Do not disturb ✰ ขอโทษครับ ห้ามรักกวน[เปิดจองDNDเล่มพิเศษ+Reprint p.206]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Do not disturb ✰ ขอโทษครับ ห้ามรักกวน[เปิดจองDNDเล่มพิเศษ+Reprint p.206]  (อ่าน 2067864 ครั้ง)

ออฟไลน์ Cherry Red

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-0
ว่าวิธีการแก้แค้นของน้องไปป์เด็กแล้วนะ แต่ของคิน นี่มัน...เบบี๋มากมาย ~
เฮ่อ...แล้วเสื้อผ้าทั้งตู้มีไม่เอา จำเพาะต้องเป็นกางเกงในด้วย จะให้คิดลึกอะไรรึเปล่าเนี่ย?

ออฟไลน์ ordkrub

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4180
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +341/-12
แล้วจะเอาคืนอย่างไรดีอะไปป์
ใช้หมามุ่ย?  555+

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6875
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +843/-80
หนุกอ่ะ

ออฟไลน์ นัชชี่~นะจิ

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 156
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-0
โดนเขาแกล้งคืนแบบขาดทุนย่อยยับเลยนะ อิอิ อย่างนี้ไปป์คงไม่กล้าแกล้งอีกแล้ว (แกล้งคนหล่อมากๆไม่ดีนะ!)

รอตอนต่อไปจ้า :)


Forget..*

  • บุคคลทั่วไป
โดนเขาจัดหนักเลยไปป์ ฮ่าๆ
เกือบแล้วไหม ซักตอนกลางคืน โหวงเหวงตอนกลางคืน อับชื้นตอนเช้า
ฮ่าๆ ;)

ออฟไลน์ snowwhite13

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 144
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-1
โดนเข้าแล้วไงไปป์เอ๊ย  o22 ค้างค่ะ มาอัพๆน้า :-[

ออฟไลน์ Sorso

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-3
เรื่องนี้น่ารักนะ


 :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2:

ออฟไลน์ Indigo

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 433
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1029/-7
Room 5
 
ตั้งแต่เหตุการณ์ซักกางเกงในหรรษาวันนั้น  ผมก็ไม่กล้าหือกับมันอีกเลยครับ...

คุณๆลองคิดดูนะครับว่าผมเอาแผนหน่อมแน้มๆไปเล่นงานมัน แต่ดูสิ่งที่มันโต้กลับสิครับ!!  คาดว่าถ้าบุกไปฆ่าบุพการีผมได้มันคงทำไปแล้ว  แค่กูเขียนหน้ามึงเนี้ยนะ มึงถึงกลับมาทำร้ายกูแบบนี้...กระซิกๆ   
ดังนั้น...ผมจึงตัดสินใจว่าจะเล่นงานคนอย่างไอ้ภคินน่ะมันต้องรอแผนขั้นเทพซึ่งตอนนี้ผมก็ยังคิดไม่ออกเหมือนกัน แถมยังต้องเตรียมรับมือกับการโต้กลับขั้นเทพอีก เฮ้อ....เป็นศัตรูกับมันนี่ลำบากจริงๆครับ
 
วันนี้เป็นวันเสาร์ครับ  เสาร์แรกของชีวิตที่ผมได้ใช้ชีวิตร่วมกับคนที่เกลียดที่สุด ถ้ามันไม่ออกไปเดทกับแอมเหมือนวันปกติที่ผ่านๆมานะครับ..
อันที่จริงการอยู่ร่วมห้องกับมันก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายนักหรอกครับ หรือพูดให้ถูกก็คือมันเช่าห้องไว้ซุกหัวนอนจริงๆครับ  คือมันตื่นไปเรียนตอนเช้าและกลับเข้ามานอนตอนดึกๆเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้ว ซึ่งผมว่าก็ดีเหมือนกันขืนอยู่ด้วยกันบ่อยๆมีหวังเกิดคดีฆาตกรรมในห้องปิดตายแน่ๆครับ..
 
“มึงไม่ออกไปไหนเหรอ” มันทำหน้ามึนๆหัวฟูๆเปิดประตูห้องนอนออกมาทักทายผมที่นั่งดูช่อง9การ์ตูนอยู่ที่โซฟา  ขนาดตอนตื่นนอนมันยังหล่อได้เลยครับ!!!!..กูล่ะนับถือมึงจริงๆ
“ถ้าไปจะนั่งหัวโด่อยู่นี่มั้ยล่ะ...ถามโง่ๆ”
“มึงอยากเป็นไส้เลื่อนเหรอ?” ....ฮึก...สะอึกครับ  ผมรีบเก็บปากเก็บคำทันที แล้วหุบขาตัวเองแน่น  คือคนอย่างมันคงไม่จบแค่ขู่อ่ะครับ  ว่าแต่...ทำไมกูต้องเป็นเบี้ยล่างให้มึงตลอดเลยวะเนี้ย!!!!!
ริมฝีปากหยักของมันกระตุกยิ้มกวนโอ๊ยขึ้นมาแว๊บนึง ก่อนมันจะดันตัวออกมาจากประตูแล้วเดินอาดๆมาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆที่เดียวดายบนโซฟาเดียวกับผมทำเอาผมสะดุ้งขึ้นมาเฮือกนึง  ก่อนจะทำเป็นหันไปสนใจโคนันในทีวีต่อ
 
“เฮ้ย..” มันเอาตีนยื่นมาสะกิดขาผมเบาๆ  ผมหันไปทำหน้าเบื่อโลกใส่มันจนมันหลุดขำออกมา “มึงนี่ตลกชะมัด  กูพูดเล่นน่า  ถ้ากูจะเล่นงานมึงก็ไม่ใช้แผนเดิมหรอกน่าเบื่อตายเลย”
“เออ..กูขอบคุณมึงจริงๆ  นี่ไม่ได้มึงนี่กูแย่เลยนะเนี้ย” สาบานได้ครับ..เกิดมาผมไม่เคยทำเสียงประชดใครขนาดนี้มาก่อนในชีวิต!!
“เออ..ขอบคุณมึงเหมือนกัน ถ้าไม่ได้มึงแต่งหน้าให้วันนั้นกูคงไม่มีวันนี้ว่ะ” แล้วก็สาบานได้ว่านั่นเป็นเสียงประชดที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยินมาในชีวิต “เฮ้ยๆ เลิกสนใจโคนันได้แล้ว” คราวนี้มันเอาตีนสะกิดผมแรงกว่าเดิมครับ...เจ็บนะว้อย
“มีอะไรวะ” ผมหันมาท้าวคางทำหน้าเบื่อโลกเต็มประดาใส่มัน ซึ่งมันก็ไม่ได้สนใจหรอกครับ
“มึงเอาปากกาที่เขียนหน้ากูวันนั้นไว้ไหน  ยืมหน่อยดิ๊จะเอาไปทำงาน” โห..นี่มึงไม่ได้มีความฝังใจกับสิ่งของเลยใช่มั้ย?
“เสียบอยู่ที่โต๊ะเครื่องเขียนน่ะ” แล้วผมก็เมินมันไปสนใจโคนันในทีวีต่อ แหม..กำลังจะเฉลยตัวคนร้ายแล้วเชียว
“เฮ้ยๆ” อะไรของมันอีกวะ!!!!!
ผมหันควับไปง้างปากกำลังจะด่า แต่ก็พบว่า...หน้าผมกับมันห่างกับไม่ถึงคืบแล้ว..  ใกล้ซะจนรู้สึกรู้สึกถึงลมหายใจของมันเลย..  ก่อนที่มันจะผละออกไปแถมยังทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกต่างหาก  ทั้งๆที่กูตกใจแทบช็อคตายเนี้ยนะ!!!!
“มึงเรียนLawเซคเดียวกับกูใช่มั้ย??”
“ห๊ะ?? กูเนี้ยนะนะเรียนเซคเดียวกับมึง???” ผมงงเป็นไก่ตาแตกแล้วครับ “ทำไมกูไม่เห็นรู้เลย”
“ก็ตั้งแต่เปิดมามึงเคยเข้าเรียนมั่งรึเปล่าล่ะ??” ฮึก...สะอึกครับ เป็นความจริงที่ว่าผมกับไอ้ฟาร์โดดวิชานี้ด้วยว่ามันไม่เช็คชื่อน่ะสิ..
“ละ..แล้วมึงรู้ได้ไงว่ากูเรียนเซ็คเดียวกับมึง”
“ตารางเรียนปัญญาอ่อนๆที่มึงแปะไว้ที่ประตูห้องนอนกูไง” มันเลิกคิ้วขึ้น  แหม..ห้องนอนมึงเนอะ “โตแล้วยังตอนมีตารางเรียนอีกเหรอวะ  มึงนี่ทำตัวยังกะเด็ก”
“มึงไม่ต้องมาเสือกกะกูเลย  แล้วLawมันมีอะไรห๊ะ??”
“คาบหน้าอาจารย์นัดทำควิซน่ะ  มาไม่มาก็แล้วแต่มึงเหอะ” แล้วมันก็คว้ารีโมทในมือผมไปกดเปลี่ยนช่องหน้าตายเฉย “กูอุตส่าห์หวังดี”
“ห๊ะ....มึงว่าอะไรนะ???”
“เปล๊า...แม่งไม่เห็นจะมีอะไรดูเลย  เชิญมึงดูการ์ตูนปัญญาอ่อนนี่ไปเหอะวิรัล”
“ไอ้เชี่ยนี่!!! โคนันมีประโยชน์จะตาย ได้ใช้สมองด้วย”
“เอาไว้มึงโดนฆาตกรรมเมื่อไหร่  กูจะดูไว้ไขคดีให้มึงแล้วกันนะ” อื้อหือ...เอาคดีมึงก่อนดีมั้ยครับไอ้คุณภคิน??
 
ผมได้แต่บ่นอุบอิบเพราะมันปิดประตูเข้าห้องน้ำไปเสียแล้ว  ด่าไปก็คงไม่ได้ยิน.... ใครบอกว่ามันเป็นสุภาพบุรุษวะ??  ดูมันทำแต่ละอย่างกับผมนี่สิ!!!..ทั้งซกมก  สกปรก  ข้าวของก็ไม่ค่อยเก็บ  จานใช้แล้วก็ไม่ล้าง  บางทีก็ลืมเสื้อผ้าไว้ในห้องน้ำ  แล้วใครทำความสะอาดล่ะ??  ถ้าไม่ใช่ไอ้คนที่นั่งหัวโด่นี่!!!!
ก็ไม่ใช่ว่าผมเป็นพ่อบ้านอะไรหรอกนะครับ แต่มันเล่นสกปรกเกินหน้าเกินตาขนาดนี้..ใครมันจะไปทนได้วะ..
ขณะที่ผมกำลังคิดอะไรเพลินๆโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็แผดเสียงดังลั่นจนผมสะดุ้ง  ...ไอ้ฟาร์โทรมาครับ  มันชวนผมไปซื้อของขวัญวันเกิดให้หลานสาวมัน  ซึ่งชวนก็เหมือนบังคับน่ะครับ  วางสายจากมันผมก็รีบเข้าห้องไปแต่งตัวเตรียมออกไปข้างนอก  ดีเหมือนกันวันนี้จะได้ไม่ต้องรับมือกับไอ้ภคิน
 
ผมจะได้ไม่ต้องด่าคนสักวันน่ะครับ  ด่าทุกวันบาปแย่เลย..
 
 

.......................................................................
....................................................
..............................
.......

 
 
 
“เฮ้ยๆ ไม่เอาอันนั้นมันปัญญาอ่อนเกิน หลานกู14แล้วนะโว้ย ไม่ใช่5ขวบ  มึงซื้ออันนี้ไม่ซื้อขวดนมไปเลยวะ”
“โอ๊ย..ไอ้ห่านี่เรื่องมากซะจริง!!” ผมหยิบอีกอันขึ้นมาแทน “แล้วอันนี้เป็นไง”
“เอาผ้าอ้อมเลยมั้ย???”
“เอ๊ะไอ้สัดนี่...งั้นมึงเลือกเองเลยไป  จะลากกูออกมาทำไมวะ”
“โอ๋ๆๆๆๆ กูล้อเล่นน่า  มาหลายๆคนก็ย่อมดีกว่าคนเดียวใช่มั้ยล่ะ”
 
 
บทสนทนาขั้นต้นเกิดขึ้นในห้องสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางกรุงเทพครับ  คนเดินผ่านไปผ่านมาก็คงสงสัยว่าไอ้ผู้ชายสองคนนี้มาทำอะไรในร้านขายของหวานแหววขนาดนี้  ไอ้แรกๆตอนเดินเข้าผมกับมันก็อายๆอยู่นะครับ แต่อยู่ๆไปก็ชักสนุกดีเหมือนกันวุ้ย ฮ่าๆๆๆ
ผมกับมันเดินวนไปมาในห้างจนสุดท้ายก็ไปจบอยู่ที่ร้านSwensens!!!  ซึ่งกูงงมากครับว่ามันเกี่ยวกับของขวัญตรงไหน แต่ก็นั่นแหละ...ผมเดินตามมันเข้าร้านอย่างไม่มีอิดออดเลยครับ...(ใจง่ายจริงๆกู)
 
“มึงว่าไอ้ภคินมันเป็นประเภทไม่มีใครคบเปล่าววะ??” ผมเปิดประเด็นเรื่องที่สงสัยมานาน  ไอ้ฟาร์ที่กำลังจ้วงไอติมเข้าปากถึงกับชะงัก
“เป็นห่วงรึไง” มันง้างปากจะต่อแต่พอเห็นสายตาของผมมันก็เข้าเรื่องทันที “ก็มีแอมนั่นไง”
“กูหมายถึงเพื่อนน่ะ...เพื่อนผู้ชายน่ะ”
“อ๋อ...ก็ไอ้คนนั้นไง  ที่ชอบเดินเอื่อยๆตามหลังมันอ่ะ”
ผมนึกออกแล้วครับ  ไอ้ผู้ชายคนที่เป็นแบล็กกราวน์ให้ไอ้ภคินตลอดเวลา  ผู้ชายผมดำตัวสูงๆ  หน้าตาดูเรื่อยๆเฉื่อยๆ  ไม่สนใจโลก  อันที่จริงไอ้ภคินมันก็เข้าใจหาแบล็กกราวน์ให้ตัวเองดูดีนะครับ...คือไอ้ผู้ชายคนนั้นก็ไม่ได้หน้าตาแย่อะไรหรอกนะ แต่มันดูล่องลอยซะจนไม่ค่อยน่ามองน่ะ
“มึงว่าเพื่อนมันเมากัญชาเปล่าวะ กูเห็นมันทำหน้าแบบล่องลอยตลอดเวลา” ไอ้ฟาร์ระเบิดเสียงหัวเราะจนพี่สาวเสิร์ฟข้างๆสะดุ้ง..ดีนะพี่เค้าไม่ทำแก้วตกน่ะ  ถ้าไอ้คนที่คณะมาเห็นมึงหัวเราะมันต้องไม่เชื่อแน่ๆว่ามึงเป็นคนเดียวกับไอ้คนขรึมๆนั่น
“มึงก็นินทายันเพื่อนเค้าเลยนะ” มันยกน้ำขึ้นดื่ม สงสัยจะคอแห้ง “ว่าแต่มึงเหอะ...อยู่กับภคินเป็นไงมั่ง”
“ไม่ลำบากอย่างที่คิดว่ะ ถ้าพูดให้ถูกก็คือมันแทบไม่กลับหอน่ะ กลับมาก็นอนเลย เช้าก็ออกไปเลย  เสียอย่างเดียวเจอหน้ามันทีไรกูเถียงแพ้มันทุกที” ผมเท้าคางตอบเรื่อยๆ  ฟาร์พยักหน้าช้าๆรับรู้
“มันออกไปไหนนักหนาวะ”
“ไม่รู้มัน...ไปเดทกับแอมมั้ง  แฟนสวยก็ต้องควงให้ทั่วสิวะ”
“เหมือนมึงอ่ะเหรอ” ผมถลึงตาใส่มันจนมันหลุดขำออกมาเบาๆ “แหมๆ...กูล้อเล่นหรอก  ซีเรียสไปได้”
“เดี๋ยวนี้กูไม่สนแอมแล้ว  เข้ามหาลัยแล้วผู้หญิงสวยกว่าแอมมีอีกตั้งเยอะ”
“มึงหมายถึง...เพลง??”
“เอ๊าะ!!ก็ต้องหมายความว่างั้นอยู่แล้ว” ผมดีดนิ้วทำท่าเหมือนมันตอบคำถามเกมส์แฟนพันธุ์แท้ได้
“อื้อหือ...กูว่าดอกฟ้ากับหมาวัดยังหรูไปเลย” ..ไอ้เพื่อนชั่ว!!ไม่เคยมีให้กำลังใจกันบ้างเล๊ย  พอเห็นผมค้อนใส่มันก็หันไปสนใจไอติมในถ้วยมันแทนเป็นการหนี
เพลงเป็นดาวคณะผมเองครับ  เธอแอบป๊อบในมหาลัยอยู่พอควรถึงแอมจะดังกว่านิดหน่อยก็เหอะ แต่ผมว่าเพลงมีเสน่ห์กว่าแอมเยอะเลยนะครับ  เหมือนจะตรงสเปคผมมากกว่าแอมซะอีก
เพลงเป็นสาวผมสั้น  ตาโต  จมูกโด่ง  เวลาเดินเหมือนพกความมั่นใจมาเต็มกระเป๋า  พูดจาฉะฉาน  เห็นแล้วรู้เลยอ่ะครับว่าเธอเป็นผู้หญิงฉลาดมีไหวพริบ แต่ปัญหาก็คือ....
“มึงว่าข่าวลือที่ว่าเพลงมีแฟนแล้วนี่จริงมั้ยวะ” ผมส่งคำถามให้ไอ้ฟาร์ช่วยกันครุ่นคิด
“ถ้ามึงสงสัยมากๆ ทำไมมึงไม่ถามเค้าเองเลยวะ  เจอกันที่คณะเกือบทุกวัน”
“แหม..ช่างเป็นเรื่องง่ายดายจริงๆนะครับคุณฟาร์  ให้กูเดินเข้าไป ‘หวัดดีเพลง มีแฟนรึยัง ถ้าไม่มีมาเป็นแฟนเราได้มั้ย’ โอ๊ย..ง๊ายง่ายเนอะ” ผมเบ้หน้ามองออกไปที่นอกร้าน แล้วก็พบกับ...
 
ไอ้ภคิน!!! โอ๊ย...ชาตินี้กูจะหนีมึงไม่พ้นใช่มั้ยเนี้ย แต่เอ๊ะแปลกครับ มันไม่ได้มากับแอมครับ มากับชายวัยกลางคนหลายคนที่ผมไม่เคยเห็นหน้าและไม่อยากเห็นหน้าด้วย...เถื่อนชิบหาย  หน้าพวกมันเหมือนเมื่อเช้าเพิ่งเหยียบหมาตายด้วยตีนเปล่าแล้วมาเดินห้างสบายใจเฉิบน่ะครับ เอิ่ม...ยามให้เข้าห้างได้ไงวะ=[]=!!!!!
เหมือนมันจะคุยๆอะไรกับเค้าสักอย่าง แล้วจะไม่ลงรอยกัน??  ดูจากสีหน้าแล้วคงเถียงกันคอเป็นเอ็นอ่ะครับ  เฮ้ยๆๆไอ้พี่บึ๊กนั่นกระชากคอเสื้อไอ้ภคินขึ้นมาแล้ว กรี๊ดดดดดดดดดดดดด(ในใจครับ..ในใจ)ใจคอมึงจะวางมวยกันกลางห้างเหรอ??  คนที่เดินผ่านกันไปมามองตาไม่กระพริบเลยครับ  ผมยังเผลอลุกขึ้นยืนจนไอ้ฟาร์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามสะดุ้งไปด้วย
เหมือนไอ้ล่ำนั่นจะรู้ตัวครับ  มันเริ่มลากไอ้ภคินออกไปเคลียร์กันที่นอกห้าง  ผมกับคนอื่นก็มองตามกันเลิ่กๆลั่กๆ...ไม่ได้การแล้ว  เกิดมันซ้อมขึ้นมาไอ้ภคินคงเหลือแต่กระดูกฟันไว้ดูต่างหน้าน่ะครับ
“ฟาร์...รอนี่นะเดี๋ยวกูมา”
“เฮ้ย!!ไปป์...”
 
ผมไม่ได้รอฟังจนจบประโยคว่าฟาร์พูดอะไร  ตอนนี้ผมวิ่งสุดแรงเกิดไปที่ประตูเล็กๆด้านข้างของห้างที่มันหายตัวเข้าไป....  แต่พวกมันก็ไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว  ผมรีบวิ่งออกไป  ด้านหลังห้างเป็นที่ตั้งของชุมชนแออัดครับ ไม่ต้องตกใจครับ...ทุนนิยมอยู่ได้ทุกที่แหละ  ว่าแต่พวกมันหายไปไหนกันหมดแล้ว??
ผมวิ่งออกมาจากซอกที่เข้าไปเป็นซอยที่4แล้วพบว่ามันตัน...เชี่ยเอ๊ย!!เสียเที่ยวชะมัด  ขณะที่ผมกำลังจะเลี้ยงเข้าไปที่ซอยที่5นั้น...
 
“กูให้เวลามึงมานานพอแล้วนะ” ผมชะงักกับเสียงโหดเหี้ยมที่ได้ยิน...ขาทั้งสองไม่กล้าขยับต่อ  อ่า...เจอเข้าแล้วไงกู
กลุ่มชายโฉด4คน  หนึ่งในนั้นที่คาดว่าเป็นหัวหน้า(เพราะหน้ามันเถื่อนสุด)กำลังกระชากคอเสื้อไอ้ภคินเข้ามาตะโกนจนผมเผลอสะดุ้งไปด้วย..  แล้วมันก็คุยอะไรกันสักอย่างที่ผมไม่ได้ยิน
แล้วจากนั้นพี่บึ๊กนั่นก็สั่งให้ลูกน้องมันจับแขนไอ้ภคินไว้ แล้วเหวี่ยงหมัดใส่หน้าหล่อๆเข้าไปดังพลั่ก...อูย..เชี่ย กูเจ็บแทนเลยครับ ผมยกมือขึ้นปิดปากเดี๋ยวจะหลุดเสียงตกใจออกไป
 
“มึงจะเอายังไงห๊ะ??” หัวหน้ามันตะคอกดังลั่นไปทั่วซอย
“กูบอกมึงไปแล้วว่าไม่มี...โง่รึไง” อะ...ไอ้ห่านี่มึงจะโดนมันซ้อมแล้วยังเสือกปากดีอีก
“ปากดีนักเหรอมึง”
 
 
“หยุดนะโว้ย!!!!”
 
ครับ...มีเจ้าชายขี่ม้าขาวมาช่วยไอ้ภคินได้ทันก่อนมันจะโดนอีกหมัด แล้วผมต้องบอกมั้ยว่าไอ้เจ้าชายที่โง่ที่สุดในโลกนั่นก็คือผมเอง!!!
สาบานได้…ตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยทำอะไรโง่ขนาดนี้มาก่อนในชีวิต
“อะไร...มึงให้เพื่อนแอบตามมาเหรอ” ไอ้ภคินไม่ตอบครับ มันแค่ทำหน้าไม่เข้าใจ  มันถือเอาโอกาสตอนนั้นสะบัดตัวหลุดออกมาได้ แล้วซัดเข้าหน้าไอ้พี่ใหญ่นั่นหมัดนึง  เท่านั่นล่ะครับปรากฎการณ์หมาหมู่ก็เริ่มขึ้น
ผมรีบวิ่งเข้าไปช่วยมันสู้ เห็นแบบนี้ตอนอยู่โรงเรียนผมก็ต่อยตีเก่งพอตัวนะครับ  ผมซัดไอ้ลิ่วล้อนั่นเข้าไป จากนั้นก็ซัดกันจนไม่รู้หมัดใครเป็นหมัดใครแล้วครับ  เลือดในกายผมเดือดพล่าน.. แต่ผมคิดว่ามันไม่ได้เกิดจากความกลัวหรอกครับ
 
หมับ!!
ภคินคว้าข้อมือผมไว้ทันทีที่มันเห็นช่องว่างให้หนี  มันออกแรงหวืดเดียวผมก็หลุดออกจากวงล้อมนั่นทันที
 
“วิ่ง!!!!!!!” มันพูดแค่นั้นแล้วออกแรงดึงผมจนเจ็บข้อมือไปหมด แต่นี่ไม่ใช่เวลาเถียงกันครับ  ผมออกแรงวิ่งสุดชีวิตเหมือนกัน
 
อย่างน้อยก็ขอออกไปจากตรงนี้ให้ได้ก่อนเถอะ!!!!
 
 
TBC
 

อากาศหนาวจนจะแข็งตายแล้วค่ะ  นี่หรือเมืองไทย นึกว่าอยู่ลอนดอนซะอีก o22
อย่าลืมรักษาสุขภาพด้วยนะคะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22-01-2012 00:06:56 โดย Indigo »

ออฟไลน์ Sorso

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-3
555+

นาทีชีวิต

ถือว่าออกกำลังกาย

samsoon@doll

  • บุคคลทั่วไป
ทำไมเธอต้องทำตัวเป็นนางเอกด้วยนะไปป์ อิอิ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ EVE910

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 552
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-1
อิอิ


โล่งๆ

คนของเธอ

  • บุคคลทั่วไป
บทพระเอก  = ซกมก ชอบแย่งแฟนชาวบ้านแล้วไม่จำ ติดหนี้นักเลงแล้วไม่มีตังค์จ่าย  o18


ออฟไลน์ Tumz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 460
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-4
มี บู็ล้างผลาญ
ให้ยืดเส้นยืดสาย  o13

สนุกดี รอตอนตอไปครับผม  :bye2:

m_pop91

  • บุคคลทั่วไป
น้ำใจงามมาก ฮ่าาาาาาาาาาาา

ramgaythai

  • บุคคลทั่วไป
สนุกมากครับเรื่องนี้
แต่ไปป์นี่ดูโคนันด้วยหรอ การ์ตูนโปรดผมเลย

ออฟไลน์ yeyong

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5863
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +917/-26
โอ! มีบทบู๊ด้วย
เรื่องนี้น่ารักดีค่ะ ฮาไปป์มาก อยากให้ไปป์เอาชนะคินให้ได้สักครั้ง

ออฟไลน์ aft22423

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
รอค่ะรอ อยากรู้ว่าจะรักกันได้ยังไงนะคู่เนี้ย

ออฟไลน์ jiki

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1567
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +175/-2
หึหึหึ หนาวแบบนี้มันหนาวแบบก่อนหิมะตกเลยล่ะคุณ
ว่าแต่หลังจากนี้สองหนุ่มจะเริ่มดีใส่กันแล้วใช่ป่ะ แบบว่าคุณพระเอกทำตัวไม่น่าเชียร์เลยอ่ะ

ออฟไลน์ นัชชี่~นะจิ

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 156
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-0
ไปป์ไม่ใช่พระเอกขี่ม้าขาวหรอก เป็นนางเอกไปช่วยต่างหาก กลับไปจะมีกุ๊กกิ๊กๆกันไหมหนอ ไปป์เราอุตส่าห์ช่วย ><
นายภคินสุดหล่อไปทำอะไรไว้หว่า..

หนาวมากๆเลยค่ะ ตื่นมานึกว่าอยู่แถวๆยุโรป อ่านไปก็เอามือไปอิงที่ระบายความร้อนโน้ตบุ๊คเอา = =



ออฟไลน์ The_outsider

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-0
ภคิน แกไปติดหนี้พนันบอลมารึไงห๊า
 :laugh:
ไปป์ แกทำเหมือนจะไปช่วยไรเค้าได้เลยนะ  :เฮ้อ:
ลืมไปแล้วเหรอ ว่าภคินมันทำให้แกต้องใส่กางเกงในเปียกแฉะอับชื้นอ่ะ! :angry2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ snowwhite13

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 144
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-1
ว้าว ไปป์เราเก่งนะเนี่ย อิอิ
ช่วงนี้อากาศช่างตลกสิ้นดี รักษาตัวเช่นกันนะคะ ^-^

ออฟไลน์ puppyluv

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2000/-20
555 สองตัวนี่ทันกันจริง ไปป์ฮาอ่ะ
เชียร์ให้โดนเอาคืนซักวัน
+1เพราะติดโคนันเหมียนกัลลลลล อิอิ เย็นๆๆๆ

ZakeiHarha

  • บุคคลทั่วไป
อากาศเย็นจริงอะไรจริง ไปไหนมาไหนต้องพกผ้าห่ม (ออกแนวเว่อร์  55)
ไปป์ฮาา  ยังมีน้ำใจไปช่วยภคินเค้าเนอะะ  ภคินไปติดหนี้ใครฟระ - -*
รออ่านต่อเน้อออออ   น่ารักดี   เป็นคู่ปรับที่ทันกันจริงๆ  55

ออฟไลน์ ordkrub

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4180
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +341/-12
มีเจ็บด้วยกันก่อน จะได้รักกันคล่องๆ

ออฟไลน์ akera

  • I love him anymore. but he love him.
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 178
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
มาเป้น fc เรื่องนี้อีกคน...ชอบมากลุ้นต่อไปว่าจะเป็นงัย :L2:

ออฟไลน์ TONG

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2595
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-4
ตามลุ้นครับ

Rhythm

  • บุคคลทั่วไป
55555

รออ่านค่ะ

ออฟไลน์ Asuke

  • แค่อยากบอกว่า ตอนนี้ผมไร้คู่
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 178
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-2
พระเอกขี่ม้าขาวมาแล้ววววว o13

bluebird

  • บุคคลทั่วไป
ไปบ์น่ารักมาก >///<
ตลกแล้วยังเป็นคนดีอีกด้วยนะ 55+
แต่มาอยู่ร่วมห้องกัน แล้วยังไปเห็นเหตุการณ์อะไรแบบนี้อีก
ดูจะเป็นอะไรที่เดสตินี่มากมายนะเนี่ย!
สงสัยจะหนีไม่พ้นแล้วล่ะไปบ์!!!! ฮี่ๆ

ออฟไลน์ Indigo

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 433
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1029/-7
Room 6

“โอ๊ย...” เสียงทุ้มร้องโอดครวญเมื่อผมเอาแอลกอฮอล์แตะลงไปบนปากที่แตกเลือดไหลซิบๆนั่น
“อย่าสำออยน่ามึง  แล้วใครใช้ให้เอาปากไปรับหมัดเขาล่ะ” ได้ทีผมก็เอาเลยครับ...ขอแขวะมันสักนิดหลังจากที่เก็บกดมันมานาน   อันที่จริงที่มึงเจ็บก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอกครับไอ้ภคิน...ก็กูเล่นถูแผลมึงซะแรงขนาดนี้ ฮ่าๆๆๆ...สะใจเว้ย!!!

มันเหลือบตามองหน้าผมด้วยแววตาที่บอกว่า’กูรู้ทันมึงนะ กูไม่ได้โง่’
“มึงอยากโดนกูกัดปากให้แตกเป็นเพื่อนมั้ย?” โอ๊ย แค่ก..แค่ก...เล่นเอากูสำลักน้ำลาย  ไอ้ควายนี่มึงเอาอะไรมาคิดคำขู่วะ  เสือกมาทำหน้าตายตอนพูดอีกนะ...หนังหน้ามึงทำด้วยอะไร!!!  ได้ยินแบบนี้ผมก็ต้องเบามือลงล่ะครับ..ให้กูเอาคืนมึงสักหน่อยไม่ได้เลยใช่มั้ยวะ

หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์เกือบโดนสหบาทารุมตืบตายคาสลัมหลังห้าง  ผมและไอ้ภคินที่ไม่รู้ว่าหนีรอดออกมาได้ไงไม่รู้ แต่ได้เหี้ยนี่แม่งเล่นดึงกูไปมาจนข้อมือแดงไปหมด แต่ก็เอาวะมันทำให้ผมรอดได้ ถึงจะแบบเหงื่อท่วมตัวเหมือนไปอาบน้ำมาก็เหอะนะ

“อูย...” มันครางเบาๆเมื่อผมเอายาทาไปที่ปากที่ตอนนี้เลือดถูกเช็ดออกไปแล้ว  เชี่ย...บวมเชียวเห็นแล้วเจ็บแทนวุ้ย  ว่าแต่..ได้มามองใกล้ๆแบบนี้...ไอ้เชี่ยนี่มันหล่อจริงๆครับผมไม่เถียงสักคำเลยเอ๊าะ!! (แต่เรื่องนิสัยมันผมเถียงขาดใจนะครับ) คิ้วเข้มๆรับกับจมูกโด่งนั่นกำลังขมวดเข้ามากัน ขนาดทำหน้าเจ็บปวดแม่งยังหล่ออ่ะครับ(อย่าครับ...อย่ามองเช่นนั้น ผมไม่ได้เป็นSครับ)

“อ๊ะ...เสร็จละ” ผมยิ้มแฉ่งให้ผลงานตัวเอง เห็นแบบนี้ผมทำแผลเก่งนะครับเพราะสมัยมัธยมไอ้พวกเพื่อนตัวแสบก็ร้ายใช่ย่อยหาเรื่องต่อยตีกับชาวบ้านเขาไปทั่ว  โดยเฉพาะไอ้เวฟนะตัวดีเลยแม่งชอบไปจีบแฟนชาวบ้าน ไม่รู้มันจะอยากปีนต้นงิ้วอะไรนักหนา  มีเรื่องกันทีเด็กโรงเรียนอื่นก็แห่กันมาตีก็เป็นเวรเป็นกรรมพวกกูเนี้ยแหละต้องช่วยมัน ได้แผลกันมาคนละนิดคนละหน่อย ไอ้ผมก็กลายเป็นบุรุษพยาบาลประจำกลุ่มไปเรียบร้อย

ภคินไม่ตอบอะไรนอกจากเอามือแตะแถวๆแผลมันเบาๆ...ไอ้ห่านี่เจ็บแล้วยังจะไปจับอีก  มันเหลือบสายตาขึ้นมามองหน้าผมนิ่งๆในระยะประชิด...มองทำไมวะ?? หน้ากูมีอะไรติดอยู่รึไง?

“มึง...” ผมกลั้นหายใจเพราะรู้สึกถึงลมหายใจมันที่กระทบบนหน้า “ไม่ทำแผลเหรอวะ”
“ก็กูไม่ได้เจ็บนี่” ผมยักไหล่ตอบ แสดงให้เห็นว่ากูแน่กว่ามึงอีกเห็นมั้ย
“มึงแน่ใจนะ” มุมปากหยักกระตุกยิ้มที่ทำเอาผมขนลุก เริ่มเอามือมาแตะๆแถวแก้ม...แก้มกูก็ไม่ได้บวมนี่หว่า  ปากก็ไม่ได้แตกถ้าไอ้ห่าตรงหน้านี่ไม่คิดจะมากัดนะ(?)  มันหัวเราะกับท่าทางป้ำๆเป๋อๆของผม “มึงไปส่องกระจกไป”
ผมรีบวิ่งแจ้นเข้าห้องน้ำไปทันที....แล้วก็พบความจริง

เหี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย.....โดนเข้าแล้วไงกู!!!!!!!!!!!
ผมเอามือลูบเบ้าตาข้างซ้ายที่บัดนี้บวมเขียวจนน่ากลัวแล้วร้องซี๊ดออกมาเบาๆ  กูก็ว่าทำไมวันนี้โลกฝั่งซ้ายกูเล็กลงที่แท้ก็เพราะหนังตามันบวมจนปิดตานี่เอง....ซวยจริงๆโดนตรงไหนไม่โดนเสือกมาโดนจุดยุทธศาสตร์ที่ทำให้หน้าตาเหี้ยขึ้นมาทันตาซะได้

“ฮ่าๆๆๆๆ แล้วใครใช้ให้เอาตาไปรับหมัดเขาล่ะ” นั่น!!ประโยคเดิมย้อนกลับมาทำร้ายตัวกูเอง  ไอ้เวรนั่นยืนพิงกรอบประตูห้องน้ำมองผมที่ทำหน้าเหมือนนางร้ายที่เพิ่งโดนเอาน้ำกรดสาดหน้ามาหมาดๆ
“มานี่” มันคว้าแขนผมเดินดุ่มๆออกมาไม่สนใจกูที่ง้างปากจะด่ามันเต็มที่  มันผลักผมนั่งลงบนโซฟาข้างๆพี่เดียว  ส่วนตัวมันคุกเข่าลงตรงหน้าแล้วเอายามาป้ายที่ตาบวมๆของผม
“อูยยยย...”ถึงคราวผมร้องโอดครวญบ้างล่ะครับเจ็บไม่ใช่เล่นเลย
“ใครบอกให้มึงบุกเข้าไปโง่ๆแบบนั้นวะ”
“สรุปว่ากูโง่เองที่เข้าไปช่วยใช่มั้ย??” ผมใช้ตาขวาค้อนใส่มันเพราะตาซ้ายปิดอยู่...สรุปว่ากูเป็นคนโง่ที่เข้าไปช่วยเองสินะ
“กูไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้นโว้ย” มันหัวเราะขำๆ

อ่า...ตอนนี้ผมละสายตาออกจากใบหน้าหล่อๆของมันไม่ได้เลยล่ะครับ  แววตามันฉายประกายตั้งใจ  คิ้วหนาๆมุ่นเข้าหากันจนผมนึกตลกว่าอีกะแค่ทำแผลมึงจะอะไรนักหนาวะ  ผมใช้ตาขวาที่เหลืออยู่สำรวจใบหน้ามันใกล้ๆไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่มันผละออกไป

“อ่า...แล้วมึงจะออกไปเจอหน้าประชาชนเขายังไงวะเนี้ย ฮ่าๆๆๆ” เออ...กูก็สงสัยไม่แพ้มึงหรอกครับ
“เรื่องนั้นช่างมันก่อน  ตอนนี้ที่กูอยากรู้คือมึงไปทำอะไรไอ้พี่ล่ำพวกนั้นมันถึงได้ตามมายำตีนถึงที่น่ะ”

...จะว่าเสือกก็ได้ครับ แต่ไหนไหนก็เจ็บตัวแล้วขอกูรู้สาเหตุหน่อยเหอะ
ภคินนิ่งไปสักพักหนึ่ง  ทำเป็นเก็บหลอดยาใส่ในกล่องแล้วตอบสั้นๆ “ทวงหนี้บอล”
“มึงไปเล่นคู่ไหนเข้าเนี้ย”
“บาร์ซ่า-อาเซนอล”
“นั่นไง!!เพราะมึงดูถูกปืนของกู มึงเลยถูกพระเจ้าลงโทษ ฮ่าๆๆๆๆๆ” เอ่อ...ดูเหมือนจะไม่ใช่ประเด็นแต่กูก็สะใจไม่น้อยครับ
“ก็ใครจะไปคิดวะว่ามันจะพลิก” มันตอบอย่างหัวเสีย ฮ่าๆๆๆเวลาชนะแล้วได้ทับถมชาวบ้านมันมีความสุขจริงๆครับ แต่พอแพ้แล้วโดนคนอื่นทับถมบ้างมันเหี้ยจริงๆ
ภคินลุกขึ้นจากพื้นเอื่อยๆแล้วเดินไปใส่รองเท้าที่หน้าประตู
“นั่นมึงยังจะไปไหนอีกเหรอวะ”
“ไปเมา” มันตอบแค่นั้นแล้วปิดประตู เอิ่ม...ไอ้เวรตะไล!!!ได้กูแล้วนี่มึงก็ทิ้งเลยใช่มั้ยวะ(?)
ขณะที่ผมหัวฟัดหัวเหวี่ยงท่าพ่อล่อแม่ยันบรรพบุรุษมันจนจามกันไปทั้งโคตรแล้วตอนนี้  ประตูไม้เนื้อด้านก็เปิดผ่างขึ้นมาอีกรอบพร้อมไอ้คนเดิม

“ลืมบอกไป...ขอบใจนะวิรัล”


อ่า...นี่มึงกะไม่ให้กูโกรธมึงได้เลยใช่มั้ย.......


……………………………………………………………………
…………………………………………….
…………………………..
………..


ผมพบความจริงที่โหดร้ายกว่าในคืนนี้นอกจากจะนอนลำบากเพราะตะแครงซ้ายไม่ได้แล้วยันมีเสียงออดดังขึ้นในตอนตี3ปลุกให้ผมตื่นจากฝันดีงัวเงียลุกขึ้นมาเปิดประตู

“ขอโทษนะช่วยหน่อยสิ” ผู้ชายหน้าตาคุ้นๆที่ผมกะไอ้ฟาร์(ที่เพิ่งนินทาไปเมื่อตอนที่แล้ว)เรียกเขาว่า’แบล็กกราวน์แมน’หอบหิ้วร่างสูงๆของไอ้ภคินที่บัดนี้อ่อนยวบยาบเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์เข้ามาแหมะตรงขอบประตู เล่นเอาผมหายงัวเงียไปคว้าแขนอีกข้างเพื่อดึงมันออกก่อนที่จะได้แผลเพิ่มเล่นๆ
ผมกับไอ้หนุ่มแบล็กกราวน์ไม่ได้พูดอะไรกันนอกจากพยายามลากไอ้ภคินไปนอนแหมะอยู่บนเตียงจนสำเร็จผมเห็นมันแอบปาดเหงื่อด้วย  คงเหนื่อยที่ต้องแบกขึ้นมาตั้ง3ชั้น  ว่าก็ว่าเหอะครับถึงไอ้หนุ่มแบล็กกราวน์แมนนี่จะไม่ได้เตี้ยอะไรเลย(ค่อนข้างสูงมากเลยด้วยซ้ำ)แต่การแบกคนเมานี่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ
“นาย...พักกินน้ำก่อนมั้ย” ผมถามอย่างมีน้ำใจ(อะไรครับ ไม่ต้องมอง!!ก็เป็นคนดีอ่ะ)มันก็พยักหน้าหงึกๆเดินตามผมไปนั่งที่โซฟา ส่วนผมก็เอาน้ำเย็นรินใส่แก้วให้มัน

“นายชื่อวิรัลใช่มั้ย?” ผมเลิกคิ้วให้มันเป็นเชิงถามว่ามึงรู้ได้ไง มันเลยบอกต่อ “คินบอกน่ะ”
“เรียกว่าไปป์เหอะ  ไม่ต้องเรียกวิรัลหรอก”
“อืม...ไปป์” มันพยักหน้างึมๆงำๆอะไรสักอย่างแล้วเงยหน้ามาสบตาผมชั่วครู่ “ไปป์..คือผมไม่รู้จะเริ่มอธิบายยังไงดีนะ....แต่เอ่อ..เวลาอยู่ห้องน่ะช่วยดูไอ้คินมันหน่อยได้มั้ย?”
“ห๊ะ?? อะไรนะ?? แล้วทำไมต้องดูแลมันด้วยอ่ะ  มันดูแลตัวเองไม่เป็นรึไง” ไม่ได้กวนตีนครับ จริงๆ...สาบานได้
“มัน...เอ่อ อธิบายยากแฮะ  คืองี้..ไปป์รู้ใช่มั้ยว่าไอ้คินมันมีปัญหาอะไร”
“พนันบอล” ผมตอบสั้นๆ  หน้าไอ้หนุ่มแบล็กกราวน์ชะงักไปนิดนึง....
“มันบอกว่างั้นเหรอ” ผมพยักหน้าหงึกหงัก  ไอ้คนตรงหน้าก็ถอนหายใจออกมา “งั้นยิ่งอธิบายยากไปกันใหญ่เลย”
“นายต้องการจะพูดอะไรกันแน่เนี้ย” เอ๊า!!..กูงงไปหมดแล้วครับตอนนี้  ใครมีปัญหาอะไรวะ??
“คืองี้...ถ้าเจ้าตัวเขาไม่พูดผมก็ไม่มีสิทธิพูดน่ะ” เขาจ้องมาในตาของผม “เอาเป็นว่าผมอยากให้นายเข้าใจว่าไอ้คินมันไม่ได้เลวร้ายแบบที่นายคิดนะ  คือ..จะว่าไงดี...  เอาเป็นว่าถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรงก็ช่วยๆดูแลมันหน่อยนะ”
“อ่า...” ผมรับคำแบบงงๆแต่ก็พอจะเดาได้ว่าไอ้เรื่องนี้คงมีเบื้องหน้าเบื้องหลังเป็นแน่แท้  ไม่งั้นไอ้คนตรงหน้าคงไม่มีนั่งอ้ำๆอึ้งๆแบบนี้หรอก “แต่ไอ้การจะให้กูไปดูแลคนที่เกลียดขี้หน้านี่ท่าจะยากว่ะ”
“ผมรู้ครับ เอาเป็นว่าไม่ต้องแกล้งมันด้วยวิธีเด็กๆแบบเขียนหน้าอะไรงี้ก็พอครับ” โห..มึงเล่นงี้กะกูเลยเหรอ?? จะให้กูบอกมั้ยว่ามันเอาคืนกูยังไง (แต่กูไม่บอกหรอก กูอาย!!!)
“เอ่อ..ผมชื่ออาร์ทนะครับ  ยินดีที่ได้รู้จัก” อาร์ทยกน้ำขึ้นดื่นรวดเดียวจนหมดแก้ว  หันมาทำหน้ามึนๆใส่ผม  คือจะว่าไปคนรอบตัวกูแต่ละคนนี่หาแบบปกติไม่ได้เลยรึไงนะ??
“ไม่ต้องพูดสุภาพก็ได้  คือแบบ...กูไม่ค่อยชินน่ะ” ผมเกาท้ายทอยแก้เก้อเขิน ก็แหม..ใครจะไปชินล่ะครับดูกูคุยกะเพื่อนแต่ละคนภาษาดอกไม้ทั้งนั้น
“อ๋อ..คงไม่ได้หรอกครับ” อาร์ทยิ้มหวาน “ที่บ้านผมสอนมาดีน่ะครับ”

ไอ้ส้นตีนเอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!



......................................................................................
............................................................
........................
.....


 “มนุษย์ได้สร้างสิ่งที่เรียกว่ากฎหมายขึ้นมาเพื่อมีผลบังคับใช้...&()%&@%#$^&**^(&)@#$$” ไอ้ข้างหลังนั่นคืออะไรน่ะครับ...ผมขอตอบว่า กู-ไม่-รู้

ผมนั่งอยู่หน้าแอร์เพื่อหนีร้อนจากอากาศด้านนอก ตอนนี้ผมอยู่ในห้องสโลปขนาดใหญ่แต่ปริมาณคนในห้องก็ยังอัดแน่นอยู่ดี  อากาศร้อนๆแบบนี้แล้วยังเสือกมีแอร์อยู่ไม่กี่ตัว  ดีนะที่ผมกะไอ้ฟาร์มาแย่งพื้นที่ตรงนี้ได้สำเร็จ

ใช่ครับ...นี่คือวิชา Law & Modern World!!  วิชาที่อาจารย์หลอกว่าจะมีการทำควิชแต่พอผมกะไอ้ฟาร์ถ่อมาเรียนเสือกไม่มีซะอย่างงั้น ที่สำคัญคือไม่ใช่แค่ผมที่โดนหลอกครับ...คนโดนหลอกมานี่นั่งกันสลอนเต็มห้องไปหมด  ถึงได้อัดกันเป็นปลากระป๋องอยู่นี่ไง!!  ผมมองบรรยากาศรอบห้องที่เต็มไปด้วยความง่วงหลับหาวนอน  หัวดำๆนอนราบกันเป็นหญ้าตายซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่พบเห็นได้ทั่วไปตามมหาลัยชั้นนำของประเทศ(อย่าบอกว่าคุณไม่เคยทำนะครับ!!!)

เห็นเพื่อนร่วมอุดมการณ์เยอะซะขนาดนี้ ถ้าผมไม่สนองก็ออกจะเกินไปหน่อยน่ะครับ  ผมเริ่มเอนหัวลงไปวางบนแขน...อืม..โต๊ะห้องนี้แม่งนอนยากจริง  แอร์เย็นๆเป่ารดบนหัวผม  บรรยากาศสบายๆตอนนี้เริ่มทำผมเคลิ้มเปลือกตาทั้งสองข้างที่ข้างนึงยังอยู่ใต้ผ้ากอสเริ่มหนักอึ้งจนทิ้งตัวลงมา  เมื่อเช้าเพิ่งโดนไอ้ฟาร์สวดเรื่องที่ผมหายตัวไปเมื่อวานแล้วมันก็ดันตังไม่พอจ่ายค่าไอติมสองถ้วยจนต้องทิ้งโทรศัพท์มือถือไว้แล้ววิ่งไปกดตัง...สรุปว่าหูชาครับตอนนี้ก็เลยเบลอเป็นพิเศษ(โทษมันครับ)

ผมค่อยๆหลับเอ็นตัวไปด้านหน้าช้าๆ...ช้าๆ....ช้าๆ...

และ



ปึง!!!!!!!!!!!

ไอ้โต๊ะเวรนั่นดันพลิกลงไปด้านหน้าเข้าสู่สภาพเดิม  สมุด  ปากกาสารพัดของบนโต๊ะเทกระจาดลงบนพื้น แต่นั่นยังไม่เท่ากับ...สายตาของคนทั้งห้องที่จ้องมาที่ผม...

“อ้าว...ดีเลย  งั้นคุณช่วยตอบหน่อยว่ากฎหมายระบบพหุนิยมคืออะไร?” อ๊ะ...เหี้ยละกูหลับสุดชั่วโมงขนาดนี้สมองมีแต่ขี้เลื่อยจะเอาอะไรไปตอบคุณวะครับ!!!
ผมอ้ำๆอึ้งๆหันไปมองหน้าไอ้ฟาร์เลิ่กลั่ก  ไอ้ห่านั่นก็พยายามเปิดชีทแต่ก็นั่นแหละครับเนื้อหามันไม่มีในชีทอยู่แล้วมันเองก็สุดปัญญาจะช่วยผมเหมือนกัน
แล้วอยู่ๆก็มีกระดาษแผ่นหนึ่งหย่อนลงบนบ่าผม มันไหลลงมาอยู่ตรงหน้าตักผมช้าๆ  ผมอ่านข้อความบนกระดาษนั่นตอบอาจารย์เสียงดัง “เป็นระบบกฎหมายที่ให้การยอมรับว่ามีกฎหมายอื่นอยู่ในระดับเดียวกันครับ”
อาจารย์แกทำหน้าเซ็งๆที่อดประจานคนหลับอย่างผมแล้วหันไปอธิบายเรื่องอื่นของแกตามเรื่องตามราว  ส่วนผมก็ลอบถอนหายใจเบาๆ....เกือบได้ตายห่าแล้วกู  ดีนะที่คนข้างหลังช่วยไว้

ว่าแต่...ใครนั่งหลังกูวะ???

ผมหันควับไปจ๊ะเอ๋กับหน้าตาที่คุ้นเคยด้านหลัง  ...ไอ้ภคินนั่งเท้าคางยักคิ้วให้ผมเป็นเชิงล้อเลียน  ผมถลึงตาใส่มัน...โว้ยยยยยยยยยย....ทำไมต้องเป็นมึงวะ!!!!!
มันทำหน้ายิ้มๆโน้มหัวลงมากระซิบข้างหูผม

“โต๊ะห้องนี้มันนอนไม่ได้เว่ย  ถ้าจะนอนก็เอนหลังไปเลยจะได้ไม่เกิดกลางห้องแบบนี้”


กูไม่ขอบคุณมึงหรอกนะ!!!!


TBC


ตอนนี้เป็นตอนเรียกเรตติ้งคุณภคินคืน  ก่อนจะโดนคนอ่านเกลียดขี้หน้าไปมากกว่านี้(คนอ่านบอกกูเกลียดมากกว่าเดิมอีกโว้ย)
PS.ขอบคุณมิตรรักแฟนโคนันทุกท่านค่ะ ฮ่าๆๆๆๆ o13

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด