'อิ๊กพาหม่าม้าไปที' อิ๊กขอยืมรถกระบะคันเก่ากึ้ก ขับพามาที่นี่ ตามคำขอของหม่าม้า อิ๊กถอยรถให้กระบะท้ายมาจอดอยู่ให้ใกล้กับริมชายหาด ให้ได้มากที่สุด ประตูด้านท้ายถูกเปิดออก อิ๊กเอาผ้านวมผืนใหญ่ ๆ สองผืน มาปูวางซ้อนกัน ก่อนจะพยุงหม่าม้าให้มานั่งอยู่ที่ท้ายกระบะนั้น ด้วยท่าทางที่สบายตัวมากที่สุด



“ใส่เสื้อกันหนาวเอาไว้หน่อยนะหม่าม้า ลมมันแรงมาก” หม่าม้าพยักหน้า เมื่ออิ๊กหยิบเอาเสื้อกันหนาวตัวหนามาใส่ให้ “ไม่ได้ออกงานนานแล้วนะ เสื้อกันหนาวตัวนี้” อิ๊กพูด ตอนกลัดกระดุมด้านหน้าให้กับหม่าม้าจนเสร็จ “สวยเชียว” อีกเอ่ยชมหม่าม้าออกไป ก่อนจะได้ยินหม่าม้าหัวเราะออกมาเบา ๆ ที่ทำให้อิ๊กยิ้มตาม



“อิ๊กจำได้มั้ย ว่าหม่าม้าเคยพาอิ๊กมานั่งดูดาว เมื่อตอนอิ๊กเด็ก ๆ” หม่าม้าถามออกมา ด้วยเสียงที่แผ่วเบา แต่ก็พอได้ยิน เมื่อต้องสู้กับแรงลม “จำได้สิหม่าม้า” อิ๊กตอบกลับหม่าม้าไป ก่อนจะนั่งลงที่ข้าง ๆ กันกับหม่าม้า อิ๊กดึงเอาผ้าห่มอีกผื้น มาคลุมไหล่เอาไว้ ให้นั่งชิดกัน สองคนแม่ลูก


 
“เรานั่งดูดาว นั่งอยู่จนเช้า แล้วได้ดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกัน” อิ๊กจำได้ดี ว่าตอนนั้น ตัวเขามีความสุขมากแค่ไหน “นั่งรอนานมาก หลายชั่วโมง ก็ยังไม่เช้าสักที ทนง่วงไม่ไหว หลับฟุบไปเลย เป็นหม่าม้านั่นแหละ ที่เป็นคนปลุกอิ๊กขึ้นมาดู อิ๊กนะ ง่วงก็ง่วง อยากดูก็อยากดู” อีกพูดไปหัวเราะไป กับเรื่องราวในสมัยก่อน ที่หม่าม้ากับเขายังคงอาศัยอยู่กันในพื้นที่นี้

 

“แต่คราวนี้ อีกแค่ไม่ถึงชั่วโมง เดี๋ยวก็เช้าแล้ว เราก็จะได้อยู่ดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกัน” แม้ว่าตอนแรก อิ๊กเองนั้น จะคัดค้านไม่ให้หม่าม้ามาที่นี่ เพราะต้องนั่งรถกันมาไกล ด้วยที่ว่าวันนี้นั้น พอตกเย็นมา หม่าม้ามีอาการไข้ตัวรุม ๆ อิ๊กกลัวว่า หม่าม้าจะไข้ขึ้นหนัก หากว่าต้องเดินทาง แต่หม่าม้าก็ยืนกรานให้อิ๊กขับรถพามา อิ๊กจึงต้องยอม แต่มีข้อแม้ว่า หม่าม้าต้องกินยาแก้ไข้ก่อน มาถึงตอนนี้ อิ๊กที่ใช้แขนโอบหัวไหล่หม่าม้าเอาไว้ อิ๊กเองก็รู้สึกว่า หม่าม้านั้นตัวร้อนขึ้นกว่าเมื่อตอนเย็นพอสมควร



“หม่าม้าอยากให้อิ๊กพามาตั้งนานแล้ว” หม่าม้าพูด ก่อนจะซบลงบนไหล่ของอิ๊ก สายตามองออกไปยังทะเลเบื้องหน้า ที่ยังคงเป็นภาพสีดำขนาดใหญ่ ตั้งตระหง่านอยู่ “ได้กลับมาเยือนถิ่นเก่าของหม่าม้าใช่มั้ย” อิ๊กถาม รู้สึกจากหัวไหล่ได้ว่า หม่าม้าพยักหน้าแทนคำตอบ นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่หม่าม้าพาเขาออกจากที่นี่ไป เพราะต้องการจะมอบชีวิตที่ดีให้กับเขา หม่าม้าอยากจะเป็นแม่ที่ดีของลูกชายคนเดียวคนนี้ให้ได้

 

“ฟ้าเริ่มสางแล้ว อีกเดี๋ยวพระอาทิตย์ก็จะพ้นจากขอบฟ้าขึ้นมาจากทางนั้น” ภาพพระอาทิตย์ขึ้นครั้งหลังสุดที่อิ๊กได้ดูกับหม่าม้า เขายังจำความสวยงามของมันได้อย่างดี “จริง ๆ แล้ว ถ้าหม่าม้าอยากดูพระอาทิตย์ขึ้นแบบนี้บ่อย ๆ อิ๊กพาหม่าม้ามาได้ตลอดเลยนะ เดี๋ยวนี้ถนนหนทางมันดีขึ้นมาก ขับรถมาแป๊บเดียวก็ได้ดูแล้ว กลับไปนี่ เดี๋ยวอิ๊กจะเอาเงินเก็บไปดาวน์รถสักคัน เวลาหม่าม้าอยากไปไหน เราก็จะได้ไปกัน ทุกที่ที่หม่าม้าอยากไปเลย” อิ๊กพูดกับแม่ของตัวเอง โอบกระชับแขนกอดหม่าม้าของเขา ที่ตอนนี้นิ่งเงียบเสียงไป


 
“หม่าม้า” อิ๊กเรียกอีกฝ่าย สายตามองไปที่แสงเรือง ๆ ขึ้นมา “หม่าม้าอย่าหลับ พระอาทิตย์ขึ้นมาแล้ว” อีกพูดบอกกับหม่าม้าไปแบบนั้น ภายในอ้อมกอดของเขานั้น หม่าม้านิ่งสนิท อิ๊กไม่ได้ยินเสียงกรนเบา ๆ อย่างทุกครั้งที่หม่าม้าเคยทำตอนหลับสนิท “หม่าม้า” เสียงเรียกของอิ๊กเริ่มสั่นเครือ “พระอาทิตย์ขึ้นแล้วหม่าม้า” ลำคอของอิ๊กตีบตันไปหมด คำพูดของหม่าม้าที่เคยบอกว่า อย่ายื้อเลย ปล่อยให้หม่าม้าไปเถอะ ดังลอยเข้ามาในหัว “หม่าม้าตื่นสิ ลืมตาขึ้นมาดูพระอาทิตย์ขึ้นกับอิ๊กก่อน” อิ๊กบอกรักหม่าม้า กอดหม่าม้าเอาไว้จนแน่น แสงอาทิตย์ที่พ้นขอบฟ้านั้น พร่าเลือนเพราะน้ำตาของอิ๊กที่พรั่งพรูลงมาอาบสองแก้ม

 

เจ้สุกล่าวทักทายยิ้มต้อนรับแขกที่กำลังเดินเข้ามาในร้าน เชื้อเชิญให้เดินเข้ามาด้านใน ก่อนจะพาไปหาที่นั่ง เสียงรถคันหรูขับเข้ามาจอดไม่ไกลจากร้าน เจ้สุจำได้ทันที ว่ารถสปอร์ตคันงามราคาแพงระยับนั้นเป็นของใคร เธอจึงเรียกเด็กในร้านให้มารับออเดอร์อาหารให้ลูกค้า ก่อนที่จะรีบเดินออกไปทางที่รถคันโก้นั้นมาจอด

 

“ฉันคิดว่า คุณขึ้นรถ ขับกลับไปซะดีกว่า” ทันทีที่นาวินลงมาจากรถ เจ้สุก็เปิดฉากพูดกับชายหนุ่มที่เพิ่งมาถึง ด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและท่าทางที่หมางเมิน ไม่ต้อนรับอีกฝ่าย ผิดไปจากครั้งที่แล้วที่ได้เจอกัน ด้วยความที่เจ้สุ ต้องการให้นาวินรู้ชัด ๆ แบบไม่ต้องแปล ว่าครั้งนี้ เขาไม่ได้เป็นที่ต้องการของคนที่นี่ แม้ว่านาวินจะยกมือไหว้ แต่เจ้สุก็ทำเป็นมองไม่เห็นไปเสียอย่างนั้น

 

“ผมมาที่นี่ เพราะอยากจะมาขอความกรุณาเจ้สุ ช่วยบอกผมที ว่าตอนนี้อิ๊กเขาไปอยู่ที่ไหน ผมพยายามออกตามหา แต่ก็ยังไม่เจอเขาเลย” แม้ว่านาวินจะจ้างนักสืบมือดี ตามตัวควานหาอิ๊ก แต่ก็ยังคว้าน้ำเหลว “ทำไม คุณจะอยากเจออิ๊กมันอีกทำไม ไอ้ที่คุณทำกับมัน คุณคิดว่า คุณยังทำให้หลานของฉันเสียใจไม่พออีกใช่มั้ย” พูดแล้ว เจ้สุก็รู้สึกเจ็บใจแทนอิ๊ก กับสิ่งที่เธอได้รับรู้มา



“ผมอยากจะพูดให้อิ๊กเข้าใจ” นาวินอยากจะอธิบายให้เจ้สุฟัง “ให้หลานฉันเข้าใจว่ายังไง ให้อิ๊กมันเข้าใจว่า คุณหลอกฟันมันเล่น ๆ แล้วพอได้มันสมใจแล้ว ก็จะไปแต่งงานกับผู้หญิงที่แม่ของคุณจัดหาเอาไว้ให้น่ะหรือ นี่ยังไงล่ะ ที่หม่าม้าไอ้อิ๊กมันถึงสั่งนักสั่งหนา ห้ามแล้วห้ามอีก ว่าถ้าไม่รัก ก็ไม่มีวันทุกข์ใจ” ยิ่งพูด เจ้สุยิ่งอารมณ์ขึ้น

 

“ผมถึงได้อยากจะพูดกับอิ๊กให้เข้าใจไงครับ เจ้สุครับ ขอโอกาสผมอีกสักครั้งนะครับ” นาวินไม่ได้อยากจะให้ทุกคนคิดว่า ที่เขามาในวันนี้ เพราะเตรียมคำพูดมาแก้ตัว แต่เขาอยากพูดความจริงให้กับอิ๊กได้ฟังต่างหาก “คุณจะมาแก้ตัวอะไร มันก็ไม่ทันแล้วล่ะตอนนี้ นี่คุณรู้มั้ย ว่ามันเกิดอะไรกับหลานฉันบ้าง โน่น ตรงโน้นโน่น” เจ้สุชี้ไปที่ชายหาดด้านหน้า



“อิ๊กมันต้องดูหม่าม้าของมันสิ้นใจตายไปต่อหน้า ตายในอ้อมกอดของมัน คุณคิดว่ามันจะเสียใจมากแค่ไหน” เจ้สุพูดไปก็ยกมือขึ้นปาดน้ำตาของตัวเองไป รู้สึกเจ็บใจแทนหลาน ที่ต้องมาเจอะเจอเรื่องราวอะไรแบบนี้ “แล้วอิ๊กมันต้องเก็บเอาความช้ำใจ ที่หม่าม้าต้องโทษตัวเอง ที่บอกให้มันไปหาคุณในคืนนั้น พี่ฉันต้องรู้สึกผิด เสียใจ ตรอมใจ เพราะส่งลูกชายคนเดียว ไปให้หมาป่าใจร้ายอย่างคุณ ฉีกหัวใจที่ยอมเปิดโอกาสให้คุณ ทึ้งมันทิ้งเป็นชิ้น ๆ” ใจจริง เจ้สุอยากจะทำอะไรที่มันมากกว่าด่านาวินเท่านั้น

 

“ผมไม่ได้ตั้งใจครับ” นาวินได้แต่ยอมรับผิด ไม่คิดอยากจะเถียง หรือแก้ตัว “ผมไม่เคยคิดที่จะทำร้ายความรุ้สึกของอีกเลยแม้แต่น้อย ไม่เคยเลย” ตอนนี้นาวินรู้สึกสะเทือนใจมาก ที่ได้รับรู้ว่าหม่าม้าได้จากไปแล้ว เพราะอยู่ ๆ อิ๊กก็ขาดการติดต่อไป ทีมหมอพยาบาลที่นาวินให้ไปที่บ้านหลังนั้น รายงานกลับมาว่า บ้านของอิ๊กนั้นว่างเปล่า ของภายในบ้าน ถูกขนออกไปหมด ไม่มีใครอยู่แล้ว “ถ้าเจ้สุจะกรุณา เมตตาผมสักครั้ง บอกผมได้มั้ยครับ ว่าอิ๊กอยู่ที่ไหน” เจ้สุยืนน้ำตานองหน้า แต่ก็นิ่งเงียบ นาวินพยักหน้าช้า ๆ ด้วยความยอมจำนน ยกมือไหว้เจ้สุ ก่อนที่จะเดินกลับไปที่รถของตัวเอง

 

“เจ้สุ” เด็กในร้านที่เห็นเหตุการณ์ รีบเดินเข้ามาพูด เมื่อเห็นนาวินขับรถออกไปจากตรงนั้น “เจ้พูดไปแบบนั้น ไม่คิดว่ามันใจร้ายกับคุณนาวินเขามากไปหน่อยหรือไง” เจ้สุเบ้ปากใส่ ก่อนจะพูดขึ้นว่า “นี่มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ กับความเสียใจที่ลูกเจ้าสวยอย่างเขา ทำเอาไว้กับนังอิ๊กหลานฉัน” เด็กในร้านที่เล่นโซเชียลมีเดียมากกว่าเจ้สุส่ายหน้า “เจ้ต้องดูนี่ ดูคลิปนี้ ตอนนี้ใครก็ไม่รู้ปล่อยออกมา เขาแชร์กันให้กระหน่ำ” เด็กในร้านเปิดคลิปของนาวินให้กับเจ้สุได้ดู



“คุณแม่คะ เรื่องนี้นารีไม่อยากให้ดึงเอานาวินเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย เพราะมันเป็นปัญหาของนารีเอง น้องไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วย” นารีที่ต้องตามคุณหญิงอภิรดีมาที่คอนโดหรูริมแม่น้ำของนาวินอย่างเลี่ยงไม่ได้ พยายามพูดกันนาวินน้องชายออกไปจากปัญหาที่กำลังเกิดขึ้น

 

“แล้วก็ปล่อยให้แกยอมหย่าขาดจากผัวแกง่าย ๆ ให้เป็นขี้ปากชาวบ้านอย่างนั้นเนี่ยนะ นารี นี่แกจงใจจะทำให้แม่ต้องอับอาย ขายขี้หน้าเขาไปทั้งวงสังคมใช่มั้ย” คุณหญิงอภิรดีที่เป็นประธานสมาคมภริยาเจ้าสัว ไม่สามารถยอมรับเรื่องนี้ได้จริง ๆ “คุณแม่คะ ธันวากำลังถูกข้อกล่าวหาเรื่องพัวพันกับพวกทุจริตสีเทานะคะ ไม่มีอะไรน่าอับอายมากไปกว่าที่นารีแต่งงานกับเขาตั้งแต่แรกแล้วล่ะค่ะ” การแต่งงานที่นารีว่า ก็คือความคิดและความเห็นชอบของคุณหญิงอภิรดีเช่นกัน

 

“แต่แกจะยอมหย่ากับธันวาง่าย ๆ เพราะแกรู้สึกหน้าบาง แต่นั่นหมายถึง แกจะไม่ได้อะไรจากตระกูลนั้นมาสักสตางค์แดงเดียว นี่แกลืมไปแล้วหรือยังไงนารี ว่าธันวามีทรัพย์สินเป็นหมื่น ๆ ล้าน” คุณหญิงอภิรดีต้องเตือนความจำลูกสาวคนโตของเธออีกครั้ง เรื่องจำนวนเงินมากมายมหาศาลที่ลูกเขยของเธอมี “ทรัพย์สินเงินทองพวกนั้น จะถูกยึดไปเมื่อไหร่ก็ได้ค่ะคุณแม่ นี่คุณแม่เชื่อหรือคะ ว่าธันวาบริสุทธิ์จริง ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องพวกนั้น” นารียืนยันกับมารดาของเธอในเรื่องนี้ได้อย่างแน่นอน



“งั้นนาวินก็ต้องแต่งงานกับหนูวิชุดา ทายาทของเจ้าสัวเครือโรงแรมมาเวลลัส” คุณหญิงอภิรดีหันไปพูดกับลูกชายคนเล็กของเธอ “เพื่อพยุงฐานะทางการเงิน รวมถึงหน้าตาในสังคมของครอบครัวเราเอาไว้ด้วย” คุณหญิงอภิรดียืนกรานออกไปในทันที “คุณแม่คะ ดูนารีสิคะ ดูสิ่งที่มันเกิดขึ้นกับนารี ที่แต่งงานเพราะความเหมาะสม ไม่ได้จากความรักและชอบพอกันของทั้งสองฝ่ายสิคะ” นารีหวังใจว่าแม่ของเธอจะเห็นถึงความเลวร้ายในข้อนี้ แต่ก็เปล่าเลย

 

“โอเคครับคุณแม่” นาวินที่ยืนฟังอยู่นาน พูดขึ้นในที่สุด “ผมจะทำตามที่คุณแม่บอก” นารีได้ยินน้องชายของเธอพูดแบบนั้น ก็ทำท่าจะพูดคัดค้าน แต่นาวินก็รีบพูดขึ้นมาเสียก่อนว่า “ไม่เป็นไรครับพี่นารี คุณแม่ก็ด้วย ไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมพร้อมและยินดีจะแต่งงานกับผู้หญิงที่คุณแม่เป็นคนเลือกให้” นารีส่ายหน้าให้กับสิ่งที่นาวินพูดออกมา โดยที่คุณหญิงอภิรดีนั้น ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ โดยที่ไม่มีใครได้ยินเสียงประตูห้องที่ปิดลงเบา ๆ นั้นเลย

 

“โดยผมมีข้อแม้เพียงข้อเดียวที่จะขอ” คุณหญิงอภิรดีหันขวับมามองลูกชายในทันที “ผมจะแต่งงานกับผู้หญิงคนไหนตามที่คุณแม่เห็นสมควร ขอเพียงเรื่องเดียว ผู้หญิงคนนั้นต้องรับรู้เอาไว้ว่า ผมเป็นเกย์ ผมชอบผู้ชายด้วยกันและผมมีคนที่ผมชอบ ที่ผมรักอยู่แล้ว ถ้าเขาโอเคและยินดีจะใช้ไอ้อันเดียวตัวเดียวของผม ร่วมกับผู้ชายอีกคน ที่ผมจะไม่มีวันปล่อยมือจากเขาไปเป็นอันขาด ผมก็ไม่ติดขัดอะไรเลยครับคุณแม่ ลองเลือกเอาครับคุณแม่ ว่าอยากจะอับอายขายขี้หน้าเรื่องพี่นารีหย่าผัว หรือเรื่องผมนอนกับผู้ชายด้วยกัน” นารีนั้น ยิ้มกว้างออกมา แต่คุณหญิงอภิรดีนั้น โกรธนาวินเสียจนหน้าดำหน้าแดง

 

“เย็นนี้ฝนจะตกอีกแล้วหม่าม้า” อิ๊กยืนอยู่ที่ริมถนน มองขึ้นไปบนฟ้า พึมพำออกมาเบา ๆ แอบบ่นให้หม่าม้าฟัง “หม่าม้าเคยบอกเอาไว้ ว่าไม่เอาร่มมา ฝนมันก็จะตกแบบนี้แหละ” อิ๊กหัวเราะออกมา นึกถึงคำพูดของหม่าม้าที่เคยพูดเอาไว้ “หรือว่าอิ๊กคิดผิด ที่กลับมาในเมืองหลวง แบบนี้ ชีวิตมันเลยยากจัง” อิ๊กเอง บางทีก็คิด “หรือว่าหม่าม้าที่อยู่บนนั้น แกล้งอิ๊กกันแน่” เขาส่ายหัวอย่างนึกขัน ก่อนจะรีบเดินออกไป หวังว่าจะถึงบ้าน ก่อนที่ฝนจะเทกระหน่ำลงมา



“หม่าม้าคงไม่พ้น พูดออกมาอย่างแน่นอน” อิ๊กพึมพำ พลางมองเม็ดฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา “ว่าทุกอย่างที่หม่าม้าเคยพูด เคยสอน เคยบ่นไว้ เป็นไปตามนั้นทุกอย่าง” อิ๊กเองนั้น ถึงจะไม่อยากยอมรับว่า นี่มันคือความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ก็ตาม “อะไรที่อิ๊กเคยค้าน เคยเถียงหม่าม้าเอาไว้ ดูมันจะเกิดขึ้น อย่างที่หม่าม้าพูดไปเสียทุกเรื่อง” อิ๊กเม้มปากจนเกือบจะเป็นเส้นตรง “ถ้าหม่าม้าอยู่ด้วยกันตรงนี้กับอิ๊ก ก็คงดี” อิ๊กกะพริบตาถี่ ๆ “อิ๊กรู้ว่ามันยาก แต่ไม่คิดว่าจะยากขนาดนี้” เพื่อไล่หยาดน้ำตาใสอุ่นนั้น ที่รื้นขึ้นมาที่ขอบตาจนร้อนผะผ่าว ให้หายไป แต่มันก็ยากเต็มทน

********************************************************

คำแปลเนื้อร้องเป็นภาษาไทย โดย KADUMPA

Big Big World - Emilia

https://www.youtube.com/watch?v=7IjFVneQZsc


I'm a big, big girl

ก็โตมาจนป่านนี้

In a big, big world

ในโลกใบใหญ่ใบนี้

It's not a big, big thing if you leave me

แต่มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่ หากว่าเธอจะจากกันไป

But I do, do feel that

แค่ฉันเองนั้นจะรู้สึกอย่างแน่นอน

I do, do will miss you much

ว่าใจมันคิดถึงเธอมากมาก

Miss you much

คิดถึงเธอที่สุด


I can see the first leaf falling

ฉันมองเห็นใบไม้ใบแรกร่วงหล่น

It's all yellow and nice

สีมันเหลืองแต่ยังคงสวย

It's so very cold outside

ที่ข้างนอกนั่นอากาศช่างหนาวเหน็บ

Like the way I'm feeling inside

เช่นเดียวกับความรู้สึกที่ฉันมีข้างในใจ


I'm a big, big girl

ก็โตมาจนป่านนี้

In a big, big world

ในโลกใบใหญ่ใบนี้

It's not a big, big thing if you leave me

แต่มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่ หากว่าเธอจะจากกันไป

But I do, do feel that

แค่ฉันเองนั้นจะรู้สึกอย่างแน่นอน

I do, do will miss you much

ว่าใจมันคิดถึงเธอมากมาก

Miss you much

คิดถึงเธอที่สุด


Outside it's now raining

ที่ข้างนอกนั้นฝนเริ่มตกลงมาแล้ว

And tears are falling from my eyes

น้ำตาของฉันก็ร่วงหล่นจากขอบตา

Why did it have to happen?

ทำไมเรื่องนี้มันถึงต้องเกิดขึ้นด้วย

Why did it all have to end?

ทำไมทุกทุกอย่างถึงต้องจบลงแบบนี้ด้วย


I'm a big, big girl

ก็โตมาจนป่านนี้

In a big, big world

ในโลกใบใหญ่ใบนี้

It's not a big, big thing if you leave me

แต่มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่ หากว่าเธอจะจากกันไป

But I do, do feel that

แค่ฉันเองนั้นจะรู้สึกอย่างแน่นอน

I do, do will miss you much

ว่าใจมันคิดถึงเธอมากมาก

Miss you much

คิดถึงเธอที่สุด


I have your arms around me warm like fire

ฉันมีอ้อมแขนของเธอโอบกอดดั่งไฟให้ความอบอุ่น

But when I open my eyes

แต่พลันที่ฉันลืมตาขึ้นมอง

You're gone

เธอได้จากฉันไป


I'm a big, big girl

ก็โตมาจนป่านนี้

In a big, big world

ในโลกใบใหญ่ใบนี้

It's not a big, big thing if you leave me

แต่มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่ หากว่าเธอจะจากกันไป

But I do, do feel that

แค่ฉันเองนั้นจะรู้สึกอย่างแน่นอน

I do, do will miss you much

ว่าใจมันคิดถึงเธอมากมาก

Miss you much

คิดถึงเธอที่สุด


I'm a big, big girl

ก็โตมาจนป่านนี้

In a big, big world

ในโลกใบใหญ่ใบนี้

It's not a big, big thing if you leave me

แต่มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่ หากว่าเธอจะจากกันไป

But I do, do feel that

แค่ฉันเองนั้นจะรู้สึกอย่างแน่นอน

I do, do will miss you much

ว่าใจมันคิดถึงเธอมากมาก


Miss you much

ฉันคิดถึงเธอจริงจริง

ตอนพิเศษที่ 19 ; The Classy Jealousy



ผมเหลือบตามองนาฬิกา Patek Philippe บนข้อมือเป็นรอบที่สิบของคืน ... ห้าทุ่มสิบห้านาที ไอ้จีบอกว่าจะกลับไม่เกินห้าทุ่ม นี่มันเลยมาสิบห้านาทีแล้ว แถมโทรไปก็ไม่รับสาย

งานเลี้ยงรุ่นคณะวิศวะ ขึ้นชื่อเรื่องความเละเทะมาแต่ไหนแต่ไร ผมรู้ดี ... และเพราะรู้ดีนี่แหละ ถึงได้รอจนเวลาล่วงเลยมาเรื่อย ๆ สุดท้ายผมก็นั่งรออยู่ที่บ้านไม่ไหว คว้ากุญแจรถ Porsche Panamera เดินออกจากบ้านมาทั้งชุดลำลอง

ผมเลี้ยวรถเข้ามาจอดเทียบหน้าร้านอาหารกึ่งผับชื่อดังย่านทองหล่อ พนักงานรับรถรีบวิ่งหน้าตื่นมาเปิดประตูให้ทันทีที่เห็นตราสัญลักษณ์ Porsche บนฝากระโปรง

ผมก้าวลงจากรถ ทิ้งรถให้พนักงานรับรถอย่างไม่ไยดี สายตาภายใต้กรอบแว่นสายตาที่ใส่มาบังหน้าสด กวาดมองไปที่โซน Outdoor ด้านหน้าร้าน ... แล้วผมก็เจอเป้าหมาย

จีนั่งหน้าแดงก่ำอยู่ตรงหัวโต๊ะ เสื้อเชิ้ตทำงานถูกปลดกระดุมเม็ดบน แขนเสื้อพับขึ้นลวก ๆ ดูทรงแล้วน่าจะ กรึ่มได้ที่ ... แต่สิ่งที่ทำให้คิ้วผมกระตุกไม่ใช่ความเมาของสามี แต่เป็นผู้หญิงอีกคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ต่างหาก

เธอเป็นใครผมไม่รู้ อาจจะเป็นรุ่นน้อง เพื่อน หรือคนที่เพิ่งบังเอิญเจอกัน แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของผมมากที่สุดคือระยะห่างระหว่างเธอกับจีที่มันใกล้เกินพอดี แขนขาว ๆ นั่นเกาะแขนเสื้อจีแน่น หน้าอกหน้าใจแทบจะเกยขึ้นมาบนแขนของสามีผมอยู่แล้ว แถมยังถือแก้วเหล้าจ่อที่ปาก พยายามคะยั้นคะยอให้ดื่มอีก

“พี่จีหมดแก้วนี้เลยค่ะ”

ได้ยินชื่อสามีตัวเองหลุดออกมาจากริมฝีปากสีแดง ผมก็แสยะยิ้มมุมปากทันที

ผมสูดหายใจเข้าลึก ๆ ปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งที่สุด เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วก้าวเดินเข้าไปกลางวงเหล้า

บรรยากาศในโต๊ะเงียบกริบทันทีที่ผมไปถึง รัศมีบางอย่างทำให้พวกเพื่อน ๆ ของจีที่กำลังเฮฮาหยุดชะงักและหันมามองเป็นตาเดียว

“มะ ... มิลค์ ...” จีเงยหน้าขึ้นมองผม ตาชั้นเดียวที่ปรือปรอยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

“... มาได้ไง”

ผมไม่ตอบ แต่เดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ข้างหลังเก้าอี้ของจี วางมือลงบนไหล่กว้างของสามี ... แล้วบีบเบา ๆ พอให้รู้ตัว

“มารับกลับบ้าน ... ไหนบอกว่าห้าทุ่มไง” ผมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นุ่มนวล แต่เป็นความนุ่มนวลที่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล

“อุ้ย!!! แฟนพี่เหรอคะ ... ดู... สบาย ๆ กว่าที่คิดนะคะเนี่ย” คำพูดของเธอทำให้ทุกคนในโต๊ะกั้นหายใจพร้อม ๆ กัน แค่นั้นยังไม่พอ สายตาที่เธอกวาดมองชุดลำลองของผมอย่างประเมิน คงคิดว่าผมเป็นแค่แฟนขี้บ่นที่แต่งตัวบ้าน ๆ มารับผัว

“สามีครับ ... เราเป็นสามีภรรยากันครับ” คำตอบของผมทำให้ดวงตาของเธอเบิกกว้าง แต่ถึงกระนั้นมือของเธอก็ยังคงกำแขนเสื้อของจีแน่น

ผมขยับตัวเข้าไปใกล้ ... ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาถูกที่ฉุนจนแสบจมูก

ผมโน้มตัวลงไปหาหล่อนช้า ๆ แขนข้างหนึ่งเท้าลงกับพนักเก้าอี้ของจี อีกข้างเท้าลงกับขอบโต๊ะ

คนทั้งโต๊ะกลั้นหายใจ

“ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณเป็นใคร ...”

ผมกระซิบที่ข้างหูหล่อนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล ... แต่มันเย็นยะเยือกจนขนแขนของหล่อนลุกชัน

"... และคุณก็ไม่จำเป็นต้องรู้จักผม แต่สิ่งเดียวที่คุณควรจะรู้ คือ ถ้ายังไม่กลับไปในที่ของตัวเอง คุณจะได้รับความสนใจจากผม ชื่ออะไร ทำงานที่ไหน เจ้านายเป็นใคร ... ผมยกหูโทรศัพท์เพียงกริ๊งเดียว รับรองได้ว่าคุณจะนึกเสียใจไปตลอดชีวิต ที่ไม่ฟังคำเตือนของผม .. ”

หล่อนสะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตระหนก รอยยิ้มมั่นหน้าเมื่อครู่เลือนหายไปในพริบตา เหลือไว้เพียงความหวาดกลัวจับขั้วหัวใจ

ผมยังไม่ถอยออก แต่กดเสียงให้ต่ำลงอีกนิด เน้นย้ำทุกพยางค์ให้ชัดเจน

“... อย่าล้ำเส้น ...”

ผมผละตัวออกมา ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ปรับสีหน้ากลับมาเป็นรอยยิ้มการค้าที่ดูสุภาพอ่อนโยนราวกับเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่สายตาของผมจ้องมองไปที่มือของหล่อนที่ยังวางอยู่บนแขนเสื้อของจี ... นิ่งๆ

บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบสงัดยิ่งกว่าป่าช้า ทุกสายตาจับจ้องมาที่จุดเดียวกัน

“... รบกวนเอามือออกจากสามีของผมด้วยนะครับ”

ผมพูดด้วยระดับเสียงปกติ ชัดถ้อยชัดคำ ได้ยินกันทั้งโต๊ะ

เหมือนต้องมนต์สะกด ... มือคู่นั้นรีบกระตุกกลับทันทีราวกับถูกของร้อนลวก เธอหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด ตัวสั่นเทาด้วยความกลัวที่อธิบายไม่ได้ เพื่อน ๆ ของจีได้แต่ก้มหน้ามองจานกับแกล้ม ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ผมหันไปมองจีที่ยังนั่งหน้ามึน

“ไปมึง ... กลับบ้าน”

ผมส่งมือให้จีจับ เขายิ้มแฉ่งแล้วคว้ามือผมไว้แน่น ยอมลุกเดินตามผมออกมาแต่โดยดี ทิ้งความเงียบงันและความหวาดผวาไว้เบื้องหลัง

ปัง!!!

ผมปิดประตูฝั่งคนนั่งเสียงดังกว่าปกตินิดหน่อย ก่อนจะเดินอ้อมมาขึ้นฝั่งคนขับ จีที่นั่งหน้าแดงอยู่เบาะข้าง ๆ หันมายิ้มแฉ่ง ... เป็นรอยยิ้มโง่ ๆ ของคนเมาที่เห็นแล้วน่าหมั่นไส้ชะมัด

“ยิ้มอะไร” ผมถามเสียงเขียว สตาร์ทรถ Porsche เสียงกระหึ่ม

“มิลค์หึงจี ...” จีพูดเสียงยานคาง เอานิ้วมาจิ้ม ๆ ที่แก้มผม

“... เมื่อกี้เท่มากเลย ... เมียใครเนี่ย ดุจัง”

“เงียบปากไปเลย!!! ใครหึง กูแค่รำคาญ” ผมปัดมือมันออก หักพวงมาลัยเลี้ยวรถออกจากร้านด้วยความเร็วที่ทำให้หลังติดเบาะ

“ปากแข็ง ...” จียังไม่เลิกยิ้ม มันเอนหัวมาซบไหล่ผม ถูไถไปมาเหมือนแมวอ้อน

“... แต่มิลค์มาทันเวลาพอดีเลย ... น้องคนนั้นตื๊อจีทั้งคืน ใครก็ไม่รู้ เพื่อน ๆ ช่วยกันไล่ก็ไม่ยอมไป”

“มึงก็เลยปล่อยให้เขาแต๊ะอั๋งอยู่นั่นแหละ ทีหลังถ้าจัดการเองไม่ได้ กูจะหักแขนมึงก่อนแขนน้องคนนั้น”

“คร้าบ ๆ ขอโทษครับ ...” จีหัวเราะคิกคัก ก่อนจะชะโงกหน้ามาหอมแก้มผมฟอดใหญ่

“... รักมิลค์นะ รักคนเดียวเลย”

“ไม่ต้องมาปากหวาน! กลิ่นเหล้าหึ่งเลย คืนนี้มึงนอนโซฟาเลยนะ”

“โห ไม่เอาดิ ขอนอนกอดเมีย”

“ไม่”

“นะ ... ขอกอดๆๆๆๆๆ”

ผมเหลือบตามองคนข้าง ๆ ที่ส่งสายตาอ้อนวอนมาให้ ... ให้ตายเถอะ ผมแพ้สายตาชั้นเดียวคู่นี้ตลอด แม้แต่ตอนมันเมา

“เออ!!! กลับไปอาบน้ำให้สะอาด เอาให้กลิ่นน้ำหอมยัยนั่นออกให้หมดด้วย ฉุกจมูกฉิบหาย ถ้ากูได้กลิ่นแม้แต่นิดเดียว ... มึงไสหัวไปนอนนอกห้องเลยนะ!!!”

“รับทราบครับผม”

ผมถอนหายใจ พยายามกลั้นยิ้มที่มุมปาก ... ถึงจะน่าโมโหที่ชอบทำตัวหล่อเรี่ยราดให้คนอื่นมาเกาะแกะ แต่พอมันทำตัวเป็นแมวเชื่อง ๆ แบบนี้ ... ผมก็โกรธมันไม่ลงสักที


----------

#The Classy Jealousy
#LoveInEveryLifetime #รักนะ #ขอบคุณที่ยังอยู่ด้วย

Private Girls From Your City - No Selfie - Anonymous Cacual Dating
https://Cupidon.Top
 
Private Girls In Your Town - Anonymous Casual Dating - No Selfie
 
NEW GIRLS
Evelynn
Lily Virgin
Cheryl Blossom
Dana Candy
Judy Blooms
Mistress Ivanka
Sam

“น่านฟ้าเขาไม่ได้อยู่คนเดียวในบ้านหลังนี้นะครับ” อรรถ คนที่ออกตัวว่าเป็นเด็กหนุ่มที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังติดกัน ยืนยันข้อมูลกับทุกคนที่ยืนรวมกลุ่มกันอยู่ตรงนั้น “น่านเขาย้ายมาอยู่กับพี่เหนือฟ้า พี่ชาย ออกมาอยู่กันแค่สองคนพี่น้อง คือ” อรรถเริ่มเล่าให้ทุกคนได้ฟังว่า “คือเขามีปัญหาที่บ้าน พี่เหนือเลยตัดสินใจพาน่านมาอยู่ที่นี่” อรรถมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเล่ามาถึงตอนนี้

 

“พี่เหนือเพิ่งได้งานทำ หลังจากเรียนจบปวส. ถึงแม้ว่าจะได้เงินเดือนไม่มากนัก แต่ก็พอจะจ่ายค่าเช่าบ้านหลังนี้ไหว ไอ้ที่ว่าไหวนี่ ก็แทบจะไม่พอเท่าไหร่หรอกครับ” แววตาของอรรถที่ทุกคนเห็น แสดงให้เห็นถึงความเห็นใจของอรรถที่มีต่อคนที่เขาเรียกและนับถือว่าเป็นพี่ชายของตัวเอง



“เพราะน่านยังเรียนอยู่ชั้นมอหก ชั้นเดียวกับผม ค่าใช้จ่ายทั้งเรื่องอยู่ เรื่องกิน รวมถึงเรื่องเรียนของน่าน จึงตกอยู่กับพี่เหนือคนเดียว” อรรถลอบถอนหายใจด้วยความรู้สึกเห็นใจ “น่านกับผมเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกัน ผมอยู่มอห้า น่านอยู่มอหก แต่ผมไม่ยอมให้น่านเขาเป็นพี่หรอกครับ ถึงอายุเราจะห่างกันสองปีก็เถอะ เพราะไม่อย่างนั้น เดี๋ยวเขาเอาอายุมาเป็นข้ออ้าง เหมือนทุกครั้ง ผมไม่ยอมหรอก” อรรถหัวเราะออกมาแบบเขินเล็กน้อย แต่ใบหูนั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มอย่างชัดเจน

 

“ดังนั้น เป็นไปไม่ได้เลย กับที่คนแถวนี้” อรรถมองไปยังบรรดาใบหน้าของคนที่อาศัยอยู่ใกล้กับบ้านของน่านกับพี่เหนือ ที่พากันออกมาดูเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น “จะบอกว่า น่านอยู่ในบ้านหลังนี้เพียงแค่คนเดียว มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะครับ ที่จะไม่เห็นพี่เหนือ ก็ในเมื่อพี่น้องเขารักกันขนาดนั้น พี่เหนือไม่มีทางปล่อยให้น่านอยู่อย่างโดดเดี่ยวเดียวดายหรอกครับ” อรรถยืนยันเรื่องนี้อย่างหนักแน่น

 

“แอบมองกันอีกแล้ว” เสียงทักนั้นทำให้น่านหันมายิ้มกว้างกับพี่ชาย “อรรถเขาก็มาแบบนี้ทุกวัน มายืนชะโงกมองเข้ามาข้างในบ้านแบบนี้ พี่เหนือยังไม่ชินได้ยังไง” น่าน ผู้เป็นน้องชายส่ายหน้าให้พี่ชาย ที่ยังไม่คุ้นกับการมาปรากฏตัว อยู่ที่หน้าบ้านของเด็กหนุ่มอีกคน คนนั้น “พี่ก็ไม่ได้จะว่าอะไร เพียงแต่” น้ำเสียงของเหนือ มีความเป็นห่วงเป็นใยให้กับน้องชายคนนี้เสมอ

 

“มันมาติดตรงคำว่า เพียงแต่นี่แหละ” น่านหัวเราะกับการพูดของเหนือ พี่ชายของตัวเอง ที่มันแสดงให้เห็นอย่างชัดเจน ว่าเหนือมีสิ่งที่อยากจะพูดออกมามากกว่านั้น “พี่แค่ไม่อยากให้เกิดเป็นปัญหาใหญ่ ไม่อยากให้มีใครมาว่า หรือกล่าวหาน้องของพี่ให้มันเป็นเรื่องเสีย ๆ หาย ๆ” น่านยิ้ม ส่ายหน้าช้า ๆ แบบรู้อยู่แล้ว ว่าพี่เหนือนั้นต้องการจะพูดอะไร เมื่อพี่ชายคนนี้ของเขา พร้อมจะปกป้องน้องชายเสมอ ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม



“เราสองคนก็แค่มองกันไป มองกันมา พี่เหนือก็รู้” น่านพูดกับเหนือ “น่านบอกกับอรรถตั้งแต่ที่โรงเรียนแล้ว ว่าเรื่องของเราสองคนเป็นไปได้แค่ไหน” สายตาของน่านมองผ่านหน้าต่าง เลยออกไปที่นอกรั้วบ้าน “พี่เหนือรู้มั้ย ว่าเขาตอบน่านมาว่ายังไง” น่านหัวเราะเบา ๆ ให้กับความช่างตื๊อของอรรถ “เขาจะรอจนกว่าน่านจะยอมตอบตกลง นานเท่าไหร่อรรถเขาก็จะรอ” เหนือที่ยืนอยู่เยื้องมาทางด้านหลังของน่าน พี่ชายมองเลยไหล่ของน้องชายออกนอกหน้าต่างไป มองเห็นอรรถยืนยิ้มกว้าง แววตาเป็นประกายอยู่ตรงนั้น

 

“ผมเอาตุ๊กตาสัตว์ปูนปลาสเตอร์มาวางเอาไว้ตรงนี้ทุกวัน” อรรถพูดให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นได้ยิน “น่านเขาเก่งเรื่องศิลปะ ทุกเย็นน่านเขาจะหยิบมันไประบายสีให้ แล้วตอนเช้าก็จะเอามาวางคืนเอาไว้ที่เดิม” แววตาของอรรถที่แสดงถึงความเอ็นดูอีกฝ่าย “ผมนะ มีเจ้าสัตว์ปูนปลาสเตอร์ตัวเล็ก ๆ พวกนี้อยู่เพียบเลย เยอะมากพอที่จะเอามารวมกับทำสวนสัตว์ขนาดย่อม ๆ ทีเดียวแหละ” อรรถยื่นมือที่สั่นเทาออกไป เพื่อเอารูปสัตว์ปูนปลาสเตอร์สีหม่น ที่ครั้งหนึ่งมันเคยเป็นสีขาว ไปวางที่บนรั้วบ้านของน่าน ตัวเล็กได้ฟังทุกอย่างมาถึงตรงนี้ ก็หันไปสบตากับหญิงสาว คนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ที่มีท่าทางเป็นห่วงอรรถเป็นอย่างมาก



“เผอิญอิงรู้มาจากผู้หมวดว่า ตัวเล็กมีความสามารถพิเศษ ก็เลย” อิง หญิงสาวที่ตามอรรถมาจนพบ จากสัญญาณจีพีเอสที่เปิดเอาไว้กับโทรศัพท์มือถือของอรรถ พูดด้วยท่าทีที่ทั้งมีความหวัง รวมทั้งเกรงใจตัวเล็กอยู่มากพอสมควร “ก็เลยอยากให้ตัวเล็กช่วยอิงที เรื่องนี้” อิงพูดพลางยกมือไหว้พลาง จนตัวเล็กต้องร้องห้ามหญิงสาวเอาไว้ “ช่วยเพื่อนฉันทีนะ ตัวเล็ก” ผู้หมวดที่บอกกับตัวเล็กว่า อิงเป็นเพื่อนผู้หญิงเพียงไม่กี่คนที่เขานั้นสนิทด้วย และกำลังต้องการความช่วยเหลือ

 

“ผมเข้าใจครับอิง” ตัวเล็กตอบกลับหญิงสาวไป เพื่อให้คลายกังวล “เธอน่ารักก็ตรงนี้แหละ” ผู้หมวดยิ้มแหย ๆ ยกมือไหว้ตัวเล็ก แบบขอให้ช่วยเพื่อนสนิทคนนี้ของตัวเองด้วย “ฉันรู้ว่าเธอช่วยได้” นี่ก็เป็นเพราะผู้หมวด ได้เห็นสิ่งที่ตัวเล็กได้ทำ มาจากเคสก่อนหน้า ตัวเล็กต้องรีบห้ามผู้หมวดอีกคน ก่อนจะได้ยินชาวบ้านที่อาศัยอยู่แถวนั้นพูดขึ้นว่า



“อะไรนะ ไม่ใช่แค่หนึ่งหรอกหรือ นี่มีถึงสอง โอ๊ย ปกตินะ เห็นแค่คนน้อง นั่นก็จะแย่อยู่แล้ว เย็นย่ำตกค่ำมา จะเดินผ่าน ขี่รถผ่าน ก็แทบจะไม่กล้า นี่ยังมีคนพี่อีกด้วยนี่นะ” ชาวบ้านที่อยู่แถวนั้น จับกลุ่มรวมตัวกันพูดคุย พลางแสดงท่าทีขนพองสยองเกล้ากันเป็นแถบ “บ้านหลังนี้มันถูกตัดน้ำตัดไฟ ถูกปล่อยให้ทรุดโทรม ไม่มีใครอยู่มาเป็นสิบปี แต่วันดีคืนดี คนแถวนี้เขาเดินผ่านเข้าออกซอย กลับเห็นเงาคนเดินอยู่ในบ้าน มีแสงไฟวับ ๆ แวม ๆ ลอดออกมาจากในบ้าน” ผู้หมวด ตัวเล็ก และอิง ยืนฟังชาวบ้านพูด ถึงสิ่งที่ได้ประสบพบเจอมา

 

“มีแต่เรื่องที่เขาเล่าต่อกันมา ไม่รู้ว่าจริงเท็จแค่ไหน เขาว่ากันว่า บ้านหลังนี้เคยฆาตกรรมหมู่ เหตุเพราะลูกบ้านนี้มันติดยาหรือยังไงนี่แหละ” ชาวบ้านพูดได้แค่นั้น “ไม่จริง เรื่องมันไม่ได้เป็นแบบนั้น” อรรถตะโกนออกมาเสียงดัง ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ด้วยร่างกายที่สั่นเทา “พี่เหนือกับน่านเป็นคนดี ไม่เคยติดยา ไม่เคยทำชั่ว ทำความเลวกับใคร ผมยืนยันได้ ไม่อย่างนั้น ผมจะหลงรักน่านจนหัวปักหัวปำ แบบที่เป็นอยู่นี้ได้ยังไงกัน” อรรถพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือมากขึ้นเรื่อย ๆ อิงจึงรีบเข้าไปพยุงอีกฝ่ายเอาไว้

 

“คุณตาอรรถใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ” ตัวเล็กพูดกับชายชราด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน เขามองเลยเข้าไปในบ้าน มองเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ที่เดาได้ไม่ยากว่าคือน่านฟ้า ยืนมองออกมาจากหน้าต่างบ้านหลังนั้น โดยมีเงาดำอีกเองหนึ่ง ยืนเยื้องไปทางด้านหลัง “อิงเคยถามคนที่บ้าน ถามถึงเรื่องของคุณตาอรรถ แต่ทุกครั้งที่อิงถาม ทุกคนก็ไม่อยากจะพูดถึง หาเรื่องเลี่ยงไปได้ทุกครั้ง” อิงบอกกับตัวเล็กและผู้หมวด ชาวบ้านแถวนั้น พากันเดินถอยออกไปจับกลุ่มคุยกันที่หน้าบ้าน ฝั่งตรงข้ามแทน

 

ชายชรานั้นตัวสั่นเทิ้มไปด้วยแรงสะท้อนของความเสียใจที่อยู่ในอก น้ำตาที่ไหลขึ้นมาคลอหน่วยนั้น ทำให้แววตาที่อ่อนแรงนั้น ดูเศร้าสร้อยเพิ่มขึ้นอีกเท่าทวี อิงนั้น ตามสัญญาณจีพีเอสมาจนเจอพิกัด ว่าคุณตาอรรถ น้องชายที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของคุณตาของเธอ มาหยุดยืนอยู่ที่หน้าบ้านหลังนี้ พอมาถึง ชาวบ้านที่พยายามจะถามไถ่ชายชรา ว่าเป็นใคร มาหาใคร เพราะดูแล้ว คุณตาอรรถจะมีอาการหลง ๆ ลืม ๆ แถมพูดจาเล่าเรื่องอะไร ที่ดูจะเป็นไปไม่ได้

 

“ที่บ้านอิง ทีแรกก็ต้องปล่อยให้คุณตาอรรถอยู่คนเดียว เพราะคุณตาอรรถไม่ยอมแต่งงาน ไม่ยอมให้ใครเข้าไปยุ่มย่ามวุ่นวายในบ้านที่คุณตาอรรถอยู่คนเดียวมาตั้งแต่ยังหนุ่ม จนทางโรงพยาบาลติดต่อมาที่บ้านอิง ว่าคุณตามีอาการของโรคอัลไซเมอร์ ต้องมีคนดูแลใกล้ชิด ที่บ้านอิงถึงได้ไปรับคุณตาอรรถมาอยู่ด้วย” อิงเล่ารายละเอียดเรื่องนี้ให้ตัวเล็กและผู้หมวดฟัง

 

“ตอนแรกคุณตาอรรถก็ไม่ยอมพูดยอมจา กับใครเลยในบ้าน แม้แต่อิงเอง” อิงพูด พลางมองดูชายชราผู้เป็นน้องชายของคุณตาของตัวเธอ ดูจะมีอาการสงบลง “จนวันหนึ่งคุณตาอรรถอยู่ ๆ ก็พูดถึงและให้อิงดูรูปบ้านหลังนี้” ในรูปถ่ายเก่าที่อิงยื่นให้ตัวเล็กและผู้หมวดดู มันคือรูปถ่ายของบ้านหลังเดียวกัน ที่คุณตาอรรถและทุกคนนั้น ยืนอยู่ที่ด้านหน้าหลังนี้ คุณตาอรรถยืนมือที่ผิวหนังเหี่ยวย่นด้วยความชรา มารับเอารูปถ่ายจากมือของอิงไป ก่อนจะใช้มือลูบและเช็ดทำความสะอาดรูปใบนั้น ด้วยความใส่ใจและความทะนุถนอม

 

“ตอนอิงตามมาถึง แล้วเห็นบ้านหลังนี้ อิงก็ตกใจมาก ด้วยอาการอัลไซเมอร์ของคุณตาอรรถ อิงไม่คิดว่า คุณตาจะจำบ้านหลังนี้ได้ และตกใจเป็นอย่างมาก ที่คุณตามาที่บ้านหลังนี้ถูก” อิงนั้น แสดงความเป็นห่วง แกมอาการโล่งอกออกมาอย่างชัดเจน ที่มาเจอคุณาอรรถที่นี่ และชายชรานั้นปลอดภัยดี “บ้านหลังนี้คงเป็นสถานที่เดียว เกี่ยวกับคนคนเดียวคนนั้น ที่คุณตาอรรถเลือกที่จะจำเอาไว้ แม้ว่าความทรงจำในเรื่องอื่น ๆ จะลบเลือนหายไปหมดแล้ว” ตัวเล็กพูด มองเห็นน่านยังคงมองตรงออกมาทางที่คุณตาอรรถยืนอยู่

 

“แล้วคนที่ชื่อน่านฟ้า เขาสื่อสารอะไรกับเธอมั้ย ตัวเล็ก” ผู้หมวดเอ่ยถามตัวเล็ก “ว่าทำไมคุณตาอรรถ ถึงต้องมาที่บ้านหลังนี้ และมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่” อะไรคือความต้องการของวิญญาณที่ยังคงวนเวียนอยู่ในบ้านหลังนี้ ที่คุณตาอรรถมีความผูกพันด้วย “น่านไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ยืนมองออกมาเงียบ ๆ” ตัวเล็กพูด พลางส่ายหน้าเบา ๆ และยังเห็นน่านฟ้ายืนด้วยความนิ่งสงบ

 

“แต่” ตัวเล็กพูด สายตามองเลยน่านไปที่เงาของอีกคน ที่ยืนเยื้องไปทางด้านหลัง “เงาของอีกคน ดูสว่างมากขึ้นเรื่อย ๆ ตั้งแต่ที่ผมเห็นเขา คือ ตอนที่เรามาถึง เงาของเขาสีดำมากกว่านี้” ตัวเล็กบอกกับอีกสองคน และเขาก็รู้ตัวดี ว่าเงานั้นกำลังมองตรงมาที่เขา “แต่เขาเต็มไปด้วยความรัก เขาไม่อยากให้เรื่องทั้งหมดนี้ ยังเป็นอยู่แบบนี้ เขารักน้องชายของเขา” ตัวเล็กพูด ในขณะที่ความรู้สึกของเขา สัมผัสได้ถึงความรักและความปรารถนาดี ที่เงาของคนคนนี้มีต่อน่านฟ้า



“พี่เหนือฟ้า” คุณตาอรรถพูดขึ้นเบา ๆ ตัวเล็กพยักหน้าตามแทนคำยืนยัน ตัวเล็กพูดขึ้นต่อจากนั้นว่า “น่านเป็นคนเดียวที่เหนือเป็นห่วง เพราะความผูกพันนี้ มันเป็นทั้งความรัก ความห่วงใย ความหวังดี ที่ไหลวนเกิดเป็นพันธสัญญาทางความรู้สึกที่พี่ชายนั้น มีต่อน้องชายคนเดียว” ตัวเล็กได้ยินเสียงของเหนือฟ้าผ่านเข้ามา จากที่เป็นเพียงแค่เสียงกระซิบ เหมือนมีความไว้วางใจกันมากขึ้น เสียงนั้น ก็เปลี่ยนเป็นเสียงพูดกันแบบปกติธรรมดา ให้ตัวเล็กได้ยิน



“ถึงตอนที่พี่ไม่อยู่แล้ว พี่อยากให้น่าน หมดทุกข์ด้วยเช่นกัน” น่านที่มองออกไปด้านนอกหน้าต่าง ฟังที่พี่เหนือกำลังบอกกับเขา “อรรถเขาก็ยังอยู่” น่านบอกกับเหนือ พี่ชายของตัวเอง “ถ้าหากเขายังทำอย่างที่ทำอยู่แบบนี้” เหนือฟ้าอยากให้น้องชายของเขาเข้าใจ ในสิ่งที่เขาเป็นห่วง “น่านจะต้องทนทรมานไปอีกนานแค่ไหน กว่าที่น่านจะค้นพบความสงบให้กันตัวเอง” ไม่เพียงแค่น่านฟ้าเท่านั้น ที่เหนือฟ้าพูดด้วย แต่ประโยคทั้งหมดทั้งหลายเหล่านี้ ตัวเล็กเองก็ได้ยินชัดเจนอย่างด้วยเช่นกัน

 

“คุณตาอรรถครับ” ตัวเล็กพูดกับชายชรา ที่ไม่มีท่าทางจะรับรู้เสียงเรียกนั้น จนเมื่อตัวเล็กเปลี่ยนน้ำเสียงและคำเรียกอีกฝ่ายใหม่ “อรรถ” ตัวเล็กเรียกเด็กหนุ่ม อรรถหันมามองสบตาตัวเล็กในทันที “น่านเป็นคนน่ารักมาก ๆ เลยเนอะ” อรรถยิ้มกว้าง รับคำพูดของตัวเล็ก โดยที่ทั้งผู้หมวดและอิงเอง ถึงกับอึ้งไปกับความประหลาดใจ กับท่าทางที่เปลี่ยนไปในทันทีของคุณตาอรรถ

 

“น่านเขาน่ารัก ผมถึงแอบหลงรักเขา แต่ว่าเขา ไม่เคยตอบรับรักผมหรอก” มันคือความรู้สึกอ่อนหวานของอรรถ ที่ซ่อนความขมขื่นทางจิตใจเอาไว้ได้อย่างอ่อนไหวทางอารมณ์ “พี่เหนือเขาจะไม่อยู่ตรงนี้แล้ว” ตัวเล็กบอกกับอรรถออกไป อรรถสบตากับตัวเล็ก อย่างคนที่กำลังตั้งใจว่าอีกฝั่งจะบอกอะไรกับตน “ถึงเวลาที่พี่เหนือเขาจะต้องไปตามทางของเขาแล้ว และมันเลี่ยงไม่เป็นอย่างอื่นไม่ได้อย่างทุกที ซึ่งพี่เหนือเขาก็เสียใจ แม้ว่าพี่เขาจะเป็นห่วงน่านมากแค่ไหน แต่ครั้งนี้ ไม่มีอะไรที่จะฝืนการเป็นไปนี้ได้แล้ว” ตัวเล็กพยายามเรียบเรียงคำพูดและความรู้สึกที่รับมาจากเหนือฟ้า



“ถ้าเป็นแบบนี้แล้ว” ตัวเล็กบีบมือของอรรถเบา ๆ เจ้าของมือก้มลงมองมือของตัวเองที่อยู่ในมือของตัวเล็ก “จะเหลือเพียงแค่น่านฟ้า” อรรถส่ายหน้า ไม่อยากจะรับรู้ในสิ่งที่กำลังจะได้ยิน “ที่จะต้องอยู่ตรงนี้เพียงลำพังคนเดียว” ตัวเล็กพูด มองเลยไปที่หน้าต่างภายในบ้าน น่านปล่อยให้น้ำตาไหลลงมา ส่วนเหนือนั้น ตอนนี้ตัวเล็กสามารถมองเห็นเป็นรูปร่างของคนปกติ ที่กำลังเริ่มเรืองแสงมากขึ้นเรื่อย ๆ

 

“พี่เหนือเขาอยากจากไปแบบไม่ต้องห่วงอะไรน่านอีก” ยิ่งตัวเล็กพูด อรรถยิ่งส่ายหน้าเร็วและแรงมากขึ้น “อรรถปล่อยห่วงที่เป็นพันธนาการระหว่างอรรถกับน่านทิ้งมันไปได้มั้ย” ตัวเล็กพูดมาถึงตรงนี้ มองเห็นแสงเรือง ๆ ที่ด้านในบ้าน สว่างมากขึ้นทุกที ๆ “ผมรู้ ว่าน่านเป็นเพียงสิ่งเดียวที่อรรถเหลืออยู่ในชีวิต น่านเขายังอยู่ที่ตรงนี้ เพราะอรรถขอให้เขามาเจอ ทุกครั้งที่อรรถมาที่นี่” ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา สิ่งที่ตัวเล็กได้ยินจากเหนือ คืออรรถมาหาน่านที่บ้านหลังนี้ มาตลอดชีวิต

 

“ผมรู้ว่ามันไม่ยุติธรรมเลย ที่จะพูดกับอรรถแบบนี้ แต่บางทีความรัก อาจจะไม่ใช่การครอบครอง อาจจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน อย่างที่ความต้องการของเรากำลังบอก” มาถึงตอนนี้ ร่างของเหนือ เริ่มจะค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อย “พี่เหนือกำลังจะไปแล้ว” ตัวเล็กรีบบอกกับอรรถ “อรรถปล่อยมือจากน่าน ทิ้งคำสัญญาในวันนั้นไป แล้วปล่อยให้น่านและอรรถ เป็นอิสระต่อกันได้มั้ย” คำถามของตัวเล็ก ทำให้อรรถนั้นได้แต่น้ำตานองหน้า

 

“อรรถเข้าบ้าน” เสียงแม่ของเด็กหนุ่มเรียก เมื่อลูกชายของเธอ ยังไม่ยอมเข้ามากินข้าวกินปลา ทั้ง ๆ ที่เย็นมากแล้ว “ไม่เอาอรรถ อย่าให้คนอื่นเริ่มเอาไปพูดไม่ดี” ถึงแม้ว่าแม่ของอรรถจะรู้ว่า น่านนั้นเป็นเด็กดีมากมายแค่ไหนก็ตาม แต่เธอก็ยังแคร์คำพูดของชาวบ้านร้านถิ่นมากเช่นกัน อรรถที่วันนี้ ยังไม่ได้ส่งยิ้มและโบกมือให้กับน่านผ่านหน้าต่างตรงหน้าบ้าน ก็ต้องเดินเข้าบ้านตามที่แม่ของเขาเรียกอย่างเสียไม่ได้

 

“อรรถกับน่านไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ถ้าเราสองคนจะคบ” แม่ของอรรถรีบห้ามลูกชายทันที ทันก่อนที่อรรถจะพูดประโยคนั้นจนจบ อรรถรู้สึกน้อยใจกับท่าทีของแม่ เด็กหนุ่มวิ่งขึ้นไปที่ห้องของตัวเองบนชั้นสองของตัวบ้าน ชะโงกหน้าดูหน้าต่างห้องตรงข้ามกับของเขา มันคือห้องของน่าน ผ้าม่านถูกรูดปิดเอาไว้ มีเพียงแสงไฟที่ทำให้เห็นว่า เจ้าของห้องอยู่ในห้องนั้น

 

อรรถฉวยผ้าเช็ดตัว รีบวิ่งเข้าห้องน้ำ เพื่อจะได้อาบน้ำ แล้วไปตักข้าวมานั่งกินบนห้องนอนนี่ จะได้รอจังหวะน่านเปิดผ้าม่านมาเจอเขาพอดี เด็กหนุ่มอาบน้ำแบบรวดเร็ว ภายในไม่กี่นาที ก็สวมชุดนอน วิ่งตึก ๆ ทั้ง ๆ ที่ผมยังเปียกน้ำอยู่ ลงไปตักข้าวขึ้นมากินบนห้อง ทั้ง ๆ ที่มีเสียงแม่ของเขาร้องห้าม บอกให้นั่งกินที่โต๊ะกินข้าวดี ๆ แต่อรรถก็ถือจานข้าว วิ่งปรื๋อขึ้นมาบนห้องนอนอย่างรวดเร็ว

 

“ทำไมห้องน่านถึงปิดไฟ อะไรจะนอนเร็วขนาดนั้น” ไฟในห้องของน่านดับลงไป อรรถวางจานข้าวลงบนโต๊ะเขียนหนังสือ “นั่นพี่เหนือนี่” ก่อนจะเห็นพี่เหนือที่แทบจะกระโดดออกจากรถจักรยานยนต์ที่ขี่มา กระโจนเข้าเปิดประตูรั้ว ทิ้งให้รถมอเตอร์ไซค์คันเก่ง นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นถนนหน้าบ้าน เสียงเรียกน่านของพี่เหนือที่อรรถได้ยิน ที่ตะโกนจนสุดเสียง ทำให้อรรถตกใจไม่ใช่น้อย เด็กหนุ่มนิ่งรอ ว่าอะไรเกิดขึ้นกันแน่ แต่ทุกอย่างก็เงียบไปนาน ไม่ได้ยินเสียงน่านตอบกลับพี่ชายของตัวเองอย่างทุกครั้ง

 

“อรรถ เกิดอะไรขึ้น” เสียงแม่ของเขาร้องถามอย่างตกใจ เมื่อเห็นลูกชายลนลานวิ่งลงบันไดมา “แม่ น่าน น่านเป็นอะไรก็ไม่รู้” อรรถแทบจะกระชากประตูบ้านให้เปิดออก “อรรถ กลับเข้าบ้าน อย่าไปยุ่งเรื่องของคนอื่นเขา” อรรถไม่ฟังอะไรแล้ว เปิดประตูรั้วได้ ก็วิ่งไปถึงหน้าบ้านของน่านอย่างรวดเร็ว ควันสีเทาลอยออกมาจากประตูบ้านของน่าน อรรถตะโกนเรียกชื่อน่านจนสุดเสียง

 

พอเข้าไปในตัวบ้าน อรรถต้องไอออกมาด้วยอาการสำลักควัน ในความสลัวของตัวบ้าน มีร่างของคนสองคนนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นบ้าน พี่เหนือนั้นมีรอยแผลถูกกระหน่ำตีที่ขมับจนเป็นแผลลึก เลือดไหลนองพื้น ส่วนน่านนั้น เหมือนกำลังจะหาทางออกจากบ้าน แต่ก็ไม่ทัน ล้มลงหมดสติอยู่ที่เชิงบันไดขึ้นขั้นสองเสียก่อน อรรถพยายามเรียกให้น่านตื่น แต่เจ้าตัวไม่มีท่าทีตอบสนองใด ๆ อรรถจึงตัดสินใจ ลากตัวของน่านออกมาที่นอกตัวบ้าน ปล่อยให้เหนือที่คงช่วยอะไรไม่ทันแล้ว ให้นอนอยู่อย่างนั้น

 

“น่าน น่าน ฟื้นสิ น่านตื่นขึ้นมาคุยกับอรรถก่อน” อรรถทรุดตัวลงบนที่พื้นถนนหน้าบ้าน โดยมีร่างที่ไม่มีเรี่ยวแรงของน่านอยู่ในอ้อมแขน “ช่วยด้วยครับ ช่วยน่านด้วย ใครก็ได้ครับ ช่วยน่านที” บรรดาชาวบ้านที่อยู่ละแวกนั้น ต่างพากันออกมาดู แต่ก็ไม่มีใครขยับทำอะไร “อรรถ ปล่อย มานี่ เข้าบ้านเดี๋ยวนี้ ทุกคนอรรถไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้นะ อรรถเข้าบ้าน” แม่ของเด็กหนุ่มฉุดกระชากลากถูกอรรถ ให้ปล่อยร่างที่แน่นิ่งของน่าน ให้กองอยู่บนพื้นถนน พ่อของอรรถ รีบเข้ามาลากตัวลูกชายของเขาด้วยอีกแรง ปิดบ้านทันที และไม่ยอมปล่อยให้อรรถออกมาได้อีก

 

“อรรถตามหาที่บรรจุกระดูกของน่านจนเจอ” คุณตาอรรถพูดด้วยเสียงอันสั่นเครือ ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาเปื้อนใบหน้า “แม้แต่ชื่อที่หน้าโกศอัฐิของน่าน พวกเขาก็ไม่ยอมทำให้” คุณตาอรรถมารู้ความจริงทีหลัง ว่าครอบครัวของน่าน ไม่ยอมรับที่น่านประกาศตัวว่า ตัวเองนั้นชอบผู้ชายด้วยกัน มันคือการสร้างความเสื่อมเสียให้กับวงศ์ตระกูลเป็นอย่างยิ่ง และนั่นคือเหตุผลหลัก ที่พี่เหนือ พาน้องชายออกมาอยู่ด้วยกันตามลำพัง

 

“แต่นั่นคงไม่ใช่สิ่งที่ทำให้พวกเขาพอใจได้ มันไม่มีหลักฐานโยงไปเอาผิดคนพวกนั้นได้ สภาพของพี่เหนือที่ถูกตีด้วยของแข็งจนสิ้นใจอยู่ตรงนั้น กับการพยายามจะช่วยน่าน น้องชายให้รอดชีวิต แต่ก็สายจนเกินไป น่านสูดควันเข้าไปมากเกิน จนหมอก็ช่วยยื้อชีวิตเอาไว้ไม่ได้” ทั้งตัวเล็ก ผู้หมวด และอิง ได้แต่รู้สึกสลดหดหู่ใจ กับสิ่งที่เกิดขึ้นกับน่านฟ้า เหนือฟ้า และอรรถ



“ถ้าอรรถหยิบรูปปั้นปูนปลาสเตอร์นั้นกลับไป” คุณตาอรรถยื่นมืออันสั่นเทาออกไปด้านหน้า เมื่อตัวเล็กบอกแบบนั้น ภายในบ้าน ตอนนี้ พี่เหนือฟ้าไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว เหลือเพียงแต่น่านฟ้า ที่มองพร้อมรอยยิ้มเปื้อนน้ำตาออกมาที่อรรถ คุณตาอรรถก้มลงมองรูปปั้นปูนปลาสเตอร์ที่อยู่ในมือ น้ำตาทำให้ทุกอย่างตรงหน้าพร่าเลือนไปหมด อิงอดไม่ได้ที่จะต้องกลั้นสะอื้น ด้วยความสงสารคุณตาอรรถสุดหัวใจ ที่เห็นชายชราได้ปล่อยให้คนที่เขารักนั้น ได้เป็นอิสระจากพันธนาการทั้งปวงที่มีต่อกัน คุณตาอรรถยกมือขึ้นแนบกับหัวใจของตัวเอง ทุก ๆ อย่าง คงเหลือเอาไว้ได้แค่เพียง ความทรงจำอันล้ำค่า ตัวเล็กพยักหน้าช้า ๆ ให้กับน่าน ก่อนจะบอกกับทุกคนว่า ทุกอย่างจะไม่เป็นไร ผู้หมวดนั้น ยื่นมือไปจับมือของตัวเล็กเอาไว้ ก่อนที่ทั้งคู่จะหันมาสบตากัน

***********************************************************

คำแปลเนื้อร้องเป็นภาษาไทย โดย KADUMPA

Immortality - Celine Dion feat. Bee Gees

https://www.youtube.com/watch?v=cNBmfHy-nwg


So, this is who I am

นี่คือสิ่งที่ฉันเป็น

And this is all I know

และนี่คือสิ่งที่ฉันรับรู้

And I must choose to live

ฉันต้องเลือกหนทางที่จะมีชีวิตอยู่

For all that I can give

กับทุกสิ่งที่ฉันจะมีมอบให้ไป

The spark that makes the power grow

กับแรงผลักที่ทำให้พลังเติบโต


And I will stand for my dream if I can

และฉันจะยืนหยัดกับความฝันของฉันเมื่อฉันต้องการ

Symbol of my faith in who I am

สัญลักษณ์ของความศรัทธาที่ฉันจะได้เป็นตัวฉันเอง

But you are my only

แต่เธอคือคนคนเดียวที่ฉันมี


And I must follow on the road that lies ahead

ซึ่งฉันต้องเดินตามหนทางที่ทอดยาวอยู่ข้างหน้า

I won't let my heart control my head

และจะไม่ปล่อยให้หัวใจนำทางความคิด

But you are my only

แต่เธอเท่านั้นที่เป็นหนึ่งเดียวในใจ


We don't say goodbye

เราจะไม่เอ่ยกับคำร่ำลา

We don't say goodbye

เราจะไม่พูดว่าเราเลิกรา

And I know what I've got to be

เพราะฉันรู้ว่าเราฉันนั้นต้องการอะไร


Immortality

มันคือความเป็นอมตะในใจ

I make my journey through eternity

ฉันเลือกหนทางผ่านความเป็นนิรันดร์

I keep the memory of you and me inside

ฉันเก็บความทรงจำที่เกี่ยวกับเธอไว้ภายในใจ


Fulfill your destiny

เติมเต็มโชคชะตาของเธอให้เต็มเปี่ยม

Is there within the child

แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องราววันวานในวัยเยาว์

My storm will never end

พายุในใจของฉันคงไม่มีวันสงบลง

My fate is on the wind

เพราะเคราะห์กรรมของฉันฝากไว้ในสายลม

The king of hearts, joker's wild

สิ่งที่ถูกควบคุมเอาไว้ อาจถูกปลดปล่อยด้วยใจที่เป็นอิสระ



We don't say goodbye

เราจะไม่เอ่ยถึงคำร่ำลา

We don't say goodbye

เราจะไม่บอกถึงคำอำลา

I'll make them all remember me

ฉันจะทำให้พวกเขาทั้งหมดนั้นจดจำฉันแทน


'Cause I have found a dream that must come true

เพราะฉันนั้นพบว่าความฝันต้องเป็นจริงได้ในสักวันหนึ่ง

Every ounce of me must see it through

ทุกทุกอณูของฉันจะถูกรับรู้ได้ในที่สุด

But you are my only

และเธอคือหนึ่งเดียวเท่านั้นของฉัน


I'm sorry I don't have a role for love to play

ฉันขอโทษทีว่าฉันไม่มีบทบาทอะไรจะแสร้งทำว่ารัก

Hand over my heart, I'll find my way

มีเพียงมือที่กำหัวใจเอาไว้แล้วออกเดินหน้าต่อไป

I will make them give to me

ฉันจะทำให้พวกเขายอมมอบใจให้ฉันในที่สุด


Immortality

ความเป็นอมตะเช่นนี้

There is a vision and a fire in me

มันคือมุมมองและแรงขับเคลื่อนในตัวฉัน

I keep the memory of you and me, inside

ฉันจะเก็บเรื่องราวของเราเอาไว้ให้ลึกสุดใจ

We don't say goodbye (we don't say goodbye)

เราจะไม่กลาวคำว่าลาก่อน (เราจะไม่เอ่ยมันออกมา)


With all my love for you

ด้วยความรักทั้งหมดที่ฉันมีให้เธอ

And what else we may do

และสิ่งอื่นใดที่เรานั้นอาจจะทำร่วมกัน

We don't say goodbye

แต่เราสองคนจะไม่เอ่ยคำลา