Re: **เมื่อความกลัวมาเยือน * ตอนพิเศษ สอง กด ภูมิ จบแล้วจร้า 15/12/54 p.14
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

โพลล์

......คิดว่าใครโดนกด เอ่ย!

ภูมิ  กด  สอง
33 (43.4%)
สอง กด  ภูมิ
18 (23.7%)
ต่างคนต่างกด  ตามวาระและโอกาส......
25 (32.9%)

จำนวนผู้โหวตทั้งหมด: 59

ผู้เขียน หัวข้อ: Re: **เมื่อความกลัวมาเยือน * ตอนพิเศษ สอง กด ภูมิ จบแล้วจร้า 15/12/54 p.14  (อ่าน 107351 ครั้ง)

modYlove

  • บุคคลทั่วไป
เมื่อความกลัวมาเยือน.....

ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้



1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

มาขอแปะกดหน่อยนะคะ



บทนำ


“ผมเกียจพวกมันทุกคน....”

“คุณหนูอย่าพูดแบบนั้นนะคะมันไม่ดี....ถ้าคุณนายได้ยินท่านต้องเสียใจแน่ๆๆ “  นั้นเป็นเสียงแม่นมที่เลี้ยงผมมาตั้งแต่เกิด

ผมมองค้อนแม่นมก่อนที่จะวิ่งหนีไปยังสวนหลังบ้าน

บ้านของผมเรียกได้ว่าเป็นบ้านของเศรษฐี ผู้รากมากดี เป็นที่นับหน้าถือตา  แม้ตอนนี้ผมจะอายุแค่ 8 ปี แต่ก็มีคนก้มหัวให้

ซึ่งทำให้ผมรู้สึกดีมาก เวลาใช้ชม หรือยกย่อ



แต่ต่อไปนี้จะไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้ว...............กูเกลียดพวกมึง

ผมเดินเล่นอยู่ที่สนามหลังบ้านซึ่งมีคนสวนกำลังดูแลรักษาต้นไม้อยู่

ไม้ที่อยู่ในมือผมกำลังฟาดฟันต้นไม้ เพื่อทำให้ทำหายโกรธ....

มองหันกลับไปมองรถตู้คันงามที่กำลังเลี้ยววนผ่านน้ำพุหน้าบ้าน ก่อนที่จะมาจอดที่บ้านใหญ่

ซึ่งมันเคยเป็นบ้านที่ผมอาศัยอยู่กับแม่.....

นังเมียน้อยของพ่อที่ได้รับการเชิดหน้าชูตา ได้เดินลงมายังบ้านใหญ่ พร้อมด้วยกระเป๋าสัมภาระอีกมากมาย

“โธ่โว้ย...พ่อนี้.......ก็รักอีนังเมียน้องซะจริง  แมร่งงงง”  เมื่อเห็นภาพก็ยิ่งให้มือผมยิ่งฟาดฟันต้นไม้หนักมือขึ้นไปอีก

ผมหันกลับไปมองอีกครั้ง เพื่อมองดูลูกอีนังเมียน้อย เรียกได้ว่าลูกติด ซึ่งอายุไล่เรียงกับผม

เป็นเด็กผู้หญิงคน และเด็กผู้ชาย คน   ซึ่งดูจะตื่นเต้นกับบ้านหลังใหม่เสียจริง 

ผมเห็นพวกมันวิ่งขึ้นลงบันไดหินอ่อนหน้าบ้าน แถมพวกมันยังจับมือกันกระโดดโลดเต้น

เสียงตะโกนของพวกมัน  ดังไปทั่วบ้านจนผมได้ยินว่าพวกมันตะโกน

“บ้านใหม่สวยจัง  เย้ๆๆๆๆ” ...............เสียงที่ได้ยินทำให้ผม ด่ากลับ ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่การบ่นกับตัวเองก็ตาม

“นั้นมันบ้านกู...พวกมึงนั้นแหละที่แย้งมันไป...ไอเหี้ย....” 

“คุณหนูครับ...อยากพูดอะไรไม่เพาะแบบนี้สิครับ...”  คนดูแลสวนเดินเข้ามา

“ยุ่งอะไรด้วย  .........”  ผมวิ่งเข้าไปในสวนมะม่วง  ด้านหลังของบ้าน

ผมไม่อยากเห็นหรือได้ยินอะไรเกี่ยวกับนังเมียน้อยนั้นอีก



+++++++++



“แม่ครับ...ทำไมเราต้องย้ายมาอยู่เรือนเล็กด้วยครับ.........”  ผมนั่งข้างๆ  กองเสื้อผ้าที่มีราคาแพง ซึ่งก่อนหน้านี้เคยอยู่ในตู้

มีแม่นมค่อยช่วยพับใส่กระเป๋าอีกแรง....

“แม่ผิดเองลูก.......แม่ไม่ดีเอง....”  นั้นเป็นเพียงคำพูดที่แม่ของผมบอก แล้วเขาก็ร้องไห้ซึ่งมีแม่นมคอยปลอบประโลม

คำตอบที่ถามไปนั้นไม่ได้รับคำตอบกลับมาซักอย่าง

ผมรู้เพียงแต่ว่าภายใน 1 อาทิตย์พวกผมต้องย้ายตัวเองไปอยู่เรือนเล็กซึ่งอยู่หลังบ้าน.......

แต่บ้านใหญ่จะมีคนมาอยู่แทนแม่....แทนผม.....



ผมวิ่งออกจากห้องนอนของแม่  เพื่อเข้าไปในห้องทำงานที่พ่อของผมนั่งทำงานเป็นประจำ............

“พ่อ....ทำไมแม่ต้องย้ายไปอยู่เรือนเล็กครับ....”  ผมเดินเข้าไปในนั้นพร้อมร้องตะโกนถาม

มีเพียงสายตาแห่งความโกรธที่ฉายแววอยู่บนในหน้าหล่อเหลา ถึงแม้จะอายุมากก็ตาม

“ทำไมภูมิ ไม่ถามแม่ดูแหละ......แต่ภูมิจะอยู่กับพ่อที่นี่แหละ...” รอยยิ้มเครียดๆ  ที่แสดงให้เห็นถึงการอดกลั่น

“ไม่...ภูมิจะอยู่กับแม่...และแม่ต้องอยู่ในบ้านใหญ่นี้..” น้ำตาของเด็ก อายุ 8 ขวบ ที่กำลังจะร้องไห้เพราะไม่อยากให้แม่ผู้เป็น
ที่รักต้องไปอยู่เรือนเล็ก สิ่งไม่มีความสะดวกสบายเลย

“ภูมิ  ลูกนะยังเด็ก...ไม่เข้าใจเรื่องของผู้ใหญ่หรอก.......”

“...ก็เพราะไม่มีใครบอก...แล้วภูมิจะเข้าใจได้ไง....”  โรงเรียนที่ผมเรียน   สอนให้ผมกล้าที่จะแสดงออก และพูดความคิดนั้นออก
มาในทางที่เหมาะสม

“....ภูมิมานั่งตรงนี้มา.....”  พ่อกวักมือเรียกให้ผมไปนั่งที่ตักของท่าน

“.....ภูมิ.....พ่อรักภูมินะ......และพ่อก็รักผู้หญิงอีกคนเหมือนที่รักภูมิเช่นกัน.....”  เสียงที่แผ่วเบานั้นทำให้ผมต้องตั้งใจฟัง

“.....แล้วพ่อไม่รักแม่หรอ.....”  ผมถามเพราะต้องการรู้......  “พ่อก็รักแม่เหมือนกัน.......แต่.....” 

เสียงที่อู้อีทำให้ผมจับใจความต่อจากนั้นไม่ได้

“...ภูมิ อีก 3 วัน จะมีคนมาอยู่ที่นี้แทนแม่ของภูมิ  เขาเป็นคนดีนะ แล้วภูมิก็จะได้มี พี่ น้อง อย่างที่ภูมิอยากมีไง.......”

“ไม่......ภูมิไม่อยากได้พี่ น้อง  ภูมิจะอยู่กับแม่.....”  ผมกระโดดลงจากตักพ่อ  แล้ววิ่งออกไปที่สวนซึ่งมีเครื่องเล่นหลากหลาย
ชนิดอยู่  ซึ่งนั้นเป็นของเล่นอย่างหนึ่งที่พ่อผม ทุ่มเงินซื้อให้ผม เมื่อผมยังเล็กๆ อยู่ 

ตอนนี้สวนเด็กเล่นกลายเป็นของตกแต่งบ้านแทนที่จะเป็นสนามที่ผมเอาไว้เล่น.........

น้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้ม  และชุ่มช่ำบนขนตา ทำให้ผมต้องขยี้ตาเพื่อให้มองเห็นทางที่วิ่งไป



--3— วันต่อมา

ผมย้ายตัวเอง ...เสื้อผ้า  และกระเป๋า มาอยู่เรือนเล็ก.... ถึงแม้ว่าขนาดจะไม่ได้เล็กตามที่ชื่อของบ้านก็ตาม

แต่ความสะดวกสบายนั้นน้อยกว่าเห็นๆ  ไม่มีแอร์  เป็นบ้านไม้ยกสูงเหมือนบ้านในสมัยก่อนด้านล่างเป็นที่โล่ง

ส่วนด้านบนเป็นบ้านพัก มีห้องรับแขก ห้องนอน  ห้องน้ำ และลานหน้าบ้าน  ส่วนห้องครัวอยู่ด้านล่าง 

ผมเคยมาวิ่งเล่นแถวนี้.....แต่บรรยายกาศมันน่ากลัวมาก ตั้งแต่นั้นมาผมก็ไม่เคยมาวิ่งเล่นแถวนี้อีก

แต่ตอนนี้ต้องมาอยู่ มานอนที่นี่แทนบ้านใหญ่........เรือนเล็กถูกทำความสะอาด และไม่มีคนใช้เหมือนบ้านใหญ่

บ้านหลังนี้ มีผม แม่ และแม่นมมาอยู่แค่นั้น  ทุกอย่างต้องช่วยเหลือตัวเอง

“นม...ทำไมพวกเราต้องมาอยู่ที่นี้...แล้วให้เมียน้อยอยู่บ้านใหญ่....” ผมถามแม่นมตอนที่กำลังลากกระเป๋าเข้ามา

“คุณหนู...นมว่าปล่อยให้เรื่องนี้เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ดีกว่าค่ะ...นมไม่อยากพูด...” นมลูบหัวผมพร้อมกับยิ้มให้กำลังใจ

ก่อนจะลากกระเป๋าต่างๆ ไปเก็บที่ห้องของแม่ และห้องของผม



พรุ่งนี้ซินะที่จะได้เห็นอีนังเมียน้อย ที่พ่อเชิดหน้าชูตา แทนแม่ผม.....

มันจะพาลูกๆๆ มันมาด้วย......ผมสัญญาว่าจะทำให้เจ็บยิ่งกว่าผมให้ได้คอยดู

+++++++++++++++



“แม่ค่ะ.....พวกหนูขอไปเดินเล่นได้ไหมค่ะ....”

“พวกหนูเพิ่งมาถึงไม่เหนื่อยกันบ้างหรอ.........”   แม่มองหน้าพ่อเลี้ยงก่อนที่จะพยักหน้าให้พวกเรา 2 คนออกไปเล่นได้



“ไปเร็ว สอง  หนึ่งเห็นมีสนามเด็กเล่นด้วยตอนเข้ามา  เราไปเล่นกัน....”

ผมพยักหน้าให้พี่หนึ่ง ก่อนจะเดินจูงมือกันไปที่สนามเด็กเล่น

วันนี้ครอบครัวของเราได้ย้ายมาอยู่บ้านหลังใหญ่ เรียกได้ว่าคฤหาสน์จะดีกว่า

พ่อเลี้ยงใจดีกับพวกเรามาก  ท่านรักและเอ็ดดูพวกเราเหมือนลูก  ซึ่งผมก็รักท่านเหมือนกัน

ผมอายุ 7 ปี ส่วนพี่สาวผมอายุมากว่า 2 ปี   พ่อแท้ๆ ของเราทิ้งเราไปตั้งแต่ผมยังไม่เกิดก็ว่าได้

ผมไม่เคยเห็นหน้าพ่อตัวเองเลยด้วยซ้ำ  แม่เลี้ยงดูพวกผมมาเป็นอย่างดี  แม่ตามใจผม และพี่สาวไม่ให้ขาดสิ่งใดๆ

ที่จะทำให้คนอื่นมาดูถูกพวกผมได้ 



ก่อนที่จะมา......แม่บอกพวกเราว่า จะย้ายมาอยู่บ้านใหม่ และต่อไปพวกเราจะสบายทั้งชาติไม่ต้องทำอะไรก็มีกิน..ยังลูกหลาน 
แม่เล่าว่า พ่อเลี้ยงกับแม่เคยเป็นคนรักกัน....แต่พ่อเลี้ยงต้องมาแต่งงานกับคนอื่นเพราะพวกผู้ใหญ่จัดหาเนื้อคู่ไว้ให้......ดังนั้น
เพื่อเป็นการชดเชยกับแม่ของพวกเรา

ท่านเลยรับพวกเราเป็นลูกบุญธรรมและให้เข้ามาอยู่บ้านหลังนี้ด้วย

ผมก็ถามแม่ว่า แล้วเมียของท่านตายแล้วหรอ....แม่ผมยิ้มแล้วลูกหัวผมบอกว่า  “เขายังไม่ตายหรอ....แต่ก็ต้องเหมือนอยู่ในนรก
ทั้งเป็นนั้นแหละ....ก็เล่นคบชู้.....ฮ่า  ฮ่า  ฮ่า”   เมื่อได้ยินผมรู้สึกกลัวนิดหน่อยที่แม่แสดงท่าทางแบบนั้น

“สอง...แกจะรู้ไปทำไป  พรุ่งเราก็ได้ไปอยู่บ้านหลังใหญ่ๆ แล้ว แกอยากได้อะไร ก็ได้...แกไม่ชอบหรอ..” เสียงพี่หนึ่งที่เข้าไป
กอดแม่ไว้ พร้อมทั้งยิ้มจนเห็นไร้ฟันของพี่เขา......

ผมเดินเข้าไปก่อนแม่เหมือนพี่หนึ่ง แต่ในใจก็คิดว่าบ้านใหม่คงสวย และใหญ่ และสบายแน่นอน  นั้นทำให้ผมดีใจ......

รถตู้มารับเราที่หน้าบ้าน....ในรถมีพ่อเลี้ยงและคนขับรถ.....ของและกระเป๋าที่สำคัญๆ ถูกยกขึ้นไปในรถคันนั้น

พร้อมทั้งครอบครัวของเราก็ขึ้นรถตู้เพื่อเดินทางไปบ้านใหม่



“สองดูสิ  บ้านหลังนั้นแหละบ้านของเรา..”  เสียงตื่นเต้นของพี่หนึ่ง

“ไหนๆๆ พี่หนึ่ง  ฮู.........ฮู สวยมากเลยพี่หนึ่ง....”

“สอง เห็นสนามนั้นเปล่า  นั้นก็เป็นของเรา”

“ของเราหรอ......  พ่อครับ สนามนั้น ผมขอได้ไหม....”  ผมหันไปทางที่พ่อเลี้ยงนั่งอยู่

“ได้สิสอง...ของในบ้านก็เป็นของ สอง ของหนึ่ง และของแม่ด้วยเหมือนกัน...”

“  เย้ๆๆ   ผมมีสนามเด็กเล่นแล้ว  พี่สอง....สนามเป็นของผม......”

สายตาเขียวปัดดูน่าโกรธที่ผมแย้งสนามที่เธอเห็นเป็นคนแรกไป  แต่ผมไม่สนเพราะพ่อยกให้ผมแล้ว



+++++++



“สอง  มาเร็วๆ  ใครวิ่งถึงสนามก่อนชนะ...”  พี่หนึ่งตะโกนตามหลังมา 

เราวิ่งแข่งกันไปยังสนามที่มีเครื่องเล่นมากกว่าที่เห็นในรถซะอีก

ผมวิ่งไปเกาะชิงช้า แต่ไม่ทันพี่หนึ่ง.....เพราะเธอถึงก่อน

“พี่หนึ่ง........สนามพ่อยกให้ผมแล้ว...พี่ลุกไปเล่นอันอื่นเลย...”  ผมร้องบอก

“อะไรแก ยังไม่ทันไรก็แสดงเป็นเจ้าข้าวเจ้าของแล้ว...แกนั้นแหละไปเล่นอันอื่น...” 

ผมจับชิงช้าไว้ไม่ให้พี่หนึ่งแก่วงไกว  เธอลุกขึ้นจากชิงช้า และผลักผมลงไปนั่งอยู่กับสนามหญ้า

เวลาตอนต่อหน้าแม่เธอจะทำตัวเป็นเด็กดีเรียบร้อย....แต่เวลาอยู่กับผมเธอก็ชอบแกล้งผมเหมือนกัน



“พวกแกทำอะไร...นั้นของเล่นของกู...”  เสียงเด็กผู้ชายตะโกนออกมาจากด้านหลังของสนาม พร้อมทั้งเดินเข้ามาหาพวกเรา

“แกเป็นใคร  สนามนี้พ่อยกให้ฉันแล้ว.......” ผมพูดออกไป เพราะอารมณ์เสียที่พี่หนึ่งแกล้ง

“ใช่ๆๆ  แกเป็นใคร...พวกฉันเป็นเจ้าของที่นี้....”  พี่หนึ่งพูดพร้อมยิ้มอย่างยียวน

“เชอะๆ.....กูเป็นเจ้าของที่นี้ต่างหาก  พวกมึงนั้นแหละที่มาแย้งไป..ไอขี้ขโมย...”

“อ่อ ฉันรู้แหละสอง  มันก็ไอคนที่แม่บอกไง ว่า เป็นลูกชู้นะ........”

“อ้อ  ไอลูกชูนี่เอง...” ผมอออ้อกับพี่หนึ่ง ทั้งที่จริงก็ไม่ได้รู้ความหมายหรอก

“แก.........แกอย่าอยู่เลย....”  ไอเด็กที่บอกว่าเป็นเจ้าของบ้านวิ่งเขามาผลักพวกผม แต่พี่หนึ่งหลบทัน มีแต่ผมที่หลบไม่ทัน

ทำให้โดนผลักเป็นรอบที่สอง ซึ่งเจ็บกว่ารอบแรก 

แต่พี่หนึ่งก็วิ่งเข้าไปจิกหัวไอเด็กนั้น ส่วนผมลุกขึ้นได้ก็ต่อยมัน แต่มือที่ยังเป็นอิสระอยู่ก็สู้กับผมเช่นกัน

“ว้าย....คุณหนูภูมิหยุดนะคะ...” ผมเห็นหญิงแก่คนหนึ่งวิ่งเข้ามาเหมือนจะช่วยไอหมอนี่

และพวกเราสองคนที่สองก็กลัวพอที่จะไม่สู้กับผู้ใหญ่ ผมหยุดต่อยมัน ส่วนพี่หนึ่งก็ปล่อยมือจากหัวมันด้วยเช่นกัน

แต่มันไม่ยอมหยุด มันกระโดดถีบผมลงไปจุกบนพื้นหญ้า  ส่วนพี่หนึ่งก็โดนมันต่อยเหมือนกัน



“ว้าย........ลูกเป็นอะไรหรือเปล่า....” นั้นเป็นเสียงแม่ของพวกผมเองครับ

เธอวิ่งเข้ามาฉุดพวกเราขึ้นแล้วดูอาการบาดแผลที่เกิดขึ้น

“แกกล้าดีอย่างไงมาทำลูกฉัน.......” เสียงอันโกรธเกี้ยวของแม่ผม   เราสองคนได้แต่โอบกอดเอวของแม่ไว้ แล้วร้องไห้

เพราะความเจ็บปวดที่เกิดจากการโดนทำร้าย.....ซึ่งอาการบาดแผลก็พอๆๆ กัน

ผมมองเห็นหญิงแก่คนนั้นโอบกอดมันเช่นกัน  แต่ไม่มีน้ำตาเหมือนพวกเราเลยซักนิด

“นุช  เกิดอะไรขึ้น.....” เสียงพ่อเลี้ยงที่เดินตามมาสมทบ

“คุณคะ  ก็เด็กเนี้ยอยู่ๆ ก็มาทำร้ายลูกฉัน....ดีที่มาทันไม่งั้น ลูกฉันคงเจ็บมากกว่านี้” 



“ภูมิลูกลงมือก่อนหรอ.....” เสียงพ่อเลี้ยงทำให้ผมรู้ว่าไอเด็กเปรตนั้นชื่อภูมิ 

ไม่มีเสียงตอบ มีเพียงสายตาที่จ้องอาฆาตมาทางพวกเราสามแม่ลูก

“คุณคะ  ดูสายตาลูกคุณสิ....”

“ภูมิพ่อถามว่าลูกทำก่อนหรือเปล่า........”

“พ่อครับ ผมกับหนึ่งโดน มัน...เออ ภูมิ แกล้งก่อนครับ..”  ผมบอกออกไป

“ใช่คะคุณพ่อ  พวกเราเล่นกันอยู่ดีๆๆ  ภูมิก็มาผลักสอง.....”  เสียงพี่หนึ่งคอยเสริมทับ



“ภูมิขอโทษเดี๋ยวนี้....” เสียงพ่อเลี้ยงที่เดินเข้าไปหาไอภูมิ

แล้วจับมือไว้ พาเดินมายืนตรงหน้าพวกเรา สองคน

“ภูมิถ้าลูกทำผิดก็ต้องขอโทษนะ  ต่อไปพวกเขาจะเป็นพี่น้องกับภูมินะ...”



ไอภูมิมันสะบัดมือออกจากการจับของพ่อ 

“ไม่...ไม่  ผมไม่มีพี่น้องแบบพวกมัน รวมทั้งมันด้วย...”

 ผมตกใจกลัวกับท่าทางที่ไอภูมิมันชี้นิ้วมายังแม่ของผม  ซึ่งสายตาของแม่ผมก็ไม่ได้จะญาติดีด้วยเช่นกัน.....ก่อนพี่ไอภูมิมันจะ
วิ่งหนีไป

“คุณคะ  ถ้าเป็นแบบนี้ลูกฉันต้องโดนแกล้งแน่ๆ  “  เสียงแม่ผมพูดขึ้น

“เดี๋ยวผมจะบอกเรื่องนี้กับ......เม......แม่ภูมิเอง...”



ปัญหาของเรื่องนี้จบด้วยคำบอกเล่าของแม่ว่า  ............เขาจะไม่เข้ามาเล่นที่บ้านใหญ่....ส่วนถ้าเขาแกล้งอะไรพวกผมก็ให้บอก
แม่ได้เลย......แม่จะเป็นคนจัดการให้....ซึ่งพวกผมก็ดีใจที่จะได้ไม่เห็นมันอีก.....



+++++++++++++++



ตลอดระยะเวลา 10 ปีนี้มานี้  ไอภูมิกลายเป็นของเล่นของพวกเราไปโดยปริยาย

โดยการกลั่นแกล้ง  ที่ไม่มีการโต้กลับ  ทำให้พวกผมได้แกล้งมันไม่เว้นแต่ละวัน

พอวันไหนมันโกรธจนลงมือกับพวกเรา  แม่ก็เป็นคนที่จะจับมันลงโทษ 

ซึ่งพ่อเลี้ยงก็ให้อำนาจแม่ของพวกเราแล้วเช่นกัน  ตลอด 10 ปีมานี้ แม่ค่อยจัดการเรื่องทุกอย่างภายในบ้าน



แทนเมียเก่าของพ่อเลี้ยง  และสิ่งที่พวกเรารู้อีกอย่างคือ ภูมิไม่ใช้ลูกชู้แต่เป็นลูกชายแทนๆ ของพ่อเลี้ยง และทรัพย์สมบัติของ
พ่อเลี้ยงเกินครึ่งจะเป็นของไอภูมิโดยถูกต้องตามกฎหมาย



ซึ่งนั้นทำให้แม่ผมโกรธมากตอนที่รู้ความจริงเรื่องนี้  แต่แม่ก็ทดแทนโดยการปรนนิบัติพ่อเลี้ยงเป็นอย่างดี

แต่ช่วงหลังๆ  พ่อเลี้ยงป่วยบ่อย ทำให้ต้องอยู่บ้านซะเป็นส่วนใหญ่.....

ตลอด 10 ปีที่พวกเราอยู่บ้านหลังนี้  พร้อมทั้งคนใช้  เงิน หน้าตา  ที่ปลูกปั้นผมให้พวกเราเอาแต่ใจ อยากได้อะไรก็ได้

ยิ่งพี่หนึ่งซึ่งปีนี้เข้ามหาลัยชื่อดังชั้นแนวหน้าด้วยเงินก้อนโต  พร้อมทั้งรถคันแรกที่เธอเลือกชื้อด้วยเศษเงินของที่บ้าน

ส่วนผมปีนี้อยู่ ม.6 แม้ว่าผมจะอายุห่างจากพี่หนึ่ง 2 ปี แต่ผมเรียนเร็วกว่าทำให้ระดับการศึกษาไม่ห่างจากกันมาก

นิสัยผมก็คล้ายๆ กับพี่หนึ่งซึ่งถูกปลูกฝังมาเป็นอย่างดี......แต่อาจจะมีนิสัยเสียบ้าง ตรงที่ชอบเห็นใจคนอื่น.....

ส่วนไอภูมิอยู่ชั้นเดียวกับผมครับ  ถือว่าคอยเป็นเบ๋ให้ผม   ผมกับมันเรียนคนละโรงเรียนกัน......

!!!!!!!!!!!!!!!!



ปล.  มาลงแล้วจร้า  เรื่องนี้ แรงๆๆ กันทุกคนเนอะๆๆ

เขียนไปเขียนมาพล็อตคล้ายๆ  หนังบ้านเราเลย  แต่มันจะสนุกตรงเนื้อในละมั่ง

ใครอ่านแล้ว  สนุก หรือเกิดความรู้สึกอะไรก็บอกได้นะ.....

พยายามมาลงให้เร็วๆๆ  (นิยายเรื่องนี้มาตามเสียง....)  เหอะๆๆๆๆ

ขอให้สนุกกับการอ่าน และนอนหลับฝันดีนะจร้า... :bye2:
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22-12-2011 18:44:36 โดย modYlove »

CherryCello

  • บุคคลทั่วไป
แปะๆกรี๊ดดด~
เรื่องนี้ก็ดราม่าอีกแล้ว สงสารภูมิ ไม่เข้าว่าทำไมพ่อแท้ๆ ต้องไล่แม่ไปอยู่บ้านเล็กด้วย
ทั้งที่มาก่อน แต่นังเมียน้อยมาทีหลัง ไม่แปลกที่ภูมิจะโกรธขนาดนี้
ภูมิน่าจะอ่อนโยนกว่านี้ ถ้าไม่ใช่เพราะโดนทำร้ายจิตใจ คงไม่ทำแบบนี้หรอกใช่มั้ย?  :sad4:
หนึ่งกับสองก็มีส่วนคล้ายกันตรงที่มันไม่ค่อยมีน้ำใจนั่นแหละ อะไรฟะ?!
มาทีหลังแต่มาทำคนอื่นก่อนได้ไง

หมั่นไส้ยัยเมียน้อยกับลูกๆ ของชี เฮ้อขนาดไม่ใช่เลือดเนื้อแท้ๆ ยังมาทำกร่างใส่ลูกตัวจริงอีก
ไหนจะคุณพ่อที่กำลังป่วย ได้ใจล่ะสิท่า คิดว่ายัยเมียน้อยนี่ไม่ได้จริงใจอะไรหรอกนอกจากอยากให้ตัวเองกับลูกสบายไปก็เท่านั้น

สงสารคุณผู้หญิงใหญ่ โฮ~ อยู่อย่างลำบากแน่ๆ เลย
ลงต่อนะคะ ^ _^
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-11-2011 00:00:15 โดย CherryCello »

Mio

  • บุคคลทั่วไป
 :mc4: :mc4:

สรุปใครเคะใครเมะ  - -??? ภูมิฮึดสู้ หรือ สองกดขี่ภูมิกันแน่ @_@
เอาเป็นว่าให้สามคำ

ใคร จะ เสร็จ  :laugh:

ออฟไลน์ suck_love

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 780
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
เจิม ๆ เรื่องใหม่ค่ะ  :mc4:
เรื่องนี้มีกลิ่นมาม่าโชยมาแต่ไกล  :a5: อยากให้ภูมิโดนกด เพราะเราชอบพระเอกเลว ไอ๊ย๊ะ   :impress2:

ปล แอบกระซิบว่าเข้ามาเพราะเห็นชื่อเรื่องมีคำว่า SM   o13 เค้าป่าวหื่นนะ * ทำหน้าใสซื่อ ตาวิ้ง ๆ *
 :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ i-love-you

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 716
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-3
เอ้า!  ไปๆมาๆ  ภูมิโดนแกล้ง ซะงั้น   นึกว่าน้องสองจะโดน ย้ำยี ซะอีก 

ติดตามๆๆๆ o13

Warlock

  • บุคคลทั่วไป
เอิ่มสงสารอ่ะ แล้วจะเอาคืนยังไงละนี่....เฮ้อทำใจก่อนอ่านเลยนะนี่.....ตามมาจากเรื่องเก่าจ๊ะ

orientation

  • บุคคลทั่วไป
เรื่องใหม่น่าอ่าน :L2:ค่า

modYlove

  • บุคคลทั่วไป
เอิ่มสงสารอ่ะ แล้วจะเอาคืนยังไงละนี่....เฮ้อทำใจก่อนอ่านเลยนะนี่.....ตามมาจากเรื่องเก่าจ๊ะ

ถึงผู้อ่านที่รักนะคะ  อย่างเครียด...นักน้าน  เป็นห่วงค่ะ.....
เรื่องนี้ รับรอง  เลือด......นอง(ระหว่าง คนอ่าน กับคนแต่งนะ)  555
มาทักทายค่ะ...ไปนอนจริงๆ แหละ ......

เออ  พี่ภูมิ ฝากบอกมาค่ะว่า..... ผมจะโตเป็นผู้ใหญ่เร็วๆๆ 
ไปแหละ  แว่บ..

ออฟไลน์ cocoaharry

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 619
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-2
    • cocoaharry_Demmy Chan_Otaku Y Girl
ไม่ว่าอะไรเด็กๆ แต่อยากจะด่าแม่สอง พ่อถูมิมาก ฮึย
พ่อภูมิก็แหม ไหนว่ารักลูกไง แต่ทำอย่างนี้กับลูก


ออฟไลน์ momo9476

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-2
เออ ลูกเองไม่รัก รักลูกเลี้ยงมากกว่าขอให้เจริญๆนะ ขอให้เมียน้อยหลอก เออให้หมดตัว หมั่นไส้

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ me_toey

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 103
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ขอโทษนะ

แต่เรารู้สึกว่าพ่อใจร้ายไปป่าว นั่นลูกตัวเองนะ ไม่รักเค้าหรอ

2kysarang__

  • บุคคลทั่วไป
น่าสงสารน้องภูมิ ทำไมพ่อถึงได้...แบบนี้ หลงเมียน้อยอะไรขนาดนั้น =_=
เป็นกำลังใจให้น้องภูมิ (รออ่าน)
เอสเอ็มด้วย จะเอสอย่างเดียวรึเปล่า?
ไม่ค่อยได้อ่าน sm นานแล้ว ลองดู

ออฟไลน์ ต่ายน้อย

  • กระต่ายน้อยลอยคอ
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 816
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-3
    • http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=27719.0
รอ ~ๆ
สงสารภูมิ  อยากตบอีแม่เลี้ยงว่ะครับ

shockoBB

  • บุคคลทั่วไป
สงสารภูมิจัง พ่อใจร้ายมาก
ปล่อยให้แม่เลี้ยงรังแกลูกตัวเองได้ไงเนี่ยยยย

ออฟไลน์ POPEA

  • Blood Type :: Y
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2010
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +248/-3
    • http://writer.dek-d.com/popae/writer/view.php?id=794488
จากอดีตกลายเป็นอย่างนี้ได้ไงล่ะเนี่ย!~
น่าสงสารภูมิอ่ะคนเขียน :m15:
ภูมิเป็นเคะใช่ปะ ?

modYlove

  • บุคคลทั่วไป
ตอน1


อยากที่บอก.......ถ้าพี่หนึ่งได้รถ  แล้วคิดว่าผมจะไม่ได้มั่งหรอ

ดังนั้นเมื่อพี่หนึ่งได้  ผมก็ต้องได้เช่นเดียวกัน  รถมินิคูลเปอร์คันงานของผมส่งจัดส่งมาให้วันรุ่งขึ้น

เลขทะเบียน กพ6969 ซึ่งเป็นเลขที่นับได้ว่าหายาก แต่ก็ไม่คณามือครอบครัวของผมที่จะซื้อได้

“ว้าว....มาแล้วรถคันใหม่..พี่หนึ่งมาดูดิ..” ผมตะโกนเรียกพี่สาว

“ชิวล์....แกนี้น้าน..พอฉันได้อะไร แกก็อยากได้ทุกที....แม่ทำให้ต้องให้มันด้วยแหละ...”  เสียงน้อยใจที่พี่หนึ่งบอกแม่

“เชอะ  ผมนะมันผู้ชายมีรถไม่แปลกหรอกตอนนี้อ่ะ..ว่าแต่พี่เถอะขับเป็นยัง...”

“แก..ปากดีนักนะ  ยิ่งโตยิ่งปากดี..”

“หยุด....เลยทั้งสองคนนั้นแหละ....”  เสียงแม่ของพวกผมเองที่กำลังห้ามทัพอยู่

“อ้าว...แม่กำลังไปไหนอ่ะ...”  ผมถามออกไปเมื่อเห็นแม่แต่งตัวซะสวยพร้อมกระเป๋าถือในมือ

“ฉันจะไปคลายเครียดซักหน่อยนะ...”  แม่ผมพูดพร้อมกับยิ้มแย้มเมื่อพูดถึงเป้าหมาย

“แม่จะไปเล่นไพ่อีกแล้วหรอ.....เลิกเหอะ เดือนๆ หนึ่งแม่เสียเป็นล้านแล้วนะ..”  ผมเตือนแม่ด้วยความหวังดี

“แกหุบปากเลยนะสอง  ถ้าพ่อแกรู้เข้าฉันจะโดนไม่น้อย เงียบๆๆ ไปเลย....พวกแกทั้งคู่ก็เหมือนกันแหละ วันๆ เอาแต่เที่ยว
กัน...หัดตั้งใจเรียนหน่อยสิ..” 

“สอง  แกนี่ปากเสียจริง..............แม่รีบไปรีบกลับนะค่ะ...” พี่หนึ่งด่าผม และหันไปประจบแม่ พร้อมกันเดินพาแม่ไปส่งที่รถ ซึ่งมี
คนขับรถรออยู่ที่ด้านหน้าของตัวบ้าน





ผมเลยเดินออกมาดูรถคันงานแทนที่จะไปสนใจแม่กับพี่หนึ่ง

มือที่ลูบไล้รถที่เป็นชื่อของผมเอง  เป็นของผมเอง มันน่าภูมิใจกว่าจะเป็นของมือสองของคนอื่น

รถที่บ้านนี้มีรถหลายคันมากและทุกคัน มันเหมือนเป็นของมือสองของไอภูมิ ซึ่งผมไม่ชอบเอาเสียเลย

ดังนั้นตอนแม่มานี้ปีแรกๆๆ  เฟอนิเจอร์ทุกอย่างถูกเปลี่ยนยกชุด......ซึ่งพ่อเลี้ยงก็ไม่ได้ว่าอะไร

“อ้าวนม  ขึ้นมาบ้านใหญ่ทำไม..”  ผมเรียกออกไป.....ตอนเห็นนมเดินผ่านหน้า

“คุณหนึ่งเรียกป้าไปทำความสะอาดห้องเธอนะคะ.......”

“เหอะ..ร้อยวันพันปีไม่เห็นเรียก...แล้วจะมาใช้อะไรนมตอนนี้....”

ผมอาจจะเป็นคนขี้สงสารคนที่อายุมากๆ หน่อย  แต่ก็ไม่ถึงกับใจดีเท่าไหร่ 

แล้วยิ่งผมรู้จักพี่ผมดีเท่าไหร่  ผมรู้เลยว่าเดียวอีกสักพักนมต้องเจอของบางอย่างทุ่มใส่แน่นอน



ผมตัดสินใจเดินตามนมขึ้นไปยังห้องของพี่หนึ่ง

“หนึ่งๆๆ  เปิดดิ.....” ผมตะโกนเรียน 

พี่หนึ่งขึ้นมาบนห้องหลังจากส่งแม่เสร็จแล้ว  ในห้องของเธอมีทุกอย่างเหมือนผม

ไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์เทคโนโลยี....เฟอร์นิเจอร์  ที่จำเป็นสำหรับเรา....ในแบบที่เราคิด

มันจะมาในวันรุ่งขึ้นเสมอๆ

เสียงเปิดประตู  “ว่าไงแก  จะเรียกฉันทำไม...”

“เปล่า......แค่จะมากบอกว่าเดี๋ยวให้นมมาทำห้องฉัน....ส่วนห้องพี่นะ ให้ป้าน้อยมาทำ...”   สีหน้าขัดใจส่งมาที่ผม

ซึ่งมีนมยืนก้มหน้าอยู่ข้างๆ....

“สอง แก......ยัยน้อยมันทำไม่สะอาดนี้....ให้นมทำนั้นแหละดีแล้ว..” พี่หนึ่งเถียงผม

“หนึ่ง.....ถ้าพี่ไม่ยอม...ผมจะฟ้องแม่ว่าพี่แอบคบไอกุยที่อยู่ที่โรงเรียน....”

“นี่แก..เดี๋ยวนี้กล้าหรอ...” พี่หนึ่งแผรดเสียงบอกว่าโกรธสุด  พร้อมทั้งตบลงไปที่หน้าของนม โดยที่ผมและนมยังไม่ทันตั้งตัว

“โอ้ย....”  “พี่หนึ่ง...”  ก่อนที่ผมจะพูดต่อ พี่หนึ่งก็ปิดประตูปังใส่หน้าผมแล้ว



ผมเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับนม ซึ่งเอามือกุมหน้า

ความสงสารบังเกิดแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร  ผมไม่คิดจะขอโทษแทนพี่หนึ่งที่ทำแรงๆ  แบบนี้

นมอายุมากกว่าแม่ผม อยู่เกือบ 10 ปี ถือว่าเป็นคนเก่า คนแก่ของบ้านเลยก็ว่าได้

ปกตินมจะไม่ขึ้นมาที่บ้านใหญ่  แต่จะต้องคอยดูแลในการจัดเตรียมอาหารทุกมื้อในบ้านใหญ่

แต่หลายปีให้หลังที่พ่อเลี้ยงเริ่มป่วย  ทำให้นมเริ่มมีหน้าที่มากขึ้น

และถ้าไม่เป็นที่พอใจของพี่หนึ่ง.......การตบตีก็จะเกิดกับทุกคน

ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตามที่ไม่สามารถสู้พี่หนึ่งได้  ส่วนแม่ผมกับผมเพียงแค่ บ่น ด่า ว่าเท่านั้น



ผมเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะอ่านหนังสือภายในห้อง  ซึ่งมีนมยืนคอยรับคำสั่งอยู่

“นม..ก็ทำความสะอาดห้องนี้แหละ... จัดที่นอนก็พอ..ส่วนอยากอื่นเดียวสองทำเอง..”

ความสงสัยเกิดขึ้นตั้งแต่นมโดนพี่หนึ่งตบ.....

ผมนั่งมองนมจัดที่นอน พลางคิดในใจว่า......แก่ป่านี่แล้วยังต้องมีทำงานหนักๆ แบบนี้อีก

“นมไม่คิดจะออกไปอยู่กับครอบครัวหรอ.......”  ผมเอ๊ะใจตัวเองที่ถามแบบนั้น   แต่ก็ลองรอฟังคำตอบอยู่เช่นกัน

“ป้าเป็นห่วงคุณนายกับคุณหนูภูมิคะ....”  นั้นเป็นคำตอบที่ทำให้ผมโกรธนิดๆ ..........ใครมันจะไปยอมทนให้โดนด่าว่าเพื่อคนอีก
สองคนกันนะ



“นมจะห่วงทำไมไอภูมิมันก็โต จนหมาเลียตูไม่ถึงแล้ว..”  แต่ที่โกรธยิ่งกว่าคือชื่อลูกชายเจ้าของบ้านตัวจริง

“นมพอแล้ว...ไม่ต้องทำ....กลับไปเรือนเล็กป่ะ...แล้วผมฝากเรียกไอภูมิให้ด้วยนะ.....”  ผมมีอารมณ์ที่เริ่มอยากจะตบตี

เมื่อได้ยินนมพูดถึงไอภูมิด้วยความรัก.....

“ค่ะ...”  เสียงตอบรับของนม  พร้อมกับเดินออกจากห้องผมไป



ผมยืนรอไอภูมิมารตัวร้ายที่มันคอยรอเวลาแย้งของๆ ผมไป....

ผมรู้ว่าพินัยกรรมที่พ่อเลี้ยงทำไว้นั้น ส่วนมากจะเป็นของมันโดยปริยาย

แม้ผมจะไม่รู้ในส่วนของครอบครัวผมก็ตาม......

เสียงเปิดประตูเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของห้อง

“มีไร.....” นั้นเป็นเสียงไอภูมิที่เอ่ยทัก.........มันสามารถขึ้นมาที่บ้านใหญ่ได้ ก็ต่อเมื่อมีคนเรียกใช้มัน

หรือไม่ก็พ่อเลี้ยงหาเท่านั้น.....



“กูแค่จะให้มึงมาทำความสะอาดแทนนม  ก็เท่านั้น...”  นี่ถือว่าเป็นคำสั่งแรกในชีวิตที่ใช้ลูกเจ้าของบ้านทำงานคนใช้

เพราะปกติ จะไม่มีใครใช้   “มึงให้กูมาทำความสะอาด แต่มึงก็ตบนมด้วยงั้นหรอ...”  สีหน้ามันดูโกรธ แต่ระดับความอดทนมัน
เยี่ยมมาก.....

ผมมองหน้าไอภูมิพร้อมยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย.......... “มึงจะทำหรือให้นมมาทำต่อ...” 



นั้นคือ 1 ปี แรกตอนที่ผมอายุ 17 ที่เรียกใช้ไอภูมิขึ้นมาทำความสะอาดห้อง และก็กลายเป็นครั้งแรกของมันด้วยเช่นกัน

ที่ พี่หนึ่งเริ่มใช้ไอภูมิ.....โดยที่แม่ไม่เรียกหา  แต่ก็ไม่ได้ห้าม....

ผมซะใจจริงๆ  ที่ได้เห็นมันทรมานนิดๆ 









หนึ่งปีให้หลัง.................

เมื่อพวกเราโตกันมากขึ้น.........การกลั่นแกล้งก็เริ่มหมดไปได้ซัก 2 ปีที่แล้ว  แต่การใช้งานไอภูมิก็เริ่มต้นด้วยเช่นเดียวกัน

ที่ผมกับพี่หนึ่งต้องหยุดที่จะแกล้งมันเพราะ  สรีระทางร่างกายของพวกผมเล็กกว่าไอภูมิอยู่ไม่ใช่น้อย

ดังนั้นการใช่กำลังจึงเป็นทางออกที่แย่ ถ้าหากต้องปะมือกับไอภูมิ....ซึ่งได้ไซส์พ่อเลี้ยงมาเต็มๆๆ



ชีวิตผมอยู่ในโลกความเป็นจริงมากขึ้น   ผมมีเหตุผลกับทุกคนมากขึ้นนิดหน่อย  ยกเว้นไอภูมิตัวมารชีวิตของผม

ผมกับนมเริ่มเข้ากันได้ดีขึ้นหลังจากนั้น....ผมมักจะเรียกนมขึ้นมาที่ห้อง....เพียงพูดคุยและฟังเรื่องต่างๆ ที่ผ่านมาในชีวิตนม

เพราะตั้งแต่แม่ติดการพนัน...ก็ไม่มีใครสามารถห้ามแม่ผมได้อีกเลย......แม้ผมจะรู้ว่าพ่อเลี้ยงรู้แล้วก็ตาม

แต่สภาพร่างกายไม่เอื้ออำนวย.....แต่จึงต้องปล่อยแม่ผมไป.....

ทุกครั้งที่ผมเรียกนมขึ้นไป...จะมีเพียงคำว่าขึ้นไปช่วยทำความสะอาด....ผมบอกนมว่าอย่าให้ใครรู้ว่าขึ้นมาทำไร......นอกจาก
ทำความสะอาดเท่านั้น..............และนมก็รับปากที่จะไม่พูดอะไรให้มากความด้วยเช่นกัน

“นมวันนี้พอแล้วแหละผมขี้เกียจคุยแล้ว...นมกลับไปได้แล้ว..”  ผมบอกหลังจากเราคุยเรื่องต่างๆ กันเสร็จ

ผมรู้ว่าที่ผมต้องการนมเพราะ นมให้ความรักกับผมเหมือนผมเป็นลูกหลาน ซึ่งผมก็ต้องการเช่นนั้น 

ความรักที่แม่มีให้พวกผมยังคงมีอยู่เช่นเดิม  เพียงแต่ไม่มีการพูดคุยหรือแสดงให้เห็นอีก...หลังจากแม่ติดการพนัน



ผมเดินออกมาส่งนมที่หน้าห้อง  พร้อมกับพี่หนึ่งซึ่งเปิดประตูออกมาพอดี

“แหมไอสอง เดี๋ยวนี้แกยึดนมทำความสะอาดห้องคนเดียวเลยนะ” เสียงแว๊กๆ ดังออกมาหน้าห้อง

“ใช่..เพิ่งให้ทำเสร็จ  กำลังไล่กลับแล้ว..”

“ดี...นมนั้นมาทำห้องนี้ด้วย  เร็วๆๆ  ฉันจะออกไปข้างนอก กลับมาหวังว่าจะสะอาดนะ...” 

“ไม่..นมทำห้องผม.....แล้วเขาก็เพิ่มทำเสร็จ พี่ให้คนอื่นมาทำดิ....”

“แกอีกแล้วนะ   ชอบนักหรือไง ให้พี่น้องทะเลาะกันเนี้ย....”

แรงกระชากที่พี่หนึ่งกระชากแขนนม ซึ่งมีแต่หนังเหี่ยวๆ อยู่ 

พี่หนึ่งเริ่มทุบตีนมแล้ว  ซึ่งผมต้องปล่อยไปก่อน  ก่อนที่จะห้าม......เพราะพี่หนึ่งชอบใช้ความรุนแรงในการระบายออก

ซึ่งผมเห็นจนชินตา...ยิ่งตอนใช้ไอภูมิก็มีบางที่ๆตบตีบ้าง   แต่มันก็ไม่สู้.......แม้ร่างกายจะใหญ่โตก็ตาม

“พี่หนึ่งพอได้แล้ว  เดี๋ยวนมก็ตายจริงๆ หลอก”  ผมรอเวลาที่จะห้ามทัพ

“นมกลับไป เร็ว...” ผมจับมือทั้งสองของพี่หนึ่ง และสั่งให้นมรีบลงไป

“ไอสอง...มึงจะปกป้องนมทำไม  มันทำให้เราทะเลาะกัน....” เสียงอะลาวาดดังจนผมต้องดันที่หนึ่งเข้าห้องอีกรอบ

“แล้วพี่จะอารมณ์เสียทำไม  แค่เรื่องห้องแค่เนี้ย....พี่ก็เรียกไอภูมิขึ้นมาทำซิ”  ผมคิดว่าเป็นทางออกที่ดีที่จะให้มันมาทำแทนนม

พี่หนึ่งสะบัดมือที่ผมเกาะกุมทิ้ง  “นั้นแกก็เรียกมันมาทำด้วย....ฉันกลับมาห้องต้องสะอาด...”  พี่หนึ่งเดินกระตืบเท้าออกนอกห้อง
พร้อมทั้งเสียงขับรถออกไปข้างนอก









“มึงๆ  มึงๆ  ทำนมอีกแล้วนะ...”  เสียงไอภูมิที่เปิดประตูห้องเข้ามาตอนที่ผมกำลังนอนอยู่

ผมตกใจตื่นเพราะเสียงกระแทกประตู

“มึงเข้ามาทำไม....กูไม่ได้เรียก..ออกไป..”  ผมตะโกนออกไปพร้อมทั้งไล่มัน

เสียงเหมือนผมจะดังไม่พอหรือเปล่า.....มันกับเดินเข้ามาเหมือนจะเข้ามาต่อยจริงๆ

“มึงเข้ามาก...มึงกล้าต่อยกูหรอ...”  เสียงยิ้มเยาะที่ผมพูดออกไป เพราะรู้ว่ามันจะไปทำแน่นอน

“ไอสอง  กูเคยบอกแล้วไงว่าอย่าทำนม.....ถ้ามึงอยากทำ....มาลงที่กูนี้....”  นั้นเป็นเสียงคาดโทษที่มันเคยพูดไว้

ตั้งแต่ครั้งนั้น....ซึ่งผมก็ไม่เคยคิดจะตีนมเช่นกัน.....

“เชอะ!  มึงจะทำไมกู...ก็นมมันขี้เกียจก็ต้องมีการเคาะเอาสนิมออกซะบ้าง”  ผมไม่คิดจะแก้ต่างหรอก....ให้เมื่อตอนนี้ผมอยู่สูง
กว่ามัน  ยิ่งทำให้มันเจ็บผมยิ่งชอบ





ปล.จะมาต่อใหจบ ตอน1 (กลางคืนนะคะ)







ออฟไลน์ cocoaharry

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 619
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-2
    • cocoaharry_Demmy Chan_Otaku Y Girl
โอย นิสัยเสีย
แม่เป็นยังไง ไม่เป็นตัวอย่างที่ดีให้ลูก
ลูกมันก็เป็นตาม

เรื่องนี้เราคิดว่าภูมิเมะนะ
หลังจากที่ดูจากชื่อเรื่อง ภูมิน่าจะทำอะไรให้สองกลัว เพราะภูมิคงไม่กลัวสองชิมิ
แล้วก็ร่างกายที่ใหญ่กว่าสอง อันนี้น่าจะกินขาด

รอค่ะ

ออฟไลน์ Vesi

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1795
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +204/-3
พี่น้อง หนึ่ง-สอง น่าจะทำอะไรซักอย่างให้ภูมิหมดความอดทนในเร็วๆ นี้แน่ๆ

Warlock

  • บุคคลทั่วไป
อ่ะโหวววว ทั้งแม่ทั้งลูก อิพี่สาวนี่ตัวดีนัก จับตบสักทีได้ป่ะ

2kysarang__

  • บุคคลทั่วไป
เกลียดมัน เกลียดพ่อ (สมน้ำหน้า) เกลียดแม่ (ผีพนันด้วยเว้ย) นังหนึ่ง(วี๊ดว้าย ตบตีนม) นังสอง(นิดๆ)
แล้วเราก็ได้รู้ว่า ภูมิเป็นเมะโว้ยยยยยยยยยยยยย >[]< อุกรี๊ดดดดด
ใช้ได้เหมือนกัน คิดแล้วน่าสนุก รอต่อค่า~

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ irksome

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 277
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-0
เดี๋ยวสุดท้าย พ่อตาย แม่เลี้ยงหมดตัว
แล้วก็ต้องมาเป็นคนใช้ของภูมิกลับกันแทนแน่ๆ
ส่วนสองโดนเป็นทาสรักบนเตียงแน่ๆ หึหึหึ  :z10:

CherryCello

  • บุคคลทั่วไป
แอบหวังนิดๆ ว่าภูมิจะเป็นเคะ  :o12:

ออฟไลน์ ต่ายน้อย

  • กระต่ายน้อยลอยคอ
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 816
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-3
    • http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=27719.0
แอบหวังให้ภูมิเป็นเคะนะ  แต่ถ้าเป้ฝจริงก็โคดรันทดหนักแน่ๆ
โดนกดิขี่แล้วยังจะโดนปล้ำอีก (รึเปล่า)
แต่เดี๋ยวภูมิต้องกลับมาใหญ่กว่าอิพวกสามแม่ลูกแน่นอน
แล้วก็จับสองกดเป็นนายบำเรอ (รึเปล่าอีกรอบ)

รักคนแต่งครับผม

ออฟไลน์ Satang_P

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 856
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-2
มาต่อเร็วๆนะคับ รอตอนต่อไป  :กอด1:

ออฟไลน์ MiSS-U

  • {^o^} {^3^}
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2800/-11
 :เฮ้อ:

+1และเป็ดค่ะ

ปล. เยื่อน >>>> "เยือน" จากชื่อเรื่องอ่ะค่ะ

ออฟไลน์ POPEA

  • Blood Type :: Y
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2010
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +248/-3
    • http://writer.dek-d.com/popae/writer/view.php?id=794488
ภูมิเป็นเมะหรอ ตอนแรกเชียร์ให้เป็นเคะอ่ะ
1 กับ 2 นิสัยไม่ดีอ่ะ :m31:

MM.Dog

  • บุคคลทั่วไป
เอิ่ม....
แปลกไปหน่อยมั้ยคะ  ที่พ่อของภูมิปล่อยให้ลูกเลี้ยงรังแกลูกของตัวเองได้ขนาดนั้น
ถึงแม้ว่าแม่ของภูมิจะเคยคบชู้ (ตามที่แม่ของเจ้าหนึ่งสองบอก)  แต่พ่อเป็นพ่อที่ไม่ได้ความขนาดนั้นเชียวหรือ

แอบคาดหวังให้พ่อถูกแม่เลี้ยงสวมเขา  แล้วโดนชายชู้ร่วมมือกับแม่เลี้ยงวางยาพิษให้ตายช้า ๆ แบบทรมาน
หุหุ...โหดไปมั้ยเนี่ย

vava

  • บุคคลทั่วไป
สงสารภูมิจังค่ะT^T

modYlove

  • บุคคลทั่วไป

มันเดินเข้ามาถึงตัวผมที่กำลังตั้งท่าจะลุกขึ้น เพื่อป้องกันตัว 

มือไอภูมิที่ผมคิดว่าคงต้องต่อยแน่แท้.......กับมาบีบที่ต้นคอผม....

เพียงแค่มือข้างเดียวก็สามารถกำรอบคอได้แล้ว

“ไอเหี้ย...ปล่อยกูนะ...ก็เจ็บ....”  ผมตะโดนบอกพร้อมมือทั้งสองพยายามแกะมือที่มันกำคอผมอยู่

มันกดผมนอนลงบนที่นอน และใช้น้ำหนักตัวเองบังคับไม่ให้ผมใช้แขนแกะมือมันได้



อากาศจากตอนที่ยังพอให้ใจได้  ตอนนี้เริ่มที่จะหมดลง  หน้าผมเริ่มแดงเพราะหายใจไม่ออก

“ป....ล่อ......ย  หายใจไม่ออก.......”  มือที่พยายามแกะออกก็เริ่มหมดเรี่ยวแรง

สติผมเริ่มหมดแล้ว หรือผมใกล้ตายแล้วหรือ.....ผมจะมาตายเพราะไอภูมิไม่ได้....แต่ก็ไม่ไหวจริงๆ



เสียงสูดหายใจเพื่อเอาอากาศเข้าปอด  เมื่อมันปล่อยมือจากคอของผม

“แฮ่ก  แฮ่ก   ไอ  ภูมิ  มึงจะฆ่ากูหรือไง....”  ผมตะโกนด่าหลังจากมีสติพอ

“กูก็อยากฆ่าพวกมึงทุกคนนั้นแหละ.....แต่ตอนนี้ยังก่อน...........”

“มึง   มึง  ไอเลว.....” 

“เหอะ  มึงเลวยิ่งกว่ากูอีกไอสอง.....มึงจำไว้ อย่าทำนม และพ่ออีก......ถ้าความอดทนกูหมดจริงๆ...พวกมึง.....5555”

มันเดินหัวเราะออกจากห้อง....

ทิ้งรอยมือที่ต้องคอผม เป็นของแถม..........   

ถ้าจะถามว่าทำไมผมถึงไม่บอกแม่  หรือพี่หนึ่ง  คำตอบคือผมหยิ่งเกินกว่าจะให้ใครรู้ว่าผมแพ้ไอภูมิได้....

เพราะตลอดมาผมไม่เคยถูกทำแบบนี้   ช่วงเวลานั้นมันตั้งใจจะเอาชีวิตผมจริงๆ 

สายตามันบอกไว้ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดซะอีก





พี่หนึ่งกลับมาพร้อมกับถุงแบรนเนมด์ต่างๆ ที่อยู่ในมือ 

พี่หนึ่งมักจะอารมณ์ดี...เมื่อได้ใช้เงินไปกับเสื้อผ้า  หรือของที่ชอบ

คณะที่เธอเลือกเรียนคือ คณะอุตสาหกรรม  ภาควิชาการออกแบบเครื่องแต่งกาย

มันไม่ใช่ความฝันของพี่หนึ่งหรอครับ  แต่เป็นวิชาที่เธอคิดว่าเธอชอบมากที่สุดต่างหาก

“สอง คอแกไปทำอะไรมาแดงเชียว....”  พี่หนึ่งกำลังเลือกดูเสี้อผ้าที่เธอซื้อมา แต่เหมือนเธอจะสังเกตเห็น

“อ้อ....ผมคันนะ  เลยเกาซะแดงเลย.....”  ผมทำท่าเกาที่ต้องคอ ซึ่งเป็นรองแดงอยู่รอบคอของผม

“สองแกมาดูนี้ดิ....เสื้อสวยมะ....”

“อือ ...ด้วยดี.....ไม่ซื้อเผื่อมั่งอ่ะ.....ปล่อยให้สองเฝ้าบ้านคนเดียว...” ผมพูดน้อยใจ

“แหม...แกก็ซื้อบ่อย  ยังจะมาขออีก....อยากได้ก็ซื้อเองดิ...ไปแหละ...” เมื่อผมทำถ้าจะขอเอาเสื้อผ้าของเธองั้นแหละ  พี่หนึ่ง
เลยหมอบถุงต่างๆ  แล้วเดินขึ้นห้องไปเลย....



ผมตามเธอถึงไปข้างบนเช่นกัน  แต่ไม่ได้เข้าห้องพี่หนึ่ง  เพียงแต่เดินเข้าไปห้องที่อยู่ในสุด 

ซึ่งห้องนั้นมีพ่อเลี้ยงนอน...ไม่สบายอยู่.....พ่อเลี้ยงดูแลพวกเราดีมาก  และรักพวกเราด้วยเช่นกัน

ก๊อกๆ  ผมเคาะประตูก่อนที่จะเข้าไปด้านใน  ซึ่งมีพยาบาลส่วนตัวคอยดูแลช่วยเหลือพ่อเลี้ยง

“พ่อ เป็นไงบ้างครับวันนี้....”  ผมพยักหน้าให้พยาบาลออกไปก่อน

“อือ ดูขึ้นนะ แค๊ก ๆๆ“  เสียงไอตามมา...หลังจากพูด0[

“พ่อกินยายังอ่ะ....เดี๋ยวผมป้อนให้....”

“อือ  พยาบาลให้กินแล้ว  แล้ววันนี้สองไม่ไปไหนหรอ.....”

“เปล่าครับ......”

“แล้วแม่สองแหละ.....อยู่ไหม...”

“แม่ออกไปทำธุระข้างนอกครับ....อีกสักพักคงกลับ....” ผมบอกออกไป



ตอนนี้พ่อ  กับแม่ผม แยกห้องนอนกับอยู่ เพราะอาการป่วยของพ่อต้องคอยให้พยาบาลเป็นคนดูแลอย่างใกล้ชิด

เพราะอาการป่วยของพ่อ  ทำให้ผมคิดที่จะเรียนหมอ.....ช่วง ม.ปลายที่ผ่านผมทำไม่ค่อยยากจะเรียนหนังสือนัก

และหลังจากที่พ่อเริ่มมาป่วย  ทำให้ผมเริ่มคิดที่จะเรียนหมอ เพื่อไว้คอยดูแล พ่อ  แม่ และครอบครัวผม  ซึ่งนั้นทำให้ผมเริ่มที่จะ
พยายามอ่านหนังสือมากขึ้น..... เพิ่มทดแทนช่วงเวลาที่หายไป

ผมใช้เวลาอยู่กับพ่อนานพอสมควร  เพื่อเล่าเรื่องต่างๆ ให้ฟัง แก้เครียด และอ่านหนังสือให้ท่านฟัง 

แม้ว่าเป็นการยากที่จะต้องอยู่กับคนสูงอายุนาน  และยิ่งต้องคอยปรนนิบัติด้วยแล้ว ยิ่งยากใหญ่

แต่ที่ผมทำได้เพราะ พ่อรักผม.......และผมก็รักท่านจริงๆ



+++++++++++++++++



ตั้งแต่ผมมีรถ  ผมไม่จำเป็นต้องใช้รถของที่บ้านอีก 

ผมขับรถไปกลับบ้าน-โรงเรียนเองได้.........  กลุ่มเพื่อนที่คบที่โรงเรียนเป็นกลุ่มลูกนักธุรกิจ ซะเป็นส่วนมาก

พวกเราคบเพื่อ....การแสวงหาผลประโยชน์บางอย่างจากคนๆ นั้น  ซึ่งผมก็เป็นคนหนึ่งที่ทำเช่นนั้น

ดังนั้นเพื่อนของผมจึงเป็นคนมีหน้ามีตา และเป็นลูกเจ้าของธุรกิจหรือลูกของแวดวงไฮโซเป็นส่วนมาก

ซึ่งผมก็ชอบที่จะคบกับพวกมัน  มากกว่าที่จะคบกับคนไม่มีเงิน และคอยแต่หาผลประโยชน์จากผมอย่างเดียว



ระหว่างขับรถ  ผมเห็นหลังไวๆ ของไอภูมิที่กำลังเดินอยู่ในซอย เพื่อจะเข้าบ้าน

“ไอภูมิ  เมื่อวันก่อนมึงคิดจะฆ่ากู....”  ภาพความทรงจำตอนที่เห็นดวงตามัน พร้อมมือที่กำคอผมไว้

“มึงก็ต้องเจอ  กูบ้าง....”  ผมเหยียบคันเร่ง ตรงไปยังทางที่มันกำลังเดิน

เสียงแตรดังขึ้นเมื่อผมใกล้ถึงตัวมัน    มันเพียงหันมามองแล้วกระโดดขึ้นไปบนฟุตบาท.....

มันหกคะล้มคลุกฝุ่นอยู่ริมฟุตบาท.......... 

ผมเหยียบเบรก พร้อมกับเปิดหน้าต่าง   “5555555555”    ก่อนที่จะขับรถเข้าบ้านไป

กระจกมองหลังทำให้ผมเห็นมันลุกขึ้นพร้อมทั้งเขี้ยวกระเป๋านักเรียนมาที่รถผม  “ไอภูมิ  มึงต้องเจออีกแน่น...”



!!!!!!!!!!!








กลับมาเรื่องเรียนต่อครับ  เพราะผมต้องรีบเตรียมสอบ O Net A Net  เพื่อจะมีคะแนน  เลือกมหาลัยและคณะที่ผมต้องการได้
ตอนที่พี่หนึ่งรู้ว่าผมจะเรียนหมอ  คำดูถูกจากพี่สาวคนเดียว ทำให้ผมก็ยิ่งฮึกสู้......
“สอง สมองอย่างแกอ่ะ...สอบไม่ติดหรอก.....แกมาเรียนแบบฉันดีกว่า...”
“พี่หนึ่ง...ไมพูดแบบนี้อ่ะ....สองไม่ได้โง่นะเว้ย...แค่ยังไม่ตั้งใจซะหน่อย...”
“แก ไอสอง  แกว่าฉันโง่หรอ....” พี่หนึ่งแยกเขี้ยวใส่  เพราะเริ่มจะก่อกบฏอีกแล้ว
“หยุดเลย  พวกแกนี้น่า  โตๆ กันแล้วเลิกทำตัวทะเลาะเป็นเด็กๆ ซักทีได้ไหม..”  เสียงแม่ที่ต้องคอยห้ามทัพเสมอ
พวกผมหยุดทะเลาะกัน และก็ยังเชิดใส่กันอยู่  ไม่มองหน้ากันด้วยวันนั้นอ่ะ

ความคิดเรื่องนี่........ผลุดขึ้นเมื่อผมอ่านหนังสือบนโต๊ะภายให้ห้อง....
“เหอะๆ  พี่หนึ่งรอให้ถึงวันนั้นก่อนเถอะ  แล้วพี่จะทำหน้ายังไง......”   ผมใช้เวลาอ่านหนังสือทุกวันในช่วง ม.6 และก็เหลือเพียงไม่กี่เดือนที่ผมจะรู้ว่าความพยายามที่ทำมาให้ช่วง 1 ปี จะทำให้ผมสามารถเรียนคณะแพทย์ได้ไหม......
เวลาผมต้องการผ่อนคลาย ช่วงกลางคืนเวลาอ่านหนังสือ ผมมักจะออกไปยืนตรงเฉลียง เพื่อสูดอากาศยากค่ำคืน
เพราะด้านหลังบ้านของผมเป็นสวนมะม่วง....ดังนั้นพอตกดึก  อากาศเย็นภายในสวนมะม่วงจะทำให้บริเวณบ้านเย็นไปด้วยเช่นกัน
กิจวัตรของผมจะเป็นแบบนี้เสมอ  คือ  ไปเรียน -  กลับบ้าน   เสาร์-อาทิตย์ก็ออกไปขับรถเล่น......  แต่ถ้าเบื่อๆ ก็อยู่บ้านนั้นแหละ  ไม่ต้องออกไปฝ่ากับรถติดให้เหนื่อยใจ.....ตกเย็นก็แวะเข้าไปคุยกับพ่อ แล้วกลับมาอ่านหนังสือต่อ
ผมทำแบบนั้นมาตลอด......และพรุ่งนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ผมจะไม่ต้องเหนื่อยกับการอ่านหนังสือแล้ว

ผลออกมาคือ ผมสามารถเข้าเรียนในมหาลัยของรัฐได้  และคณะแพทย์ศาสตร์ตามที่ผมตั้งเป้าไว้
ซึ่งนั้นทำให้  แม่เชิดหน้าชูตาที่ลูกชายสามารถเอ็นติด.....  ส่วนไอภูมิเอ็นติดคณะบริหารธุรกิจ มหาลัยเดียวกับผม
ซึ่งเป็นคณะที่โดดเด่นไม่แพ้กัน...ซึ่งทำให้ผมรู้สึกแย่ที่มันสามารถเอ็นติดมหาลัยแห่งนี้ได้
แต่ผมก็ไม่คิดจะคุย หรือทำความรู้จักกับมันในรั่วมหาลัยหรอก เพราะมันคนละชั้นกันครับ....

+++++++++++++


ปล. รักคนที่อ่านนะคะ  อย่างเครียดนัก  สู้ๆๆ  โอชิน
กำลังพิมพ์อยู่.)ตอน2(....แต่มีข้อแม้   

อยากอ่านสิ่งที่เพื่อนคอมเม้น์ค่ะ  ขอบคุณนะคะที่รับฟัง


อ้อ >>>>>>ตอบข้อสงสัยของทุกคนเกี่ยวกับตัวพ่อของภูมิค่ะ
คืออย่าที่บอกตอนต้น คือ พ่อรักภูมิจริงๆ ค่ะ  แต่ด้วยความเกรงใจเมียใหม่
เลยรักแบบไม่ออกนอกหน้าเท่าไหร่  ส่วนเรื่องที่ภูมิโดนรังแก  แล้วพ่อไม่รู้เพราะ
ถึงรู้ก็คงช่วยอะไรมากไม่ได้เพราะยกหน้าที่ดูแลบ้านใหม่เมียใหม่แล้ว
พี่สาวมือตบ  จัดการพวกคนใช่ซะอยู่หมัด  กลัวกันเป็นแถวๆๆ 


ส่วนเรื่องพ่อ>>>> บางคนทายถูกค่ะ  เพราะพยาบาลที่ดูแลเป็นคนที่เมียใหม่จ้างมา
ก็อยางที่บอกว่า พิมพ์ไปพิมพ์มาพล็อตเหมือนหนังบ้านเราได้ไงเนี้ย...เหอะๆๆ
พอก็ถูกวางยานะคะ....แต่ไม่ร้ายแรงถึงตายหรอก..แต่ก็ไม่แน่
ถ้าเมียใหม่หมดความอดทด คงได้ไปงานศพพอภูมิ กันจริงๆๆ แหละ..

ปล2> ที่ไม่อธิบายไว้ในเรื่องเพราะมันจะยาวเกินและไถล่ออกนอกเรื่อง (กลัวกลับมาไม่ได้อ่ะนะ)

เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องสั้น เหมือนเดิมคะ  แต่ลืมบอก ไม่ยาวเท่าไหร่


ออฟไลน์ POPEA

  • Blood Type :: Y
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2010
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +248/-3
    • http://writer.dek-d.com/popae/writer/view.php?id=794488
เฮ้อ! :เฮ้อ:
เพลียกับนิสัย 1 และ 2
ยัยเมียใหม่อีกคน ไม่ไหวจะเคลียร์~

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด