Love Story Ten & Champ ตอนที่ 33-34 อวสาน พร้อมเปิดจองหนังสือ : 25.04.54
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Love Story Ten & Champ ตอนที่ 33-34 อวสาน พร้อมเปิดจองหนังสือ : 25.04.54  (อ่าน 145540 ครั้ง)

yayee2

  • บุคคลทั่วไป
"กลับมาทำไม ฉัน(กำลังจะ)ลืมเธอไปหมดแล้ว
ความหวังที่เคยเพริดแพรว
ฉันลืมหมดแล้วไม่อยู่ในใจ
มันเป็นอดีต ไม่คิดจะฟื้นคืนใหม่
ดีแล้วต่างคนต่างไป
กลับมาทำไม ทำไมต้องมา...."
เต็นคงคิดแบบนี้มั้ง ตอนนี้อะ
เชียร์นายเอก เด็กขอนแก่น

ออฟไลน์ Junrai_Hyper™

  • พูห์น้อยกลอยใจ
  • Global Moderator
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4842
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +777/-50
รักสามเศร้าเริ่มขึ้นแล้ว รอตอนต่อไปครับ

ออฟไลน์ kit

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1082
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-3

• แต่พอเปิดประตูห้องเข้าไปก็ต้องตกใจเมื่อในนั้นดวงไฟได้ถูกเปิดไว้สว่างโร่
รวมไปถึงคนในห้องได้นั่งหน้าตึงอยู่บนเตียง
ต๊าย ลุกขึ้นมาโบก night cream กลางดึก อิอิ
๓๘ + ๑ = ๓๙
ขอบคุณนะคะ คุณ Bboyseries


bellity

  • บุคคลทั่วไป
งานงอกละสิ

เต็นเลิกกับนพไปเลย นอกใจแน่ๆๆ :angry2: :angry2:

stupidchild

  • บุคคลทั่วไป
นึกว่าไม่มาต่อแล้ว
ถ้ามาต่ออีก จะตามอ่านจริงๆนะ ชอบมากกกกกกกก


นพ ก็ไม่ตายห่าซะที!!!!

ออฟไลน์ LalaBam

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2866
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +227/-2
นพ
เลิกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆไปซะทีเดะ


ออฟไลน์ ❝CHŌN❞

  • เหงา เหงา :(
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1956
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-3
เลิกไปเลย กับคนแบบนี้

นอกใจชัวร์

kong_cup

  • บุคคลทั่วไป
ทำไมเรารู้สึกระแวงแชมป์ ยังไงไม่รู้เหมือนอะไรมันง่ายเกินไป กลัวว่าเมื่อเต็นตัดสินใจเลิกกับนพแล้ว แชมป์ก็จะห่างเหินเหมือนไม่รู้จักอะไรประมาณนี้

หรือว่าเราคิดมากไปเองล่ะนี่555+

Bboyseries

  • บุคคลทั่วไป
เข้ามาบอกว่าวันนี้ประมาณเที่ยงๆ จะมาอัพตอนใหม่นะครับ พอดีเพิ่งกลับมาจากต่างจังหวัด รออ่านกันนะครับ
ขอบคุณครับ
Boy

ออฟไลน์ kit

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1082
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-3

ว้าย ค่ะ  :z7:
ขอบคุณนะคะ คุณ Bboyseries


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






Bboyseries

  • บุคคลทั่วไป
ตอนที่ 10
“ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่” เด็กหนุ่มเอ่ยถาม
“ไปไหนมา” คนนั้นตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงห้วนๆ จึงหาเรื่องโกหก
“ไปสูดอากาศข้างนอกมา”
“อากาศในนี้มันเป็นพิษนักเหรอ” คำพูดประชดลอยมาให้ได้ยิน พร้อมเห็นร่างคนพูดลุกเดินมาประชิดตัว
“ก็แค่อึดอัดนิดหน่อย” เด็กหนุ่มตอบ
“อึดอัดเพราะนพมาค้างด้วยหรือเปล่า”
“มั้ง”
“กล้าพูดแบบนี้กับนพเหรอเต็น”
“นพบังคับให้เต็นกล้าเอง”
“นพหรือใครกันแน่”
“ใครกันแน่ของนพคือใครล่ะ”
“ไอ้คนที่มันมาหาเต็นวันนั้นใช่หรือเปล่า”
“วันไหน”
“เต็นก็รู้ว่าวันไหน อย่ามาทำเฉไฉหน่อยเลย”
“เต็นไม่ได้เฉไฉ เพียงแต่จำไม่ได้จริงๆ”
“อย่ามาโกหกนพให้ยากเต็น มันไม่เนียนหรอก”
“ก็แล้วยังไงล่ะ นพจะมาคาดคั้นหรือหึงหวงอะไรเต็นตอนนี้”
“ยอมรับแล้วใช่มั้ยว่าไอ้นั่นมันคือกิ๊กใหม่ที่ทำให้เต็นเป็นแบบนี้”
“ก่อนจะโทษคนอื่นช่วยมองให้กว้างก่อนนะนพว่าคนที่เปลี่ยนไปคือใครกันแน่”
“ยอมรับก็ได้ว่านพเปลี่ยนไป แต่เพราะเรื่องานนพถึงต้องเป็นแบบนั้น”
“จะให้เต็นเชื่อเหรอ”
“นั่นก็สุดแล้วแต่เต็น”
“ถ้างั้นเราก็เลิกคุยเรื่องนี้กันเถอะ ขอตัวนะเต็นง่วงนอน”
เต็นเบี่ยงตัวหลบเอาโทรศัพท์ไปวางไว้บนโต๊ะหัวเตียงแล้วทิ้งตัวลงบนที่นอน เด็กหนุ่มเลือกที่จะหลับตาทันทีเมื่อเห็นอีกคนหันมามอง แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งลืมตาเมื่อเสียงเตือนว่ามีข้อความเข้าที่โทรศัพท์ดังขึ้น ลางสังหรณ์ใจบางอย่างฉุดให้ต้องดีดตัวลุกขึ้นคิดจะคว้าโทรศัพท์มาดู แต่แล้วก็คว้าได้แค่เพียงอากาศเมื่อมีมือหนึ่งฉวยหยิบเอาไปก่อน
“จะทำอะไรน่ะนพ นั่นมันโทรศัพท์เต็นนะ” เด็กหนุ่มรีบลุกขึ้นยืนเอ่ยถามคนที่ฉวยหยิบโทรศัพท์ตน
“ทำไมเหรอ กลัวว่านพจะรู้จะเห็นอะไรหรือไง” ฝ่ายนั้นตอบกลับมาพร้อมกับก้มลงจัดการกดที่เครื่องโทรศัพท์
เต็นใจเต้นผิดจังหวะเมื่อตอนเห็นคนเพิ่งจัดการกดปุ่มที่เครื่องโทรศัพท์เงยหน้าขึ้นมามองตน เด็กหนุ่มคิดว่าเจ้าตัวคงกดอ่านข้อความที่ใครก็ไม่รู้ส่งมาแล้วแน่ๆ
“ฝันดีนะครับที่รัก อย่าคิดมาก มีอะไรอะไรโทรมา…แชมป์” ประโยคนั่นลอยมากระทบหูในตอนที่ได้มองสบตา เต็นตกใจตัวชาเมื่อได้ยินชื่อคุ้นหูพ่วงท้ายตามประโยคมา
“เต็นขอโทรศัพท์คืนเถอะนพ” เด็กหนุ่มทำใจดีเอ่ยขอของของตนคืน
“ใครคือแชมป์” คำถามที่ได้ยินทำเอายืนแทบไม่ติด กระอึกกระอักอยู่ชั่วครู่จึงตอบ
“เพื่อน”
“คนนั้นใช่มั้ย”
“คนนั้นคนไหนล่ะ”
“มีหลายคนหรือไง”
“นพ !”
“ทำไม พูดแทงใจดำหรือไงถึงมาขึ้นเสียง”
“แทงใจดำอะไร บอกเพื่อนก็เพื่อนสิ เต็นขอโทรศัพท์คืนเถอะ”
“คืนแน่ ไม่ต้องทวงหรอก เอาไป”
เต็นสะดุ้งหน่อยๆ เมื่อเห็นคนตรงหน้าโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง ก่อนที่เจ้าตัวจะจัดการรื้อตู้เสื้อผ้า หยิบชุดง่ายๆ ขึ้นมาสวม เก็บของใช้ส่วนตัวก้าวฉับๆ ไปเปิดประตูแล้วก็พาร่างหายไปพร้อมเสียงปิดประตูดังปัง
“นพ” เด็กหนุ่มได้สติเอ่ยเรียกชื่อคนที่เพิ่งหายออกไปจากห้อง สองขาว่าจะก้าวตามไปแต่เกิดไร้แรงขยับขึ้นมาเสียดื้อๆ จึงทรุดนั่งลงบนเตียงนอนแทน พร้อมเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่านข้อความ
เต็นใช้เวลาอ่านทวนข้อความนั้นหลายรอบพลางเกิดสับสนในความคิดตัวเอง อาการเมื่อครู่ของคนที่จากไปดูยังไงก็รู้ว่าเจ้าตัวคงรู้สึกไม่ดีกับเหตุการณ์ที่เจอวันนี้ ใจหนึ่งก็อยากตามไปไปปรับความเข้าใจ แต่อีกใจหนึ่งก็กลับคิดแคร์เจ้าของข้อความซะมากมาย สุดท้ายพอคิดหาคำตอบให้กับหัวใจไม่ได้จึงปล่อยให้น้ำตาไหลอาบสองแก้ม
 
เช้าวันใหม่ที่บรรยากาศไม่สดชื่นเอาซะเลยสำหรับคนที่นอนไม่หลับทั้งคืนเพราะมัวแต่คิดว่าจะเอายังไงกับเส้นทางที่จะต้องเลือกเดินต่อไป ความคิดสับสนภายในใจถูกระบายออกมาเป็นหยดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่า กับคนรักอย่างนพหัวใจก็ผูกพันเหลือเกิน เมื่อนึกถึงวันเวลาดีๆ ที่เคยใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน แต่พอนึกถึงช่วงเวลาหลังๆ ที่เจ้าตัวแปรเปลี่ยนไป หัวใจก็กลับถวิลหาอีกคนที่เข้ามาเติมเต็มให้ชีวิตไม่ต้องจมอยู่กับความทุกข์  แวบหนึ่งนึกอยากจะให้ความคิดสุดท้ายจบลงที่คนรักที่คบกันมา 4 ปี แม้จะต้องแลกกับการยอมรับสภาพว่าความรักมันได้จืดลงแล้วตามวันเวลา แต่อีกแวบหนึ่งก็อยากลองเริ่มต้นใหม่กับคนที่ทำให้หัวใจยิ้มได้ยามอยู่ใกล้ๆ แต่ก็กลัวว่าจะเสี่ยงไปกับการเอาชีวิตทั้งชีวิต หัวใจทั้งหัวใจไปฝากไว้กับคนที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน

ไอร้อนจากแดดตอนเที่ยงระอุเข้ามาถึงตัวแม้จะนั่งอยู่ใต้ร่มไม้ภายในมหาวิทยาลัย เต็นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมามองพินิจ เหตุการณ์ที่ทำให้ภายในใจเกิดสับสนทำให้ต้องทำตัวเหลวใหลไม่เข้าเรียนคาบเช้าในทุกรายวิชา เด็กหนุ่มนั่งหลบมุมอยู่เพียงลำพังภายใต้ต้นไม้ใหญ่นี้ตั้งแต่พาตัวเองก้าวเข้ามาในรั้วสถานศึกษาแล้ว ในสมองยังคิดไม่ตกว่าจะติดต่อกลับไปหาใครดีระหว่างคนรักที่ความสัมพันธ์เริ่มจืดจางกับคนเพิ่งรู้จักที่ความผูกพันเริ่มก่อตัว

โทรศัพท์ในมือเกิดอาการสั่นพร้อมเสียงเรียกเข้าดังขึ้นให้ได้ยิน เป็นเหตุให้ความคิดทั้งหมดสะดุดลงในวินาทีนั้น ชื่อของคนที่โทรเข้ามาคือคนที่เพิ่งรู้จักกันนั่นเอง สายตาจ้องมองชื่อนั้นครู่หนึ่งก่อนจะกดปุ่มรับสาย แล้วกรอกเสียงทักทายตอนถือโทรศัพท์มาแนบหู
“ฮัลโหล”
“ฮัลโหล อยู่ไหนน่ะ คุยได้มั้ย” เสียงคนโทรเข้ามาทักกลับ
“อยู่มหา’ ลัยน่ะ” เด็กหนุ่มตอบออกไปสั้นด้วยน้ำเสียงซึมๆ
“เสียงไม่ค่อยดีเลย มีไรหรือเปล่า” อีกฝ่ายคงจะจับน้ำเสียงได้จึงย้อนถาม คนโดนถามจึงเอ่ยปากบอก
“มีเรื่องไม่สบายใจนิดหน่อย”
“ไม่หน่อยแล้วมั้งเสียงเป็นแบบนี้ มีอะไรบอกแชมป์ได้มั้ย”
“เต็นก็อยากบอกนะ แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง”
“ทำไมล่ะ แชมป์ไม่ใช่คนอื่นคนไกลนะ”
“ก็รู้ เพียงแต่เต็นไม่รู้จะเริ่มยังไงจริงๆ”
“ถ้าไม่สะดวกจะเล่าก็ไม่เป็นไรแล้วนี่ทำอะไรอยู่ กินข้าวเที่ยงไปยัง”
“ยัง”
“อ้าวทำไมยังอ่ะ ไปหาอะไรกินซะนะ เดี๋ยวก็เป็นโรคกระเพาะหรอก”
“เป็นห่วงเหรอ”
“ก็น่าจะรู้อยู่”
“อืมไว้เดี๋ยวจะไปกิน ว่าแต่โทรมามีไร ไหนบอกจะรอให้เต็นโทรไปหาเองไง”
“รอมาครึ่งวันแล้วไม่เห็นโทรมานี่ เลยโทรเองซะเลย คิดถึง”
“ทำปากหวาน ไม่กลัวว่าเต็นจะอยู่กับนพเหรอ”
“คิดว่าตอนนี้เขาน่าจะไปทำงานมั้ง ใช่ป่ะล่ะ”
“ใช่มั้ง”
“อ้าวทำไมตอบอย่างนั้นล่ะ เมื่อเช้าไม่ได้ออกจากห้องพร้อมกันเหรอ”
“เปล่า ก็เรื่องนี้แหละที่เต็นกำลังไม่สบายใจตอนนี้”
“อ่ะแน่ะ ไหนบอกไม่รู้เริ่มต้นเล่ายังไงไง”
“อย่าเพิ่งมาล้อกันได้มั้ย เครียดอยู่นะ”
“ขอโทษคร้าบ อ่ะ ไหนๆ ก็เริ่มต้นเล่าแล้ว เล่าต่อมาเถอะว่าเครียดอะไรอยู่เผื่อแชมป์พอจะช่วยได้”
“แชมป์”
“ครับ”
“ถามอะไรหน่อยสิ”
“ว่ามา”
“แชมป์จริงจังกับความสัมพันธ์ของเราขนาดไหน”
“ทำไมเหรอ”
“เมื่อคืนนพเขาได้อ่านข้อความที่แชมป์ส่งให้เต็น”
“เชี่ยแล้วมั้ยล่ะ”
“อืม”
“แล้วเขาเป็นไงบ้าง”
“ก็ค่อนข้างไม่พอใจ”
“เหรอ งั้นแสดงว่าเขายังแคร์เต็นอยู่น่ะสิ”
“เหมือนจะนะ”
“แล้วถ้ามันเป็นอย่างนั้น เต็นจะเอายังไงต่อไป”
“ก็นี่ไงที่เต็นหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้”
“ไม่ต้องคิดมากหรอกเต็น แชมป์มาทีหลังแชมป์เข้าใจ”
“ยิ่งแชมป์พูดแบบนี้เต็นยิ่งไม่สบายใจ”
“ทำไมล่ะ”
“แชมป์ทำให้เต็นรู้สึกดีและมีความสุขทุกครั้งที่อยู่ใกล้”
“แล้วไง”
“เต็นยังไม่อยากเลิกคบกับแชมป์ตอนนี้”
“แชมป์ไม่เข้าใจ”
“ก็ถ้านพเขายังแคร์เต็นจริงๆ แล้วเราสองคนกลับมาคบกันอย่างเดิม เต็นก็คงต้องห่างจากแชมป์”
“ทำไมล่ะ เราสองคนไม่สามารถคบกันเป็นเพื่อนต่อไปได้เหรอ”
“แชมป์ทำให้เต็นคิดกับแชมป์มากกว่าคำว่าเพื่อนแล้วน่ะสิ”
“ตะเต็นว่าไงนะ”
“เต็นคิดว่าเต็นระรักแชมป์แล้ว”
“..............”
“แชมป์อย่าเงียบสิ เต็นใจไม่ดีนะ”
“เปล่าแชมป์กำลังคิดอยู่”
“คิดว่า”
“เราสองคนใจตรงกัน”
“เต็นถือว่านี่คือคำตอบจากแชมป์นะ”
“อืม”
“มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ ไหนบอกแชมป์ไม่ใช่เกย์ไง”
“ข้อนั่นมันก็ตอบลำบาก เอาเป็นว่าแชมป์รู้สึกดีทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เต็นละกัน”
“แล้วเราสองคนจะคบกันได้ยังไง”
“ข้อจำกัดข้อไหนล่ะที่เต็นกลัว ครอบครัว สังคม เพศ หรือแฟนของเต็น”
“จริงๆ มันก็ทุกข้อ แต่ตอนนี้เต็นหนักใจข้อหลัง”
“เคลียร์กับเขาให้เข้าใจละกัน ถ้าเขาจะกลับมารักเต็นอย่างเดิมแชมป์ก็พร้อมจะถอย”
“แล้วถ้าเขาไม่กลับมาล่ะ”
“เราสองคนก็คบกันอย่างเปิดเผยไง”
“สรุปคือทุกอย่างขึ้นอยู่กับนพงั้นเหรอ”
“เต็นหมายถึงอะไร”
“ที่ผ่านมาเต็นให้นพเป็นฝ่ายตัดสินใจมาตลอด มาครั้งนี้เต็นอยากเป็นฝ่ายตัดสินเองบ้าง”
“เต็นจะบอกเลิกเขาเหรอ”
“แชมป์คิดว่าไง เต็นจะดูเลวไปมั้ย”
“อย่าถามความเห็นคนอื่นเลยเต็น ถามใจตัวเองดีกว่า”
“ก็เต็นอยากรู้ใจแชมป์”
“ทำไมเหรอ จะหาเพื่อนร่วมเลวหรือไง”
“ทำไมพูดงี้ล่ะ”
“แชมป์ล้อเล่น เอาเหอะน่า เต็นจะตัดสินใจแบบไหนแชมป์รับได้ทั้งนั้นแหละ ทำในสิ่งที่คิดว่าตัวเองสบายใจและมีความสุขที่สุดแล้วกัน แค่นี้ก่อนนะพอดีมีสายซ้อน”
“อืมๆ “
“แล้วจะโทรหาใหม่นะ ไปหาข้าวกินด้วย แค่นี้ก่อนนะ”
เสียงสัญญาณขาดหายไปในตอนที่ยังไม่ได้เอ่ยลา เต็นลดโทรศัพท์ลงจากหูจ้องมอง สักพักจึงตัดสินใจกดเบอร์โทรหาใครบางคน
“ฮัลโหลนพ เย็นนี้ว่างมั้ยเต็นมีเรื่องอยากคุยด้วย” เด็กหนุ่มเอ่ยบอกไปยังปลายสาย ก่อนจะหยุดฟังฝ่ายนั้นเอ่ย
“ว่าง มีเรื่องอะไรเหรอ”
“เรื่องของเรา”
“เลิกเรียนกี่โมงล่ะ เดี๋ยวนพแวะไปรับที่มหา’ ลัย”
“ไม่ต้องลำบากหรอก นพสะดวกเจอเต็นได้ที่ไหนก็นัดมาแล้วกันเดี๋ยวเต็นไปเอง”
“งั้นสัก 5 โมงมารอที่หน้าออฟฟิศแล้วกัน แล้วจะไปไหนค่อยว่ากันอีกที แค่นี้นะ จะบ่ายแล้วนพขึ้นตึกก่อน เออแล้วนี่กินข้าวหรือยัง”
“ยังอ่ะ”
“ยังก็ไปหาอะไรกินซะ เดี๋ยวโรคกระเพาะก็ถามหาหรอก”
“ก็ว่าเดี๋ยวจะไป”
“อืม กินอะไรง่ายๆ ไปก่อนก็ได้เดี๋ยวตอนเย็นค่อยไปหาอะไรอร่อยๆ กินกัน แค่นี้นะ เจอกันตอนเย็น”
“ครับ”
เสียงสัญญาณขาดหายไปตอนเอ่ยจบ จู่ๆ อาการรื้นก็เกิดขึ้นในอกเมื่อถ้อยคำที่เคยห่างจากปากคนรักช่วงหนึ่งได้หวนกลับมาให้ได้ยิน
“นพ ทำไมนพไม่เฉยชากับเต็นดังเดิม นพกลับมาพูดดีกับเต็นอีกทำไม” เด็กหนุ่มเอ่ยรำพันกับตัวเอง เมื่อการกระทำของคนที่เพิ่งวางสายไปทำให้หัวใจเกิดสับสนขึ้นมาอีกครั้ง

อาหารจานโปรดถูกนำมาวางเต็มโต๊ะจากพนักงานบริการ เต็นไล่มองแต่ละอย่างเสร็จจึงเงยหน้าขึ้นมองคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม
“มองอะไรกินข้าวสิ เนี่ยของชอบเต็นทั้งนั้น” คนนั้นบอกตอนได้สบตากัน พ่วงท้ายด้วยรอยยิ้มที่ไม่เคยเห็นมานาน
“นพเอาใจเต็นเพื่ออะไรเหรอ” เด็กหนุ่มเอ่ยถามเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังได้รับการเอาใจ
“ชดเชยเวลาที่นพเคยละเลยกับเต็นไง” คำตอบที่ได้ยินทำเอาอึ้ง ก่อนตัดสินใจถามขึ้น
“ทำไมต้องเป็นตอนนี้”
“ก็งานนพเริ่มซาๆ แล้ว”
“นพห่างหายจากเต็นไปเพราะเรื่องงานจริงๆ เหรอ”
“ก็จริงสิ ทำไมเหรอ”
“เต็นเคยคิดว่านพเปลี่ยนไปเพราะเรื่องอื่น”
“คิดว่านพแอบไปมีใครใหม่ใช่มั้ย”
“เหตุการณ์มันพาไป”
“ช่วงนั้นนพงานเยอะจริงๆ นพขอโทษ” เต็นก้มหน้านิ่งเมื่อได้ยินคำขอโทษจากปากคนรัก เด็กหนุ่มรู้สึกรื้นในใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมสถานการณ์มันต้องเป็นเช่นนี้ นาทีนี้เด็กหนุ่มต้องการให้คนอีกฝั่งด้านชาและใจร้ายกับตนให้มากที่สุด เพื่อช่วยให้กล้าๆ เอ่ยในสิ่งที่เตรียมมา
“เต็นเป็นอะไรไปน่ะ” น้ำเสียงอ่อนโยนดังมาให้ได้ยิน อาการรื้นในใจเมื่อครู่ถูกขับออกมาให้นัยน์ตาร้อนผ่าว จำใจเงยหน้าขึ้นเมื่อรู้สึกคล้ายมีหยดน้ำกำลังซึมอยู่ด้วย
“เต็นร้องไห้ทำไมอ่ะ” คนที่ถามมีสีหน้าตกใจ เด็กหนุ่มรีบหยิบทิชชู่บนโต๊ะขึ้นมาซับนัยน์ตา บอกออกไปด้วยน้ำเสียงเครือๆ
“ไม่มีอะไร เรากินข้าวกันเถอะนะ” บอกเสร็จก็รีบจัดการตักอาหารคำแรกเข้าปาก แต่การกระทำของคนตรงข้ามที่ตักอาหารจานอื่นให้เพิ่มก็สะกิดใจให้เกิดอาการรื้นขึ้นมาอีก จึงมองหน้าเจ้าตัวเอ่ยถาม
“เรื่องเมื่อคืนไม่โกรธเต็นแล้วเหรอ”
“เต็นบอกเขาเป็นเพื่อนไม่ใช่เหรอ” ในใจอึ้งได้อีกกับคำพูดนี้ แต่พยามแข็งใจเอ่ย
“แล้วถ้าเขาไม่ใช่เพื่อนล่ะ”
“แล้วเขาเป็นอะไร” ในใจเกิดสะท้านจนกายเย็นเยียบเมื่อคนถามจ้องมองหน้าคล้ายรอคำตอบ
“นพเข้าใจว่าเขาเป็นอะไรล่ะ”
“เต็นจะบอกอะไรนพ”
“คนนั้นเขาไม่ใช่แค่เพื่อนเต็นหรอก” บอกออกไปก็ได้แค่ลุ้นว่าอีกฝ่ายจะว่ายังไงกลับมา แต่เปล่า ไม่มีคำพูดๆ ตอบกลับมา มีแค่เสียงสายตาของเจ้าตัวเท่านั้นที่จ้องหน้านิ่ง
“อย่ามองเต็นแบบนั้นสินพ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นตอนที่นพหายไป” เด็กหนุ่มรีบเอ่ยอธิบาย ใจหายเมื่อเห็นคนที่ตรงหน้าหยิบเงินในกระเป๋าวางลงบนโต๊ะอาหารแล้วลุกเดินลิ่วๆ ออกจากร้านไป
“นพรอเต็นด้วย” เด็กหนุ่มลุกเดินตาม ไปทันในตอนที่ฝ่ายนั้นออกจากร้านอาหารไปไม่ไกลนัก จึงรีบคว้ามือเจ้าตัวเอาไว้แล้วเอ่ยบอก
“ฟังเต็นก่อนนพ”
“จะให้ฟังอะไร ทุกอย่างมันชัดแล้วว่าเต็นเป็นอย่างที่นพคิดจริงๆ” ฝ่ายนั้นหยุดหันมาบอก จึงรีบเอ่ยถาม
“นพคิดอะไร”
“คิดว่าเต็นนอกใจไง”
“เต็นบอกแล้วไงว่าทุกอย่างมันเกิดขึ้นตอนนพหายไป”
“แล้วไง นพก็บอกแล้วไงว่านพหายไปเพราะเรื่องงาน”
“พอได้แล้ว เลิกเอาเรื่องงานมาอ้างซะทีเถอะ” เต็นเผลอขึ้นเสียงเมื่อรู้สึกไม่ชอบใจนักกับคำกล่าวอ้างของคนรัก ทุกคำพูด ทุกการกระทำ ทุกการพบเห็นที่ได้เจอมาตอนที่เจ้าตัวทำตัวห่างเหินมันก็แน่ชัดอยู่แล้วว่าเจ้าตัวต้องการจะตีห่างออกจากตนชัดๆ
“ไอ้นั่นมันสอนให้นพมาขึ้นเสียงกับนพเหรอเต็น” คนตรงหน้าบอกเสียงเย็น แสดงออกถึงอาการข่มอารมณ์บางอย่าง
“ถ้าจะมีคนสอนก็คงจะเป็นนพน่ะแหละที่บีบบังคับให้เต็นแบบนี้ ทำไมนพจะต้องเอาเรื่องงานขึ้นมาอ้างด้วย ทั้งๆ ที่นพก็น่าจะรู้ตัวเองดีว่านพห่างเหินจากเต็นไปเพราะสาเหตุใด เต็นติดต่อไปหลายครั้งน้อยมากที่นพจะรับสาย หรือพอฝากเบอร์ไว้นพก็ไม่ติดต่อกลับ ถ้าคนมันยังมีใจให้กันจะทำกันได้ขนาดนี้เหรอ”
“นพก็เคยบอกเต็นแล้วไม่ใช่เหรอว่าถ้าเต็นเข้าไปในสังคมการทำงานเมื่อไหร่ เต็นจะเข้าใจว่าทำไมนพต้องเป็นแบบนั้น”
“ข้ออ้างอีกน่ะสิ คนมันจะเปลี่ยนก็อย่าเหตุผลใดๆ ยกมาเอ่ยให้ตัวเองดูดีหน่อยเลย”
“สรุปคือเต็นไม่เชื่อนพ”
“จะให้เชื่อได้ยังไงในเมื่อเต็นเคยเจอถุงยางอนามัยในกางเกงนพ” พูดถึงตอนนี้เด็กหนุ่มรู้สึกสะเทือนใจขึ้นมา ยิ่งเห็นคนตรงหน้าเงียบอึ้งเถียงไม่ออกก็ยิ่งรู้สึกเจ็บเป็นเท่าทวี ไม่ได้เจ็บเพราะเรื่องที่เจ้าตัวจะไปเริงรักกับใคร แต่เจ็บที่เจ้าตัวไม่ยอมรับความจริงถึงสาเหตุที่เปลี่ยนไป คล้ายๆ ว่าจะโยนความผิดฐานนอกใจให้กับตนในเหตุการณ์ที่เกิดตอนนี้
“ถ้านพจะอธิบายเต็นจะฟังมั้ย” คนตรงหน้ายอมเอ่ยปากบอก แต่ในใจมันเริ่มไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้วจึงตัดสินใจบอกออกไป
“ไม่ต้องหรอก เต็นไม่อยากรู้สึกไม่ดีกับคำโกหกนพอีกต่อไป เพราะต่อแต่นี้เราคงต่างคนเดินแล้ว ให้เราสองคนจากกันด้วยความรู้สึกดีๆ เถอะนะ”
“เต็นจะเลิกกับนพจริงๆ เหรอ”
 “ถึงขั้นนี้แล้วเต็นคิดว่าเราสองคนคงต่อกันไม่ติดแล้วล่ะ ขอบคุณนะสำหรับความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีให้เต็นตลอดระยะเวลา 4 ปีที่ผ่านมา แม้มันจะมาสะดุดเอาตอนท้ายก็ตาม” คนตรงหน้านิ่งเงียบอีกเช่นเดิม พลางก้มหน้านิ่งไม่ยอมสบตา เต็นถอนหายใจเฮือกใหญ่ยกมือขึ้นมาจัดการถอดแหวนออกจากนิ้วนางข้างซ้ายเดินไปยื่นให้กับคนยืนก้มหน้า
“เต็นขอคืนอิสระให้กับนพ” เด็กหนุ่มเอ่ยบอก ใจหายวาบตอนคนตรงหน้าเงยหน้าขึ้นมอง ภาพที่เห็นเต็มสายตาคือนัยน์ตาคนนั้นแดงก่ำและเอ่อซึมด้วยหยดน้ำใสๆ
“นพ” เต็นเอ่ยครางออกมาอย่างรู้สึกไม่ดี ใจสะท้านตอนเห็นน้ำตาหยดแรกของคนตรงหน้าไหลลงอาบแก้มในจังหวะที่เจ้าตัวหยิบแหวนจากมือของตน
“โอเค ต่อแต่นี้ขอให้เต็นโชคดีละกัน” เจ้าตัวบอกด้วยเสียงสั่นเครือพลางฝืนยิ้มให้ ก่อนหันหลังเดินจากไป
เต็นยืนนิ่งไม่มีแรงขยับกับสิ่งที่เจอ เกิดสับสนขึ้นมาว่าสิ่งที่ตนเอ่ยออกไปมันจะทำร้ายจิตใจคนรักที่กำลังจะหมดใจจากตนได้ถึงขนาดทำเจ้าตัวร้องไห้ได้เลยเหรอ สองขากำลังจะก้าวตามคนนั้นไป จะตามไปพูดอะไรในใจก็ยังนึกไม่ออก รู้แค่เพียงว่าเหตุการณ์มันจะจบลงแบบนี้ไม่ได้
ขายังไม่ทันออกก้าว เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน เด็กหนุ่มหยิบขึ้นมาดู กดรับสัญญาณเมื่อเห็นว่าเป็นใครติดต่อมา
“ที่รักอยู่ไหนแล้ว” น้ำเสียงร่าเริงทักทายมา จิตใจที่ห่อเหี่ยวเมื่อครู่จึงเริ่มชื้นขึ้นมาบ้าง จึงตอบกลับไป
“มากินข้าวที่ห้างน่ะ”
“ห้างไหน กินกับใคร” น้ำเสียงฝ่ายนั้นคล้ายดุ
“ห้างที่เราเคยมาดูหนังน่ะแหละ มากับนพ”
“อ๋อ เข้าใจกันแล้วเหรอ”
“คงไม่มีวันนั้นแล้วมั้ง”
“ทำไมอ่ะ”
“คือเต็นบอกเลิกเขาไปแล้ว”
“เฮ้ย จริงดิ”
“อืม”
“แล้วเขาว่าไง”
“ก็ไม่ว่าไงนี่”
“จริงเหรอ ไม่ใช่ร้องห่มร้องไห้ไม่ยอมเลิกนะ” เต็นอึ้ง คำพูดเมื่อครู่มันผิดไปแค่ประโยคหลังเท่านั้น
“แล้วถ้าเป็นแบบนั้นล่ะ” เด็กหนุ่มถามหยั่งเชิง
“ถ้าเป็นแบบนั้นแชมป์ก็รู้สึกแย่น่ะสิ ไม่อยากเป็นมือที่สามใครนะ”
“ไม่หรอก คิดมาก นพเขาเข้าใจ จริงๆ เขาไม่คิดด้วยซ้ำว่าเต็นจะเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน เพราะเขาเองก็อยากจะเอ่ยมานานแล้ว” เด็กหนุ่มจำใจโกหกออกไป รู้สึกไหวหวั่นเหลือเกินกับคำพูดเมื่อครู่
“อืม อย่างนั้นค่อยสบายใจหน่อย อย่างนี้คืนนี้แชมป์ก็ไปหาเต็นได้แล้วสิ”
“เต็นโสดแล้วนี่ จะมากลัวอะไรล่ะ” เอ่ยออกไปอย่างทีเล่นทีจริง พอได้ยินเสียงหัวเราะและคำพูดหยอกเย้าเช่นเคยของคนอีกฝั่งจึงเริ่มรู้สึกสบายใจขึ้นมา การพูดคุยจึงยาวนานออกไปก่อนจะจบลงด้วยประโยคที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ
“คืนนี้เตรียมตัวไว้นะ ไม่มีข้ออ้างที่จะเล่นตัวกับแชมป์แล้วนะที่รัก”
 
 
โปรดติดตามตอนต่อไป

ออฟไลน์ kit

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1082
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-3


ขอบคุณนะคะ คุณ Bboyseries


samsoon@doll

  • บุคคลทั่วไป
อดรู้ข้ออา้งของนพเลยอ่ะ จะว่าไปมันก้ไม่ถุกหรอกเรื่องแบบนี้อ่ะเนอะถ้าจะคิดอะ
เต็นยังไม่มีใครเลยช่วงที่นพไม่อยู่แต่ตัวเองไปนอนกับคนอื่น ถึงจะไมไ่ด้รักหรืออะไรก็แล้วแต่ แต่มันก็ไม่ควรที่จะนอกใจถึงอีกคนจะรู้หรือไม่รู้ก็ตาม ทำที่ทำไม่มีการสำเหนียกหรือละอายใจตัวเองบ้างหรือไงว่ากำลังนอกใจใครอีกคน
เลิกกันไปก้ดีแล้วเป็นเราเลิกต้องแต่เจอถุงยางและ ขอโทษทีเป็นคนใจค่อนข้างจะแคบมาก ไม่มีแม้แต่คำว่า ให้อภัย

รอตอนต่อไปนะจ๊ะ  :กอด1:

ออฟไลน์ sukie_moo

  • ปัจจุบัน คือ อดีตของอนาคต
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3488
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +457/-14
ชักหวั่นๆว่าแชมป์จะแค่เล่นๆ

จริงๆอยากให้ฟังเหตุผลของนพดูก่อน

เชื่อ ไม่เชื่อยังไงค่อยว่ากัน

ถ้าเรื่องไม่ได้เป็นแบบที่คิดจะมาเสียใจทีหลัง

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8647
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-15
บอกตรงๆอยากรู้เหตุผลของนพที่ห่างเหินไปว่าเพราะอะไร ทำไม่ว่าเป็นห่วงหวงและเสียดายเอาตอนสุดท้าย

ออฟไลน์ ❝CHŌN❞

  • เหงา เหงา :(
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1956
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-3
หวังว่าแชมป์จะไม่แค่เล่นๆกับเต๊นท์นะ สงสารเต๊นท์

อยากรู้ว่าทำไมช่วงนี้นพถึงหายไป เฮ้อ!!! ถ้าเราเป็นเต๊นท์คงคิดหนัก

รอตอนต่อไปค่ะ

clubza

  • บุคคลทั่วไป
ใจหนึ่งก็กลัวว่านพจะทำงานจริงๆเพื่อมาสร้างครอบครัวกับเต็น แต่ก็กลัวว่านพจะโกหกเต็นเหมือนกัน
อีกใจหนึ่งก็กลัวว่าแชมป์จะมาเล่นๆกับเต็น สรุปก็คือสงสารเต็นนะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก :sad12:

ออฟไลน์ Junrai_Hyper™

  • พูห์น้อยกลอยใจ
  • Global Moderator
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4842
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +777/-50
ผู้ชายเห้ๆ เซ็งเป็ด

ออฟไลน์ broke-back

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6006
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +842/-16
ในเมื่อตัดสินใจแล้ว

ก็ต้องเดินหน้าอย่างเดียว

ลุยโลด..เต็น


ขอบคุณครับ คุณบอย

ป้อล่อ..อ่านไป อึดอัดไป หุหุ

Bboyseries

  • บุคคลทั่วไป
ตอนที่ 11

เต็นกลับเข้าห้องในตอนเกือบสี่ทุ่ม เด็กหนุ่มตกใจเมื่อเห็นข้าวของบางส่วนหายไปจนห้องดูโล่งพิกล พอตั้งสติได้รีบสำรวจว่าอะไรที่สูญหายจึงได้พบว่าของส่วนนั้นเป็นของคนที่ตนเพิ่งบอกเลิกความสัมพันธ์เมื่อช่วงเย็น เพื่อความแน่ใจ สองขาจึงเดินไปยังตู้เสื้อผ้าจัดการใช้สองมือเปิดดู ภายในนั้นเสื้อผ้าของคนนั้นก็หายไปด้วย อาการตกใจเมื่อครู่จึงพอทะเลาลงบ้างเมื่อรู้ว่าคงไม่มีใครเข้ามาหยิบฉวยของในห้อง
“มาเก็บเอาไปตอนไหนนะนพ” เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างเลื่อนลอย รู้สึกวังเวงภายในใจลึกๆ เมื่อนึกถึงว่าจากนี้จะไม่มีคนรักที่คบกันมากว่า 4 ปี ก้าวเข้ามาในวัฏจักรของชีวิตอีก
นัยน์ตาไหวระริกด้วยหยดน้ำเมื่อนึกถึงตอนสุดท้ายที่เห็นคนเดินจากไปเสียน้ำตาให้กับคำบอกเลิกของตน ตอนน้ำตาจะไหลจึงได้พาตัวเองไปทรุดนั่งลงบนที่นอน นึกสับสนกับสิ่งที่ตนตัดสินใจบอกเลิกคบกับคนที่รู้จักกันมานานเพื่อเริ่มสานสัมพันธ์กับคนที่รู้จักกันได้ไม่กี่วัน
น้ำตาหยดสุดท้ายได้ถูกปัดออกจากแก้มเมื่อภายในใจคิดว่าไม่มีประโยชน์อะไรที่จะมานั่งสับสนกับสิ่งมันได้ผ่านไปแล้ว อนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อแต่นี้นี่สิเป็นสิ่งที่น่าใส่ใจยิ่งกว่า คืนนี้คนรักใหม่กำลังจะมาหาจึงไม่ควรที่เสียน้ำตาเป็นการทักทายความสัมพันธ์ลึกซึ้งที่ฝ่ายนั้นเอ่ยขอตอนคุยโทรศัพท์กันเมื่อช่วงเย็น
ผ้าปูที่นอนผืนเก่า ปลอกหมอนผืนคุ้นเคย และข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ที่รกรุงรังในห้องถูกปรับเปลี่ยนและวางตำแหน่งใหม่ทั้งหมด เพื่อเป็นการลบภาพเก่าๆ ทิ้งออกจากความทรงจำ สเปรย์กลิ่นหอมถูกหยิบขึ้นมาฉีด จนส่งกลิ่นฟุ้งกระจายไปทั่วเมื่อห้องสี่เหลี่ยมห้องเดิมได้เปลี่ยนการตกตกใหม่จนเสร็จสิ้น การกระทำทั้งหมดหวังเหลือเกินว่าจะสร้างบรรยากาศที่น่าจะประทับให้กับคนที่กำลังจะมาหาเพื่อสานความสัมพันธ์การเป็นคนรักซึ่งกันและกันอย่างเปิดเผย
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขณะยืนปัดไม้ปัดมือชื่นชมผลงานตัวเอง ชื่อคนที่โทรเข้ามาทำให้ผุดยิ้มได้ที่มุมปาก พร้อมอาการเหนื่อยทั้งหมดได้หายเป็นปลิดทิ้ง
“ถึงไหนแล้วครับ” เด็กหนุ่มเอ่ยถามออกไปเมื่อคิดว่าคนที่โทรเข้ามาคงกำลังเดินทางมาหาตนตามสัญญา แต่คำตอบที่ได้กลับไม่เป็นเช่นนั้น
“โทษทีนะเต็น แชมป์ยังไม่ได้ออกจากบ้านเลย”
“อ้าวเหรอ” เต็นออกไปอย่างผิดหวัง สายตาเหลือบมองดูนาฬิกาเห็นเวลาใกล้เที่ยงคืนจึงอดที่จะเอ่ยอีกไม่ได้
“ไหนแชมป์บอกจะมาตอนเที่ยงคืนไง”
“พอดีมีปัญหานิดหน่อยน่ะ น้องแชมป์มันรถล้ม เลยต้องพามันไปโรงพยาบาล เนี่ยแชมป์เพิ่งจะกลับเข้าบ้านมา ยังไม่รู้เลยว่าจะได้ไปหาเต็นหรือเปล่า เพราะน้องมันต้องนอนโรงพยาบาล แชมป์อาจต้องไปเฝ้ามัน”
ฟังประโยคนั้นจบ เต็นได้แต่นิ่งเพราะไม่รู้จะตอบกลับว่ายังไง ตามหลักความเป็นจริงก็รู้ว่าควรเข้าใจในสถานการณ์ แต่ลึกๆ ก็กลับรู้สึกน้อยใจอย่างอดไม่ได้ เพราะได้เปลี่ยนแปลงห้องพักสำหรับต้อนรับคนนั้นอย่างตั้งใจ พอได้ยินเช่นนี้จึงได้อึ้งเกิดอาการน้ำท่วมปาก จะแสดงออกถึงความไม่พอใจก็ใช่ที่ จะรู้สึกดีทั้งที่ใจห่อเหี่ยวก็ฝืนไม่ไหว
“ทำไมเงียบไปล่ะเต็น” อีกฝ่ายทักมาให้ได้ยิน จึงปรับความรู้สึกให้เป็นกลางที่สุดเอ่ยตอบกลับไป
“ฟังอยู่ แชมป์ไปจัดการเรื่องน้องให้เรียบร้อยเถอะ ไว้วันหลังค่อยมาก็ได้”
“เสียงดูไม่ดีเลย น้อยใจเหรอ” คนนั้นเดาใจได้ถูกแต่ก็ปฏิเสธกลับไป
“เปล่า”
“ไม่เชื่อหรอก เอางี้ละกันเดี๋ยวพรุ่งนี้ไปเที่ยวกัน ชดเชยเวลาคืนนี้ให้ทั้งวันเลยดีมั้ย”
“ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก เต็นไม่เป็นอะไรจริงๆ”
“เหอะน่า ก็แชมป์รู้สึกไม่ดีเอง นะ วันนี้นอนคนเดียวไปก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยเจอกัน”
“งั้นก็แล้วแต่ละกัน”
“น่ารักจัง รีบอาบน้ำนอนเลยนะดึกแล้ว เดี๋ยวแชมป์ขอเก็บของก่อนจะรีบไปโรงพยาบาล”
“อืม ไปเถอะ แค่นี้นะ” พูดจบก็วางสายลงทันทีเพราะกลัวจะฝืนเก็บอารมณ์น้อยใจต่อไปไม่ไหว
 ***********************************************************
เต็นเกเรอีกครั้งในเช้าวันใหม่โดยการขาดเรียนเพราะตั้งใจรอการติดต่อกลับจากคนที่ให้สัญญาว่าจะให้เวลาตนทั้งวัน เด็กหนุ่มมองโทรศัพท์ตนเองเป็นระยะๆ ในช่วงเวลาที่ทำกิจวัตรต่างๆ ภายในห้อง จากเช้าไปสาย ยังไม่มีวี่แววว่าคนให้สัญญาจะติดต่อกลับมากระทั่งตอนใกล้เที่ยงขณะนั่งกึ่งนั่งกึ่งนอนดูโทรทัศน์อยู่บนเตียง จึงได้ยินเสียงเตือนมีข้อความเข้าที่โทรศัพท์
มือเอื้อมไปหยิบมาดู ชื่อแชมป์ที่โชว์หน้าเครื่องทำให้ต้องดีดตัวลุกนั่งเปิดอ่านสารที่ส่งมา
“แชมป์รู้สึกสับสนมากตอนนี้ คิดว่าเราสองคนถลำลึกกันมากเกินไปแล้ว ไม่รู้สิบางทีแชมป์ก็รู้สึกดีกับเต็นนะ แต่บางทีแชมป์ก็เฉยๆ จนถึงรับไม่ได้ว่าเรากำลังทำอะไรกันอยู่ ตอนนี้แชมป์อยู่ชลบุรี มาเที่ยวกับญาติตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว แชมป์ขออยู่เงียบๆ ก่อนนะ มีอะไรเดี๋ยวแชมป์ติดต่อกลับไปเอง”
เหมือนโลกหยุดหมุนชั่วขณะ หัวใจเต้นถี่ขึ้นเรื่อยๆ เมื่อได้อ่านข้อความนั้นจบลง เด็กหนุ่มตัดสินใจโทรศัพท์กลับไปเพื่อขอเคลียร์กับเจ้าของข้อความว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆ ถึงได้ส่งข้อความคล้ายเป็นสัญญาณตัดรอนความสัมพันธ์มาหาตนแบบนี้ทั้งๆ ที่เมื่อวานและเมื่อคืนก็ให้คำสัญญาไว้ดิบดีว่าจะมาหาและร่วมสานความสัมพันธ์กับตนในฐานะคนรัก
เด็กหนุ่มกระสับกระส่ายเมื่อได้โทรศัพท์กลับไปหาคนที่ทำให้เกิดความสับสนแต่ไร้ซึ่งการตอบรับ ทั้งๆ ที่สัญญาณการติดต่อมีอย่างปกติ เมื่อการโทรครั้งที่หนึ่งไม่สำเร็จ ครั้งที่สอง และสามจึงตามมา จนสุดท้ายในใจจึงเริ่มเจ็บร้าวเมื่อการติดต่อนั้นไม่เป็นผลสำเร็จเช่นเดิม
“นี่มันหมายความว่าไงแชมป์ นี่มันหมายความว่ายังไง” เด็กหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างเลื่อนลอยในตอนที่หยดน้ำตาแห่งความสับสนปนเจ็บปวดเกิดขึ้นในใจ
สับสนว่าคนหนึ่งคนกำลังจะเล่นตลกอะไรกับตัวเอง ก็ไหนบอกต้องนอนเฝ้าน้องชายที่โรงพยาบาล แต่ทำไมตอนนี้ถึงได้ไปอยู่ถึงชลบุรี
เจ็บปวดที่การติดต่อไปจากตนไร้ซึ่งการต้อนรับดั่งคนนั้นต้องการอยู่เงียบๆ คนเดียวตามข้อความที่ส่งมา ทำไมมันถึงเป็นเช่นนั้นล่ะ ก็เมื่อคืนเพิ่งแสดงอาการว่าแคร์ความรู้สึกตนมากมายตอนที่ผิดคำสัญญากระทั่งว่าวันนี้จะมีเวลาให้เต็มที่เพื่อชดเชยเวลาที่หายไป จะรู้มั้ยว่าเขาเชื่อคำพูดนั้นจนต้องขาดเรียนรอการติดต่อกลับ ใช่สิ ถ้าหากโทรศัพท์ไม่ติดเขาก็สามารถส่งข้อความไปขอคำอธิบายได้นี่นา สองมือรีบกดพิมพ์ถ้อยคำเมื่อคิดได้
“มันเกิดอะไรขึ้นเหรอแชมป์ ทำไมแชมป์ถึงเป็นแบบนี้ไปได้” ข้อความถูกส่งออกไปเมื่อพิมพ์เสร็จ สักพักจึงมีการตอบกลับมา เด็กหนุ่มรีบเปิดอ่าน ในใจคิดว่าจะได้รับคำเฉลยว่านี่เป็นเพียงการล้อเล่น แต่แล้วทุกตัวหนังสือที่ตีกลับมาเปรียบได้เป็นหอกที่พุ่งเสียบกลางอกจนรู้สึกเจ็บจนแทบกระอัก
“บอกแล้วไงว่าขออยู่เงียบๆ ก่อน จะอะไรกันนักหนา เดี๋ยวพร้อมจะโทรกลับเอง” ปากบางสั่นระริกเมื่อต้องการข่มใจไว้หลังอ่านข้อความจบ ตนผิดเหรอที่ต้องการคำอธิบายในเหตุกาณ์ที่ทำให้เกิดความสับสน
“พูดแบบนี้ไม่แคร์กันแล้วใช่มั้ย จะเลิกคบกันก็บอกกันตรงๆ อย่าทำแบบนี้มันไม่แฟร์” เด็กหนุ่มพิมพ์ข้อความนี้กดส่งไปเพียงแค่ต้องการประชดเพราะความน้อยใจตีรื้นขึ้นมาจนล้นอก
“อย่ามาประชด มันงี่เง่า” ข้อความสั้นๆ ส่งกลับมาให้ใจได้เจ็บอีก
“ทำไมนายถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้แชมป์ ลืมไปแล้วเหรอว่านายสัญญาอะไรไว้ ถ้าใครสักคนจะงี่เง่ามันก็คงเป็นนายน่ะแหละ แน่จริงรับสายสิ พูดกันตรงๆ เลยดีกว่า จะได้รู้กันไปว่าข้อความพวกนี้มาจากนายจริงๆ” คนปวดใจส่งข้อความท้าทายกลับไปเมื่อไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่พิมพ์ข้อความตอบกลับมาจะเป็นคนเดียวกับคนที่ทำหัวใจยิ้มได้ตลอดเวลา
นานหลายนาทีที่ไม่มีข้อความตอบกลับ เต็นจึงตัดสินใจโทรศัพท์กลับไปหาคนที่ตนส่งข้อความท้าทายไป ดีใจที่คราวนี้ฝ่ายนั้นยอมรับสาย แต่ใจหายในน้ำเสียงแต่ถ้อยคำทักกลับที่ได้ยิน
“นายมีอะไรว่ามา”
“แชมป์ นี่แชมป์จริงๆ เหรอ” เด็กหนุ่มถามออกไปทั้งๆ ที่จำเสียงได้
“อืม” มีเสียงตอบรับสั้นๆ เพียงแค่นั้นจิตใจก็สลายได้อย่างไม่ยากเย็น เมื่อแน่ใจแล้วว่าข้อความต่างๆ ที่พิมพ์ตอบกลับมาล้วนเกิดจากสองมือคนๆ นี้จริงๆ
“มันเกิดอะไรขึ้นน่ะแชมป์ อธิบายได้มั้ย” เต็นพยายามถามหาเหตุผลที่คนๆ นี้เปลี่ยนไปเพียงชั่วข้ามคืน
“ก็พิมพ์บอกไปหมดแล้วในข้อความ” ฝ่ายนั้นตอบกลับมาเสียงเย็นชา
“แชมป์กำลังล้อเต็นเล่นใช่มั้ย” คนรับฟังทำใจดีถามไป แต่ก็ไม่วายต้องสะอึกกับคำพูดที่ตอบกลับมาในสำนวนและสรรพนามที่ห่างเหิน
“ผมไม่ได้ล้อเล่น จะโทรมาถามแค่นี้ใช่หรือเปล่า ผมวางสายล่ะนะญาติมา”
“อย่าเพิ่งแชมป์ แชมป์จะทำกับเต็นแบบนี้ไม่ได้นะ” เต็นรีบท้วงออกไปในทันทีเมื่อรู้สึกใจหายกับสิ่งที่ได้ยิน คนนั้นส่งสัญญาณความห่างเหินมามากเกินจะตั้งรับได้ทัน
“ระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้หรอกเต็น ที่ผ่านมาผมขอโทษ แค่นี้นะ”
“อย่าวางนะแชมป์ เต็นต้องการคำอธิบายมากกว่านี้ นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมอยู่ดีๆ แชมป์ถึงคิดมาเปลี่ยนใจตอนนี้” เต็นท้วงอีกเมื่ออีกคนบอกจะวางสายอีกรอบ หัวใจเต้นถี่ลุ้นว่าฝ่ายนั้นจะแคร์คำพูดตนเหมือนเช่นเดิมหรือเปล่า และแล้วก็โล่งอกเมื่อคนนั้นยอมสนทนาต่อ แต่ถ้อยคำที่ตอบกลับนี่สิทำเอาเจ็บร้าวจนน้ำตารื้นอีกรอบ
“มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะมาถามหาเหตุผลตอนนี้หรอกเต็น เราสองคนถลำลึกกันเกินไปแล้ว เต็นกลับไปหาคนของเต็นเถอะ รักเขาให้มากๆ ดูแลเขาให้ดีๆ อะไรทนได้ก็ทน แล้วคนๆ นั้นเขาก็คงไม่ไปไหนจากเต็นหรอก ลืมผมซะเถอะ เราเดินกันมาสุดทางแล้ว”
“แชมป์ แชมป์พูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่า เต็นบอกเลิกนพเขาไปแล้วแชมป์ก็รู้ เต็นจะให้แชมป์กลืนน้ำลายตัวเองไปขอคืนดีเขาเหรอ”
“เลิกกันแค่วันเดียวกลับไปง้อเขาสักนิดมันจะเสียหายอะไรล่ะ”
“แต่นพเขารู้นะว่าที่เต็นบอกเลิกเขาเพราะเต็นอยากมาคบกับแชมป์ แชมป์จะให้เต็นบอกเขาว่ายังไงเรื่องแชมป์”
“ก็บอกเขาไปสิว่าเราสองคนไม่มีอะไรกันแล้ว”
“ทำไมแชมป์พูดอะไรง่ายๆ แบบนี้”
“ก็แล้วจะทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ทำไมล่ะ กลับไปหาเขาเถอะ เลิกสนใจแชมป์ได้แล้ว ระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้ที่จะคบกันในฐานะคนรัก”
“แสดงว่าที่ผ่านมาแชมป์หลอกเต็น”
“ไม่ได้หลอก ตอนนั้นผมรู้สึกดีจริงๆ แต่ตอนนี้พอคิดให้ถี่ถ้วน ผมมันก็แค่คนอกหักต้องการเพื่อนปลอบใจให้ลืมความเศร้า”
“แล้วทำไมต้องเป็นเต็น”
“ไม่รู้สิ มันแปลกดีมั้ง เพื่อนคนอื่นๆ เขาปลอบผมมากี่คนๆ ผมก็ไม่เคยหาย”
“งั้นแสดงว่าตอนนี้แชมป์ดีขึ้นแล้ว”
“ก็บ้าง ถึงได้คิดได้ไงว่าควรจะปล่อยเต็นไปหาคนที่เขาสามารถคบกับเต็นได้อย่างเปิดเผย ที่ผ่านมาผมขอโทษละกันที่ดึงชีวิตคุณไว้หลายวัน”
“แชมป์กำลังสร้างตราบาปให้กับเต็นนะรู้ตัวหรือเปล่า”
“ยังไง”
“ก็นพเขาเสียใจตอนที่เต็นบอกเลิก”
“แล้วไง”
“ก็แชมป์เป็นสาเหตุให้เต็นบอกเลิกเขาน่ะสิ”
“ทำไมถึงโทษคนอื่นล่ะ คุณทำตัวคุณเองนะ”
“แชมป์ !”
“ผมว่าเราเลิกคุยกันดีกว่า ให้เราจากกันด้วยดีเถอะ ผมไม่อยากทะเลาะและเสียความรู้สึกกับคนที่ผมเคยรู้สึกดีด้วย โชคดีนะครับ บาย”
เสียงสัญญาณขาดหายไปทันทีที่ฝ่ายนั้นเอ่ยประโยคกรีดใจจบลง เต็นถือโทรศัพท์ช๊อคค้างอย่างคนเสียสติ ริมฝีปากสั่นระริกเมื่อตอนย้อนถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เคยผ่านมา น้ำนัยน์ตาไหลลงอาบแก้มเป็นทางยาว เหตุการณ์นี้มันเรื่องจริงเหรอ มันเป็นความจริงใช่มั้ย หรือนี่เขาฝันไป ใช่สิ นี่มันต้องฝันร้าย มันต้องเป็นฝันร้าย
“เปรี้ยง !” เสียงโทรศัพท์แตกกระจายเมื่อลอยละลิ่วไปฟาดกับผนังห้องจากฝีมือคนต้องการปลุกตัวเองให้ตื่นจากฝันร้าย ชิ้นส่วนต่างๆ กระเด็นไปคนละทิศทาง มีบางชิ้นส่วนเล็กๆ ลอยมากระทบที่นัยน์ตาของคนกระทำการ
“โอ้ย !” เต็นร้องขึ้นสุดเสียงยกมือขึ้นปิดนัยน์ตาข้างซ้ายลมตัวลงบนที่นอนอย่างรู้สึกเจ็บจี๊ดนัยน์ตา เนิ่นนานทีเดียวกว่าที่อาการเจ็บจะทะลุเลาลง ซึ่งพอฝืนลุกได้จึงรีบพาตัวเองไปสำรวจนัยน์ตาที่กระจกเงาพบว่าตาข้างนั้นเกิดอาการบวมแดงอย่างเห็นได้ชัดระคนกับอาการเจ็บแบบระคายๆ พร้อมน้ำตาที่เอ่อซึมออกมาอย่างต่อเนื่อง
ร่างทั้งร่างค่อยๆ ก้าวออกมาจากกระจกเงาแล้วทรุดตัวนั่งพิงผนังห้องข้างชิ้นส่วนโทรศัพท์ที่แตกกระจายอย่างคนเลื่อนลอยเมื่อแน่ชัดแล้วว่านี่เป็นเรื่องจริงไม่ใช่แค่ความฝัน อาการเจ็บปวดที่ดวงตาและความรู้สึกเจ็บปวดภายในใจปนสมเพชตัวเองเป็นแรงขับอย่างดีให้น้ำตาที่เอ่อล้นภายในใจระบายออกมาทางสองตาอาบสองแก้ม ถึงที่สุดเมื่อไม่สามารถเก็บกลั้นความรู้สึกเหล่านั้นได้จึงก้มหน้าซบกับเข่าตัวเองร้องไห้เสียงดังอย่างไม่ทนฝืนอีกต่อไป
ภายในโรงพยาบาลที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คน เด็กหนุ่มหนึ่งคนนั่งจมอยู่กับความเสียใจจนเกินกลั้นเก็บ น้ำตาหยดแล้วหยดแล้วไหลออกจากตาจนกระทั่งโดนเรียกตัวเข้าห้องตรวจจึงได้ปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ
สองขาก้าวออกจากห้องตรวจพร้อมผ้าขาวที่ปิดนัยน์ตาข้างซ้าย ซิมโทรศัพท์ถูกยกขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างพินิจ หัวใจยังไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่เจอมาเป็นเรื่องจริง จึงคิดที่จะพิสูจน์ความรู้สึกของคนที่สร้างรอยแผลในใจไว้อย่างเจ็บปวด เด็กหนุ่มคิดว่าหากขาดการติดต่อกับคนนั้นนานเกินไป คงไม่ใช่เรื่องดีแน่จึงตัดสินใจพาตัวเองออกจากโรงพยาบาลไปยังศูนย์การค้า

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






Bboyseries

  • บุคคลทั่วไป
ภายใน Shop โทรศัพท์ ขณะกำลังสนทนากับเจ้าของร้านในตอนสนใจที่จะซื้อโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ เด็กหนุ่มถึงกับสะดุ้งเมื่อมีมือๆ หนึ่งมาแตะที่หัวไหล่
“นพ” ชื่อของเจ้าของมือถูกเอ่ยออกมาเมื่อตอนหันมามอง คนนั้นไม่ตอบอะไรนอกจากหันไปจัดการจ่ายค่าโทรศัพท์เครื่องนั้น
“ไม่ต้องหรอกนพเดี๋ยวเต็นจ่ายเอง” เต็นรีบแย้งเมื่อรู้สึกไม่ดีกับภาพที่เห็น
“ยังเรียนอยู่จะเอาตังค์มาจ่ายสุรุ่ยสุร่ายทำไม” ฝ่ายนั้นตอบมาคล้ายดุจึงยอมนิ่งเงียบมองดูเหตุการณ์เบื้องหน้าอย่างรู้สึกสะเทือนภายในใจ เมื่อภาพคนรักที่แสนดีของคนตรงหน้าหวนกลับมาให้เห็นอีกครั้งในตอนที่เจ้าตัวได้กลายเป็นคนรักเก่า
“ตาไปโดนอะไรมา” คนรักเก่า เอ่ยถามในตอนที่รับถุงโทรศัพท์มาถือไว้ในมือแล้วหันมาสบตาเข้า
“อุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะ” ตอบออกไปพลางหลบสายตาเพราะรู้สึกไม่กล้าสู้หน้า
“อืม งั้นเอานี่ไป นพไปล่ะนะ” อีกฝ่ายเอ่ยพลางยื่นถุงโทรศัพท์ให้จึงจำใจเงยหน้าขึ้นมองเจ้าตัวเอื้อมมือรับสิ่งนั้นมา
“ยังใช้เบอร์เดิมอยู่หรือเปล่า” คนยื่นให้ถามน้ำเสียงอ่อนโยนนั่นเป็นเหตุให้น้ำตาที่เอ่อซึมเพราะความรู้สึกละอายไหลออกมาอย่างไม่แคร์สายตาใคร
“ร้องไห้ทำไมเต็น” อีกคนมีสีหน้าตกใจ เด็กหนุ่มเห็นเจ้าตัวมองรอบบริเวณที่ยืนอยู่ คงจะแคร์สายตาผู้คนที่กำลังมองอยู่ถึงได้ฉุดมือของตนเดินไปที่อื่น
เต็นยอมเดินตามหลังคนรักเก่ามาอย่างง่ายดาย กระทั่งถึงลานจอดรถ
“มีอะไรหรือเปล่า ทำไมจู่ๆ ร้องไห้” คนรักเก่าหันมาเอ่ยถาม
“มะ ไม่มีอะไร” เด็กหนุ่มปฏิเสธพลางเช็ดน้ำตาลวกๆ ฝืนยิ้ม
“ถึงเราจะจบกันแล้ว เราก็ยังเป็นเพื่อนกันนะเต็น เกิดอะไรขึ้นบอกนพมาเถอะ” ฝ่ายนั้นยังคงถามต่อ จึงถามออกไปตรงๆ
“นพไม่โกรธเต็นเหรอ”
“อย่าเพิ่งสนใจความรู้สึกนพตอนนี้เลย” น้ำเสียงที่ตอบกลับมาสเบาบางจนพอจะเดาได้ว่าคนพูดรู้สึกเช่นไรจึงได้แต่ยืนนิ่งไม่รู้จะพูดอะไรอีก
“ถ้าไม่พร้อมจะเล่าก็ไม่เป็นไร หากพร้อมเมื่อไหร่ก็โทรหานพ พอดีนพรีบขอตัวก่อนนะ” คนตรงหน้าเอ่ยถ้อยคำสุดท้ายให้ได้ยินแล้วเดินหนีไปจริงๆ ความรู้สึกอ้างว้างสับสนถาโถมเข้าสู่จิตใจในนาทีนั้น เริ่มไม่เข้าใจในสถานการณ์ที่ต้องพบเจอ คนรักเก่าที่เคยทำตัวให้เสียใจคล้ายๆ จะกลับมาเป็นคนที่แสนดี ส่วนคนรักใหม่ที่เพิ่งจะคบกันเพราะเชื่อว่าต้นรักจะงอกงามได้ไม่ยากเย็นกลับกลายเป็นคนใจร้ายที่ทำให้จิตใจสับสนหดหู่
โทรศัพท์ที่เพิ่งจะได้มาถูกใส่ซิมเรียบร้อยพร้อมที่จะใช้ติดต่อสื่อสารได้ดังเดิม หมายเลขแรกที่เด็กหนุ่มติดต่อหาคือคนที่ทำให้จิตใจพะวงอยู่ไม่สุขนั่นเอง
สี่ครั้งที่การติดต่อไปไร้ซึ่งการตอบรับ เป็นเหตุผลให้เกิดความว้าวุ่นปนเสียใจอย่างเกินจะทน
“รับสายเต็นเถอะแชมป์ เต็นขอร้อง เต็นอยากคุยกับแชมป์” ถ้อยคำอ้อนวอนถูกส่งผ่านไปเป็นข้อความ ในนาทีที่จิตใจต่อต้านความเสียใจไว้ไม่ไหว
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในนาทีต่อมาเหมือนเป็นยาที่ช่วยบรรเทาความรู้สึกให้ดีขึ้นเมื่อรายชื่อคนที่โทรเข้าคือคนที่ตนเพิ่งส่งข้อความอ้อนวอนไปถึง
“ขอบคุณมากแชมป์ ขอบคุณมากที่ยอมคุยกับเต็น” เด็กหนุ่มรีบละล่ำละลักบอกออกไปเสียงสั่นเครือในตอนนี้น้ำตาแห่งความความดีใจไหลลงอาบแก้มอย่างอดไม่ได้ เด็กหนุ่มกัดฟันข่มความเจ็บแสบนัยน์ตาข้างที่เป็นแผล เมื่อหยดน้ำมากมายได้ไหลเอ่อล้นซึมอยู่ข้างใน
“มีอะไร” น้ำเสียงห้วนๆ ดังผ่านมาตามสายด้วยถ้อยคำถามสั้นๆ
“แชมป์จะกลับมาตอนไหน เราเจอกันได้มั้ย” เด็กหนุ่มถามออกไปด้วยน้ำเสียงเหมือนไม่ติดใจในเหตุการณ์เมื่อช่วงเที่ยงวัน คิดว่าเวลาผ่านมาหลายชั่วโมงคงทำให้คนที่ตนกำลังสนทนาอยู่จะคิดถึงคำมั่นสัญญาต่างๆ ที่เคยให้ไว้ได้
“ยังไม่รู้” น้ำเสียงฝ่ายนั้นยังคงไว้ซึ่งความเฉยชา
“เราสัญญาว่าจะดูหนังกันยังจำได้หรือเปล่า” เต็นทำใจดีเอ่ยต่อ แม้จะรู้สึกเจ็บปวดอยู่ลึกๆ
“เลิกเถอะเต็น อย่าพยายามทำทุกอย่างให้เหมือนเดิมเลย มันไม่มีประโยชน์หรอก” สิ่งที่สะท้อนกลับมาทำให้ฝืนใจดีต่อไปไม่ไหวจึงเอ่ยบอกออกไป
“ทำไมจะไม่มีประโยชน์ล่ะแชมป์ ถ้าแชมป์จะยังเป็นคนเดิม”
“คนเดิมของผมก็คือเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่รักผู้หญิงไงครับ ไม่ใช่เกย์รักเกย์ หรือผู้ชายรักเกย์” ความรู้สึกข่มใจทั้งหมดขาดสะบั้นลงทันทีหลังจากได้ยินถ้อยคำนั้น หัวใจพลันแตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ จนยากแก่การคงรูปเดิม
“ทำไมแชมป์พูดแบบนี้” เด็กหนุ่มได้แต่ถามออกไปด้วยน้ำเสียงเบาบาง
“ผมพูดความจริงครับ เข้าใจและทำใจซะเถอะ ลืมผมไปซะ ที่ผ่านมาคิดซะว่าเรื่องของเรามันไม่เคยเกิดขึ้น” ประโยคกรีดใจผ่านตามสายมาให้ได้ยินอีกจึงเอ่ยทวงถามวันเวลาเก่าๆ
“แล้วที่ผ่านมาล่ะแชมป์ แชมป์จะรับผิดชอบความรู้สึกเต็นยังไง”
“ผมขอโทษ ผมไม่คิดว่าคุณจะคิดกับผมมากมายขนาดนี้”
“สรุปเต็นคิดกับแชมป์ฝ่ายเดียวเหรอ ที่ผ่านมาแชมป์ไม่เคยคิดอะไรกับเต็นเลยใช่มั้ย”
“ก็บอกแล้วไงผมไม่ใช่เกย์ คุณจะให้ผมคิดอะไรกับคุณล่ะ”
“แล้วการกระทำที่แชมป์ทำมาทั้งหมดล่ะ คำพูดทุกคำพูด เต็นยังไม่ลืมมันง่ายๆ หรอกนะ”
“ก็บอกแล้วไงว่าผมขอโทษ ผมไม่คิดว่าคุณจะจริงจัง”
“ทำไมแชมป์ถึงคิดว่าเต็นจะไม่จริงจัง”
“ก็คุณมีคนรักอยู่แล้ว”
“แชมป์เคยแนะให้เต็นเลิกกับเขาจำไม่ได้หรือไง”
“ผมไม่คิดว่าคุณจะเชื่อ”
“แต่เต็นก็เชื่อไปแล้ว”
“แล้วคุณไปขอคืนดีกับเขาหรือยัง”
“เป็นแชมป์ แชมป์จะกล้ามั้ย”
“ผมก็เคยขอคืนดีแฟนผม คุณก็เคยเห็นในวันแรกที่เราเจอกัน”
“มันไม่เหมือนกัน”
“ไม่เหมือนยังไง”
“เต็นละอายเกินที่จะทำแบบนั้นได้”
“แล้วที่โทรมาจู้จี้กับผมนี่ไม่ละอายบ้างเหรอ”
“แชมป์ !”
“ขอโทษนะที่ผมต้องพูดตรงๆ คุณกับผมเรารู้จักกันแค่ผิวเผิน การที่คุณโทรมาวุ่นวายกับผมแบบนี้ มันยิ่งทำให้ผมมองคุณไนทางไม่ดีมากกว่าเดิมนะ”
“หมายความว่ายังไง”
“ก็คุณรู้จักผมเพียงไม่กี่วันคุณก็ตัดสินใจที่จะเลิกคบกับแฟนที่คุณรู้จักเขามา 4 ปี เพื่อมาคบกับผม คุณคิดว่าผมรับได้เหรอกับการที่จะรู้สึกดีกับคนจิตใจโลเลเช่นคุณ”
“แต่แชมป์ทำให้เต็นแบบนี้นะ”
“เลิกโทษคนอื่น แล้วก็เลิกใช้สรรพนามแบบนี้กับผมเถอะ เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว มันตลกที่ผู้ชายสองคนจะเรียกแทนกันด้วยชื่อ”
“คำพูดพวกนี้แชมป์สอนเต็นเองนะ”
“บอกแล้วไงว่าเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว”
“แชมป์ทำไมแชมป์ถึงเป็นไปได้ขนาดนี้”
“ผมก็เป็นของผมแบบนี้”
“ไม่จริง แชมป์ที่เต็นเคยรู้จักไม่ใช่คนๆ นี้”
“เลิกเพ้อเจ้อแล้วก็ทำใจให้ลืมผมเถอะนะ ถือว่าผมขอร้องล่ะ เป็นไปได้เราอย่าติดต่อกันอีกเลย กลับไปหาคนของคุณเถอะ ไปอธิบายให้เขาเข้าใจในทุกๆ เรื่อง แล้วขอคืนดีกับเขาซะ หรือถ้าไม่สำเร็จคุณก็เปิดใจมองเกย์คนใหม่ที่พร้อมจะคบกับคุณได้เถอะ สำหรับผม ผมเป็นผู้ชาย ไม่ได้เป็นเกย์ เลิกคิด เลิกหวัง แล้วก็เลิกตามผมซะเถอะ ผมอยากลืมภาพวันเวลาที่ผมทำสิ่งทุเรศๆ ในชีวิตลงไป ผมอยากมีชีวิตที่ปกติ เป็นผู้ชายที่รักผู้หญิง เป็นคนที่เดินอยู่ในกรอบของสังคม แค่นี้นะครับอย่าโทรมาอีกหากไม่จำเป็น ลืมๆ ผมไปเถอะ ยังไงเราก็คบกันไม่ได้”
เสียงสัญญาณขาดหายไปอีกครั้งเต็นทรุดนั่งลงที่พื้นอย่างหมดแรง นัยน์ตาข้างที่เป็นแผลเริ่มเจ็บแสบมากขึ้นจนรู้สึกได้จากหยาดน้ำตาที่เอ่อไหลอย่างไม่มีวี่แววว่าจะหยุดเมื่อไหร่
“มันเกิดอะไรขึ้นแชมป์ มันเกิดอะไรขึ้น” เด็กหนุ่มปล่อยให้ร่างกายสั่นสะท้านเพราะแรงสะอื้นอย่างไม่อายสายคนที่กำลังเดินผ่านไปหา สิ่งที่ทำให้ใจสะท้านได้ตอนนี้คือถ้อยคำตัดสัมพันธ์จากคนที่หัวใจให้ความหวังและไว้ใจอย่างที่สุดเมื่อครู่นี้เอง
กว่าจะผ่านวันเวลาที่เดินไปอย่างช้าๆ
พาตัวเธอเดินเข้ามาให้ฉันรักหมดหัวใจ
เธอทำให้ฉันได้รู้ ว่าเธอนั้นคือคนไว้ใจ
จนคิดว่าความรักนี้ปลอดภัย
 
ไม่เคยระแวงระวัง ว่าเธอจะเปลี่ยนไป
ด้วยความที่เชื่อใจจึงทุ่มเทไปทั้งใจ
แต่เธอก็หลอกหลวง โดยการทิ้งฉันและหนีไป
คนหัวใจสลาย คนที่เสียใจสุดท้ายก็คือฉันเอง
 
เมื่อฉันบอกว่ารักนั้นคือหมดหัวใจ
และหวังฝากชีวิตกับเธอนั้นไปจนตาย
แต่ฉันถูกทำร้ายด้วยมือคนที่ฉันเชื่อใจ
คนที่ไว้ใจ สุดท้าย ร้ายที่สุด
 
ไม่ว่าเหตุผลอะไร ไม่ว่าเธอจะมีใคร
คนที่เจ็บปวดจนตายคือฉันคนที่รักเธอ
อยากกลับสู่วันเวลาที่ฉันไม่เคยได้พบเธอ
ไม่ต้องมีชีวิตที่ทรมาน เจ็บช้ำ ไม่ต้องทุกข์ใจ
 
เมื่อฉันบอกว่ารักนั้นคือหมดหัวใจ
และหวังฝากชีวิตกับเธอนั้นไปจนตาย
แต่ฉันถูกทำร้ายด้วยมือคนที่ฉันเชื่อใจ
คนที่ไว้ใจ สุดท้าย ร้ายที่สุด
คนที่ไว้ใจ สุดท้าย ร้ายที่สุด
เธอคือคนที่ใจร้ายสุดท้าย
คนที่ไว้ใจ…..ร้ายที่สุด
 
 
โปรดติดตามตอนต่อไป



samsoon@doll

  • บุคคลทั่วไป
อะไร ยังไง เนี้ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ kit

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1082
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-3

ต๊าย
๑. นพไม่ได้นอกใจ แต่ถุงก๊อบแก๊บนั่น เป็นสินค้าตัวอย่าง ที่เขากำลังโผร่โมท(promote)
๒. นพเป็นตัวแทนจำหน่ายผลิตภัณฑ์คุมกำเนิด
๓. มันเป็นชนิดใหม่ล่าสุด แสนจะอูมามิ นพจึงอยากจะเอามาให้เต็นทดลอง
๔. นพจำเบอร์แชมพ์ได้ ติดต่อไปหา แล้วขอร้องให้แชมพ์เลิก แชมพ์เลยแอ๊บชิ่ง(ไม่เนียน)
๕. นพไปฟ้องที่บ้านแชมพ์ ที่บ้านเลยคุมเข้มแชมพ์ และพรากไปชลบุรี
๖. แชมพ์ได้เจอกับนพ แล้วถูกใจนพมากกว่าเต็น เลยแฮ้บซะ
๗. และ/หรือ อื่นๆ

๔๗ + ๑ = ๔๘
ขอบคุณนะคะ คุณ Bboyseries

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-01-2011 01:07:24 โดย kit »

ออฟไลน์ sukie_moo

  • ปัจจุบัน คือ อดีตของอนาคต
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3488
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +457/-14
แชมป์มีเหตุผลอะไร???  นพเป็นต้นเหตุหรือป่าว

หรือเลวเองโดนสันดาน ถ้าเป็นแบบนี้  ซื้อหวยทำไมไม่ถูกฟ่ะ

ออฟไลน์ Ryze

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1003
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-1
จริงๆแล้ว กิ๊กของนพคือแชมป์

ตรึ่ง!

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8647
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-15
จะโทษใครได้นอกจากตัวเอง รับกรรมไปเถอะเต็นเพราะไปเจอคนเลวๆคนนึงที่ไม่จริงใจ
สำหรับไอ้แชมป์มันก็ไม่ได้ดีไปกว่านี้หรอกคนแบบนั้นนะ

ออฟไลน์ ❝CHŌN❞

  • เหงา เหงา :(
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1956
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-3
จริงๆแล้ว กิ๊กของนพคือแชมป์

ตรึ่ง!

เห็นด้วยค่ะ  มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย

ออฟไลน์ broke-back

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6006
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +842/-16
เต็น - แชมป์
เกินความคาดหมาย


เหมือนป๊อกเด้ง
ถูกเจ้ามือกินเรียบ

หุหุ


+1 ขอบคุณครับ คุณบอย
อึดอัดกันต่อไป แล้วกันเน๊าะ..คนอ่าน

กาซิก

ออฟไลน์ Junrai_Hyper™

  • พูห์น้อยกลอยใจ
  • Global Moderator
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4842
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +777/-50
ดราม่าซะงั้น ขอบคุณครับ

clubza

  • บุคคลทั่วไป

ต๊าย
๑. นพไม่ได้นอกใจ แต่ถุงก๊อบแก๊บนั่น เป็นสินค้าตัวอย่าง ที่เขากำลังโผร่โมท(promote)
๒. นพเป็นตัวแทนจำหน่ายผลิตภัณฑ์คุมกำเนิด
๓. มันเป็นชนิดใหม่ล่าสุด แสนจะอูมามิ นพจึงอยากจะเอามาให้เต็นทดลอง
๔. นพจำเบอร์แชมพ์ได้ ติดต่อไปหา แล้วขอร้องให้แชมพ์เลิก แชมพ์เลยแอ๊บชิ่ง(ไม่เนียน)
๕. นพไปฟ้องที่บ้านแชมพ์ ที่บ้านเลยคุมเข้มแชมพ์ และพรากไปชลบุรี
๖. แชมพ์ได้เจอกับนพ แล้วถูกใจนพมากกว่าเต็น เลยแฮ้บซะ
๗. และ/หรือ อื่นๆ

๔๗ + ๑ = ๔๘
ขอบคุณนะคะ คุณ Bboyseries

ข้อ1-5อ่านเเล้วไม่เท่าไหร่
เเต่ข้อ 6 นี่สิครับถ้าเป็นเเบบนี้เต็นอย่ายอมนะ
ตามล่าเอาเลือดหัวมันออกมาล้างทีนซะ :fire: :beat:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด