Re: **เมื่อความกลัวมาเยือน * ตอนพิเศษ สอง กด ภูมิ จบแล้วจร้า 15/12/54 p.14
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

โพลล์

......คิดว่าใครโดนกด เอ่ย!

ภูมิ  กด  สอง
33 (43.4%)
สอง กด  ภูมิ
18 (23.7%)
ต่างคนต่างกด  ตามวาระและโอกาส......
25 (32.9%)

จำนวนผู้โหวตทั้งหมด: 59

ผู้เขียน หัวข้อ: Re: **เมื่อความกลัวมาเยือน * ตอนพิเศษ สอง กด ภูมิ จบแล้วจร้า 15/12/54 p.14  (อ่าน 107380 ครั้ง)

flawless

  • บุคคลทั่วไป
เพิ่งตามมาอ่านครับ ขอบอกว่าสงสารสองมากมายอ่ะ
คือเค้ารู้สำนึกแล้ว ด้วยความที่ปากแข็งและถือศักดิ์ศรี
จิงจังเลยต้องยอมปากร้าย เหมือนร้ายๆ แต่เปลือกนอก
โธ่...เจ้าภูมิก็ช่างร้ายนัก แต่คนอ่านแอบชอบ...ขา SM อยู่แว้ว
ทนเจ็บหน่อยนะคุณสอง ไม่มีใครรักใครเห็นใจก็ช่าง เราแอบ
เป็นห่วงอยู่เงียบๆ เอง อิๆ
ถึงเจ้าภูมิ อย่าได้เบาความโหดลงล่ะ ฉันแอบเชียร์นายอยู่เช่นกัน

ออฟไลน์ momo9476

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-2
ยังน้อยไปสำหรับสองนะ คนที่แย่งทุกอย่างของคนอื่นมา ต้องโดนมากกว่านี้
แต่พี่ภูมิควรแย่งทุกอย่างคืนมาด้วยความสามารถมากกว่า

poisongirl

  • บุคคลทั่วไป
ตอนแรกก็หมั่นไส้ 2 แต่อ่านไปอ่านมา สงสารอ่ะ 
:monkeysad:


JipPy

  • บุคคลทั่วไป
ต่างคนก็ต่างมีเหตุมีผล

เรื่องนี้ต่างกันแค่ สลับบทที่เล่นจากผู้ถูกกระทำกลายเป็นผู้กระทำ

เกิดขึ้นในวัยเด็ก มาสู่การแก้แค้นในวันรุ่น

แต่ก็เริ่มจากความแค้นด้วยกันทั้งคู่ เศร้าเลย


 :z13: :z13:

modYlove

  • บุคคลทั่วไป
ตอน 6



ผมภูมิครับ................พวกคุณอาจจะสงสัยว่าทำไมถึงไม่มีบทของผมเลย

นั้นก็เพราะว่า  ถ้าผมพูดเรื่องต่างๆ ในอดีตให้ฟัง.....ก็มีแต่เรื่องแย่ๆ ของครอบครัวไอสอง



แต่ผมเพิ่งเริ่มจะสังเกตความเปลี่ยนแปลงของไอสองได้ไม่นานนี่เอง

ตั้งแต่มันเอ็นติดมหาลัยที่เดียวกับผม

ผมไม่เคยคิดว่าคนไม่มีสมองอย่างมันจะเอ็นติดคณะแพทย์ได้เลย

เพราะชีวิตมันโง่เหมือนพี่มันนั้นแหละ  วันๆ เอาแต่แกล้งคน ยิ่งคนที่ไม่มีทางสู้ด้วยแล้ว

เมื่อก่อนผมก็ทะเลาะกับสองคนพี่สองที่เป็นประจำ  แต่ผมสุดท้ายมีผมคนเดียวที่โดนแม่พวกมันตี

ผมโดนตีมาก จนบางครั้งแม่  และนมต้องคอยรับความเจ็บปวดแทนผม

และนั้นผมให้ผมสัญญากับตัวเองว่า  เมื่อผมโตผมจะเอาคืนทั้งต้นทั้งดอก

ไม่เว้นแม้แต่พ่อ.....ที่ไม่เคยสนใจใยดีแม่.....สำหรับตัวผม ผมคิดว่าพ่อต้องบ้าไปแล้วแน่ๆๆ

ที่ให้ลูกต้องเองโดนตี....และให้ลูกเมียน้อยคอยข่มผมอยู่ตลอดเวลา...



พอผมโดนตีนานเข้า......และแม่กับนมก็ต้องมาคอยรับแทน   ทำให้ผมเริ่มที่จะไม่ต่อสู้หรือทะเลาะกับสองพี่น้องนั้นอีก

แต่ยิ่งผมเงียบ หรืออยู่เฉยๆ  พวกมันก็แกล้งผม จนบางครั้งถึงกับเลือดตกยางออก...เลยก็มี

ยิ่งยัยพี่สาวตัวดีของไอสองด้วยแล้ว....มันเหมือนเป็นโรคประสาทชอบใช้ความรุนแรง.....

คนใช้ในบ้านทั้งหญิง ผู้ชายโดนกันเป็นแถว



แต่เมื่อพวกเราโตกันมากขึ้น  และร่างกายผมที่ดูเหมือนจะสูงใหญ่ขึ้นตามอายุ   ทำให้พวกมันหยุดที่จะรังแกผม

แต่จะไปลงกับคนในบ้านแทน.....ผมเกียจพวกมันที่ทำให้แม่   นม  และผมเจ็บ

มากกว่าที่ต้องมาอยู่เรือนเล็กนี่........ทุกครั้งที่ผมเห็นนมกลับมาเรือนเล็ก...ด้วยรอยที่แสดงให้เห็นถึงความทารุณ

ผมอยากจะกระชากสองพี่น้องนั้น....ลงจากบังลังก์จอมปลอมนั้นจริงๆ.....แต่อีกไม่นานผมก็จะได้เริ่มแผนการแก้แค้นแล้ว...

พ่อเคยเรียกผมเข้าไปหาตอนที่ไม่สบาย..........เหมือนเขาจะพยายามขอโทษที่ทำกับผมไว้.......

และสิ่งที่ผมรู้คือท่านยกมรดกซึ่งมีมากกว่าครึ่ง....เป็นมรดกให้กับผม.....และส่วนที่เหลือเป็นของครอบครัวไอสองมัน

ผมเพียงแค่รอให้ถึงวันนั้น......พินัยกรรมจะถูกเปิดในวันครบรอบ อายุ 20 ปีของผม....  และอีกไม่นาน...บ้านที่มันอยู่ก็จะกลายมา
เป็นของผมโดยถูกต้องตามกฎหมาย...นี้เป็นความลับระหว่างพ่อ และ ผม  ซึ่งมีทนายความอีกคนที่รู้เท่านั้น

และอีกไม่กี่เดือนเท่านั้นของทุกอย่างที่มันแย้งไปก็จะถูกโอนมาเป็นของผม

ผมรู้ว่าแม่มันติดหนี้การพนันไว้เยอะมาก.....แต่ไม่สามารถเอาเงินของพ่อออกมาใช้หนี้ได้ 

เนื่องจากยังมีทนายความที่คอยดูแลเรื่องเงินในครอบครัวของผมอยู่..ซึ่งต้องขอบคุณทนายความที่ยังรักพวกผมอยู่

ไม่ไปเข้าพวกกับนังแม่มดใจร้ายนั้น......



+++++++++++++++



“พี่หนึ่ง......แม่.......” ผมเรียกพวกเขาเมื่อเห็นว่านั่งกินกาแฟอยู่ที่โต๊ะอาหาร

“แม่จ้างคนใช้ใหม่หรอ....ทำไมหละครับ...” ผมถามแม่ที่ยังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่

“ก็บ้านหลังนี้มันใหญ่  แล้วคนใช้ที่นี้ก็เริ่มไม่มีแรงทำอะไรกันแล้ว..ฉันเลยตั้งใจจะไล่ออกแล้วเอาคนใหม่มาแทน..” เสียงแม่ที่พูด
อย่างนิ่งๆ  ทำให้น้อยซึ่งคอยยืนรับใช้อยู่ทำสีหน้าตกใจ...เมื่อแม่เอ่ยถึงพวกเขา

“ใช่...สอง....แกก็เห็นนี้ว่าพวกนี้มันหมดประโยชน์แล้ว...เอาคนใหม่ที่มีแรงเยอะว่ามาทำก็ดีออก...” เสียงพี่หนึ่งเสริม ซึ้งมักจะ
เป็นแบบนี้เสมอ เพื่อตามใจแม่

“แต่...ถ้าไล่พวกเขาออกจะไปอยู่กันละครับ....ไม่สงสารบ้างหรือไง...”

“ไม่อ่ะ...” นั้นคือเสียงพี่หนึ่งคนเดียวเลย

“แม่ ถ้าพ่อรู้พ่อต้องไม่ยอมแน่ๆ  คนพวกนี้อยู่กับเรามาตั้งนาน...และไว้ใจได้...พวกเขารองรับมือพี่หนึ่งได้ด้วยนะ..”  นั้นเป็นความ
คิดของผมจริงๆ....แม้จะไม่ใช้ประโยชน์ที่พวกเขาจะได้ก็ตาม

“ทำไมเดี๋ยวนี้นิสัยแกถึงเปลี่ยนไปจังสอง.....แกนี้กำลังคิดอะไรอยู่นะ..” เสียงพี่หนึ่ง  ที่ทำให้เราเริ่มที่จะเถียงกัน

“ผมก็เหมือนเดิมทุกอย่าง....ไม่เหมือนพี่หรอ...นับวันยิ่งบ้า...”

“แก....แกจะหาเรื่องฉันแต่เช้าเลยนะ...”

“เปล่า....ผมแค่พูดความจริง.....”

“แหม....เห็นแกเข้าวัดหน่อย..ทำมาเป็นสั่งสอน...”

“ผมเข้าวัดก็ยังดีกว่าพี่นั้นแหละ....เลิกเหอะนิสัยเสียแบบนี้นะ...”

“แกว่าฉันหรอไอสอง...ฉันพี่แกนะ........”

“พวกแกสองคนจะทะเลาะกันอีกนานไหม........ถ้ายังไม่เลิก...ฉันจะจับพวกแกสองคนมัดมือมัดเท้า ให้อยู่ด้วยกันเลยวันนี้

เป็นพี่น้องกันแต่ชอบทะเลาะกันนัก......”



สีหน้าไม่ยอมของผมกับพี่หนึ่ง เราส่งสายตาหากันอย่างดุเดือด  แต่ไม่มีเสียงทะเลาะกันอีก  เพราะแม่สั่งว่าจะทำอะไร

ถ้าเรายังไม่หยุดทะเลาะกัน



+++++++++++

ผมออกมาเดินเล่นนอกบ้าน ซึ่งเป็นสวนไว้สำหรับพักผ่อน  กลางสวนมีเรือนไม้หลังใหญ่ไว้สำหรับนั่งพัก....

หรือเพื่อชมบรรยากาศโดยรอบสวน

“ไงมึง...เห็นว่ารับคนงานเพิ่มหรอ....” เสียงไอภูมิสอดเสียดขึ้นมา

“เออ.....”  ผมตอบไป

“จะรับพวกเขามารองมือรองตีนพวกมึงหรือไง...”

มันเป็นคำพูดที่เจ็บแสบมาก......แต่คำพูดที่มันพูดถูกทุกอย่าง....

“ไม่ดีหรือไง...พอมีคนใหม่มา....น้อย นมและคนอื่นๆ จะได้ไม่ต้องโดนไง..”

“พวกมือนี่ชัง...ชอบสร้างเวรสร้างกรรมกันจังนะ........”

ผมเลิกที่จะเถียงแล้วเดินเข้าบ้านแทน...ซึ่งนั้นทำให้มันจะไม่ต้องตามมาราวีผมในวันนี้ได้

ผมเดินเข้าบ้านพร้อมกับเห็นแฟนพี่หนึ่ง ซึ่งขับรถมาจอดหน้าบ้าน.....พี่หนึ่งไม่เคยพาแฟนเข้าบ้านเลยซักครั้ง

มีแต่จะออกไปหาเอง....ซึ่งเป็นเรื่องแปลกที่วันนี้มีแขกของพี่หนึ่งมาที่บ้าน



หน้าตาของแฟนพี่หนึ่งเป็นที่รู้จักของวัยรุ่น ซึ่งผมก็เคยเห็นเขาลงปกนิตยสารเช่นกัน

“hi..........ที่รัก...วันนี้ลมอะไรพัดคุณมาหาฉันได้เนี้ย..”  เสียงหยอกเย้าที่พี่หนึ่งพูดคุยกับแฟน

ผมพยายามหลบหลีกให้พวกเขาได้คุยกัน    ผมเดินขึ้นบันได เพื่อเข้าตัวบ้าน

“สอง....มานี้สิ....”  แต่ก็ไม่วายที่พี่หนึ่งจะเห็น  เธอกวักมือเรียกผม

“สองนี่คุณ ภพ...”

“คุณภพ นี่น้องชายหนึ่งอีกค่ะ  ชื่อสอง..”   ผมยิ้มให้เล็กน้อยเพื่อเป็นการทักทาย....ก่อนที่จะขอตัว..พวกเขาขึ้นบ้าน

“น้อย..เรียกนมให้หน่อย...” ผมสั่งน้อยก่อนที่จะขึ้นไปบนห้อง



ก๊อกๆๆ  เสียงเคาะประตู  “นมมานั่งนี้ก่อน....”  ผมยืนขึ้นจะเรียนนมเข้ามาให้ห้อง

“คุณหนูมีอะไรหรือเปล่าค่ะ.....”

“เปล่า...ไม่มีอะไรมากหรอ...พอดีเมื่อวันก่อนแวะซื้อของเยี่ยม  มาให้น้าเพ็ญนะ....แต่ยังไม่ทันได้ให้เลย...”  ผมยื่นถุงกระดาษ
ส่งให้นม   

“ผ้าลายสวยจังค่ะคุณสอง...”    “ถ้านมชอบเดี๋ยวว่างๆ ผมซื้อมาให้.....”  ผมตอบกลับไป

“นม  น้าเพ็ญเย็บผ้าเป็นไหม...ผมซื้อมาก็ไม่รู้หรอกว่าน้าเขาเย็บเป็นหรือเปล่า แต่เห็นสวยดีเหมาะกับน้าเพ็ญนะ..”

ผมคุยกับนมนาน จนลืมไปแล้วว่าเวลาเท่าไหร่.......ผมชอบที่จะนั่งคุยกันนม



กรี๊ดดดดดดดดดดด  เสียงผู้หญิงร้อง ที่ผ่านเข้ามาทางหน้าตาห้องผม  ทำให้ผมต้องวิ่งไปที่หน้าต่างพร้อมกับนม

ที่นั่งอยู่ด้วยกัน...........สิ่งที่ผมเห็นคือ พี่หนึ่ง   คุณภพ  และภูมิ.......... มันเกิดอะไรขึ้น



ผมกับนมวิ่งลงไปที่เกิดเหตุ  เมื่อผมวิ่งไปถึงก็เห็น คุณภพกับภูมิต่อยกันแล้ว......

“หยุด.........” เสียงตะโกนของผมไม่ได้ทำให้ทั้งสองหยุดเลย....

“นมไปเอาน้ำมาเร็ว..” ผมสั่งให้นมวิ่งไปเอาน้ำมา

ก่อนที่ผมจะสาดไปยังชายทั้งสองที่ต้องกำลังเมามันในการใช้กำลัง......

เมื่อน้ำถูกสาดไปยังคนทั้ง 2 ทั้งทำให้เขาผละออกจากกัน  และนั้นทำให้พี่หนึ่งเดินอาดๆๆ เข้าไปตบภูมิ

ซึ่งยืนหอบหายใจอยู่....  “แกทำอย่างนี้ได้ไง...”   



แต่ตอนนี้ภูมิก็ไม่เหมือนเมื่อก่อนเช่นกัน....  เขาตบพี่หนึ่งกลับซึ่งแรงกว่าด้วยซ้ำ.......... เพี้ยะ........

และนั้นทำให้ผมเดินเข้าไป พร้อมกับตบลงไปที่หน้าภูมิอีกเช่นกัน.....

“นายทำผู้หญิงได้ไง...นายมันยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า...”  ผมยืนสงบนิ่งอยู่ต่อหน้าภูมิที่ถลึงตามองผม

ในใจผมก็คิดว่าคงโดนตบกลับเหมือนพี่หนึ่งเช่นกัน...   แต่ไม่มีเหตุการณ์อย่างว่าเกิดขึ้น

“นมพา....ภูมิกลับบ้านไป........”  ผมสั่งนมที่ยังยืนอยู่ใกล้...



“พี่หนึ่งเกิดอะไรขึ้น...” ผมหันหน้าไปปะทะกับพี่หนึ่งซึ่งยืนกุมมืออยู่ที่แก้ม พร้อมกับประคองคุณภพด้วยเช่นเดียวกัน

“สอง...มันหาเรื่องพวกพี่ก่อน...” พี่หนึ่งแย้ง....

“คุณภพ  คุณอยากทำให้หน้าตัวเองเสียโฉมหรือไง ถึงไปต่อยกันนะ..”

เมื่อพี่หนึ่งไม่ยอมพูด ผมเลยต้องลองถามคุณภพเอา

“เปล่า...พวกเราเดินเล่นที่สวนกันอยู่ดีๆ  พอดีหนึ่งเขาเรียกใช้ไอหมอนั่น แต่มันไม่ยอมทำ แถมยังด่าพี่หนึ่งของคุณด้วย

ผมซึ่งเป็นผู้ชายคงไม่ยอมให้ใครมาว่าแฟนตัวเองหรอก แล้วเราก็เป็นอย่างที่คุณเห็น.....”



หลังจากที่ผมฟังความเรียบร้อยแล้ว  ผมจึงผยุงคุณภพที่สะบักสะบอมขึ้นบ้านใหญ่...และหาเสื้อผ้าเปลี่ยนให้....

ก่อนที่ผมจะขอให้คุณภพกลับไปก่อน..........

“พี่หนึ่งเล่ามา  พี่ไปว่าอะไรภูมิ.......”  นิสัยของพี่หนึ่งต้องเป็นคงเริ่มก่อนอยู่แล้ว...

“แกจะอะไรนักหนา...แกเห็นไหมมันตบฉันเนี้ยะ..”  พี่หนึ่งใช้มือชี้มาที่ใบหน้าของตัวเองที่แดงกำเพราะฝีมือภูมิ

“เดี๋ยวนี้มันกล้านัก....อย่างนี้ต้องจ้างคนรุมมัน..มั่งแหละอวดดีนัก....”  คำอุทานของพี่หนึ่งทำให้ผมรู้สึกไม่ดี

“พี่อย่าทำเลย...เลิกเหอะๆ ความคิดแบบนี้...”   ก่อนที่จะเดินขึ้นห้องไป



แล้วผมจะแก้ยังไงดีเนี้ย  หรือปล่อยเลยตามเลยดี........ปัญหาของผมคือไม่รู้ว่าพี่หนึ่งคิดจริงๆ หรือว่าพูดเพราะโมโห

คืนนั้นผมเลยต้องปิดประตู  ล็อคกลอน เพราะในใจก็กลัวอยู่ว่ามันจะมาแก้แค้นที่ผมทำกับมันไว้



++++++++++++

ช่วงปิดเทอมนี้เป็นอะไรที่วุ่นวายมากสำหรับที่บ้านผม  เพราะพี่หนึ่งอยู่บ้านบ่อยขึ้น 

ทำให้เธอมักมีอารมณ์กับคนใช้ที่เข้ามาใหม่....แม้พวกเขาจะเป็นคนไร้สัญชาติก็ตาม.....ก็เขาก็เป็นมนุษย์เช่นกัน

ผมจะคอยสังเกต ......ถ้าไม่รุนแรงนักผมก็จะบ่อยไป   แม้ว่าพวกเธอต้องเจ็บตัวกันบ้างก็ตาม



วันนี้ผมตั้งใจจะไปร้านหนังสือ......เพื่อหาซื้อหนังสือที่ต้องการมาอ่านฆ่าเวลาในช่วงปิดเทอม

ผมนัดอุ้มเอาไว้....เรานัดเจอกันที่ร้านก่อนที่จะแวะหาอะไรกิน

วันนี้ผมถือว่าได้พักผ่อนจริงๆ  เพราะว่าหลังจากที่เราทำธุระเสร็จ

อุ้มชวนผมเป็นบ้านเด็กพิการ.......ซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก...

ผมอยากจะเรียกเธอว่าแม่พระจริงๆ  เพราะนิสัยของเธอทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองดีขึ้น...ด้วยเช่นกัน

ความรู้สึกผมเหมือนว่า....อุ้มมีแรงดึงดูดให้ผมทำในสิ่งที่เธอเรียกร้อง  และผมก็อยากทำตามใจเธอเหมือนกัน

เราไปบ้านเด็กก็ช่วงบ่ายๆ แล้ว  ผมเห็นเด็กมากมายที่ไม่มีพ่อแม่ และบกพร่องอยู่ในสังคมนี้จริง

จะถือว่าผมโชคดีก็ได้ที่ไม่ได้เกิดมาพิการ....แถมยังได้อะไรที่ไม่สมควรได้อีกมากมายด้วย

“สอง....เป็นไงบ้าง  ชอบไหม...”  เธอพูดพร้อมกับยิ้มมาที่ผม

ผมเพียงพยักหน้าตอบกลับไปเท่านั้น  ก่อนที่พวกเราจะมอบเงินเล็กน้อยให้กับเจ้าหน้าที่เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายต่างๆ  สำหรับเด็ก
เหล่านั้น

พวกเราแยกย้ายกันหลังจากที่ออกจากบ้านเด็กเหล่านั้นแล้ว



+++++++++++++++



ผมขับรถกลับเข้ามาซึ่งเห็นว่าภูมิรออยู่หน้าปากซอย 

ผมจำเป็นต้องจอดรถ.......เพราะโทรศัพท์ที่มีข้อความถึงผมบอกว่าจะรออยู่.......

“นายมีอะไรว่ามาภูมิ....”  ผมลงจากรถเพื่อเดินไปหา  ใช่ว่าผมไม่กลัว  แต่ผมต้องยอมรับว่า

ถ้าไม่เคลีย์ปัญหามันคงไม่ดีกับพี่ผม  และตัวผมแน่

ภูมิเดินวนรอบๆ ตัวผม  ก่อนที่จะยืนหยุดอยู่ด้านหลัง.....

“เปล่าฉันแค่อยากเห็นนายออกกำลังกายเท่านั้นอ่ะ....เลยกะว่าจะขับรถกลับให้....”

“อะไรนะ........”  ผมเอะใจกับคำพูดนั้น  แต่มันเป็นอย่างที่เขาพูดทุกตัวอักษร  จริงๆ

มันเดินขึ้นรถและให้ผมเดินเข้าบ้าน...มีเพียงเท่านั้น  แล้วเขาก็ขับรถออกไป



“5555555555”  เสียงหัวเราะของผมเอง...สงสัยวันนี้ เพราะผมไปทำความดีมามั่ง...

เพราะคำพูดที่ภูมิพูดมันตลกยิ่งกว่าเล่นตลกเสียอีก.....มายืนรอแล้วขับรถผมกลับ...

ซึ่งแค่เดินหนะ...ผมสบายมาก.....แล้วมันก็ไม่ได้ไกลมากนักหรอ  แม้ผมจะไม่เคยเดินเข้าบ้านเลยก็ตาม...



ผมเดินเข้ามาในซอยบ้าน  ตอนแรก็คิดว่าไม่ไกลเพราะผมขับรถแป๊ปเดียวก็ถึงบ้านแล้ว

แต่พอมาเดินจริงๆ  นี่ไปไปสิบกว่านาทีแล้วยังไม่ถึงซักที

แต่ก็ยังดีกว่าให้ภูมิมาข่มเหงแหละครับ........ผมฮัมเพลงไปเรื่อยๆ..เพื่อให้ไม่คิดถึงความเหนื่อย

ทางเดินเข้าบ้านมีเสาไฟติดตลอดเส้นทางเพื่อความปลอดภัยของคนในบริเวณนี้  และยังมีต้นตีนเป็ด หรือเรียกอีกอย่างว่าต้นพระ
ยาสัญจาบรรณ  ที่ส่งกลิ่นอบอวนทั้งบริเวณเลยครับ....อันที่จริงผมว่ากลิ่นนี้หอมนะ ถ้าเอาไปทำเป็นน้ำมันระเหยคงดี

แต่พอมีอยู่ใกล้ๆๆ แล้ว กลิ่นของต้นไม้นี้ถือว่าแรงใช้ได้เลย...จากหอมทำให้รู้สึกเหม็นได้เหมือนกัน.....

ผมเดินมาจนเห็นโคมไฟหน้าบ้านที่จะเปิดอยู่ตรงประตูรั่ว.........

“อีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว......” ผมพยายามเดินจ่ำๆๆ........เพื่อให้ถึงบ้านเร็วขึ้น



“ไอภูมิ........”

ผมหันไปมองต้นเสียงที่เรียกภูมิ   เพราะนึกว่าเขาอยู่แถวนี้จริงๆ....

ไม้ท่อนหนึ่งฟาดลงมาที่หน้าท้องผม.....ทำให้ผมต้องย่อตัวเองเพราะแรงตีนั้น ก่อนที่เข่าผมจะทรุดลง..อยู่กับพื้น

ตามด้วยตีนที่รุมกระทืบผมอยู่.......ผมไม่มีทางสู้....ได้เลย เพราะจอดตั้งแต่ไม้ที่ตีมาครั้งแรกแล้วด้วยซ้ำ

“มึง...โชคไม่ดีเองนะไอภูมิ......”  นั้นเป็นเสียงสุดท้ายก่อนที่ผมจะโดนกระทืบแบบไม่ยั้งจนผมนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น

กลิ่นของต้นไม้ทำให้ผมไม่อยากตื่นจริงๆ......

ผมตื่นมามองบริเวณรอบ....ที่ไม่มีใครเดินผ่านไปมาเลย

เหมือนผมโคตรซวยเลยก็ว่าได้......โดนรุมกระทืบผิดตัว  แถมยังไม่มีใครเห็นอีก....

ผมยันตัวเองขึ้นนั่ง   ผมนั่งจุกอยู่นานก่อนที่จะลุกขึ้นยืนและเดินสะโหล่สะเหล่ มาถึงหน้าบ้าน

ที่มีรถของตัวเองจอดแอบอยู่หน้าบ้าน........ก่อนที่จะขับรถตัวเองเข้าบ้าน



“ว้ายคุณสอง เป็นอะไรค่ะ”  น้อยเป็นเด็กอีกคนที่นั่งอยู่ละแวกนั้นเห็นสภาพของผม

“เบาๆๆ  อย่างเสียงดังได้ไหม  ฉันปวดหัว..”ผมบอกน้อยออกไป

สภาพหน้าตาผมดูไม่จืด เพราะทั้งเตะ  ทั้งต่อย  ทั้งกระทืบ.......ผมจะหมดหล่อก็งานนี้แหละครับ

“น้อย..พี่หนึ่งอยู่เปล่า....”  ผมถามน้อย....เพราะเหมือนผมจะรู้ว่าเป็นฝีมือใคร

“คุณหนึ่งไม่อยู่  เมื่อเช้าเห็นบอกว่าจะไปต่างจังหวัดนะคะ.....”



ผมนึกในใจ  พี่หนึ่งแมร่งโครตเจ๋งเลย  แอบหนีเอาตัวรอดใช่ไหม.....

“แล้วแม่แหละ......คุณนายยังไม่กลับค่ะ...” 

“น้อย...ไม่ต้องบอกใครแหละ..ฉันไม่อยากให้ใครเป็นห่วงนะ...” คำพูดของผมเหมือนด่าตัวเองว่า...แล้วใครมันจะห่วงมึง

“ไปเอายามาปะ...แล้วตามฉันไปบนห้องด้วย....”  ผมเดินพาตัวเองขึ้นไปบนห้อง พร้อมน้อยที่ช่วยพยุงและกล่องยาอีกกล่องไว้
สำหรับทำแผล.....

ผมถูกจัดการเปลี่ยนเสื้อและผ้าทำแผล เหมือนสมัยผมยังเป็นเด็ก พร้อมทั้งยาแก้อักเสบ  ยาแก้ปวดอีกหลายเม็ด

ก่อนที่ผมจะให้น้อยออกไปจากห้อง.......



ผมนอนหลับไปจนรู้สึกตัวก็เที่ยงคืนแล้ว......หิวอ่ะ..ข้าวก็ยังไม่ได้กินเลย.....

แต่ความเจ็บทำให้ผมต้องเลิกคิดที่จะลุก..........ผมกะว่าจะทนหิวแล้วพรุ่งนี้ค่อยหาอะไรกิน

ผมพยายามข่มตาหลับ....แต่ท้องก็ยังร้องอยู่....แล้วผมจะหลับลงได้ไง....



ตืด  ตืด  เสียงข้อความส่งมาที่ผม  หมายเลขที่โชว์อยู่ทำให้ผมรู้ว่าใครเป็นเจ้าของเบอร์..

...........จะไปหา  อย่าล็อคประตู   ไม่งั้น...............  นั้นเป็นประโยคบอกเล่าซะมากกว่าที่จะเป็นประโยคคำถาม

แต่ถึงไงผมก็ลุกไปล็อคไม่ไหวอยู่ดี 

เสียงประตูเปิดเข้ามายังห้องของผม........ที่จริงผมน่าจะย้ายไปอยู่เรือนเล็กเลยเนอะ เพราะภูมิเข้ามาเหมือนเป็นผมของตัวเองก็
ว่าได้ .......(นั้นผมคิดในใจนะครับ).......

ผมเหลืบเห็นมันเดินเข้ามา....  “เป็นไงเหนื่อยไหมสอง....หัดเดินซะบ้างจะได้รู้ว่ามันเหนื่อย...เหมือนที่พวกนายใช้คนที่บ้าน
ไง..........”

ผมไม่คิดจะเถียงด้วยหรอกครับ..........เพราะลุกไม่ไหว..ผมเลยนอนอยู่แบบนั้นเหมือนเดิม

“อะไรเหนื่อยจนไม่มีแรงลุกเลยหรอ.....นายนี้อ่อนปวกเปียกเหมือนผู้หญิงเข้าไปทุกวันแล้วนะ.....” มันถากถางผมที่นอนคลุม
โปรงอยู่..........

“ภูมิ....ผมเหนื่อย.....”  นั้นเป็นเสียงที่เค้นออกมา

“อะไรวันนี้ยังไม่ได้ทำอะไรสนุกๆๆ เลย...” เขาเดินเข้ามายังที่ๆ ผมนอนยัง (ก็เตียงไงครับ)

ก่อนที่จะเลิกผ้าห่ม....ของผม.........    “สอง............นายไปโดยอะไรมา...”  ผมอยากจะขำที่เห็นสีหน้าตกใจของภูมิจริงๆ

เหมือนเด็กเจอผีก็ว่าได้..........

ไม่มีเสียงตอบของผม...........

“สอง......นายไปโดยใครกระทืบมา........”   เสียงภูมิที่เหมือนจะต้องการรู้เสียให้ได้

“ภูมิ...เหนื่อย..........”  ผมบอกออกไปโดยพยายามใช้คำให้น้อยที่สุด เพราะปากที่แตกอยู่นะครับ

แต่ไม่มีที่ถ้าว่าเขาจะลุกแล้วเดินออกไปจริง.........

“นายรู้เปล่าว่า...อีกเดี๋ยวนายต้องไข้ขึ้นแน่ๆ......” ผมคิดว่าวันนี้ภูมิมาแปลก  ที่จริงต้องซะใจสิที่ผมโดนรุม..

โครก  คราก.......เสียท้องร้องของผมเองครับ ที่ดันมาดังในเวลาที่ไม่เหมาะสมเอาเสียเลย

“หิวละซิ....”     

ผมพยักหน้ารับด้วยความเต็มใจ....เพราะผมหิวจริงๆ นั้นแหละ



นายภูมิหายตัวไปจากห้องผม.............ก่อนที่จะกลับขึ้นมาด้วยข้าวต้ม

ที่หน้าตาดูดี จนผมคิดว่าคงเป็นของสำเร็จรูป

ภูมิพยุงผมขึ้นมานั่งพิงกับอก.....  “เจ็บ”....ผมร้องบอกออกไปเมื่อต้องขยับตัว

ข้าวต้มถูกป้อนด้วยฝีมือของภูมิ  ซึ่งทำให้ผมเห็นถึงน้ำใจที่ภูมิมีให้....อย่างน้อยก็ทำให้ผมคิดว่าเขาจะไม่ซ้ำเติมคนที่อ่อนแอ
กว่า........

ข้าวต้มถูกป้อนจนหมด  ก่อนที่จะตามมาด้วยยาแก้ปวดอีกรอบ

....ก่อนที่ผมจะหลับไปอีกนั้นแหละ.......

มือเย็นๆ  ของภูมิทำให้ผมคลายอาการปวดหัวได้.....



+++++++++++++








ออฟไลน์ zaferianight

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 244
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
อร๊ายยย ชักหลงเรื่องนี้แล้วจิ แง่มๆ หนุกๆๆ รออยุ่นัสู้ๆเปนกะลังใจห้ะ

dawnthesky

  • บุคคลทั่วไป
แล้วมัน sm ตรงไหนอ่ะ แต่เอาเถอะคนอ่านชอบ.... o13 ดีค่ะ

ออฟไลน์ nemonoy

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 200
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
อ่านตอนล่าสุดเริ่มเห็นภูมิเป็นห่วงสองแล้ว
เรื่องนี้นายเอกน่าสงสารจังค่ะ แต่จะรอตอนหวานๆนะค่ะ ^^

Warlock

  • บุคคลทั่วไป
ตอนนี้ดีกันแล้วหรอนี่......ยัยพี่สาวตัวต้นเหตุหนีไปซะงั้นแง่มๆ....อัพบ่อยได้ใจชอบมากมายอิอิ

ออฟไลน์ i-love-you

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 716
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-3
หวานๆวันล๊ะหิด   จิตจะแจ่มใส  หราาาาาาาาาาา>< 

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Vesi

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1795
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +204/-3
มีบทภูมิเข้ามานิดนึง แต่ก็ดีนะ เห็นความเป็นไปของภูมิบ้าง

ออฟไลน์ vk_iupk

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 990
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +93/-2
เพิ่งได้เข้ามาอ่านค่ะ อ่านแล้วติดเลย
รอตอนต่อไปนะค่ะ ^  ^

eternally

  • บุคคลทั่วไป
เนื้อเรื่องสนุกมากเลยค่ะ ชอบๆ
รู้สึกว่าสองฉลาดมาก คิดเยอะ จริงๆแล้วเป็นคนดี แต่ก็ต้องพยายามทำเป็นไม่ดีกลบเกลื่อน
อยากให้ภูมิได้มรดกเร็วๆ เรื่องคงเข้มข้นขึ้นอีกแน่ๆ

ออฟไลน์ ต่ายน้อย

  • กระต่ายน้อยลอยคอ
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 816
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-3
    • http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=27719.0
นี่เค้าเรียกว่ากรรมตามสนองแล้วรึเปล่าครับ

ณ จุดนี้โคตรเกลียดดอีหนึ่งเลย  คือสองมันสำนึกได้แล้ว
แผีอีหนึ่งมันยังคงอยู่ในโคลนตมต่อไป

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8646
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-16

ออฟไลน์ POPEA

  • Blood Type :: Y
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2010
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +248/-3
    • http://writer.dek-d.com/popae/writer/view.php?id=794488
ไอ้พี่หนึ่งนี่นิสัยอย่างเลวอ่ะ! :m31:
ตอนนี้ได้เห็นด้านอ่อนโยนของภูมิที่มีต่อสอง :o8:


ออฟไลน์ Satang_P

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 856
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-2
เกลียดอีพี่หนึ่ง สองเลยต้องมาซวยเลย  :z6: :beat:

ภูมิเป็นคนดีมากๆเลยอ่ะ ปลื้ม :กอด1:


ออฟไลน์ CarToonMiZa

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6355
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +820/-41
จัดหนัก :beat: :z6:ให้หนึ่งหน่อย
  :seng2ped:ยัยหนึ่งมากๆๆๆๆๆๆๆๆ

modYlove

  • บุคคลทั่วไป

ขอบคุณที่ติดตามนะค่ะ  จะพยายามอัพให้ใครทุกวันค่ะ 

เป็นกำลังใจให้สองด้วยนะคะ......... :o8:

เดี๋ยวจะจัดการ อีพี่หนึ่งให้ค่ะ (สำหรับคนที่ไม่ชอบนะ...)

ส่วน SM เอ็น เรายังอ่อนหัดค่ะ คงได้แค่เล็ๆ น้อยๆ  ไม่กล้าแรง
กลัวอ่ะ...  ของเป็นแบบหอมปากหอมคอ แล้วกันนะคะ :L2:

เชิญอ่านตามสบายค่ะ :mc4:





ตอน7


ผมได้รับการดูแลจากภูมิชนิดบอกได้ว่า...ดีเว่อร์ครับ

พอมาคิด.....เหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นความฝันก็ว่าได้.....

2-3 วันนอนซมเพราะไข้ และระบม.....ก็ภูมิได้นี่แหละครับ  เป็นธุระจัดการดูแลเรื่องต่างๆให้ ไม่ว่าจะเช็ดตัว กินข้าว กินยา

ผมนอนมองภูมิกำลังเอายาให้ผมกินอยู่

“อมยิ้มอะไรว่ะ สอง...”  ภูมิหันมาเห็นผมอมยิ้มอยู่พอดี

“เปล่า...แค่รู้สึกว่านายใจดีเหมือนกันนะ....” ผมบอกออกไป

“เปล่าเลย...แล้วอย่าคิดว่าพอเราทำดีแล้วเรื่องต่างๆ มันจะหายไป....เราแค่รู้สึกว่าทำไมเรา..ถึงไม่เป็นคนอัดแกแทนต่างหาก 
รีบๆๆ หายซะจะได้กลับมาทนรับการตอบแทนจากเราเร็ว...รู้สึกคันไม้คันมือว่ะ........”

“เหอะๆๆ  นายนี่ซาดิสนะ.......”  ผมบอกก่อนที่จะสะบัดหน้าหนีไปอีกด้านหนึ่งของเตียง  พอได้ยินคำพูดแบบนี้แล้วมันรู้สึก
จิ๊ด........อย่ากระโดดเตะไอภูมิมันจริงๆ.....

“คุณสองค่ะ  คุณภพมาเยี่ยมค่ะ.......”  หนึ่งในตัวต้นเหตุมาทำไม  นั้นเป็นสิ่งที่ผมคิด....

“คุณภพมาทำไม........มาหาคุณหนึ่งค่ะ...ดิฉันบอกไปแล้ว  คุณภพเลยถามหาคุณค่ะ ดิฉันบอกว่าคุณไม่สบาย เขาเลยอยากมา
เยี่ยมนะคะ.......”  เสียงน้อยพูดขึ้น



ผมหันไปมองหน้าภูมิก่อนที่จะ พยักหน้าบอกน้อย....ให้เชิญเขาขึ้นมา

“นายไม่คิดจะไปเยี่ยมพ่อมั่งหรอ....” ผมพูดออกไปเมื่อเห็นภูมิยังนั่งอยู่ข้างเตียง

ที่จริงภูมิก็ไม่ได้ขึ้นมาเยี่ยมพ่อนานแล้วเหมือนกัน.....เพราะแม่สั่งห้ามไว้

พอผมพูด  สีหน้าของภูมิเปลี่ยนไปนิดหน่อย มีเพียงแววตาที่แสดงออกว่าไม่พอใจ 

ก่อนที่ภูมิจะเดินออกไปจากห้องของผม



ประตูถูกเปิดออก ก่อนที่คุณภพจะเดินเข้ามา

“เป็นไงบ้างครับน้องสอง.......” เสียงสุภาพที่แสดงความห่วงใย  เมื่อเห็นรอยช้ำบนใบหน้าผม

“ครับ......ดีขึ้นแล้วนะครับ...คุณภพไม่ได้ไปเที่ยวกับพี่หนึ่งหรือครับ...”

“ผมไม่รู้ด้วยซ้ำ...ว่าหนึ่งไปต่างจังหวัด....” นั้นเป็นคำบอกของคุณภพ

“หรอครับ.......” 

“น้องสองต้องเจ็บมากๆ เลยซิครับ......”  ด้วยความพละการของคุณภพ   เขาเอามือมาแตะที่ใบหน้าผมซึ่งมีรอยซ้ำของการถูกรุม
อยู่

ผมพยายามหันหน้าตัวเองออก  “เออ.....คุณภพครับ ผมเจ็บ”  ที่จริงก็ไม่เจ็บหรอกครับแต่ไม่ชอบให้ใครมาแตะ

“ขอโทษนะครับ......นั้นไว้เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่มาเยี่ยมใหม่แล้วกัน....วันนี้น้องสองก็พักผ่อนก่อนนะครับ....” เขากล่าวก่อนที่จะลุกขึ้น ส่ง
ยิ้มมาให้แล้วเดินออกจากห้อง



วันนี้คงเป็นวันเยี่ยมไข้ครับ  เพราะช่วงบ่าย อุ้มก็มาเยี่ยมหลังจากที่ผมโทรไปบอก....

ที่จริงผมไม่คิดอยากจะโทรหรอกครับ  แต่ก็ตัดสินใจโทรไปจริงๆ  ประมาณว่าอยากให้เพื่อนรู้ว่าเราไม่สบาย.....

เพราะตอนที่อยู่ม.ปลาย ผมไม่เคยมีความคิดนี้เลย..ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเราต้องโทรไปบอกให้ตัวเองดูแย่ด้วย

แต่อุ้มมักจะโทรบอกเวลาเขาไม่สบาย...หรือไม่สามารถมาเรียนได้....

นั้นคงทำให้ผมติดนิสัยนี้มาจากอุ้ม..........ก่อนวางเธอบอกว่าจะมาเยี่ยม...ซึ่งผมรู้ว่าเธอพูดจริง

ดังนั้นผมก็เพียงรอคอยการมาของอุ้มเท่านั้น



“สอง  ....ไม่คิดว่านายจะมีเพื่อนด้วยนะเนี้ย...” เสียงประชดหลังจากที่ผมบอกภูมิว่าจะมีเพื่อนมาเยี่ยม

“ทำไมผมถึงจะมีเพื่อนไม่ได้...”  นั้นเป็นคำถามที่ผมสงสัย

“ก็ชีวิตนายดูไม่เหมือนกับคนที่จะมีเพื่อนได้.....ก็เท่านั้น...”

เราสนทนา หรือเรียกอีกอย่างว่าเถียงกันนะแหละครับ ก่อนที่น้อยจะพาอุ้มเดินขึ้นมาบนห้องผม

“ภูมินายไม่คิดจะออกไปหรอ.......”  ผมถามด้วยความอยากรู้



ท่าทางของภูมิดูโกรธจริงๆ  เขาใช้มือมาบีบที่คางผม

“วันนี้นายสั่งฉันเป็นครั้งที่ 2 แล้วนะสอง.....”

ผมอึ้งไปเลยกับลักษณะท่าทางที่ภูมิมี.....

ผมไม่ได้คิดอยากจะไล่เขาไปหรอก....เพียงแต่ไม่อยากให้ใครมองเขาไม่ดีก็เท่านั้น........

เสียงเคาะประตูทำให้เขาปล่อยมือจากคางที่ถูกบีบอยู่

“อุ้ม.......” ผมเปลี่ยนสายตามายังผู้หญิงตรงหน้าที่มีรอยยิ้มที่สดใส

“สอง เป็นไงบ้าง...” เธอเดินเข้ามาก่อนที่จะชะงัก..... สายตาของเธอมองมายังภูมิซึ่งยืนอยู่ข้างเตียง

แล้วอุ้มก็กลับมามองผม พร้อมทั้งส่งสายตาถาม ...ประมาณว่า “ใคร”...........

ซึ่งผมทำได้เพียงแค่ยิ้มให้นิดหน่อย  เพราะไม่รู้จะตอบอุ้มว่าไงดี

พวกเรานั่งคุยกันสนุกสนาน........จนลืมภูมิไปแล้วด้วยซ้ำ......







“ฮะแฮ่ม....สองคุณไม่เหนื่อยบ้างหรอครับ....”  สีหน้าตกใจของผม เหมือนได้ยินเสียงที่สุภาพของภูมิ พร้อมกับท่าทาง  ที่ดูให้
เกียจนั้น

พวกเราสองคนหันไปมองภูมิที่นั่งอยู่ใกล้ๆ 

“จริงด้วยสอง  ดูซิเธอเลยไม่ได้พักผ่อนเลย...”  เสียงของอุ้มบอกพร้อมกับยิ้มเขินๆๆ

“เออ.......”

“นั้นเรากลับก่อนดีกว่า..........ไว้ว่างๆๆ จะแวะมาเที่ยวนะ.....”  เธอบอกก่อนที่จะลุกจากเตียง

และโบกมือลา  และออกไปจากห้อง   แต่ใจจริงผมยังไม่ยากให้เขากลับเลยครับ....

เวลาอยู่กับอุ้มผมสบายใจกว่าเยอะ  ยิ่งมาได้ยินน้ำเสียงแปลกๆ แบบนี้ด้วยแล้ว...........



“ไง  สอง...เห็นคุยกันซะสนุกเลย.......”   เขาลุกขึ้นมาก่อนที่จะก้มลงมางับริมฝีปากของผม

“อย่าาาาาาาา” ผมพยายามห้ามก่อนที่เขาจะไซร้ลิ้นเข้ามาในปากของผม

ไม่มีความนุ่มนวลเลยซักนิด  เหมือนเป็นการลงโทษอย่างเมื่อครั้งอดีตซะมากกว่า.....

ผมโดนลงโทษนานจนปากผมเริ่มเจ่อ...เพราะแรงที่เขากระทำ....ก่อนที่จะปล่อยผมให้เป็นอิสระ

ตอนนี้ผมหน้าแดง   แต่ไม่ใช้เพราะความเขินแน่นอน...........มันระคนอารมณ์หลายๆ อย่างเอาไว้

ทั้งโกรธ  ทั้งกลัว  ทั้งตกใจ....  “นี่สำหรับ..คำสั่งที่นายกล้ามาสั่งฉัน.......”  แล้วผมก็รู้ว่าเขาทำมันเพราะอะไร

ก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากห้อง..........

++++++++++++









ผมเดินออกมากจากห้องของสอง ก่อนที่ไอภพมันจะเดินขึ้นมาที่ห้องสอง

“ไปเยี่ยมพ่อสิ..”  นั้นเหมือนเป็นคำสั่งที่สอง  เคยทำเมื่อนานมาแล้ว

และผมยินดีทำตาม.......เพราะผมก็ไม่อยากเห็นหน้าไอภพด้วยเช่นเดียวกัน

ผมเดินเข้าห้องมาหาพ่อ ที่นอนป่วยอยู่....โดยมีนางพยาบาลคอยดูแล 24 ชั่วโมง

เธอเหมือนจะอาศัยอยู่ในห้องนี้เลยก็ว่าได้...แต่ผมไม่ชอบสีหน้าของเธอเท่าไหร่

“ขออยู่กับพ่อตามลำพังได้ไหม..........” นั้นเป็นคำพูดของผมเมื่อเดินเข้าไปหา

ไม่มีคำตอบ  แต่เธอก็ไม่เดินออกไปด้วยเช่นกัน....และนั้นคือคำตอบของเธอ



ผมนั่งมองพ่อซึ่งนอนหลับอยู่.....สภาพร่างกายที่ซูบผอมนั้น ทำให้ผมเป็นห่วงจริงๆ

ผมไม่ได้เข้ามาเยี่ยมท่านนานแล้ว........เพราะยัยแม่มดสั่งห้ามเด็ดขาด......

แต่พอวันนี้ได้เข้ามาทำให้ผมเห็นว่าสภาพท่านดูแย่จริงๆ  อาจเป็นกรรมที่ท่านได้ทำกับพวกผมก็ได้

ทำให้ท่านต้องมาล้มป่วยเช่นนี้........ตอนนั้นผมคิดจะเอาคืนท่านจริงๆ ที่ไม่สนใจหรือดูแลแม่

ให้เหมาะสมกับสิ่งที่แม่สมควรได้.....ส่วนผมนั้นท่านยังให้ความรักและเงินทองในการใช้จ่ายอยู่ก็จริง

แต่ท่านก็ไม่เคยแสดงออกนอกหน้าว่าจะปกป้องผมเลย....

สิ่งที่ผมต้องการคือการปกป้องมากว่าเงินทองที่ท่านมีให้ผม.....





“พ่อ.........” ผมเรียนท่านเมื่อท่านเหมือนจะรู้สึกตัวแล้ว

พ่อค่อยๆ ลืมตาเล็กน้อยก่อนที่ดวงตานั้นจะปิดลงไปอีก......

“ภูมิเองนะครับ...ผมมาเยี่ยม.......”

ไม่มีคำพูดหลุดออกมาจากพ่อที่หลับตาลงอีกครั้ง...ซึ่งเหมือนท่านจะไม่รู้สึกตัวมากกว่า

แต่หน้าแปลก เพราะมือที่ผมกุมอยู่ มีการบีบตอบกลับมา.....เวลาผมพูดหรือคุยเรื่องต่างๆ ให้ฟัง



“คุณท่านต้องการพักผ่อนค่ะ.....” นั้นเป็นเสียงนางพยาบาลที่เหมือนจะบอกให้ผมไปได้แล้ว

ผมจำต้องปล่อยมือท่านวางลงที่เดิม..........ก่อนที่จะลุกออกจากห้องของพ่อไป





++++++++++++++++++++++





ผมเข้ามาเยี่ยมพ่อได้ก็เพราะ........ไอคนที่นอนซมอยู่ที่เตียงนั้นแหละครับ.....

ไม่งั้นผมคงไม่มีโอกาสได้ไปเยี่ยมพ่อแน่นๆๆ



วันนั้นที่เกิดเรื่อง  ผมซึ่งไปรออยู่ที่หน้าปากซอย.....เพราะอยากจะทำอะไรบางอย่างตอบแทนที่มันตบผม

แต่พอเห็นรถที่มันขับมาก็ต้องทำให้เปลี่ยนใจ.........ผมเลยให้มันเดินเข้าบ้านเอง....

ปกติผมก็จะนั่งมอเตอร์ไซค์เข้าบ้าน  เพราะรู้ว่ามันไกลไม่ใช้เล่น....แต่บรรยากาศตอนที่เดินเข้ามาดีมากๆ เหมือนได้ออกกำลัง
กายจริงๆ  ดังนั้นบางวันผมก็เดินเข้าบ้านแทนการนั่งมอเตอร์โซค์.......

ที่ผมไม่มีรถนั้นก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่ง  ที่บ้านมีรถหลายคัน แต่ทุกคันต้องได้รับอนุญาตจากบ้านใหญ่ก่อนใช้รถ  นั้นจึงทำให้พวกผม
ตัดสินใจไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับพวกบ้านใหญ่ถ้าไม่จำเป็น......เงินประจำเดือนที่มายังเรือนเล็กเพียงพอต่อค่าใช้จ่ายต่างๆ เราอยู่กับ
แบบไม่ขัดสน.....แต่แม่ของผมมักจะพยายามใช้เงินเท่าที่จำเป็นเท่านั้น..และผมก็ได้รับการสั่งสอนแบบนั้นมาตั้งแต่เด็ก....ดังนั้น
เรื่องความฟุ่มเฟือยที่เห็นในบ้านใหญ่ จริงทำให้ผมรังเกียจได้ที่เดียว....



ผมขับรถมาจอดที่หน้าบ้านของผม...ก่อนที่จะเดินเข้าตัวบ้าน...ปล่อยให้เจ้าของรถ เอารถเข้าบ้านเอง...

ผมเป็นอยากให้คนที่บ้านเห็นว่าผมเอารถสองมาขับได้ไง............



“นม........”  ผมเดินตรงมาที่เรือนเล็ก ซึ่งเห็นนมนั่งทำกับข้าวอยู่

“อ้าว คุณหนูกลับมาแล้วหรอ..ไปไหนมาค่ะ....”เสียงนมถามเมื่อเห็นผมเดินออกไปนอกบ้าน

“ผมไปเดินเล่นนะครับ.วันนี้นมทำไรกินอะ....”  ผมถามก่อนเข้าไปกอดนมที่นั่งปอกกระเทียมอยู่

“ผมจะตำน้ำพริกค่ะ....คุณนายอยู่ในครัวกำลังต้มผักอยู่นะคะ...”

“อ้าวแล้วนมไม่ไปทำอาหารให้บ้านใหญ่หรอ.....”

“เปล่าค่ะ..วันนี้ไม่มีใครอยู่....”  นมตอบข้อสงสัยผมเอง



พวกเรานั่งทานข้าวเย็นจนเสร็จ ก่อนที่ผมจะจัดการเก็บกวาดถ้วยชาม.......

และนั่งเล่น นั่งคุยกับนม กับแม่  จนพวกท่านเข้านอน

ที่ผมยังไม่เข้าเพราะต้องการรอเวลาบางอย่าง 

(จะไปหา  อย่าล็อคประตู   ไม่งั้น..)  นั้นเป็นข้อความที่ผมส่งไป.......หลังจาก นมและแม่ขึ้นนอนแล้ว

กว่าคนของพวกตึกใหญ่จะปิดบ้านนอนกับก็เกือบเที่ยงคืน   แต่ยัยแม่มดก็ยังไม่เห็นจะกลับซักที

ผมเดินเข้าไปที่ตึกใหญ่  ขึ้นไปยังห้องที่เป็นเป้าหมายของวันนี้...ผมตั้งใจจะไปดูหน้าคนที่หยิ่งจองหองซักหน่อย

อย่ารู้นักว่าเป็นไงบ้าง  ผมว่ามันคงต้องบ้ามั่งแหละก็ผมสั่งให้มันเดินซะไกล.....ซึ่งผมก็ไม่ได้แคร์อะไรอยู่แล้ว



ผมเปิดประตูเข้าไปเห็นมันนอนคลุมโปงอยู่....... “เป็นไงเหนื่อยไหมสอง....หัดเดินซะบ้างจะได้รู้ว่ามันเหนื่อย...เหมือนที่พวก
นายใช้คนที่บ้านไง..........”  คำพูดผมเยาะเย้ยอยู่ในที่

แต่ก็ไม่มีคำพูดตอบกลับของคนที่นอนอยู่ที่เตียงแม้แต่น้อย  ซึ่งนั้น....ไม่ตรงกับความคิดที่ผมคิดไว้เท่าไหร่

“อะไรเหนื่อยจนไม่มีแรงลุกเลยหรอ.....นายนี้อ่อนปวกเปียกเหมือนผู้หญิงเข้าไปทุกวันแล้วนะ.....”  ผมพูดขึ้นอีกครั้งเพื่อย้ำถึง
ความอ่อนแอของตัวมันเอง..มันไม่ชอบให้ตัวเองดูเหมือนผู้หญิง  ซึ่งนั้นคงทำให้มันเจ็บได้มั่งหละ



ผมรอคอยมันที่จะลุกขึ้นมาเถียง แต่สิ่งที่มันผมคือ   “ภูมิ.....เหนื่อย...”  นั้นผมให้ผมเริ่มโกรธที่มันไม่เป็นไปตามสิ่งที่ผมคิดเอา
ไว้

“อะไรวันนี้ยังไม่ได้ทำอะไรสนุกๆๆ เลย...” คำพูด   ที่ทำให้อารมณ์ผมหลุด เพราะการไม่แยแสของมันซะมากกว่า....

ผมตั้งใจจะกระชากมันให้ลุกมา  ก่อนที่จะทำอย่างที่ตัวเองคิดจริงๆ... 

แต่ภาพที่ผมเห็นทำให้ผมตกใจจริงๆ... มันซึ่งเนื้อตัวมีแต่แผล......ผมห่างจากมันเพียงไม่นาน

แต่ทำไมตอนนี้มันถึงได้มีแผลที่ดูน่ากลัวได้ถึงเพียงนี้........ผมพยายามถามมันว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่ก็ไม่มีคำตอบหลุดออกมาได้เลย.......ก่อนที่ผมจะยอมแพ้ เพราะเสียงท้องร้องของมันก็ดังขึ้นซะงั้น



(“อ้าวแล้วนมไม่ไปทำอาหารให้บ้านใหญ่หรอ.....”

“เปล่าค่ะ..วันนี้ไม่มีใครอยู่....”  )  นั้นทำให้ผมคิดได้ว่ามันยังไม่ได้กินอะไรแน่นอน



ผมหายไปจากห้องของมันเพื่อลงไปทำให้ต้ม...ซึ่งในครัวบ้านใหญ่มีครบทุกอย่าง

ครัวบ้านใหญ่เหมือนครัวร้านอาหารก็ว่าได้ เพราอะไรที่ผมต้องการก็มีอยู่ในตู้เย็นบานใหญ่ ถึง 2 ตู้ด้วยกัน...

ข้าวต้มที่ทำเสร็จถูกยกขึ้นไปก่อนที่จะป้อนมัน   ซึ่งนอนอยู่....

ผมไม่ใช่คนขี้สงสาร......ผมเพียงแค่ไม่อยากให้ใครทำมัน นอกจากผมเท่านั้น....นั้นเป็นความคิดของผมก่อนที่ยัดยาเข้าปากมัน
แล้วให้มันพักผ่อน.....

+++++++++++++






Timpooh

  • บุคคลทั่วไป
เฮ้อ! สงสารสองจัง อีกนานใช่มั้ยกว่าจะรักกัน

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






flawless

  • บุคคลทั่วไป
อืมม...ก็เป็นห่วงเล็กๆ อยู่บ้างล่ะนะตาภูมิ เหอๆ (ใจแข็งหน่อยดิ...จะทรมานเค้าไม่ใช่หรอ??)
ปล. แนะนำนิดๆ นะคะ เค้ายังรู้สึกมีคำผิดอยู่บ้างอ่ะ อย่าลืมแก้ไขคำผิดเน้อ เวลาอ่านจะได้
ไม่รู้สึกสะดุด แล้วอีกอย่างคนอ่านก็จะได้อินกับเนื้อเรื่องได้มากกว่านี้ค่ะ..สู้ๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ

dawnthesky

  • บุคคลทั่วไป
ประมาณว่า "กู" แกล้ง "มึง" ได้คนเดียว......

แกล้ง....เพราะรัก !!!

modYlove

  • บุคคลทั่วไป
อืมม...ก็เป็นห่วงเล็กๆ อยู่บ้างล่ะนะตาภูมิ เหอๆ (ใจแข็งหน่อยดิ...จะทรมานเค้าไม่ใช่หรอ??)
ปล. แนะนำนิดๆ นะคะ เค้ายังรู้สึกมีคำผิดอยู่บ้างอ่ะ อย่าลืมแก้ไขคำผิดเน้อ เวลาอ่านจะได้
ไม่รู้สึกสะดุด แล้วอีกอย่างคนอ่านก็จะได้อินกับเนื้อเรื่องได้มากกว่านี้ค่ะ..สู้ๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ

ขอบคุณนะคะ ที่แนะนำ จะพยายามทวนเพิ่มอีกรอบค่ะ
(เค้าทวนตั้ง 2 รอบแล้วนะ  สงสัยต้องหาอาสาทวนให้อีกรอบดีกว่าเนอะ...)

รักคนคอมเมนท์ คนนี้จังค่ะ  ที่ช่วยชี้แนะข้อบกพร่อง

ออฟไลน์ pass44

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
อยากให้ถึงตอนอายุ20เร็วๆจังเลยอ่ะ
อยากเห็นหน้ายัยปลิงกินสมบัติ2ตัวน้ันจัง

 :angry2:

ออฟไลน์ zaferianight

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 244
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
หุหุ ภพน่าสงสัยจัง มาหาหนึ่งไมถามหาสองอ่ะ?? :really2:

ออฟไลน์ zaferianight

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 244
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
เราจะช่วยดูคำผิดให้นะจร๊สู้ๆ หนุกๆๆ

ออฟไลน์ Rouk_Uknow

  • Delitto
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 335
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-2
ภูมิ เบามือกับสองหน่อยนะ
เดี๋ยวสองตายเอา
จะไม่มีใครให้แกล้ง นะ

ออฟไลน์ POPEA

  • Blood Type :: Y
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2010
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +248/-3
    • http://writer.dek-d.com/popae/writer/view.php?id=794488
รอวันจัดการไอ้พี่หนึ่ง :beat: :z6:
สงสารสองอ่ะ, เมื่อไหร่จะเข้าใจกันน๊า~

ออฟไลน์ BBnuna

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 299
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-1
 :z6:
 :z3: :z3:
 :z13: :z13:
ถ้าภูมิจะโหดร้ายขนาดเน้
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-03-2012 23:34:50 โดย BBnuna »

ares_jum

  • บุคคลทั่วไป
โห !! มาต่อเร็วมากเลยอ่ะ แอบทึ่ง  :laugh: :laugh:

ตอนหลังๆนี่เลยสนุกมากเลยคะ เหมือนกับว่าเรื่องมันเข้มข้นขึ้น
แอบตกใจตอนที่สองโดนซ้อม ตอนแรกเราคิดว่า ที่ภูมิให้สองเดินเข้าไป
เพราะตัวเองรู้ว่าจะโดน ก็เลยให้สองรับเคราะห์แทน พออ่านต่อไป
อ้าว ไม่ใช่นิ  - -" 

ขอบคุณนะค่ะ ที่มาต่ออย่างรวดเร็ว อิอิ เป็นกำลังใจให้   o13

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด