Do not disturb ✰ ขอโทษครับ ห้ามรักกวน[เปิดจองDNDเล่มพิเศษ+Reprint p.206]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Do not disturb ✰ ขอโทษครับ ห้ามรักกวน[เปิดจองDNDเล่มพิเศษ+Reprint p.206]  (อ่าน 2069362 ครั้ง)

ออฟไลน์ Indigo

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 433
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1029/-7
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้

1. ห้ามละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2. ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์  และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

3. การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4. ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด
โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอม

5. ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. อย่าพูดคุย ทักทาย นักเขียน คนอ่่านโดยรีพลายดังกล่าวไม่เกี่ยวพันกับนิยายให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรคอมเม้นต์สักคอมเม้นต์เีดียวก็เพียงพอแล้ว ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และทำลิงค์โยงมายังนิยาย และให้นักเขียนทุกคนทำลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยเกี่ยวกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วย เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

###############################



[Re-print] Do not disturb ✰ ขอโทษครับ ห้ามรักกวน

อ่านรายละเอียดในกระทู้นี้ได้เลยค่ะ >> http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=42324.0


สารบัญ

Room 1
Room 2
Room 3
Room 4
Room 5
Room 6
Room 7
Room 8
Room 9 [+ Special Far’s chapter]
Room 10
Room 11
Room 12
ประกาศ!!!!!
Room 13
Room 14
Room 15
Room 16
Room 17
Room 18
Room 19
Special Room 01[Far’s chapter]
Special Room 02[Far’s chapter]
Room 20
Room 21
Room 22
Room 23
Room 24   
Room 25
Room 26
Room 27
Room 28
Room 29
Room 30
Room 31
Room 32
Room 33
Room 34
Room 35
Room 36
Special Room  03[Far’s chapter]
Room 37
Room 38
Room 39
Secret  Room[Sax’ chapter]
Room 40
Room 41
Room 42
Room 43
Room 44
Room 45
Room 46
Special Room  04[Far’s chapter]
Room 47
Room 48
Room 49
Room 50
Special Room  05[Far’s chapter]
Special Room  06[Far and Art’s chapter]
Room 51
Room 52
Room 53
Room 54
Room 55
Special Room  07[Far and Art’s chapter]
Special Room  08[Far’s chapter]
ตอบจดหมาย
Room 56
Special Room  09[Far’s chapter]
Room 57
Room 58
Room 59
Room 60
Room 61
Room 62
Room 63[END]

ตอนพิเศษ
Halloween
หวย หวย หวย
ลอยกระทง
Mission Impossible on Songkran
ปีใหม่
Mission Impossible on Songkran2
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-08-2015 23:32:47 โดย Indigo »

ออฟไลน์ Indigo

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 433
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1029/-7
Re: Do not disturb ✰ ขอโทษครับ ห&
«ตอบ #1 เมื่อ08-03-2011 15:15:51 »

Two men and One bear in 'The Room'

Gallery of fans

แนะนำตัวละคร











Credit : who you know XD
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-08-2017 19:13:40 โดย Indigo »

ออฟไลน์ Indigo

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 433
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1029/-7
Room 1



   ต้นกันเกราแผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมบริเวณลานกว้างซึ่งเป็นที่ตั้งของโต๊ะม้าหินอ่อนหลายตัวที่เหล่าบรรดานักศึกษามานั่งจับเจ่าใช้เวลาในตอนเย็นเพื่อผ่อนคลายความเครียดออกจากสมองที่ใช้การมาทั้งวัน..

“ไปป์”
“ไปป์” เสียงนั้นเอ่ยพลางเอามือโบกหยอยๆตรงหน้าผม
“ไอ้เชี่ยไปป์!!!” คราวนี้ไม่มาเปล่าครับ มันตบเข้ากลางหัวผมไปเปรี้ยงนึงเต็มๆ
“ไอ้เหี้ยฟาร์!!!มึงตบหัวกูทำไม!!!!” ผมยกมือลูบหัวตัวเองป้อยๆ...ไอ้เวรนั่นก็ตบมาได้ไม่มีออมแรงเลยนะมึง  ผมมองหน้ามันอย่างคาดโทษ
“ก็กูเรียกแล้วมึงไม่หันนี่หว่า” มันว่าพลางหย่อนก้นนั่งลงม้าหินอ่อนฝั่งตรงข้ามผมแล้วส่งขวดน้ำที่ผมฝากมันซื้อให้  “มึงมองอะไรวะ??”

ไม่ว่าเปล่าครับมันสอดส่องสายตาหาเป้าหมายของผมเมื่อกี้....เรื่องเสือกนี่ไม่มีใครเกินมึงจริงๆ

“โอ๊ะ!! กูว่าแล้วอะไรที่ทำให้มึงตาค้าง...เล็งเดือนถาปัตโต๊ะนั่นล่ะสิมึง” มันส่ายหัวเอือมระอา “เพื่อนกูก็ใฝ่สูงเนอะ อยากได้สามีเป็นเดือนถาปัต”
“พ่อมึงสิ!!” ผมทำท่าจะโบกหัวมันคืนแต่มันรีบกระเถิบไปด้านหลัง...ฉลาดนักนะ...

“กูเกลียดมัน!!!” ผมพูดแทบจะตะคอกเลยครับ
“อือหือ..ยังคงชัดถ้อยชัดคำเหมือนเดิม” มันว่าพลางเปิดขวดน้ำแล้วหย่อนหลอดดูดลงไป “มึงนี่เจ้าคิดเจ้าแค้นซะจริงนะ  เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว  มึงยังจะอะไรอีกวะ”
“มึงก็มาลองเป็นกูดูดิไอ้ฟาร์!! แล้วมึงจะรู้ว่าแคนฝั่งหุ่นมันเป็นยังไง” ผมเบ้หน้าใส่มันก่อนจะก้มลงดูดน้ำเย็นๆมาดับความหงุดหงิดในใจนี่
“กูไม่เห็นไอ้ภคินอะไรนั่นมันจะสนใจมึงเลย  มันไม่รู้จักมึงด้วยซ้ำไป  มีแต่มึงเนี้ยแหละจงเกลียดจงชังมันข้างเดียว”
“ก็มันทำชั่วจนชินไง  กูเป็นหนึ่งในล้านผู้เสียหายที่มันทำร้าย..มันคงจะจำหรอกเนอะ” ว่าแล้วผมก็เหลือบไปมองภาพตรงหน้าอีกครั้ง

   ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาดีกรีเดือนคณะสถาปัตยกรรมควบด้วยเดือนมหาลัย(มึงเอาตำแหน่งมิสเตอร์ยูนิเวิร์สไปด้วยเลยมั้ย??) โอเค...ผมยอมรับครับว่ามันหล่อมาก  ตาเรียวคมเข้ม  จมูกโด่งๆ  ริมฝีปากหยักได้รูป  โครงหน้ารูปไข่ล้อมด้วยเส้นผมสีดำสั้นๆคล้ายรองทรงสูง  ผิวสีคล้ำแดดช่วยเสริมให้มันดูเท่ หน้ามันไม่ได้หล่อแบบเกาหลีหรือญี่ปุ่นอะไรแบบนั้น ออกจะหนักไปทางหล่อแบบไทยเสียมากกว่า  แถมยังเสือกสูงเป็นเปรต  แบบนี้ที่สาวๆเค้ากรี๊ดกร๊าดมันคงไม่ใช่เรื่องแปลกหรอก  เออ...กูยอมรับก็ได้ไอ้ภคิน   โพธิวัฒน์สกุล!!มึงมันเพอร์เฟคแมน

แล้วทำไมผมถึงเกลียดมันน่ะเหรอ????

   สายตาของผมเหลือบมองข้างๆตัวไอ้ภคิน .....  สาวน้อยหน้าตาสะสวยกำลังพูดจาเจื้อยแจ้ว(ในขณะที่ไอ้ภคินแค่เหลือบตามอง)  เธอมีดวงตากลมโตแถมยังกรีดตาซะคมกริบรับกับจมูกและริมฝีปากเล็กๆน่ารักนั่น  ใครๆก็บอกว่าเจ้าหล่อนน่ะ...สวย!!! แถมยังแต่งตัวเปรี้ยวเยี่ยวราดเลยล่ะครับ  แถมเจ้าหล่อนยังมีดีกรีเป็นถึงดาวคณะนิเทศ  ผมเหลือบมองป้ายชื่อที่แขวนไว้แล้วเบ้หน้าหันไปพูดกับไอ้ฟาร์

“แม่มันรู้เปล่าววะ ว่ามีลูกสาวชื่อ ‘แอมโมเนีย’???” สิ้นเสียงไอ้ฟาร์ก็ระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น อันที่จริงมันแทบจะสำลักน้ำเลยล่ะครับ
“มึงก็....ไปแซวเค้า  คิดตั้งนานนะเว่ยกว่าจะได้ชื่อนี้มาอ่ะ”
“เข้าเมืองหน่อยเป็นไม่ได้ ต้องเปลี่ยนชื่อ  อยู่โรงเรียนยังเป็น ‘แอม’อยู่เลย” ฟาร์มันยังไม่หยุดหัวเราะครับ
“มึงก็ไม่ได้ชอบเค้าแล้วนี่หว่า แล้วมึงจะแค้นไอ้ภคินไปทำไมวะ??” มันเอียงคอถามด้วยหน้าตาสงสัยเต็มประดา  ทำเอาผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
“มันเป็นเรื่องของศักดิ์ศรี”

คุณอยากรู้ใช่มั้ยล่ะว่าเรื่องราวมันเป็นยังไง??  ผมจะเท้าความให้ฟังก็แล้วกันนะ มันเริ่มขึ้นตอนสมัยที่ผมยังหัวเกรียนใส่กางเกงน้ำเงินวิ่งไปมาในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่   ตอนนั้นผมอยู่ม. 4ได้แล้วล่ะครับ 

เย็นวันนั้นผมกลับบ้านไปเจอไอ้น้องสาวตัวดี ไอ้เชอร์(ชื่อเต็มๆมันคือเชอรู้ทครับ)นอนร้องไห้ขังตัวเองอยู่ในห้อง  ข้าวปลาก็ไม่ยอมกินครับ  ทำเอาบ้านผมแตกตื่นมาก  พ่อแม่วิ่งกันกระจุยกระจายทั้งบ้านครับ...แล้ววันนั้นเชอร์มันก็ไม่ยอมออกมาจากห้องเลย

จนวันรุ่งขึ้นที่ผมไปโรงเรียน....

“ไง..ไปป์  ได้ข่าวว่าน้องมึงไปสารภาพรักกะไอ้ภคินเหรอ??”

กึ๊ก!!!
   เส้นประสาทที่ขมับผมปวดตุบๆขึ้นมาเลยครับ  ใจผมเต้นรัวเหมือนมีคนมาตีกลองใกล้ๆ  มันตะโกนร้องว่า....กู-ว่า-แล้ว!!!!!!!!!!!
   ครับ..ผมฉลาดพอที่จะรู้ว่ามันคงไม่ได้เซย์เยสกะไอ้เชอร์มาแน่ๆ  อันนี้ใครไม่รู้ก็โง่แล้วครับ  แต่ผมก็มีเหตุผลพอทีจะไม่โทษไอ้ภคินที่ทำให้น้องสาวผมเสียใจ  ผมนับ1-10ในใจช้าๆ   พร้อมบอกกับตัวเองว่า ‘เอาเถอะ..มันเป็นเรื่องของหัวใจ’

เรื่องเหมือนจะจบแค่ตรงนี้  แต่มันดันไม่จบครับ!!!!

เย็นวันนั้นผมกลับบ้านไปเจอไอ้เชอร์กำลังใส่รองเท้าอยู่ที่หน้าบ้าน  ผมแทบจะวิ่งเข้าไปตระครุบมันแล้วเค้นคอถามว่ามึงไปทำวีรกรรมอันใดมาไอ้น้องเวร  เค้าเม้าท์เรื่องมึงให้แซ่ดกันทั้งโรงเรียนแล้วว้อย!!! ผมก็ได้แต่คิดล่ะครับ  เชอร์มันทำหน้าเป็นหมาหงอย แถมตายังบวมๆอยู่อย่างงั้น....ใครด่ามันลงก็เลวเกินไปแล้วครับ

“เชอร์...จะไปไหน”  ผมถามมันเสียงอ่อน แอบสังเกตว่ามันหลบตาผมนิดๆด้วย
“ไปหาพี่คิน....”
“พี่ไม่ให้ไป!!!!!!” ผมตะคอกใส่มัน  นี่มันจะบ้าไปแล้วรึ??  เพิ่งโดนไอ้เวรนั่นหักอกมาไม่ใช่เรอะ???
“พี่ไปป์อย่ามายุ่งกับเชอร์ได้มั้ย!!!!” มันตะคอกผมกลับ เอาสิ..พี่น้องแม่งมาทะเลาะกันเรื่องผู้ชายเนี้ย!!!!
“เชอร์....” ผมถอนหายใจ จ้องหน้ามัน “พี่กับมันจะเลือกใคร”
“มะ..มันไม่เหมือนกันซะหน่อยพี่ไปป์” ผมรู้สึกว่าเสียงมันสั่นๆเหมือนจะร้องไห้.....
“เอาสิ..ถ้าเชอร์เลือกมันก็ไปหามันเลย” ผมกอดอกแล้วหันหน้าหนีไปอีกทาง ถ้ามันจะเลือกผู้ชายมากกว่าพี่ก็เอาสิ!!!!

   ผมหลับตาลงกลั้นหายใจอยู่สักพัก.....แล้วลืมตา...เพื่อพบกับ.....
.........................
.....................
.................
ถนนหน้าบ้านที่ว่างเปล่า…

“ไอ้เชอร์ ไอ้น้องสารเลว!!!!!!!!มึงเลือกผู้ชายมากกว่าพี่เรอะ!!!!!!!”




เดี๋ยวครับ...เดี๋ยวก่อน...ถ้าคุณคิดว่าเรื่องนี้มันเหี้ยแล้ว ...ยังครับ....มันยังไม่จบ!!!

   เรื่องมันเกิดขึ้นตอนผมอยู่ม.6 หลังช่วงสอบตรงผ่านไปหมดแล้ว ซึ่งตอนนั้นผมมีความสุขกับชีวิตมากครับ ผม ไอ้แซ๊ก ไอ้เวฟ ไอ้โอ๊ต ทุกคนมีทีเรียนกันหมดแล้ว แถมยังสอบติดที่มหาลัยกันเกราที่เดียวกันอีกต่างหาก  ผมไปโรงเรียนด้วยสีหน้าเปี่ยมสุขทุกวัน และที่สุขไปกว่านั้น.....
   ก็สาวสวยอันดับ1ของโรงเรียนอย่างแอม อัจฉรา  ดารานันทน์ที่กำลังควงแขนผมเดินอวดคนไปทั่วโรงเรียนอยู่นี่ไงครับ  โอเคครับ..ผมหน้าตาดีในระดับหนึ่งถึงอาจจะไม่มากเท่าไอ้ภคินหรือไอ้แซ๊กก็เถอะ......แต่เขาเลือกกูว่ะ!!!
   แอมเป็นคนสวยแถมยังมีเสน่ห์อีกต่างหาก  ผมตกใจจนแทบเป็นลมตอนที่เค้าเดินมาบอกว่า ”คบกับแอมได้มั้ย??” มีแต่ผู้ชายโง่เท่านั้นแหละครับที่จะปฏิเสธ และแน่นอนว่าผมฉลาด!!
   
เราคบกันมาได้ราวๆเดือนกว่า  ซึ่งมันก็ขยับเข้าใกล้วันเกิดของแอมเข้าไปทุกที  ตอนนั้นผมหน้ามืดตามัวทำทุกอย่างให้เขา  ทั้งโทรไปจองร้านอาหารเพื่อจัดปาร์ตี้กับเพื่อนๆ  แถมยังลงทุนบากหน้าไปซื้อตุ๊กตาหมีตัวเท่าควายแถมยังต้องขนมันกลับด้วยมอเตอร์ไซด์อีกต่างหาก(ตอนนั้นหน้าผมด้านจนชาไปเลยครับ) เรียกได้ว่าผมทำทุกอย่างที่แฟนที่ดีควรจะทำเลยล่ะครับ  แล้วรู้มั้ยครับว่าเกิดอะไรขึ้น????
   
ก่อนวันเกิดแอมแค่วันเดียวผมได้รับสายโทรศัพท์ที่ส่งเสียงว่า “เรา-เลิก-กัน-เถอะ” ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ไม่มีลางบอกเหตุหรือสาเหตุใดๆทั้งสิ้น  แอมไม่พูดอะไรมากกว่านั้นและเดินออกไปจากชีวิตผม
   ผมต้องมาจ่ายค่างานปาร์ตี้วันเกิดซึ่งตอนหลังมันกลายเป็นปาร์ตี้อกหักที่มีแต่ผมกับเพื่อนไปแดกเหล้าให้เมาเหมือนหมา  ผมกลับบ้านไปซ้อมไอ้ตุ๊กตาหมีเวรนั่นด้วยความแค้นใจ  จะว่าผมถูกหลอกแดกก็คงไม่ผิดหรอกมั้งครับ...

แต่เรื่องมันเหี้ยกว่าตรงที่วันรุ่งขึ้นที่เป็นวันเกิดแอม.....

   แอมเดินควงแขนไอ้ภคินเข้าโรงเรียนมาเฉยเลยครับ!!!!!!!!!!!!!!นี่พวกมึงไปตกลงได้เสียกันตอนไหนวะ????
   ตอนนั้นผมโกรธจนควันออกหู  ถ้าผมเป็นผู้หญิงล่ะก็ผมจะเดินเข้าไปกรี๊ดๆๆๆๆๆแล้วกระชากหัวไอ้ภคินมาตบๆๆๆๆๆแบบนางร้ายในละครหลังข่าวเลย  ....เสียแต่ว่าผมเป็นผู้ชาย....  ผมเลยต้องยอมรับความพ่ายแพ้ แถมยังโดนถามทั้งวันว่า”เลิกกันแล้วเหรอ”  ไม่เลิกมั้งไอ้ห่า...เดินควงคนอื่นอยู่เนี้ย

ไอ้แซ๊กเดินเข้ามาตบบ่าแล้วปลอบใจผม
“หญิงร้าย ชายเลวไงมึง  เหมาะกันดีออก”
“เออ กูรู้ แต่ทำไงได้ กูแค้นนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!!!!!!”

   จากนั้นพวกผมก็ย้ายเข้ามาเรียนมหาลัยกันเกราที่กรุงเทพ แต่มันเสือกตามมาเรียนที่เดียวกันอีกครับ!!แถมยังมาเป็นแพคคู่อีก  มาอยู่นี่ไอ้คู่นี้แม่งก็ยังเด่นดังไม่ต่างจากที่โรงเรียน  ก็มันเล่นมีดีกรีถึงเดือนถาปัตกับดาวนิเทศนี่นา

เอาสิ....ถ้าพระเจ้าอยากให้ผมเห็นหน้ามันบ่อยๆขนาดนั้น...

.

.

.

.

.

.

.

ผมก็จะเกลียดมันให้มากที่สุดเหมือนกัน!!!!!!!

TBC




เพิ่งเขียนเป็นเรื่องแรก  ฝากตัวด้วยนะคะ :z2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22-01-2012 00:03:13 โดย Indigo »

ออฟไลน์ k00_eng^^

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 656
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-2
ติดตามๆๆๆๆ

ออฟไลน์ TONG

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2587
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-4
แค้นไปแค้นมา สุดท้ายก็ได้กัน 555

ออฟไลน์ kukkukku

  • สบายๆ
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
แค้นค่ะแค้น

ยังงี้เราต้องแก้แค้น!! :m31: :fire:

^^


 :3123: :3123:

ออฟไลน์ ordkrub

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4180
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +341/-12
เข้ามาเจิมครับ

ออฟไลน์ BEN*_*MOS

  • เด๊กน้อยเลือดกรุ๊ปY
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1864
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +52/-0
ติดตามๆด้วยคนค่ะ :L2: :L2: :mc4:

Little Devil

  • บุคคลทั่วไป
รับเรื่องใหม่
+1 เป็นกำลังใจ

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8657
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-15

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






โจ๊กกุ้ง

  • บุคคลทั่วไป
เกลียดไปเลยค่ะ เกลียดให้สุดๆ เกลียดยังไงจะได้ยั่งงั้น อิอิ

ออฟไลน์ EVE910

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 552
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-1
ติดตามมม

คนของเธอ

  • บุคคลทั่วไป
เหตุผลให้เกลียดมันก็จริง ๆ นะแหละ จริงๆ มันผิดที่ยัยแอมโมเนียนะ คิดได้ไงชื่อเนี่ย แอมโมเนียก็ใช่จะหอมนะเนี่ย  o18
 :beat: ยัยแอมแทนหนูไปป์แล้วกัน
ถ้าแค้นแล้วเข้าไปหาเรื่องเลย เข้าไปเลย  :impress2: :impress2:

+1 เป็นกำลังใจให้เรื่องใหม่ค่ะ

samsoon@doll

  • บุคคลทั่วไป
อยากอ่านอีกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

money loving

  • บุคคลทั่วไป
ชอบคับเรื่องนี้
น่าติดตามมากมาก
เป็นกำลังใจให้คับ  :L2:

ออฟไลน์ snowwhite13

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 144
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-1
อ๊ากกกกกกกกกกกก ภคิน แง่ง แค้นมากค่ะ เป็นใครใครก็แค้น  :angry2: สนุกมากค่า จะติดตามต่อไไปนะคะ สู้ๆค่า แล้วมาต่ออีกนะคะ :impress2:

bluebird

  • บุคคลทั่วไป
เริ่มมาก็สนุกแล้ว >.<
มาต่อไวๆนะจ๊ะ มีความหลังแบบนี้แหละ จะได้สปาร์คกันง่ายๆ หึหึ
เป็นกำลังใจให้คนเขียนจ้า!

MARCHMALLOW

  • บุคคลทั่วไป

เย่เย้ เรื่องใหม่ 555 :mc4:
เนื้อเรื่องน่าติดตามสุดๆเลยค๊าบบบ >__<'
 :กอด1: ต่อไวๆนาาา ^^

ออฟไลน์ The_outsider

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-0
Follow เลยครับ
(มิใช่ทวิตเตอร์นะเหวย)
 :m13:

ออฟไลน์ krappom

  • 人は誰でもそれぞれに悩みを抱えて生きる
  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7414
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1182/-23
ไหนๆก็ไหนๆขอเจาะไข่คนเขียนหน่อยนะ
 :z1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






cotone

  • บุคคลทั่วไป
มาติดตามด้วยคนค่า :mc4:

เกลียดขนาดนี้ ระวังต้องกลืนน้ำลายตัวเองนะจ๊ะ^ ^

m_pop91

  • บุคคลทั่วไป
ติดตามครับ มาบ่อยๆนะครับ

ออฟไลน์ sam3sam

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2568
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +247/-4
เรื่องใหม่ :mc4:
ติดตามๆๆ

ออฟไลน์ cheyp

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1564
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +49/-0
เปิดเรื่องน่าติดตามมากค่า

จะรอนะคะ

samsoon@doll

  • บุคคลทั่วไป
งุงิงุงิ รอตอนต่อปายๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ JJHJJH

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3483
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +293/-2
เป็นกำลังใจให้จ้า

ออฟไลน์ Indigo

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 433
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1029/-7
Room2

   การเป็นเด็กต่างจังหวัดเข้ามาเรียนในกรุงเทพนี่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยครับ.....



   ผมไขประตูเข้าไปในห้อง330ของผม  แต่ก่อนที่ผมจะทันได้เข้าไป  ไอ้ตัวเล็กๆข้างๆนี่ก็เสือกไสตัวพรวดเข้าไปก่อน  ไม่พอ!!!มันยังกระโดดไปนอนบนโซฟาสีเขียวของผมอีก
“ไอ้ฟาร์!!! สกปรกว่ะ...ไปล้างเท้าก่อนเลยมึง  โซฟากูเป็นฝุ่นหมด” ผมเท้าเอวด่ามันอยู่ที่ปากประตูเพราะยังถอดรองเท้าไม่เสร็จ
“อย่ามาพูดเหมือนแม่กูนะ” มันเบ้หน้าไม่พอใจ และยังคงนอนอยูที่เดิม...นี่มันไม่คิดจะสนใจที่เจ้าของห้องบอกเลยใช่มั้ย?
ผมเดินเข้ามาเท้าแขนตรงโซฟาแล้วเอ่ยกวนๆ “มาห้องกูต้องทำไง  ไหว้พี่เดียวดายเดี๋ยวนี้เลยมึง”
“หวัดดีคร๊าบบบบบ....พี่เดียว” ไม่ว่าเปล่ามันยังหันไปยกมือไหว้ตุ๊กตาหมีตัวเท่าควายที่นั่งจ๋องอยู่บนโซฟา

   ใช่ครับ...พวกคุณอ่านไม่ผิดหรอก  พี่เดียวดายเป็นตุ๊กตาหมี!!!!   แล้วถ้าจะให้เจาะลึกลงไปกว่านั้น  เป็น ‘ตุ๊กตาหมีตัวเท่าควาย’....คุ้นๆใช่มั้ยครับ...ใช่ครับไอ้ตัวนั้นแหละ ตัวที่มันเกือบได้ ‘เป็นของแอม’น่ะ  ฉะนั้นไม่ต้องถามถึงเรื่องที่มาของชื่อเลยครับ  ผมคิดว่าพวกคุณคงฉลาดพอ
   ตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลตัวใหญ่  ผูกโบว์สีแดงลายทาง นั่งนิ่งสบตาไอ้ฟาร์ที่บัดนี้มันเริ่มเอาพุงพี่เดียวดายไปหนุนหัวแล้วครับ!!.... “เฮ้ย!!!เกรงใจพี่เดียวบ้างสิวะ”
“แหมๆ...เค้าหวงเนอะตุ๊กตาหมีเนี้ย เก็บไว้คิดถึงวันเก่าๆเหรอจ๊ะ” ดูมันพูดเข้า!!! ผมเลยเขกกบาลเห็ดๆของมันไปหนึ่งที “โอ๊ย!!!กูล้อเล่นน่าไปป์” มันว่าพลางลูบหัวเห็ดของตัวเอง

   อันที่จริงไอ้ฟาร์มันก็หน้าตาดีนะครับ  มันชื่อปิยวัชร์  โชติธาตรี  มีดีกรีเป็นถึงเดือนอันดับ3ของคณะ(เพราะอันดับ2น่ะของผม)  ตาโตๆแบ๊วๆ  ปากนิดจมูกหน่อย  ตัวขาวๆ  แต่เสียตรงที่มันเป็นพวกสนิทกับคนยาก แล้วถ้ามันไม่สนิทมันก็แทบจะไม่ยอมง้างปากคุยด้วยเลยครับ  แลดูไม่ค่อยน่าคบนัก แต่พอมาสนิทกับมัน...ไอ้เชี่ยนี่พูดมากชิบหาย!!!  ข้อเสียอีกอย่างคือมันเตี้ยไปหน่อยครับ สูง170แตะมาตรฐานชายไทยได้แบบหวุดหวิด  แล้วไอ้บ้านี่ก็ดันไปตัดผมทรงหัวเห็ด...มึงคิดว่าตัวเองเป็นแทมิน วงชายนี่รึไงวะ???

   “ที่กูเก็บพี่เดียวดายไว้เพราะกูซื้อมาแพงเว่ย” ผมกระแทกตูดนั่งลงข้างๆมันแล้วเอื้อมมือกอดพี่เดียวดายบ้าง
   “อ๊อเหรอออออออออ..” ไม่ต้องมาทำเสียงไม่เชื่อเลยนะมึง  ผมทำท่าจะเบิร์ดกะโหลกมันอีกสักที  มันเลยอุดปากตัวเองไปทันที

   อันที่จริงสาเหตุที่ผมเก็บพี่เดียวดายไว้น่ะ...มันคือความผูกพันครับ  พี่เดียวดายก้าวเข้ามาให้ชีวิตผมในเวลาที่ผมไม่เหลือใคร(ตอนอกหักน่ะครับ)  รับฟังปัญหาทุกอย่างของผมโดยไม่ถามเหตุผล  แถมยังยอมให้ผมนอนกอดไปร้องไห้ไปอีกต่างหาก....อ่า...พี่เดียวดายเป็นหมีที่ดีที่สุดในโลกเลยครับ  ผมรักพี่ครับ....


   “เอ่อ...ไปป์ กูมากี่รอบก็รู้สึกว่าห้องมึงกว้างชิบหายเลยว่ะ  แล้วไอ้ห้องที่เหลืออีกห้องก็เอาไว้เก็บของเนี้ยนะ??” ฟาร์สอดส่องสายตามองไปรอบๆห้อง “เมื่อไหร่มึงจะหาเมทได้สักทีวะ”
   ห้องผมเป็นห้องชุดครับ  มีสองห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่น หนึ่งห้องน้ำ

   “เมทนะเว่ย ไม่ใช่แมลงสาป ให้กูไปหาตามท่อประปารึไงวะ” ผมยักคิ้วกวนๆ “ไม่งั้นมึงก็มาเป็นเมทกูสิ”
   “กูบ้านอยู่กรุงเทพจะนอนหอทำไมไม่ทราบ  ใช้สมองหน่อยโว้ย” มันจิ้มจึ๊กๆที่หน้าผากผม
   “โอ๊ย...รู้แล้วๆ  กูก็ลงชื่อไว้ที่ป้าเค้าแล้วไง  ถ้ามีคนมาติดต่อห้องก็ได้เองแหละ กูก็ไม่อยากจ่ายตังเยอะเหมือนกันนั่นแหละ”
   “แล้วเย็นนี้มึงไปไหนรึเปล่าววะ??” มันหลับตาถาม...เฮ้ย อย่าบอกนะว่ามึงจะนอนตรงนี้??
   “พวกไอ้แซ๊กชวนแดกเหล้าหลังมอว่ะ”
   “อืม...เหรอ” มันตอบเหมือนไม่ใส่ใจ

   ครับ...ผมกับไอ้ฟาร์เพิ่งมาเจอกันที่มอเพราะเราอยู่คณะบริหารเหมือนกัน  ส่วนแซ๊ก  เวฟ  โอ๊ตน่ะมันเพื่อนเก่าจากโรงเรียนผม  ถึงจะเคยพามันมาเจอกันบ้างก็เถอะ แต่มันก็ไม่ได้สนิทกันมากมายขนาดนั้น
   “ทำไม..มึงอยากไปด้วยมั้ยล่ะ”
   “ไม่เป็นไรว่ะ  เดี๋ยวกูทำเพื่อนมึงงานกร่อย” มันซุกหน้าลงกับขาพี่เดียว
   “กร่อยอะไรวะ...มึง..”


ก๊อกๆๆๆๆ
   ใครมาเคาะประตูขัดจังหวะวะ??? “คร๊าบๆๆๆ ไปเปิดแล้ว” ผมรีบลุกพรวดพราดไปเปิดประตู “อ๊ะ...หวัดดีครับป้า” ทั้งผมทั้งไอ้ฟาร์แทบยกมือไหว้กันไม่ทันเลยครับ  ป้าที่ดูแลหอพักแกมาทำอะไรเนี้ย??
   “น้องไปป์ครับ  ป้าได้คนมาลงชื่อแชร์ค่าห้องกับหนูแล้วนะ” โอ๊ะ..พูดถึงเมท เมทก็มาเลยเหรอเว้ยเฮ้ย????
   “หะ...ห๊ะ???  มีคนมาลงชื่อแล้วเหรอครับ???” หน้าผมคงงงเป็นไก่ตาแตกอ่ะครับ  ป้าแกเลยต้องขยายความ
   “วันก่อนมีคนมาลงชื่อไว้น่ะจ่ะ  นี่ก็ขึ้นต้นเดือนใหม่พอดี  เค้าคงย้ายของเข้ามาเร็วๆนี้แหละ  ดีไม่ดีอาจจะเป็นวันนี้เลยก็ได้” โห..ป้าไม่บอกตอนของมันเข้ามากองอยู่ในห้องผมเรียบร้อยเลยล่ะ  ดีเลย์ได้อีกครับป้า!!!
   “อ่า..ครับๆ  เข้าใจแล้ว” ผมเกาหัวมึนๆ  คือไอ้เข้าใจกูก็เข้าใจนะ  แต่มันออกจะกระทันหันไปหน่อยแฮะ
   “ป้ามาบอกแค่นี้ล่ะจ่ะ  มีอะไรเรียกป้าได้นะ  ป้าอยู่ที่เค้าน์เตอร์ด้านล่าง” ป้าทำแค่เพียงยิ้มๆให้ผมแล้วเดินลงบันไดไป  เอิ่ม...เอางี้เลยนะครับป้า

   ผมเดินขยี้ผมยุ่งๆของตัวเองมาหย่อนตูดนั่งข้างๆไอ้ฟาร์อีกครั้ง
   “เป็นไงล่ะมึง  กูทักหน่อยไม่ได้เลย  อยู่ๆก็มีคู่ชีวิตโผล่มาซะงั้น”
   “รูมเมทโว้ย ไม่ใช่คู่ชีวิต” นี่มันตกภาษาไทยรึไงวะ??
   “เอ๊า!! ก็มึงไม่เคยได้ยินรึไง  เค้าว่าเลือกรูมเมทก็เหมือนเลือกผัวเลือกเมีย  มึงคิดดูนะ  มึงต้องใช้เวลาอยู่กับคนคนนั้นตลอดเวลายกเว้นเวลาเรียนน่ะ ก็เหมือนมึงมีผัวแล้วไม่เจอกันแค่ตอนทำงานเท่านั้นแหละ” เออ...มึงบรรยายซะเห็นภาพเลย  ว่าแต่มันแปลกๆวุ้ย...
   “หน้าอย่างกูหาได้แต่เมียเว่ย” ผมยักคิ้วกวนตรีนใส่มัน
   “หาให้มันได้ก่อนแล้วค่อยมาพูดโว้ยยยยยยยยย  เอางี้ดีกว่า ให้มึงเลิกนิสัยชอบนินทาชาวบ้านแบบผู้หญิงให้ได้ก่อนดีกว่าว่ะ”
   “กูเนี้ยนะนินทา??  บ้าเหอะ กูแค่วิจารณ์ไปตามที่เห็น” อ้าว..ก็เห็นแบบไหนผมก็พูดแบบนั้นอ่ะครับ  ผมผิดตรงไหน??
   “เออไอ้ที่มึงวิจารณ์เนี้ยแหละ  ปากเสียจนผู้หญิงอายเลยว่ะ” ว่าไป..กูนินทาทีไรเห็นมึงหัวเราะชอบใจตลอด
   “เอ๊า!! ก็กูเป็นคนซื่ออ่ะ  คิดไรก็พูดไป จริงใจอ่ะจริงใจ”
   “บ้านกูเรียกคนไม่มีมารยาทว่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ” มันระเบิดเสียงหัวเราะครับ..เยี่ยม
   “ที่มึงหัวเราะอยู่นี่มีมารยาทมากมายเนอะ”ผมเริ่มทำหน้าเอือมใส่มัน
   “เถียงกับมึงแม่งไร้สาระว่ะ  กลับบ้านดีกว่าแม่กูรออยู่” มันเอื้อมมือไปเก็บของลงกระเป๋าตัวเอง  ลุกขึ้นเดินไปหมุนลูกบิดประตู  ก่อนหันมายักคิ้วให้ผม “ขอให้ได้ผัวหล่อๆนะมึง”

   “ไอ้เชี่ยฟาร์!!!!”
   “ฮ่าๆๆๆๆ โชคดีนะมึง”

   มันก็ปิดประตูจากไป  ทิ้งไว้เพียงคำสาปแช่งเท่านั้น........

..............................

..............

.....






   หลังจากไอ้ฟาร์กลับไปได้ไม่นานไอ้เวฟก็โทรเข้ามือถือมาพอดี  มันบอกว่ามันบิดมอเตอร์ไซด์มารออยู่ใต้หอแล้วให้ผมลงไปได้เลย  จากนั้นเราก็บิดมอเตอร์ไซด์ไปจอดที่ร้านเหล้าปั่นที่หลังมอซึ่งมันไม่ได้ไกลจากหอผมเท่าไหร่หรอกครับ
   ผมกับไอ้เวฟบากหน้าเอาหัวที่ไร้หมวกกันน็อคสอดส่องสายตาหาเป้าหมาย  ไอ้เวฟสะกิดผมเพื่อเรียกไปที่โต๊ะเล็กๆมุมหนึ่งซึ่งไอ้แซ๊กกับไอ้โอ๊ตมันนั่งรออยู่แล้วครับ

“ไงวะไปป์” ไอ้แซ๊กว่าพลางพ่นควันนิโคตินออกมาจากปากมัน
“ก็ไม่ไงวะ”ผมว่าพลางลากเก้าอี้จากโต๊ะข้างๆมานั่งที่หัวโต๊ะ เพราะเก้าอี้มันไม่พอและไอ้เวฟมันลากตัวสุดท้ายไปนั่งอย่างไม่มีเหนียมอายเลยสักนิด “อะไรแซ๊ก...กูไม่เจอมึงแค่ไม่กี่อาทิตย์  ทำไมผมมึงยาวงี้วะ”

ไอ้แซ๊ก หรือชื่อเต็มๆคือแซ๊กโซโฟน(ซึ่งเพื่อนๆไม่ใคร่จะเรียกกันนัก) ชื่อจริงมันชื่อคีตา  จิรเมธานนท์  ไม่ต้องบอกก็คงจะรู้นะครับว่าบ้านมันเป็นนักดนตรีกันทั้งบ้าน  รวมทั้งมันด้วย  มันเป็นผู้ชายที่มีดีกรีความอาร์ทในตัวสูงสูสีกับอาร์ทตัวแม่ครับ  เสียแต่ว่ามันเป็นอาร์ทตัวพ่อเท่านั้น  เรื่องหน้าตาไม่ต้องพูดถึง  สาวๆกรี๊ดกร๊าดมันกันค่อนโรงเรียนครับ  ด้วยความเท่ไม่เหมือนใครของมัน  มันอาจจะได้หล่อโฮกฮากแต่มันเป็นคนมีความเท่เกินล้านน่ะครับ แต่ผมเหลือบดูสภาพมันตอนนี้แล้วไม่ไหวจริงๆ  ผมมึงจะยาวรุงรังไปไหนวะ  มึงคิดว่าตัวเองเป็นซันนี่ในเรื่องเพื่อนสนิทงั้นสิ??
มันยักคิ้วกวนๆตอบ “ทำไม..หล่อล่ะสิมึง”
“กูเคยได้ยินว่าคนเซ็กซ์จัดจะผมยาวเร็ว  มึงต้องเป็นเคสนั้นแน่ๆเลยว่ะไอ้เชี่ยแซ๊ก” ว่าแล้วทั้งผม ไอ้เวฟ ไอ้โอ๊ตก็ระเบิดเสียงหัวเราะโดยมิได้นัดหมายไว้  แหม...ไอ้เรื่องเป็นลูกคู่นี่พวกมันถนัดกันนักแหละครับ
“เออ กูมีสมรรณภาพทางเพศสูง  อิจฉากูกันล่ะสิพวกมึง”
“ตายห่าละ...มึงพูดงี้เสียภาพลักษณ์เดือนคณะมนุษย์ศาสตร์หมดสิวะ” ไอ้เวฟว่าพลางยกเหล้ากระดก  ใช่ครับ..มันยังไม่ได้เมาและคุณเข้าใจถูกแล้ว  ไอ้ผู้ชายเท่ๆอย่างไอ้แซ๊กมันเรียนคณะมนุษยศาสตร์ครับ  ไม่พอนะ..ยังเป็นมนุษยศาสตร์สาขาภาควิชาภาษาอังกฤษด้วยครับ  ทุกสิ่งช่างขัดกับหนังหน้ามันจริงๆ
“ไอ้เวฟมึงอิจฉากูใช่มั้ย?? ที่กูเก่งกว่าเพลย์บอยอย่างมึงอ่ะ”
“เก่งแต่ไม่ได้ใช้งานจริงมันจะมีประโยชน์อะไรว้า~” เวฟเลิกคิ้วขึ้นกวนส้นอย่างแรงครับ แถมยังยิ้มโชว์เหล็กดัดฟันครบทุกซี่อีกต่างหาก

มันชื่อชลธิศ  รัตนเสน หรือไอ้เวฟนั่นแหละ  เป็นหนุ่มหน้าใสใส่เหล็กดัดที่ไม่ได้เป็นเดือนที่คณะนิติศาสตร์เพราะเสือกไปทะเลาะกับรุ่นพี่ซะก่อน  ครับ...มันเป็นเพลย์บอยที่จับไม่ได้ไล่ไม่ทันสมชื่อ ‘คลื่น’ ที่พ่อแม่มันตั้งให้เลยครับ  ควงสาวครบทุกชั้นปีทุกคณะแล้วมั้งเนี้ย

“ระวังเหอะมึง  สักวันจะโดนน้ำกรดสาดหน้า” ไอ้แซ๊กด่ากลับ
“เฮ้ยๆๆ คุยเรื่องผมไอ้แซ๊กอยู่ดีๆแม่งลามมาเรื่องนี้ได้ไงวะ” โอ๊ตเข้ามาขัดทัพครับ  แหม..ถ้าไม่ได้มันนี่เรื่องถ้าจะอีกยาวเลยครับ
เปิดตัวคนสุดท้ายมันชื่อข้าวโอ๊ต พงษ์พิชญ์  สิทธิเดชะ เป็นมนุษย์ที่เป็นผู้เป็นคนที่สุดในกลุ่มผม  โอ๊ตใส่แว่นเนิร์ดๆแต่เสือกทำตัวไม่เนิร์ด  โดดเรียนก็บ่อย  เข้าเรียนก็สาย  แต่ตอนสอบคะแนนเสือกออกมาเนิร์ดซะงั้น???  ช่วงมัธยมมันเป็นที่พึ่งของเพื่อนที่ดีมากครับ แต่พอเข้ามหาลัยงานนี้ก็ตัวใครตัวมันล่ะครับ และไอ้โอ๊ตอยู่นิติศาสตร์เหมือนไอ้เวฟมันแหละครับ
“แซ๊ก...กูถามจริงนะ  มึงคิดไงไว้ผมยาววะ” ผมถามมันพลางรินเหล้าปั่นจากเหยือก
“ไม่รู้...กูอยากไว้” นั่น...คำตอบอาร์ทสมเป็นมึงจริงๆ
“นี่ถ้ามึงอยู่กะไอ้ฟาร์นะ...โดนด่าเปิงละมึง  มันโคตรไม่ชอบผู้ชายผมยาว  นินทาพี่สต๊าฟกะกูตลอด”
“อ๊อเหรอ” แซ๊กว่าพลางอัดควันบุหรี่เข้าปาก  จะสูบหรือจะแดก...เอาสักอย่างเหอะครับเพื่อน

ผมนั่งมองมันปลงๆ แล้วไม่ถามอะไรต่ออีกเพราะรู้ถามไปไอ้เชี่ยนี่ก็คงอาร์ทไม่ตอบอีก  จากนั้นบทสนทนาของเราก็เปลี่ยนไปเรื่อยล่ะครับทั้งเรื่องลงทะเบียนเรียน  สาวคนใหม่ของไอ้เวฟ  โอ๊ตกับเวลาเข้าเรียนที่ใกล้จะไม่พอ  ไอ้แซ๊กกับวงดนตรีมหาลัยของมัน  วกกลับมาที่สาวคนใหม่ของใหม่ของไอ้เวฟ และปิดท้ายด้วย....

“พวกมึงรู้รึยัง  กูจะมีรูมเมทแล้วนะ”
“ห๊ะ?? มีคนยอมโชคร้ายไปอยู่กับมึงแล้วเหรอ??”
“มึงไม่ต้องพูดเลยไอ้โอ๊ต เพราะพวกมึงเสือกไปอยู่หอที่อยู่ได้3คนกันแล้วดีดกูทิ้งออกมาเลย”
“ตลกละเชี่ยไปป์  ตอนนั้นพวกกูก็ถามมึงแล้วมึงก็ยังเล่นตัวจะอยู่หอในเอง  ตอนหลังเสือกมาบ่นนะ” แซ๊กมาด่าทับอีกครับ เออ..เชิญตามสบายเลยมึง
“ก...ก็กูไม่รู้นี่หว่าว่าหอในแม่งจะวุ่นวายแบบนี้  ออกมาอยู่ข้างนอกซะยังดีกว่า” ผมบ่นงุบงิบแล้วก้มลงจิบน้ำในแก้ว  ในขณะที่เวฟเริ่มรินแก้วใหม่ แล้วหันมาถาม
“แล้วเป็นไงเมทมึงอ่ะ??”
“ยังไม่มาเลยว่ะ  เห็นป้าบอกว่าจะมาเร็วๆนี้  มีอะไรกูจะบอกพวกมึงก็แล้วกัน”
“หูยยยยยยยยยย  เรื่องนั้นไม่ต้องบอกกูก็รู้  นินทาไฟแลบเลยนะมึงอ่ะ”
“ไอ้เวฟ...ไอ้เลว!!!!”
“เออ...ไอ้คนเลวพวกนี้จะส่งมึกลับหอเอง  รีบๆกลับไปไป๊  เผื่อเมทมึงจะนอนกระดิกเท้ารออยู่บนเตียง”
“พ่อมึงสิไอ้แซ๊ก”
“กูจะกรวดน้ำไปให้เมทมึงนะไปป์” ไอ้โอ๊ต!!มึงยังจะเล่นปิดท้ายนะ
“เออ!! กูจะกลับละ!!”

จากนั้นพวกมันก็ส่งไอ้แซ๊กเป็นตัวแทนไปส่งผมกลับที่ใต้หอครับ  ผมเขกกบาลบอกลามันไปหนึ่งทีข้อหากวนตรีนและหาเรื่องด่าไม่เลือกเวลาและสถานที่
ผมขยี้เส้นผมหยักศกสีน้ำตาลเข้มธรรมชาติของตัวเองไปมา  เดินไปหาวไปขณะที่ก้าวขึ้นบันไดช้าๆ  เตาะแตะๆลากสังขารมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องตัวเองแล้วพบว่า.....

มันมีรองเท้าผ้าใบยาวเท่าเรือใบมาจอดอยู่หน้าห้องผมครับ!!!!

เอิ่ม...ไม่ใช่ของกูแน่ๆแหละ  ผมเหลือบมองขนาดเท้าตัวเอง   หรือมีคนถอดไว้ผิดห้อง..ว่าแต่โง่ขนาดนั้นมันจะสอบติดมหาลัยเหรอ?? เอ๊ะ??หรือเราจะเมามากเกินไปเลยเบลอ??
เหงื่อผมเริ่มออกเมื่อนึกถึงสิ่งสุดท้าย....

ระ...หรือว่ารูมเมทจะมาแล้ว???


ผมกลืนน้ำลายเข้าไปอึกนึง  ตายห่าละ...ข้าวของก็ยังไม่ได้เก็บ  แถมไอ้ห้องที่มันจะมานอนผมยังเอาไว้เก็บการ์ตูนและแผ่นเกมส์อีกเพียบเลยครับ  ไอ้เมทนี่มันต้องหาว่าผมเป็นคนสกปรกแน่ๆเลยครับ  เสียภาพพจน์ตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มอยู่ด้วยกันเลยกู.....
ผมปั้นหน้ายิ้มกับเงาสะท้อนมันด้านของเนื้อไม้ที่ประตู...เอาวะ ยิ้มให้มันก่อนมันคงไม่โกรธหรอกมั้ง  ผู้ชายเหมือนกันคิดเล็กคิดน้อยอะไรมากวะ 
แล้วนี่กูต้องเคาะประตูมั้ย??  นี่มันห้องกูนะ...กุญแจก็นอนแอ้งแม้งอยู่ในกระเป๋ากางเกงนี่  แต่เอ๊ะ...แล้วถ้าเปิดไปไอ้เมทนั่นมันกำลังแก้ผ้าอาบน้ำอยู่ล่ะ?? ผมจะเสียมารยาทมากไปมั้ย(แล้วอีกอย่างผมไม่อยากเห็นอะไรแบบนั้นครับ)

ผมตัดสินใจแล้วครับ...ผมจะเคาะประตูครับ!!!!

ปังงงงงงงงงงงง!!!!

ไวเท่าความคิดครับ  ประตูมันชิ่งเคาะหน้าผมก่อน...เฮ้ย..ไม่ใช่โว้ย!!จะอะไรซะอีกถ้าไอ้คนข้างในมันไม่พรวดพราดเปิดออกมาน่ะ  ผมปากสั่นพั่บๆพร้อมจะง้างปากด่ามันเต็มที่แต่สมองที่ได้รับการกระทบกระเทือนยังประมวลผลสรรหาคำด่ามาใช้กับเหตุการณ์ตรงหน้านี้ยังไม่ได้

ใบหน้าหล่อเหลายื่นหน้าออกมาจากหลังบานประตูเหมือนจะออกมาดูว่ามันกระแทกอะไรเมื่อกี้

เท่านั้นล่ะครับ...ผมแทบเป็นลม

.


.........................................................


.......................................


....................


.....


นั่นมันไอ้ภคิน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


TBC


ขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมเปิดซิงเรื่องใหม่นะคะ
ขอบคุณมากค่ะ :]

ออฟไลน์ jiki

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1567
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +175/-2
แค้นไปแค้นมา แล้วก็ร๊ากกกกกันเนอะ ^ ^

ออฟไลน์ EVE910

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 552
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-1
อิอิ
 :mc4: :mc4:

ออฟไลน์ snowwhite13

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 144
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-1
อร๊ายยยยยยยยยย สนุกมากมาย เอาแล้วสิไปป์เป็นรูมเมทกับภคินแล้ว ยิ่งเกลียดยิ่งเจอ เอ๊!!! หรือยิ่งเกลียด ยิ่งรักนะ อิอิ มาอัพต่อนะ สู้ๆค่า :กอด1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด