือของมันที่พยายามจะสื่อว่า




ให้ผมไปทางอื่นก่อน ผมพยักหน้า แล้วเดินหลบไปอีกทาง เพื่อความปลอดภัย  ไม่นานนัก ไอ้คุณก็โทรมาหาผม



‘อยู่ไหนหะมึง!’ ไอ้คุณพูดเสียงกระซิบ สงสัยไอ้พี่พีชยังอยู่ใกล้ๆ



“อยู่ โซนกีฬา เดินมาหากูดิ” ผมนั่งหลบอยู่ด้านหลังชั้นวางรองเท้ายี้ห้อดัง



‘อื้อ รอกูแปปนึง เดียวกูไปหา’ไอ้คุณพูดเสร็จก็ตัดสายไป ส่วนผมนั่งหลบ หันหน้าหันหลังด้วยความกลัว  นี่กูทำอะไรผิดทำไมถึงต้องหลบๆซ่อนๆว่ะ T_T  ผมหันไปสบตากับพนักงานที่แผนก เขาคงสงสัยคิดว่าผมคงมาขโมยของแน่ๆ เอาไงดีว่ะกู….



“อ่ะ เอ่อ คู่นี้ เท่าไหร่ครับพี่”ผมหยิบรองเท้าคู่นึงมาถามพี่พนักงานขาย



“สี่พันห้าร้อยเก้าสิบครับ คู่นี้เหลือคู่เดียวแล้วนะครับ ใส่นิ่มมากๆ”

 ….สี่พันห้า!!!!  ผมยิ้มแหะๆให้พี่พนักงานแล้วหยิบคู่อื่นมาถามอีก  จะหยิบกี่คู่ๆ ก็ไม่มีราคาต่ำกว่าพันเลยสักคู่ จนพี่นักงานเริ่มทำหน้าหงุดหงิดใส่ผม ไอ้เชี่ยคุณแม่งเมื่อไหร่จะมาว่ะ



“กันต์ๆๆๆ”ผมหันควับไปตามเสียงเรียกของไอ้คุณ



“โอ๊ะ เพื่อนมาแล้วครับ ไว้ผมจะมาดูใหม่นะครับ”ผมวางรองเท้าไว้ที่เดิมแล้วพูดจาตอแหลไปเรื่อย



“ป่ะมึงรีบออกไปจากห้างนี้เถอะ”

ผมพูดแล้วดึงแขนไอ้คุณเดินออกจากโซนกีฬาด้วยท่าทางลับๆล่อๆโดยที่ไม่ถามว่าคุยอะไรกับไอ้พี่พีช ผมต้องมองซ้ายมองขวา ก้าวแต่ละก้าวอย่างระมัดระวัง เพราะบุคคลอันตรายอยู่ในพื้นที่เดียวกับผม  ตอนนี้ผมใส่ทั้งหมวก ทั้งฮู้ด แถมดึงเสื้อมาปิดปากไว้ T_T ….. ไม่ต่างอะไรจากพวกหนีความผิดเลยครับ แต่ผมไม่ได้ทำอะไรผิดนะ



“ไอ้กันต์ ที่เก้านาฬิกา!!”

 ไอ้คุณสะกิดผม พอผมมองไปก็เห็นไอ้พี่พีชยืนอยู่ในร้านขายกางเกงยีนส์กับพี่ย้งและใครก็ไม่รู้อีกสองคน  ผมรีบเบรกแล้วเดินเลี่ยงไปอีกทางเพื่อความปลอดภัยของชีวิต ผมกับไอ้คุณเดินก้มหน้าหงุดๆด้วยความเร็วสูงสุดเพื่อที่จะให้พ้นออกจากห้างนี่ ผมเหลือบมองด้านหลัง เห็นพวกไอ้พี่พีชเดินยิ้มร่า ชี้ดูนู่นดูนี่ตามมา แต่คงไม่ได้สังเกตเห็นพวกผมสองคน



“ไอ้เชี่ยกันต์ แม่งเดินตามมาหวะมึง มึงพากูทำเหี้ยอะไรเนี่ย…กูรู้สึกเหมือนถูกไล่ล่าอยู่เลย” ไอ้คุณเดินมาข้างผมแล้วพูดเสียงเบา



“เถอะน่ามึง อยากรอดก็ทนไปสักพัก กูก็รู้สึกเหมือนมึงนั่นแหละ”ผมพูดแล้วรีบก้าวเท้าเดินให้เร็วกว่าเดิม



“เอ๊ะ  สองคนนั้นทำไมทำท่าลับๆล่อๆว่ะ!!” ผมรู้สึกเสียวสันหลังวูบ เมื่อเสียงผู้ชายที่ไม่คุ้นหูดังมาจากด้านหลัง แต่ผมก็เลือกที่จะไม่มองแล้วเดินจ้ำๆๆต่อไป  เหี้ยเอ้ย ทำไมประตูทางออกไกลแบบนี้ว่ะT^T



“ทนไม่ไหวแล้วเว้ย…ไอ้เชี่ยกันต์ มึงไปหลบในห้องน้ำไป!” ไอ้คุณบอกผมเมื่อถึงทางแยกที่เลี้ยวไปทางด้านซ้ายก็จะเป็นห้องน้ำ  ผมกระชับฮู้ดให้มาปิดหน้าด้านข้างของตัวเองแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไป ผมรีบเข้าไปเลือกที่สิงสถิตในห้องน้ำที่อยู่ด้านในสุด


สักพักผมก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคนหลายคนเดินเข้ามาในห้องน้ำ พร้อมเสียงที่คุ้นเคย



“ห้างเนี่ยกลมจริงๆเลยนะพี่ ผมเพิ่งเจอกับพี่พีชเมื่อกี้นี้เอง เจอกันอีกแล้ว ฮ่ะๆ” เสียงไอ้คุณ…



“เออ  กลมมาก แล้วเมื่อกี้กูเห็นเหมือนมึงเดินมากับใครหรือเปล่าว่ะ” เชี่ยยยย เสียงไอ้พี่พีชครับ



“อ่ะ เอ ไม่นี่ครับ ผมมาคนเดียว แต่เมื่อกี้มีคนเดินข้างผมครับ แต่ไม่รู้จักกัน” ฟู่ว…..ดีมากๆ รีบๆช่วยกูทีเถอะ



“ก็พักนี้ไอ้พีชหัวเสียตลอดเลย โทรไปหาเพื่อนน้องที่ชื่อกันต์แล้วไม่ยอมรับสาย”เสียงใครบางคน



“หระ เหรอครับ สงสัยมันลืมมือถือไว้มั้ง”เสียงไอ้คุณดูประหม่ากว่าเดิม คุณ มึงอย่าพึ่งตื่นตระหนกสิว่ะ



“ถ้ามันลืมมือถือ แล้วมันจะกดตัดสายกูได้ยังไงวะ!”ไอ้พี่พีชพูดเสียงดัง  ผมรู้สึกเหมือนถ้าออกไปคงโดนฆ่าหมกส้วม



“เฮ้ยๆ ไอ้พีชใจเย็นสิว่ะ แล้วมึงจะหงุดหงิดอะไรนักหนา แค่ไอ้น้องกันต์ไม่รับสายมึง”เสียงไอ้พี่ย้ง…



“….ก็ไมได้หงุดหงิดอะไร มันเป็นรุ่นน้องที่คณะเรานะเว้ย การที่กูโทรหารุ่นน้องแล้วมันไม่รับสายกูก็ต้องมีโมโหบ้างสิว่ะ แบบนี้ พี่กับน้องก็ติดต่อกันไม่ได้น่ะสิ” เสียงไอ้พี่พีช กูไม่เชื่อหรอกว่าไอ้ที่พูดมามันคือเหตุผลที่แท้จริง= =



“พี่มีอะไรเหรอ ไว้ถ้าผมเจอมันเดียวผมบอกให้ก็ได้” เจ๋งมากเพื่อนรัก บอกไปด้วยสิว่าเลิกโทรหากูด้วย กูกลัว



“มีแน่นอน แต่ต้องพูดกับมันคนเดียว”



“วู้วๆๆ วี๊ดดวิ้วววว”สิ้นเสียงไอ้พี่พีช ก็มีเสียงผู้ชายหลายคนส่งเสียงแซว  เรื่องที่พูดกับกูคนเดียว เรื่องอะไรว่ะ  มะ ไม่ได้ ตอนนี้ไอ้พี่พีชมีจุดมุ่งหมายคือการชิงจูบของผม อย่าไขว้เข่วเด็ดขาด



“โอ้ย ไอ้พีช เตะกูทำไมเนี่ย”เสียงใครสักคน  แต่กูอยากรู้ พวกมึงจะเข้ามาเปิดทอล์กโชว์ในห้องน้ำรึยังง๊ายยยย ออกไปสักทีสิว่ะ  กูทรมาณ อยู่ในนี้ก็ใช่ว่ามันจะอากาศถ่ายเทสะดวกนะเว้ยยยย



“ป่ะมึง เสร็จแล้วก็ออกไปกันเถอะ มายืนคุยกันในนี้เดียวกลิ่นขี้ลอยเข้าปากนะ”พูดถูกใจมากไอ้พี่ย้ง



“ไอ้คุณมึงจะออกไปกินข้าวพร้อมพวกกูไหม?”เสียงไอ้พี่พีช



“ผมปวดขี้ครับพี่ ขอขี้ก่อนดีกว่า”



“เออ งั้นพวกูไปก่อนนะ โชคดี เจอกันที่มหาลัย อยู่กันคนล่ะคณะแต่มึงก็มาเล่นที่คณะพวกกูได้นะ”พี่พีชพูดจบผมก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคนที่ค่อยๆไกลออกไปเรื่อยๆ  พร้อมกับความโล่งใจของผม กูไม่เคยโล่งแบบนี้มาก่อนเลยหวะ



“ไอ้กันต์..อยู่ป่ะว่ะ”เสียงไอ้คุณเรียกผม ผมค่อยๆแง้มประตูออกมาดู เห็นไอ้คุณยืนอยู่คนเดียวก็ยิ่งโล่งเข้าไปใหญ่



“กู กูโครตโล่งเลยมึง”



“มึงขี้เหรอกันต์?”



“ไอ้ห่า ไม่ใช่เว้ย กูโล่งที่ไอ้พี่พีชไม่เจอกู แล้วไปกันหมดหรือยังว่ะ”ผมส่องไปทางด้านหลังไอ้คุณ  ไอ้คุณเลยเดินไปส่องหน้าห้องน้ำให้



“ปลอดภัยเว้ย ไม่มีใครอยู่ ป่ะมึง ออกไปกันเถอะ กูก็ชักอยากกลับบ้านแล้ว มาห้างแบบนี้ไม่สนุกเลย”



“อื้ม..กูขอโทษนะคุณ ”



“ไม่เป็นไรเว้ย แต่มันก็สนุกตรงหนีพวกพี่พีชนี่แหละ โครตมันส์เลย”



“ฮ่ะๆ เออ นึกแล้วก็ขำหวะ”ผมเดินหัวเราะร่วนออกมาจากห้องน้ำพร้อมไอ้คุณ และความสบายใจ วันนี้ผมก็รอดไปอีก วะ.…….เชี่ย…แล้ว…กู…



=[]=!!!! ผมกับไอ้คุณยืนแข็งอยู่กับภาพตรงหน้า  พอผมกับไอ้คุณจะเลี้ยวซ้ายเพื่อออกไปที่ชั้นจอดรถ จู่ๆก็มีผู้ชายหล่อเหี้ยๆสี่คนเดินออกมาจากหลืบแล้วมาขวางทางผมไว้  สองในสี่คนนั้นคือ




ไอ้เชี่ยพี่ชกับไอ้พี่ย้ง…….




----------------------------------

heenimz

  • บุคคลทั่วไป
ตอนที่ 7


ความสบายใจของผมหายวับไปกับหน้าเมื่อเห็นหน้าไอ้พี่พีช  กรี๊ดด กูยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้า  พอผมสบตาไอ้พี่พีชผมก็รีบหลบตาทันที ฮือ อะไรนักหนากับชีวิตกูว่ะเนี่ย

“อ่ะ เอ่อ….”

“ไอ้คุณ มึงไม่ต้องพูดอะไร เดียวกูคิดบัญชีกับมึงทีหลังโทษฐานโกหกกู”ไอ้พี่พีชพูด  ไอ้คุณ กูขอโทษนะ T^T

“เฮ้ยๆ เอาน่าๆ แล้วนี่เหรอ เด็กที่ไม่ยอมรับสายมึงน่ะ”ผู้ชายที่หล่อบรรลัยพูดขึ้น

“เออ ไอ้ลิงหัวแดงๆนี่แหละ”

“กูว่าก็ธรรมดานะ ไม่เหมือนลิงสักหน่อย”พี่ที่หล่อสัดๆอีกคนพูด แม่ง ยืนกันสี่คน กูนึกว่า F4 ถ้าถีบไอ้คุณไปยืนด้วยเนี่ย F5 เลยล่ะ แล้วตัวกู….หึ…รอให้ถูกหวยก่อนเถอะ

“ไอ้กันต์ ทำไมไม่รับสายกู?” ยังมีหน้ามาถามอีก ตัวเองทำอะไรไว้แม่งไม่รู้เหรอว่ะ

“ไม่ว่างครับ”ผมตอบไม่เหมือนกับที่คิด ส่วนไอ้คุณ ยืนนิ่ง ไม่พูดเลยครับ แต่ได้ยินมันพึมพำว่า ตายแน่กู ตายแน่กู

“มึงไม่ว่างก็ไม่ว่าอะไร แล้วทำไมไม่โทรกลับ?” เชี่ย ยังสรรหาอะไรมาถามกูจริงนะ

“ไม่มีเงินครับบ้านจน”

“มึงนี่ก็ เลิกแกล้งน้องได้แล้ว เดียววันรับน้องมึงก็ได้แกล้งเต็มที่แน่ๆ”พี่ที่หล่อสัดๆพูดแล้วตบบ่าพี่พีช

“เงียบไปเลยไอ้ธัญ”ไอ้พี่พีชปัดมือคนที่ชื่อธัญออก ส่วนพี่ธัญเบะปาก เดินไปซบไหล่ร้องไห้กับพี่ย้ง คนพวกนี้มันอะไรกันว่ะ

“แล้วพี่พีชมีอะไรครับ ตอนนี้ผมกับคุณต้องกลับบ้านแล้ว แม่ผมโทรเรียกแล้วครับ”ผมพยายามพูดจาสุภาพสุดๆเท่าที่จะทำได้ครับ บอกตามตรง ขยะแขยงตัวเองมากเลยครับ= =

“อ้ออ  หรือว่ามึงโกรธที่กูหอ…”

“เชี่ย!!!!”
ผมยกมือขึ้นปิดปากไอ้เชี่ยพี่พีชที่เกือบจะพูดเรื่องที่ผมยังไม่อยากจะนึกถึง ทุกคนตอนนี้มองผมด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่เว้นแม้แต่ไอ้คุณที่ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้มันยังทำหน้าเหมือนคนใกล้ตายอยู่เลย ผมหันไปทำหน้าไม่พอใจใส่ไอ้พีพี่ชพี่ยักคิ้วกวนผม  กะ กูอยากฆ่าไอ้เวรนี่!!!!!!!!!!!!!!

“ขอโทษครับ พอดีผมเห็นตอนที่พี่พีชอ้าปากมันมีหมา!!โผล่ออกมาเลยรีบปิดไว้น่ะ”
ผมบอกทุกคน แต่ทุกคนแสยะยิ้มให้ผมโดยมิได้นัดหมาย ทำให้ผมรู้สึกเขินแบบสุดๆ

“จะปิดปากกูไว้อีกนานแค่ไหน ก็แค่กูกับมึ..”

“ถ้าพี่ปากโป้ง เรื่องที่พี่บอกว่าจะเอาจากผมวันนั้นผมจะไม่มีวันยกให้เด็ดขาด!!!!!!!!!!!”
ผมรีบชิ่งพูดก่อนที่ไอ้พี่พีชจะพูดจบ  ไอ้พี่พีชเงียบเหมือนนึกอะไรอยู่ ก่อนจะยิ้มเลวๆให้ผม พร้อมกับพยักหน้า

“อะ อะไรว่ะ ยกอะไรให้เหรอมึง”ไอ้คุณหันมาถามผม แม่ง ดวงตาของมันดูตื่นเต้นมาก ไม่ต่างอะไรจากเพื่อนพี่พีชเลย ผมรู้สึกเหมือนทุกคนยกเว้นผมกับไอ้พี่พีช มีหางกับหูโผล่ออกมาแล้วสบัดไปมาด้วยความตื่นเต้น

“เชี่ยพีช แม่งมีเรื่องสนุกๆไม่ยอมบอกพวกกูเหรอหะมึง”
พอไอ้พี่หล่อบรรลัยพูดจบผมหันไปถลึงตาใส่ จนพี่แกต้องหลบสายตา แล้วผมก็กลับมาจ้องหน้าเลวๆของไอ้พี่พีชอีกครั้ง

“สัญญา…”ผมพูดในขณะที่จ้องตาไอ้พี่พีช

“หืม?”

“สัญญากันก่อนว่าพี่จะไม่ปากโป้ง!!”

“หึ…กูสัญญา”ไอ้พี่พีชชูสามนิ้วขึ้น

“จบ!! ป่ะคุณ กลับกันเถอะ!!”
ผมลากแขนไอ้คุณออกมาจากฝูงไฮยีน่าพวกนั้น แม่งเอ้ยยยย ผมได้ยินเสียงเห่าของไฮยีน่าที่ผมเริ่มรู้สึกไม่ถูกชะตาด้วยสุดๆดังตามหลังมาบอกว่า

‘แล้วกูจะโทรไปหา!!’



เมื่อไหร่จะเข้าใจ เมื่อไหร่จะรักกัน
หากเราทั้งสองไม่ยอมเปิดใจ
ให้คำว่ารักเดินทางมาเจอกันน


โอยยย  เสียงเรียกเข้าพี่ไฟขาของผมดังไม่หยุดมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วครับ ผมพยายามเอาหมอนมาปิดหูตัวเองไว้ด้วยความรำคาญ หวังว่าไอ้คนที่โทรมามันจะเลิกโทรสักที แต่มันก็ยังดังต่อเนื่องไม่หยุด 

“โว้ยยยย อะไรจะมาคิดถึงกูตอนนี้ว่ะ!!”
ผมสะบัดผ้าห่มทิ้งแล้วเดินไปหยิบมือถือดู  เมื่อมองเห็นเวลาในมือถือ ผมก็แทบอยากจะปาทิ้ง ตี4ครับพี่น้องงง  ผมดูชื่อคนที่โทรเข้ามา ยิ่งอยากจะโยนลงหน้าต่างไปซะ

“คร๊าบบ…”ผมรับสายแล้วเดินไปทิ้งตัวลงบนที่นอน

‘รับสายช้านะมึง’เสียงกวนๆของพีพี่ชดังมาตามสาย..

“แล้ว ดูเวลาบ้างสิครับ ตีสี่นะครับ เวลานอนของผมครับพี่ จะตายหรือไงครับถ้าไม่ได้กวนคนอื่นเนี่ย มีอะไรไหม ถ้าไม่มีจะนอนแล้ว เหลือเวลานอนอีกตั้ง ชั่วโมงกว่าๆ หาววววว”ผมร่ายยาว ตามด้วยเสียงหาวไปอีกดอก

‘มึงจะนอนอะไรนักหนา ไปอาบน้ำได้แล้ว เดียวกูออกไปรับไปมหาลัย’

“พี่เมาเหรอว่ะ ไม่ไปเว้ย จะนอนก่อน เดียวได้คุณจะมารับเอง พี่จะไปดึกๆดื่นๆก็ไปเถอะ”

‘มึงต้องไปกับกู ไปอาบน้ำ!!!’

“ไม่อาบเว้ย จะนอน!!!”พูดจบผมก็ตัดสายแล้วถอดแบตทิ้งแม่งเลย เฮ้ออ สบายใจ ผมดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มแล้วก็หลับไป

…………………………………………………….
……………………………………………
…………………………
……………

พลั่ก!!!!!!!!!!

“โอ้ย!!! อะ อะไรว่ะ” ผมมองซ้ายมองขวา พบว่าตอนนี้สังขารของผมได้ลงมากองอยู่ที่พื้น

“ตาสว่างหรือยังครับน้องกันต์”เสียงนี่มัน…….ผมหันไปตามต้นตอของเสียงที่ดังมาจากด้านหลังช้าๆ  ก็เห็นไอ้พี่พีชยืนกอดอกมองผมอยู่

“ไปอาบน้ำ!”ไอ้พี่พีชพูดเสียงดัง  ผมยังรู้สึกมึนๆงงๆอยู่ สงสัยเพราลงมากระแทกที่พื้นแน่เลยล่ะ

“ขะ เข้ามาได้ไง”

“แม่ก็เปิดให้พี่เขาเข้ามาน่ะสิ ไปอาบน้ำสิกันต์ ให้พี่เขามาตามถึงบ้านแบบนี้ใช้ได้ทีไหน ขอโทษจริงๆนะพ่อหนุ่ม ลูกชายป้ามันขี้เกียจแบบนี้แหละ”
แม่ผมโผล่ออกมาจากด้านหลังไอ้พี่พีช แม่!!!แม่ทำแบบนี้ได้ไง ToT

“แม่!!ยังไม่ถึงเวลาตื่นของกันต์เลยนะ!”

“แต่มันถึงเวลาที่แกจะต้องไปมหาลัยแล้วนะ รีบไปอาบน้ำซะ ถ้าไม่อยากโดนชั้นเอาหม้อมาฟาดหัว”แม่ง้างตะหลิวใส่ผม  ผมเลยรีบลุกขึ้น เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแบบเร่งรีบทันที แต่ยังไม่วายได้ยินเสียงหัวเราะเล็ดลอดออกมาจากไอ้พี่พีช

“จริงๆเล้ยไอ้ลูกคนนี้ ป้าฝากลูกชายด้วยนะ พ่อหนุ่มนั่งเล่นในห้องน้องกันต์ก่อนก็ได้ น้องกันต์อาบน้ำแปปเดียว”

“ครับ ขอบคุณมากครับ^^”

โว้ยยยยง่วงนอน หงุดหงิดดดด  ผมถอดเสื้อผ้าในห้องน้ำแล้วเขวี้ยงใส่กำแพงด้วยความหงุดหงิด แล้วก้าวลงอ่างจากุชชี่

ซะทีไหนกัน….ตักน้ำอาบจากถังตามประสาคนพอมีพอกินต่างหาก  สระผม ล้างหน้า แปรงฟัน ตามขั้นตอนที่ผมทำเป็นประจำทุกวัน ผมขว้าผ้าเช็ดตัวมาห่อท่อนล่าง แล้วเอาผ้าอีกผืนมาพาดคอเดินเช็ดหัวออกจากห้องน้ำเข้าไปในห้อง เห็นไอ้พี่พีชนอนอ่านการ์ตูนของผมอยู่บนเตียง

“ออกไปดิพี่ จะใส่เสื้อผ้า” ผมบอกไอ้พี่พีช

“จะใส่ก็ใส่ไปสิ กูไม่มองหรอก เล็กเหมือนหนอนชอนไชศพหมา” อุ๊….พูดซะเห็นภาพ แต่ของผมไม่ได้เล็กแบบนั้นนะโว้ยยยยยยยยย

“ของตัวเองใหญ่ตายล่ะ”

“เคยเห็นเหรอมึงน่ะ เดียวถอดให้ดูเอาไหม”

“ไม่ต้องว้อย!!ระคายเคืองสายตา ”ผมปาผ้าที่พาดคอใส่ไอ้พี่พีชที่ลุกทำท่าจะถอดกางเกง พอผมปาใส่พี่แกก็หัวเราะหึหึ ขนลุกชิบหาย

“มึงเนี่ย ขาวดีนะ หัวนมก็สีชมพู..” เชี่ย!!!ปิดหัวนมแทบไม่ทัน  ผมรีบใส่เสื้ออย่างว่องไว  แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะของไอ้พี่พีช  ผมหยิบกางเกงในกับกางเกง แล้วเดินเข้าไปในตู้เสื้อผ้า  ถ้ากูจะลำบากขนาดนี้นะ T_T ถ้าผมใส่ข้างนอกแม่งต้องถูกแซวอีกแน่ๆ และผมรำคาญสายตาทีมันมองผมเหลือเกิน พอใส่เสร็จผมก็ออกมา เห็นไอ้พี่พีชมอง งงๆ

“มึงเข้าไปทำอะไรในตู้ว่ะ”

“แต่งตัว”ผมพูดแต่ไมได้มองไอ้พี่พีชเพราะมัวก้มหาไดร์เป่าผม  ส่วนไอ้พี่พีชก็เงียบจนผมรู้สึกผิดปกติ

“เฮ้ย!!!!!!!” ผมสะดุ้งเพราะจู่ๆผมรู้สึกถึงลมหายใจที่เป่ารดต้นคอของผม พอหันกลับไปเห็นไอ้พี่พีชเอามือปิดปากหัวเราะที่เห็นปฏิกิริยาของผม

“หึ..หึหึหึ…”ไอ้พีพี่ชก้มกน้าปิดปากหัวเราะ

“ทำเหี้ยอะไรของพี่ว่ะเนี่ย!”ผมหันหลังชนฝาเพื่อป้องกันการถูกจู่โจม

“กูแค่ดมกลิ่นดู เห็นแชมพูมึงหอมดี จะได้ซื้อมาใช้มั่ง” กูว่า ไม่ใช่แน่ๆ= =

“โดฟเว้ย!! รู้แล้วอย่ามาดมอีกนะ!!” ผมเสียบปลั๊กแล้วนั่งลงเป่าผมตัวเอง พักนี้ไอ้พี่พีชแม่งทำตัวแปลกๆ เหมือนโรคจิตเข้าไปทุกวันๆ ผมนั่งเป่าผมพลางแอบมองพี่พีชที่นั่งอ่านการ์ตูนรอผม

“เสร็จหรือยังมึงน่ะ”ไอ้พี่พีชถามแต่ไม่ละสายตาออกจากหนังสือ

“ยัง ถ้ารีบก็ไปก่อนเลยสิ”

“กูไม่รีบ แต่มึงน่ะ ไวไวหน่อย  ไปช้ามึงถูกจัดการแน่”

“ทำไมว่ะพี่?”

“สีหัวมึง กับ หน้าตามึง”

“สีหัวผมพอเข้าใจ แต่หน้าของผมมันทำไมว่ะ ก็หน้าเหมือนคนปกติทั่วไปไม่ใช่หรือไง”

“มึงแกล้งไม่รู้เหรอกันต์…ว่ามึงน่ะ….”

“ผมทำไมพี่?”

“มึง….น่ะ..” เอ้า จะพูดก็ไม่พูด แม่งเว้นให้กูตื่นต้นหรือไงว่ะ= =

“มึง…..มึงเหมือนลิง…ถ้าคนอื่นเห็นเข้าเดียวถูกจับไปงานวัดหรอกกูห่วงนะเนี่ย!!”  ห่วงชีวิตตัวเองซะเถอะ!!!

“โว้ย!!!!!”ผมฉุน ปาหนังสือที่อยู่แถวนั้นใส่ไอ้พี่พีช ส่วนไอ้ตัวดี กระโดดหลบทันแล้วแสยะยิ้มใส่ผม น่ารำคาญจริงโว้ยย ผมรีบเป่าผมให้มันเสร็จๆ แล้วใช้เจลมาจัดทรงให้ดูหล่อยิ่งขึ้น อุอุ

“แต่งตั้งนาน หล่อได้แค่นี้เหรอ”ไอ้พี่พีชเดินมายืนข้างผมที่กำลังส่องกระจกอยู่ ไอ้ที่เมือ่กี้เห็นตัวเองหล่อๆในกระจกพอไอ้พี่พีชมายืนข้างๆผม  แม่งดูหม่องไปเลยT_T ออกไปห่างๆได้ไหมโว้ยยย

“เออ หล่อได้สุดๆแค่นี้แหละ!!ไปกันหรือยังล่ะ!!”ผมเดินออกมาจากกระจกแล้วสะพายเป้ใบใหม่

“กูอยากไปตั้งนานแล้ว มีแต่มึงนั่นแหละที่ชักช้า” ไอ้พี่พีชเดินมาเตะก้นผม แล้วเดินออกจากห้องไป  วุ้ย!!!ก้นนะไม่ใช่กระสอบทราย  ผมเดินตามพี่พีชลงไปชั้นล่าง เห็นยืนคุยกับคุณแม่อยู่ แม่ผมหน้าบานเชียว เจอเด็กหนุ่มหล่อๆไม่ได้เลย แบบนี้ต้องไปบอกไอ้คุณว่าแม่ผมนอกใจมันแล้ว ฮ่าๆ

“แม่ กันต์จะไปแล้วนะ” ผมเดินไปยืนข้างๆไอ้พี่พีช

“แหม ทำยังไงถึงได้สูงขนาดนี้เนี่ยพ่อหนุ่ม” แม่!!!!=[]=!!ได้ยินลูกตัวเองไหมเนี่ย

“ผมออกกำลังตั้งแต่เด็กๆน่ะครับ ตอนแรกผมตัวเล็กมาก แต่พอขึ้นม.ปลายก็สูงเอาๆ”

“แม่!!! จะไปแล้วนะ” ผมพูดเสียงดังกว่าเดิม แม่ผมหันมามองแล้วยื่นแบ้งค์สีม่วงให้ผม

“ถอนมาด้วย 480” แม่ผมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาสุดๆ

“แม๊!!!!!!!!!=[]=!! ”

“ฮ่ะๆ ไม่เป็นไรหรอก เดียวพี่เลี้ยงกันต์เอง ”ไอ้พี่พีชแม่งเนียนกอดคอผม

“จ๊ะ ฝากน้องด้วยนะ น้องเรียนไม่ค่อยเก่ง มีอะไรก็แนะนำน้องหน่อยนะจ๊ะพีช”กรี๊ดดด อย่าฝากผมไว้กับไอ้เวรนี่!!!!

“ครับคุณแม่ ไว้ใจผมได้เลย” ไอ้คนที่รับปากนี่แหละที่ไม่น่าไว้ใจที่สุด!!!

“จิ๊…..ไปนะครับแม่”ผมปัดมือไอ้พี่พีชออกแล้วยกมือไหว้แม่ ก่อนจะเดินออกไป จากบ้าน

“เอ้า ขึ้นรถ สายแล้วเนี่ย เพราะมึงช้าคนเดียวเลย”ไอ้พี่พีชกดปลดล็อคประตูรถ

“รู้แล้วน่า!!!!!”ผมเปิดประตูรถเข้าไปกระแทกก้นนั่งลงเบาะแรงๆแล้วปิดประตูเสียงดัง แสดงถึงความไม่พอใจ ใจในใจผมภาวนาอย่าให้รถมันมีรอยขีดข่วน เพราะผมคงไม่มีปัญญาใช้แน่ๆT^T

“เอาล่ะ ถ้ามึงไม่อยากตาย คาดเข็มขัดนิระภัยซะ”ไอ้พี่พีชบอกผมที่นั่งกอดอกทำหน้ามุ่ยอยู่

“มหาลัยไม่ได้ไกลอะไรสักหน่อยคาดทำไม”

“อุบัติเหตุน่ะมึงเข้าใจไหม มันจะเกิดตอนไหนไม่รู้ ป้องกันไว้ก่อน หรือมึงอยากเด้งออกนอกรถไปนอนกลางถนนล่ะหืม?”

ชิ…ไอ้ที่พูดมาก็ถูก ผมรีบคาดเข็มขัดทันทีเพื่อความปลอดภัยของชีวิตตัวเอง ทุกคนเองก็คาดด้วยนะครับ!!!  ไอ้พี่พีชยิ้มพอใจแล้วเหยียบคันเร่งเพื่อมุ่งหน้าสู่มหาลัยแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ go go go go!!!
----------------------------------------- 
รถไอ้พี่พีชขับเข้ามาในมหาลัย คนที่เดินอยู่เหลียวมองกันเป็นแถบ  ระหว่างทาง ไอ้พี่พีชก็แนะนำสถานที่ต่างๆให้กับผม   จนมาถึงคณะสถาปัตย์  พอผมก้าวลงจากรถไอ้พี่พีช  สายตาแทบทุกสายตาจับจ้องมาที่ผม ทำให้ผมรู้สึกประหม่าสุดๆ ผมรีบใส่หมวกปกปิดสีผมแสบทรวงของผมไว้

“มึงดูไว้ คนที่มองมึงอยู่ ต่อจากนี้จะเป็นพี่เป็นเพื่อนของมึง” ไอ้พี่พีชบอกผม

“ครับพี่พีช” คนเยอะมาก แต่ไม่ยักกะมีคนรู้จักสักคนแหะ T_T รู้งี้ชวนไอ้คุณมาเรียนด้วยกันก็ดีหรอก

“เฮ้ย!!!!!!!!ใครรู้ตัวว่าเป็นน้องปีหนึ่ง มารวมที่นี่ภายใน 1 นาที!!!!!”จู่ๆ ไอ้บ้าที่ยืนข้างผมก็ตะโกนลั่น จนขี้หูผมอยากจะออกมาเต้นแซมบ้า  คนที่นั่ง ที่ยืนคุยกันอยู่ ก็รีบวิ่งตาเหลือกมา

“น้องครับ!!!ให้วิ่งมาครับ ไม่ใช่เดิน!!!!เร็วหน่อยครับ!!!!!!”รุ่นพี่ที่ยืนอยู่ที่ต่างๆตะโกนเสียงดังเจี๊ยวจ๊าว ตัวผมเองมึนๆ รีบเดินเข้าไปในกลุ่มปีหนึ่งทันที

“มาถึงแล้ว จัดเป็นแถวให้เป็นระเบียบด้วยครับ!!!!!”ไอ้พี่ย้งเดินมาจากด้านหลัง ตะโกนเสียงดัง โว้ยย พวกนี้มันอะไรกันว่ะ   พวกปีหนึ่งก็แตกตื่นรีบจัดแถวให้เป็นระเบียบกันใหญ่ ตัวผมอยู่กลางๆ ฟู่ว โชคดีจริงที่ไม่ได้อยู่ด้านหน้า

“แถวไหนคิดว่าเรียบร้อยแล้วนั่งลงครับ!!!!!!”
ไอ้พี่คนนี้ ถ้าจำไม่ผิด น่าจะชื่อ ธัญ  หือ..อยู่คณะเดียวกันเหรอว่ะเนี่ย ส่วนไอ้พี่พีชเก๊กหน้าเดินไปเดินมา แถมยังมีส่งสายตาพิฆาตให้พวกรุ่นน้องได้หลบสายตากันเป็นแถว ผมคือหนึ่งในนั้น

“เฮ้ย!!!! น้องที่ใส่หมวกน่ะ!!! ใครให้ใส่ครับ!!!”
เชี่ยแล้วกู…..สายตาจาก ด้านหน้า ซ้าย ขวา และด้านหลัง จับจ้องมาที่ผมคนเดียว บางคนแม่งยืดคอมองด้วย กูรู้นะ T^T

“เอาน่าไอ้ชิน น้องเค้าอยากเท่กว่ามึงไง”
เสียงไอ้พี่ย้ง ผมเลยเงยหน้าขึ้นไปมอง เป็นเพื่อนไอ้พี่พีชอีกคนครับ เชี่ยเอ้ยยแม่งอยู่กันครบเลย ตายแน่กู ตายแน่ไอ้กันต์ ToT

“ไม่ได้ครับ น้องๆในที่นี้ ห้ามหน้าตาดีเกินพวกพี่ สี่ คน เด็ด ขาด!!” ไอ้พี่ชินพูดแล้วชี้ไปที่ พี่พีช พี่ธัญ พี่ย้ง และตัวเอง โฮก กูจะบ้า ไอ้พวกพี่ๆที่เหลือยืนหัวเราะกันใหญ่

“น้องที่ใส่หมวก ออกมานี่สิครับ!!!!” ไอ้พี่ชินออกกำสั่ง

“ผมจะถอดหมวก แต่ไม่ออกไปได้ไหมครับ!” ผมพูดเสียงดัง

“ไม่ได้ครับ ออกมาถอดให้เพื่อนๆดูดีกว่าครับ”แม่ง กวนส้นกูกันทั้งกลุ่มเลยนะ ผมหันไปมองไอ้พี่พีชขอความช่วยเหลือ พี่พีชแม่งยิ้มแล้วกวักมือเรียกผมT^T

“ถ้าน้องไม่ออกมา พี่จะทำโทษทุกคนนะครับ!!!!”ไอ้พี่ย้งพูดเสียงดังแถมทำหน้าเหมือนโดนหวยแดก  แม่ง คอยดูเถอะ แกล้งกูให้สะใจไปเลยนะT^T

ผมลุกขึ้นยืนแล้วขอทางเพื่อนๆเพื่อออกไปยืนด้านหน้า  โดยที่มีไอ้พี่ชิน พี่ย้ง พี่พีช พี่ธัญ ยืนอยู่ข้างๆ ตัวผมยืนก้มหน้าอยู่ตรงกลาง

“เงยหน้าให้เพื่อนๆดูหน้าหน่อยสิครับ”ไอ้พี่ธัญส่งผม  ผมเลยค่อยเงยหน้าขึ้น

“แนะนำตัวเสียงดังๆ!!!!!!!!!!”ไอ้พี่พีชแหกปากบอกผม

“ผม ชื่อ กันตภน คุตตะวานิช  ชื่อเล่น กันต์ จบจากโรงเรียนXXXครับผม”

“น้องป่วยเหรอครับถึงดังได้แค่นี้ เพื่อนๆด้านหลังเขาไม่ได้ยินกันเลยครับ เอาใหม่!!!!!”คราวนี้ไอ้พี่ชินสั่งผม

“ผม ชื่อ กันตภน คุตตะวานิช  ชื่อเล่น กันต์ จบจากโรงเรียนXXXครับผม!!!!!”ผมพูดประโยคเดิมซ้ำอีกรอบ คราวนี้พูดเสียงดังจนเจ็บคอเลยครับ

“น้องเป็นผู้ชายหรือทอมครับ!!!!!!!!!!!!”จู่ๆรุ่นพี่อีกคนก็ตะโกนถาม ผมแทบอยากจะวิ่งเข้าไปเสยคางพี่แกสักที แต่รู้ว่าคงไม่ดีแน่ๆT^T

“เป็นชายแท้ 100 เปอร์เซ็นครับผม!!!!!!!”ผมตะโกนสุดเสียง

“ถอดหมวกออกสิครับ!!!!”
ไอ้พี่ย้งสั่งผม ส่วนไอ้พี่พีช กับพรรคพวกอีกสองตัวกำลังปิดปากคงเพราะคงกลั้นหัวเราะกูอยู่สินะ… ผมค่อยๆถอดหมวกออก แล้วสีผมของผมก็ไปแทงเบ้าตาของทุกคน ฮือ กูอยากตาย ทำไมกูไม่ไปย้อมกลับว่ะ T^T ไอ้พี่ย้งก็ดึงหมวกออกไปจากมือผม ผมก้มหน้าด้วยความอับอายToT

“อะไรดลใจให้น้องทำสีนี้ครับ!!!!”ไอ้พี่ชินกลับมาเก๊กหน้าขรึม ถามหลังจากที่แอบหันไปหัวเราะ

“เพื่อนเลือกให้ครับ!!!!”

“เลือกเองไม่เป็นเหรอครับ!!!!”ไอ้พี่ชินแม่งไม่หยุดกวนผมสักทีT^T

“เป็นคะ….”

“กลับไปนั่งที่เดิมได้แล้วครับน้องกันต์!!!!”จู่ๆไอ้พี่พีชก็พูดแทรกขึ้นมา

“ขอบคุณครับ!!!!!”

“เดียวครับน้อง!!!”

ฟุ่บ…..

“หมวกน้องเอาคืนไปครับ”
ไอ้พี่พีชเอาหมวกของผมมาใส่ไว้ที่หัวของผมให้เหมือนเดิม ผมไหว้ขอบคุณตามมารยาท= =แล้วรีบเดินกลับไปนั่งที่เดิม ไม่นานนัก เสียงข้อความของผมก็ดังขึ้น คนส่งคือไอ้พี่ที่ตะโกนโวยวายอยู่ด้านหน้า ผมแอบกดอ่านข้อความที่ส่งมา

[ปิดหน้าไว้ดีดีนะครับ เดียวมีคนตกหลุมรัก]

 อ้วกกกกก พี่พีชแม่งเป็นเหี้ยอะไรว่ะ กูขนลุกโว้ยยยยยย มาคงมาครับอะไรกับกรูวววว์!!! สงสัยแม่งผีเข้า

ผมเงยหน้ามองไอ้คนที่ส่งมา ไอ้พี่พีชเองก็กำลังมองผม พอเราสบตากันไอ้พี่พีชก็ยิ้มมุมปากให้ผม ด้วยสัญชาติญาณ ผมส่งนิ้วกลางไปให้ทันที  พอให้พี่พีชเห็น รอยยิ้มพี่แกก็หายไป และผมก็เริ่มรู้สึกตัว….

“น้องกันต์ครับ!!!!! เมื่อกี้น้องส่งนิ้วกลางมาให้พวกพี่เหรอครับ!!!ออกมาข้างหน้าเดียวนี้!!!!!!!!!”

กรี๊ดดดดดดดดดดดด เอาอีกแล้วเหรอกู!!!!!!ToT!!!!


TBC.

-----------------------------

ทะยอยๆลง

heenimz

  • บุคคลทั่วไป
ตอนที่ 8

“น้องกันต์ กินข้าวหรือยังครับ มานั่งกินกับพวกพี่ไหมครับ”

“นั่นไง ไอ้คนที่ด่าพวกพี่พีชว่าค_ย”

“มาแล้วเว้ย ไอ้หัวแดงที่ใจกล้าชูนิ้วกลางให้รุ่นพี่”

“น้องกันต์คร๊าบ พวกไอ้พีชไม่อยากได้ค_ยของน้องแต่พี่อยากได้นะคร๊าบบบ”

ฮืออ ชีวิตกู T_T  ผมกำลังเดินก้มหน้าก้มตาฝ่าฟันเสียงซุบซิบนินทา เสียงแซวที่ดังมาจากทั่วสารทิศ หลังจากที่ผมเผลอชูนิ้วกลางให้ไอ้พี่พีช  ผมก็กลายเป็นคนดังทันทีครับ เขาเรียกผมว่า ไอ้กันต์นิ้วกลาง  กูควรดีใจหรือเปล่านะ ส่วนไอ้พวกF4จอมปลอมมันก็ขำกันใหญ่เลยล่ะครับ หึหึ….อย่าให้ผมเอาคืนบ้างนะ รังแกผู้อ่อนแอกว่าแบบนี้แม่งขี้โกงที่สุดเลยว้อย

ผมหลับหูหลับตาเดินไปหาไอ้คุณที่มันโทรมาบอกผมว่า รออยู่หน้าคณะผม

“ไอ้กันต์!!!กูอยู่นี่!!”ผมหันตามเสียงเรียก เห็นมันยืนอยู่ข้างจักรยานคันนึง

“ฮือออ  ไอ้คุณToT”ผมเดินน้ำตาคลอไปหามันด้วยความโล่งใจ

“เป็นเหี้ยอะไรอีกล่ะ อย่าๆ อย่ามาเช็ดน้ำตาที่เสื้อกู ไม่ใช่แฟนทำแทนไม่ได้ โอเค๊!?”ไอ้คุณถอยห่างออกจากผม แม่ง เป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ แต่มันก็ค้นกระเป๋าแล้วยื่นทิชชู่ให้ผม

“เอ้ามึง นั่งๆ กูจะพาปั่นจักรยานชมมหาลัยแก้เครียด”
ไอ้คุณบอกผม ผมก็นั่งซ้อนท้ายมันแล้วใส่ฮู้ด ตามด้วยหมวกใบเก่งของผม ผมเป็นคนชอบเสื้อที่มีฮู้ดมากๆเลยน่ะครับ^^ ไอ้คุณปั่นจักรยานช้าๆไปเรื่อยๆ ผมเองก็นั่งซ้อนท้ายมันมองนู้นมองนี่ไปเรื่อย แต่ผู้หญิงที่เดินๆอยู่นี่ดิ แค่ได้คุณขี่ผ่าน ส้นสูงแทบพลิก เพราะหันมามองไม่ดูทางข้างหน้า  คุณ…มึง…มึงกลบความหล่อกูอีกแล้วววToT

“เดียวกูพาไปคณะกู จะไปแนะนำเพื่อนให้มึงรู้จักไว้ แล้วมึง มีเพื่อนแนะนำให้กูรู้จักบ้างไหม?”ไอ้คุณปั่นจักรยานช้าๆมุ่งหน้าไปที่คณะมัน

“หึหึ  ถามว่า มีใครคุยกับกูแล้วหรือยังดีกว่า”

“ทำไมว่ะ?” ผมยังไม่ได้เล่าให้มันฟังสินะ

“เรื่องมันยาว เดียวกูเล่าให้ฟังทีหลัง  แล้วนี่มึง ปั่นเร็วๆหน่อยได้ไหม”

“ถ้ามึงหนักเท่าลูกแมวป่านนี้กูพามึงเหาะแล้ว”

“กูเบากว่ามึงนะเว้ย!!!!”

“หนักพอพอกับควายตัวนึงเลยมึงน่ะ”

ผมกับไอ้คุณเถียงกันไปสักพัก จนในที่สุดแรงปั่นของไอ้คุณก็พาผมมาที่คณะของมัน ผู้หญิงที่คณะหันมามองมันเป็นตาเดียว ทุกคนครับ ไม่สงสัยกันเลยเหรอว่ามันพาใครมา  ผู้หญิงส่วนใหญ่มองมันแล้วก็บ่นพึมพำว่า ‘มีแฟนแล้วน่าเสียดายหวะ’ แต่ผมว่าให้มันมีแฟนไปน่ะดีแล้ว เพราะผู้หญิงที่เหลืออาจจะหันมาเลือกผมบ้างสักคนTwT

“นั่งตรงนี้แล้วกัน เดียวกูโทรเรียกเพื่อนกูออกมาก่อน มันไปซื้อขนม กูบอกว่าจะพามึงมา พวกมันตื่นเต้นกันใหญ่เลยนะเว้ย!!”
ไอ้คุณพูดแล้วตบไหล่ผม  ทำไมต้องตื่นเต้นด้วยว่ะ กูไม่ใช่ณเดชสักหน่อย= =   ผมมองไอ้คุณที่เดินออกไปคุยโทรศัพท์ ทำไมต้องออกไปคุยไกลแบบนั้นหว่า  ผมคิดแต่ก็ไม่ได้สนใจ อากาศเริ่มระอุ ผมเลยถอดหมวกกับฮู้ดออก

“กูโทรบอกพวกมันแล้ว เดียวพวกมันก็มาถึง อีกสามนาที มันบอกขอไปแต่งตัวดีดีก่อน”

“เพื่อ???”

“จะได้ประทับใจเมื่อแรกเจอไง แล้วไหน มึงเล่าให้กูฟังสิว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมเพื่อนกูที่ไม่มีเพื่อน พอเข้ามหาลัยยิ่งไม่มีเพื่อนเข้าไปอีก”ไอ้คุณตอกย้ำความบัดซบของชีวิตผม

“มันยาวไง เอาไว้ทีหลัง กูเล่าให้มึงฟังแน่ๆ”

“อย่านานนักนะ เดียวหัวมึงระเบิดซะก่อน”

“เออ!”

“น้องคุณ พี่ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหมคะ”
จู่ๆก็มีพี่สาวคนนึงเดินเข้ามาขอถ่ายรูปไอ้คุณครับ  ผมเลยเมินหันหน้าไปทางอื่น แม่ง กูนั่งอยู่ตรงนี้นะ เห็นหัวแดงๆของกูบ้างสิทุกคน อย่างน้อยก็ถามมันที ว่าไอ้หัวแดงนั่งข้างมันเป็นใครTwT พอหันไปผมก็เจอพวกผู้หญิงที่ทำท่าอิจฉาพี่สาวคนนี้ที่เข้ามาคุยกับไอ้คุณ ผมยิ่งเจ็บปวด เลยหันมาหาไอ้คุณดีกว่า

“ขอโทษครับ ตอนนี้ไม่สะดวก พอดีคุยธุระกับเพื่อนอยู่น่ะครับ”ไอ้คุณพูดแล้วชี้มาที่ผม  พี่สาวคนนั้นก็มองมาที่ผม ผมเลยยิ้มแล้วก้มหัวให้น้อยๆทีนึง ขอโทษจริงๆนะพี่สาว ไอ้คุณถึงมันจะทะลึ่งขี้เล่น แต่มันไม่ชอบที่ผู้หญิงป็นผ่ายรุกครับ

“งั้นเอ่อ น้องคะ ช่วยมาคุยกับน้องคุณวันหลังแล้วกันนะคะ”
พรู้ด!!!!!!!! ผมรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีตัวคนในสายตาผู้หญิงจริงๆก็คราวนี้แหละ  ส่วนไอ้คุณมันก็ทำหน้าไม่พอใจขึ้นมา โฮกก อย่านะไอ้คุณ=[]=!!

“พี่สาว…อย่าเสียมารยาทกับเพื่อนผมนะครับ ถ้าอยากได้รูปผมนัก ไปเซฟเอาที่เฟสของผมแล้วกันครับ”คุณเวอร์ชั่นดาร์คระดับต่ำออกมาแล้ว=[]=!

“งั้นพี่ขอชื่อเฟสน้องคุณหน่อยได้ไหมคะ” พี่ไม่รู้ตัวหรือไม่สนใจกันแน่ครับ เพื่อนผมกำลังต่อว่าพี่อยู่นะครับ

“Khunnie moe” ไอ้คุณบอกด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ

“พี่แอดแล้วนะคะ”

“แอดมาเถอะครับ ผมไม่กดรับให้เหมื่อยนิ้วหรอก ขอโทษนะครับ ผมจะคุยธุระกับเพื่อนต่อ ขอความเป็น ส่วนตัว ด้วยครับ”

ไอ้คุณพูดแล้วผายมือออกไปประมาณว่า ‘เชิญไปได้แล้วครับ’

“คิดว่าตัวเองหล่อนักหรือไงยะ!!!” พี่สาวคนนั้นตะโกนใส่ไอ้คุณแล้วเดินสะบัดตูดออกไป ส่วนไอ้คุณมันก็ยักไหล่กวนตีน

“หึ ถ้ากูไม่หล่อมาหม้อกูทำไม ใช่ไหมว่ะมึง ฮ่ะๆๆ” กูอยากโดนหม้อ…….

“หึ….แล้วเมื่อไหร่เพื่อนมึงจะมาว่ะ”

“ใกล้แล้วล่ะ”ไอ้คุณดูนาฬิกา

“คูณณ~~”

“นั่นไงมาแล้วมึง”
ผมหันไปมองตามสายตาไอ้คุณ มีผู้ชายสองคนอืม…..ซึ่ง…ไอ้สัดคุณ พวกมึงตั้งใจพากันมาเพื่อให้กูรู้สึกด้อยกว่าเดิมใช่ไหม TwT

“ไอ้เต้ ไอ้ทอม!ทางนี้”ไอ้คุณตะโกนแล้วยกมือเรียกเพื่อนที่เดินดิ่งมา ผมรีบหันกลับด้วยความอายในใบหน้าของตนเอง

“ไหนว่ะ มึงบอกจะพาสาวมา สาวห้าวๆกูชอบนะมึง เอ….หรือว่าจะเป็นคนนี้ครับ….”
จู่ๆไอ้เหี้ยนี้ก็โผล่หน้ามาจ้องหน้าผมห่างกันในระยะ20เซ็น แม่ง..หล่อทุกอนูรูขุมขนจริงๆ…แต่เดียวก่อน……..สาว??

“ชื่อกันต์สินะ ไอ้คุณเล่าให้ฟังบ่อย บอกว่าจะพามาแนะนำให้รู้จักวันนี้ก็ได้รู้จักสักที น่ารักเหมือนที่ไอ้คุณเล่าให้ฟังเลยนะ”
ไอ้เห้อีกคนนั่งลงตรงข้ามผมแล้วมอง  ผมหันไปมองหน้าไอ้เพื่อนเวรของผมที่กำลังกลั้นหัวเราะอยู่

“ผมชื่อเต้นะครับ ส่วนไอ้นี่ชื่อทอม” อ้อ….ไอ้เหี้ยที่ยื่นหน้ามาหากูชื่อเต้ ส่วนไอ้เจ้ดเด้ที่นั่งอยู่ตรงข้ามกูชื่อทอมสินะ…พวกมันสองคนยื่นมือมาตรงหน้าผม

“ยินดีที่รู้จักครับ^^” ผมยื่นมือไปจับมือพวกมัน พอปล่อยมือพวกมันก็เอาไปดม

“หวัดดี แนะนำตัวช้าไปหน่อย กูชื่อกันต์ ที่สำคัญ กูเป็นผู้ชายเว้ยไอ้เหี้ย!!!!”ผมพูดเสียงดัง แล้วไอ้เชี่ยคุณก็ระเบิดเสียงหัวเราะ พร้อมเพื่อนมันอีกสองคน หัวเราะเชี่ยอะไร กูซีเรียสนะ!!!

“ไอ้ห่า กระเดือกมึงจะทิ่มตากูอยู่แล้ว กูคงไม่รู้ว่ามึงเป็นผู้ชายหรอก!! ฮ่าๆๆๆ” ไอ้เต้พูดไปหัวเราะไป

“นมก็ไม่มี ถึงมึงจะหน้าหวานก็เถอะ ฮ่าๆ แต่ดูอีกแบบมันรึก็คือกระเทยดีดีนี่เอง ฮ่าๆๆๆๆ”
ไอ้ทอมพูด ตามด้วยเสียงหัวเราะที่ได้ยินไปทั่วมหาลัย ส่วนไอ้คุณนั่งกุมท้องหน้าฟุบกับโต๊ะไปแล้ว  เอาเลยพวกมึง หัวเราะกันให้สะใจไปเลย กูเป็นตัวละครที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้พวกมึงกลั่นแกล้งหรือไง!  ถ้ากูมีชีวิตกูจะออกไปฆ่าไรท์เตอร์!!!  (ไรท์เตอร์ :: =[]=!!! ผมสร้างพวกนายขึ้นมานะ T^T)

“ไอ้เหี้ยคุณมึง แผนมึงใช่ไหม”ผมกระชากคอเสื้อไอ้ตัวดีที่หัวเราะไม่หยุด

“ฮ่ะๆ โอ้ยมึง!! อย่า ให้กูหัวเราะก่อนได้ไหม”ไอ้คุณหัวเราะไม่หยุด กูขอให้พวกมึงหัวเราะค้างแบบนี้จนขาดใจตายไปเลย!!

“เฮ้อ!!!! เอ้า!!พอแล้ว โอยกูปวดท้อง”ไอ้เต้พูดแล้วจับท้องตัวเอง

“เพื่อนมึงนี่ฮาจริงๆเลยเว้ยไอ้คุณ”ไอ้เชี่ยทอมตบหลังไอ้คุณ ฮาพ่อมึงสิ= = กูบอกว่ากูซีเรียส!!!

“กันต์ๆ ปล่อยกูๆเจ็บๆๆ”ไอ้คุณตีมือผมที่กำคอเสื้อมันอยู่ ผมเลยปล่อยแล้วนั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับ แม่งเรียกผมมาให้เพื่อนแกล้งเนี่ยนะ แล้วที่สำคัญ มันคือหัวหน้าในการกลั่นแกล้งในครั้งนี้อย่างแน่นอน

“อย่าทำหน้าแบบนั้นน่า เนี่ยกูอุตส่าห์พาเพื่อนมาให้มึงรู้จักนะ”ไอ้คุณบีบไหล่ผมที่นั่งทำหน้าไม่พอใจ=3=

“สำหรับคนไม่มีเพื่อนแบบมึงเนี่ย ควรจะดีใจนะเว้ย!”ไอ้คุณพูดต่อเพราะผมไม่ยอมพูดอะไรกับมัน ย้ำจริงไอ้เรื่องที่กูไม่มีเพื่อนเนี่ย= =

“เออ กูมันไม่มีเพื่อน แล้วไอ้เหี้ยที่ปั่นจักรยานพากูมาที่นี่มันเป็นใครว่ะ!!!”

“กูเป็น ยิ่งกว่าเพื่อนของมึงไง!!”ตึง!!ไอ้สองตัวที่ฟังอยู่ สำลักขนมปังกันเลยครับ

“คุณ มึงพูดให้ชัดเจนด้วยได้ไหมว่ะ พูดแบบนี้กูคิดนะ”ไอ้ทอมบอก

“กูกับมันเนี่ย สนิทกันมาก ไม่ใช่แค่เพื่อนธรรมดาเว้ย หาคำเปรียบไม่ได้ ”ไอ้คุณยืดอกพูด ส่วนไอ้สองตัวก็ตบมือเปาะแปะอย่างชื่นชม พูดขนาดนี้แล้ว ผมจะเลิกทำหน้าป่วยก็ได้-.,-

“กันต์ มึงดีใจไหมเนี่ย มีไอ้คุณเป็นเพื่อน”ไอ้เต้ ยื่นกำปั้นมาที่ปากผมเสมือนว่ามันคือไมค์

“หึ…จะดีมากกว่านี้ถ้ามันเห็นกูสำคัญกว่าแฟนมัน!”

“เรื่องนี้อาจจะต้องเรียกพี่ปั่นมาเคลียนะครับไอ้คุณ”ไอ้เต้หันไปหาไอ้คุณที่ยักไหล่แบบไม่แคร์สื่อ

“กูเห็นมึงสำคัญกว่าอยู่แล้ว! แฟนไม่ตายก็หาใหม่ได้เว้ย!”
ไอ้คุณพูดจบก็กอดคอผม แต่สายตาผมดันไปเห็นอะไรบางอย่าง ที่ยืนอยู่ข้างๆมัน ไอ้เต้กับไอ้ทอมเองก็คงจะเห็นเหมือนผมสินะ…

“ในจุดนี้ ขอให้เคลียกันเองนะครับ”ผมแกะมือไอ้คุณที่กอดคอผมออกแล้วรีบย้ายไปนั่งข้างๆไอ้ทอมทันที

“อะไรของพวกมึงว่ะ?”

“อยากรู้ กรุณาหันไปดูครับ” ไอ้เต้บอกแล้วชี้ไปยังจุดที่มันสัมผัสถึงพลังงานบางอย่างได้

=[]=!!!<<ไอ้คุณ

“งั้นน้องคุณก็ไปหาแฟนใหม่เอาไหมค่ะ?”
บิงโก  พี่ปั่นยื่นยิ้มอย่างเยือกเย็นอยู่ครับ ไอ้คุณหน้าซีดเลย ผมแอบสะใจเล็กๆหลังจากนั้นไ อ้คุณก็รีบเดินตามไปง้อพี่ปั่นที่พูดจบปุ๊บก็เดินหนีมันไปซะดื้อๆ ผมได้แต่ส่ายหัว แล้วมัน..เสือกทิ้งให้ผมอยู่กับไอ้สองตัวที่เพิ่งเจอกันเนี่ยนะ…บรรยากาศมาคุเข้าครอบงำจิตใจผมทันทีครับ

“เฮ้ย ไอ้กันต์ กินสิว่ะ กูซื้อมาตั้งเยอะ”ไอ้ทอมยื่นขนมให้ผม ผมก็รับมาแล้วแกะใส่ปาก

“ไอ้คุณบอกว่ามึงเรียนถาปัตย์เหรอว่ะ”ไอ้เต้ถามผม

“ใช่ กูเรียนถาปัตย์ แต่กูอยากจะย้ายแล้วหวะ..”

“ทำไมว่ะ?” ไอ้พวกสองตัวมองผมเป็นตาเดียว

“ก็ไม่ทำไม แต่กูไม่ค่อยถูกกับพวกรุ่นพี่น่ะ” ผมคิดอยู่แปปนึงว่าจะเล่าให้พวกมันฟังดีไหม แต่คิดไปคิดมา ถ้าผมเล่าให้ไอ้สองตัวนี่ฟังทั้งๆที่ไอ้คุณก็ยังไม่รู้เรื่องเลย คงไม่ดีแน่ๆ

“ทนๆเอามึง เดียวก็ซี้กัน แล้วนี่มึงกับพวกกูเป็นเพื่อนกันแล้วนะ!!”

“อ้อ อื้ม ขอบใจ”

“เอาเบอร์มึงมา แล้วเอาเบอร์พวกกูไป”   ไอ้ทอมกับไอ้เต้ยกไอโฟนขึ้นมาเตรียมเมมเบอร์ของผม….ผมนั้นหรือค่อยๆล้วงโนเกียรุ่นเน่าๆออกมาจากกระเป๋ากางเกง พวกมันมองโนเกียของผมเหมือนไม่เคยพบไม่เคยเห็น หึหึ ไม่แน่ มือถือกู ผ่านไปสัก10ปี อาจมีคนมาขอประมูลเพราะเป็นของหายากก็ได้นะพวกมึง-.,- พวกผมแลกเบอร์กันเรียบร้อยก็นั่งคุยกันไปเรื่อย นินทาไอ้คุณบ้าง นินทารุ่นพี่ที่คณะบ้าง ฮ่า ตอนนี้บรรยากาศมึนๆหายไปแล้วครับ พวกผมคุยเฮฮากันจนลืมนึกถึงไอ้คุณที่ไม่รู้ว่าไปง้อกันถึงไหนแล้ว

“แล้วตอนนั้น ไอ้เชี่ยคุณก็แม่งตกจากสะพาน โดยที่มันว่ายน้ำไม่เป็น กูก็ยืนโบกมือให้มันเพราะคิดว่ามันอยากลงไปว่ายน้ำ ตื่นเช้ามารู้ข่าวอีกที แม่บอกว่าไอ้คุณเข้าโรงบาลเป็นปอดบวม”

“ฮ่ะๆๆๆๆๆ ไอ้ห่าพูดซะกูเห็นภาพ กูอยากเห็นตอนมันลอยคออยู่ในแม่น้ำ”ไอ้เต้ตบโต๊ะหัวเราะลั่น

“แล้วตอนนี้มึงเชื่อกูหรือเปล่า ว่าไอ้คุณว่ายน้ำไม่เป็น มันพยายามที่จะเลี่ยงการลงไปในสระตลอด”

“ฮ่า กูรู้แล้ว ปิดเทมอเมื่อไหร่ กูจะจัดทริปไปทะเลแน่นอน”ไอ้ทอมพูด หึหึ กูเองก็อยากเห็นมันในสภาพนั้นอีกครั้งเหมือนกัน-.,-

เมื่ไหร่จะเข้าใจ  เมื่อไหร่จจะรักกัน
หากเราทั้งสองไม่ยอมเปิดใจ ให้คำว่ารักเดินทางมาเจอกัน~~~
มือถือเจ้ากรรมผมดังขึ้นครับ


“แม่ง….”ผมสบถเบาๆหลังจากเห็นชื่อคนที่โทรเข้ามา  ไอ้เพื่อนใหม่สองตัวของผมก็ชะโงกหน้ามาดูว่าใครโทรเข้ามา

“ใครว่ะไอ้กันต์”ไอ้ทอมกับไอ้เต้ถามผมแล้วยืดคอมาดูหน้าจอผม

“รุ่นพี่ที่คณะ ที่ตอนนี้กูมีปัญหาอยู่ด้วยไง กูไม่อยากรับ มึงรับแล้วบอกว่ากูไปห้องน้ำอยู่ทีสิ” ผมยื่นโนเกียของผมไปให้มัน มันยิ้มรับแล้วกดรับสาย

“คร๊าบผม……ไม่ใช่ครับ  เจ้าของมือถือไปห้องน้ำอยู่ครับ    ผมเป็นเพื่อนเจ้าของโทรศัพท์ครับ    ไม่ใช่ไอ้คุณครับ ผมชื่อทอม เอ้า พี่ไม่อยากรู้แต่ผมอยากบอกนี่ครับ  นิเทศครับ ถ้ากันต์มาแล้วผมจะบอกให้ครับ  แค่นี้นะครับ”

ผมกับไอ้เต้นั่งฟังไอ้ทอมคุยกับพี่พีช พอวางสายไอ้ทอมก็โยนมือถือคืนมาให้ผม

“พี่เขาว่าไงมั่งว่ะ”

“พูดห่าอะไรไม่รู้  พอกูบอกว่าเป็นเพื่อนมึง พี่แกก็ถามว่าไอ้คุณเหรอ พอ กูบอกว่ากูชื่ออะไร พี่แกก็บอกว่า กูไม่ได้อยากรู้ว่ามึงชื่ออะไร พี่คณะมึงนี่แม่งโหดสัด”

“เออ เพราะงี้ไงกูถึงไม่อยากรับ”

“อ้อ  พี่พีชที่อยู่วง F4 ใช่ไหมมึง?”จู่ๆได้เต้ก็โพล่งขึ้นมา

“อืม ใช่ F4 นรก อยู่ด้วยกันสี่คนแม่งแกล้งกูสารพัด”

“วงพี่เขาชอบไปเล่นที่ร้านเหล้าที่กูไปกินประจำ  วันนี้วงF4ก็ขึ้น พวกมึงไปกินด้วยกันไหม เดียวค่อยโทรชวนไอ้คุณ”

“เออๆ ไปๆ กูกำลังต้องการอะไรมาหล่อเลี้ยงลำใส้อยู่พอดี”ไอ้ทอมพูด  ส่วนตัวผมก็…ต้องการอยู่พอดีเหมือนกัน-.,-

พวกผมนั่งประชุมหารือเรื่องที่จะออกไปท่องราตรีคืนนี้ นำทัพโดยไอ้เต้  ส่วนไอ้คุณบอกว่า เดียวมันจะมารับผมไปให้ไอ้เต้กับไอ้ทอมไปรอที่ร้านจองโต๊ะได้เลย เพราะไอ้เต้บอกว่าร้านนี้คนเยอะ หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ…สาวๆเยอะนั้นเอง-.,-

----------

วันนี้ไอ้เต้และไอ้ทอมจะพาผมออกไปหลีหญิงครับ เราจะไม่นับไอ้คุณที่มีเจ้าของแล้ว-.,-
ผมกับเพื่อนๆนัดกันไว้ตอนสามทุ่มครึ่งครับ ตอนนี้สามทุ่มกว่าๆ ผมยังหมุนตัวอยู่หน้ากระจกเพื่อหาชุดที่หล่อที่สุดใส่ออกไปล่าเหยื่อในค่ำคืนนี้  เสื้อกล้ามสีขาว แล้วเสื้อแขนยาวมีฮู้ด กางเกงยีนส์ อืม….ใส่แว่นด้วยดีไหมนะ เห็นในเนตเดียวนี้เค้าฮิตหนุ่มแว่นนี่หว่า….ใส่ไปเลยแล้วกัน ผมแต่งตัวเสร็จก็จัดทรงผม แล้วยิ้มให้ตัวเองในกระจก  แหม๋ วันนี้เราดูดีใช่เล่นนะเนี่ย -.,- มึงไม่ดับแน่นอนไอ้กันต์!!  ผมเดินไปหยิบกระเป๋าเงินแล้วเดินลงไปข้างล่างอย่างเงียบๆ

“แต่งตัวหล่อไปไหนกันต์?” ผมสะดุ้ง เพราะคิดว่าแม่หลับไปแล้ว ผมหันไปยิ้มแหะๆใส่แม่

“ไปข้างนอกครับแม่ ไปกับไอ้คุณเดียวมันมารับ อาจกลับดึก แต่บางทีอาจค้างบ้านไอ้คุณ”ผมรายงานเท่าที่จำเป็น

“ออกไปกินเหล้า?”

“ก็….นิดนึงครับแม่ น่านะ ไม่เมาหรอก กันต์คอแข็งจะตาย รับรองได้เลย”

“ก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่ไม่อยากให้ดื่มเยอะ มันอันตราย”

“ครับแม่ กันต์จะดื่มนิดเดียว สังสรรค์ๆ แม่ไปนอนเถอะ เดียวกันต์ล็อคบ้านให้”ผมบอกแม่แล้วเดินไปหอมแก้มแม่เป็นการอ้อนทีนึง

“จะกลับไม่กลับยังไงโทรมาบอกแม่ด้วยล่ะ อย่าให้เป็นห่วงนะโตแล้ว”
แม่บอกแล้วลูบหัวผม ก่อนจะเดินเข้าห้องนอนไป ฟู่วววว รอดตาย  ถ้าถามหาพ่อของผม พ่อผมทำงานอยู่ที่นิวซีแลนด์ครับ นานๆๆๆๆๆทีกลับมาครั้ง จนบางทีกลับมาแม่ก็บอกพ่อว่า ลืมไปแล้วว่าเคยมีผัว  ด้วยเหตุนี้ผมกับพ่อเลยไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่ เพราะพ่อผมไปทำตั้งแต่ผมยังเล็กมากๆ ผมเลยโตขึ้นมาโดยที่มีแม่เป็นคนดูแลสัก90%  เพราะงั้นผมกับแม่เลยสนิทกันมากๆ^w^

“กันต์ๆ” เสียงไอ้คุณเรียกผมอยู่ที่หน้าบ้าน ผมรีบเปิดประตูแล้วล็อคให้เรียบร้อยก่อนออกจากบ้านไปลัลล้าคืนนี้-.,-

“มาแล้วๆ……= =…”ผมทำหน้าเซ็งทันทีเมื่อเห็นไอ้คุณ ขับมินิที่มันเคยบอกว่าจะซื้อมา

“เป็นไงมึง หล่อไหม”ไอ้คุณถอดแว่นดำออกแล้วยักคิ้วให้ผม เชี่ย แม่ง จัดเต็มกว่ากูอีก ToT ดับแน่กู!!!!

“ทุเรศ ไปกินเหล้านะไม่ได้ไปเดินแบบ แต่งห่าอะไรของมึง”

“กูก็แต่งธรรมดา…. แต่ที่ไม่ธรรมดาก็คงเป็น…….หน้าของกู”
ว๊ากกกกกก พูดได้พูดไปเลยนะมึง!!ผมเซ็งจนไม่อยากจะถามาเรื่องรถคันใหม่ของมัน

“ถุ้ย!!!” ผมเปิดประตูแล้วเข้าไปนั่งในรถ

“ไม่พูดอะไรกับรถกูหน่อยเหรอกันต์”

“สวยดี”

“แค่เนี๊ย???”

“ก็ สวยดีไง จะเอาอะไรอีก”

“แม่ง ปฏิกิริยาไม่น่าประทับใจเลย กูให้มึงนั่งคนแรกเลยนะเนี่ย!”

“มึงมั่นใจเหรอ?”

“เออสิว่ะ เบาะที่มึงหย่อนก้นลงไปเนี่ย มึงได้นั่งคนแรกเลย แต่เบาะหลัง พ่อกับแม่กูนั่งแล้ว กูบอกว่า เบาะหน้าขอจองไว้ให้ก้นมึง”

“ดีใจจังเลย ขอบคุณนะคุณ!!! พอใจไหมมึง”

“แม่ง ประทับใจกูสุดๆ ป่ะ เดียวพวกไอ้เต้รอนาน” ไอ้คุณผลักหัวผม แล้วขับรถออกไป
ไม่นานไม่คุณก็พาผมมาจอดที่ร้านเหล้าร้านหนึ่ง ซึ่งคนแม่งเยอะมาก=[]= เสียงดนตรีก็ดังมาถึงด้านหน้าร้าน

“กูถึงแล้ว พวกมึงอยู่ตรงไหนว่ะ อ๋อๆ เออๆ โอเค”ไอ้คุณโทรไปหาไอ้เต้เพื่อถามพิกัดของพวกมัน ไอ้คุณสะกิดผมให้เดินตามหลังมัน ผมและให้คุณเดินเบียดฝูงชนไปที่โต๊ะที่อยู่ด้านหน้าสุดติดกับเวทีที่มีวง F4เล่นอยู่ อืม….เลือกที่นั่งได้เจ๋งมาก

“มาแล้วเหรอพวกมึง นั่งๆ กูสั่งเหล้าไว้แล้ว”ไอ้ทอมพูดแล้วกวักมือให้พวกผมนั่ง ส่วนดนตรีก็ยังคงเล่นไป แต่ผมสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังจับจ้องผมอยู่ ผมเลยพยายามไม่หันหน้าไปหาเวที แล้วเลือกที่จะนั่งหันหลังให้เวที

“เอ้า ชนๆๆๆ”ไอ้เต้ที่รินเหล้าใส่แก้วให้เพื่อนทุกคน ยกแล้วขึ้น ผมเองก็เหมือนกัน วู้วววว

“เชี่ย!!!!!!!”จู่ๆแก้วเหล้าของผมก็ตกลงบนโต๊ะพร้อมกับเหล้าที่หกออกจนหมดแก้ว  ผมอุทานพร้อมมองหาต้นตอ เพราะเมื่อกี้ผมรู้สึกได้…ว่ามีพลังงานบางอย่างมาปัดมันออกจากมือผม

“ใครทำแก้วเหล้ากูตกว่ะ!” ผมหันมาหาเพื่อนๆเมื่อมองหาคนทำไม่เจอ  เพื่อนทุกคนส่งสายตาให้ผมมองไปด้านหลัง และผมก็พอรู้ว่ามันเป็นใคร ผมหันควับไปทันที ก็เห็นไอ้พี่ย้งยืนร้องเพลงอยู่ พอผมหันไปสบตาพี่แกก็ทำท่าก้มหัวขอโทษ อ๋อ สงสัยพี่เขาคงไม่ได้ตั้งใจ ไม่เป็นไร เดียวรินใส่ใหม่ก็ได้  ว่าแล้วไอ้เต้ก็จัดการรินเหล้าใส่แก้วให้ผม

“อ๊าห์~ชื่นใจจริงๆ” ผมซดทีเดียวหมดแก้ว

“โว้วว”ไอ้ทอมกับไอ้เต้ปรบมือให้ผม แล้วรินให้ผมอีกแก้ว วันนี้ เหล้าไม่หมดร้านเราไม่กลับบบ

“ไอ้กันต์….มึง…เพลาๆหน่อย กูเห็นสายตาอาฆาตมองมึงอยู่”ไอ้คุณสะกิดแล้วกระซิบบอกผม

“กูก็รู้สึก แต่ช่างมันเถอะ วันนี้กูปลดปล่อย!!ชนเว้ย!!!”
ผมพูดเสียงดัง พอเหล้ากำลังจะเข้าปาก ผมจู่ๆก็มีมือดีมาฉกแก้วของผมไปอย่างรวดเร็ว ผมหันหลังไปมองพบว่า ไอ้พี่พีชยืนถือแก้วเหล้าของผมอยู่ แถมทำหน้าไม่พอใจอีกต่างหาก  พวกพี่ย้ง พี่ชิน พี่ธัญ และคนในร้านก็เริ่มมองมาที่ไอ้พี่พีช เพราะเสียงกีต้าร์หายไป แต่วงF4ก็ยังคงเล่นต่อไปทั้งๆที่ไม่มีเสียงกีต้าร์

“อยากกินก็ม่ายบอก รีบๆกินสิพี่ ผมก็อยากกินเหมือนกันนะ”ผมบอกไอ้พี่พีชที่ยืนมองผมอยู่ ส่วนเพื่อนๆในโต๊ะของผมก็หยุดดื่มแล้วมองผมกับพี่พีช

“ถ้าไม่กินก็เอามานี่”ผมลุกขึ้นแย่งแก้วเหล้าจากไอ้พี่พีช ส่วนไอ้พี่พีชก็ยกแก้วขึ้นเหนือหัว แม่ง แกล้งกูใช่ไหม!!

“เอ่อ…พีช คืนแก้วให้น้องไปสิว่ะ” พี่ย้งหยุดร้องเพลงแล้วเดินมาจับไหล่ไอ้พี่พีช

“ไอ้ชิน ไปเอานมในกระเป๋ากูมา”ไอ้พี่พีชสั่ง ส่วนพี่ชินก็รีบค้นกระเป๋าไอ้พี่พีชทันที พอได้มาแล้วไอ้พี่ชินก็เดินแล้วยื่นนมขวดนึงให้ไอ้พี่พีช

“มึงห้ามกินเหล้าเด็ดขาด ถ้าอยากหาอะไรกระแทกปากมึงก็แดกนี่แทน”ไอ้พี่พีชยื่นนมขวดนั้นมาให้ผม มาร้านเหล้า ให้กูกินนมเนี่ยนะ!!!

“ร้านเหล้านะไม่ใช่ร้านนม”ผมบอกไอ้พี่พีช

“จะกินไม่กิน”

“ไม่กินครับพี่ กันต์มาที่นี้เพื่อกินไอ้นี่!!”ผมพูดจบก็คว้าขวดลีโอที่ใครสักคนสั่งมากระดกเข้าคอหอย แต่ยังไม่ทันจะหมดขวด ไอ้พี่พีชก็แย่งออกไปจากผม ไอ้ทอม ไอ้เต้ ไอ้คุณ เริ่มอยู่ไม่เป็นสุข โต๊ะของผมและวงF4เริ่มกลายเป็นจุดสนใจ พวกที่นั่งกินข้างนอกก็เริ่มเข้ามามุงดู

“กันต์ พี่ขอเถอะนะ วันนี้ยอมมันหน่อย เดียววงพี่อดเล่นที่นี่ T^T”ไอ้พี่ย้งเดินมาหาผมแล้วยื่นขวดนมให้ผมอีกครั้ง

“ทำไมอ่ะพี่ ผมทำอะไรผิดเหรอ?”

“ไม่ผิดอะไรหรอก แต่ นะ ไว้พี่จะเลี้ยงทีหลัง พี่มีไวน์ปี1990อยู่ขวดนึง ถ้ายอมเดียววันหลังพี่เอามาให้”ไอ้พี่ย้งเข้ามากระซิบบอกผมเบาๆ  แค่ได้ยินก็น้ำลายไหลแล้ว  ผมยิ้มให้พี่ย้งแล้วหยิบเอานมในมือพี่ย้งมา

“โอเคครับพี่ อย่าผิดสัญญานะ!”ผมบอกไอ้พี่ย้งที่ทำท่าโล่งอกสุดๆ ส่วนไอ้ผู้ชายอีกคนที่ยืนถือแก้วเหล้าของผมอยู่ก็วางแก้วเหล้าบนพื้น ก่อนจะเดินกลับไปประจำที่เล่นดนตรีต่อ คนที่มุงๆกันอยู่ก็เริ่มไม่สนใจ กลับไปกินเหมือนเดิม ผมเองก็ต้องมานั่งกร่อยกับไอ้นมขาดมันเนยขวดนี้

“พี่พีชเป็นอะไรว่ะมึง”ไอ้เต้ถามผม

“ไม่รู้แม่ง ผีเข้าผีออก กูก็ตามไม่ทันเหมือนกัน”ผมตอบแล้วเทนมใส่แก้ว

“พี่เขาชอบมึงล่ะมั้ง”จู่ๆไอ้ทอมก็พูดขึ้น นมที่ผมกำลังจะกลืนลงคอกลับพุ่งออกจมูกแทน

“ไอ้เหี้ย!!!สกปรก!!!”ไอ้คุณที่นั่งอยู่ตรงข้ามผม ไอ้รับอานิสงส์ไปเต็มๆ

“ชอบเหี้ยอะไรว่ะ กูเป็นผู้ชายนะสัด!!”ผมใช้เสื้อเช็ดนมออกจากจมูกแล้วพูด ส่วนไอ้ทอมมันยิ้มกรุ่มกริ่ม ไอ้เต้เองก็พยักหน้า

“เซ้นส์กูมันบอกเหมือนกัน”ไอ้เต้พูดขึ้นมาอีกคน =[]=!!!

“เฮ้ยๆ กูว่าพี่เขาแค่อยากแกล้งไอ้กันต์เฉยๆมากกว่าล่ะมั้ง พวกมึงนี่ก็คิดอะไรแปลกๆ”เยี่ยมมากไอ้คุณ ช่วยชีวิตกูด้วย

“ใช่ๆ”

“แต่พวกกูค่อนข้างมั่นใจ…”ไอ้ทอมพูดแล้วหันไปมองหน้าไอ้เต้  ผมพอได้ยินแบบนั้นก็หันไปมองไอ้พี่พีช พอหันไปก็ดันสบตาเข้าพอดี พี่พีชก็ยิ้มให้ผม  อะไรว่ะ เมื่อกี้ยังหาเรื่องกูอยู่แท้ๆ

“เห็นใช่ไหมมึง มันเป็นรอยยิ้มที่มีให้คนที่ชอบ”จู่ๆไอ้เต้ก็เข้ามากระซิบที่หูผม ผมสะดุ้งเลยต่อยมันไปเบาๆทีนึง

“โอ้ย ไอ้เหี้ย ตัวเล็กแต่มือหนักนะมึง”ไอ้เต้ลูบแก้มตัวเองเบาๆ สมน้ำหน้ามึง

“กูว่า เพื่อความสบายใจของไอ้กันต์ และความสนุกของกู เอ้ย ความสุขของไอ้กันต์คืนนี้ไปค้างบ้านกู”ไอ้คุณพูด แม่ง ไอ้ประโยคหลังเนี่ย กูไม่มีทางเชื่อหรอกว่าเพื่อความสุขของกู= =

“ไม่มีปัญหา เดียวคืนนี้เรามาไขข้อสงสัยเรื่องไอ้พี่พีชกัน”ไอ้ทอมบอกแล้วยกแก้วขึ้น

“เอ้า ชน!!!!!!” พวกมันสามคนชนแก้วกันสนุกสนาน มีแต่ผมที่เริ่มรู้สึกไม่ค่อยสนุก ตั้งแต่ไอ้ทอมบอกว่า ไอ้พี่พีชชอบผม

บรึ๋ย….ขนตามร่างกายของผมพร้อมใจกันลุกชัน สยองว้อย!!!


-----

heenimz

  • บุคคลทั่วไป

ตอนนี้เราก็มาถึงบ้านไอ้คุณแล้วครับ ด้วยสภาพที่ทุลักทุเล ไอ้ทอม กับไอ้เต้เมาเป็นหมาเลย ผมเลยต้องไปขับรถไอ้เต้ แล้วให้ไอ้ทอมนั่งรถมากับไอ้คุณ

“ว่าด้วยเรื่อง  พี่พีช สุดหล่อ ชอบ ไอ้กันต์…ที่..ก็โอเคน่ะนะ ลงมัตติ ว่า ชอบ สองเสียง ไม่ชอบหนึ่งเสียง ไม่มั่นใจหนึ่งเสียง” ไอ้คุณที่นั่งบนเตียงพูดจาอย่างเป็นทางการ พูดเรื่องนี้ทีไรก็คันทุกที

“กูว่าพี่เขาแค่อยากแกล้งกู กูปากหมา กูกวนตีน พี่เขาเลยหมั่นใส้”ผมพูดแล้วดึงหมอนมากอด

“ม่ายยยย ม๊ายยยย กูว่า เอิ๊ก!!พี่เขาน่ะ รัก!!มึงแน่นวน!!” ไอ้ทอมคลานออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่มันวิ่งเข้าไปอ้วก แค่ชอบพอว่า ไอ้คำว่ารักนี้ ขนตูดกูลุกตั้งเลย= =

“ทำไมมึงมั่นใจนักว่ะไอ้ทอม มึงก็เพิ่งรู้จักพี่เขา เพิ่งรู้จักกู”ผมพูด ส่วนไอ้คุณนั่งพยักหน้า

“เพราะว่า…กู…กูรู้น่ะสิ อึก!!!! อุ๊บ!!!!” พูดได้ไม่กี่คำ ไอ้ทอมก็คลานเข้าห้องน้ำไปอีกรอบ  เอ่อ…พวกมึงชวนกูมาคุยแล้วมันจะได้คุยไหมว่ะเนี่ย…

“กูเห็นสายตาที่พี่เขามองมึงตั้งแต่มึงเดินเข้าร้าน มึงรินเหล้า แล้วยกแก้วเข้าปาก พี่เขามองมึงตลอดเวลาเลย”ไอ้เต้ที่พอคุยได้เดินเซมา แต่มึงกำลังพูดกับโคมไฟอยู่นะเต้….

“โอ๊กกกกกกก แล้วที่พี่เขาไม่ให้มึงแดกเหล้า!!! เพราะเป็น ห่ว…โอ๊วกกกก” เอิ่ม ไอ้ทอม….มึงอ้วกให้เสร็จก่อนแล้วค่อยคุยกับกูก็ได้นะ

“ข้อหนึ่ง พี่พีชมองไอ้กันต์ตลอดเวลา  ข้อสอง พี่เขาไม่อยากให้กินเหล้าเพราะเป็นห่วง ข้อสาม…พี่เขาชอบเข้ามายุ่งกับมึงบ่อยๆ” ไอ้คุณรวบรวมข้อมูลแล้วสรุป  มองผมตลอดเวลา?  เป็นห่วง? ชอบเข้ามายุ่งวุ่นวาย?

แต่ก็ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษนี่หว่า….

“เฮ้ย!!!!!”จู่ๆ ภาพในวันวาน วันที่พี่เขาหอมแก้มผมก็ปรากฏขึ้นในหัว  แล้วที่พี่เขาเคยบอกว่าจะจูบผม…ก็ดังขึ้นในสมอง

“อุทานในขณะที่กำลังคิดอะไรอยู่แบบนี้แสดงว่ามีข้อมูลเพิ่มเติมสินะ…ไหนลองว่ามาซิ”ไอ้คุณยื่นหน้ามาใกล้ผม  เหี้ยแล้วไง

“ไม่มี กูง่วงแล้ว”

“อย่ามาตอแหล กู ไอ้เต้ ไอ้ทอม เป็นเพื่อนมึงนะกันต์ ถ้ามึงบอกมา พวกเรายังพอหาทางแก้อะไรได้ แต่ถ้ามึงเก็บไว้ หาทางออกคนเดียว มันก็ช่วยอะไรไม่ได้นะเว้ย”

“ใช่ บอกมาเถอะมึง”ไอ้ทอมคลานออกมาแล้วพูดจาด้วยเสียงปกติ แม่ง..หายเมาเลยนะมึง

“เอ่อ….โอเค..เดียวกูจะเล่าให้ฟัง พวกมึงห้ามหัวเราะ!เด็ดขาด ใครหัวเราะ กูเลิกเล่า โอเค
ไหม?”ผมบอกข้อตกลง

“รับทราบ!” ไอ้คุณ ไอ้เต้ ไอ้ทอม ขยับเข้ามาใกล้ผมเพื่อฟังสิ่งที่ผมเก็บไว้คนเดียว

“ตอนแรกก็ไม่มีอะไรนะ พี่แกก็มาติวให้กูปกติ ก็ติวกันอยู่นาน แล้ววันหนึ่ง กูไปกินข้าวกัน พี่แกบอกกูว่าเลิกกับแฟนแล้ว เป็นเพราะมัวแต่มาติวให้กูเลยไม่มีเวลาให้แฟน แฟนเลยบอกเลิก  แล้วพวกกูก็ไปเล่นเกมส์กัน พี่แกก็คีบตุ๊กตาที่กูอยากได้ให้ หมดไปเกือบพัน แล้วก็ มีตอนที่กูกับไอ้คุณไปเดินถนนคนเดิน วันนั้นน่ะมึงรู้ไหม….."
"ไอ้เชี่ยพี่พีชแม่งหอมแก้มกู!!!!!”

-[]-…<<สีหน้าพวกมันทุกตัว

“แม่ง พูดแล้วกูขนลุก แล้วพอหอมกูเสร็จไอ้เชี่ยนั่นมันบอกกูว่า ต่อไปมันจะจูบกู”ผมพูดแล้วเกาแขนตัวเองไป คันๆๆ คันเคยอมากๆ

“กู….กู…เอ่อ…เพื่อนมีแฟนเป็นผู้ชายกูก็โอเคนะ”ไอ้ทอมพูด

“ไอ้ห่า กูเป็นผู้ชาย กูชอบผู้หญิง!!!”ผมบอกมัน

“มึงมั่นใจเหรอ กูนึกว่ามึงเป็นตุ๊ด แม่งชอบงอนกู”ไอ้เชี่ยคุณ!!!!!

“กูว่า….พี่เขากำลังพยายามจีบมึงอยู่ ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ ถ้ามึงบอกว่ามึงชอบผู้หญิงล่ะก็”ไอ้เต้บอกผม

“ชอบสิว่ะ กูชอบผู้หญิง!!แล้วมาจีบเหี้ยอะไรกูเนี่ย กูหล่อเหรอมึงถึงมีเกย์มาจีบกู”

“มึงไม่หล่อ แต่มึงน่ารัก เข้าใจไหมมึง มึงน่ะมองจากภายนอกก็เป็น ฝ่ายรับดีดีนี่เอง” ไอ้ทอมพูด

“รับเหี้ยอะไร!!! พวกมึง เลิกพูดจาชวนแหวะทีเถอะ กูสาบาน กูจะไม่มีวันให้ใครมาอยู่ด้านบน!”ผมพูดจาอย่างมุ่งมั่น

“กันต์…กูถามอีกรอบ มึง ไม่ได้ชอบ พี่พีช ใช่ไหม?”ไอ้คุณถามผม

“เออสิว่ะไอ้ห่า มึงก็เห็นว่ากูรำคาญสุดๆ กูชอบผู้หญิง ผู้หญิงเท่านั้น!!”

“หวั่นไหวสักนิดกับพี่พีชก็ไม่เคย?”เอ้า..ไอ้ทอม= =ไม่เลิกอีกแหะพวกนี้

“ตอนถูกหอมแก้มมึงรู้สึกยังไง”….เอ…ตอนนั้น…

“ตกใจสิว่ะ แล้วกูก็..รู้สึกว่ามันร้อนๆเหมือนมีไข้ ขนลุกเกรียว หยะแหยง”

“มึงไม่ได้ด่า หรือต่อย?”ไอ้เต้ถาม

“ก็กูตกใจ!!กูนึกอะไรไม่ออก”

“กูว่า…..มึงมีแนวโน้ม..”ไอ้เชี่ยคุณพูดอย่างจริงจัง

“หา?? ไร้สาระหวะพวกมึง ถึงพี่เขาจะชอบกูหรือไม่ชอบ ยังไงกูก็ไม่ชอบพี่เขาอยู่ดีนั่นแหละ กูนอนก่อนนะ”
ผมพูดจบแล้วล้มตัวนอน ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงทันที…แนวโน้ม….แนวโน้มที่ผมจะรู้สึกชอบไอ้พี่พีชน่ะเหรอ….โฮก!!!คิดอะไรอยู่ว่ะเนี่ย!!ไม่มีทางอยู่แล้วล่ะน่า….!!!!

TBC


ออฟไลน์ Ju

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 556
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-2
 :laugh5: :laugh5: :laugh5: ฮามากเถอะ !

ออฟไลน์ BBSS

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 204
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +42/-0
 :m20: :jul3: :laugh:   o13 o13

ทั้งฮา ทั้งสนุก

heenimz

  • บุคคลทั่วไป
ตอนที่ 9



“หาววววว”

ผมนั่งหาวอ้าปากกว้าง ในคาบเรียนที่น่าเบื่อสุดๆครับ ตอนมัธยมยังพอมีไอ้คุณ แต่ตอนนี้ในคณะไม่ค่อยมีคนอยากจะเข้าใกล้ผม เพราะคิดว่า อยู่ใกล้ผมแล้วจะซวย

 อะไรกันว่ะ แค่ชูนิ้วกลางเป็นของขวัญให้รุ่นพี่แค่นี้เอง แต่ก็น่าแปลก ที่ยังไม่มีรุ่นพี่คนไหนเข้ามาหาเรื่องผมหลังจากที่ผมให้ของขวัญไป จะมีก็แต่ แซวเล่นกันขำขำ  แต่พวกปีเดียวกันนี่ สบตาผมมันยังไม่อยากจะมองเลย  พักหลังๆนี่พอจบคาบปุ๊บ ผมจะรีบโทรเรียกไอ้คุณมารับไปกินข้าวพร้อมพวกไอ้เต้ไอ้ทอม เพราอยู่ในคณะตัวเองแล้วมันไม่ค่อยปลอดภัย  ผมเสียวสันหลังมากๆพอคิดว่า ถ้านั่งๆกินข้าวอยู่แล้วไอ้พี่พีชเดินมาทัก

เพราะตั้งแต่วันนั้น สมองผมก็คิดเรื่องที่ไอ้พี่พีชพยายามจะจีบผมมาตลอด  เครียดครับ= = ถึงผมไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเป็นความจริงก็ตาม แต่มันก็อดคิดไม่ได้ แถมถ้าเกิดเผลอๆไอ้พี่พีชมาเอาจูบแรกของผมไป ผมคง…คงได้ไปตัดปากแล้วปลูกถ่ายอวัยวะใหม่แน่ๆ!!! มันทำได้ไหมนะ?

ผ่านมาสักพักอาจารย์ก็ยังพล่ามไม่หยุด  ปล่อยผมไปสักทีเถอะอาจารย์ครับ!!!!


ครืดดดด  ครืดดดดด ครืดดดดดด   

เสียงสั่นของมือถือผมเองครับ  ผมควักออกมาดู ปรากฏว่าเป็นคนที่ผมไม่อยากเจอสุดๆ


ติ๊ด!!…………………………..

ตัดสายแม่งเลย!!!  แล้วก็ปิดเครื่องเลยแล้วกัน กดตัดสายไปแบบนี้ มีหวังกระหน่ำโทรมาแน่นอน

……………………………………….

……………………………..

……………………….

……………….


“เอ่อ..นายๆ” จู่ๆคนข้างหลังก็สะกิดผม

“หืม?”ผมหันหน้าไปตามเสียงเรียก  แล้วจู่ๆ คนข้างหลังที่ผมเห็นหน้าหลายทีแต่ไม่เคยคุยกันแม้แต่ประโยคเดียว ก็ยื่นบีบีมาให้ผม

“มีคนจะคุยด้วย” ผมทำหน้า งงๆ แล้วรับบีบีเครื่องนั้นมาแนบที่หู ส่วนไอ้คนที่ยื่นมือถือให้ผมก็ก้มหน้าก้มตาจดเลคเชอร์สิ่งที่อาจารย์สอนต่อไป

“ครับ?”

‘กล้าตัดสายกูเหรอมึง!! ปล่อยให้สายตัดยังพอว่า แต่นี่มึง ตัด สาย กู!!!’
เฮือกก!!!  ผมรีบหันไปมองไอ้คนที่ส่งมือถือให้ผมทันที พอผมหันไป มันที่แอบมองผมก็รีบหลบสายตา

“เรียนอยู่เว้ยพี่”ผมพูดเสียงเบา แสร้งว่าตัวเองเป็นเด็กเรียนสุดๆ

‘อย่างมึงเหรอจะตั้งใจเรียน!!’

“อย่างผมนี่แหละพี่ แค่นี้นะ ไม่ว่าง เรียนก่อน!”พูดจบผมก็ตัดสายไปอีกดอกโดยที่ไอ้คนปลายสายยังไม่ทันจะพูดอะไร  ตัดสายให้ไม่พอ ผมปิดเครื่องเป็นของแถมอีกต่างหาก

“เอ้านี่ บีบี อย่าเปิดเครื่องจนกว่าจะเรียนเสร็จนะ”ผมหันไปวางบีบีคืนให้เจ้าของพร้อมกับออกคำสั่ง  มันพยักหน้าแล้วเก็บบีบีใส่กระเป๋าไว้  ส่วนผมก็หันกลับมาตั้งใจจะเรียนจริงๆจังๆ

“จบแค่นี้ อย่าลืมส่งงานด้วยล่ะ ส่งเข้าเมลนะ!อย่ามาถามอีก กำหนดส่ง หนึ่งอาทิตย์ ส่งเร็วไม่ว่า ส่งช้าไม่ได้คะแนน”


อาจารย์พูดจบก็เดินออกจากห้องไป…..-0- อาจารย์ครับ ผมจะตั้งใจเรียน กลับมาสอนใหม่ได้ไหม แล้วอาจารย์สั่งงานอะไรเหรอครับ TwT   ผมได้แต่มองตามหลังอาจารย์ที่เดินออกจากห้องไป  แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อมีคนเดินสวนอาจารย์เข้ามา


“เชี่ยแล้วกู ออกประตูด้านหลังก็ได้ว่ะ..”ผมบ่นกับตัวเองเบาๆ แล้วรีบยัดของใส่กระเป๋า แล้วพยายามก้มลงเพื่อที่จะคลานหนี


“หยุดเลยนะมึง!!!!ไอ้กันต์!!! มึงจะคลานไปไหน มานี่เลย!!!” กรี๊ดดดด ไอ้พี่พีชเห็นผมแล้ว!!

“เฮ้ย!! ปล่อยนะเว้ยพี่!!! โอ้ย!!เจ็บนะพี่!ปล่อยสิว่ะ!!”
ไอ้พี่พีชดึงขาผมไว้ แล้วลากผมไปตามพื้นครับ ผิวหนังที่บอบบางของผม ไม่ต้องเดา ผมว่าตอนนี้มันคงแดงแล้วแน่ๆ ไอ้พวกที่อยู่ในห้องมอง บางคนแอบหัวเราะ บางคนก็กลัวไอ้พี่พีช จะขำจะกลัวกูไม่ว่า แต่พวกมึง ช่วยกูหน่อยได้ไหมโว้ยยยยยยย


“ตัดสายกูใช่ไหมมึง เดียวกูจะลากมึงรอบคณะเลย!!!”
กรี๊ดดดด ผีเข้าเมากัญชามาหรือไงวะเนี่ย!!! แม่ครับไอ้คนที่แม่ฝากผมไว้กับมัน มันกำลังจะฆ่าลูกของแม่แล้วนะครับ!!!!


“พี่ครับบ ผมขอโทษ ผมเจ็บ ปล่อยผมเถอะนะ!!!!!”
ผมตะโกนเสียงดัง เพราะตอนนี้ผมเจ็บไปทั้งตัวจริงๆ คนที่เดินผ่านไปมาก็มอง ทั้งเจ็บทั้งอาย T_T ฮึก… แล้วทำไม กูต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วยโว้ยย ToT

“โอ้ย!!! ปล่อยลงเบาๆไม่ได้หรือไงว่ะ”
ไอ้พี่พีชทิ้งขาผมลงกระแทกกับพื้น เจ็บ แม่ง เคล็ดแน่เลย T^T

“หรือจะให้กูลากมึงไปต่อ!!?”
ไม่ปราณีกูเลย นี่เหรอที่พวกไอ้เชี่ยคุณบอกว่า มันกำลังจีบกูอยู่ เป็นวิธีจีบที่แม่งซาดิสม์สุดๆ

“ไม่ครับ ผมขอโทษครับพี่”
ผมพนมมือ แล้วมองดูตามร่างกายตัวเอง เสื้อดำ แถมยังขาด ข้อเท้าเป็นรอยมือ ตามตัวมีรอยขีดข่วนจากพื้นหยาบๆ ถลอกอีกต่างหาก… เอากูไปนั่งข้างถนนแล้ววางขันไว้ให้นี่…ใช่เลย

“มึงจะนั่งอีกนานไหม กูหิวแล้ว” กู กูมาผิดคณะ!!! ฮือ แม่ง เถื่อนขึ้นทุกครั้งที่เจอกัน

“ก็ไปกินสิ ผมจะนั่งตรงนี้แหละ”ความจริงนั่นคือ เจ็บครับ T^T ลุกไม่ได้

“นั่งให้คนเหยียบเหรอ มานี่!!!”ไอ้พี่พีชเดินมากระชากผมให้ลุก แล้วลากผมไป มึงช่วยดูสภาพกูก่อนได้ไหมโว้ย!!!!

“โอ้ย…พี่พีช ปล่อย!!!!! เจ็บนะเว้ย!!”ผมสะบัดมือพี่พีชออกแล้วลงไปนั่งแหมะกับพื้นอีกที คราวนี้เจ็บจริงครับ ไอ้ข้อเท้าที่มันเหมือนจะเคล็ดๆ เมื่อกี้ถูกกระชาก เดินอีท่าไหนไม่รู้ ปวดตุบๆ ไม่อยากจะเดินเลย  คราวนี้ทั้งเจ็บทั้งโมโหแล้วนะโว้ยยย

“ลุก!!!!”

“ไม่!!! จะกินก็ไปกินคนเดียว เพื่อนก็มี อย่ามายุ่งกับกันต์ได้ไหมว่ะพี่”
ผมพูดเสียงสั่นเพราะพยายามกลั้นไอ้น้ำตาที่มันกำลังจะไหลลงมา เจ็บก็เจ็บ แถมไอ้เวรนี่ยังไม่รู้สึกรู้สาอะไร  ใครบอกว่ามันชอบกูว่ะห๊า!!!!

“ลุก!!!!”ไอ้พี่พีชดึงแขนผมอีก คราวนี้ผมสะบัดออก


“เจ็บเว้ย!!!เข้าใจไหมว่ากูเจ็บ!!!! หัดสังเกตบ้างสิว่ะ!!! มึงเห็นกูไหมเนี่ย ลากกูมาเห็นกูเป็นยางรถเหรอ!!! กูเจ็บขา กูเดินไม่ได้ กูไม่ไปไหนทั้งนั้น!!!! ฮึก….แม่ง ลากเอาๆ สั่งเอาๆ เห็นใจกูบ้างสิว่ะ อึก..ฮือ….ไปสิ!!จะไปแดกอะไรก็ไป!!ไม่ต้องมายุ่งกับกู!!!ฮืออออ”

ผมระเบิดอารมณ์ใส่ด้วยความน้อยใจ จะพี่จะน้องก็ช่างแม่งแล้ว ไม่ไหวแล้ว  ผมปากระเป๋าใส่ไอ้เหี้ยพีชที่ยืนมองผมอยู่   คนรอบข้างต่างก็หันมามองพวกผมกันมากกว่าเดิม พวกมึงมองอะไร ไม่เคยเห็นคนทะเลาะกันเหรอ เดียวกูเดินไปต่อยลูกตาเอาไหม!!

“มา กูช่วยพยุง..”ไอ้พี่พีชนั่งลงแล้วเอาแขนผมพาดคอตัวเอง

“รอพยุงตอนกูโดนตัดขาเถอะ!!!”ผมผลักไอ้เชี่ยพี่พีชล้ม  แล้วพยายามลุกด้วยแรงที่มี เดินกะแผลกๆไปหยิบกระเป๋าตัวเอง แต่จู่ๆ ตัวผมก็ลอยขึ้น




“ปล่อยกู!!!! ไอ้เหี้ย!!!” ไอ้พี่พีชแบกผมใส่บ่าแล้วเดินไป โดยที่ผมทั้งทุบ ทั้งจิกหัว มันก็ไม่ปล่อยผมลงสักที  มันเดินดุ่มๆไปโดยที่ไม่พูดอะไร มีแต่ผมที่ดิ้นที่อาละวาดอยู่คนเดียว ผมเลยเลิกดิ้นแล้วร้องไห้แทน โดยที่ดึงเสื้อไอ้เชี่ยพี่พีชขึ้นมาเช็ดน้ำตา

“ฮือออ….ไอ้พี่เหี้ย…..ฮึก ฮืออออ”

------------------------------------ 

“เจ็บมากไหมกันต์…”
ไอ้เชี่ยพี่พีชพาผมเข้ามานั่งในรถของมันแล้วกำลังขับพาผมไปที่ไหนสักที  ส่วนผมเอามองออกไปนอกหน้าต่าง พลางดึงเสื้อเยิ่นๆของตัวเองขึ้นมาเช็ดน้ำตาสั่งน้ำมูก

“ไม่รอให้กูตายก่อนค่อยถามล่ะ”ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์จะพูดกับไอ้พี่คนนี้แบบเพราะๆจริงๆครับ

“นี่กูถามมึงดีดีนะ!!ตอบดีดีไม่ได้หรือไงว่ะ”

“แล้วพี่มึงทำกับกู มันดีแล้วเหรอถึงจะให้กูพูดกับมึงดีดีในเวลาแบบนี้น่ะ!!!!” ผมหันหน้าไปตะคอกใส่ไอ้คนที่กำลังขับรถอยู่ พอขึ้นเสียงดังแบบนี้ทีไร น้ำตาผมไหลเองทุกทีเลย ผมรีบหันหน้าไปทางอื่นแล้วเช็ดมันออก  ไอ้คนที่โดนตะคอกกลับเงียบไม่พูดอะไร


 เมื่อไหร่จะเข้าใจ  เมื่อไหร่จะรักกัน
หากเราทั้งสองไม่ยอมเปิด….


“ไอ้คุณ…..”ผมรีบรับสายเมื่อเห็นชื่อคนที่โทรเข้ามา

‘มึงอยู่ไหน กูมาหามึงที่เดิม เลิกเรียนช้าเหรอว่ะ’

“เปล่า…ไอ้คุณ..ฮึก….” พอผมได้ยินเสียงไอ้คุณแล้ว บ่อน้ำตาผมมันก็ทำงานทันที

‘อ้าวเฮ้ย มึงร้องไห้ทำไม เป็นอะไร ใครทำอะไรมึง’ ยิ่งเสียงมันฟังดูห่วงผมมากแค่ไหน น้ำตาผมยิงไหลไม่หยุด

“ไม่มีอะไร ฮึก เดียวกู โทรหามึงนะ”ผมพูดแล้วตัดสายไป เพราถ้าพูดมากกว่านี้ผมก็จะร้องไห้มากกว่านี้ ผมไม่อยากให้ไอ้เวรนี่เห็นผมร้องไห้ เพราะมันอาจแอบสะใจที่ทำให้ผมร้องไห้ได้

…………………………………………….

…………………………………

……………………………

……………………


“กู…….เอ่อ…พี่ขอโทษนะกันต์” ไอ้เชี่ยพี่พีชทำลายความเงียบด้วยคำพูดเหี้ยกๆของมัน

“อืม” ไอ้พี่พีชหักเลี้ยวเข้าโรงบาล  อ๋อ ตั้งใจจะพากูมา กูนึกว่าจะพากูไปถ่วงทะเลหนีความผิดซะอีก พอถึงโรงบาล มันก็ไปลากรถเข็นผู้ป่วยมา แล้วพยุงผมขึ้นไปนั่ง

“กันต์ยังเจ็บอยู่ไหม?”

ไอ้เชี่ยพี่พีชถามผม แต่ผมเมินไม่ตอบ มันก็เข็นพาผมเข้าไปในห้องตรวจ หมอบอกว่า เอ็นเท้าขวาผมฉีกครับ ต้องใส่เฝือก 2 อาทิตย์ เจ๋งไหมล่ะกู เฝือกอันแรกในชีวิต  ไอ้เชี่ยตัวต้นเหตุทำหน้าเสีย สงสัยมันคิดว่าผมข้อเท้าเคล็ดธรรมดา  พอหมอใส่เฝือกให้ผมเสร็จ ผมก็ได้ accessories ชิ้นใหม่มา นั่นก็คือ ไม้ค้ำ นั่นเอง  ไอ้พี่พีชเดินไปจ่ายค่ารักษา ค่ายาให้ผม แล้วเดินมาพยุงผม ผมเลยใช้ไม้ดันพี่แกออกไปไกลๆ แล้วเดินไปรอที่รถ โดยที่มีไอ้พี่พีชเดินตามมาเงียบๆ

“เอ่อ…หิวไหม เดียวพี่พาไปกินข้าว” หึ…จะมาพูดเพราะๆกับกูตอนนี้มันก็สายไปแล้วล่ะ

“ไม่  ไปส่งผมที่คณะไอ้คุณ” ผมที่ใจเย็นลงหลังจากที่ได้เฝือกอันใหม่มาให้แม่ได้ตกใจเล่นๆพูดด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ

“นี่ยังโกรธอยู่เหรอ ก็ขอโทษไปแล้วไง”

“เปล่านี่ ขับไวๆหน่อย จะรีบไปหาเพื่อน ไม่อยากอยู่กับคนแบบนี้นานๆ เดียวแม่งพาเจ็บตัวอีก”ผมพูดโดยที่ไม่มองหน้าคนขับ แล้วจู่ๆไอ้พี่พีชก็จอดรถ

“จอดทำไม”

“เคลียกันก่อน”

“….เคลียอะไร มีอะไรให้เคลีย พี่ขอโทษผมแล้ว จบแล้ว ขับรถไปต่อสิ”

“ไม่ มึงยังโกรธกูอยู่ บอกกูมา ทำยังไงมึงถึงจะหายโกรธ กูรู้สึกผิดจริงๆ”

“…………………..”

“กันต์ บอกกูมา กูยอมทำทุกอย่าง หรือมึงอยากได้อะไรกูก็จะซื้อมาไถ่โทษ”

“เลิก…..”

“อะไร?”

“เลิกยุ่งกับกันต์ได้ไหมพี่ ….แล้วจะยกโทษให้” ผมมองหน้าไอ้พี่พีชแล้วพูด ทันทีที่พูดจบ แววตาไอ้พี่พีชก็ดูหมองลง

“…..ไม่ แค่เรื่องนี้เท่านั้นที่กูจะไม่ทำ ถ้ามึงอยากโกรธกู ก็โกรธกูไปชั่วชีวิตเลยแล้วกัน” ไอ้พี่พีชมองหน้าผมแล้วพูด

“ทำไมว่ะพี่!! แกล้งผมยังไม่พอเหรอ ทำให้ผมเจ็บตัวแล้วยังไม่สะใจพี่อีกเหรอว่ะ”

“….กูก็ไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้!!”

“แล้วพี่เป็นห่าอะไรของพี่ว่ะ ถ้าไม่มีเหตุผลอะไรที่ดีนอกจากการที่อยากจะแกล้งผมแล้วล่ะก็ พี่ก็เลิกยุ่งกับผมทีได้ไหม”

ผมพูดเสียงดัง  พอพูดจบไอ้พี่พีชก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

“….กันต์……”

“………….”

“……………….…..กูชอบมึง….มันเป็นเหตุผลที่ทำให้กูไม่สามารถเลิกยุ่งกับมึงได้…”


TBC.
-----------------------------------------------

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






heenimz

  • บุคคลทั่วไป


ตอนที่ 10





“……………….”


“……………….”


“ฮ่า!!!!!!!!!!!!!!!!  ฮ่ะๆๆๆๆๆ  อย่ามาตลกตอนนี้ ผมซีเรียส” ผมหัวเราะหน้าตาย ……แค่พวกไอ้คุณพูดผมก็ขนลุกจะแย่ พอมาได้ยินเต็มสองรูหูแบบนี้ ยิ่งทำให้ผมรู้สึก เสียววูบบบบไปทั้งตัว


“กูไม่ได้จะตลก….กูจริงจัง” ไอ้พี่พีชจ้องหน้าผมด้วยสายตาที่จริงจังแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ผมเลยรีบหลบสายตา


“ตะ…แต่ผมขำ!! มีที่ไหนกันที่ทำร้ายคนที่ตัวเองชอบแบบนี้ว่ะ อย่าบอกนะว่าเป็นวิธีจีบของพี่” โอย ร้อนๆๆ อากาศร้อนจริงๆ


“กูไม่เคยจีบใคร มึงก็รู้ว่ากูหล่อ มีแต่คนมาจีบกูก่อน” ….กูอยากเอาหัวทุบกระจกรถ= =


“แล้วยังไง? เลยอยากลองจีบคนอื่นดูบ้าง?”


“กูรอให้มึงจีบกูไม่ไหว…”


“จีบก่อน!!! ฝันไปเถอะ ทั้งชาตินี้ มนุษย์แบบพี่นี่แหละ ที่ผมจะไม่มีวันจีบเด็ดขาด”พูดมาได้  ทุกคนรู้ไว้นะครับ ถ้ามีคนมาด่า มาดึงขาลากคุณไปรอบๆ หรือทำให้คุณเอ็นฉีก ให้ของขวัญเป็นเฝือก นั่นคือมันกำลังจีบอยู่ครับ


“ทำไมว่ะ อย่างกูไม่น่าจีบตรงไหน!!”


“ไม่รู้ตัวเองเหรอ  ดูสิวะ นี่อะไร…เฝือก!!!! แล้วนี่ก็แผล!! นี่ก็น้ำตา!!! จีบได้ซาดิสม์มาก ขืนคบกันแม่ง มีหวังเป็นศพแน่”
ผมชี้ไปเฝือก รอยแผล แล้วก็ตาแดงๆของผม ไอ้คนที่ถูกว่า ทำหน้าจ๋อย


“ขอโทษ…กูสัญญา จะทำตัวดีดี…ขอกูรักมึงได้ไหม…” อุ๊บ!!!! ไม่รู้เป็นอะไร จู่ๆมุมปากของผมก็ยกขึ้น ผมรีบเอาแขนมาปิดยิ้มเล็กๆของตัวเองไว้  แต่เดียว นี่กูยิ้มอยู่เหรอ!!!!!  พอรู้ตัวผมก็รีบหันหน้าหนีจากสายตาของพี่พีชที่เอาแต่จ้องผมไม่หยุด  แม่ง ไม้ตายแน่ๆ ไอ้สายตาเร้าร้อนที่จ้องกูเนี่ย


“ผะ  ผมชอบผู้หญิง!!!”


“อื้ม….แต่พี่ชอบกันต์…ไม่รู้..ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่..”  ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก  ใจเต้นเป็นสาวน้อยไปได้กู  ผมกัดปากตัวเองเพื่อไม่ให้ยิ้ม  แต่กูจะยิ้มทำไมเล่า ต้องโกรธสิว่ะ!!!!


“หนวกหูโว้ย!!!!!! ขับรถออกไปเดียวนี้  แล้วหุบปากไปเลย!!!!!”ผมตะโกนลั่น เพื่อกลบความเขิน แต่กูจะเขินทำไมว่ะ สงสัยเมายาที่หมอฉีดให้เมื่อกี้


“เสียงดังทำไม…หันหน้ามามองกูตอนนี้ได้ไหม กูอยากให้รู้ว่ากูจริงจัง..”โว้ยยย ถ้าผมไม่หันไปมอง มันต้องแอบคิดว่าผมเขินอยู่แน่ๆ  ผมสูดหายใจเข้าลึกๆสองสามเฮือก แล้วหันหน้าไป…………..


จุ๊บ……………………………………………………………


…………………………………..


………………….



O/////O


พอผมหันหน้าไปไอ้พี่พีชก็ยื่นหน้ามาแล้วจูบผม มือสองข้างพี่เขาจับหน้าที่ร้อนผ่าวของผมไว้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร…ผมถึง หลับตาลงโดยที่ไม่ได้ขัดขืน…..ไม่นาน พี่พีชก็ผละออกจากผม


“ไม่ชอบกูไม่เป็นไร….กูจะพยายามทำให้มึงสนใจกูเอง…” ผมกัดปากที่ยังรู้สึกถึงความนุ่มของปากของคนตรงหน้าไว้ แล้วพลักพี่เขาออกไปสุดแรง  มะ มะ มะ มะ เมื่อกี้..กู….กู กูเสียจูบไปแล้ว!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! อยากจะโวยวาย แต่ผมก็.... ผมเงียบไม่พูดอะไร


แล้วไอ้พี่พีชก็ขับรถออกไปจากที่ตรงนั้น  เหี้ย….นึกอะไรไม่ออกเลยกู…ผมได้แต่นั่งก้มหน้าเงียบๆไปตลอดทางจนถึงหน้าคณะไอ้คุณ  ผมเก็บสัมภาระของผมแล้วจะเปิดประตูรถ แต่ไอ้คนขับไวกว่า วิ่งมาเปิดให้ผม แล้วพยุงให้ลงมาจากรถ ระหว่างทางพี่พีชถามผมว่า กลับบ้านเลยไม่ดีกว่าเหรอ  แต่เพราะผมไม่ตอบพี่แกเลยมาส่งผมที่นี่


“จะอยู่ที่นี่นานไหม เดียวมารับ”


“ไม่ต้อง”ผมตอบแล้วเดินไปหาที่นั่ง  ส่วนไอ้พี่พีชก็เดินตามผมมาเงียบๆ แล้วนั่งลงตรงข้ามผม  ผมเองพยายามที่จะไม่สนใจคนตรงหน้า เลยหยิบมือถือขึ้นมากดโทรหาไอ้คุณ


“ไอ้คุณ…กูอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนที่เดิม….อื้ม เอาอะไรก็ได้ มึงซื้อมาเลย กูหิว..”


ผมคุยเสร็จก็ก้มลงเล่นเกม งู ในตำนาน บนมือถือตัวเอง ส่วนไอ้คนที่นั่งตรงหน้าผมมันก็ไม่พูดอะไร


………………………………………………….


…………………………………………

…………………………….

………………………..

……………..


“ตั้งใจมองมึงดีดี  มึงเนี่ย….น่ารักดีนะ….มิน่ากูถึงชอบ…”


ตุบ!!!!!!!! มือถือเน่าๆของผมร่วงลงกระแทกกับพื้นปูน นั่งเงียบๆก็ดีอยูแล้ว แม่งพูดเหี้ยอะไรขึ้นมาอีกว่ะเนี่ย  พอตั้งสติได้ ผมก็ก้มลงไปเก็บขึ้นมา แล้วหายใจเข้าลึกๆ เก็บมือถือไว้ในกระเป๋า หยิบ MP3 ขึ้นมาเสียบแล้วอุดหูไว้ เปิดเสียงดังสุดๆ เพื่อป้องกันเสียงหมารบกวนสมาธิและจิตใจ  ผมนั่งก้มหน้าค้นหนังสือ(การ์ตูน)ในกระเป๋ามาอ่าน


สักพักก็มีคนมาสะกิดผม  ผมหันไปดูก็พบว่า เพื่อนๆของผมมากันแล้ว  ผมเลยถอดหูฟังออก


“ไอ้เชี่ยกันต์ กูเรียกตั้งนาน!!!!! แล้วนี่มึง ไปกัดกับหมาที่ไหนมา!!!”ไอ้คุณพูดเสียงดัง ส่วนไอ้เต้กับไอ้ทอมก็เอาแต่มองไอ้พี่พีชที่นั่งอยู่ตรงข้ามผม


“หมาเหรอ….ไม่ใช่หมาหวะ….แต่เป็นเหี้ย!!!! มึงดูมันให้เฝือกกูมาด้วย ” ผมเน้นคำว่าเหี้ยเสียงดังแล้วมองไปที่ไอ้พี่พีช แล้วพวกมันสามตัวก็คงจะรู้แล้วว่าผมไปฟัดกับใครมา


“กูก็ขอโทษมึงแล้วไง….ยังไม่ยกโทษให้กูเหรอ….” ไอ้พี่พีชพูดเสียงอ่อน  ไม่ยกโทษเว้ยยย ยิ่งมาดูดปา…จูบกู ยิ่งยกโทษให้ไม่ได้!!!!!!!!  ผมเมินกับเสียงหมาเห่า จกเอาขนมในถุงขึ้นมากินแล้วยื่นให้ไอ้เต้ที่ยังยืนอยู่กับไอ้ทอม


“พี่พีช ตอนนี้พี่พีชไปไกลๆก่อนดีกว่า….ไอ้กันต์คงอารมณ์ไม่ดีสุดๆ แล้ว ตอนนี้ผมเองก็ไม่ชอบใจที่พี่มาทำให้เพื่อนของผมเป็นแบบนี้….”ไอ้คุณยื่นหน้าเข้าไปพูดใกล้ๆพี่พีช


“ชะ ใช่แล้วครับ!! พะ พวกผมเองก็ไม่พอใจ มากๆเหมือนกัน!!”ไอ้เต้กับไอ้ทอมพูดพร้อมกัน ถึงจะพูดแบบนั้น แต่พวกมันมาหลบอยู่หลังผมกับไอ้คุณ


“ขอโทษด้วย……..กันต์….แล้วพี่จะโทรหา ยังไง…ช่วยรับสายด้วยนะ..ไอ้คุณ ฝากไปส่งกันต์ที่บ้านด้วยนะ”ไอ้พี่พีชก้มหัวน้อยๆให้พวกผม แล้วตบไหล่ไอ้คุณเบาๆ  จะโทรมาเรอะ!!!หึ ไม่รับให้เสียเวลาหรอก=3=


“ไม่ต้องฝาก ผมก็ทำอยู่แล้ว!!!” ไอ้คุณพูดเสียงดัง  ส่วนไอ้พี่พีชยิ้มน้อยๆแล้วเดินขึ้นรถขับออกไป พอรถไปพ้นสายตาของพวกผม ไอ้ทอม กับ ไอ้เต้ ก็รีบมานั่งลงซักคำถามทันที


“เชี่ยกันต์ มึงไปให้พี่เขาทำอีท่าไหนว่ะ  ขามึงถึงได้หักแบบนี้”ไอ้เต้ถาม


“เอ็นฉีกเว้ยไอ้ห่า!!!!”ผมพูดแล้วใช้เท้าที่ไม่เป็นอะไรเตะขามันใต้โต๊ะ


“แล้วทำไม พี่เขาถึงซ้อมมึงขนาดนี้ว่ะ เยิ่นซะกูจำไม่ได้เลย”ไอ้ทอมถามบ้าง


“กูตัดสาย ไอ้เหี้ยนั่นเลยโมโห ลากกูออกจากห้องเรียน  กูย้ำนะว่าลาก ลากแบบ จับขากูแล้วกูก็ไถไปตามพื้น” ผมพูดแล้วทำท่าทางประกอบ


“…..เอิ่ม……..”ทุกคนเงียบ


“ไหนพวกมึงบอกว่ามันชอบกู  นี่มันชอบกูจริงๆเหรอ ” ผมพูดเสียงเบา แล้วพวกมันก็มองหน้ากัน นิ่งเงียบไม่พูดอะไร


“อืม..กูยังยืนยัน…..ว่า พี่เขาชอบ…มึง!!”ไอ้ทอมชี้หน้าผมแล้วพูด  โอวววววว พักนี้ได้ยินคำว่าชอบ คำว่ารัก จากปากคนอื่นแล้วเสียวท้องแบบแปลกๆ


“งั้น ทดสอบดูไหม!!!”ไอ้เต้เสนอ


“อย่าเด็ดขาด!!!!!!”ไอ้คุณกับไอ้ทอมหันหน้าไปหาไอ้เต้แล้วพูดพร้อมกัน ผมได้แต่นั่งฟังไอ้พวกนี้สนทนากัน


“กูดูจากสภาพไอ้กันต์  พี่พีชเป็นพวกหึงโหด….ถ้ามึงคิดจะให้มันแกล้งคบกับคนอื่นเพื่อดูอาการพี่พีช กูว่า ถ้าไอ้กันต์ไม่ตาย ก็ ไอ้คนที่รับบทเป็นแฟนมันจะตาย”  ไอ้ทอมวิเคราะห์  ว่าแต่พวกมึง นั่งคุยกันแบบนี้ พวกมึงเป็นพวกชำนาญเรื่องความรักเหรอว่ะ= =;;


“ไอ้ทอมพูดถูก มึงอย่าคิดตื้นๆสิไอ้เต้ อนาคตเพื่อนเรานะเว้ย!”ไอ้คุณพูด


“ทำไมต้อง อนาคตกู  พวกมึงอยากให้กูมีแฟนเป็นผู้ชายเหรอว่ะ= =”


“ก็มันน่าสนุก..ไม่สิ มัน…เอ่อ….เชี่ยทอมกูลืมนึกคำพูดเอาไว้ว่ะ”แม่ง….ที่แท้ก็เพื่อความสนุกของพวกมึงนี่เอง


“ตายซะพวกมึง!!!!!”ผมยกไม้ค้ำขึ้นมาฟาดหัวพวกมัน3คน พวกมันก็เอามือปัดไม้ผมออก  ไอ้เพื่อนเหี้ย กูเครียดแทบตาย พวกมึงพยายามช่วยกูเพราะแค่นึกสนุกใช่ไหมโว้ย!!!!!


“ฮ่าๆ โอ้ยไอ้เชี่ยกันต์ กูเจ็บ!!! พอแล้วว”


“พวกมึงตายไปให้หมดเลย!!!! ”ผมฟาดๆๆๆๆๆๆ ถึงจะพูดว่าฟาด แต่ผมก็ไม่ได้ฟาดแรงหรอกครับ แค่เอาไปแตะพวกมันเบาๆพอให้พวกมันรำคาญ?


“โอ้ยๆ ไอ้เชี่ย ทิ่มตากู  พวกกูอยากช่วยมึงหรอกนะถึงทำแบบนี้!!”ไอ้ทอมปิดเบ้าตาของมันไว้ กูขอโทษ กูจงใจ


“ช่วยเหี้ยอะไรว่ะ!!!”


“ก็มึงชอบไอ้พี่พีชอยู่ไงเล่า!! อ้าว…ไม่ฟาดกูเหรอ” ไอ้เต้พูดแล้วตั้งการ์ดรับไม้ของผม


“เมื่อกี้มึงพูดอะไร?”


“กะ กูพูดว่า มึงชอบพี่พีชอยู่…..”ไอ้เต้พูดย้ำอีกรอบ….หึ….


“ตายซะเถอะมึงไอ้เหี้ยเต้!!!!”ผมลุกขึ้นจะใช้ไม้ฟาดมันแต่มันเร็วกว่าผม มันรีบลุกแล้ววิ่งไปหลบหลังต้นไม้


“กูพูดความจริง!!!ถ้าไม่ใช่ก็อย่าโวยวายเหมือนโดนจับผิดสิว่ะ!!!!” ไอ้เต้ตะโกน คนแถวนั้นก็เริ่มมองมาที่พวกผม  แล้วไอ้ทอมกับไอ้คุณก็ลุกขึ้น ออกไปยืนห่างๆโต๊ะ

“ไม่ได้จับผิดเธอฟ้องตัวเองทุกอย่าง
แสดงอาการให้ข้องใจ
อย่าร้อนตัวถ้าไม่ได้ทำ ถ้าเธอไม่ได้มีใคร
เสียงดังโวยวายทำไม
งงที่เธออารมณ์ร้ายใส่ฉัน
หรือทำอะไรออกไปแทงใจของเธอ

จะร้อนตัวไปเพื่ออะไร ถ้าใจยังดีอยู่จริง
ยิ่งมีอาการเท่าไร มันยิ่งทำให้ดูรู้เท่านั้น
ว่าฉันกำลังเข้าใจความจริงที่เธอ ปิดบังเอาไว้~~”


ไอ้ทอมกับไอ้เต้เอามือมาทำเป็นไมร้องเพลง ส่วนผมนั่งอ้าปากพะงาบๆ พอนึกขึ้นได้ก็เลยโยนหนังสือโยนถุงขนมไปใส่พวกมัน  พวกมันก็วิ่งหลบแล้วหัวเราะกัน  อย่าให้ตีนกูหายนะพวกมึง!!!!



--------------------------------------------- 


“โอ๋ๆ กันต์ของคุณ ทำหน้าบูดทำไม”ไอ้คุณจิ้มผม ระหว่างที่มันกำลังขับรถไปส่งผมที่บ้าน ผมนั่งกอดอกทำหน้าเป็ดอยู่ข้างคนขับ


“ไม่ต้องมาพูดเลยมึง พูดเหี้ยอะไรกันแม่ง…”


“ก็พวกกูอย่ากช่วยมึง ทำไม ไม่อยากให้พวกกูยุ่งเหรอ”


“ช่วยอะไร กูไม่ได้ชอบพี่พีชสักหน่อย”


“หึ……เชื่อกูสิ ว่ามึงชอบพี่พีช” ไอ้คุณหันมายิ้มให้ผม  ผมเองก็มองมันแต่ไม่ได้พูดอะไร แล้วรถก็จอดที่หน้าบ้านผมพอดี  ทำไมพักนี้เหมือนถูกปั่นหัว หรืออะไรสักอย่างว่ะ


“ขอบใจนะมึง…”ผมพูดแล้วเปิดประตูรถลง โบกมือให้ไอ้คุณที่โบกมือให้ผมแล้วขับรถออกไป  ผมเดินด้วยความทุลักทุเลเข้าไปในบ้าน


“ตายแล้ว!!!ลูกชั้น!!! กันต์ ไปทำอะไรมาลูก ทำไมเป็นแบบนี้”แม่วิ่งเข้ามาหาผมด้วยความตกใจ เอาไงดี…บอกว่าโดนไอ้พี่พีชทำร้ายมาจนตัวเองเป็นแบบนี้ดีไหมนะ แม่จะได้ช่วยกันเราออกห่างไอ้คนพรรคนั้น


“ตกบันไดครับแม่ กันต์มัวมองสาวอยู่ ก้าวพลาด กลิ้งลงมาเลย ฮ่าๆ”สมองผมคิดอีกอย่างแต่ปากดันพูดอีกอย่าง ปากหนอปากน่าตบจริงๆ


“ทำไมซุ่มซ่ามแบบนี้ เจ็บไหมกันต์  มาๆ มากินข้าวแล้วกินยานอนนะลูกนะ…” แม่ถือกระเป๋าผมไปวางแล้วเดินมาพยุงผมไปที่โต๊ะอาหาร แม่ครับ แม่ใจดีกับกันต์แบบนี้…กันต์กลัวนะครับ T_T


ผมกับแม่นั่งกินข้าวเสร็จ ปกติแม่จะบอกให้ผมไปล้างจาน แต่วันนี้ลัคกี้สุดๆครับ แม่บอกว่าให้ผมรีบไปอาบน้ำแล้วกินยาเข้านอน  ผมเลยเดินไปหาแม่แล้วหอมแก้มทีนึง


“ถ้าหายเมื่อไหร่ กันต์จะทำงานแทนแม่ทู้กอย่างเลยนะ”


“งั้นก็รีบๆหายซะนะลูก”แม่ลูบหัวผมเบาๆ  ผมยิ้มกว้างให้แม่แล้วเดินไปหยิบถุงพลาสติกเพื่อมาห่อเฝือกไม่ให้โดนน้ำเวลาอาบ  โอย ถ้าจะทุลักทุเลขนาดนี้  ผมเดินขึ้นไปบนห้อง แล้วจัดการถอดเสื้อผ้า เอาถุงมาหุ้มเฝือกไว้  ถ้าจะยุ่งแบบนี้ไม่ต้องอาบเลยมันจะดีกว่าไหม= =

 

 

พออาบน้ำเสร็จผมก็เดินเช็ดหัวตัวเปียกออกมาจากห้องน้ำ  แล้วใส่เสื้อ กับบ็อกเซอร์ตัวเก่งแล้วล้มตัวนอนลงบนเตียงด้วยความเพลีย แต่ก็ไม่ลืมที่จะหยิบมือถือขึ้นมาเชค……หือ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! พี่พีช 34 Miss call =[]=!!  ผมกลืนน้ำลายลงคอ แม่งไม่ได้รับตั้ง 34 สาย กูว่าป่านนี้คงไม่ได้โทรบอกพวกยากูซ่าเอาระเบิดมาถล่มบ้านกูหรอกนะ

 เมื่อไหร่จะเข้าใจ~~เมื่อไหร่จะรักกัน
หากเราทั้งสองไม่ยอมเปิดใจ ให้คำว่ารักเดินทางมาเจอกัน~


เสียงมือถือของผมดังขึ้นอีก ปะ…เป็นครั้งที่ 35 สินะ ผมปล่อยให้มันดังไปสักพัก แล้วสูดหายใจลึกๆ กดรับสาย

“ฮะ ฮัลโหล….” ผมพูดเสียงเบา

‘กว่าจะรับได้นะ…..’ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“ก็อาบน้ำอยู่ เปิดสั่นไว้ ไม่ได้ยินเสียง” คำอ้างสารพัดออกจากปากผม

‘อื้ม กูแค่ห่วง เห็นโทรไปไม่รับสักที นึกว่าล้ม นึกว่าปวดแผล…คราวหน้าอย่าทำให้ห่วงแบบนี้นะ’ ผมกัดปากตัวที่เกือบจะยิ้มอีกรอบ  อย่าทำให้เป็นห่วงงั้นเหรอ แล้วใครมันทำให้กูมีสภาพน่าเป็นห่วงแบบนี้ล่ะว่ะ!!!!

“ครับ ขอโทษครับ”ปากกับสมองแม่งสั่งงานไม่ตรงกันจริงๆ= = แล้วไปขอโทษมันทำไมว่ะ

‘ไม่เป็นไร แล้วนี่ทานยาหรือยัง หืม?’ อุ๊ก!!!!! ทำไมจู่ๆ โทนเสียงมันถึงนุ่มน่าขนลุกแบบนี้ว่ะ

“ยังครับพี่ ว่าแต่ พี่มีอะไรหรือเปล่า ผมว่าจะกินยาแล้วนอนเลยน่ะ”ก่อนที่ผมจะสติกระเจิดกระเจิงไปมากกว่านี้ ต้องรีบหาทางวางสาย

‘….ไม่มีหรอก แค่คิดถึงน่ะ…’กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด  ผมคว้าไอ้ผลาญเงินมาทุบๆๆๆๆๆๆๆ แก้เขิน

“อะ เอ่อ…ระ เหรอ….” ไปไม่เป็นเลยครับ T_T

‘แล้วยอมคุยด้วยดีดีแบบนี้ กันต์หายโกรธพี่แล้วใช่ไหมครับ?’ เออ …… ลืมไปเลยแหะ

“ก็…..ก็แค่ไม่อยากมีเรื่องด้วยก็เท่านั้นเองแหละ…”

‘หึหึ….งั้นกันต์ทานยานอนซะนะครับ พี่ไม่กวนแล้ว’อ้าว….จะวางแล้วเหรอว่ะ คุยนิดเดียวเอง….เฮ้ย!!!!!!ไม่ดิ  รีบๆวางไปน่ะดีแล้ว!!!

“อ๋อ อื้ม”

‘……..กันต์’ปลายสายเรียกผม

“หือ????”

‘รัก…นะ….คะ……..’ปลายสายกระซิบมาเบาๆ

 วูบบบบบบบบบบบ ผมรู้สึกเสียวตั้งแต่ปลายตีนยันศรีษะ แถมแม่งกัดปากไว้ยังไงมันก็ยังยิ้มไม่หยุด

“อ่ะ…..เอ่อ….อื้ม”

‘ฝันดีนะครับ…’

“อื้อออ”

‘บ๊ายบาย….’

ติ๊ด!!!!  พอสายตัด ผมก้มลงมองมือถือเพื่อให้แน่ใจว่าสายถูกวางไปแล้ว  จากนั้นผมก็คว้าไอ้ผลาญเงินมาปิดหน้าตัวเองแล้วกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง  เมื่อกี้มันอะไรกันโว้ยยยยย  เสียงกระซิบบอกรัก…กรี๊ดดดดด!!! หะ หัวใจ หัวใจเต้นไม่หยุดเลย โอยยย กูวิ่งสิบรอบสนามโรงเรียนยังไม่เคยรู้สึกเหนื่อยแบบนี้มาก่อนเลย  แล้ว…เป็นเพราะอะไรกันว่ะ…..

ระ หรือว่า…………เพราะเราไม่สบายอยู่นั่นเอง ฮ่ะๆๆๆ เฮ้อ กินยาแล้วนอนดีกว่า
ผมลุกจากเตียงไปกินยาแล้วล้มตัวนอนบนเตียงเพื่อที่ร่างกายอันอ่อนเปลี้ยของผมจะได้พักผ่อนหลังจากที่เหนื่อยมาทั้งวัน

…………………แต่คืนนั้นทั้งคืน ผมก็หลับไม่ลง……เพราะมีเสียงกระซิบบอกรักของคนบางคนดังอยู่ในหัว…..รบกวนผมทั้งคืน…..
TBC.
--------------------------------------------------


เครดิตภาพข้างบน :: Blue S.K.Y




ออฟไลน์ Ju

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 556
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-2
ฮ๊ากกกกกกกกกก รีบมาต่อนะ !!!!!  :z3: :z3: :z3:

ออฟไลน์ TONG

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2585
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-4
อาการขนาดนี้ ไม่รอดแน่แล้วนะหนูกัน

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4563
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
รักเค้าแล้วววววว รู้ตัวป่ะเนี่ย 555

heenimz

  • บุคคลทั่วไป
ตอนที่ 11

“รักนะคะ คนดีของฉัน
จะวันไหนก็รักเพียงเธอ
และจะบอกว่ารักเธอที่สุด
ใจดวงนี้ของฉันหยุดที่เธอ

รักนะคะ คนดีของฉัน
โปรดจงมั่นใจ ทุกๆ อย่างที่ฉันทำ
ทุกๆ คำ คือคำว่ารักเธอ…..โอ้ย!!!ไอ้เชี่ยกันต์!! ทำอะไรของมึง”


ผมเขวี้ยงหนังสือการ์ตูนใส่ไอ้เต้ที่นั่งดีดกีต้าร์ร้องเพลงอยู่ที่ห้องของผม โดยที่ไอ้คุณกับไอ้ทอมนั่งตบมือให้จังหวะ  แม่ง พวกมันจงใจร้องเพลงนี้กวนผมหรือเปล่าว่ะ แต่ผมก็ไม่ได้บอกพวกมันนี่หว่า แล้วทำไมมันถึงบังเอิญแบบนี้ล่ะโว้ยย


“เป็นผู้ชาย พูดว่า รักนะคะได้ไงว่ะ ทุเรศ!!!!”ผมที่นอนแผ่อยู่บนเตียงพูด


“ทุเรศเหี้ยอะไร แบบพูดแบบนี้ ผู้หญิงเค้าชอบเว้ย!! พวกกูอุตส่าห์โดดเรียนพากันมานั่งบำบัดมึงที่เป็นง่อยอยู่”
ไอ้ทอมพูด


“บำบัดอะไรของมึง กูแม่งเห็นนั่งร้องเพลง นั่งกินขนม นั่งรื้อห้องกูอยู่แค่นี้”


“ดนตรี สามารถ รักษาโรคได้ มึงไม่รู้เหรอกันต์”ไอ้คุณบอกแล้วเดินมานั่งบนเตียงผม


“กูจะปวดประสาทมากกว่า แล้วไอ้เพลงเมื่อกี้อย่าร้องอีกนะ กูฟังแล้วคันหู”ผมพูด แล้วไอ้เชี่ยเต้ก็ดีดกีต้าร์ขึ้น


“ ไม่รู้เป็นอะไร~~เอากีต้าร์มาปั่นก็ไม่หาย คันจรี๊งงง คันอยู่ข้างใน หันหู้ว ทีไร ขนลุกทุกที อ๊ะ อ๊าาาา~~”


“ไอ้เต้ เสียงครางมึงทำไอ้หนูของกูหดเลยสัด!!!!” ไอ้ทอมถีบไอ้เต้หงายไปพร้อมกับกีต้าร์


“ฮ่าๆๆๆ  ของมึง หดได้ชาตินึงแล้วมั้งทอม”ไอ้คุณโยนไอ้ผลาญเงินของผมไปใส่ไอ้ทอมแต่ดันไปโดนหัวไอ้เต้แทน


“ไอ้คุณ ตุ๊กตากู เดียวแม่งติดโรคกับไอ้เต้  ทอมส่งคืนมาให้กูดิ๊!!!” ผมบอกไอ้ทอม ไอ้ทอมหยิบไอ้ผลาญเงินของผมขึ้นมามอง


“ตุ๊กตามักหน้าเหี้ยเหมือนเจ้าของ อ่ะ ไปหาเจ้าของมึงซะ” ไอ้ทอมพูดจบก็โยนส่งมาให้ผม  ไอ้เชี่ยนี่= =+++


“สัดทอม= =”ผมรับไอ้ผลาญเงินมากอดไว้


“ตุ๊กตานี้ท่านได้แต่ใดมา ทำไมข้าไม่เคยเห็น”ไอ้คุณมองไอ้ผลาญเงินของผมแล้วถาม


“กูซื้อมา”


“อ๋อ…..”


“กูหิว!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”จู่ๆไอ้เต้ที่นอนอยู่บนพื้นก็เด้งตัวขึ้นมาแล้วตะโกนเสียงดัง


“บ้านกูไม่มีอะไรกินนะ กูถึงบอกให้พวกมึงซื้อของกินมาด้วยไง”ผมบอกพวกมัน แต่ได้เชี่ยเต้ก็นอนดิ้นอยู่บนพื้นไม่หยุด


“หิวๆๆๆๆๆ เต้หิวๆๆๆๆๆๆๆๆ ToT” กู รำคาญมึง= =


“ไอ้เต้ มึงก็ลงไปดูของกินในตู้เย็นสิว่ะ  ในนี้มีใครทำกับข้าวเป็นมั่งนอกจากกู” ผมพูด  แล้วทุกสายตาก็จ้องมาที่ผม เอาล่ะ ผมพอรู้ชะตากรรมของตัวเอง


“แม่กูหุงข้าวไว้ คิดว่าในตู้เย็นมีไข่อยู่ เดียวกูทำให้พวกมึงแดกแล้วกัน….”ผมถอนหายใจแล้วพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง


“เย้~~~~~~~~~~~”พวกมันสามตัวโห่ร้องดีใจ  ไอ้พวกเชี่ย มึงมาเยี่ยมคนป่วยแต่เสือกให้คนป่วยทำข้าวผัดให้กิน= =

ไอ้คุณช่วยพยุงผม ส่วนไอ้เต้คลานไปเอาไม้ค้ำมาให้ผม  ปรนนิบัดกูดีจริงๆพวกมึง


“ยังไงพวกมึงก็ลงไปช่วยกูหน่อยแล้วกัน”ผมบอกแล้วพวกมันก็ลุกขึ้นวิ่งลงไปชั้นล่างอย่างรวดเร็ว  ไอ้เหี้ย!!แล้วไม่คิดจะมีใครช่วยพยุงกูลงบันไดหน่อยเหรอว่ะ!!!!  ผมเดินลงบันไดแบบทุลักทุเล พอลงไปถึงก็เห็นพวกมันจัดโต๊ะอาหารรอ


“คุณ มึงไปตักข้าวกับเอาไข่มาให้กูสิ”ผมบอกไอ้คุณแล้วเดินไปที่เตาแก๊ส  ไอ้ทอมกับไอ้เต้นั่งรอกินอย่างเดียว ส่วนไอ้คุณมาเป็นลูกมือผม แต่จะโอเคกว่านี้ถ้ามันนั่งอยู่เฉยๆตั้งแต่เอาข้าวกับไข่มาให้ผม


“ไอ้เชี่ยคุณ กูบอกว่า น้ำตาลไม่ใช่เกลือ !!! เชี่ย ข้าวผัดกู ไปนั่งเฉยๆเลยไปคุณ”


“เอ้า เดียวหาว่ากูไม่ช่วย ไม่เป็นไรหรอก ใส่เกลือแทนซีอิ้วไงมึง ถ้ากลัวเค็มมึงก็ใส่น้ำตาลกลบเยอะๆ”
ห่าคุณ พูดมาได้ เสียรสชาติหมด T^T   หลังจากที่ผมไล่ไอ้คุณไปนั่งแล้ว ผมก็ทำคนเดียวแบบประหลาดๆ มือนึงต้องถือไม้ค้ำไม่ให้ตัวเองล้ม อีกมือถือตะหลิว แต่ทำไมพวกเราถึงไม่ออกไปซื้อกันมากินล่ะ มันคงง่ายกว่านี้ TwT


“เอ้าเสร็จแล้วพวกมึง มาตักกันเองนะ ตักให้กูด้วย กูเหนื่อย”ผมบอกแล้วเดินไปนั่งเก้าอี้ พวกมันสามตัว ก็วิ่งไปถือกะทะมาวางบนโต๊ะแล้วยื่นช้อนให้ผม


“แดกในกระทะนี่แหละ เดียวมึงลำบากตอนล้างจาน”ไอ้ห่า นี่พวกมึงกะจะให้กูล้างจานด้วยเหรอว่ะ=[]=!!!!!!!! ว่าแล้วพวกมันก็ตักกินเอาๆ เหมือนห่าลง


“กูทำแล้ว  พวกมึงก็ล้างสิว่ะ”


“กูแพ้ ซันไลต์ ไลปอนเอฟ และน้ำยาล้างจานทุกชนิด” ไอ้เต้เอาตัวรอดคนที่หนึ่ง

“กูเหมือนกัน เดียวมือกูลอก”ไอ้ทอมตัวที่สอง

“มือกูผื่นจะขึ้น”ปิดท้ายด้วยไอ้เชี่ยคุณ


“เออ!! พวกมือบอบบาง กระแดะ  แม่ง ช่วยห่าอะไรไม่ได้เลยพวกมึง” ผมพูดแล้วตักกินบ้าง  แต่ผมก็ได้กินแค่ไม่กี่คำหรอกครับ พวกนี้มันแม่งกินเร็วมาก T^T ฮืออ พวกมึงมาทำให้อาการกูแย่ลงใช่ไหม!!!  พอกินเสร็จพวกมันก็วิ่งขึ้นไปบนห้องผม ทิ้งให้ไอ้เป๋อย่างผมจัดการกับซากที่พวกมันกิน  เพื่อนเอย……พวกมึงช่างดีกับกูเหลือเกิน



ก๊อก ก๊อก ก๊อก


“ขอโทษครับ มีใครอยู่บ้านไหมครับ”  ผมที่กำลังจะเดินขึ้นชั้นสอง สะดุ้งเพราะเสียงเคาะประตูบ้าน ตามมาด้วยเสียงที่ดูคุ้นหูสุดๆ


“คะ  ครับ!!!!”ผมขานรับแล้วเดินไปเปิดประตู พอเปิดออกไปก็พบกับ พี่พีชและเดอะแก้งค์ =o=……เชี่ยแล้ว บ้านกูไม่ได้ทำมาเพื่อรองรับแขกเยอะขนาดนี้นะ ไหนจะพวกไอ้คุณด้านบนอีก



“มาเยี่ยมครับ!!!!!”พี่ธัญพูดแล้วยื่นกล่องแบรนด์ให้ผม  ผมเองก็รับมาแบบ งงๆ แล้วไอ้พี่ธัญพี่ย้งพี่ชินก็เดินเข้าบ้านผมไปแบบไม่ได้ขออนุญาต เหลือแต่ไอ้พี่พีชที่ยืนอยู่หน้าบ้าน


“เชิญเข้าไปหน่อยสิ”พี่พีชพูด


“ขะ เข้ามาสิครับ”ผมบอกแล้วหลีกทางให้  ไอ้พี่พีชยิ้มแล้วเดินเข้าไปในบ้านผม  ยะ อย่ามายิ้มแบบนี้สิว่ะ!!! แม่ง เดินขึ้นบันไดไหวไหมเนี่ยกู…..ผมปิดประตูบ้านแล้วเดินตามหลังพี่พีชไป


“กู…..พี่ช่วยพยุงไหม” ไอ้พี่พีชหันมาถามผม


“กูเหมือนเดิมก็ได้พี่  ฟังดูลื่นหูกว่าเยอะ!!”


“อ้าว…..กูนึกว่ามึงอยากให้กูพูดเพราะๆ มากูช่วย…”ไอ้พี่พีชเดินมาข้างๆแล้วช่วยพยุงผมขึ้นบันได  อยากขัดขืนโว้ย!!!!แต่ทำไมร่างกายมันอ่อนยวบยาบแบบนี้ว่ะ ไม่มีแรงเลย…..

พอผมถึงห้องแล้วเปิดประตูเข้าไป  หกชีวิตที่อยู่ในห้องก็จับจ้องมาที่พวกผมเป็นตาเดียว


“เมื่อวานตีกันจะเป็นจะตายแล้วทำไมถึงได้ประคองกันมาแบบนี้ล่ะว่ะ”ไอ้คุณ


“กูว่าเฝือกที่มันให้น้องเขาอาจจะเป็นของหมั้นก็ได้”ไอ้เชี่ยพี่ย้ง


“รักแท้แพ้ส้นตีน….”ไอ้เต้พูด อะไรของมึงว่ะ

“ไอ้เต้หมายถึง มีคนดีดีดูแลเราดีดีมากมาย แต่ดันเลือกไอ้คนที่ใช้ส้นตีนทำร้ายเรา หรืออีกนัยนึงก็คือ ผู้หญิงมักชอบคนเลว” ไอ้ทอมอธิบาย ไอ้พวกที่ทำหน้างงอยู่ก็ พยักหน้าเข้าใจกัน


“ผู้หญิงพ่อมึงสิเชี่ยทอม!!!”ผมยกไม้ไปตีไอ้ทอม


“อย่าทำซ่าส์นักสิ เข้าไปนั่งก่อนเถอะ”


“วู้ววววววววววววววววววว” พอไอ้พี่พีชพูดจบ เสียงหมามันก็เห่าก็หอนทันที

“หุบปากไปเลยนะ ไม่งั้นกูเอาไม้นี่ยัดปากพวกมึงทุกคนแน่”ไอ้พี่พีชพูด  แล้วพยุงผมให้มานั่งลงบนเตียง


“แล้วแบบนี้แสดงว่าคบกันแล้วเหรอครับพี่พีช”ไอ้คุณถามพี่พีช


“ไอ้เชี่ยคุณ!!ถามเหี้ยอะไร”ผมพูดเสียงดัง


“ยังหวะ….กูพยายามจีบเพื่อนมึงอยู่ อยากให้พวกมึงทุกคนรู้เอาไว้ด้วย”ไอ้พี่พีชพูด  เหี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย แม่งพูดอะไรต่อหน้าผู้ชายทุกคนแบบนี้ว่ะ


“ไม่ต้องพูด พวกผม/กู ก็รู้แล้วล่ะครับ”ไอ้หกตัวพูดพร้อมเพรียงกันประหนึ่งว่าอ่านสคริปเดียวกัน


“แค่มาเยี่ยมใช่ไหม งั้นกลับไปได้แล้ว เดียวแม่กูก็จะกลับมาแล้ว กลับไปให้หมดเลย!!” ผมบอกพวกมันทุกตัว


“ทุกคน….มีคนเขินด้วยล่ะ”ไอ้เชี่ยพี่ชินพูดขึ้นแล้วมองที่ผม


“คะ คะ ใคร!!!ไม่ได้เขินเว้ย!!แต่เหนื่อย จะนอนแล้ว กลับไปซะ!!!”


“เขินจริงๆเหรอหืม….­”ไอ้พี่พีชยื่นหน้าเข้ามาถามผม  เหี้ย!!ใกล้กูเกินไปแล้ว


“ไม่ได้เขินเว้ย ไอ้พี่ห่า เอาหน้าออกไป!!” ผมดันอกไอ้พี่พีชออก แม่งมาทำรุ่มร่ามต่อหน้าพวกนี้ได้ไงว่ะ กู กูจะไม่ไหวแล้ว


“ไอ้พีช หน้ามึงจะใกล้ขนาดนั้น ไม่ดูดปากน้องเขาไปเลยล่ะ!!!”เสียงไอ้พี่ย้ง  อย่ามาบอกแนวทางให้ไอ้เวรนี่สิโว้ยย=[]=!


“กูอยากทำนะ แต่เกรงใจพวกมึง”


“พวกกูไม่มองหรอก!! จูบเลยๆๆๆๆๆๆ” ไอ้พี่ย้งพูดแล้ว ตบมือเป็นจังหวะ ไอ้พวกที่เหลือก็ตบตาม แถมพูดเสียงดังพร้อมกันว่า จูบเลยๆ อีกต่างหาก  ไม่เอาโว้ย กูไม่จูบ=[]=!!!


“เงียบเลยพวกมึง!! เห็นไหม คนที่กูชอบเขาข้างเดียวหน้าแดงเป็นตูดลิงแล้ว”ไอ้พี่พีชบอกแล้วเอาหมอนมาปิดหน้าผม
กูไมได้หน้าแดง กูป่วย กูไม่สบาย อากาศร้อน กูใช้พอร์นหน้ากูเลยขาวอมชมพู


“โว้ย!!!พอรึยัง จะพักผ่อนแล้ว กลับไปๆๆ”ผมไล่พวกหมานี่อีกครั้ง พวกมันบ่นอุบอิบแล้วเดินมาตบหัวผมคนล่ะที


“เขินแค่นี้ต้องไล่พวกกูกลับเลยเหรอว่ะ ฮ่าๆ”ไอ้ทอมเดินมาพลักหัวผมสุดแรง


“กูไมได้เขินเว้ยไอ้ห่า!!กูป่วย!!!”


“เออ ป่วยก็ป่วย!!”ไอ้ทอมพูดแล้วออกจากห้องผมไป  เพื่อนของไอ้พี่พีชก็เดินมาบอกว่าให้ผมหายไวๆแล้วก็เดินลงไปเหมือนกัน เหลือก็แค่….ไอ้พี่พีชพี่นั่งอยู่ปลายเตียงผม…


“อะ ออกไปสิว่ะพี่”ผมบอก


“กูยังอยากอยู่กับมึงนี่”


“อยู่นานพอแล้วล่ะ ไป!!เพื่อนพี่รออยู่ข้างล่างนะเว้ย”


“ขออยู่ต่ออีกนิดสิ…นะ”เชี่ย!!!แม่ง ไปหัดทำหน้าหมาอ้อนแบบนี้มาจากไหนว่ะ!! กะ กูแพ้หมา


“มะ …ไม่ได้โว้ย!!!ออกไป!!!”ผมก้มหน้าหลบสายตาหมาน้อยแล้วชี้ออกไปที่ประตู


“ไปก็ได้….แต่ก่อนไป………………………..” ผมยังคงหลับตาอยู่ แต่รู้สึกได้ถึงเตียงที่ยวบลงข้างๆผม




แล้ว………………………………………………..




……………………………………………………………




…………………………………………..จุ๊บ….



ผมรู้สึกร้อนผ่าวที่หน้าผากของผม  พอลืมตาขึ้นก็เห็นว่า ไอ้พี่พีชกำลังจูบหน้าผากของผมอยู่   ผมที่รู้สึกเบลอๆพอตั้งสติได้ก็รีบดันอกไอ้ตัวดีที่ไม่มีทีท่าว่าจะเอาปากออกจากหน้าผากผม


“ปะ  ปะ..ไปได้แล้ว…..”เสียงผมเบาและสั่นสุดๆครับ ใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะเลย หรือกูจะเป็นโรคหัวใจ

“………ไปก็ได้….แต่ว่า….” ไอ้พี่พีชขยับห่างจากตัวผมเล็กน้อย


“อะ อะไรอีกล่ะ” ผมก้มหน้าเพราะตอนนี้รู้สึกไม่กล้ามองหน้าพี่พีช


“….มึงน่ะ……รีบๆ ตกหลุมรัก…กูสักทีนะ…”


ไอ้พี่พีชพูดแล้วชิงหอมแก้มผมอีกที แล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ผมนั่งเอ๋ออยู่ในห้อง  มึน มึนสุดๆ  ทั้งหน้าผาก ทั้งแก้ม  แถมหัวใจก็เต้นไม่หยุด  ยะ แย่แล้วสิ…..แบบนี้แย่แน่ๆ…..แม่ครับ!!!ช่วยผมด้วยยยย!!! ผม  ผมยังไม่พร้อมที่จะรักผู้ชาย!!!! แก้ม…..ปาก….ละ แล้วก็หน้าผาก….มันแย่งชิงไปหมดแล้วครับแม่!!ToT



---------------------------------------------------- 



หลังจากที่เหตุการณ์ระทึก ที่ผมโดยชิงหอมแก้ม และหน้าผากผ่านไปได้อาทิตย์กว่าๆ  วันนี้ผมมาเอาเฝือกออกครับ ไอ้คุณเป็นคนมารับผม พร้อมพวกไอ้เต้ไอ้ทอม  พร้อมใจกันมาสุดๆ แถมที่ท้ายรถมี เบียร์อยู่ลังนึง ไว้ฉลองที่ผมหายดีแล้ว คึคึ-.,-

“คราวนี้ เอามาเป็นลังแบบนี้ จะไปกินที่ใดครับ” ผมยื่นหน้าไปถามไอ้ทอมที่นั่งอยู่ข้างคนขับ


“ที่ไหนก็ได้ ที่ไม่มีผัวมึงไง”


“อะ  ไอ้เหี้ยทอม!!! ผัวพ่อมึงสิ กูมีแต่เมียโว้ย!!!”ผมผลักหัวมันแล้วพูดเสียงดัง ผัวเผออะไรกัน แม้แต่รูตูดกูมันก็ไม่มีวันได้เห็นเฟ้ย!!


“อ้าว  ตกลงว่า พี่พีชนี่เป็นฝ่ายรับเหรอว่ะ”ไอ้เต้ที่นั่งเล่นไอโฟนอยู่ข้างผม หันมาถาม



“ไม่มีใครรุก ใครรับทั้งนั้นแหละ พวกกูไม่ได้เป็นอะไรกัน!!!”


“มึงจะปล่อยให้พี่เขาชอบมึงข้างเดียวแบบนี้เหรอกันต์­­”ไอ้คุณที่ใส่แว่นดำขับรถถามผมโดนที่มองหน้าผมผ่านกระจกมองหลัง


“กู…..ไม่รู้เว้ย มึงขับรถไปเลย ไม่ต้องมามอง ไม่ต้องมาถาม เดียวได้ตายห่าพอดี” คิดผิดหรือเปล่าว่ะที่มากับพวกมัน ทำให้ผมหัวเสียแต่เช้าเลย  บงเบียร์ก็ไม่มีอารมณ์กินแล้วเนี่ย!!!  แต่น่าแปลกนะครับ ไอ้ฟาย3ตัวนี้ ยิ่งเห็นผมหัวเสีย พวกมันยิ่งชอบ ยิ่งมีความสุข  T^T


“เวลามึงเขินเนี่ย กูช๊อบชอบ!!!” ไอ้เชี่ยทอมหันมาหาผม


“ไอ้ห่า กูไม่ได้เขิน!!!!”


“กันต์ มึงเคยรู้ตัวไหม เวลามึงเขิน มึงจะพูดเสียงดัง…”ผมหันควับไปหาไอ้เต้ที่นั่งเล่นไอโฟนอยู่  มันพูดแต่ไม่ได้มองหน้าผม


“เจ๋งมากไอ้เต้ มึงจงบอกให้มันรู้ตัวซะ” ไอ้คุณพูดเสริมอีกคน ว๊ากกกกกกกกกก


“อะไรของพวกมึงว่ะเนี่ย ทำไมรุมกูคนเดียว!!”


“รุมอะไร ไม่ได้รุม…แค่อยากให้มึงรีบๆรู้ใจตัวเอง ใช่ไหมพวกมึง” ไอ้คุณพูด


“ใช่แล้วขอรับ!!!” อีกสองตัวขานรับพร้อมเพรียงมาก= =


“รู้ใจเหี้ยอะไร แล้วนี่พวกมึงรับได้เหรอถ้าเพื่อนมีแฟนเป็นผู้ชาย!!!”พวกมันมองหน้ากันทันทีที่ผมพูดจบ


“นี่พวกมึงสองตัวไม่ได้บอกมันเหรอ”ไอ้คุณพูดขึ้นหลังจากที่มองหน้าไอ้ทอม


“เออ…เท่าที่จำได้กูยังไม่ได้บอกหวะ”ไอ้เต้พูด


“งั้นกูบอกเอง   ไอ้กันต์!!!” ไอ้ทอมหันหน้ามาหาผม โอ้ยไอ้เหี้ย อยู่ใกล้แค่นี้มึงไม่ต้องพูดเสียงดังก็ได้= =


“อะไร­”


“กู กับ ไอ้เต้น่ะ…..”หือ….มันกับไอ้เต้ ทำไมว่ะ  ผมหันไปมองไอ้เต้ที่ตอนนี้หันหน้าออกไปมองหน้าต่าง  หรือว่าพวกมัน….=[]=…


“กูกับไอ้เชี่ยเต้…..เป็น………” ไอ้ทอมมองหน้าผม สายตามันจริงจังมาก ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ผมรู้สึกเสียวกับคำพูดของมัน







“เป็นไบ!!!!!!!!!!” ไอ้เต้หันมาพูดเสียงดังข้างหูผม ไอ้เหี้ย!!!!!  หูกู T^T


“ไอ้เชี่ยเต้ แย่งกูพูด!!!”


“มึงก็รีบๆพูดสิไอ้ห่า   ยิ่งมึงทำให้มันลุ้น  กูว่าในใจมัน แม่งคิดว่ากูกับมึงคงได้กันแล้ว” มึงพูดถูกต้องแล้วไอ้เต้ กูกำลังคิดว่ามึงสองคนคบกันอยู่   แต่กูไม่ได้คิดว่าพวกมึงได้กันแล้ว=[]=


“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ  อย่างมึงน่ะ กูไม่เอาหรอก ไม่ใช่สเปกกู!”


“ไอ้เหี้ยทอม  อย่างมึงกูก็ไม่เอาเหมือนกันโว้ย!!!”ไอ้เต้ผลักหน้าไอ้ทอมออก


“ฮ่ะๆ ทะเลาะกันเข้าไปมึง เดียวก็ได้กันเอง”ไอ้คุณที่นั่งหัวเราะอยู่พูดขึ้น พวกมันสองตัวเลยเลิกคุยกันแล้วนั่งเงียบๆ


“ไอ้คุณ…แล้วมึง..ก็..เป็น……..”ผมเกาะเบาะไอ้คุณแล้วถามมัน


“เฮ้ยไอ้บ้า!! กูเป็นผู้ชาย มึงก็เห็น กูมีแฟนเป็นผู้หญิง สวยสัดๆอีกต่างหาก  แล้วมึงไม่ต้องห่วง  มึงน่ะ จะเป็นเหี้ย เป็นห่า เป็น เกย์ เป็น ตุ๊ด กระเทย เป็น ทอม ดี้ เลส ไบ กูก็ไม่เลิกเป็นเพื่อนมึงหรอก”

 ไอ้เหี้ยคุณ ทอม ดี้ เลส ไบ อะไรของมึงกูเป็นผู้ชาย แค่เกย์ กับ ตุ๊ด ก็พอแล้วโว้ย!! แต่ผมก็มั่นใจนะว่าผมไมได้เป็นอะไรแบบนั้นT^T ถ้าไม่นับความรู้สึกของผมที่มีให้ไอ้พี่พีช….เฮ้ย!!ความรู้สึกอะไร!!ไม่มีหรอก เมื่อกี้ผมคิดอะไรไปว่ะเนี่ย!!! เลิกๆๆ!!


 “เออ มึงมันมีแฟนสวย ! แล้วกูก็เป็นผู้ชาย!เดียวกูก็หาเมียสวยๆได้เหมือนกัน”


“หึ..กูว่าอย่างมึงต้องได้ ผัวหล่อๆ มากกว่า ฮ่ะๆๆๆๆ”


“ไอ้เหี้ยทอมพูดตัดหน้ากู แต่ถูกใจ กูกระทืบไลค์ให้มึงเลย!!!! ฮ่าๆๆๆๆ”

โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย  พวกทันแทคมือกันแล้วหัวเราะลั่นรถ  ไอ้เต้ที่เงียบๆก็ยื่นมือไปแทคกับไอ้ทอมไอ้คุณ
ผมขี้เกียจเถียงต่อ เถียงยังไงผมก็แพ้อยู่ดี T^T ผมเลยเลือกที่จะ กระแทกตัวนั่งลงบนเบาะกอดอกแล้วมองออกไปที่หน้าต่าง

พวกไอ้คุณก็พูดแหย่ผมไปตลอดทาง จนมาถึงโรงบาล  ไอ้เต้ก็พยุงผมลงจากรถ  พอพวกผมสี่คนเดินเข้าไปในโรงบาล พยาบาลก็มองมันใหญ่เลยครับ หล่อล่ะซี่ ต้องขอบคุณผมที่ขาเดี้ยงนะ ไม่งั้นคุณพยาบาลไม่ได้เห็นอะไรแบบนี้หรอกนะครับ เพราะงั้น ลดค่ารักษาให้ผมด้วยนะT_T


“อาจจะยังเดินไม่ถนัด แต่ก็ค่อยๆเดินนะหนู”….หมอบอกผมหลังจากถอดเฝือกออกให้ผม แต่หมอเรียกใครว่าหนูนะครับ!!  โฮกก ขาขาวๆของผมกลับมาแล้ว อีกไม่นานก็พร้อมจะเอาไปฟาดปากพวกนั้นได้แล้วล่ะ  ผมไหว้ขอบคุณหมอแล้วเดินออกมา  พวกไอ้เต้ก็ร้องเฮแล้วเดินมาถอดคอผม ลูบหัวผม ขยี้หัวผม โว้ยอะไรของพวกมึงว่ะเนี่ย!!!


“ฉลองโว้ย!!!!”พวกมันตะโกนพร้อมกัน จนยามดุพวกผม ไอ้พวกเชี่ยมึงลืมไปแล้วเหรอว่าที่นี่คือโรงบาล  พวกผมก้มหัวขอโทษแล้วรีบเดินออกมาจากโรงบาลด้วยความร่าเริง  ขึ้น มินิคันโก้ของไอ้คุณ โดยที่คราวนี้ผมนั่งด้านข้างคนขับ พวกเราร้องเพลงเฮฮากันไปตลอดทาง แต่ไอ้พวกที่นั่งด้านหลังมันเริ่มแกะกระป๋องเบียร์ที่แวะซื้อที่เซเว่นกินกันแล้วครับ  โฮกกก ได้กลิ่นแล้วน้ำลายไหล


“มึง  เอามาให้กูป๋องนึง!!”ผมหันไปขอพวกมัน


“ไม่ได้ๆ ผัวมึงไม่ให้มึงกินเบียร์ไม่ใช่เหรอ” ไอ้เต้มันพูดแล้วกระดกเบียร์  แล้วใครผัวกูว่ะห๊า!!!


“อย่าลืมว่าตีนกูหายแล้ว เอามาให้กูป๋องนึง!!เร็ว แล้วก็ ผัวไม่อยู่กูร่าเริงโว้ย!! ” เพราะอารมณ์ร่าเริงและผมไม่ได้คิดอะไรเลยพูดออกไปขำขำ


“พูดถูกใจ กูให้สองป๋อง!!!”ไอ้ทอมเปิดแล้วยื่นมาให้ผมสองกระป๋อง  ผมหันไปมองไอ้คุณที่กลืนน้ำลายอยู่  อยากกินล่ะสิมึง ฮ่าๆ


“ไม่ต้องมอง มึงกินไมได้ขับรถอยู่” ผมพูดแล้วกระดกกระป๋องเบียร์ รวดเดียวหมดกระป๋อง


“โอ้ยยยย  ชื่นใจโว้ย!!!!!!!!!!!!”ผมตะโกนเสียงดังหลังจากที่ไม่ได้กินมานาน แหมะ รสชาติยังดีเหมือนเดิม ว่าแล้วผมก็ยกอีกกระป๋อง  พวกไอ้เต้ไอ้ทอมมองผมตาค้าง  เพราะผมกินเบียร์เหมือนกินน้ำเลยครับ ฮ่าๆ


“ฮ๊า!!!!!! เฮ้ย!! ไอ้ทอม  เอามาอีก กูกระหายน้ำ”หมดไปอีกกระป๋อง ผมก็หันไปขอมันอีกรอบ มันก็เปิดกระป๋องแล้วยื่นมาให้ผม ผมก็คว้ามาแล้วกระดกอีก  วู้วววว  แม่งชื่นใจจนไปถึงลำใส้เล็กเลยโว้ยยยย


“ไอ้เหี้ย………คุณเพื่อนมึงแดกเบียร์แทนน้ำเหรอว่ะ” ไอ้ทอมถามครับ  ไม่สนกูกระหาย กูขอแดกก่อนล่ะ


“หึ….มึง เหล้าเพียวๆมันกระดกรวดเดียวหมด ปล่อยมันไปเหอะ  แต่รอดูเวลามันเมาดีกว่า  แล้วนี่แดกไปกี่กระป๋องแล้วมันน่ะ”



“….ป๋องที่15….…….”


“ใกล้แล้วล่ะ…..”


อืม…..ผมเริ่มเบลอๆ….. แต่ผมก็ยังดื่มไม่หยุด  ติดลมครับติดลม ฮ่ะๆๆๆๆๆ


“เอิ๊ก!!! เฮ้ย!! พวกมึง หมดแล้วเหรอว่ะ…ห๊า!!!”



“มะ  หมดแล้วคร๊าบ…ละเหลือที่อยู่ท้ายรถ เดียวจะไปกินกันที่ร้านเหล้าน่ะ..”


“ดี!!! เดียวกู จะไปแดกให้หมดร้านแม่งเลย!!! อึก!!”  ผมพูดประโยคสุดท้ายออกไป  แล้วจู่ๆ ตาผมก็ค่อยๆ…ปิดลง…ทุกอย่างเงียบ…และมืดสนิท………………….


……………………………………………………………………..


………………………………………………………………


…………………………………………………………


…………………………………………………….


……………………………………………..


อือ…..อ…..ผมงัวเงียตื่นขึ้นมา มึนๆ….เพราะที่นี่เสียงดังมากๆ…มองหรี่ตามอง…แต่ก็ต้องหลับตาลงเพราะแสงไฟกระทบม่านตาผม  แสบตาโว้ยยยยยย


“วันนี้!! มือกีต้าร์ของเราอยากจะขอร้องเพลงเพลงนึงครับ!!” อืม….ร้านเหล้า  เราอยู่ที่ร้านเหล้าสินะ….


“เฮ้ย!! ไอ้กันต์ตื่นแล้วมึง” ผมค่อยๆยกหัวตัวเองขึ้น โอยยย หนักสุดๆ ผมหลับไปนานหรือยังอ่ะ แต่คิดว่าคงไม่นานหรอก…


“มึง..อ่ะน้ำ  กินก่อน”ไอ้เต้ยื่นแก้วให้ผม  ผมรับมาแล้วกระดกรวดเดียว  อุ๊ก!!!!

“ไอ้เชี่ยเต้ แก้วเหล้ากู!!!!!”ไม่ทันแล้วครับ พอสิ้นเสียงไอ้ทอม ผมก็หมดแก้วพอดี

“สวัสดีครับๆ วันนี้ขอแย่งไมค์ไอ้ย้งหน่อยนะครับ  ผมมีเพลงๆนึงที่อยากจะร้องครับ…..” ผมหันไปตามเสียง  ถึงแม้ผมจะอยู่ในอาการเบลอนิดๆมึนหน่อยๆ แต่ผมก็รู้ว่านั่นคือเสียงไอ้พี่พีช


“ถึงคนที่ผมชอบเขาข้างเดียวครับ……ผมอยากจะมอบเพลงนี้ให้เขา….แล้วก็น้องน่ะ!!! เลิกเมาแล้วช่วยฟังพี่ร้องเพลงหน่อยนะ!! พี่มอบเพลงนี้ให้น้อง!!!!!”

 เฮือก!!!!!ไอ้พี่พีชไม่พูดเปล่า มันมองแล้วชี้มาที่ผม ทุกสายตาเริ่มมองตามนิ้วไอ้พี่พีช  ผมที่เมาๆมึนๆจะหลบใต้โต๊ะพอก้มลงหัวก็ไปกระแทกกับขอบโต๊ะซะก่อน   แต่ดีที่โต๊ะด้านหลังผมมีแต่สาวๆ พวกเธอคงคิดว่าไอ้พีพี่ชชี้ไปหา ถึงได้กรี๊ดเสียงดัง แถมเอามือปิดปาก  แต่เสียใจโว้ย!!เค้าชี้มาที่ผมต่างหาก!! =3=


“เอ้าๆ ตั้งใจฟังสิกันต์ ผัวมึงจะร้องเพลงให้มึงฟัง”ไอ้คุณจับหน้าผมให้หันไปมองที่เวที  ม่ายยยยยกูม่ายฟังงงงงงToT


“ตั้งใจฟังหน่อยนะ  นี่เป็นความรู้สึกของ….กู!”


สิ้นเสียงไอ้พี่พีช ดนตรีก็ดังขึ้น…….



TBC.
-----------------------------------------







heenimz

  • บุคคลทั่วไป
ตอนที่ 12



พอเสียงดนตรีดังขึ้น ผมที่หลับตาอยู่ก็ค่อยๆลืมตาขึ้น พอหันขึ้นไปบนเวที ก็สบตากับไอ้พี่พีชที่มองผมอยู่  บอกตามตรงผมเกลียดสายตาไอ้บ้านี่ มองทีไรรู้สึกหวั่นไหวทุกทีเลย ได้โปรดอย่ามองกูได้ไหม กูจะละลายแล้ว!!



 ผมหันไปเห็นพวกผู้หญิงนี่เป็นกรี๊ดอะไร พี่เขาร้องให้ผมโว้ย!!!!
ผมนั่งเอาหน้าวางบนโต๊ะฟังพี่เขาร้องตามคำขอครับ แต่ไม่รู้จะฟังได้นานแค่ไหนนะ





“กรี๊ดดด พี่เขาแอบชอบกูอยู่!!”




"อีห่า พี่เขาร้องให้กู มึงไม่เห็นเหรอชี้ัมาที่กูน่ะ!!"




"ส้นตีน พี่เขาร้องให้ฮาต่างหากล่ะ"




ผู้หญิงที่นั่งด้านหลังผมพูด ไม่รู้จะแย่งกันทำไม แล้วอีกอย่าง  กูอยากจะบอกพวกเธอจริงๆ! พี่เขาชอบกูต่างหาก!!

 

“มีบางคำที่อยากบอกกับเธอ จิตใจบางคนที่เหม่อเพราะคิดถึงเธอ
แต่ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง และไม่รู้ว่าเธอจะรังเกียจไหม”





กะ ก็ไม่ได้รังเกียจอะไรหรอกนะ….แต่เลิกมองมาทีได้ไหม   ผมค่อยๆหลบสายตาไอ้พี่พีชแล้วค่อยๆฟุบลงกับโต๊ะแต่ตายังมองพี่เขาอยู่….อ่า…ให้ตายสิ…. มาทำแบบนี้ตอนคนเขากำลังเมาได้ยังไงกัน….มันอาจจจริงที่ว่าพอเมาแล้วรู้สึกใจง่าย…


“ก็ยังเดาใจไม่ถูกอยากจะรู้ แต่ใครคนนึงรักเธอหมดทั้งหัวใจ
อยากให้เค้าคนนั้นทำอะไร เพื่อให้เธอได้พอเข้าใจว่าฉันรักเธอ”





รู้แล้วโว้ย  รู้แล้ววว  พูดว่ารักบ่อยๆเดียวผมก็ตายกันพอดีให้ตายเถอะ….




“แหม มึง….ควรดีใจนะมีผู้ชายร้องเพลงบอกรัก ฮ่าๆ”ไอ้เชี่ยคุณก้มลงมากระซิบบอกผม  ผมเลยใช้ศอกกระทุ้งท้องมันไปทีนึง ไอ้เหี้ย!! อย่ามาแซวตอนนี้ได้ไหมว่ะ





“พูดไม่ค่อยเก่งแต่รักหมดใจ ถ้ารู้ว่าชอบอะไรจะหาให้เธอ
พูดไม่ค่อยเก่งแต่ฉันรักเธอ อย่าปล่อยให้เผลอให้รักเธอข้างเดียว”





ไม่ปล่อยให้รักข้างเดียวหรอก…เฮ้ย!!!ไม่สิว่ะ ไม่รักตอบหรอกโว้ยยยยย!!!!   คราวนี้ผมเอาหน้าฟุบกับโต๊ะเลยครับ  เขิน…เสียงมันแม่งทรงมีบร๊ะลานุภาพจริงๆ  หัวใจผมเต้นไม่หยุดเลยให้ตายสิ..บ้าที่สุด เล่นขี้โกงครับ ไอ้เวรที่ร้องเพลงอยู่บนเวทีมันเล่นขี้โกงครับ!!






“ก็ยังเดาใจไม่ถูกอยากจะรู้ แต่ใครคนนึงรักเธอหมดทั้งหัวใจ
อยากให้ฉันคนนี้ทำอะไร เพื่อให้เธอได้พอเข้าใจว่าฉันรักเธอ”





กรี๊ดดดด พอแล้ววว กูเข้าใจแล้วว่ารัก เลิกร้องทีได้ไหมโว้ยยยยยยย  มันร้องเพลงอยู่ตั้งไกลแต่รู้สึกเหมือนมันกระซิบอยู่ข้างหูเลยครับ


“กันต์..กันต์เข้าใจไหมครับว่าพี่รักกันต์….”คราวนี้เสียงไอ้เชี่ยเต้ดังข้างหูผมครับ ไอ้เหี้ย! กูกำลังซึ้ง เสียงไอ้เวรนี้ดังขึ้นผมหมดอารมณ์เลยครับ ผมใช้ตีนเตะขามันใต้โต๊ะ





“พูดไม่ค่อยเก่งแต่รักหมดใจ ถ้ารู้ว่าชอบอะไรจะหาให้เธอ
พูดไม่ค่อยเก่งแต่ฉันรักเธอ อย่าปล่อยให้เผลอให้รักเธอข้างเดียว
อยากให้ฉันคนนี้ทำอะไร เพื่อให้เธอได้พอเข้าใจว่าฉันรักเธอ”


“พูดไม่ค่อยเก่งแต่รักหมดใจ ถ้ารู้ว่าชอบอะไรจะหาให้เธอ
พูดไม่ค่อยเก่งแต่ฉันรักเธอ อย่าปล่อยให้เผลอให้รักเธอข้างเดียว”



“พูดไม่ค่อยเก่งแต่รักหมดใจ ถ้ารู้ว่าชอบอะไรจะหาให้เธอ
พูดไม่ค่อยเก่งแต่ฉันรักเธอ อย่าปล่อยให้เผลอให้รักเธอข้างเดียว
อย่าปล่อยให้เผลอให้ฉันรักเธอข้างเดียว……..”








อ๊อกกกกกกกกกก ตาย!! ตายคาที่!!! โทรเรียก 1669 ที!! กูไม่ไหวแล้ว หัวใจกูจะหยุดเต้นแล้ว ไอ้พี่พีชเหี้ยยยยยยยยยยยยยย


“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด พวกมึง พี่เขาร้องให้กู…น้ำตาไหลเลย…!!!”ผู้หญิงโต๊ะด้านหลังผมกรี๊ดกร๊าดเสียงดังเมื่อเพลงจบลง  แต่ผมฟุบอยู่ที่โต๊ะไปตั้งแต่จบท่อนฮุคแรกแล้วครับ โอยยยย มือนึงจับหัวใจตัวเอง แม่งเต้นไม่หยุดเลย


พี่พีช….ไอ้บ้า….T////T คนยิ่งเมาๆมึนๆอยู่  แต่ไม่รู้ทำไม เมาขนาดนี้ยังฟังเสียงพี่เขาได้ชัดสุดๆไปเลย
 


“แหมะๆ  เอาไงล่ะมึง พี่พีชแม่งรุกหนักเลย” ไอ้คุณก้มลงมากระซิบบอกผม




“เหี้ย…..กู…อาย…”ผมพูดเสียงเบา แล้วสอดมือเข้าไปปิดหน้าตัวเองที่ฟุบอยู่




“ดู๊…..คราวนี้มาแปลก เขินแต่ไม่ยักกะโวยวาย สงสัยแม่ง...ไม่มีแรงโวยวาย ฮ่าๆๆ” ไอ้เต้พูด แต่ผมก็ยังไม่มีแรงจะด่ามันอยู่ดี  ไม่รู้ว่าเมาเหล้า หรือเมาไอ้พี่พีชกันแน่  เฮ้ย!!นี่กูพูดอะไรว่ะ =[]=!




“ฮ่ะๆ เป็นไงครับเสียงร้องของมือกีต้าร์เรา สาวๆละลายเป็นแถบเลย งั้นต่อไปมาฟังเสียงหล่อๆของผมกันต่อนะครับ!!!”


เสียงไอ้พี่ย้งพูดครับ ละลายไม่ละลายไม่รู้ แต่กูตายแล้วครับ  ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ไอ้พี่พีชทำหน้ายังไงอยู่ ผมยังไม่พร้อมที่จะเงยหน้าขึ้นมองใครทั้งนั้น อ๊ากกกกกกกกกกกกก




“ไอ้กันต์ ไหวไหมเนี่ยมึง ไอ้พี่พีชแม่ง เพื่อนกูยิ่งเมาๆอยู่ เล่นแบบนี้มันไม่ช็อคตายก็บุญแล้วนะเนี่ย ”

ไอ้ทอมเขย่าตัวผม ฮือออ  กูอาย มึงอย่ามาพูดกับกู กูเขิน กูทำตัวไม่ถูก!! ผมพยามสะบัดตัวเพื่อเอามือไอ้ทอมออก อย่า พวกมึงอย่ามาคุยกับกู กูขอเวลาวิปัสณาคนเดียวก่อนได้ไหมมม




“อย่า..อย่ามายุ่งกับกู….”

ผมพูดเสียงเบา ไม่รู้ว่าเสียงผมจะลอดผ่านแขนเล็กๆของผมออกไปกระทบแก้วหูพวกมันหรือเปล่านะ  ผมยังฟุบอยู่ที่โต๊ะ โดยที่ไม่มีใครมาคุยกับผมอีก ผมได้ยินแต่เสียงดนตรีที่ดังมากๆ  แล้วที่ผมเป็นแบบนี้..เพราะผม..ผมชอบไอ้พี่พีชจริงๆเหรอ….


หรือแค่เพราะผมไม่เคยมีแฟน ไม่เคยมีคนมาจีบ พอมีคนมาจีบเลยหวั่นไหว ใจง่ายไปเอง….ผมรักพี่เขาจริงๆหรือแค่เพราะพวกไอ้คุณพูดบ่อยๆมันเลยทำให้ผมคิดไปว่าผมรักพี่เขา……


ผมนั่งคิดอะไรของผมอยู่คนเดียว จนผมรู้สึกว่ารอบข้างผมเงียบ…หรือเป็นเพราะตอนนี้ผมหลับอยู่หรือเปล่านะ….

 












“ไอ้กันต์!!!!!!!! มึงเป็นอะไรกันต์!!!!!!”

จู่ๆ ผมก็ถูกเขย่า เขย่าแรงมากๆ  เหี้ย!!!!!!!หรือว่าแผ่นดินไหว=[]=!!!! ผมตกใจรีบเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นไอ้พี่พีช…กำลังจับไหล่ผมอยู่  ตาพี่เขาดูกังวล หน้าซีด..มีเหงื่อออกด้วย แล้ว มันมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!!



“หะ….”พอผมรู้ตัวว่ากำลังสบตากับไอ้พี่พีชอยู่ผมก็รีบหลบตาทันที ผมหันหน้าไปอีกทาง ก็เห็นไอ้คุณแสยะยิ้มให้ผม พอมองผ่านหลังไอ้คุณไปก็เห็นผู้คนกำลังมองมาที่ผม  มะ มองอะไรว่ะ=[]=!!




“กันต์……..ถ้ามึงไม่ได้เป็นเหี้ย!!!อะไร ก็ช่วยบอกกูหน่อยได้ไหมว่ะ!!!

”จู่ๆ ตัวผมก็ถูกดึงเข้าไปกอด  เหี้ย!!!คนมองเต็มร้านเลย  แต่ผมไม่มีแรงจะผลักได้พี่พีชออก เพราะผมยังรู้สึกมึนๆ อย่ามาทำแบบนี้ในที่สาธารณะสิโว้ย!!!!



“กูเป็นห่วงมึงนะ…เห็นมึงนอนนิ่ง กูคิดว่ามึงเมามากจนสลบไป…”

ไอ้พี่พีชพูดในขณะที่กอดผมอยู่  เหี้ยยยปล่อยกูว์!!!!!!!!!ปล่อยกูก่อนนนนน!!! แล้วอย่าพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแบบนี้ มันทำให้ใจกูที่เมาๆมึนๆตอนนี้มันลงไปกองที่พื้นแล้วววว




“โอ๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”




“คุณ!!มึงเป็นอะไรเมาเหล้าเหรอ!!”เสียงไอ้ทอม



“กู..กูเมาความรักที่พวกมันปล่อยออกมา!!!!!!!….”




“พี่พีช ปล่อย….กันต์….ปวดหัว…”ผมพูดเสียงเบา แล้วดันไอ้พี่พีช ตอนนี้เสียงผมเป็นยังไงนะ คงไม่สั่นใช่ไหม…



“ทอม..ปล่อยเต้ก่อน…เต้……เต้ปวดหัวอ่ะ!!” เสียงล้อเลียนมาจากไอ้เชี่ยเต้ครับ ไอ้เหี้ย กูไมได้ทำเสียงแบบนั้นแน่นอน




“ใครล้อไอ้กันต์อีกที กูจะเอากีต้าร์ฟาดหัว!!!!” ไอ้พี่พีชพูดเสียงดัง




“เงียบแล้วครับพี่!!!” สามตัวมันประสานเสียงพร้อมกัน คราวนี้ผมรู้สึกมึนจริงๆครับ มันมาแล้ว…ไอ้ของที่กระเดือกลงไปมันกำลังจะออกมาแล้ว…




“อุ๊ก…!!!” ผมเอามือปิดปาก  กรี๊ดดมันจะออกมาแล้วววว




“เหี้ย..แม่งโดนกอดทีเดียวท้องซะแล้ว…..พี่พีชปล่อยอสุจิออกตามรูขุมขนเหรอครับ”เสียงไอ้คุณถาม ไอ้ฟวย กูไม่มีมดลูก!!!  อยากจะด่า แต่ถ้าพูดออกไปมันคงได้ของแถมจากปากผมแน่ๆ





“เงียบไปเลยมึงไอ้คุณ   กันต์ มึงไหวไหม เดียวกูพากลับบ้าน ป่ะไปขึ้นรถกู…ค่อยๆเดินนะ”ไอ้พี่พีชพูดแล้วประคองผมให้ค่อยๆเดินฝ่าสายตาของฝูงชนออกไป บ้าจริง….ทุกคนในร้าน อย่ามองคนเมาครับ! กูเมาเหล้า ไม่ได้เมาไว้เวรนี่แน่นอน




“กรุณากลับให้ถึงบ้านนะครับ!!! เพราะถ้าทำบนรถมันได้ไม่กี่ท่า!!!!!”


เสียงตะโกนเหี้ยๆของไอ้เต้ดังตามหลังมา พร้อมเสียงโห่แซวจากเพื่อนนรกของผมและเพื่อนเวรของไอ้พี่พีช  เหี้ย…กูไม่มีแรง กูจะขัดขืนได้ไหมว่ะเนี่ย!!!



พอเดินพ้นออกมานอกร้าน…ผมยังรู้สึกมึนไม่หาย พะอืดพะอม แต่ไม่อยากอ้วกให้เสียฟอร์ม ผมเลยต้องเอามือปิดปากตัวเองไว้ครับ    ไอ้พี่พีชเปิดประตูรถ…แต่รถคันนี้ผมไม่เคยนั่งแหะ  แล้วพี่เขาอุ้มผมขึ้นไปนั่งบนเบาะ ปรับเบาะเอนให้ผมนอน

โอย….ค่อยยังชั่ว ไม่มีเสียงเพลงดังๆ กลิ่นเหล้า กลิ่นบุหรี่  ทำให้ผมโล่งขึ้นเยอะเลยครับ


“เป็นไงล่ะมึง….ไหวหรือเปล่า”ไอ้พี่พีชถามผม  ผมก็พยักหน้าตอบ แล้วรถก็แล่นออกจากที่จอด….รถขับออกไปช้าๆ….




“มึงรู้ไหม กูไม่ชอบคนกินเหล้า!” จู่ๆไอ้พี่พีชก็ถามขึ้นมาครับ  แล้วผมก็ส่ายหัวแบบไร้เรี้ยวแรง




“ถ้ามึงไม่รู้ ก็รู้ไว้ซะ!! คราวหน้ามึงห้ามกินอีก กูสั่งห้ามเด็ดขาด มึงเข้าใจไหม­” ผมพยักหน้า  แต่…เรื่องอะไรผมต้องเลิกกินด้วยว่ะ  พอนึกได้ผมเลยส่ายหัว




“นี่มึงเอาไงแน่= =”




วูบบบบบบบบบ  ผมรู้สึกเสียววูบที่ท้อง สงสัยเพราะไอ้พี่พีชขับลงสะพาน  แล้ว…ในที่สุด ไอ้ของที่ผมกระเดือกลงไปมันก็มาจ่อที่ปากทางอีกรอบ  ผมที่นอนอยู่ลุกขึ้นมาเอามือปิดปากพยามหาที่เปิดกระจก






  ไอ้เหี้ยพี่พีช!!! มึงล็อคกระจกทำไมว่ะเนี่ย!!!!!!





ผมอยากตะโกนบอก  แต่ถ้าอ้าปากอ้วกคงย้อยลงใส่รถแน่ๆ ผมเลยทุบๆๆๆกระจกรถ  เปิดให้กู!!!เปิดเดียวนี้โว้ยยยย



“ไอ้กันต์มึงเป็นอะไร!! เฮ้ย กูไม่ข่มขืนมึงเหมือนที่เพื่อนมึงบอกหรอก ใจเย็นก่อน!!!”


ไอ้พี่พีชจับไหล่ผมให้กลับมานั่งดีดี แต่ผมก็ดิ้นๆ ไม่ดิ้นได้ไงว่ะ มึงดูแก้มกูสิ กูอมไว้เต็มปากแล้วเนี่ย!!!    ผมชี้ไปที่ปากตัวเอง  ไอ้พี่พีชตาโตเลยครับ




“ไอ้เหี้ยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!! มึงอย่านะกันต์!!!!  เดียวกูจอดให้ อดทนก่อนนะมึง!!” ไอ้พี่พีชลนลานใหญ่เลยครับ มันเหยียบคันเร่งมิดไมล์แล้วแน่เลย ยิ่งทำให้ผมมึนเข้าไปอีก  เร็วสิโว้ย!!จะออกแล้ว!!!





เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!!!!








พรวด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!










“โอ๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!”









“ไอ้เชี่ยยยยยยยยยยยยกันต์!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! รถพ่อกู!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”





ผมมองเห็นไอ้พี่พีชอ้าปากค้างแล้วตะโกนเสียงดัง    แล้ว…. สติผมก็ดับวูบลง…………….





--------------------------------------- 








   อื๋อ………อ…….. สะ..แสงแดด  ผมหลับตาหลบแสงแดด ตอนนี้ผมไม่พร้อมที่จะลืมตาครับ…..แล้ว….นี่ผมอยู่ทีไหนกันน่ะ…….

ผมพยามที่จะลุกขึ้นทั้งๆที่หลับตาอยู่ แต่ก็ลุกไม่ขึ้น เหมือนมีอะไรหนักๆทับอยู่ แทบหัวผมตอนนี้ก็ปวดจี๊ดไปหมดเลยครับ  ผมค่อยๆลืมตาขึ้น…แล้วมองรอบๆ…….ที่นี่มัน…ห้องนอนผมเองนี่นา…….ผมมาอยู่ที่ห้องได้ไงน่ะ…




“อืม……..” หือ!!­­­ เสียงใครว่ะ….ผมค่อยๆหันไปตามเสียงประหลาดนั่น………


วูบ……………….บ  ผมรู้สึกชาไปทั้งตัว  ……….อะ..ไอ้พี่พีช…ไอ้พี่พีชนอนใส่แค่บ็อกเซอร์ตัวเดียวบนเตียงผม!!!!มะ มือมัน…มือกันกำลังกอดผมอยู่…..


แถมนั่นมัน บ็อกเซอร์ผมนะ!!!! ละ แล้วดูอีกที..ตอนนี้ ผมก็มีแค่บ็อกเซอร์ตัวเดียวเหมือนกันนี่หว่า  เฮ้ย!!!!!!!!!!!! เหี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย





“ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!”




พลั่ก!!!!!!!!!!!!  ผมถีบไอ้พี่พีชสุดแรง  แต่มันไม่ขยับเลยสักนิด!!




“หืม……กันต์..สะกิดทำไม คนจะนอน….”กูถีบเว้ย!!!ไม่ได้สะกิด!!!!!




“มะ มะ  มะ มะ มานอนตรงนี้ได้ไง!!!!!” ผมดึงผ้าห่มมาคลุมตัวไว้ มองไอ้พี่พีชที่นอนกอดหมอนอยู่  โอ้ย…..ถ้ามึงจะนอนแล้วน่ารักแบบนี้นอนไปตลอดชีวิตเลยนะ!!!




“….ก็กันต์บอกว่าให้นอนด้วยกันนี่ครับ”แว๊กกกกกกกกกก ไม่จริง กูไม่ได้พูดแน่นอน เพราะถ้าพูดทำไมกูจะจำไม่ได้

ผมนั่งขยี้หัวตัวเองเรียกความทรงจำ  แต่..เหี้ยยยมากยิ่งนึกยิ่งปวดหัว




“จำไม่ได้เหรอ….พี่อ่อนโยนกับกันต์สุดๆเลยนะ….กันต์เองก็บอกว่า มีความสุดๆตอนที่เราสองคน……”ไอ้พี่พีชพูดไปยิ้มไป



“เราสองคน!!เราสองคนอะไร พี่ทำอะไรกูห๊า!!! เหี้ย! ไอ้คนโรคจิต ไอ้พี่เหี้ย ไอ้คนทุเรศ มึงฉวยโอกาสเปิดซิงกูเหรอ!!!”

ผมใช้มือทุบไอ้พี่พีช พี่พยามจะคว้าแขนผมไว้  โว้ยยยยยย ครั้งแรกของกู!!!....ครั้งแรกของกู ขอให้กูมีสติหน่อยสิว่ะ!!! ฮืออออ




“เฮ้ยๆ!! ใจเย็น!!!”



“เย็นเหี้ยอะไร!!! มึงทำอะไรตอนกูเมา!! มึงบอกว่ามึงพูดไม่เก่งแต่มึงทำเรื่องแบบนี้เก่งใช่ไหม ไอ้เขวี้ย!!” ผมทุบไอ้พี่พีชไม่หยุด แล้วในที่สุดไอ้เวรนี่มันก็คว้าข้อมือผมได้







“กู…….กู…….ขอโทษนะ……..แต่กูล้อเล่น!!!!”





=[]=!!!!!!

“มึงคิดได้ไงว่ากูจะทำอะไรมึง ถ้าทำจริงป่านนี้มึงตื่นมาเอวเคล็ดแล้วกันต์!!”ไอ้พี่พีชพูดแล้วผลักหัวผม…..
อายครับ…..เมื่อกี้กูโวยวายอะไรออกไป T/////T   เพราะไอ้เวรนี่แม่งพูดให้ผมคิดนี่หว่า




“แล้วนี่….ยังเวอร์จิ้นอยู่เหรอครับคนดี….”ไอ้พี่พีชจับคางผม  ผมรีบปัดออก





“อย่ามาจับ!!! ออกไปจากเตียงกูได้แล้ว!!!” ผมผลักไอ้พี่พีชออก  ไอ้พีพี่ชยิ้มขำผมไม่หยุดเลยครับ  อย่ากลั้นหัวเราะสิว่ะ หัวเราะออกมาดังๆเลย ยิ่งกลั้นกูยิ่งอาย T^T




“ลุกก็ได้ เพราะกูได้กำไรจากที่มึงอ้วกใส่รถพ่อกูแล้ว”

เฮือก!!!พอจำได้ลางๆแล้ว…ว่าปล่อยอาหารเก่าใส่บนรถไอ้พี่พีช แต่เมื่อกี้บอกว่ารถพ่อไอ้พี่พีชเหรอว่ะ=[]=!!!!


“กำไรอะไร!!!!!”




“ได้นอนแก้ผ้ากอดกับมึงทั้งคืนไง….”ไอ้พี่พีชพูดแล้วก้มลงมาหอมแก้มผม แล้วรีบเดินเข้าห้องน้ำ






“ไอ้พี่เหี้ย!!!!!!”ผมปาหมอนไปใส่แต่ไอ้พี่พีชหลบทันซะก่อน  โว้ยยยยยยย พักนี้แม่ง หอมกูบ่อยเหมือนกูเป็นแฟนเลยนะ!!





“แม่ง…….”

ผมเอามือถูแก้มข้างที่ไอ้ตัวดีหอมผม  บะ…บ้าจริง  เผลอยิ้มอีกแล้ว  ไอ้กันต์!!มึงควบคุมตัวเองหน่อยสิว่ะ!!!  ผมตบแก้มเรียกสติตัวเองเบาๆ

แล้วลุกขึ้นหาเสื้อผ้าไว้ใส่ในห้องน้ำ หลังจากที่ไอ้พี่พีชอาบน้ำเสร็จ ผมใส่เสื้อกล้ามรอให้อีกคนออกมาจากห้องน้ำ กลัวโป๊เดียวมันมองหัวนมผมอีกT^T







“อ้าว…นี่มึงใส่เสื้อแล้วเหรอ”ไอ้พี่พีชเดินนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมาจากห้องน้ำ…..หุ่นแม่ง..น่าอิจฉามาก ซิกส์แพคนั่นซื้อมาจากที่ไหนเหรอT^T




“กะ ก็ใส่แล้วน่ะสิ!!”ผมหาที่วางตาที่ใหม่ กลัวมองเพลิน เดียวมันรู้ว่าผมแอบหื่น




“เสียดายหวะ….แต่ไม่เป็นไร เมื่อคืนกูเลียนมมึงซะเพลินเลย…” ไอ้เชี่ยพีพี่ชพูดแล้วเลียปากตัวเอง แม่งพูดแล้วเสียวหัวนมขึ้นมาทันที



“ไอ้เหี้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” ผมเดินไปต่อยท้องไอ้พีพี่ชเต็มแรงแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำ  ฮือออ  นมกู!!!   ผมรีบถอดเสื้อเอาสบู่ถูนมตัวเองทันทีครับ T^T  กูจะไม่เมาแล้ว….ผมปฏิญาณกับตัวเองในห้องน้ำ 



ผมรีบอาบแล้วแต่งตัวออกมาจากห้องน้ำ ก็เห็นไอ้พี่พีชนั่งเล่นไอ้ผลาญเงินอยู่บนเตียง




“เสร็จแล้วเหรอ  โห…แต่งตัวในห้องน้ำเลยเหรอครับ”ไอ้พี่พีชมองผมแล้วทำหน้าเสียดาย หึหึ





“ก็เออสิ  ไม่เดินโทงๆออกมาให้มองหัวนมหรอก!!”




“กูไม่มองหรอก คราวนี้กูจะโดดงับแม่ง…ยั่วดีนัก” ดูไอ้เวรนี่สิครับ ใครยั่วมันว่ะ!!!!




“อย่ามาหื่นแถวนี้นะเว้ย!”





“ไม่หื่นกับมึงแล้วกูจะหื่นกับใคร….ก็กูรักมึง…มึงยิ้ม มึงเขิน มึงอาย มึงหัวเราะ มึงงอน มึงโกรธ มึงร้องไห้  กูรักทุกอย่าง..ที่เป็นมึง”




…..เหี้ย!!!มาแบบนี้ไปต่อไม่เป็นเลยกู   ผมหันหลังแล้วเดินไปหยิบหวีมาหวีผมหน้ากระจกแก้เขิน โอ้ยยย ผมหน้ากูมันปัดไปทางไหนกันว่ะ ขนาดหวีผมยังจับไม่ค่อยอยู่เลยครับ




“….เขินใช่ไหมกันต์”ไอ้พี่พีชถามครับ ผมมองหน้าไอ้พีพีชที่สะท้อนในกระจก มันกำลังยิ้มอยู่  รู้ว่ากูเขินก็อย่ายิ้มแบบนี้ให้กูได้ไหมโว้ยยย     ผมหลบสายตาก้มหน้าหวีผม หวีๆๆๆ แม่งผมกูร่วงหมดหัวแล้วมั้งเนี่ย





“เฮ้ย!!!!! ทำอะไร ปล่อยยย!!!” จู่ๆ ไอ้เชี่ยพี่พีชก็เข้ามากอดผมจากด้านหลังแล้วเอาคางเกยไหล่ผมครับ  ปล่อยสิโว้ยยยยT////T





“มึงอาบน้ำเสร็จใหม่ๆเนี่ย..หอมจัง” โฮกกกกกกกกกกกก  ขนลุกครับ มันเอาจมูกมาดมซอกคอผม






“ปล่อย!!ปล่อยกูนะไอ้พี่พีช!!!!!” ผมดิ้นครับ ยิ่งดิ้น พี่พีชยิ่งรัดผมแน่นขึ้น  มึงเป็นงูเหลือมเหรอครับT^T





“อยู่นิ่งๆสิ ขอกอดหน่อย…”ไอ้พี่พีชพูดเสียงอ่อนโยนแบบนี้…ผมเลยไม่ขัดขืน ปล่อยให้พี่เขากอด ส่วนผม ใจเต้นจนจะทะลุออกมาแล้ว T^T ถ้าตายก็เป็นเพราะไอ้บ้าคนนี้คนเดียวเลยครับ








“กันต์………มึง......ชอบพี่บ้างไหม­”



TBC.


---------------------------------------------------------------




heenimz

  • บุคคลทั่วไป
ตอนที่ 13




จู่ๆไอ้พี่พีชก็ถามขึ้นมา แล้วตัวผมก็ชาหลังจากที่ได้ยินคำถาม แถมดังข้างๆหูผมอีกต่างหาก  กูไม่ตอบได้ไหมคำถามนี้ T^T





“มะ….ไม่รู้…”




“กันต์……กันต์ครับ….พี่รักกันต์นะ….กันต์รักพี่ไหม”

เหี้ย!!จากชอบกลายเป็นรัก คำนี้แม่งตอบอยากกว่าคำถามที่แล้วอีก กูขอใช้สิทธิ์เปลี่ยนคำถามครับ




“ไม่รู้! เลิกถามได้แล้ว  ปล่อยกันต์ด้วย!”

ผมดิ้นอีกรอบ แล้วไอ้พี่พีชก็กระชับกอดของมันให้แน่นขึ้นอีก  อ๊อกกก!! กระดูกกู… ก็คนไม่อยากตอบ คนมันไม่พร้อมที่จะตอบนี่หว่าT^T




“กันต์…..มึงเคยรู้สึกดีดีกับกูบ้างไหมครับ…ช่วยตอบกูหน่อยได้ไหมครับ…”

เออะ…..ถ้าไม่ตอบเกรงว่า ไอ้ที่มันกอดผมอยู่อาจจะไม่ใช่กอดเพราะความรัก แต่อาจจะเป็นกอดเพราะโมโหที่ผมไม่ยอมตอบสักที  ยอมก็ได้วะ….


ผมพยักหน้าแทนคำตอบ  ก็คนมันเขินนี่ครับ จะให้บอกว่า อื้ม… มันก็ จั๊กจี๊ยังไงไม่รู้ T^T



“แล้ว…ชอบกูบ้างไหม..สักนิด….”

จบคำถาม     ผมก็พยักหน้าอีกรอบ…คราวนี้ผมเห็นมันยิ้ม แม่งจะพอใจอะไรนักหนา…



“แล้ว….รักไหม….รักพี่ไหม…”

…..ชอบกับรักมันต่างกันขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมแค่พยักหน้าผมยังไม่กล้าทำเลยล่ะ ทำไมรู้สึกเขินสุดๆแบบนี้วะ!!ToT แต่ผมก็หลับตาแล้วพยักหน้าอีกรอบ…




“ไม่เอา…คราวนี้ อยากได้ยินเสียง…อยากให้พูดว่า รัก…พี่พูดให้กันต์ฟังตั้งหลายทีแล้ว…ขอให้พี่ได้ฟังคำคำนั้นจากปากกันต์ได้ไหม…”

แม่ง…มันมาโหมดไหนวะเนี่ยT^T  ไม่คุ้นเลยครับ ไอ้โหมดซึ้งแบบนี้เนี่ย!! ผีตนไหนเข้าสิงไอ้เวรนี้ ออกมาไปนะโว้ยยยย







“ระ………ระ……………..ก”







“มึงพูดให้ยุงฟังเหรอ….พูดให้กูได้ยินสิ…”

ไอ้พี่พีชบอกแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆปากผม  กรี๊ดดด  แล้วกูจะพูดได้ไหมเนี่ย






“ระ…….ระ…………………..ก”


โว้ยยยยยยยยยยยยยยย คำนี้เป็นเหี้ยอะไรวะ มันออกเสียงยากหรือยังไง!!!!ทำไมพูดออกไปไม่ได้สักที T^T  อยากตบปากตัวเองมากครับ ถ้าไม่ติดที่ได้พี่พีชที่กอดรัดผมไว้ทั้งตัว




“……….กูรอฟังอยู่นะ…”





ซู้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด










“รัก…….รักครับ…..”



ผมก้มหน้าพูด  ทำไมพูดออกไปแลว จู่ๆเหมือนน้ำตาจะไหลออกมาวะ รู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูก  เหมือนอะไรที่หนักๆในตัวผมหายไป


พอผมพูดจบ ไอ้พี่พีชก็จับหน้าผมให้หันไปหาพี่เขา ….แล้วพี่เขาก็จูบผม……คราวนี้ ไอ้พี่พีชไม่ยอมปล่อยผมออกไปง่ายๆเลย…จูบผมอยู่แบบนั้น ตัวผมเอง…ดันเผลอไปจูบตอบซะได้…ให้ตายเถอะ….จูบเก่งชะมัด…..

แล้วไอ้พี่พีชก็ถอนจูบออก…..พี่เขายิ้มแล้วขยี้หัวผม


“เราเป็นแฟนกันแล้วนะ…..”ไอ้พี่พีชพูด หา=[]=­ เดียวสิ!!! ผมผละออกมาจากกอดหลวมๆของไอ้พี่พีช




“เดียวก่อนพี่  แฟนอะไร­­­”




“เอ้า กูรักมึง มึงรักกู  เราสองคนใจตรงกัน ก็เป็นแฟนกันสิวะ”




“กะ ก็จริงที่ผมบอกว่า ผมรักพี่…แต่ผมไม่ได้บอกนี่ว่าจะเป็นแฟนพี่” ไอ้พี่พีช สตั้น ครับ เงียบไปพักนึง





“ไอ้กันต์…มึงอย่ามาเล่นตลกกับคนอย่างกู”




“ตลกอะไรพี่” ผมไม่พร้อมที่จะมีแฟนเป็นผู้ชาย แถมแม่งเสือกหล่อกว่าผมอีกT^T




“ไอ้เหี้ย!!!เมื่อกี้ไหนบอกว่ารักกู เราคบกันแล้วไอ้ห่า!!!”ทั้งเหี้ย ทั้งห่า =[]=….




“แล้วไง­ ”ผมทำหน้ากวนตีนตอบไอ้พี่พีช ผมเห็นเส้นเลือดปูดขึ้นที่ขมับพี่พีช แววตาพี่แกดูโมโหมากๆ  เออะ…..




“มึงไม่อยากเป็นแฟน แต่มึงอยากข้ามไปเป็นเมียกูเลยใช่ไหม….ได้!!เดียวกูจะจัดให้มึงเองไอ้กันต์…เป็นแฟนกูดีดีไม่ชอบ..เสือกอยากเป็นเมีย…”

ไอ้พี่พีชพูดแล้วเดินเข้ามาหาผม ที่เดินถอยหลังหลบพี่เขา  เหี้ย!!!กูยังไม่พร้อมเสียตัวตอนนี้!!!




“เฮ้ย!!!!!!!!!!!!!!!”


ผมเดินสะดุด ล้มลงบนเตียงที่อยู่ด้านหลัง   ไอ้เหี้ย!! มึงล้มได้ถูกที่มากไอ้กันต์!!!!   ไอ้เชี่ยพี่พีช ถอดเสื้อแล้วปาทิ้งลงพื้น  ผมที่กำลังจะพลิกตัวหนีแต่ไอ้พี่พีชไวกว่า มันขึ้นมาคร่อมผมไว้ทั้งตัวครับ  กรี๊ดดดดดด แม่!!แม่อยู่ไหน!!!TOT ทำไมเวลานี้มันต้องเป็นเวลาทำงานของแม่ผมด้วยว่ะ!!




“ออกไปนะโว้ย!!!!!!”ผมถีบไอ้พี่พีชแต่มันไม่ขยับ อ๊ากกก ไอ้ควายยยย




“มึงตอบกูมาก อยากเป็นแฟนกูก่อน หรือมึงอยากข้ามไปเป็นเมียกู!!!!”ไอ้พี่พีชพูดเสียงดัง แต่แบบนี้ มันบังคับกันนี่หว่า!!!=[]=!!!




“ไม่เป็นเหี้ยอะไรทั้งนั้น!!!”




“อ๋อ…..มึงอยากเป็นเมียกูนี่เอง!!!” พูดจบไอ้เชี่ยพี่พีชก็ก้มลงไซร้คอผม   มันยิ่งทำให้ผมดิ้นหนักเข้าไปอีก




“ไอ้เหี้ยยพี่พีชช อย่านะโว้ยยย  อ๊ะ!! กูจั๊กจี้!!อย่า!!!” ยิ่งดิ้น ไอ้เชี่ยพี่พีชยิ่งรุนแรงขึ้นไปอีก  ยอมแล้วโว้ยยยย กูยอมแล้ววววว





“เป็น!!! เป็นแฟน!!!!! กันต์ขอเป็นแฟนพี่!!!!!!” ผมพูดเสียงดัง  พอพูดจบ ไอ้เชี่ยพี่พีชก็หยุดทันทีครับ  มันเงยหน้ามามองหน้าผม…




“ก็แค่นี้แหละ!!!!” ไอ้พี่พีชพูดจบแล้วก้มลงมาจุ๊บปากผมเบาๆ




“เหี้ย……ซาดิสม์”




“พูดไปเถอะไอ้ มาโซ  แม่งพูดด้วยดีดีไม่ชอบ  ชอบนักใช่ไหมผู้ชายซาดิสม์แบบกูเนี่ย”




“ไม่ชอบ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”ผมตะคอกใส่หน้าไอ้พี่พีช  ไอ้พี่พีชทำหน้าหงอยไปนิดนึงครับ




“….แต่..รัก…. ละ..เลิกทำหน้าหมาหงอย แล้วลุกออกไปจากตัวกันต์ได้แล้ว!!!หนัก!!! ”

ผมดันอกไอ้พี่พีชออก  ส่วนไอ้คนที่นั่งทับผมอยู่ แม่งยิ้ม ปากฉีกจะถึงหูอยู่แล้ว  บ้าเอ้ย ทำไมกูต้องพูดอะไรที่มันน่าอายแบบนั้นด้วยว่ะ T^T

ไอ้พี่พีชลุกขขึ้นจากตัวผมแล้วเดินไปหยิบเสื้อที่ตัวเองถอดทิ้งมาใส่เหมือนเดิม




“ป่ะ…ไปหาอะไรกินกัน”ไอ้พี่พีชยื่นมือมาหาผมที่นั่งอยู่บนเตียง  ผมรู้ตัวดีว่าตอนนี้ผมต้องยื่นมือไปจับมือไอ้พี่พีชสินะ ตะ แต่ทำไมมัน..มันเขินแบบนี้ฟะ!!!




“อะ…อื้ม”ผมยื่นมือไปจับมือไอ้พี่พีช  ว๊ากกกกกกกกกกกกก กะอีแค่จับมือ ทำไมมัน..ตื่นเต้นแบบนี้วะT^T
“เขินเหรอ…หืม­”ไอ้พี่พีชดึงผมให้ลุกขึ้นจากเตียง




“เออ!!! รู้แล้วก็อย่ามาทำแบบนี้บ่อยๆสิวะ!”

ผมพูดแล้วรีบเดินไปหยิบกระเป๋าตัง แล้ววิ่งลงไปชั้นล่าง ไม่นานไอ้พี่พีชก็เดินตามลงมาครับ แม่งยิ้ม ยิ้มไม่หยุดเลยนะ ทีแต่ก่อนเจอหน้ากู ก็ทำหน้ายักษ์หน้ามารใส่ กลับไปทำหน้ายักษ์แบบเดิมเถอะ ยิ้มบ่อยๆแบบนี้เกรงว่าจะทำให้หัวใจไอ้กันต์หยุดเต้นได้ …




“ยืนกุมหน้าอกทำไม มึงไม่สบายเหรอครับ­”ไอ้พี่พีชเดินลงมาเห็นตอนที่ผมกำลังสงบจิตสงบใจพอดี




“ปะ เปล่านี่ สบายดีครับ แล้วนี่เราจะไปกันยังไงวะพี่ รถพี่…ผมก็….อ้วกใส่ไปแล้ว..”ผมก้มหน้าพูดด้วยความสำนึกผิดจริงๆ




“ไม่ใช่รถกู  รถพ่อกู!!!!”




“ขอโทษคร๊าบบบบบToT”ผมพนมมือไหว้ไอ้พี่พีช




“ไม่เป็นไร แม่มึงบอกให้คนมาเอาไปล้างแล้ว เมื่อกี้กูโทรไปเดียวเขาเอารถมาส่ง แล้วออกไปหาอะไรกินกัน”




“แล้ว…มหาลัย­”




“โดดสิครับ!!!ไปเดทกัน…”

เอ่อ….ก็ไม่ได้ขัดข้อง แต่ถ้าเกิดพวกไอ้คุณไม่เห็นผมไปมหาลัย แม่งมันคงคิดว่าผมกับไอ้พี่พีช เริงรักกันทั้งคืนแน่เลยครับ….

ผมกับไอ้พี่พีชยืนรอรถอยู่หน้าบ้าน ไม่นานเขาก็เอารถมาส่ง  เอี่ยมมากๆ หวังว่าในรถคงไม่ได้มีกลิ่นที่ผมฝากไว้เมื่อคืนหรอกนะ




“ป่ะ….รถมาแล้ว” ไอ้พีพี่ชบอกแล้วเดินอ้อมไปด้านคนขับ ส่วนผมก็เข้าไปนั่งเบาะข้างคนขับอย่างเคย




“แล้ว จะไปกินที่ไหนกันครับพี่­”




“กูกินได้ทุกที่ ถ้ามีมึง…”ไอ้พี่พีชพูด  ว๊ากกก เป็นห่าอะไรวะเนี่ย!! คบกันแล้วแม่งต้องพูดจาชวนอ้วกแบบนี้แต่เช้าเลยเรอะ ดี!!!งั้นกูเลือกที่กินเอง




“งั้น ขับตามเส้นทางที่กันต์บอกแล้วกัน”




“ได้ครับว่าที่ภรรเมีย”

=[]=!!เหี้ย!!เป็นแฟนยังไม่ถึง ชั่วโมง กูก็กลายเป็นว่าที่เมียแล้วเหรอเนี่ย!   ถึงจะคิด แต่ไม่เถียงครับ= =  ผมบอกให้ไอ้พี่พีชเลี้ยวไปตามทางที่ผมบอก  จนมาถึง ร้านอาหารหรูๆร้านหนึ่ง  ซึ่ง ผมโกหกครับ ร้านส้มตำไก่ย่างนี่แหละ อยากแกล้งคนมีเงินครับ พามันมากินแบบนี้ ดูสิว่าจะกินได้ไหม เห็นทุกครั้งพาผมไปกินแต่ร้านอาหารญี่ปุ่นแพงๆ




“เฮ้ย!!!!!!” พอไอ้พี่พีชเห็นร้านที่ผมพามาก็ อ้าปากค้างไปเลยครับ




“เป็นไง ถูกใจไหมครับ”ผมหันหน้าไปหาพี่พีชแล้วยิ้มให้ -.,-






“มึงรู้ได้ไง ว่ากูชอบกินส้มตำไก่ย่าง” หะ..หา=[]=!!!!!!!





-[]-!!





“ร้านนี้นี่เอง เห็นพวกไอ้ย้งบอกว่าอร่อย แต่ยังไม่เคยพามาสักที  รู้ใจกูจริงๆเลย…มาหอมที”

ไอ้พี่พีชดึงผมเข้าไปหอมแก้ม  เหี้ย…นี่มันอยู่นอกแผนกูนะ T^T หน้าหล่อๆอย่างไอ้พี่เวรเนี่ยนะชอบกินส้มตำไก่ย่าง  ผมหันไปมองหน้าไอ้พีพี่ชดีดีอีกรอบ …..หน้ามันไม่ได้เหมาะกันการกินเลยจริงๆนะT^T




“โว้ย!! เอะอะก็หอมก็จูบ!! เป็นอะไรมากไหมว่ะเนี่ย!”ผมดันตัวออกมาเพราะไอ้พี่พีชเริ่มเลื้อยปากของมันมาที่ปากผม




“ก็ เป็นแฟนกันแล้ว กูเลยหอมเลยจูบมึงได้โดยที่ไม่รู้สึกว่ากำลังฝืนใจมึงอยู่นี่หว่า หรือกูกำลังฝืนใจมึงอยู่­”




“กะ….ก็ไม่ได้ฝืน แต่ไม่ชอบเว้ย! มันประเจิดประเจ้อ!!” หรืออีกนัยนึงคือกูเขินT////T




“มึงไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก รถพ่อกูติดฟิล์มดำ มืดดดดดดด สนิท^^”

พูดจบรถไอ้พีพี่ชก็จอดนิ่งในลานจอดรถ แล้วมันก็ขยับหน้ามันเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ  =[]=!!!กูไม่พร้อมจะเสียตัวในร้านส้มตำ

  ผมเลยรีบเปิดประตูวิ่งเข้าไปในร้านทันทีครับ ว๊ากกกกก ทำไมไอ้บ้านั่นจู่ๆถึงหื่นขึ้นมาแบบนี้ว่ะ 




“มากี่คนคะ” พนักงานเป็นป้าคนนึงเดินมาถามผมที่ยืนอยู่ในร้านกำลังมองหาที่นั่ง ช่วงเที่ยงแบบนี้คนที่ร้านนี้จะเยอะมากครับ




“2 คนครับ”




“งั้นนั่งโต๊ะนี้นะหนู”

ป้าบอกแล้วเดินพาผมไปที่โต๊ะครับ  ไม่นาน ไอ้พีพี่ชก็เดินตามเข้ามา แล้วสายตาผู้หญิงที่กำลังนั่งจกข้าวเหนียวก็พุ่งไปที่ไอ้พี่พีชแทบทุกสายตา  ไอ้พี่พีชเดินหล่อมา แถมใส่แว่นดำด้วย ฮึ้ยยย มึงงง มึงจะหล่อไปไหน!!!

ผมทำเป็นมองไม่เห็น ไม่สนใจ ข้อหาทำตัวน่าหมั่นใส้ครับ  ผมก็นั่งเลือกเมนูไปเรื่อย ซี๊ดดด ปูปลาร้า  แค่เห็นชื่อก็น้ำลายไหลแล้วครับ



“โอ้ย!!!”




“ทำไมถึงไม่บอกว่านั่งอยู่ตรงไหน ปล่อยให้กูยืนหาตั้งนาน” ไอ้พี่พีชตบหัวผม  นี่เป็นวิธีแสดงความรักของคนที่เป็นแฟนกันเหรอวะ!!   ไอ้พีพี่ชยืนมองผมแปปนึงก็เดินอ้อมไปนั่งฝั่งตรงข้ามผม




“เอา ส้มตำปูปลาร้า ไก่ย่างตัวนึง ตำไทย ตำซั่ว อืม….ปลาเผาด้วยครับ  ปูปลาร้าขอเผ็ดๆเลยนะครับ อ้อ  เอา อ่อมไก่มาด้วยนะครับ”

ไอ้พี่พีชถอดแว่นตาแล้วสั่งอาหาร  นี่….มันไม่ต้องดูเมนูก็สั่งได้แบบคล่องแคล่วมากเลยครับ  ป้าที่ยืนจดเมนู ก็จดแทบไม่ทัน




“สั่งอะไรมาเยอะแยะว่ะพี่”




“ก็กูหิว แล้วนี่มึงไม่สั่งอะไรเหรอ­”หึ…แม่งสั่งไปเยอะขนาดนั้น กูก็ไม่อยากจะสั่งอะไรแล้วล่ะ= =




“เอ่อ ข้าวสวยครับ ผมเอาข้าวสวยจานนึง  พี่พีชเอาไหม”




“ผมเอาข้าวเหนียว”




=[]=!!!!!!!





ป้าคนนั้นยิ้มแล้วทวนรายการอาหารที่พวกผมสั่ง ก่อนจะเดินออกจากโต๊ะผมไป


“มองกูทำไมกันต์­”




“เปล่า…ไม่คิดว่าจะกินแบบนี้เป็นด้วย”ผมพูดแล้วรินใส่แก้วให้ไอ้พี่พีชแล้วก็ตัวเอง




“เป็นสิว่ะ กูกินมาตั้งแต่เด็ก กูเกิดที่ขอนแก่น อยู่ที่นั่นจนอายุ 10 ปี ก็ย้ายมาเชียงใหม่”

ผมจดบันทึกข้อมูลของไอ้พี่พีชลงในความจำสมองทันทีครับ เอ….อยู่จน 10 ปี แสดงว่า…




“งั้นพี่ก็พูดภาษาอีสานได้สิ ใช่ม่ะ!!!”




“พูดได้ ทำไม ­ มึงมีปัญหาอะไร”




“อยากฟังพี่พีชสุดหล่อพูดภาษาอีสานน่ะครับ”ฮ่ะๆ นึกภาพไอ้หล่อนี่พูดภาษาอีสานครับ




“กูไม่พูด เดียวมึงล้อกู” กรี๊ดดด ปฏิเสธอย่างเย็นชามากๆ T^T  แต่ไอ้กันต์ไม่ยอมแพ้ครับ




“นะ…นะ……”   ผมทำตาโต้อ้อนไอ้คนตรงหน้า  อาจจะได้ผลครับ มันมองผมใหญ่เลย แล้วค่อยๆยื่นหน้าเข้ามาหาผม




“มึงลองทำแบบนี้ตอนอยู่ที่บ้านสิ….มึงได้เสียตัวให้กูแน่..”ไอ้พี่พีชพูดแล้ว ดีดหน้าผากผม เหี้ย! ดีดมาเต็มแรงเลย เจ็บนะโว้ย




“เป็นแฟนนะเว้ย..แม่งอ่อนโยนหน่อยก็ไม่ได้” ผมพูดเสียงเบาเพราะกลัวคนอื่นได้ยินเข้าครับ




“อะไรของมึง เรียกร้องสิทธิ์ของแฟนเหรอ…น่ารักหวะ” ไอ้พี่พีชพูดเสียงเบาแต่ได้ยินกันสองสามโต๊ะ ไอ้เหี้ย!!!!! ผมได้ยินเสียงคนสำลักส้มตำดังหลังจากที่ไอ้พี่พีชพูดจบ




“กะ  ก็แฟนของกันต์เขาเรียกร้อง! มะ ไม่รู้จะทำยังไง!!!”ผมตั้งใจพูดเสียงดังแก้ต่างให้ตัวเอง ประนึงว่าตอนนี้กำลังปรึกษาเรื่องแฟนกับไอ้เวรนี่อยู่




“พูดเหี้ยอะไรดูรอบข้างบ้างสิวะ! อายนะเว้ย”

ผมยื่นหน้าเข้าไปกระซิบบอกไอ้พี่พีช  พอผมพูดจบ ส้มตำและอาหารทุกอย่างก็ถูกวางเรียงรายบนโต๊ะ  ผมร่าเริงทันทีที่อาหารมาถึง  แต่ไอ้คนที่นั่งตรงข้าม …..กินข้าวไปทำหน้าเป็ดป่วยไป…เป็นห่าอะไรอีกว่ะ ช่างเถอะ ตอนนี้กินก่อน ไอ้พี่พีชคงตั้งใจกินเกินไป 


เพราะหิว ผมเลยกินเอาๆ แต่การกินอาหารบนโต๊ะของผม มันช่าง…..เงียบเหลือเกิน= =;;; ผมเหลือบมองไอ้หล่อตรงข้ามผม มันก็จกข้าวเหนียวจิ้มปลาร้าใส่ปาก ใช้นิ้วจกส้มตำใส่ปาก

……ขัดกับหน้ามันมาก แต่มันก็ยังไม่พูดอะไร ทั้งๆที่รู้ว่าผมแอบมองอยู่   จนกินเสร็จ ผมเดินไปรอที่รถ ส่วนไอ้พี่พีชเป็นคนจ่ายครับ  พอไอ้พี่พีชเดินมาถึงมันก็กดปลด็อคประตูแล้วเดินเข้าไปนั่งในรถ  ผมเลยรีบเปิดประตูตามเข้าไป กะว่าจะถามว่าหมดไปเท่าไหร่สักหน่อย จะรีบไปไหนวะ




“เท่าไหร่วะพี่” ผมหันไปถามไอ้พี่พีชในขณะที่ผมกำลังคาดเข็มขัด




“ 385 ”

ไอ้พี่พีชตอบสั้น  สั้นมากๆ แถมตอบห้วนสุดๆอีกต่างหาก  ด้วยสัญชาตญาน ผมก็รู้ได้ทันทีว่า กำลังโกรธอยู่สินะ แล้วโกรธเหี้ยอะไรว่ะโว้ย  ผมเลยเงียบ แล้วไอ้พี่พีชก็ถอยรถออกจากร้านไป  รถขับไปเรื่อยๆ และไร้ซึ่งบทสนทนาระหว่างเราสองคน….กูคบกันยังไม่ทันข้ามวัน ก็โดนโกรธแล้วหรือนี่….




“โกรธ…โกรธอะไรเหรอ” ผมหันไปถามทำลายความเงียบ



“หึ……” หึพ่อมึงสิไอ้พี่พีช กูถามให้มึงตอบ ไม่ได้ให้มา  หึ! สั้นๆแบบนี้=[]=!!!




“บอกมาดิ ไม่บอกจะรู้เหรอ”




“มึงอายที่ต้องคบกับกู…ใช่ไหม”ไอ้พี่พีชหันหน้ามาพูดกับผม  เออะ….คิดมากอะไรกันว่ะ




“ไม่ได้อาย”




“แต่มึงบอกว่ามึงอาย ”




“อย่าคิดมากสิพี่”




“ไม่คิดได้ไงวะ….กูจริงจัง…กูตั้งใจจะอยู่กับมึงไปชั่วชีวิต ถ้าจะให้คบมึงแบบหลบๆซ่อนๆเพราะกลัวคนอื่นรู้ กู….กูทรมาณ มึงอาจไม่รู้…ตั้งแต่กูรู้ตัวว่ากูรักมึง กูก็ทรมาณมาตลอด กูไม่รู้ว่ามึงจะรักกูเหมือนที่กูรักมึงไหม กูไม่รู้ว่าทำไมตัวกูถึงรักผู้ชายอย่างมึงได้ ทั้งๆที่กูก็คบกับผู้หญิงมาทั้งชีวิตของกู ”

อุ้ย..ความเขินเข้าครอบงำ  ผมเป็นใบ้ทันที  พอไอ้พี่พีชพูดจบ พี่แกก็เงียบไปเลยครับ


“ผะ…ผมเอง…ก็ไม่รู้ว่า..หลงรักผู้ชายเหี้ย…เอ่อ คนแบบพี่ไปตั้งแต่เมื่อไหร่” ผมเลยพูดทำลายความเงียบอีกครั้ง




“ถามจริงๆนะกันต์…..มึงชอบกูจริงๆเหรอ คงไม่ใช่เพราะกูบังคับให้มึงพูด มึงเลยพูดใช่ไหม­”


โธ่…..แม่งทำไมเข้าใจอะไรยากแบบนี้ว่ะ…….




“จอด!!!!!!!!” ผมพูดเสียงดัง  ไอ้พี่พีช งงๆ แต่ก็จอดรถให้ผม





“บอกให้กูจอดทำมะ………” ไอ้พี่พีชยังพูดไม่ทันจบ ผมก็กระชากคอเสื้อไอ้พี่พีชเข้ามาจูบแรงๆทีนึง แล้วรีบปล่อย




“ถะ ถ้าคำพูดของกันต์…ทำให้พี่ไม่เข้าใจล่ะก็…จะ จูบนั่นก็คงจะทำให้รู้บ้างนะ..วะ..ว่าที่พูดว่ารักน่ะ..มะ…ไม่ได้เป็นเพราะถูกบังคับ!! ”

ผมมองออกไปนอกหน้าต่างรถ  กรี๊ดดด กูทำลงไปแล้ว กูเป็นฝ่ายดึงมันเข้ามาจูบ  ถะ  ถะ  ถะทำไงดีล่ะว่ะ  ทำไมมันเงียบแบบนี้ล่ะ……ผมค่อยๆหันกลับไปมองไอ้พี่พีช มันกำลังยิ้มกะลิ้มละเหลี่ยอยู่ครับ



“เป็นเด็กเป็นเล็ก!!…หัดรุกใส่ผู้ชายเหรอหะมึงน่ะ!”

ไอ้พี่พีชพูดไปยิ้มไป แล้วมือหนาๆของพี่เขาก็ยื่นมาขยี้หัวแดงๆของผม ดูท่าจะเข้าใจแล้วสินะ…แต่แม่งทำให้กูเปลืองเนื้อตัวเกินไปไหม กูก็ไม่ได้อยากจะจูบง้อคืนดีทุกครั้งหรอกนะT^T



“ถ้าจะรุก ก็รุกใส่มึงคนเดียวนั่นแหละ!”ผมพูดหยาบแก้เขินแล้วปัดมือไอ้พี่พีชออก  แต่มันก็ยังยิ้มไม่หยุดอยู่นั่นแหละ กูเขิน!!อย่ายิ้มสิวะ!!!!


กว่าไอ้พี่พีชจะเคลื่อนรถออกไปได้ แม่งหอมแก้มผมจนจะช้ำอยู่แล้ว….แล้วคบกันวันแรก…นี่ผมกับมัน หอมแก้มจูบปากกันไปกี่ครั้งครับเนี่ยT_T


TBC.
------------------------------------



ออฟไลน์ Ju

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 556
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-2
กันต์ซึนมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

โวยวายทั้งเรื่อง ไม่ไหวๆ  :a6:

ออฟไลน์ TONG

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2585
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-4
หวานซะ ขนาดนี้ น้องกันต์คงหนีไม่รอดแน่ๆ

ออฟไลน์ patchylove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1597
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +134/-4
 :-[  น่ารักจังเลย

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด