: : : บ้านไร่นี้มีรัก : : : โดยคุณ Haruka" . .
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: : : : บ้านไร่นี้มีรัก : : : โดยคุณ Haruka" . .  (อ่าน 182420 ครั้ง)

ออฟไลน์ THIP

  • Global Moderator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +986/-10
หุหุ เตรียมเข้าโหมดทะเลาะตบตี (รึเปล่าหว่า)  :kikkik:  :yeb:

ออฟไลน์ tsuyu

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-2
เข้ามาให้กำลังใจคนโพสค่ะ
 :impress:

ออฟไลน์ Lucifer

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-1
มารอคับ  :110011: :เชิป2: :110011: :เชิป2:

inimeg

  • บุคคลทั่วไป
บ้านไร่นี้มีรัก...(ตอนที่5)
เมื่อได้ลงจากรถ..สิ่งแรกที่ทำให้วดีไม่พอใจอย่างมาก..ก็คงเป็นชายหน้าหวานที่หล่อนไม่ชอบขี้หน้านัก.ที่กำลังสนุกอยู่ภายในฟาร์ม มองไปรอบๆก็ไม่เห็นปืนชายหนุ่มที่ตนหลงรัก ..เลยพุ่งเป้าหมายมายังร่างบางทันที..

" นี่นายไม่ทราบว่าปืนไปไหน..เอ๊ะ..ชั้นถามไม่ได้ยินเหรอไงยะ.." เอ่ยถามวุ้นขึ้นมาทันทีด้วยน้ำเสียงแหลม.. และเพิ่งเดซิเบลขึ้นไปอีก เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงเฉยไม่มีการโต้ตอบ...

" พูดกับผมเหรอ .?? " วุ้นทำหน้าสงสัยออกมา ทำให้วดีไม่พอใจเข้าไปอีก..

" ถ้าไม่ใช่นายแล้ว.. จะให้ไปพูดกับแมวที่ไหนล่ะ.."

" อืม.. พอดีผมไม่ใช่ลูกน้องของพี่ปืนซะด้วย ..เลยไม่สามารถบอกคุณได้ว่าเขาอยู่ไหน ถ้าไม่มีธุระอีกผมขอตัว.." วุ้นพูดด้วยน้ำเสียงยียวนและตัดบททันที..ไม่อยากที่จะอยู่ตรงนี้นาน..เพราะอาจทำให้ประสาททางการรับฟังของเขาถูกทำลายลงได้ ..ไปดูม้าดีกว่าต้องทนดูยัยงิ้วนี่ เฮ้อ.. ไม่รู้ว่าพี่ปืนไปทำอีท่าไหนถึงติดหนึบขนาดนี้ได้..

" เดี๋ยวสิ.. จะรีบไปไหนล่ะ..แล้วนายมาทำอะไรที่ฟาร์มนี้ไม่ทราบ.." แต่ว่าคนอย่างวดีไม่มีหรอกที่จะปล่อยให้วุ้นไปง่ายๆ ยังคงยิงคำถามต่อไปอีก..ทำให้ร่างบางต้องถอนหายใจหนักๆ ออกมา จำใจพูดกลับไป..

" ผมจะมาทำอะไรความจริงไม่เกี่ยวกับคุณนี่ จริงมั้ย"

" ทำไมจะไม่เกี่ยวยะ..เพราะอีกไม่นานเดี๋ยวชั้นก็จะมาเป็นนายหญิงของที่นี่แล้ว.. " ขึ้นเสียงแว๊ดมาทันที วุ้นสะดุ้งกับพลังการทำลายโสต.. ไอ้วุ้น กลับไปต้องล้างหูแล้ว.. ดีอยากรั้งเราไว้ดีนักเดี๋ยวจะเล่นให้อกแตกเลย คิดอย่างเจ้าเล่ห์
" อ๋อเหรอ..ดีใจล่วงหน้าด้วยแล้วกันนะครับถ้ามันเป็นจริงได้.."

" หมายความว่าไงยะ...?? " คิ้วเรียวบางขมวดแทบจะเป็นปม

" อืม..ต้องไปถามพี่ปืนดูเองแล้วกันนะครับ..ผมขอตัวก่อนล่ะ.." วุ้นพูดทิ้งระเบิดเอาไว้ก่อนที่จะเดินออกมาทันที ... ไม่สนใจแม่สาวชุดแดงที่แทบจะกรี๊ดร้องออกมา.. แต่ติดที่คนมาก ทำอะไรไม่ได้นอกจากจะยืนกระทืบเท้าระบายอารมณ์อยู่ตรงนั้น..

" ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้เด็กเวร.." วดีกัดฟันพูดออกมา และตามหาชายหนุ่มเพื่อจะถามเรื่องนี้ให้รู้ ..หล่อนไม่ยอมให้ใครมาคาบชายที่หมายปองเอาไว้ง่ายๆหรอก ..แล้วยิ่งเป็นผู้ชายอีกต่างหากไม่มีวัน ..วดีสะบัดตัวเดินออกไปยังที่ห้องทำงานของชายหนุ่มทันที ที่ตอนนี้ไม่รู้ชะตากรรมของตนเองเอาเสียเลย..

ภายในห้องทำงาน ปืนนั้นสั่งงานลูกน้องเสร็จเรียบร้อยพอดี.. มองดูเวลาก็เห็นว่าล่วงเข้าสู่มื้อกลางวันแล้ว.. ไม่รู้ว่าป่านนี้วุ้นจะหิวแล้วหรือยังปืนยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงหนุ่มร่างบาง ..จากนั้นก็พาร่างสูงเดินออกมาทันทีแต่ว่าเสียงแหลม.. ก็ดังขึ้นมาหยุดการเคลื่อนไหวของเขาเอาไว้ก่อน..

" ปืนคะ.....จะไปไหนเหรอ.." วดีร้องทักออกมาพร้อมกับเข้ามาเกาะแขนชายหนุ่มเอาไว้อย่างสนิทเต็มที่.. ทำให้ปืนถึงกับพูดอะไรไม่ค่อยถูก..เมื่อเห็นว่าคนที่ตนพยายามหลบหน้ามายืนอยู่ตรงนี้

" เอ่อ..วดีมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน.."

" ซักพักแล้วค่ะ ..วดีจะมาชวนคุณไปทานกลางวันด้วยกัน.." ริมฝีปากแดงจัดเอ่ยออกมาอย่าฉอเลาะออดอ้อน..ปืนถึงกับขนลุก นึกถึงวุ้นขึ้นมาทันทีตอนนี้ไปไหนนะอยากให้ช่วยล่ะหายเชียว..

" คือผมต้องขอตัวก่อน.. พอดีมีนัดแล้ว.." พยายามหาข้ออ้างสุดชีวิต ..ทำให้หน้าที่พอกมาหนาเตอะตวัดขึ้นมามองอย่างไม่พอใจ ..
" กับใคร...อย่าบอกนะว่ากับเด็กนั่น.."

" อ้าว..เจอกันแล้วเหรอ ครับพอดีต้องไปทำธุระด้วยกันต่อ..เห็นทีว่าจะไม่สะดวก.." ปืนรีบออกตัวทันที

" วดีไปด้วยไม่ได้เหรอคะ...ไปกันหลายคนทานข้าวน่าอร่อยจะตาย.." ไม่มีทางหรอกที่จะให้ไปกับไอ้เด็กนั่นสองคน .. วดีอ้อนชายหนุ่มทำแบบน่ารักที่สุด..แต่ปืนกลับสยองขึ้นมาพร้อมกับยิ้มแห้งๆออกมา..

" เอ่อ..คือ มันจะรบกวนวดีเกินไปผมว่าอย่าดีกว่า.."

" แหม..ไม่เป็นไรค่ะวดีทนได้ เราไปกันดีกว่านะวดีเริ่มหิวแล้ว.." แล้วหญิงสาวก็ออกแรงลากแขนชายหนุ่มให้เดินตามออกมาทันที โดยที่ปืนนั้นยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรออกมาอีก.. ได้แต่ทำหน้าเซ็งแล้วเดินตามแรงลากนั้นไป...

วุ้นหันไปมองทางต้นเสียงที่เรียกตนอยู่..ก็พบกับชายหนุ่มที่ทำหน้าเหมือนคนใกล้ตาย..ข้างๆมียัยงิ้วเกาะแขนแน่นเป็นปลิงอยู่ ใจหนึ่งก็สงสารล่ะนะ..แต่อีกใจก็อดสมน้ำหน้า.. ถ้าไม่ชอบทำไมไม่บอกออกไปตรงๆก็ไม่รู้.. ให้ความหวังซะเขาไปปล่อยอย่างนี้จะโทษใครได้ล่ะ..วุ้นลากเท้าเดินออกมาหาแต่โดยดี สบตาเรียวที่มองอย่างเป็นต่อริมฝีปากบางเหยียดยิ้มออกมา.. วุ้นอดขำไม่ได้ดูสิยังมาคิดว่าเหนือกว่าอีก..ผู้ชายทำหน้าเหมือน
ขาดอากาศตายอยู่แล้ว ไม่เข้าใจผู้หญิงสมัยนี้เลย..

" วุ้นหิวหรือยัง เราไปทานข้าวกลางวันกัน.." ปืนเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน..ทำให้หญิงสาวเกิดอาการไม่ค่อยพอใจ สักเท่าไหร่แต่ก็ไม่แสดงอาการอะไรออกมา นอกจากเสนอความคิดให้ชายหนุ่ม

" วดีรู้ร้านอร่อยๆ เดี๋ยวไปกับวดีนะคะปืน.."

" เอ่อ...คือผมเอารถไปเองดีกว่า ไม่รบกวนล่ะครับ.." ปืนปฏิเสธอย่างสุภาพ มองหน้าวุ้นเหมือนขอความช่วยเหลือ

" แหม..คนกันเองแท้ๆ จะมาคิดมากอะไรกันปืนล่ะก็.." หญิงสาวจีบปากจีบคอพูด ..พลางลูบแขนอีกฝ่ายเล่นอย่างถือสนิท ทำให้วุ้นที่ยืนมองอยู่เกิดความหมั่นไส้ขึ้นมา ไอ้พี่ปืนก็บ้ายืนเป็นเสาอยู่นั่นแหละ

" คุยกันเสร็จยังล่ะ วุ้นหิวแล้วพี่ปืน.." เป็นฝ่ายออกปากขัดขึ้นมาเสียเอง

" งั้นเราไปกัน..วดีไปรถตัวเองแล้วกันนะครับ เพราะผมต้องไปธุระต่ออย่างที่บอก.." ปืนถือโอกาสออกตัว พร้อมกับเคลื่อนตัวออกมาจากมือเรียวที่เกาะเขาอยู่ วดีทำหน้าไม่พอใจนักแต่แค่นี้ก็ดีแล้ว ถึงจะมีก้างขนาดใหญ่ไปด้วยก็ตาม ไม่มีทางรอดจากวดีได้หรอกปืน หญิงสาวคิดอย่างหมายมั่น

" ก็ได้ค่ะ แค่ได้ทานข้าวกับปืนแค่นี้วดีก็ดีใจมากแล้ว.." หญิงสาวพูดแค่นั้นก็ย่างก้าวออกไปยังรถของตนเองอย่างมั่นใจ ปล่อยให้คู่หนุ่มทั้งสองมองหน้ากันตรงนั้นอย่างเหนื่อยใจ..ก่อนจะเคลื่อนตัวตาม
"ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ กินข้าวไม่อิ่มเหรอ.." ปืนเอ่ยปากถามอีกคนที่นั่งทำหน้าบึ้งอยู่.. กว่าที่เขาทั้งสองจะสลัดหญิงสาว ที่เกาะหนึบออกไปได้..ก็เล่นเอาเหนื่อย ดีนะที่หาข้ออ้างไว้ก่อนแล้ว..

" ป่าว...แค่เซ็งนิดหน่อยน่ะ.."

" เรื่องอะไรอีกล่ะ.. ก็เห็นวันนี้วุ้นออกจะสนุก" ปืนถามออกไปอย่างสนใจ

" พี่ปืนวุ้นถามจริงเถอะ..ถ้าพี่ปืนไม่ชอบยัยนั่น ทำไมไม่บอกไปให้ชัดเจนเลยล่ะ มาคาราคาซังอย่างนี้ทำไม"

" วุ้นจ๋า...ใช่ว่าพี่ไม่เคยทำซะเมื่อไหร่ล่ะ พูดจนปากพี่จะฉีกถึงหูแล้ว คุณเธอไม่เคยฟัง สาวๆที่พี่คบด้วยก็โดนตีซะแตกกระเจิงไปหมด.." ปืนบอกออกมาทั้งหมดเพื่อให้วุ้นได้เข้าใจ..เขาเหนื่อยใจมานานกับหญิงสาวคนนี้ ..แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็หนีไม่พ้นสักที

" ยัยงิ้วนี่ร้ายขนาดนั้นเชียว.." วุ้นพูดเสียงเบาออกมาเมื่อได้ฟังเรื่องจากปากของปืน..

" พี่ถึงต้องให้วุ้นช่วยไง เราก็ใช่จะยอมใครนี่จริงมั้ย..ผีมือสูสี.."

" เฮ้อ...เห็นว่าเป็นพี่เพื่อนหรอกนะ ไม่งั้นไม่สนหรอกว่า..." ถอนหายใจหนักๆออกมา..พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวนอีกฝ่าย ทำให้ปืนนั้นอดขำไม่ได้..

" อืม...เพิ่งรู้นะนี่ว่าเป็นพี่ยัยแป้งก็ดีเหมือนกัน วุ้นจะได้มาสนใจพี่มากๆไง.." พูดแหย่ออกมาตามประสาคนปากไวไม่ได้อีกเช่นเคย วุ้นเบ้ปากให้ร่างสูงทันที..พร้อมกับทำสีหน้าเบื่อหน่ายออกมา

"แหวะ...เค้าพูดถึงเรื่องยัยงิ้วอย่างเดียว ส่วนเรื่องอื่นวุ้นไม่ขอยุ่งด้วยหรอก.."

" ไม่เป็นไร งั้นพี่ยุ่งเป็นฝ่ายยุ่งกับวุ้นเอง ว่าไง.." ปืนยังไม่หยุดแหย่

" วุ้นว่าทางที่ดีพี่ปืนแต่งงานไปซะเลยดีมั้ย ..ยัยวดีเสียงแหลมจะได้หายไปจากชีวิตพี่ถาวรเลยอ่ะ.." วุ้นเสนอความคิดให้กับปืน น่าจะเป็นทางออกที่ดี.. อีกอย่างพี่ปืนก็อายุไม่น้อยแล้วดูสิ ให้น้องนำหน้าไปก่อนซะได้..

" อยากแต่งเหมือนกันแหละ แต่หาคนแต่งไม่ได้.." ปืนแกล้งทำเสียงเศร้าออกมาเหมือนกับว่ารันทดเสียเหลือเกิน แต่วุ้นกับย่นจมูก ใส่อีกฝ่ายอย่างรู้ทัน..

" มัวแต่เลือกล่ะไม่ว่า.. ระวังขึ้นคานไม่รู้ด้วย.."

" อืม...ถ้าวุ้นห่วงพี่ขนาดนั้นก็...แต่งกับพี่เลยเป็นไงตัดปัญหา.." ปืนเอ่ยออกมาส่งสายตาเจ้าชู้มาให้พร้อมกับเผยรอยยิ้มหวานออกมา วุ้นเริ่มทำอะไรไม่ถูกหน้าเนียนใส ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ..เม้มริมฝีปากเล็กน้อยก่อนที่จะพูดเสียงแข็งออกไปกับฝ่ายที่หยอกเย้ามา

" บะ..บ้า พูดอะไรน่ะพี่ปืน ไม่คุยด้วยแล้ว ขับรถมองทางไปเลย.." ตวัดหางตาใส่พร้อมกับหันไปมองภาพข้างทางแทน.. ไม่สนใจหนุ่มหน้าเข้มที่ตอนนี้แอบยิ้มกับความน่ารักของร่างบาง..

ทำไมนับวันยิ่งเห็นว่าวุ้นน่ารักเพิ่มขึ้นได้นะ.. ปืนไม่เข้าใจความคิดของตนเองเหมือนกัน.. ส่วนวุ้นนั้น หัวใจกำลังเต้นแรงผิดจังหวะ บ้าน่า.. ก็แค่พี่ปืนพูดแหย่เหมือนทุกครั้งไม่ใช่เหรอ ทำไมต้องอายด้วยไอ้วุ้นบ้า แล้วทั้งรถตอนนี้ก็เงียบไป.. เนื่องจากทั้งคู่นั้นกำลังตกอยู่ในห้วงความคิดของแต่ละคน..


TBC........
หุๆ มาต่อระนะ แลก้งคนอ่าน ให้เอาไปทีรานิดๆ คริๆ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-04-2007 01:46:18 โดย กระต๊อบ »

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11363
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2404/-22
น้องต๊อบมันอ่านยากอ่ะ  ตัวหนังสือมันวิ่งตาลายเรย  :เฮ้อ:

inimeg

  • บุคคลทั่วไป
แก้แร้วๆ ขอโทษทีงับ หุๆ พิมพ์โค้ดตกไปตัวนึงอ่ะ

เหอๆ.....

มีคู่กัดสองคู่น้า.......

ต๊อบชอบอีกคู่นึงมากกว่าอ่ะ เพราะว่า น้องต๊อบชอบคนในเครื่องแบบ.....

คริๆ อ๊า....... อยากได้จังเรย....
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-04-2007 11:28:40 โดย กระต๊อบ »

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11363
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2404/-22
เริ่มมันแล้ว  :yeb:

ออฟไลน์ Lucifer

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-1
 :fox2: :fox2:

ศึกรักกำลังจะเริ่ม

 :laugh5: :laugh5: :laugh5:

tamjai_sengped

  • บุคคลทั่วไป
น่ารักอ่ะ เรื่องนี้  :-[




ติดตามตอนต่อไป :yeb:

ken_krub

  • บุคคลทั่วไป
มารอเป็นกำลังใจให้ครับ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ที่ปรึกษาไอทีขั้นต้น

  • Administrator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6858
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1320/-22
อ๊าก ลงไปดิ้นๆชักแหง่ะๆๆๆๆๆๆๆ
หัวใจเต้นแรงตามไปด้วย
 :serius2: :serius2: :serius2:

RoosT

  • บุคคลทั่วไป
 :laugh5: :laugh5: :laugh5:

ละครหลังข่าวภาค Y กะลังเริ่มมันส์แร้ววววววว

ออฟไลน์ THIP

  • Global Moderator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +986/-10
หุหุ มีสองคู่เหรอ
อีกคู่จะมันอย่างนี้รึเปล่าน้อ  :yeb:

ออฟไลน์ tsuyu

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-2
เข้ามารออ่านตอนต่อไปค่ะ

 :yeb:

ออฟไลน์ Lucifer

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-1
รอคับรอ  :yeb:

 :110011: :เชิป2: :110011: :เชิป2:

ออฟไลน์ A GE

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1175
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
พวกนางร้ายนี่เค้าน่าจะเหนื่อยมั่กๆเลยนะคับ   :o :o  ส่งเสียงซะขนาดนั้นเด๋วก็กลายเปนเป็ดหรอก :laugh3: :laugh3: :laugh3:

inimeg

  • บุคคลทั่วไป
ละครมาแร้วจ้า....................................

ละครวาย............................................
---------------------------------------------

บ้านไร่นี้มีรัก...(ตอนที่6)
วุ้นหลังจากที่อาบน้ำเสร็จก็ออกมารับลมเย็นริมระเบียง...เสียงจั๊กจั่น สัตว์แมลงต่างๆ แข่งกันร้องเซ็งแซ่บ่งบอกถึงความเป็นบ้านนอกได้อย่างดี บรรยากาศแบบนี้คนในเมืองไม่สามารถสัมผัสได้ ดวงจันทร์ที่ส่องแสงสีนวลทำให้ค่ำคืนนี้ไม่มืดมิดมากนัก

อยู่ๆ ภาพของหนุ่มหน้าเข้มคู่ปรับของเขาก็ผุดขึ้นมา.. วุ้นตกใจ หวา.. เราไปนึกถึงได้ไงนี่ บ้าแล้ว.. สลัดศีรษะไปมาเพื่อขับไล่ ความฟุ้งซ่านนั้นซะ.. มองลงไปเห็นผู้เป็นพี่ชายนั่งหน้าเครียดอู่กับพี่สะใภ้ก็อดสงสัยไม่ได้ พาเท้าบางลงไปเบื้องล่างทันที..

" พี่แวน..พี่พิณ ยังไม่นอนกันอีกเหรอครับ.." เอ่ยทักทั้งสองคน

" อ้าว วุ้น..มีอะไรเหรอทำไมเรายังไม่นอนอีก.." ผู้เป็นพี่ชายถามกลับ วุ้นพาตนเองมานั่งบนแคร่ด้วยพร้อมกับลูบท้องกลมนูนของพี่สะใภ้เล่นอย่างเบามือแล้ว..เอ่ยถามถึงความตึงเครียดที่เขาสัมผัสได้จากพี่ทั้งสอง

" พี่เป็นไรกันหรือป่าว.. เห็นทำหน้าเครียดกันเชียว.."

" อืม...ก็มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยน่ะ.."

" เรื่องอะไรเหรอบอกวุ้นได้มั้ย..เผื่อเราจะได้ช่วยกันคิดไง.."

" พี่แวนบอกน้องไปเถอะค่ะ..ยังไงวุ้นก็ต้องรู้อยู่ดี.." ผู้เป็นพี่สะใภ้เอ่ยปากกับผู้เป็นสามี ยังไงวุ้นก็เป็นคนในครอบครัวน่าจะรับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นเอาไว้...

" มีคนเขามาขอซื้อไร่ของเราน่ะ พี่เคยบอกปฏิเสธไปแล้วครั้งหนึ่ง..แต่ว่าวันนี้เขาก็มายื่นข้อเสนอให้อีก"

" ใครเหรอพี่.." ถามผู้เป็นพี่อย่างสงสัย

" เสี่ยทรงพลน่ะวุ้น..."

" ทำไมล่ะ..พี่ก็บอกปัดไปแล้วนี่เขาจะยังมาอะไรอีก.."

" ก็ใช่.. แต่พี่อดกังวลไม่ได้ เพราะเขาถ้าต้องการอะไรแล้วต้องเอามาให้ได้..อดห่วงไร่เราไม่ได้น่ะ.." แวนถอนหายใจหนักๆออกมา เมื่อนึกถึงชายที่ไม่ยอมรามือกับเรื่องอะไรง่ายๆ รับมือยากเหมือนกันกับคนแบบนี้..
" กฏหมายก็มี..เราจะกลัวไปทำไม...ถ้าเขาจะทำอะไรแบบไม่คิดน่ะ..." วุ้นร้องบอกออกมา ผู้เป็นพี่ส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจออกมาอีกอีกครั้ง.. ถ้ามีอย่างนั้นพวกเราก็คงไม่ต้องมานั่งกลุ้มหรอก เจ้าวุ้น...

" เฮ้อ...วุ้นเอ๊ย.. แถบนี้ไม่มีใครกล้ากับเสี่ยเขาหรอก.."

" อะไรกันพี่แวน.. จะไม่มีคนดีที่จะช่วยเราได้เลยเหรอ .." คิ้วเรียวขมวดอย่างไม่เข้าใจ ..อะไรกันนี่ก็ไม่ใช่บ้านป่าเมืองเถื่อนซะหน่อย..เขาไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีใครยื่นมือเข้ามาและกฏหมายจะทำอะไรคนผิดไม่ได้น่ะ..

" คนดีเขาก็รักชีวิตเหมือนกันนะวุ้น.. ไม่มีใครเอาชีวิตมาเสี่ยงด้วยหรอก.."

" พิณว่าเราอย่าเพิ่งคิดอะไรไปไกลเลยดีมั้ย..มันอาจจะไม่มีอะไรร้ายแรงอย่างที่กังวลก็ได้.." ผู้เป็นพี่สะใภ้เอ่ยออกมาเพื่อให้ทุกคนได้คลายความกังวล ..

" อืม.. นั่นสินะ นี่ก็ดึกแล้วพวกเราเข้านอนกันดีกว่า ไปวุ้นขึ้นนอนได้แล้ว.." แวนพักหน้ารับ..และเมื่อเห็นว่าดึกพอสมควรเห็นแก่เวลาพักผ่อนแล้วจึงขอตัวพาภรรยาที่กำลังอุ้ยอ้ายกลับขึ้นเรือน.. โดยที่วุ้นนั้นยังคงขอเวลานั่งเล่นรับลมอีกสักพักแล้วจะตามขึ้นไปทีหลัง

อย่างที่พี่พิณว่าแหละนะ..เราอย่าเพิ่งตีตนไปก่อนไข้เลย.. หวังว่าอย่ามีเรื่องไม่ดีตามมาเลยนะเขาไม่อยากให้ครอบครัวที่เขารัก แผ่นดินที่เขาเกิดต้องมาโดนทำลายลง.. วุ้นนั่งทอดสายตาผ่านความมืดไปครู่หนึ่งก็ขึ้นเรือนตามผู้เป็นพี่ไป..

" เป็นอะไรไปหรือคะป๋า.." วดีอ่ยถามบิดาที่นั่งตรงข้ามกับตน..เมื่อเห็นว่ากำลังนั่งหน้านิ่วเหมือนใช้ความคิดอะไรบางอย่างอยู่
" เรื่องที่ดินน่ะ ไร่อรุณรุ่ง มันดื้อด้านไม่ยอมขายให้ซะที.." น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นบ่งบอกถึงความหงุดหงิด..

" ป๋าก็เสนอเงินให้มันเยอะกว่าเดิมสิคะ ..ขี้คร้านจะขายให้แทบไม่ทัน.." พูดออกไปอย่างไม่ใส่ใจเท่าไรนักพร้อมกับตะไบเล็บยาวไปด้วย..อย่างสบายอารมณ์

" ถ้ามันง่ายอย่างนั้นก็ดีหรอก นี่..ป๋าเสนอเงินก้อนใหญ่หลายครั้งแล้วนะ มันก็ไม่สนลูกเดียว.."

" แค่ที่ดินจิ๊บจ๊อย.. ถ้ามันยากนัก ป๋าก็อย่าสนเลยค่ะ.." ริมฝีปากบางเหยียดออกแบบดูหมิ่น

" ไม่ใช่อย่างนั้นสิ ที่นั่นดีมากเลยนะ.. พวกนักธุรกิจที่เขาเคยมาเห็นต่างก็ชอบกันมากเลย เห็นว่าราคาเท่าไหร่ไม่อั้น.." เสี่ยทรงพลคิดถึงเม็ดเงินที่จะได้แล้วคุ้มซะยิ่งกว่าคุ้มซะอีก..ทำให้เขาไม่อาจที่จะตัดใจจากที่ดินผืนนั้นได้ ..ไอ้ลูกชายที่ดูแลอยู่ หัวแข็งใช่เล่น..

" ถ้าพูดดีๆ ไม่ยอมป๋าก็ใช้กำลังสิไม่เห็นยากเลย..อย่างป๋าใครจะกล้าขัด.." วดีแสดงความคิดเห็นออกมา..

" อืม...ป๋าก็อยากทำอย่างนั้นนะ.. แต่ว่าตอนนี้ธุรกิจของป๋ากำลังโดนเพ่งเล่งเป็นพิเศษ..อีกอย่างไอ้สารวัตรที่ย้ายมาใหม่ ก็ค่อนข้างตงฉินเลย.. ตอนนี้เราจะทำอะไรก็ต้องระวังตัวกันหน่อย.." เสี่ยทรงพลครุ่นคิด ตอนนี้อะไรก็เริ่มเปลี่ยนไปแล้ว พวกที่กล้าแข็งข้อกับเขาก็เริ่มมีการเคลื่อนไหวเงียบๆ ทำให้เขาไม่อาจชะล่าใจได้..

" วดีว่านะ.. มันก็อีหรอบเดิมแหละ..เรามีเงิน มีอำนาจซะอย่าง ..ไม่มีใครกล้าหรอก ป๋าอย่าคิดมากเกินไปเลย.. " หญิงสาวเอ่ยบอกกับผู้เป็นบิดา.. พร้อมกับบรรจงป้ายยาทาเล็บสีแดงเคลือบบนเล็บมือขาวซีดอย่างตั้งใจ..

" แล้วเรื่องของลูกกับปืนล่ะ.. ไปถึงไหนกันแล้ว ป๋าอยากอุ้มหลานซะทีทำไมไม่รีบแต่งกันซะทีล่ะ.."
เสี่ยทรงพลเปลี่ยนประเด็นมาทางเรื่องของหญิงสาวบ้าง.. ทำให้มือเรียวชะงักลงเล็กน้อย ..

หน้าตาเริ่มบูดบึ้งเมื่อนึกถึงอีกฝ่าย..ที่พยายามหาทางเลี่ยงหล่อนเสียเหลือเกิน..อีกทั้งไอ้เด็กเหลือขอที่ตอนนี้ชักมาอยู่เคียงข้างชายหนุ่มบ่อยเกินความจำเป็น..กระแทกขวดยามาเล็บลงอย่างหมดอารมณ์ที่จะทา..

" ก็ปืนสิคะ..หาทางเลี่ยงตลอด อีกอย่างตอนนี้ก็ตัวมาเกาะแกะเขาอีกด้วย.." น้ำเสียงเริ่มแหลมสูงขึ้นตามอารมณ์ที่ขุ่นมัว..

" ทำไมไม่พาเขามาทานข้าวบ้านเราบ้างล่ะ ป๋าจะได้ช่วยพูดให้ไง.." เอ่ยอย่างอ่อนโยนกับลุกสาวผู้เป็นที่รัก ทำให้ดวงหน้าที่บูดบึ้งกลับมาดีได้อีกอย่างเคยเมื่อได้ฟังถ้อยประโยคนั้น..

" อืม...จริงด้วยสินะ แหม..วดีลืมไปเลยถ้าป๋าลองพูดให้ล่ะก็ปืนอาจจะไม่ขัดก็ได้...งั้นย็นพรุ่งนี้วดีพามานะป๋า.." รอยยิ้มอย่างพอใจเผยออกมาจากริมผีปากบางซีด..เสี่ยทรงพลลูบศีรษะอีกฝ่ายอย่างรักใคร่ ไม่ว่าลูกเขาคนนี้ต้องการอะไรไม่ว่าจะยากเพียงไหน เขาก็จะทำเพื่อให้ลูกที่รักของเขาคนนี้มีความสุขให้จงได้..

-------------------
โอ๊ย...มาอีกแล้วพี่ปืนนี่ทำไมมันว่างนักหรือไงนะ ..วุ้นทำหน้าเบื่อๆ ออกมาเมื่อเห็นว่าชายร่างสูงหน้าเข้มเดินเผยรอยยิ้มเข้ามาแต่ไกล วุ้นพยายามไม่สนใจ..มือบางช่วยคนงานในไร่เก็บผลส้มที่กำลังสุกได้ที่ลงตะกร้า..จนกระทั้งได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยออก

" อืม เพิ่งรู้นะนี่ว่าไอ้แวนมันจ้างคนงานใหม่ด้วย สงสัยต้องจ่ายแพงแน่เลยคนนี้น่ะ.."เอ่ยแซวร่างบางที่ทำหน้าเฉยอยู่ พวกคนงานที่อยู่ใกล้ๆ ต่างได้ยินและแอบยิ้มออกมา
" พี่แวนอยู่ในหห้องทำงานโน่น.." วุ้นบอกออกไปห้วนๆ อยากให้ชายหนุ่มออกไปจากตนโดยเร็ว ..แต่ถ้าคิดอย่างนั้นก็ผิด เพราะว่าปืนเมื่อเห็นว่าร่างบางอารมณ์เริ่มไม่ปกติ..ก็เกิดความอยากแกล้งขึ้นมาอีกเช่นเคย..

" ใครว่าพี่มาหาไอ้แวน.. พี่มาหาวุ้นมากกว่านะ.."

" มีธุระอะไรอีกล่ะ วันนี้ไม่ไปไหนด้วยหรอกนะ ไม่ว่างเห็นป่ะ.."

" ก็ไม่เป็นไร..พี่อยู่นี่ก็ได้ " ปืนตอบออกมาหน้าตาเฉย..

" ว่างมากไม่มีอะไรทำหรือไงกันพี่ปืน.." วุ้นอดว่าออกมาอีกไม่ได้..และเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่สะทกสะท้านกับคำเหน็บแนม.. อารมณ์ก็หงุดหงิดมากขึ้นไปกว่าเดิมอีก ..ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องแสดงอาการอะไรออกมาอย่างนี้..เหมือนกับว่ากำลังปิดบัง ความรู้สึกอะไรบางอย่างอยู่ยังไงอย่างนั้น..

" ว่างหรือไม่ว่าง...ถ้าเพื่อวุ้นล่ะก็พี่ยอมทั้งนั้นแหละ.." ปืนได้ทีพูดเสียงหวานพร้อมกับส่งรอยยิ้มกระชากใจสาวมายังหนุ่มร่างบาง ทำให้วุ้นเริ่มอยู่ไม่ติดที่.. พยายามพูดเสียงดังเข้าข่มอารมณ์ตนเองเอาไว้..

" โว๊ย...ไม่อยากพูดด้วยแล้วเสียเวลาทำงานหมด..ไปดีกว่า.." กระแทกเท้าเตรียมจะหันหลังเดินจากไป

" เดี๋ยวสิ..พี่ไปด้วยงั้นก็มาช่วยถือให้นะ.."ปืนเสนอเตัวเข้ามาช่วยพร้อมกับแย่งตระกร้ามาจากมือบางเอามาถือไว้เสียเอง

" จะมาตามกันทำไมล่ะพี่ปืน ไปหาพี่แวนสิเพื่อนตัวเองนะนั่น.."

" อ้าว ..พี่ก็ตามแฟนน่ะสิผิดตรงไหนเหรอ ..เพื่อนมันเข้าใจไม่ต้องห่วงหรอกนะ.." ปืนยังไม่หยุดพูดเย้าอีกฝ่าย วุ้นถึงกับหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ..หน้าแดงเรื่อออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ไ..อ้พี่ปืนมันบ้าอะไรอีกนี่ ผีเข้าผีออกอีกแล้ว..
" บะ.. บ้า ..ไอ้พี่ปืนพูดไรน่ะ ..วุ้ย .." และเมื่อเห็นว่าไม่สามารถทำอะไรอีกฝ่ายได้.. จึงรีบเดินออกไปจากร่างสูงอย่างรวดเร็ว พยายามก้มหน้าซ่อนความอายเอาไว้ ..นิสัยเสีย..พี่ปืนนิสัยไม่ดี.. พวกขี้แกล้งโตแล้วยังไม่เลิกอีก ..วุ้นคิดอย่างหงุดหงิด..

" อ้าว...อย่าเดินเร็วนักสิ ..เดี๋ยวหกล้มไปพี่เป็นห่วงนะ.." ปืนยังคงพูดไล่หลังตามไปอีก.. พร้อมกับสาวเท้าตามร่างบางที่เดินห่างออกไป..

ใบหน้าเข้มเผยรอยยิ้มออกมา น่ารักจริง แก้มแดงเชียว ต้องตามไปดูใกล้ๆเรื่องอะไรจะปล่อยให้เดินหนีไปง่ายๆล่ะ ปืนก้าวตามไปอย่างไม่ลดละ ..ส่วนวุ้นก็พยายามเร่งฝีเท้าเข้าไปอีกจนเหมือนกับจะวิ่งเสียให้ได้..และเนื่องจากคิดแต่ว่าจะหนีให้พ้นจากคนขี้แกล้ง ทำให้ไม่ได้ดูทางเผลอไปสะดุดก้อนหินเข้าอย่างจัง...ทำให้วุ้นถึงกับลงไปคลุกฝุ่นที่พื้นทันที.. ปืนเห็นดังนั้นก็ตกใจทิ้งของในมือ อย่างเร็วรีบเข้าไปหาร่างบางทันที..

" วุ้นเป็นไงบ้าง....ฮึ.." ปืนรีบถามออกมาด้วยความเป็นห่วง พลางสำรวจดูว่าร่างบางไว่าเป็นอะไรมากหรือป่าว...

" โอ๊ย....ก็เจ็บสิถามได้..พี่ปืนแหละไม่รู้จะตามมาทำไม..ดูสิ..อูย.." วุ้นร้องออกมาเมื่อเห็นว่าตามข้อศอก และหัวเข่ามีเลือดซึมออกมาเนื่องจากแผลถลอก..ปืนยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่เป็นอะไรมาก..ปากยังดีพูดฉอดๆได้อย่างนี้..

" พี่บอกให้ระวังแล้ว..วุ้นแหละไม่เชื่อเอง ..มาลุกขึ้น.." ปืนว่าก่อนที่จะช่วยพยุงร่างมอมแมมที่นั่งอยู่ให้ลุกขึ้นมา แต่เนื่องจากอาการเจ็บแปล๊บที่ข้อเท้าทำให้วุ้นถึงกับต้องนั่งลงไปอีก..

" เป็นอะไรไปอีก....หรือว่าเจ็บที่ข้อเท้าเหรอ.." ปืนถามร่างบางที่พยักหน้ารับ..นั่งกุมข้อเท้าตนเองเอาไว้ ..น้ำตาเริ่มคลอหน่วยออกมา ในดวงตาคู่สวย บ่งบอกว่าเจ็บ..ปืนเห็นดังนั้นจึงช้อนตัวฝ่ายนั้นขึ้นมาอุ้มพาเดินออกไปจากตรงนั้นทันที..วุ้นถึงแม้จะเจ็บมาก แต่ก็ยังไม่วายที่จะตกใจกับการกระทำของร่างสูง..

" พี่ปืน..ทำไร..ปล่อยวุ้นลงเถอะ.." รีบร้องบอกออกมาทันที..เตรียมจะดิ้นลงมาจากอ้อมแขนแข็งแรงนั้น

" อยู่เฉยๆเถอะน่า...เจ็บขนาดนี้แล้วยังจะเก่งอีก.." ปืนอดทำเสียงเข้มดุออกมาไม่ได้..

" วุ้นไม่ใช่เด็กแล้วนะ..เจ็บแค่นี้ทำไมจะเดินไม่ไหว.." หน้านียนเริ่มบึ้งออกอีกทั้งน้ำเสียงก็กำลังบ่งบอกถึงความดื้อรั้นออกมา.. อย่างนี้นะเหรอที่ว่าไม่เด็ก ..ปืนอดขำในใจไม่ได้..

" ถ้าวุ้นยังไม่เลิกงอแง..พี่จะทำอะไรที่ผู้ใหญ่เขาทำกัน ตรงนี้เลยเอามั้ย..." ปืนส่งสายตาคมมายังร่างในอ้อมแขนที่ตอนนี้ทำหน้าเหวอและหน้าแดงขึ้นมาอีกเมื่อรู้ถึงความหมายของคำที่ชายหนุ่มพูด ..

ไอ้พี่ปืนบ้า พูดออกมาได้.. แต่ถ้าทำจริงเขาต้องเอาปี๊บคลุมหัวแน่เลย..ก็ดูสิทุกสายตาต่างก็มองมาทางพวกเขาอย่างสนใจ.. วุ้นเลือกที่จะเงียบเอาไว้ เพราะกลัวว่าถ้าขืนดื้อดึงอีก อีกฝ่ายจะทำจริง..

อาการสงบของวุ้นทำให้ปืนยิ้มได้.. พร้อมกับก้าวเท้าเดินต่อไปอย่างเร็ว..นึกห่วงอาการเจ็บของอีกฝ่าย ..สายลมเอื่อยพัดกลิ่นหอม อ่อนๆ มาจากร่างบาง..ทำให้ปืนเผลอสูดหายใจเข้าไปอย่างรู้สึกดี..

ส่วนวุ้นนั้นนอกจากคนในครอบครัวแล้ว..ก็ไม่เคยใกล้ชิดกับใครมากขนาดนี้ ..เสียงหัวใจนั้นเต้นแรงจนวุ้นกลัวว่า อีกฝ่ายจะได้ยินเสียให้ได้.. ตลอดทางแอบชำเลืองดูใบหน้าเข้ม.. ความจริงพี่ปืนก็จัดว่าเป็นคนหล่อคนนึง.. ติดตรงที่ปากเสียนี่แหละ

ถึงว่าสิผู้หญิงถึงติดกันเยอะนัก...ยังมียัยวดีเต้นงิ้วอีกคนที่ไม่คิดจะปล่อยมือ...วุ้นเผลอตัวมองหน้าอีกฝ่ายนานจนลืมตัว.. เมื่อปืนก้มมามอง..สายตาของทั้งคู่ก็เจอกันเข้าอย่างจัง.. และวุ้นก็รีบก้มหน้างุดหลบอีกฝ่ายทันที..รู้สึกอายที่แอบมองเขาแล้วโดนจับได้ แล้วทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก..ภายในใจเหมือนมีอะไรก่อเกิดขึ้นมาทีละนิด..โดยที่ทั้งสองยังไม่รู้ตัว


TBC....

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11363
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2404/-22
สงสัยละครเรื่องนี้ช่องสีรุ้งจะสู้ไม่ได้  :kikkik:

RoosT

  • บุคคลทั่วไป
น่าจะมันส์กว่าช่องสีรุ้ง กะช่องสีน้อยๆ นะคับ วะฮ่าๆๆๆๆๆ

 :สงกรานต์1: :สงกรานต์1: :สงกรานต์1: :สงกรานต์1: :สงกรานต์1:

ken_krub

  • บุคคลทั่วไป
น่ารักดีครับ  เป็นกำลังใจให้ครับ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Lucifer

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-1
 :laugh3: :laugh3:

น่ารักอ่า  :-[ :-[ :-[

ตามลุ้นกันต่อปายยย  :loveu: :loveu:

ออฟไลน์ THIP

  • Global Moderator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +986/-10

inimeg

  • บุคคลทั่วไป
คุ้มค้าทู้กวินาที ดูกระทู้นี้..... สิจ๊า.......

ไตเติ้ลขึ้นต้นก่อนละคร Y หลังข่าวงับ

อิอิอิ
------------------------------------

บ้านไร่นี้มีรัก...(ตอนที่7)
" อ้าว...ไปทำอะไรมาน่ะ.." แวนเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเพื่อนรัก...กำลังอุ้มผู้เป็นน้องของเขาเข้ามาภายในห้องทำงาน.. ปืนจัดแจงวางร่างของอีกฝ่ายลงบนเก้าอี้อย่างเบามือ..

" วุ้นซุ่มซ่ามหกล้มมาน่ะพี่แวน..." วุ้นกัดฟันตอบพี่ชายออกไป..ทั้งที่ตอนนี้กำลังปวดที่ข้อเท้าอย่างแรง ..อาการบวมช้ำแสดงออกมาอย่างเด่นชัดปืนมองอย่างกังวลและห่วง.. ยิ่งเห็นหน้าจืดเจื่อนที่เจ็บจนแทบทนไม่ไหวของร่างบาง..ก็ทำให้เขาอดสงสารไม่ได้ คราบน้ำตาที่ไหลออกมายังคงทิ้งร่องรอยอยู่ให้เห็น..

" ไอ้แวนมึงมียาหรือป่าว.. เอามาให้กูหน่อย.." ปืนสั่งเพื่อนรักออกไปพร้อมกับนั่งลงไป..แตะข้อเท้าที่บวมอย่าเบามือ วุ้นถึงกับสะดุ้ง

" เดี๋ยวกูไปเอามาให้แล้วกัน..รอแป๊บ.." แวนบอกเพื่อนก่อนที่จะพาตนเองไปยังตู้ยา..

" เจ็บมากมั้ย..." ปืนถามอีกฝ่ายออกไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน.. จนวุ้นไม่กล้าที่จะรวนอีกฝ่ายอย่างเช่นเคย..เพียงแต่เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเบาออกไป..

" อืม...เจ็บครับ.."

" อ่ะ...ได้แล้ว.." แวนกลับมาพร้อมกับกระเป๋าบรรจุเครื่องมือปฐมพยาบาล.. เมื่อเห็นว่าเพื่อนของตนเองดูแลผู้เป็นน้องแล้ว แวนก็กลับไปสนใจงานบนโต๊ะต่อ..

" เดี๋ยวพี่ล้างแผลให้ก่อนนะ.." เอ่ยออกมาพร้อมกับใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดตามแผลที่ตอนนี้เลือดเริ่มแห้งแล้วอย่างเบามือ วุ้นทำหน้าแหย ด้วยความแสบ จากนั้นก็ใส่ยาปิดแผลให้เป็นอันเรียบร้อย..ปืนหันมาสนใจกับอาการบวมที่ข้อเท้าต่อ..หยิบยานวดมานวดให้อย่างเบามือที่สุด เงยหน้ามองคนหน้าน่ารัก..เห็นทำหน้ากลั้นอาการเจ็บเต็มที่ ..ขบเม้มริมฝีปากเรียวบางเอาไว้แน่น

" ไม่เจ็บนะ.. พี่จะพยายามเบามือที่สุด ค่อยๆนวดเดี๋ยวก็ดีขึ้น.." น้ำเสียงที่อ่อนโยนนั้น..ทำให้วุ้นมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ พี่ปืนนี่แปลกขึ้นทุกวัน .. ทั้งที่ชอบมายั่วแหย่ให้เขาอารมณ์เสีย..แต่ตอนนี้กลับมาเป็นห่วงเป็นใยเหมือนกับจะเจ็บแทนเขาเสียให้ได้ ..และที่แปลกก็อาจจะเป็นตัวเขาเองที่รู้สึกดีและอบอุ่น ช่วงนี้หัวใจเขาเหมือนกับจะเต้นแรงเมื่อร่างสูงเข้ามาใกล้ๆ ...ทั้งที่เมื่อก่อนก็ไม่เป็น วุ้นเผลอมองฝ่ายนั้นอย่างจริงจัง..

ส่วนแวนนั้นกำลังนั่งมองทั้งคู่อย่างใช้ความคิด.. ไอ้สองคนนี้มันชักยังไงแล้วสิ..ตอนแรกเขาก็คิดว่าไอ้ปืนมันอาจชอบวุ้น แต่เห็นว่ามันเอาแต่แกล้ง..เหมือนตอนเป็นเด็กเขาก็เลยเปลี่ยนความคิด..ว่า คงไม่มีอะไรมากไปกว่านี้หรอก

แต่วันนี้มองจากรูปการณ์แล้ว..มันต้องมีอะไรบางอย่างระหว่างสองคนนี้แน่นอน..ไอ้ความเป็นห่วงจนออกนอกหน้าของผู้เป็นเพื่อน ..อีกทั้งสายตาที่ทอดมองอย่างเผลอตัวของผู้เป็นน้องทำให้แวนแน่ใจว่าสิ่งที่เขาคิดนั้นมันไม่ผิด... อืม.. ยังไงต้องหาเวลาคุยกับไอ้เพื่อนรักซะแล้วสิเรา

" วุ้นเดี๋ยวพี่พาไปส่งบ้านแล้วกันนะ.." ปืนเอ่ยออกมาหลังจากนวดยาให้ร่างบางเสร็จแล้ว... เงียบ... ไม่มีเสียงตอบรับจากอีกฝ่าย ทำให้ปืนต้องเงยหน้าขึ้นมอง.. และสายตาของทั้งคู่ก็สบกันอีกครั้ง ..

วุ้นสะดุ้งรู้สึกตัวขึ้นมา.. นี่เราเป็นบ้าอะไรนี่ ..ไปมองเขาทำไมเห็นกันอยู่เป็นประจำ ..ใบหน้าเนียนร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ปืนยิ้มออกมากับความน่ารักนั้น น่ารัก ..ทำไมดูน่ารักอย่างนี้น้า.. อยากกอด.. อยากหอมแก้มนุ่มให้ชื่นใจสักที เอ๊ะ..แล้วทำไมต้องอยากทำอย่างนั้นด้วยวะเรา..ปืนขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจอีกคน...

" เอ่อ...พี่ปืนว่าอะไรนะครับเมื่อกี้นี้.."วุ้นถามออกมาอีกครั้ง

" พี่ว่า..พี่จะไปส่งวุ้นที่บ้านนะ สภาพอย่างนี้คงไปเองไม่ไหวแน่.." ปืนย้ำคำพูด และร่างบางก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ปืนหันไปเห็นเพื่อนรักที่กำลังมองมาทางเขาอย่างตั้งใจ.. เหมือนกับใช้ความคิดอะไรบางอย่างก็อดถามออกไปไม่ได้..

" เฮ้ย...ไอ้แวนมึงเป็นไรวะ..เห็นจ้องกูจัง.." คำถามของเพื่อนรักทำให้แวนถึงกับต้องยิ้มออกมา.. เฮ้อ เพิ่งรู้ว่าโดนมอง .. อยู่ในโลกส่วนตัวกันซะไม่ได้สนใจใครเลยพวกแกนี่..

เออนั่น..อะไร เจ้าวุ้นก็นั่งหน้าแดงไม่เลิก ..ขนาดว่าเขาเป็นพี่ยังคิดว่าน้องตัวเองน่ารัก ..แล้วไอ้เพื่อนตัวดีมันจะไม่คิดเชียวเหรอ เป็นไปไม่ได้หรอก..

" เปล่า...ถ้ามึงไปส่งวุ้นที่บ้านแล้วมึงจะกลับเข้ามาอีกป่าววะ.."

" ว่าจะกลับเลย แต่เดี๋ยวพรุ่งนี้กูมาหาใหม่..มึงมีเรื่องอะไรหรือป่าวล่ะ.."

"ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร.. งั้นพรุ่งนี้ค่อยคุยแล้วกัน" แวนบอกออกไป จากนั้นปืนก็จัดการพาร่างบางไปส่งตามที่ได้รับปากเอาไว้ ปล่อยให้แวนมองตามหลังไปอีกเช่นเคย.. ที่มึงจะมาหาน่ะ กูหรือว่าวุ้นกันแน่วะไอ้ปืน.. หัวเราะออกมาเบาๆก่อนที่จะสนใจงาน บนโต๊ะต่อไป...
เมื่อปืนมาส่งวุ้นถึงที่หมายแล้วเขาก็ขอตัวเพื่อลากลับ ..แต่สายตายังคงมองร่างบางอย่างเป็นห่วงไม่เลิก.. อีกทั้งยังสั่งทิ้งท้ายอีกมากมายจนวุ้นอดขำไม่ได้..ทำตัวเหมือนพ่อเลยแฮะพี่ปืนนี่ ..ขนาดว่าพี่แวนยังไม่เป็นถึงขนาดนี้เลย.. คนอะไรขี้ห่วง ..ขี้กังวลชะมัด ..

" ที่พี่บอกไปน่ะ เข้าใจนะวุ้น ถ้าปวดมากก็ให้ทานยาแก้อักเสบซะ.." ปืนกำชับไม่รู้ว่าเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้ว..วุ้นอดยิ้มออกมาไม่ได้

" พี่ปืน...บอกจนวุ้นท่องขึ้นใจได้แล้ว..วุ้นไม่ได้เจ็บหนักอะไรขนาดนั้น..ทำตื่นเต้นไปได้.."

" ก็พี่เป็นห่วงนี่..แล้วไงตอนเข้าพรุ่งนี้พี่จะแวะเข้ามาหานะ.." ปืนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง อีกทั้งสายตาที่ทอดมองมายังหน้าเนียนก็แสดงออกมาอย่างที่พูดจริง.. ทำให้วุ้นต้องก้มหน้าลงไม่กล้ามองตาม.. หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะอีกแล้ว

" งั้นพี่ไปก่อนแล้วกัน.. อย่าลืมรักษาตัวเองด้วยล่ะ.." เอ่ยออกมาอีกครั้งทั้งที่ใจยังไม่อยากไปเลยจริงๆ ..
ก่อนที่ปืนจะหันหลังเดินลงจากเรือนไป..เสียงหวานจากริมฝีปากบางก็หยุดการเคลื่อนไหวของร่างสูงเอาไว้ก่อน
ปืนหันมามองอีกฝ่ายด้วยสายตาคำถาม..

" ...เอ่อ..พี่ปืน วุ้นขอบคุณมากเลยนะครับ.." วุ้นเอ่ยออกมาเสียงเบา กับอีกฝ่ายเรียกร้อยยิ้มออกมาจากใบหน้าเข้มได้ ปืนอดเดินเข้าไปแตะแก้มเนียนเบาๆ ไม่ได้...

" เรื่องเล็กน้อย..แฟนทั้งคนนี่ไม่ห่วงได้ไง จริงมั้ย.." เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงล้อเลียน ..ตามประสาคนช่างหยอกเช่นเคย.. ทำให้วุ้นนั้นหน้าร้อนขึ้นมาทันที.. อีกทั้งนึกค่อนขอดในใจ พี่ปืนบ้านี่ คนเขาจริงจังยังมาแกล้งอีก ..

ใบหน้าเนียนที่เริ่มหงิกงอของวุ้น ทำให้ปืนอดขำออกมาไม่ได้...จากนั้นปืนก็ขอตัวกลับจริงๆ ..วุ้นมองตามหลังร่างสูงไป ความอบอุ่นที่ก่อเกิดขึ้นมาในหัวใจนี้มันมาได้อย่างไรกัน..แล้วทำไมเขาต้องรู้สึกแปลกๆ ทุกครั้งที่อยู่ใกล้กับร่างสูงด้วยนะ .. วุ้นยังหาข้อสรุปให้กับตนเองไม่ได้..
------------------------------------------
ปืนลงจากรถมาแล้วเดินผิวปากอย่างสบายอารมณ์..และก็ต้องชะงักเมื่อเห็นรถเก๋งสีแดงคุ้นตาจอดนิ่งอยู่ ..สีหน้าแสดงอาการเซ็ง ออกมาทันที..เมื่อเข้าไปยังห้องทำงาน หญิงสาวในชุดเขียวสดก็หันมาส่งยิ้มหวานให้..พร้อมกับเข้ามาเกาะแขนอย่างสนิทสนมทันที

" ปืนคะ.. ไปไหนมาเหรอ วดีมารอตั้งนานแล้วนะนี่.. ถามพวกลูกน้องของคุณก็บอกว่าไม่รู้ ..ดูซิเจ้านายทั้งคนยังไม่คิดจะใส่ใจ.. น่าจะไล่ออกซะให้หมด.." เสียงแหลมสูงของหญิงสาวดังขึ้นฉอดๆ ไม่ขาดระยะ..

" คุณมีธุระอะไรเหรอวดี ..ถึงมาหาผมน่ะ.." ปืนถามถึงพร้อมกับเบี่ยงตัวออกจากหญิงสาวอย่างสุภาพ..

" แหม...ต้องมีธุระด้วยเหรอ วดีถึงจะมาหาปืนได้น่ะ.." ดวงหน้าที่ถูกแต่งแต้มจนเข้มแสดงอาการงอนออกมา..ปืนอดเหนื่อยใจไม่ได้ พาลนึกถึงหน้าเนียนของอีกคนหนึ่ง..ที่ไม่ว่าจะแสดงออกอย่างไรสำหรับเขาแล้วช่างน่ามองเหลือเกิน.. ปืนยิ้มออกมาน้อยๆ

" ปืน..ปืนคะ เป็นอะไรไปฟังที่วดีพูดหรือป่าวนี่.." เสียงแหลมนั้นปลุกให้ปืนกลับมาสู่ปัจจุบันอีกครั้ง
มองหน้างิ้วของอีกฝ่ายอย่างมีคำถาม..

" เอ่อ...โทษทีนะเมื่อกี้ วดีว่ายังไงเหรอ.."

" วดีถามว่าเย็นนี้ปืนว่างมั้ยคะ วดีจะชวนไปทานข้าวที่บ้าน ป๋าเขาอยากคุยกับปืนน่ะค่ะ.." วดีพูดเจื้อยแจ้วออกและอ้างผู้ใหญ่ขึ้นมาโดยที่ไม่ให้ร่างสูงได้มีสิทธิปฏิเสธออกมา ..ปืนนิ่วหน้านิดนึง ความจริงเขาไม่อยากไปสักเท่าไหร่

อาจจะว่าไม่ค่อยชอบเสี่ยทรงพลเสียด้วยซ้ำ..ที่ค่อนข้างมีอิทธิพลมืดและชอบกดขี่พวกชาวบ้านที่ไม่มีทางสู้ ..แต่จะปฏิเสธก็กระไรอยู่เลยต้องตอบรับแบบแกนๆ ไป..

" อืม...ก็ได้ครับ แต่เดี๋ยวผมต้องขอเคลียร์งานเสียก่อน.."

" ไม่เป็นไรค่ะ..งั้นวดีกลับก่อนแล้วกันนะอย่าไปสายนะ.." วดียิ้มออกมาแล้วก็หันหลังเดินกลับออกไปด้วยท่วงท่าที่มั่นใจเช่นเดิม ปืนมองตามพร้อมกับส่ายหน้าน้อยๆ ..ความจริงงานก็ไม่ได้มีหรอก แต่เขาอยากถ่วงเวลาให้ตนเองเท่านั้น

ตอนนี้สมองเขาคิดถึงแต่หนุ่มร่างบาง..ที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าอาการบาดเจ็บจะเป็นอย่างไรบ้าง.. พรุ่งนี้เห็นทีต้องแวะไปแต่เช้าเสียแล้วสิเรา .. ปืนเริ่มไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน..ว่าทำไมต้องทำอะไรอย่างนี้ ..และเขาก็ต้องหาทางพิสูจน์ความรู้สึกที่เกิดนี้ให้จงได้.. ว่ามันเป็นเพราะอะไร..


TBC......

ออฟไลน์ Lucifer

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-1
 :give2: :give2: :give2:

มีห่วง ก็ต้องมี หวง และจากนั้นก็น่าจะมี หึง  :kikkik: :kikkik:

ปืนน่าร้ากกกกกกกก  :-[ :-[

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11363
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2404/-22
ทำงัยดีติดละครซะแล้ว  :เศร้า1:

มาต่อทุกวันนะไม่งั้นลงแดงแน่เลย  :call:


ken_krub

  • บุคคลทั่วไป
หลงปืนกับวุ้นมากมายแล้วอะจิ 
มารอเป็นกำลังใจให้ครับ

RoosT

  • บุคคลทั่วไป
-*-

ตาแวน กลัวลูกไม่เกิดมาบนกองเงินกองทองรึงายเนี่ยทำแต่งานๆๆๆๆๆๆ

น้องชายเจ็บแท้ๆ ประเคนไปให้ว่าที่น้องเขยทันทีเรย

ออฟไลน์ A GE

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1175
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
เบื่อนางร้ายกับพ่อนางร้ายจังคับ :เฮ้อ: :เฮ้อ:น่าส่งไปอยู่อิรักนะคับ  จะได้เหมาะกับหน้าและเสียง :laugh5: :laugh5: :laugh5: :laugh5:

inimeg

  • บุคคลทั่วไป
เสียงแบบนี้เอาไปใช้แทนหวูดรถไฟ หรือไม่ก็ หวอเตือนภัยเท่านั้นแล่ะครับ ถ้าจะส่งไปอิรักน่ะน

คริๆ

เอาล่ะ 1 วัน 1 ตอนครับ......
----------------------------
บ้านไร่นี้มีรัก...(ตอนที่ 8 .)
อาหารหลากหลายชนิดถูกจัดเรียงไว้บนโต๊ะอย่างสวยงาม ..คนที่แทบยิ้มไม่หุบเห็นจะเป็นวดีเสียมากกว่า จัดแจงเลื่อนอาหารต่างๆ ให้ชายหนุ่มอย่างไม่ขาดระยะ.. โดยมีเสี่ยทรงพลมองตามยิ้มๆ กับอาการของผู้เป็นลูกสาว ปืนทำได้แค่เพียงรับไปซะหมดทุกอย่าง ยอมรับว่าอาหารรสดีแต่เขาไม่ค่อยชอบบรรยากาศแบบนี้สักเท่าไหร่นัก..

" ไม่เห็นคุณมาเที่ยวที่บ้านบ้างเลยนะคุณ..." เสี่ยทรงพลเป็นฝ่ายเริ่มเอ่ยบทสนทนา

" พอดีผมไม่ค่อยว่างเท่าไหร่..ช่วงนี้ที่ฟาร์มค่อนข้างจะยุ่งครับเสี่ย.."

" อย่างว่าแหละนะ ..ของมีคุณภาพใครๆเขาก็อยากจะมาอุดหนุนกันทั้งนั้แหละ " เสี่ยพูดกลั้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี..

ปืนได้แต่ยิ้มเล็กน้อยรับคำของเสี่ยทรงพลเท่านั้น..และพยายามสนใจกับอาหารตรงหน้า ..เสียงของหญิงสาวที่นั่งข้างเขา ก็ดังไม่ขาดระยะ.. ยิ่งระยะประชิดอย่างนี้อาจทำให้หูระบมก็เป็นได้ ..

" อืม..คุณกับวดีก็คบกันมานานแล้วเมื่อไหร่ผมจะได้รับข่าวดีสักทีล่ะ.." อยู่ๆ เสี่ยทรงพลก็เอ่ยออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย .. ทำให้ปืนแทบสำลักอาหารที่กำลังจะกลืนลงคอ ..รีบดื่มน้ำตามลงไปทันที ส่วนลูกสาวคนโปรดของเสี่ยก็นั่งหน้าแดง ทำท่าเหนียมอาย.. พร้อมกับหันมามองเขาอย่างมีความหมาย..

" เอ่อ...เสี่ยว่าอะไรนะครับ.. ใครคบกับใคร.." ปืนได้สติถามย้ำออกมาเพื่อให้แน่ใจ

" อ้าว ..ก็คุณกับวดีลูกสาวผมไงล่ะ..ผมก็อายุมากแล้วอยากจะเห็นหน้าหลานเร็วๆน่ะ อย่าว่าเลยนะ.."
พูดเสร็จเสี่ยทรงพลก็หัวเราะร่วนออกมา.. ปืนเริ่มมีสีหน้าเครียดขึ้นมาทันที ..มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆแล้วนะนี่.. แล้ววดีไปพูดอีท่าไหน ถึงทำให้เสี่ยตีความออกมาอย่างนี้ได้นะ..

" เสี่ยครับ..ผมว่ามีการเข้าใจผิดอะไรกันหรือป่าว.."

" ปืนคะ...ไหนๆ เรื่องก็มาถึงขนาดนี้แล้ว.. วดีไม่ขัดอะไรหรอกนะคะ.." หญิงสาวพูดแทรกขึ้นมาทันทีอย่างเอียงอาย ปืนถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างอึดอัด ..เห็นทีเขาต้องพูดอะไรที่เด็ดขาดออกไปสักทีเพื่อที่หญิงสาวจะได้ไม่คิดเอาเองฝ่ายเดียวอีก

" วดีฟังนะ ..ผมไม่ได้คิดอะไรกับคุณและเราก็ไม่ได้คบกันด้วย อยากบอกให้เสี่ยเข้าใจไว้ด้วยนะครับ..
ถ้ายังไงผมเห็นจะต้องขอตัวกลับก่อนล่ะ..ขอโทษทีที่เสียมารยาท.." ปืนลุกออกมาทันทีเมื่อเอ่ยจบ.. ปล่อยให้ทั้งสองพ่อลูกมองหน้ากันเหวอๆ.. จากนั้นวดีก็ได้สติ รีบวิ่งตามชายหนุ่มออกมาทันที มือเรียวคว้าข้อมือหนาของอีกฝ่าย..ก่อนที่จะทันเดินออกไปถึงไกล ปืนชะงักก่อนที่จะหันมามอง..

" ปืนคะ...หมายความว่าไง..คุณก็รู้ดีนี่ว่า วดีรักคุณมากขนาดไหน ทำไมถึงหักหน้ากันอย่างนี้ล่ะคะ.."
หญิงสาวขึ้นเสียงแหลมใส่ปืนทันที..

" วดี ..ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมไม่เคยรักคุณเกินกว่าความเป็นเพื่อนเลยนะ คุณก็รู้.." ปืนพูดออกไปตรงๆ คิดว่าถ้าปล่อยให้คาราคาซังมากกว่านี้..เขาคงต้องตกที่นั่งลำบากแน่ๆ..

" ไม่...ไม่จริงหรอก วดีอยู่เคียงข้างปืนมาตลอด เป็นไปไม่ได้หรอกที่ปืนจะไม่รักวดีเลย.." หญิงสาวเริ่มออกอาการไม่ยอมรับความจริง

" ที่ผมไม่พูดอะไรเพราะเห็นว่าคุณเป็นเพื่อนไงล่ะ ..จะมาบังคับให้ผมรู้สึกอะไรที่มากกว่านี้ผมคงทำไม่ได้หรอก " ปืนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ..และด้วยการโดนตามใจมาตั้งแต่เด็ก ทำให้วดีไม่มีทางยอมปล่อยสิ่งที่ตนต้องการไปง่ายๆ..

" เพราะไอ้เด็กนั่นใช่มั้ย.. คุณถึงเปลี่ยนไปอย่างนี้.." หญิงสาวเริ่มแผดเสียงแหลมให้ดังขึ้นอีกตามอารมณ์ที่ตอนนี้เริ่มไม่ปกติ ดวงหน้าหวานที่เธอชิงชังผุดขึ้นมาในสมองทันที..

" วุ้นไม่เกี่ยว.. นี่เป็นเรื่องระหว่างคุณกับผม อย่าลากคนที่ไม่เกี่ยวข้องเข้ามาด้วยเลย.."ปืนออกอาการปกป้องหนุ่มร่างบางทันที .. ซึ่งทำให้วดีแทบจะร้องกรี๊ดออกมาอย่างทนไม่ได้.. ไม่เกี่ยวเหรอ ถ้าไม่เกี่ยวแล้วทำไมปืนต้องออกอาการปกป้องมากขนาดนี้ วดีโถมตัวเข้าไปกอดเอวหนาเอาไว้แน่น..ไม่อยากจะรับฟังเรื่องใดๆมากไปกว่านี้ ..
" วดีไม่ยอมหรอกคุณเป็นของวดี ..วดีรักคุณนะปืน รักมากและรักมานานแล้ว ..อย่าทำร้ายจิตใจวดีอย่างนี้เลย.." ปืนพยายามแกะมือที่ยึดตนไว้ออก..

" ปล่อยผมเถอะ..ผมคงสนองตอบความรู้สึกของคุณไม่ได้หรอก..ขอโทษด้วยนะ..ผมขอตัว.." จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกไปขึ้นรถ พร้อมกับขับออกไปอย่างรวดเร็ว..ไม่ได้หันไปมองว่าตอนนี้หญิงสาวได้ลงไปนั่งกองที่พื้น..ส่งเสียงร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร ..

" ไม่...!! ปืนกลับมา ปืน ฮือๆๆ..." วดีปล่อยโฮออกมา..เสี่ยทรงพลตามออกมาเจอสภาพของผู้เป็นลูกก็ตกใจ รีบเข้ามาดูทันที

" วดี...ไม่เป็นไรนะลูก..เงียบซะ.." เข้าไปกอดประคองร่างเพรียวที่นั่งร่ำไห้แทบจะขาดใจนั้นเอาไว้แน่น..

" ฮือๆๆ...ป๋า...ทำไม ทำไมปืนเขาต้องทำอย่างนี้กับวดีด้วย..." หญิงสาวไม่เคยผิดหวังกับอะไรมาก่อน เมื่อมาเจอแบบนี้ทำให้ตนเอง ไม่สามารถกับสภาพได้..

" ไม่เป็นไร..เราเข้าบ้านกันเถอะนะ เรื่องนี้มันมีทางแก้ไขได้นะลูก.." เสี่ยทรงพลประคองผู้เป็นลูกสาวขึ้นมา พร้อมกับพยุงร่างที่ดูเหมือนไร้เรี่ยวแรงเข้าไปด้านใน.. รู้สึกเจ็บปวดแทนลูกและไม่คิดว่าเรื่องมันจะจบลงเพียงเท่านี้แน่ เขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำให้ผู้เป็นดวงใจของเขาเสียใจแล้วลอยนวลไปหรอก ไม่มีวัน เสี่ยทรงพลคิดอย่างแค้นเคือง..
----------------------------
รุ่งเช้าปืนรีบขับรถออกไปหาร่างบางด้วยความห่วงใยและคิดถึง.. พาลนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเย็นวานสีหน้าฉายแววเคร่งเครียดออกมาทันที..เพราะรู้ว่าคนอย่างเสี่ยทรงพลคงไม่ปล่อยให้เรื่องนี้จบลงแน่นอน.. แล้วยิ่งเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับวดีลูกสาวที่รักแล้วด้วย.. เห็นทีช่วงนี้เขาคงต้องระวังตัวเองให้มากกว่าเดิมเสียแล้ว..

ครู่ใหญ่.. รถก็ได้เคลื่อนเข้ามาจอดในบริเวณบ้านเป็นที่เรียบร้อย.. หญิงสาวท้องกลมเดินอุ้ยอ้ายออกมารับเขาทั้งรอยยิ้ม อย่างรู้ทันว่าชายหนุ่มมาหาใคร.. แล้วก็เอ่ยบอกว่าตอนนี้ร่างบางกำลังนั่งเล่นอยู่หลังบ้าน จากนั้นผู้เป็นพี่สะใภ้ก็ขอตัวไปทำธุระต่อ

ปืนเดินเข้าไปหาทันที..เมื่อเห็นร่างบางที่กำลังนั่งเหม่อสายตาทอดไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมายก็อดยิ้มไม่ได้ ..อยากรู้จังน้า ว่ากำลังคิดอะไรอยู่.. ถ้าเป็นเรื่องของเขาก็ดีสิ

ปืนเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้อีกฝ่ายที่ยังไม่มีทีท่าจะรู้ตัว.. จนต้องกระแอมเบาๆ วุ้นได้สติคืนมาอีกครั้ง..หันมามองยังต้นเสียงทันที รอยยิ้มเยือนอย่างดีใจ..เผยออกมาอย่างลืมตัว.. ทำให้ปืนที่ได้เห็นอึ้งไปกับความน่ารักนั้น..และเหมือนกับว่าวุ้นจะรู้ตัว เลยรีบเปลี่ยนสีหน้าใหม่เพื่อเป็นการกลบเกลื่อนซะอย่างนั้น..

" อ้าว..พี่ปืนมาทำไมแต่เช้านี่..ว่างมากเหรอไม่ทำงานน่ะ.." วุ้นเอ่ยออกมาอย่างเหน็บแนม..แต่ปืนกลับยิ้มให้พร้อมกับมาทรุดนั่งข้างหนุ่มหน้าหวาน

" ก็เป็นห่วงแฟน.. แล้วก็คิดถึง อยากเห็นหน้าเลยต้องรีบมาหาน่ะ.." น้ำเสียงที่หยอกเย้าของปืน ทำให้วุ้นอดหน้าแดงขึ้นมา นึกโมโหตัวเองเหมือนกัน..ที่ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลยเวลาที่อยู่ต่อหน้าคนคนนี้..

" บ้า.......พี่ปืนพูดมั่วอีกแล้ว.."

" เฮ้อ...คนเรา พูดเรื่องจริงก็ไม่เชื่อ ต้องให้ทำยังไงไหนบอกพี่หน่อยซิ.." สายตาคมที่มองมาทำให้วุ้นไม่อาจที่จะมองตอบได้.. เพียงแต่ก้มหน้างุดซ่อนใบหน้าแดงเรื่อนั้น ถูฝ่ามือบางไปมาอย่างทำอะไรไม่ถูก..

" เอ่อ..แล้วพี่ปืนแวะไปหาพี่แวนมาหรือยังล่ะ.." เปลี่ยนประเด็นอย่างรวดเร็วให้พ้นตัวเอง ปืนนึกขำในในใจ

" ยังเลย พี่แวะมาหาวุ้นก่อน...เออ..แล้วอาการเจ็บล่ะค่อยดีหรือยัง.."

" ค่อยยังชั่วแล้วครับ.. นี่ก็นวดยาแล้ว คิดว่าอีกไม่กี่วันวุ้นก็วิ่งได้แล้วล่ะ.." เสียงใสเอ่ยออกมากลั้วกับเสียงหัวเราะน้อยๆ

" อย่าเพิ่งชะล่าใจล่ะ รอให้หายสนิทเสียก่อน แล้วก็อย่าลืมพักมากๆ เข้าใจมั้ยเรา.." ปืนบอกด้วยความเป็นห่วง น้ำเสียงที่จริงจังนั้นทำให้วุ้นอดขำไม่ได้..

" คร๊าบ..รับทราบแล้วคุณพ่อ.." ตอบออกไปด้วยความทะเล้นทำให้ปืนต้องยิ้มกับความน่ารักนั้นอีกจนได้..

" อืม...ไม่อยากเป็นพ่อเป็นอย่างอื่นได้มั้ยล่ะ.." ส่งสายตามีความหมายมาให้อีกฝ่าย.. ที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ซะอย่างนั้น

" งั้น... เป็นปู่ ตา หรือทวดดีมั้ยล่ะพี่ปืน.." วุ้นยังเสนอแนะให้กับอีกฝ่ายอย่างสนุก

" ไม่เอาหรอก.. พี่ไม่ได้แก่ขนาดนั้น อยากเป็นอะไรที่พิเศษกว่านั้นน่ะ.. ให้ไม่ได้เหรอ."

" ไม่เอาแล้ว ..พี่ปืนชอบพูดแกล้งอยู่เรื่อยเลย.." เมื่อรู้ว่ายิ่งพูดก็เริ่มเข้าตัววุ้นเลยตัดบทซะอย่างนั้น หลบตาคมไปสนใจพื้นแทน ปืนถึงกับถอนหายใจออกมา ..ถ้าบอกว่าที่พูดออกมาทั้งหมดเป็นเรื่องจริงล่ะ.. ไม่ได้ล้อเล่นล่ะ วุ้นจะว่าไง ..

หลังจากที่นอนคิดมาทั้งคืน..ก็เริ่มเข้าใจขึ้นมาแล้วว่าทำไมตนเองต้องมาคอยคิดถึงหนุ่มร่างบางนี้ตลอด .. อบอุ่นใจทุกครั้งที่ได้มาอยู่ใกล้..ได้เห็นหน้า ..

ก็เป็นเพราะรักนั่นเอง.. เป็นคำตอบแสนง่าย ที่ทำไมกว่าจะคิดออกถึงต้องใช้เวลานานนักนะ.. อย่างว่าแหละ เขาไม่เคยเป็นกับใคร มาก่อน เพิ่งมาเกิดกับคนน่ารักคนนี้นี่แหละ.. แล้วเมื่อไหร่จะรู้ตัวสักทีน้า..เฮ้อ อีกฝ่ายเด็กกว่าก็ต้องทำใจล่ะนะปืน..

" อืม...งั้นเดี๋ยวพี่แวะไปหาไอ้แวนก่อนแล้วกันนะ แล้วจะเข้ามาหาอีกทีก่อนกลับ.." ปืนเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นว่าฝ่ายนั้นเริ่มเกร็งมากไป ต้องใช้เวลานานแค่ไหนเขาก็ทนได้..

" เอ่อ..พี่ปืน ยังไงเย็นนี้ทานข้าวด้วยกันนะ เอ่อ.. วุ้นอยากขอบคุณที่ช่วยน่ะ.." วุ้นรีบบอกก่อนที่ร่างสูงจะลุกขึ้นเดินออกไป

" ได้....เดี๋ยวพี่มานะ อย่าเดินมากล่ะ พักผ่อนด้วย.." ปืนกำชับอีกครั้งวุ้นพยักหน้ารับแต่โดยดี.. จากนั้นปืนก็เดินออกไปปล่อยให้วุ้น มองตามหลังไปพร้อมกับอาการที่เต้นแรงของหัวใจ..

ไอ้วุ้นเอ๊ย.. เป็นอะไรนักหนา.. แล้วพี่ปืนมาทำอะไรกับเขานี่.. ถึงไม่เป็นตัวของตัวเองอย่างนี้ ริมฝีปากบางเผยรอยยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อนึกถึงร่างสูงที่เพิ่งเดินจากไป..ตอนนี้เขารู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก..


TBC............
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-04-2007 00:19:58 โดย กระต๊อบ »

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11363
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2404/-22
 เป็นกำลังใจให้ปืน   :เชิป2: :เชิป2: :เชิป2:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด