Love Story Ten & Champ ตอนที่ 33-34 อวสาน พร้อมเปิดจองหนังสือ : 25.04.54
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Love Story Ten & Champ ตอนที่ 33-34 อวสาน พร้อมเปิดจองหนังสือ : 25.04.54  (อ่าน 145538 ครั้ง)

ออฟไลน์ LalaBam

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2866
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +227/-2
เลิกกับเขาเหอะ เต็น

ออฟไลน์ broke-back

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6006
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +842/-16
ถ้ารักแล้วทรมาน
จะรักไอ่นพมันไปทำไม หื๊อออ

กับแชมป์ ถึงเต็นจะยังไม่แน่ใจอะไรมากมาย
แต่น่าจะลองค้นหากันดู ไม่ดีกว่าหรือ??

เลิกจมปลักเหอะ เต็น


ขอบคุณครับ คุณบอย


samsoon@doll

  • บุคคลทั่วไป
อ่านแล้วคุ้นๆว่าอีเรื่องซักผ้าแบบนี้เคยเจอกับใครสักคน ออกทีวีด้วยนะเออคู่แกนี้หละ


ว่าแต่มันค้างมากค่ะแล้วมาต่ออีกนะคะคุณบอย

ออฟไลน์ Junrai_Hyper™

  • พูห์น้อยกลอยใจ
  • Global Moderator
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4842
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +777/-50
เข้ามารายงานตัวคร้าบบบบ

เห็นชื่อ ต้องดราม่าสุดๆ แต่อ่านแล้วมีแอบเถื่อนๆ นะครับ

ขอบคุณคร้าบ

Bboyseries

  • บุคคลทั่วไป
ตอนที่ 7

บรรยากาศในโรงอาหารยังคงจอแจอยู่เช่นทุกวัน เต็นนั่งนิ่งมองจานข้าวตรงหน้าอย่างเลื่อนลอย เด็กหนุ่มไม่ได้ใส่ใจบรรยากาศรอบตัวเท่าใดนักเมื่อในจิตใจตอนนี้เฝ้านึกถึงแต่คำพูดเมื่อคืนของคนที่เอ่ยสารภาพว่ารู้สึกดีกับตนแต่หานิยามเรียกไม่ได้ จะว่ารักก็ไม่ใช่จะว่าเป็นเพื่อนหรือก็ไม่ถูก เพราะความรู้สึกทั้งหมดที่ฝ่ายนั้นถ่ายทอดออกมามันสื่อถึงอารมณ์ก้ำกึ่งระหว่างสองคำนั้น
“มึงจะบ้าเหรอไอ้แชมป์ รู้จักกับกูไม่เท่าไหร่ มึงจะรู้สึกอะไรได้มากมายขนาดนั้น” เด็กหนุ่มแย้งออกไปในตอนที่ฟังทุกถ้อยคำจบ แต่ก็โดนแย้งกลับมาเช่นกัน
“ก็นี่ไงกูถึงบอกกูสับสนว่ากูกำลังเป็นอะไร”
“เป็นบ้าน่ะสิ”
“เออ บ้าก็เพราะมึงน่ะแหละ แม่งมึงน่าจะเกิดเป็นผู้หญิงซะให้รู้แล้วรู้รอด”
“ทำไม อย่าบอกนะว่าถ้าเป็นอย่างนั้นมึงจะขอกูเป็นแฟนเลย”
“กูจะปล้ำเป็นเมียเลยแหละ”
“เชี่ย เลวนะมึง”
“อ้าว ช่วยไม่ได้มายั่วกูเอง”
“กูไปยั่วมึงตอนไหน”
“ก็ทุกตอนที่อยู่ใกล้กันน่ะแหละ”
“ขนาดนั้นเลยเหรอวะ”
“ก็เออดิ พูดตรงๆ นะโว้ย เวลาคุยกับมึง กูลืมไปเลยนะโว้ยว่าตัวเองอกหักอยู่”
“จะบอกว่ากูเข้าไปเติมเต็มชีวิตให้ดีเหมือนเดิมว่างั้น”
“นี่แหละที่กูอยากบอกมึง แต่กูไม่กล้าพูด”
“อย่างมึงไม่กล้าด้วยเหรอวะ”
“ก็ถ้ามึงเป็นผู้หญิงกูก็พูดไปนานแล้ว”
“แล้วไง เป็นผู้ชายแล้วมึงจะรักไม่ได้หรือไง”
“เนี่ย กูชอบที่มึงเป็นแบบเนี่ย แม่งกวนตีนดีชะมัด มาเป็นแฟนกูเหอะว่ะ”   
“เชี่ย โรคจิตนะมึง”
“อ้าว ตะกี้ท้ากูอยู่เหยงๆ พอกูเอาจริงมาด่ากูซะงั้น”
“ก็มึงไม่ได้เป็นเกย์ ไม่ใช่เหรอ”
“ข้อนั้นกูไม่รู้โว้ย กูอาจจะกลายพันธุ์แล้วก็ได้”
“กลายพันธุ์ หรือเพิ่งคิดจะเปิดตัวเหรอตัวเอง”
“ไอ้ห่าเต็น มึงอย่ามาล้อกูนะ”
“ด่ากูเสียงเขียวเลยนะมึง”
“กูไม่ใช่เกย์โว้ย ยังไงกูก็ยังยืนยันว่ากูแมนทั้งแท่ง”
“แล้วที่มึงขอกูเป็นแฟนมันหมายความว่าไง มึงคิดว่ากูมีหม้อให้มึงตีหรือไง”
“ปากดีนักนะเดี๋ยวเหอะ เจอคราวหน้าจะล่อให้ตูดบานเลย”
“โหยพูดเหมือนช่ำชองงั้นล่ะ”
“มึงจะลองดูมั้ยล่ะ”
“แฟนกูก็มี เรื่องอะไรกูจะลองกะมึง”
“โธ่เอ้ยทำเป็นคุย ที่มานั่งคุยกะกูตอนนี้ไม่ใช่เพราะจะโดนทิ้งแล้วหรอกเหรอท่าน”
“ปากหมานะมึง”
“อ้าว หรือไม่จริงล่ะครับ”
“เรื่องของกูกับเขา คนอื่นไม่เกี่ยว”
“เกี่ยวดิ เพราะกูกำลังจะเป็นแฟนใหม่มึง”
“เชี่ย กูยังไม่ยอมรับ”
“มึงจะเล่นตัวไปทำเบื๊อกอะไรล่ะ”
“กูไมได้เล่นตัว แต่มึงกะกูยังไงๆ ก็คบกันไม่ได้เกินกว่าเพื่อนหรอก”
“ทำไมจะไม่ได้”
“หนึ่งกูมีแฟนแล้ว สองมึงไม่ใช่เกย์”
“แล้วถ้ามึงเลิกกับแฟน และกูไม่แคร์ที่จะคบกับมึง มึงจะว่าไง”
“มึงอย่ามาพูดเรื่องที่มันเป็นไปไม่ได้เลยว่ะ”
“มึงตอบไม่ตรงคำถาม”
“กูไม่รู้ กูสับสน”
“สับสนอะไร”
“ไม่รู้บอกไม่ถูก”
“งั้นกูบอกให้ก็ได้ จริงๆ มึงก็ชอบกูอยู่ใช่มั้ย แต่ติดที่มึงมีแฟนแล้ว”
“เปล่า”
“มึงอย่าปฏิเสธ”
“เฮ้ย เลิกพูดเรื่องนี้เหอะว่ะ”
“ไม่ กูจะพูด กูเป็นคนตรงๆ มึงก็รู้”
“มึงต้องการอะไรวะไอ้แชมป์”
“ต้องการคบกับมึงไง”
“เราก็คบกันอยู่นี่ไง”
“ไม่ใช่แบบนี้”
“แล้วแบบไหน”
“มึงก็น่าจะรู้”
“กูไม่รู้”
“ปากแข็ง”
“กูเปล่า”
“อย่ามาเปล่า ชอบกูก็บอกว่าชอบสิวะ มึงจะอะไรนักหนา”
“ก็แล้วมึงอยากฟังไปทำไมรู้แล้วก็คือรู้สิ ทำไมจะต้องให้กูพูดด้วยวะ”
“แสดงว่าที่ผ่านมามึงรู้สึกกับกูจริงๆ”
“คิดเองละกัน กูไม่ขอพูด”
“กูเข้าใจว่ามึงคงจะรู้สึกผิดกับแฟนมึง เอาเหอะ กูมันคนมาทีหลังนี่”
“มันไม่ใช่แบบนั้น”
“อย่าปฏิเสธ เอาเป็นว่ากูเข้าใจละกันว่ากูมันคนมาทีหลัง”
“อะไรของมึงเนี่ยไอ้แชมป์ ถามตรงๆ นะที่มึงพูดมาทั้งหมด มึงพูดจริงหรืออำกูเล่น”
“กูพูดขนาดนี้มึงยังคิดว่ากูหลอกมึงอีกเหรอ”
“เฮ้ย อย่าเพิ่งโกรธสิวะ”
“กูไม่ได้โกรธ เพียงแต่กูไม่น่าพูดเรื่องนี้กับมึงเลย”
“ทำไมวะ”
“ก็ถ้ามึงไม่ได้คิดอะไรกะกู แล้วกูจะมองหน้ามึงติดได้ไง กูอายก็เป็นนะโว้ย แม่งโดนเกย์ปฏิเสธ”
“แล้วกูปฏิเสธมึงไปหรือยัง”
“หมายความว่าไง”
“เอาจริงๆ กูก็รู้สึกกับมึงบ้างแหละ ฟังดูไม่ค่อยดีนะ แต่มึงแม่งดันเข้ามาถูกที่ถูกเวลาเอง”
“เฮ้ย เรื่องนั้นอย่าไปคิดดิ แค่เราเข้าใจกันก็น่าจะพอแล้ว”
“แต่ยังไงมันก็ดูแปลกๆ ว่ะ กูกับนพยังคบกันอยู่นะโว้ย”
“คบก็ส่วนคบดิ มึงก็ทำตัวอย่างเดิมน่ะแหละ ไม่ต้องมากังวลเรื่องกู ว่างเมื่อไหร่ค่อยเจอกันกูก็ไม่มีปัญหา แค่มึงรู้สึกกะกูอย่างที่กูรู้สึกกะมึงกูก็เบาใจแล้ว แม่งนึกว่ากูมันจะซวยถึงขนาดเกย์ยังไม่อยากจะมอง”
“พูดไปนั่นมันใกล้จะเช้าแล้วว่ะ กูว่าเราไปนอนเหอะ”
“อยากนอนกะมึงอ่ะ ไปนอนด้วยได้ป่ะ อยู่คนเดียวนี่”
“เชี่ย จากบ้านมึงถ่อมาห้องกูคงจะได้นอนหรอกนะ”
“ไม่นอนแล้วเราจะทำอะไรกันเหรอที่รัก”
“ทำห่าอะไรล่ะ มันจะเช้าก่อนอ่ะดิ”
“ทำตอนเช้าก็ไม่แปลกนี่ คนเราแสดงความรักต่อกันต้องจำกัดเวลาด้วยเหรอ”
“เพ้อเจ้อกันไปใหญ่แล้ว ไปนอนไป”
“ครับผม ไปก็ได้ งั้นพรุ่งนี้ตื่นเดี๋ยวแชมป์โทรหานะ”
“เฮ้ย มึงเรียกแทนตัวเองว่าไงนะ”
“ก็แชมป์ไง”
“อย่าบอกนะว่ามึงจะใช้คำนี้กะกู”
“ไม่เห็นแปลกกับแฟนเก่าแชมป์ก็เรียกแทนตัวเองแบบนี้ ว่าแต่นายเหอะ ต่อไปห้ามขึ้นกูมึงนะโว้ย”
“เอางั้นเลยเหรอวะ”
“ก็เออดิ ไหนลองเรียกแทนตัวเองว่าเต็นซิ”
“ไม่เอา”
“อย่าดื้อเต็น”
“ไม่ได้ดื้อแต่มันไม่คุ้น”
“ไม่คุ้นก็ต้องหัดขนาดแชมป์ยังพูดได้เลย”
“จะให้พูดว่าไงดีล่ะ”
“ก็บอกเต็นไปนอนแล้วนะครับ แค่เนี่ย”
“ขะครับ เต็นไปนอนก่อนละกัน”
“ต้องมีครับด้วย”
“เฮ้ย บังคับกันนี่หว่า”
“เปล่าบังคับแค่อยากให้แฟนตัวเองพูดเพราะๆ ผิดตรงไหน”
“ก็ขอเวลาบ้างดิ”
“ไม่ให้ ต้องฝึกเดี๋ยวนี้ เร็ว”
“ครับพี่แชมป์ครับ เต็นขอไปนอนก่อนนะครับ”
“ดีมาก งั้นก็หลับฝันดี เดี๋ยวพรุ่งนี้แชมป์โทรหา”
“ครับ”
“ชื่นใจจัง ฝันดีครับ พรุ่งนี้คุยกัน รักนะครับ”
ใครจะเชื่อว่าประโยคหวานๆ เหล่านี้จะออกมาจากปากผู้ชายห้าวๆ คนหนึ่ง เต็นสลัดมโนภาพทั้งหมดทิ้งไป เมื่อเหลือเวลาอีกไม่มากที่จะต้องเข้าเรียนคาบแรก เด็กหนุ่มกำลังก้มจะจัดการกับจานข้าวตรงหน้า แต่เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นขัดจังหวะนั้นซะก่อน
ชื่อของคนที่นึกถีงเมื่อครู่โชว์ที่หน้าเครื่องตอนหยิบขึ้นมาดู เด็กหนุ่มอมยิ้มนิดๆ ที่คนๆ นี้ไม่ผิดสัญญาที่ให้ไว้ตอนวางสายเมื่อคืน
“ฮัลโหล” เสียงฝ่ายนั้นเอ่ยทักมาตอนกดรับสัญญาณ
“ครับ” เด็กหนุ่มตอบกลับไปเป็นการเริ่มสนทนา
“ทำอะไรอยู่อ่ะ”
“กินข้าวอยู่”
“ที่ไหน”
“มหา’ลัย”
“เหรอ แล้วคุยได้ป่าว”
“ได้ มีไรล่ะ”
“ก็ตื่นมาแล้วคิดถึง”
“จริงอ่ะ”
“อ้าวแชมป์จะโกหกทำไมล่ะคร้าบที่รัก”
“ขี้อ้อนขนาดนี้ไม่น่าเชื่อว่าแฟนแชมป์จะทิ้งแชมป์ไป”
“คนเรามันชอบอะไรไม่เหมือนกันหรอก ว่าแต่เต็นชอบป่ะล่ะแฟนขี้อ้อนแบบนี้”
“ก็ดี”
“ชอบก็บอกว่าชอบสิครับ จะปากแข็งทำไมแชมป์ไม่ใช่คนอื่นคนไกลแล้วนะ”
“ครับชอบก็ได้ครับ”
“ก็แค่เนี่ย วันนี้เลิกเรียนกี่โมง”
“ก็บ่ายๆ อ่ะ”
“เจอกันป่าว”
“แล้วแชมป์ไม่มีเรียนเหรอ”
“หึ”
“มิน่าตื่นซะสายเชียว”
“ก็เมื่อคืนนอนไม่หลับมัวแต่คิดถึงคนบางคน”
“คิดถึงใคร”
“ก็พูดกับใครอยู่ล่ะ”
“ว่าคนอื่นปากแข็งตัวเองก็เหมือนกันแหละ”
“คิดถึงเต็นคร้าบ พอใจหรือยัง”
“ก็แค่เนี่ย แล้วเจอไงอ่ะ จะมาหาเต็นเหรอ”
“แล้วว่างป่ะล่ะ ต้องไปไหนกับแฟนป่าว”
“ไม่มั้ง เขายังไม่โทรมาเลยนี่”
“แล้วไม่โทรถามเขาล่ะ”
“ไม่แล้วล่ะ อยากโทรเขาคงโทรมาเอง”
“เฮ้ย เอาให้เคลียร์นะ แชมป์อยากให้เราคบกันด้วยความรู้สึกดีๆ”
“สรุปจะให้เต็นโทรถามเขาก่อนเหรอ”
“ถ้าได้มันก็ดี อย่างน้อยก็ให้เกียรติเขาหน่อย แชมป์มาทีหลัง ไงก็ได้”
“แต่เต็นไม่อยากโทรไปแล้ว”
“เพราะแชมป์หรือเปล่า”
“ก็มีส่วน เต็นมาคิดดูอีกที เต็นกับนพคงถึงจุดอิ่มตัวแล้วมั้ง”
“แชมป์ไม่ใช่มือที่สามแน่นะ”
“ขนาดนี้ยังคิดว่าไม่ใช่อีกเหรอ”
“เฮ้ย พูดงี้แชมป์คิดนะ”
“อ้าว ไหงพูดงี้ล่ะ ก็เมื่อคืนคะยั้นคะยอให้เต็นเผยความรู้สึกไม่ใช่เหรอ”
“รู้นะคิดอะไรอยู่ ไม่เอาแล้ว คุยกันเดี๋ยวจะพาลทะเลาะกันป่าวๆ ตกลงบ่ายนี้เจอกันละกัน”
“อืม ไปไหนดีล่ะ”
“กินข้าว ดูหนัง”
“ก็ดี”
“งั้นแชมป์ไม่กวนแล้ว กินข้าวต่อเหอะ ไว้บ่ายๆ จะโทรหา”
“ครับ”
“ครับ ตั้งใจเรียนด้วยล่ะ รักนะครับ”
สัญญาณถูกตัดหายไปอีกกครั้ง ข้าวในจานคนเป็นเจ้าของแทบไม่อยากจะแตะเพราะคำสนทนาเมื่อครู่มันทำให้รู้สึกอิ่มขึ้นมาได้อย่างมหัศจรรย์
ที่โรงหนัง ณ ห้างๆ เดิมที่นัดเจอกันครั้งแรก เต็นยืนมองร่างเด็กหนุ่มที่กำลังจัดการซื้อตั๋วหนังอยู่จนฝ่ายนั้นแล้วเสร็จจึงเดินเข้าไปหาตอนเจ้าตัวเดินออกมาจากช่องจำหน่ายตั๋ว
“อ่ะ คราวนี้เต็นจ่ายบ้าง” เด็กหนุ่มยื่นเงินที่เตรียมไว้ในมือให้คนนั้นทันทีที่ไปถึง
“ไม่ขัดศรัทธานะ” เป็นคำตอบที่ได้ยินจากฝ่ายนั้น พร้อมกับเจ้าตัวหยิบเอาสิ่งที่ยื่นให้ไป
“ก็แฟร์ๆ ไง คราวที่แล้วแชมป์ก็เลี้ยงไปแล้วนี่” เด็กหนุ่มเอ่ยบอก
“แฟนใครวะน่ารักชะมัด” คนตรงหน้าเอ่ยชมพร้อมรอยยิ้ม เพียงเท่านี้หัวใจก็คล้ายจะลืมความน้อยใจที่เกิดขึ้นจากความสัมพันธ์กับคนรักก่อนหน้า จึงได้ก้าวขาเดินเคียงเข้าห้องฉายหนังกับคนเอ่ยอย่างเต็มใจ
***************************************************************************
“ขอบใจนะแชมป์ที่ทำให้เต็นรู้สึกดีขึ้น” เต็นเอ่ยกับคนตรงหน้าในขณะที่กำลังนั่งกันอยู่ในร้านอาหารภายในห้างๆ เดิมหลังจากที่ดูหนังกันเสร็จ
“เหมือนกันแหละ ถ้าแชมป์ไม่เจอเต็นวันนั้น แชมป์ก็อาจจะกำลังบ้าตามง้อคนที่เขาไม่รักอยู่ก็ได้” ฝ่ายนั้นตอบกลับมา
“แต่เต็นก็ไม่ใช่ผู้หญิงเหมือนแฟนเก่าแชมป์นะ”
“เรื่องนั้นมันไม่ใช่ประเด็นหรอก เอาเป็นว่าตอนนี้แชมป์รู้สึกดีกับเต็นเป็นพอ”
“แล้วแชมป์จะเป็นอย่างนี้อีกนานมั้ย”
“ทำไม”
“ไม่รู้สิ เต็นก็ยอมรับนะว่าเวลาอยู่กับแชมป์เต็นก็มีความสุขดี”
“แล้วตอนอยู่กับแฟนล่ะ”
“เมื่อก่อนเคยสุข แต่ตอนนี้ทุกข์มากกว่า”
“เขายังไม่ติดต่อมาเลยเหรอ”
“หึ ยังไม่ได้คุยกันเลยตั้งแต่วันนั้น”
“วันไหน”
“วันที่เจอถุงยางน่ะแหละ”
“เหรอ อืม ช่างมันเถอะ เปลี่ยนเรื่องดีกว่า หนังเมื่อกี้หนุกป่าว”
“ก็สนุกดี แล้วแชมป์ล่ะคิดว่าไง”
“ก็เรื่อยๆ มัวแต่กุมมือคนข้างๆ เลยไม่ค่อยได้สนใจเนื้อหา”
“กุมมือใครอ่ะ”
“ก็คนตรงหน้านี่แหละ”
“เหรอ ไม่เห็นรู้เรื่องเลย”
“เออ ไอ้เรามันแค่ตัวสำรองไม่ใช่ตัวจริงนี่ ไม่ใช่แฟนทำแทนไม่ได้ใช่มะ”
“โห ฟังลูกทุ่งด้วย”
“อะ จะมีแฟนเป็นคนขอนแก่นต้องหัดฟังบ้างดิ”
“ไม่หัดแล้วมั้ง ชอบฟังก็บอกมาเหอะ”
“ชอบก็ได้คร้าบ ว่าแต่คืนนี้ให้แชมป์ไปค้างด้วยได้ป่ะ”
“อืม กลัวว่านพจะมาวันนี้อ่ะดิ”
“อ้าวเหรอ”
“ก็เขาหายไปนานแล้วไง เลยคิดว่าวันนี้คงมามั้ง”
“ว้า แย่จัง นี่แหละน่าการไปรักแฟนคนอื่น”
“ถามจริงเหอะ คิดจริงจังกะเต็นจริงเหรอ”
“ขนาดนี้ยังจะถามอีกเหหรอครับ โทรหาทุกเช้าเย็น ว่างก็เจอตลอด”
“ก็รู้ไง แต่ถามเพื่อความชัวร์”
“ชัวร์ว่า”
“ก็เกิดวันใดที่เต็นกับนพไปกันไม่รอดจริงๆ”
“แล้ว”
“แชมป์จะคบกับเต็นมั้ย”
“ก็คบอยู่นี่ไง”
“หมายถึงวันนั้น”
“วันไหนก็เหมือนเดิมแหละครับ รักไปแล้วนี่”
“เฮ้อ นี่เต็นกำลังมีชู้ป่ะเนี่ย”
“เฮ้ย ไม่ถึงขนาดนั้น แชมป์ยังไม่อยากปีนต้นงิ้ว”
“อ้าว ตกลงไงแน่เนี่ย”
“ก็ค่อยเป็นค่อยไปกันก่อนไง ถ้าวันใดที่เต็นต้องเลิกกับแฟนจริงๆ ค่อยว่ากันอีกที แต่ขอให้เชื่อเถอะ ว่าสิ่งที่แชมป์พูดแชมป์ทำ มันมาจากใจแชมป์จริงๆ”
“พูดงี้ โทรไปขอเลิกเลยดีมั้งเนี่ย”
“ปากดี กล้าๆ หน่อยเหอะ”
“อย่าท้านะ เพราะทุกวันนี้อยู่ไปก็เหมือนไม่ได้คบ”
“ท้าที่ไหนล่ะ พูดจริง”
“พูดจริงแล้วทำจริงด้วยป่ะล่ะ”
“จริงสิคร้าบ ผมคนจริงนะครับบอกแล้วไง”
“เออ จะรอดูว่ามันจะจริงสักแค่ไหนเชียว”
“ตามสบาย ทองแท้ไม่กลัวไฟอยู่แล้ว”
“เฮ้อ คุยกะนายนี่ก็สบายใจดีเนอะ”
“นายคือไคร”
“ก็แชมป์ไง”
“แชมป์ก็แชมป์สิ มาเรียกนายทำไม เดี๋ยวจับจูบปากกลางร้านซะนี่”
“ปากดี กล้าๆ หน่อยเหอะ”
“อ๋อนี่ย้อนเหรอ”
“แล้วจะทำไมผมครับคุณแชมป์”
“โธ่เอ้ย ทำเป็นปากเก่งเฉพาะอยู่ในที่สาธารณะละมั้ง แน่จริงในที่ลับตาคนท้าแชมป์สิ”
“คนจริง กลัวอะไรกะสายตาคนอื่น
“ปากดีนะ เลิกพูดเลย กินเข้าไปข้าว เดี๋ยวไปเดินเล่นกันต่อ”
“เดินไหน”
“ก็แถวนี้แหละ หือว่าเต็นรีบกลับ”
“เปล่า ไม่รีบหรอก”
“อืม งั้นไปบ้านแชมป์มั้ย”
“ไปทำไม”
“ไปเล่นเกมส์เป็นเพื่อนหน่อย เล่นคนเดียวเหงา”
“ท่าทางแชมป์ติดเกมส์นะ”
“ว่างๆ ก็จะเล่น”
“แล้วไม่มีใครอยู่บ้านเหรอ”
“อยู่ที่ร้านกันหมด”
“ร้านกับบ้านอยู่คนละที่เหรอ”
“อืม”
“มีพี่น้องกี่คนเนี่ย”
“สาม แชมป์เป็นคนกลาง มีพี่สาวและก็น้องชาย”
“ดีเนอะ ไม่เหงาดี”
“ทำไม เต็นขี้เหงาเหรอ”
“นิดหน่อย เวลาคิดถึงบ้าน”
“ก็กลับไปดิ”
“ไว้เรียนจบก่อน”
“อืม เดี๋ยวแชมป์ไปด้วย”
“ถึงวันนั้นเราจะยังคบกันอยู่มั้ย”
“ปากเสีย คบดิ”
“อ้าวก็แค่ถาม”
“มันขึ้นอยู่กะเต็นน่ะแหละจะคบกับแชมป์ต่อหรือเปล่า”
“ขนาดนี้ยังคิดว่าจะไม่คบอีกเหรอ”
“อ่ะแน๊ หลงเสน่ห์แชมป์แล้วอ่ะดิ๊”
“ทะลึ่ง”
“พูดอีกแล้วคำนี้”
“ก็มันติดปากนี่นา”
“ก็ไม่ได้ว่าอะไร ตกลงไปบ้านแชมป์นะ”
“ก็ถ้าที่บ้านไม่ว่าก็ไม่มีปัญหา”
“จะว่าอะไรล่ะ โตจะเป็นควายอยู่แล้ว แม่เขาไม่ได้หวงแชมป์ขนาดนั้น”
“แล้วพ่อล่ะ”
“พ่อไม่อยู่”
“ไปไหน”
“แยกทางกับแม่ตั้งแต่แชมป์ยังเด็กแล้ว”
“เหรอ โทษทีที่ถาม”
“ช่างมันเถอะ ชีวิตคนเรามีสิทธิ์เลือกเดิน ไปกันไม่ได้สุดท้ายก็ต้องจบ ไม่ช้าก็เร็ว”
“แล้วเราล่ะ จะจบกันช้าหรือเร็ว”
“ก็บอกแล้วไงว่ามันขึ้นอยู่กับเต็น”
“ถ้างั้นคงไม่มีทางจบแล้วมั้ง”
“ไม่มีปัญหา เร็วรีบกินข้าวจะได้ไปกัน”
เต็นนั่งมองคนที่ตรงหน้าที่หลังจากเอ่ยจบก็ก้มลงจัดการกับจานข้าวตัวเอง เด็กหนุ่มรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาดเมื่อคิดว่านาทีต่อจากนี้ไปความเหงาในใจจะถูกเติมเต็มเพราะคนๆ นี้
 
โปรดติดตามตอนต่อไป

อ่านจบเรื่องนี้ แวะกระทู้ แรงแค้นใต้เงารัก / DREAM II ก็ดีนะ แหะๆ

ขอบคุณครับ

Boy


samsoon@doll

  • บุคคลทั่วไป
ยังน่ารักกันเบาๆ

ว่าแต่อีพี่พนไม่ต้องกลับมาแล้วก้ดีนะคะเสื้อผ้าอิชั้นจะเผาไปให้ค่ะ

ปล.เรื่องนี้จะมีเครียดมากถึงมากที่สุดเศร้ามากถึงมากที่สุดไหมคะเนี้ยคุณบอย เค้าหละกลัวจริงๆ :เฮ้อ:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-12-2010 12:40:55 โดย samsoon@doll »

Bboyseries

  • บุคคลทั่วไป
ยังน่ารักกันเบาๆ

ว่าแต่อีพี่พนไม่ต้องกลับมาแล้วก้ดีนะคะเสื้อผ้าอิชั้นจะเผาไปให้ค่ะ

ปล.เรื่องนี้จะมีเครียดมากถึงมากที่สุดเศร้ามากถึงมากที่สุดไหมคะเนี้ยคุณบอย เค้าหละกลัวจริงๆ :เฮ้อ:

เหวย เล่นดักทางกันแบบนี้จะกล้าให้เศร้ามั้ยนะ แต่น่าจะทักเร็วกว่านี้สักนิดนะ เอ๊ะ! ติดตามกันต่อไปครับ

ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นครับ

Boy

yayee2

  • บุคคลทั่วไป
คนอกหัก กับคนที่กำลังจะอกหัก(รึเปล่า)
กำลังเติมเต็มให้กันเหรอ
หวาย...นายเอกเป็นคนขอนแก่นอีกแระ

ออฟไลน์ Junrai_Hyper™

  • พูห์น้อยกลอยใจ
  • Global Moderator
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4842
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +777/-50
เหอๆๆ อ่านไปแล้วลุ่นคอดๆ

ขอบคุณครับ

ออฟไลน์ 4559

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4005
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-8
เลิกกะนพ


เอาเต็นดีกว่า

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ kit

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1082
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-3


ขอบคุณนะคะ คุณ Bboyseries


ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8647
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-15

ออฟไลน์ broke-back

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6006
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +842/-16

รักแล้วอย่ากลัว
ลุยโลดหนุ่มน้อยขอนแก่น


ไอ่หนุ่มฝั่งธน
จริงใจทุกคนนะคร้าบบบบ


 :3123:คู่นี้..หวานกันนิดๆ ขอให้ติดใจกันไปนานๆๆๆๆๆ


 :กอด1: +1 ขอบคุณครับ คุณบอย

 o13 หนุกมั่กๆๆๆๆๆ

Bboyseries

  • บุคคลทั่วไป
ตอนที่ 8
ตึกแถวสามชั้นที่อยู่เบื้องหน้าตอนนี้ทำเต็นประหม่าที่จะเดินเข้าไปข้างในอย่างประหลาด ทั้งๆ ที่ผู้ที่เป็นเจ้าของได้เอ่ยชวนและเดินนำเข้าไปข้างในแล้ว
“แล้วนั่นจะยืนมองบ้านแชมป์อีกนานมั้ย เข้ามาข้างสิคร้าบคุณเต็น” เสียงเอ่ยจากเจ้าของบ้านเอ่ยมาให้ได้ยินอีก คนประหม่าจึงได้ก้าวขาเดินเข้าไปตามคำเชิญ
บริเวณชั้นล่างที่ยืนอยู่เต็มไปด้วยสิ่งของที่ไม่ได้มีการจัดเก็บให้เป็นระเบียบเท่าไหร่นัก ซึ่งดูเหมือนเจ้าของบ้านจะรู้ตัวเต็นจึงได้ยินคำออกตัวว่า
“บ้านรกหน่อยนะ ไม่ค่อยมีใครได้เก็บ”
“ไม่เป็นไรหรอก” เต็นบอกเพราะไม่ได้ติดใจกับภาพที่เห็น เด็กหนุ่มมองสำรวจบริเวณชั้นล่างได้สักพักก็ได้ยินเจ้าของบ้านชวนขึ้นไปข้างบน
“ไปไหน” เด็กหนุ่มถาม
“อ้าวก็ห้องแชมป์ไง ไปเล่นเกมส์กัน”
“อ้าวอยู่ในห้องเหรอ”
“ก็ต้องอยู่ในห้องดิ ทั้งบ้านมีแชมป์เล่นอยู่คนเดียว”
“แล้วน้องชายล่ะ”
“มันไม่ค่อยสนใจหรอก”
“แปลกแฮะ ปกติเด็กผู้ชายมักชอบเล่นเกมส์กันไม่ใช่เหรอ”
“ไม่รู้มัน สงสัยมันเป็นตุ๊ดมั้ง”
“ไปว่าน้อง เกิดเขาเป็นขึ้นมาล่ะจะยุ่ง”
“เป็นก็เรื่องของมัน”
“รับได้เหรอ”
“รับไม่ได้คงไม่คบกับเต็นหรอก”
เต็นเงียบ ได้สตินึกคิดว่าคนที่อยู่ตรงหน้าตรงนี้ไม่ได้เป็นอย่างตนนี่นา นี่มันเรื่องจริงหรือฝันไปที่เจ้าตัวยอมที่จะมาสนิทชิดเชื้อกับตนขนาดพามาที่บ้านอย่างนี้ทั้งๆ ที่รู้จักกันได้ไม่กี่วัน
“ถามอะไรหน่อยสิแชมป์” เด็กหนุ่มเอ่ยปากออกไปตอนนึกไม่สบายใจบางเรื่องขึ้นมา
“ว่า” อีกคนมองจ้องตาจึงเอ่ยออกไปตรงๆ
“ไม่คิดตะขิดตะขวางใจบ้างเหรอที่มาคบกับเต็น”
“คิดมากน่า ไปเหอะขึ้นข้างบนกัน”
“แชมป์ตอบไม่ตรงคำถาม”
“การกระทำของแชมป์มันก็น่าจะตอบสิ่งที่เต็นถามได้ชัดเจนแล้วนี่นา”
“แต่เต็นก็อดแปลกใจไม่ได้ว่านี่มันเป็นเรื่องจริงเหรอ ไม่รู้สินะ เต็นไม่คิดว่าผู้ชายจริงๆ จะเปิดใจคบกับคนที่เป็นแบบเต็นได้ขนาดนี้”
“พูดยังกะเต็นแสดงออกตั้งแต่ร้อยเมตรงั้นแหละว่าเป็นเกย์ เชื่อเหอะว่าไม่มีใครเขาดูออกหรอกว่าเป็นคู่ขากัน”
“ทะลึ่งอีกแล้วนะ”
“พูดอีกแล้วคำนี้ มันติดปากจริงๆ ใช่มั้ย”
“มั้ง ทำไมรำคาญเหรอ”
“เปล่า ชอบฟังต่างหากล่ะ น่ารักดี”
“ทะลึ่ง”
“แน๊ ชมหน่อยพูดใหญ่เชียว”
“เฮ้ย อย่ามาล้อดิ อายนะโว้ย”
“โอ๋ๆ ไม่ล้อแล้ว ป่ะขึ้นข้างบนกันเหอะ”
“แต่เต็นเล่นไม่เป็นนะเกมส์น่ะ”
“นั่งเชียร์แชมป์เฉยๆ ก็ได้ที่รัก”
เต็นไม่มีโอกาสโต้ตอบคนที่เรียกตนว่าที่รักอีกเมื่อฝ่ายนั้นเอื้อมมือมาฉุดมือให้เดินเคียงขึ้นไปยังชั้นสองของตัวบ้าน กระทั่งมาหยุดอยู่หน้าห้องห้องหนึ่ง
“เนี่ยห้องแชมป์ ห้ามล้อนะถ้ามันรกมากกว่าข้างล่าง”
“ห้องผู้ชายมันก็รกเป็นธรรมดาล่ะน่า”
“พูดยังกะไปห้องใครๆ บ่อยเลยนะ”
“ก็หลายคนอยู่”
“ยั่วๆ พูดยั่วเดี๋ยวโดน”
“กล้าทำอะไรเต็นเร้อ”
“เฮอะ กำลังยืนอยู่ถิ่นใครดูให้ชัดๆ ซะก่อนนะครับคุณเต็น ไปเข้าไปในห้อง”
ร่างเต็นถูกผลักเข้าไปในห้องก่อนทันทีที่ประตูห้องเปิดออก เด็กหนุ่มมองสำรวจภายในก่อนเป็นสิ่งแรก จะว่าไปสิ่งของทั้งหมดถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบมากกว่าข้างล่างซะอีก ตั้งแต่หนังสือเรียนที่วางเรียงรายไว้บนชั้นข้างๆ โต๊ะคอมพิวเตอร์และอ่านหนังสือริมหน้าต่าง ถัดไปเป็นตู้เสื้อผ้าขนาดพอดีกับห้อง ส่วนกลางห้องเป็นที่นอนสีครีมที่วางอยู่บนเตียงไม้ ปลายเตียงคือส่วนของโต๊ะที่ใช้วางทีวี เครื่องเล่นหนัง เล่นเพลง และเกมส์ต่างๆ บนโต๊ะมีรูปภาพในอิริยาบถต่างๆ ของเจ้าของห้องวางอยู่ในกรอบรูปสีสันต่างๆ รวมไปถึงรูปนักฟุตบอลหลากหลายคน
“เก๊กท่ายังกะนายแบบเลยนะ” เต็นเอ่ยแซวเมื่อสายตาแลเห็นภาพหนึ่งที่ดูดีที่สุดในบรรดาภาพทั้งหมดที่วางอยู่บนโต๊ะนั่น แม้จะแซวแต่ในใจก็ยอมรับว่าคนในภาพนั้นดูดีขนาดเป็นนายแบบได้อย่างที่ว่าได้อย่างง่ายดาย
“คนมันหล่ออ่ะนะ ท่าไหนมันก็เหมือนนายแบบทั้งนั่นแหละ” เสียงคนโดนแซวตอบกลับมา คนแซวได้แค่ส่ายหน้ายิ้มๆ เพราะไม่รู้จะคัดค้านคำไหน ในเมื่อสิ่งที่เจ้าตัวพูดมันไม่ได้เกินความเป็นจริงไปเท่าไหร่นัก
“เปิดเครื่องล่ะนะ มานั่งใกล้แชมป์มาจะเล่นเกมส์แล้ว” เสียงเอ่ยชวนดังตามมาอีก เต็นหันไปหาคนชวน แปลกใจว่าเจ้าตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าตั้งแต่ตอนไหน จากชุดที่ใส่มาจากข้างนอกเมื่อครู่กลายเป็นเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงขาสั้นที่ไม่ต่างจากบ๊อกเซอร์เลยสักนิด
“เปลี่ยนเสื้อผ้าตอนไหน” เด็กหนุ่มถามอย่างข้องใจ
“ก็ตอนที่เต็นมองสำรวจห้องแชมป์น่ะแหละ” คนนั้นตอบกลับมาแล้วบอกต่อ
“จริงๆ เต็นก็น่าจะเปลี่ยนบ้างนะ อึดอัดตายเลยใส่กางเกงยีนส์ในบ้าน”
“ก็มันไม่ใช่บ้านเต็นนี่นาจะอึดอัดทำไม”
“บอกให้เปลี่ยนก็เปลี่ยนเหอะน่าอย่าขัดใจสามีหน่อยเลย”
ใบหน้าเต็นร้อนผ่าวจนรู้สึกได้เมื่อได้ยินคนตรงหน้าพูดประโยคเมื่อครู่จบ
“โหย หน้าแดงใหญ่เลยอ่ะ อายเหรอที่แชมป์พูดเมื่อกี้” เสียงฝ่ายนั้นยังลอยมาล้อให้ยิ่งทำตัวไม่ถูก เด็กหนุ่มจึงถามหาเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนเพื่อเป็นการตัดบท
“เอาเสื้อผ้ามาเลยอย่าพูดมาก”
“อายอ่ะดิ๊ รู้ตัวมั้ยเนี่ยว่าเวลาอายแล้วเต็นโครตน่ารักเลย” เจ้าของห้องยังเอ่ยล้อไม่หยุด
“บอกให้เอาเสื้อผ้ามาไงไอ้แชมป์” คนโดนล้อหลุดปากออกไปเพราะความเขินอาย
“เฮ้ย แค่นี้เรียกกันไอ้เลยเหรอ แบบนี้ต้องลงโทษซะหน่อยแล้ว”
เต็นไม่มีโอกาสตั้งตัวเมื่อเห็นคนที่พูดพุ่งเข้ามาที่ตนอย่างรวดเร็วเมื่อสิ้นประโยค เด็กหนุ่มร้องลั่นเมื่อโดนคนนั้นใช้วงแขนกอดรัดที่เอวพร้อมกับก้มลงใช้ไรหนวดซุกไซ้ตามซอกคอดั่งต้องการยั่วล้อให้เกิดอาการจั๊กจี้มากกว่าอารมณ์อื่นใด
“ปล่อยนะโว้ย มันจั๊กจี้” เด็กหนุ่มออกแรงดิ้นต่อสู้เมื่อรู้สึกว่าเส้นขนลุกชันเพราะโดนรุกซุกไซ้โดยไรหนวด
“จั๊กจี้เหรอ ดีจะทำให้ขำจนไม่มีแรงสู้เลย” คนแกล้งเงยหน้าขึ้นพูดแล้วก้มลงปฏิบัติการเช่นเดิมต่อ เต็นจึงออกแรงดิ้นเฮือกสุดท้ายเพื่อผลักให้เจ้าตัวหลุดออกจากตัว ซึ่งมันก็เป็นผลสำเร็จ
“เล่นบ้าอะไร เดี๋ยวก็ขำจนตายหรอก” เด็กหนุ่มบอกปนหอบเหนื่อยเมื่อร่างกายเป็นอิสระ
“เมื่อกี้ขำใช่มั้ย คราวนี้ไม่ขำล่ะ มานี่”
เต็นใจหายวูบเมื่อร่างกายโดนฉุดและผลักให้ล้มลงบนที่นอนจากคนพูดประโยคเมื่อครู่ เด็กหนุ่มคิดจะดีดตัวลุกนั่งแต่ช้าไป เมื่อคนผลักโถมกายลงมาทับร่างเอาไว้
“เฮ้ยนายคิดจะทำอะไรแชมป์” เด็กหนุ่มร้องถามอย่างตกใจเมื่อร่างกายโดนกดทับไว้กับที่นอน
 
โปรดติดตามตอนต่อไป


Bboyseries

  • บุคคลทั่วไป

รักแล้วอย่ากลัว
ลุยโลดหนุ่มน้อยขอนแก่น


ไอ่หนุ่มฝั่งธน
จริงใจทุกคนนะคร้าบบบบ


 :3123:คู่นี้..หวานกันนิดๆ ขอให้ติดใจกันไปนานๆๆๆๆๆ


 :กอด1: +1 ขอบคุณครับ คุณบอย

 o13 หนุกมั่กๆๆๆๆๆ


จริงดิ หนุ่มฝั่งธนฯ เป็นแบบนั้นจริงๆ เหรอครับ...

ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นครับ

Boy

ออฟไลน์ kit

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1082
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-3


ขอบคุณนะคะ คุณ Bboyseries


ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8647
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-15

ออฟไลน์ Na_RimKLonG

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 640
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
ไรเตอร์น่ารัก  + ให้เลย  55+

samsoon@doll

  • บุคคลทั่วไป
+1 เลยสำหรับตอนนี้

แต่มันค้างนะคะ

ออฟไลน์ LalaBam

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2866
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +227/-2
 :sad4:
ชอบหลาววววววววววววว



CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Junrai_Hyper™

  • พูห์น้อยกลอยใจ
  • Global Moderator
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4842
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +777/-50
กีซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ

ค้างอย่างแรง

ออฟไลน์ I_ARMS

  • >*<
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-1
อ้างถึง
จริงดิ หนุ่มฝั่งธนฯ เป็นแบบนั้นจริงๆ เหรอครับ...

ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นครับ

Boy

จริงครับ หนุ่มฝั่งธนคอนเฟิร์ม ฮ่าๆๆๆ

ออฟไลน์ broke-back

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6006
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +842/-16

แชมป์
อย่างนี้..ต้องลอง
หึหึ
 o13





พิสูจน์ด้วยตัวเอง
ซิครับ
 :z1:
คุณบอย..อิอิ



+1 ให้คุณบอยกลับมาหยอดให้อ่านอีกซักตอน สองตอน
 :L2:

samsoon@doll

  • บุคคลทั่วไป
อยากอ่านอีกค่ะคุณบอยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ออฟไลน์ broke-back

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6006
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +842/-16

 :serius2:

จะอ่านๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ




 :sad4:


ออฟไลน์ zandwizz

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2245
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +148/-7
โห พี่บอยมาโพสเองเรย ต้องขอโทษด้วยนะครับพี่

ที่ไม่ได้มาโพสต่อให้จบ  เอิ๊กกกก

ยังไงก็ยังตามติดต่อไปครับ

Bboyseries

  • บุคคลทั่วไป
ตอนที่ 9
“อย่าแชมป์ มันยังไม่ถึงเวลานะ” เต็นรีบเอ่ยปากห้ามเมื่อรับรู้แล้วว่าคนนอนกดทับกำลังจะก้มลงประกบปากกับตน
“ทำไมล่ะเต็น เต็นไม่ต้องการแชมป์เหรอ” คนถูกเอ่ยห้ามถามกลับมา เด็กหนุ่มจึงมองลึกในแววตาเจ้าตัวเอ่ยบอก
“เต็นยังไม่ได้เลิกกับนพนะ”
“อืม จริงด้วย แชมป์ขอโทษละกัน” คนพูดลุกออกจากตัวยืนถอนหายใจที่ปลายเตียง เต็นลุกขึ้นนั่งแล้วเอ่ยถาม
“โกรธเต็นเหรอ”
“เปล่านี่ โกรธทำไมอ่ะ ก็เต็นพูดเรื่องจริง”
“ก็เห็นถอนหายใจ”
“ไม่มีอะไร เต็นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเหอะไป แล้วมานั่งเล่นเกมส์กัน”
“เสื้อผ้าอยู่ไหน”
“เฮ้ย โทษทีมัวแต่แกล้ง ลืมหยิบให้”
เต็นมองตามร่างคนที่เดินไปหยิบเสื้อผ้าให้ตน เห็นแววตาและสีหน้าฝ่ายนั้นไม่ร่าเริงดังเดิมก็อดไม่ได้ที่จะบอก
“ให้เต็นกลับก็ได้นะแชมป์ ท่าทางแชมป์ดูไม่ดีเลย”
“คิดมากกน่า ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวเล่นเกมส์แชมป์ก็หายแล้ว”
“แสดงว่าเมื่อกี้แชมป์โกรธจริงๆ”
“เฟลนิดหน่อยน่ะ ช่างมันเถอะ เปลี่ยนเสื้อผ้าเร็ว จะได้เล่นเกมส์กัน”
เต็นหยิบเสื้อผ้าที่ถูกยื่นให้ มองจ้องหน้าเจ้าของชุดเอ่ยขึ้นอีก
“รออีกนิดแล้วกันนะ เต็นว่าอีกไม่นานหรอกที่นพจะบอกเลิกเต็น”
“แล้วทำไมต้องรอให้เขาบอกเลิกล่ะ บอกเลิกเขาก่อนไม่ได้เหรอ” คนตรงหน้าเอ่ยสวนกลับมาทำเอาเด็กหนุ่มอึ้ง
“แชมป์ไม่ได้ยุให้เลิกนะ แต่การกระทำของเขาที่เต็นเล่าให้แชมป์ฟัง แชมป์ว่าเขาคงไม่ยินดียินร้ายกับการที่เป็นฝ่ายถูกบอกเลิกก่อนหรอก” คนนั้นเอ่ยต่อ เต็นพยักหน้าเข้าใจ
“มันก็คงจะจริงอย่างที่แชมป์ว่า”
“แต่ก็อย่างว่าล่ะนะ เต็นคบกับเขามาตั้งสี่ปีความผูกพันมันย่อมมีมากเกินกว่าที่จะตัดใจได้ง่ายๆ”
“แล้วถ้าเต็นตัดใจได้ เรื่องของเรามันจะเป็นยังไงต่อไปเหรอแชมป์”
“ก็เลิกคบกันไง”
“เฮ้ย ทำไมพูดงี้วะ”
“โห ร้องเสียงหลงเชียว ที่บอกเลิกคือเลิกเป็นเพื่อนแล้วเปลี่ยนมาเป็นแฟนไง”
“จริงอ่ะ”
“จริงสิครับ ว่าแต่ตอนนี้ที่รักจะเปลี่ยนเสื้อผ้าได้หรือยัง แชมป์อยากเล่นเกมส์จะแย่แล้ว”
“เฮ้ย โทษทีมัวแต่พูดมาก รอแป็บนะ”
“ครับ รออยู่แล้วล่ะ นานแค่ไหนก็จะรอ”
“ปากหวานจังนะ”
“อย่างอื่นก็หวานนะ อยากชิมป่าว”
“ทะลึ่ง”
“แน่ะ มาอีกแล้วไอ้คำนี้”
“ก็ชอบมาล้อให้พูด”
“ขอโทษคร้าบ ทีหลังไม่ล้อแล้ว ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไป แชมป์จะเปิดเครื่อง”
เต็นยอมทำตามคำบอกอย่างว่าง่าย ก่อนจะพาตัวเองไปนั่งคู่กับคนออกคำสั่ง เด็กหนุ่มรู้สึกสุขใจอย่างสุดล้นในระหว่างที่ได้นั่งแนบชิดกับอีกคน กระทั่งเวลาผ่านไปจนใกล้มืดถึงเริ่มรู้ตัวว่าควรกลับเสียที
“จะมืดแล้วอ่ะ เต็นว่าเต็นกลับก่อนดีกว่า” เด็กหนุ่มเอ่ยบอก มองเจ้าของห้องที่เหลือบดูนาฬิกา
“อืมจริงด้วย เล่นซะเพลินเชียว” เจ้าตัวหันกลับมาบอก
“แชมป์เล่นต่อก็ได้นะ เดี๋ยวเต็นเดินออกไปขึ้นรถเอง” เต็นบอกเพราะไม่อยากขัดอารมณ์สนุกต่อเนื่อง
“แชมป์จะเห็นเกมส์ดีกว่าเต็นได้ไง ป่ะ เดี๋ยวขับมอไซค์ไปส่งรถไฟฟ้า” สิ่งที่อีกฝ่ายเอ่ยกลับมาทำให้เอาหัวใจพองโต แต่ก็อดสงสัยบางสิ่งไม่ได้จึงถาม
“รถมอเตอร์ไซค์ รถใครเหรอ”
“ก็ของที่บ้านน่ะแหละ แต่น้องแชมป์มันจะใช้ซะส่วนใหญ่ ป่านนี้มันคงกลับมาแล้วมั้ง”
“เหรอ แล้วเขาอยู่ไหน”
“ไม่อยู่ข้างล่างคงไปที่ร้านแหละ เต็นเปลี่ยนเสื้อผ้าเหอะ จะได้ไปกัน เดี๋ยวแชมป์ลงไปรอข้างล่าง”
“อืม”
เต็นจบการสนทนาลงแค่นั้นแล้วหันไปหยิบเสื้อชุดเดิมมาเปลี่ยน เสร็จแล้วจึงตามเจ้าของห้องลงไปข้างล่าง ในใจเด็กหนุ่มสั่นอย่างประหลาดเมื่อคิดว่าอาจจะได้เจอคนในครอบครัวของเพื่อนใหม่ แล้วก็จริงอย่างที่คิดเมื่อพอโผล่หน้าลงไปก็เห็นคนที่ตนรู้จักกำลังยืนอยู่ต่อหน้าเด็กชายคนหนึ่งและผู้หญิงสูงวัย
“เต็น นี่พี่สาวและน้องชายเรา” คนรู้จักหันมาเอ่ยแนะนำเด็กหนุ่มจึงยกมือไหว้ฝ่ายหญิง ส่วนเด็กชายเพียงแค่ส่งยิ้มให้นิดๆ
“เดี๋ยวมานะ ไปส่งเพื่อนเดี๋ยว ป่ะเต็น” คนเอ่ยแนะนำหันไปบอกพี่และน้องก่อนหันมาชวน เต็นจึงส่งยิ้มให้สองคนที่กำลังมองหน้าตนนิ่งอีกครั้งก่อนจะเดินตามหลังคนเอ่ยชวนไป
ที่ทางขึ้นไปยังสถานีรถไฟฟ้าวงเวียนใหญ่ เต็นสะดุ้งหน่อยๆ เมื่อคนที่ขับรถมาส่งเอื้อมมือมาจับมือตนเบาๆ ตอนที่ได้บอกและเตรียมจะขึ้นไปยังสถานี
“วันหลังมาเที่ยวบ้านแชมป์อีกนะ เดี๋ยวจะพาไปหาแม่ที่ร้าน” คนจับมือเอ่ยบอก เต็นทำสีหน้าไม่ถูกเพราะทั้งรู้สึกอึ้งในสิ่งที่ได้ยินและกลัวว่าจะมีหลายสายตาจ้องมองอยู่
“อืมๆ ว่างจะแวะมา แต่ปล่อยเต็นก่อนเถอะ เต็นจะกลับแล้ว” เด็กหนุ่มเอ่ยบอก นั่นแหละอีกฝ่ายจึงยอมปล่อยมือ แต่ก็ไม่วายที่จะส่งคำพูดหวานๆ ให้ได้ยิน
“ถึงบ้านแล้วโทรหาแชมป์นะที่รัก”
“อืม เต็นไปล่ะนะ” เต็นเอ่ยตัดบทแล้วรีบเดินขึ้นสถานีรถไฟฟ้าไปด้วยหัวใจที่อิ่มเอมกับความสุขที่ได้รับในวันนี้ ไม่น่าเชื่อว่าเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมงที่ได้อยู่กับคนเช่นแชมป์จะทำให้หัวใจลืมเรื่องราวเศร้าๆ จากนพได้เสียสนิท แล้วความรู้สึกตอนนี้ที่เกิดขึ้นกับคนทำให้สุขใจมันคืออะไรกันนะ มันจะเรียกว่ารักได้แล้วหรือยัง ไม่สิ ยังรู้จักกันได้ไม่เท่าไหร่ ทำไมจะเรียกว่ารักได้ง่ายดายขนาดนั้น แต่ทำไมเวลาที่อยู่กับเขาแล้วหัวใจเราถึงมีความสุขเหลือเกิน หรือว่าจริงๆ แล้ว รัก...มันไม่ต้องการเวลา

ฉันคิดว่ารักมันคือความผูกพัน
คิดว่ารักแท้ต้องเดินผ่านวันและเวลา
ยิ่งเนิ่นนานนานไปเท่าไร ความรักยิ่งมีค่า
ที่ฉันรู้ที่เคยฝัน รักที่ฉันเคยเข้าใจ

ไม่คิดไม่ฝันเมื่อเธอผ่านเข้ามา
เหมือนว่าสายตาฉันเองมองไม่เห็นใครๆ
หยุดที่เธอแค่เพียงสบตา และวินาทีนั้น
โลกทั้งโลกหยุดเคลื่อนไหว ท้องฟ้ากลับสดใส

ลมหายใจ เหมือนหยุดไปในห้วงนาทีนี้
เช่นหัวใจ ลอยหลุดไปทันทีที่สบตา
เธอหยุดยั้งวันเวลา แค่เราได้พบกันในวันนี้
แค่พบเจอกับเธอ

ฉันเพิ่งเข้าใจว่ารักเป็นอย่างนี้
ฉันเพิ่งเข้าใจเมื่อได้มาเจอด้วยตัวเอง
เสี้ยวนาทีก็มีความหมาย เปลี่ยนโลกได้ทั้งใบ
ฉันเพิ่งรู้ในวันนี้ รักไม่ต้องการเวลา

ลมหายใจ เหมือนหยุดไปในห้วงนาทีนี้
เช่นหัวใจ ลอยหลุดไปทันทีที่สบตา
เธอหยุดยั้งวันเวลา แค่เราได้พบกันในวันนี้
แค่พบเจอกับเธอ ก็รักเธอ ฉันรักเธอ


[wma=300,50]http://music.gmember.com/flash/jedakrAkraM.swf?songid=0901743901&autostart=1[/wma]

เต็นถึงห้องพักก็ต้องแปลกใจปนตกใจเมื่อเห็นว่านพได้รออยู่ก่อนแล้วทีนั่น เด็กหนุ่มรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ เมื่อต้องโกหกว่าเพิ่งกลับจากมหาวิทยาลัยเมื่อโดนถามจากคนนั้นว่าไปไหนมาทำไมกลับซะมืด ที่ต้องเลี่ยงตอบไปแบบนั้นเพราะรู้ว่าในใจเริ่มคิดเกินเลยคำว่าเพื่อนกับคนที่ตนเพิ่งจากมาเข้าแล้วนั่นเอง มันก็น่าแปลกที่ก่อนหน้าตอนยังไม่คิดอะไรเด็กหนุ่มกล้าที่จะบอกความจริงว่าคนๆ นั้นเป็นเพื่อนที่มาเที่ยวที่ห้องตอนโดนถาม แต่คราวนี้พอเริ่มคิดกับไม่กล้าบอกตรงๆ ว่าตนเองไปไหนทำอะไรมาบ้าง ทั้งๆ ที่สิ่งที่ทำมันก็ไม่ได้เสียหายอะไรเลยนี่นา
“คืนนี้นพจะค้างที่นี่นะ” คนมาหาบอก หัวใจแทนที่จะดีใจกลับเฉยชาปนกังวลขึ้นมาซะอย่างนั้นว่าจะโทรศัพท์กลับไปหาคนที่บอกให้โทรหาตอนถึงห้องได้ยังไง
“อืม ก็แล้วแต่” เด็กหนุ่มตอบออกไปด้วยความเฉยชา
“ดูเหมือนไม่อยากให้ค้างเลยนะ” อีกคนเอ่ยถาม
“ไม่รู้สิ นพห่างหายจากเต็นนานเกินกว่าที่เต็นจะดีใจแล้วมั้ง” เต็นตอบออกไปจากความรู้สึกจริงๆ และก็ได้คำตอบเดิมๆ กลับมา
“ก็บอกแล้วไงว่างานมันยุ่ง”
“ยุ่งก็ยุ่งสิ เต็นก็ไม่ได้ว่าอะไรแล้วไง” เด็กหนุ่มตอบก่อนจะสะอึกกับคำทักกลับ
“ดูเหมือนเต็นเปลี่ยนไปเลยนะ เจอใครใหม่มาหรือเปล่า”
“เปล่า” ตอบสั้นๆ แต่กลับไม่กล้ามองตาคนถาม จึงโดนไล่ต้อน
“แน่ใจเหรอ”
“อืม”
“แล้วทำไมต้องหลบตานพด้วย”
“อย่ามาจับผิดอะไรกันเลยนพ อันที่จริงถ้าเต็นจะลองเปิดใจคบใครใหม่มันก็ไม่น่าจะแปลกนะเพราะนพก็ไม่เคยทำหน้าที่คนรักที่ดีกับเต็นมานานแล้ว”
“จะให้บอกกี่ครั้งล่ะว่างานยุ่ง”
“แล้วทำไมวันนี้ถึงมาได้ล่ะ”
“อะไรวะมาก็ว่า ไม่มาก็ว่า จะให้ทำไง”
“ก็ไม่ต้องทำอะไร ทำอะไรที่คิดว่าตัวเองสบายใจที่สุดน่ะดีแล้ว”
“ประชดหรือเปล่า”
“เปล่า ขอตัวอาบน้ำก่อนนะเต็นง่วง”
“จะนอนเลยเหรอ”
“ทำไม”
“เราไม่ได้มีอะไรกันนานเท่าไหร่แล้ว”
“ไม่รู้ จำไม่ได้”
“งั้นคืนนี้นพขอนะ”
“อย่าเลย เต็นเหนื่อย”
“ทำไมต้องปฏิเสธด้วยเต็น นี่นพอุตส่าห์มาหานะ”
“ไม่มีที่ลงหรือเปล่าถึงได้มา”
“ทำไมพูดแมวๆ อ่ะเต็น”
“ก็หรือไม่จริงล่ะ จะให้เต็นต้องพูดมั้ยว่าเต็นเจออะไรในกระเป๋ากางเกงนพ”
“เจออะไร”
“ช่างมันเถอะ เต็นไม่ติดใจถึงมันแล้วล่ะ ต่อไปนพจะทำอะไรก็ตามสะดวกเลยละกัน”
“หมายความว่าไง”
“ก็หมายความอย่างที่พูดน่ะแหละ เราสองคนมันห่างกันเกินจะต่อกันติดใหม่ได้แล้วล่ะ”
“พูดเหมือนจะขอเลิกเลยนะ”
“ที่เป็นอยู่มันก็เหมือนเลิกแล้วไม่ใช่เหรอ นพหมดเวลาให้เต็นไปตั้งนานแล้วจำไม่ได้หรือไง”
“ก็บอกแล้วไงว่างานยุ่ง ก็เนี่ยปลีกตัวได้ก็มาหา แต่ก็นะ แทนที่จะได้คุยกันดีๆ ก็ดันมาทะเลาะกันซะงั้น”
“งั้นเราก็อย่าเพิ่งพูดกันตอนนี้เลยนะ เต็นขอตัวล่ะ” เต็นแยกตัวไปเมื่อเอ่ยจบ ไม่สนใจว่าอีกคนกำลังรู้สึกเช่นไร
เวลาผ่านไปค่อนคืน เต็นพยายามบ่ายเบี่ยงทุกครั้งเมื่อตอนที่นอนข้างกายพยายามจะสวมกอด เด็กหนุ่มผุดลุกนั่งเมื่อรู้สึกว่าโดนตื้อไม่เลิก
“ทำไมล่ะเต็น เต็นไม่ต้องการนพแล้วเหรอ” คนที่ยังนอนอยู่บนที่นอนเอ่ยถามให้ได้ยิน
“ก็บอกแล้วไงว่าเต็นง่วง” เต็นบอกเหตุผลซึ่งไม่ได้ตรงกับความเป็นจริงเท่าไหร่นัก จะว่าไปตอนนี้ความรู้สึกง่วงไม่ได้เกิดขึ้นกับร่างกายอย่างที่พูดเลยสักนิด ที่เป็นอย่างนั้นเพราะยังรู้สึกค้างคาว่าตนยังไม่ได้โทรศัพท์กลับไปหาคนที่บอกให้โทรนั่นเอง
“ง่วงเหรอ ก็เห็นนอนมาตั้งนานไม่หลับสักทีนี่ เห็นแต่นอนกระสับกระส่ายอยู่ ถามจริงเป็นอะไร” เด็กหนุ่มรู้สึกตกใจในสิ่งที่ได้ยิน เริ่มรู้ตัวว่าเก็บอาการร้อนรนใจที่อยากจะโทรศัพท์กลับไปหาอีกคนไม่ได้
“เต็นคงรำคาญตัวเองมั้งที่ง่วงแต่นอนไม่หลับเลยกระสับกระส่าย” ข้ออ้างที่เอ่ยออกไปไม่ได้รู้หรอกว่าคนฟังจะเชื่อสักแค่ไหน แต่เมื่อไม่มีคำโต้ตอบกลับมาจึงแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
เต็นใช้เวลานั่งอยู่บนปลายเตียงนานหลายนาที ได้ยินเสียงหายใจคนนอนอยู่ข้างหลังดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอหันไปดูพบว่าเจ้าตัวได้หลับไปแล้วจึงลุกขึ้นไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถือไว้ในมือคิดชั่งใจ สายตามองสลับโทรศัพท์กับคนที่นอนอยู่สลับกัน ก่อนตัดสินเดินไปเปิดประตูแล้วพาตัวเองหามุมเงียบๆ เพื่อโทรศัพท์หาใครบางคนในที่สุด
“ฮัลโหลแชมป์” เด็กหนุ่มส่งเสียงทักทายไปตามสายเมื่อมีเสียงกดรับสัญญาณ
“ว่าไง ทำไมโทรมาซะดึก” เสียงฝ่ายนั้นตอบกลับมาคล้ายตัดพ้อ ทำให้รู้สึกผิดอยู่ลึกๆ จึงบอกออกไปตามตรง
“อืม พอดีเขามาค้างด้วยน่ะ”
“ใครเหรอ” มีเสียงถามกลับคล้ายสงสัย
“นพ”
“อ๋อ ก็ดีแล้วนี่ แต่ทำไมเสียงเต็นดูไม่ดีเลย”
“ดีเหรอ นี่แชมป์ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอ”
“ทำไมเหรอ แชมป์ต้องรู้สึกไงอ่ะ”
“ก็ เออ ช่างมันเถอะ งั้นแค่นี้นะ เต็นจะนอนแล้ว” เต็นตัดสินใจวางสายทันทีเมื่อเอ่ยจบ รู้สึกน้อยใจอยู่นิดหน่อยที่คนที่ตนอุตส่าห์แอบมาโทรหาพูดจาคล้ายไม่ยินดียินร้ายอะไรเลยกับสิ่งที่ได้บอกออกไป เด็กหนุ่มกำลังจะเดินกลับไปที่ห้อง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น มองดูจึงเห็นว่าเป็นชื่อคนที่ตนเพิ่งน้อยใจโทรกลับเข้ามา
“เฮ้ย ทำไมวางสายกันดื้อๆ ล่ะ” เสียงเจ้าตัวเอ่ยทักตอนกดรับสัญญาณ
“ก็จะนอนแล้ว” บอกออกไปอย่างไม่ตรงความจริงนัก และดูเหมือนอีกฝั่งจะจับน้ำเสียงได้จึงได้ยินคำพูดตีกลับว่า
“ไม่จริง กำลังงอนแชมป์อยู่ใช่มั้ย”
“เปล่านี่ ทำไมต้องงอนด้วย”
“ไม่งอนแล้วทำไมตัดสายทิ้งดื้อๆ”
“ก็บอกแล้วไงว่าจะนอน”
“อย่ามาโกหกซะให้ยาก งอนอะไรแชมป์บอกมา”
“ไม่มีอะไรจริงๆ”
“ปากแข็ง”
“ไม่มีอะไรจริงๆ แชมป์ไปนอนต่อเหอะไป พรุ่งนี้เต็นจะโทรหาใหม่”
“ไม่อ่ะ บอกมาเมื่อกี้เป็นอะไร”
“จะให้บอกอะไรล่ะ เต็นไม่เป็นไรจริงๆ”
“ถ้าให้เดากำลังน้อยใจแชมป์อยู่ใช่มั้ย” เต็นนิ่งคิด ถึงตอนนี้จึงยอมเผยความรู้สึกจริงๆ ออกไป
“อืม”
“น้อยใจแชมป์เรื่องอะไรอ่ะ”
“ก็แชมป์พูดเหมือนไม่แคร์เต็นเลย”
“ไม่แคร์ยังไง”
“ไม่รู้สิ เต็นอุตส่าห์หลบมาโทรหาแชมป์ แต่แชมป์คล้ายๆ ไม่ยินดียินร้ายเลย”
“อะไรกัน งอนเป็นเด็กๆ ไปได้”
“ก็มันจริงนี่ แชมป์เป็นึนให้เต็นโทรหาเองนะ แต่แชมป์ก็พูดคล้ายๆ ไม่ได้รอสายเต็นอยู่เลย”
“ก็รออยู่ เนี่ยเล่นเกมส์รออยู่”
“อ้าว ยังไม่ได้นอนเหรอ”
“จะนอนได้ไงในเมื่อเต็นยังไม่โทรมาส่งเข้านอนเลย”
“ก็ว่าจะโทรตั้งแต่มาถึงห้องแล้วล่ะ แต่เขาอยู่พอดี”
“ไม่เป็นไรหรอก แชมป์เข้าใจ ว่าแต่นี่โทรอยู่ไหน”
“หลังตึกน่ะ”
“ระวังยุงกัดเอานะ”
“ห่วงเหรอ”
“ห่วงสิครับ แต่หายมานานระวังเขาสงสัยเอานะ”
“ไม่หรอกเขาหลับไปแล้ว”
“แอบร้ายนะเนี่ยแฟนหลับแอบมาโทรหากิ๊ก”
“เฮ้ย นี่ว่ากันเหรอ”
“โหยแค่ล้อเล่นเองทำเป็นเสียงเขียวไปได้”
“ก็คนยิ่งรู้สึกไม่ดีอยู่”
“ทำไมอ่ะ”
“คือนพเขาคล้ายๆ จะกลับมาเป็นคนเดิมแล้ว”
“แล้วไม่ดีเหรอ”
“มันจะดีถ้าเต็นยังไม่เจอกับแชมป์”
“หมายความว่าไง”
“ไม่รู้สิ เต็นว่าเต็นเริ่มมีความสุขเวลาอยู่ใกล้แชมป์แล้วอ่ะ”
“นั่นแน่ หลงรักแชมป์แล้วล่ะสิ”
“อย่ามาล้อนะ คนยิ่งเครียดๆ อยู่”
“เครียดไร”
“ตอบให้เต็นสบายใจหน่อยสิว่าเต็นไม่ได้เป็นคนเลว”
“เลวยังไงอ่ะ”
“ก็ที่แอบมาโทรศัพท์หาคนอื่นตอนที่แฟนหลับ”
“คิดมากน่า ก็เขาทำตัวเขาเองนี่นา ถ้าเขายังเป็นแฟนที่ดีกับเต็นแล้วเต็นคิดนอกใจก็ว่าไปอย่าง”
“แต่ยังไงเต็นก็อดคิดไม่ได้อยู่ดีว่าที่ทำอยู่มันดีแล้วเหรอ”
“งั้นก็เลิกกับเขาสิ จะได้สบายใจ”
“ขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ก็เพื่อความสบายใจไง แต่เต็นต้องถามใจตัวเองก่อนนะว่ายังรักเขาอยู่หรือเปล่า”
“ก็ไม่เท่าเดิม”
“ส่วนที่มันหายไปมันมาอยู่ที่แชมป์ใช่มั้ย”
“ไม่รู้”
“โห อุตส่าห์โยนให้ไม่ส่งกลับมาให้ชื่นใจบ้างเลย”
“ก็น่าจะรู้ตัวดีนี่นา”
“ก็อยากได้ยินจากปาก”
“ถึงเวลาแล้วจะบอก”
“จะรอคร้าบ ว่าแต่กลับไปที่ห้องก่อนเถอะ เผื่อเขาตื่นขึ้นมาไม่เจอเต็นแล้วจะยุ่ง”
“อืม แล้วพรุ่งนี้ค่อยคุยกัน จะให้เต็นโทรหา หรือจะโทรมา”
“เต็นโทรมาดีกว่า เพราะแชมป์กลัวว่าจะโทรเข้าไปตอนที่เขายังอยู่”
“ก็ได้ ฝันดีนะไปล่ะ”
“ฝันดีเหมือนกันครับ”
การสนทนาจบลงไปแค่นั้น เต็นเดินย้อนกลับไปยังห้องพักด้วยจิตใจอิ่มเอม แต่พอเปิดประตูห้องเข้าไปก็ต้องตกใจเมื่อในนั้นดวงไฟได้ถูกเปิดไว้สว่างโร่ รวมไปถึงคนในห้องได้นั่งหน้าตึงอยู่บนเตียง

โปรดติดตามตอนต่อไป
   

samsoon@doll

  • บุคคลทั่วไป
เฮ่อออออออออออออออออออออออกลับมาทำไมเนี้ย

ชั้นลืมเทอไปหมดแล้ว


เซ็งผู้ชายแบบนี้จัง

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-12-2010 23:23:28 โดย samsoon@doll »

Bboyseries

  • บุคคลทั่วไป
โห พี่บอยมาโพสเองเรย ต้องขอโทษด้วยนะครับพี่

ที่ไม่ได้มาโพสต่อให้จบ  เอิ๊กกกก



ยังไงก็ยังตามติดต่อไปครับ


ปีหน้ายังมีโปรเจคนิยายรออยู่ อาร์ทสนใจจะนำมาโพสต่อมั้ยล่ะครับ พี่จัดให้ได้นะ หุหุ

ออฟไลน์ Na_RimKLonG

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 640
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
งานงอกแล้วลูกเอยย

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด