10
« กระทู้ล่าสุด โดย Shonennihon เมื่อ 24-08-2026 15:21:35 »
……..
เนื่องจากเป็นคนที่ไม่ค่อยได้เที่ยวหรือชอบกินดื่มตามร้านดังทั้งหลาย ความรู้ในหัวของผมในเรื่องนี้ ถือว่าเป็นระดับเด็กอนุบาล สุดท้ายผมก็พึ่งคนใกล้ตัวที่สุด พลขับของผมเอง “พี่ดนัย”
พี่เขาแนะนำร้านที่กำลังดังที่สุดช่วงนี้ คือ ร้านอาหารจีนที่โรงแรมแห่งหนึ่ง ซึ่งผมก็ทักท้วงไปว่า หากร้านดังขนาดนั้นผมจะมีโอกาสได้ไปใช้บริการหรือ เพราะตอนนี้คงจองไม่ทันแล้ว
พี่ดนัยบอกไม่ต้องห่วง เขาเป็น สมาชิก เฉพาะสมาชิกเท่านั้นถึงจะสามารถจองคิวร้านอาหารได้ แม้จะรู้สึกแปลกใจแต่ผมก็ไม่มีเวลาจะสอบถามให้มากความ จึงตัดสินใจให้พี่ดนัยจัดการ
ในที่สุด พี่ดนัยก็พาผมกับพี่ลักษณ์เดินทางมาถึงโรงแรมหรูย่านใจกลางเมือง แม้ว่าโรงแรมนี้จะอยู่มาอย่างเก่าแก่และแทบจะกลายเป็นจุดเด่นในย่านนี้ แต่ก็สามารถบริหารผ่านวิกฤตมาหลายรุ่นจนถึงปัจจุบัน ด้วยการตกแต่งที่ผสมผสานระหว่างวัฒนธรรมจีนกับไทยได้อย่างลงตัว และมีสาขาอยู่ตามต่างจังหวัดมากมาย
ผมลงมายืนอยู่หน้าโรงแรมอย่างสงสัย เพราะเคยมาหลายครั้งแล้ว แต่ไม่เคยทราบเลยว่าที่นี่มีร้านอาหารจีนชื่อดังอยู่ด้วย
“เราจะมากินอะไรกันครับ?” พี่ลักษณ์มีทีท่าตื่นเต้นหลังจากลงมาจากรถ เพราะผมปิดพี่เขามาตลอดทาง หรือจะบอกอีกนัยหนึ่งว่า ผมเองก็ไม่ทราบ
“อาหารจีนครับ เขาว่าเป็นที่นิยม”
“เขาว่า?”
นั่นไง! ในที่สุดผมก็โป๊ะแตก
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า สารภาพก็ได้ครับว่าผมเองก็… ได้รับการแนะนำมาอีกที”
“ไม่เป็นไรครับ จริงๆ เราไปกินร้านเดิมก็ได้นะครับ ท่าทางที่นี่จะแพง”
“ไหนๆ ก็มาถึงแล้ว ลองสักหน่อยก็ได้นะครับ” ผมโน้มน้าว เพราะอยากกินมื้อเย็นกับบรรยากาศดีๆ บ้าง
พี่ลักษณ์พยักหน้าตามใจผม
เพียงพวกเราเดินเข้าประตูล็อบบี้ไปเพียงก้าวเดียว เจ้าหน้าที่ต้อนรับของโรงแรมก็เดินมาต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม และสีสันบนใบหน้าที่ฉูดฉาดแต่สวยน่ามอง
ผมรีบยื่นการ์ดของร้านที่พี่ดนัยให้มาทันที เพราะเพิ่งเคยมาร้านนี้เป็นครั้งแรก และชื่อร้านก็เป็นภาษาจีนยากแก่ความเข้าใจและอ่านออกเสียง
พนักงานหญิงยิ้มมุมปากทันทีที่เห็นและเชิญไปที่ลิฟท์สีเขียวสลักลายดงไผ่ที่อยู่ทางด้านหลังเคาเตอร์ประชาสัมพันธ์
พนักงานต้อนรับหญิงโค้งคำนับด้วยความสุภาพ ก่อนที่ประตูลิฟท์จะปิดลง เผยให้เห็นลายสลักลงบนประตูสิฟท์อลูมิเนียมสีเงินแวววาว เป็นรูปวาดทิวทัศน์แบบวัฒนธรรมจีน มีทั้งป่าเขาและลำน้ำ รอยสลักตื้นๆ เหล่านั้นเป็นสีเขียวที่ไล่โทนอ่อนแก่อย่างบรรจง ผนังรอบด้านที่เหลือก็มีลวดลายที่สวยงามไม่แพ้กัน
ลิฟท์ตัวนี่วิ่งทยานขึ้นยาวแบบไม่หยุด ด้วยความประหม่ากับสถานที่แปลกตา ผมกับพี่ลักษณ์จึงทำได้แค่เพียงมองหน้ากันและกัน ยิ้มอย่างขัดเขินระหว่างที่เราต่างมองตัวเลขของลิฟท์บอกตำแหน่งชั้นที่เพิ่มขึ้นไม่หยุด
เสียงกริ่งของลิฟท์ดังขึ้นเบาๆ ตัวเลขแสดงชั้นหยุดอยู่ที่ชั้นที่ 24 พี่ลักษณ์ผายมือให้ผมเดินออกไปก่อนทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก
ผมเดินออกมาอย่างประหม่า แต่ต้องทำเป็นกล้าหาญมั่นใจ เดินนำออกจากลิฟต์ด้วยก้าวที่มั่นคง
“สวัสดีครับ”
เสียงทุ้มต่ำเสียงหนึ่งดังขึ้นจากที่ไม่ไกล ทำให้ผมหยุดเท้าและขยับออกห่างจากต้นเสียงอย่างไม่ตั้งใจ ผมหันไปมองทางต้นเสียง สิ่งที่เจอทำให้ผมถึงกับตกใจเพราะเป็นชายร่างสูง บอบบางในชุดฮั่นฝูสีขาวก้มตัวให้ และกล่าวคำสวัสดีอีกครั้ง
พี่ลักษณ์ที่เดินตามมาถึงกับหยุดเดินและขยับเข้ามาใกล้ผมด้วยสีหน้าประหลาดใจ
“มาสองท่านสินะครับ” ชายในชุดยาวหลุ่มล่าม เอ่ยทักทันทีที่ยึดตัวตรง ใบหน้าที่ขาวจนเกือบซีดนั้นเพ่งมองมาที่ผมสองคน ริมฝีกปากสีชาดสดใสนั่นฉีกยิ้มกว้าง
มันแปลกตรงที่ แม้ทั้งหมดนั่นจะดูน่ากลัวภายใต้แสงทางเดินหน้าลิฟต์ที่ไม่ค่อยสว่างมากนัก แต่ใบหน้านั่นที่มายิ้มต้อนรับกลับไม่ได้น่ากลัวเลย มันมีเสน่ห์เหมือนพระเอกหนังกำลังภายในเมื่อครั้งสมัยยังเด็กเลย
ผมตอบตกลง และทันทีที่สิ้นเสียงจากผม ชายในชุดขาวก็โค้งคำนับและทำท่าเชื้อเชิญผมไปที่สุดทางเดินอีกฝาก ซึ่งจากตรงที่ผมยืนอยู่ มันเหมือนมีประตูบ้านสไตล์จีนโบราณ ทำจากไม้หน้าชิ้นเดียวสีดำ เปิดต้อนรับอยู่
โดยมีป้ายอยู่ที่เหนือประตู เขียนไว้ว่า
苍翠的竹林
ผมเคยศึกษาภาษาจีนมาบ้าง มันน่าจะแปลว่า “ป่าไผ่เขียวขจี”
ทันทีที่ผมกับพี่ลักษณ์ก้าวข้ามประตูไปก็เหมือนตนเองหลุดเข้าไปในป่าไฝ่ที่เต็มไปด้วยสีเขียวสดของกอไผ่สูงทะลุเพดาน มันทะลุเพดานจริงๆ เพราะมองไม่เห็นยอด แทรกตัวด้วยกิ่งไผ่และใบไผ่เรียวแหลมสมจริง จากคลองสายตาที่ทอดยาวตรงไปมีเก๋งจีนถูกปลูกขึ้นประปราย และสุดปลายทางเหมือนมีเวทีมหรสพ ตกแต่งด้วยผ้าบางเบาหลากหลายสีที่พริ้วไปตามลมคล้ายอยู่ท่ามกลางธรรมชาติจริง
ด้านหลังเวทีที่ยกพื้นสูงมีสิ่งก่อสร้างสไตล์จีนโบราณฝังอยู่ในผนัง เป็นอาคารสองชั้น ห้อยโคมไฟสีขาวเป็นระยะ ดูเป็นระเบียบและสวยงาม เหมือนตนเองหลุดเข้ามาในยุคโบราณของจีน ด้วยการแต่งกายของบริกรในชุดฮั่นฝู ทำให้รู้สึกประหม่าที่จะพูดภาษาไทยเลยทีเดียว
หลังจากเดินไปจนถึงจุดที่ตั้งโต๊ะเก้าอี้หน้าเวทีมหรสพ บริกรชายที่ใส่ชุดแบบเดียวกันก็เดินเข้ามาทักทายพวกผม และมีการสื่อสารระหว่างบริกรชายอีกคนที่มาส่งผม แม้ผมจะพยายามตั้งใจฟังแต่เหมือนพวกเขาจะพูดในอีกภาษาหนึ่งที่ผมไม่เข้าใจ
ในขณะที่ผมมองพี่ลักษณ์ที่กำลังเพลิดเพลินกับทิวทัศน์แปลกใหม่ตรงหน้าอย่างประหม่า ใบหน้าอมยิ้มนั้นทำให้ผมเผลอหลุดยิ้มออกมาไม่รู้ตัว
“ยิ้มอะไรครับเนี่ย?” พี่ลักษณ์รู้สึกตัวว่าถูกมองอยู่จึงหันมาถามผมด้วยอาการเอียงอาย
“คนน่ารัก” เสียงในหัวออกจากปากดังลั่น ทำให้พี่ลักษณ์ยิ้มกว้างและหลบตา
“คุณชายครับ ต้องการนั่งบริเวณไหนครับ?” บริการคนที่มาใหม่ทักขึ้น ในขณะที่บริการชายที่พาผมเข้ามานั้น ขอตัวแล้วเดินจากไป
ผมคงทำสีหน้างุนงงและลังเล บริกรขายสูงเพรียวคนใหม่ ก็ยิ้มกว้างทรงเสน่ห์ แล้วอธิบายอย่างใจเย็น พร้อมผายมือไปที่ทิศของพื้นที่ต่างๆ ที่เขาแนะนำ โดยที่รูปแบบที่นั่งก็มี
ห้องเก๋งจีน มีความเป็นธรรมชาติ และส่วนตัวประมาณหนึ่ง
ห้องมหรสพ ดูการแสดงต่างๆ ใกล้ชิด ร่วมกับคนอื่นๆ สนุกสนานกับการมีส่วนร่วมกับคนอื่น
ห้องส่วนตัวที่เปิดหน้าต่างเห็นการแสดงที่เวทีได้ มีความเป็นส่วนตัวสูง และมีคนดูแลเฉพาะห้อง แต่มีราคาค่าห้องด้วย
บริกรชายพูดจบด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ผมรู้สึกใบหน้าร้อนวูบเพราะเขามีรอยยิ้มที่น่ารักน่าเอ็นดูมาก
ผมเริ่มสงสัยแล้วว่าภัตตาคารนี้ต้องคัดเลือกหน้าตาของเหล่าบริกรแน่นอน
และคนที่รู้สึกมีความสุขปิติที่สุดก็น่าจะเป็นพี่ลักษณ์ที่เขาแทบจะไม่หุบยิ้มเลยตั้งแต่เดินเข้ามา
แน่นอนว่าผมเลือกห้องส่วนตัว เพราะจากที่มองบรรดาลูกค้าคร่าวๆ แล้ว ผมคิดว่าน่าจะมีหลายคนที่ทำให้พี่ลักษณ์ดึงความสนใจออกจากผมแน่นอน
เรื่องเงินมันเรื่องเล็ก ถ้ามันทำให้เส้นทางความรักของผมมั่นคงขึ้นแม้สักนิด ผมก็ยินดีทั้งนั้น!!
“คุณชายเลือกได้ยอดเยี่ยม มีห้องว่างเหลืออยู่ 1 ห้องพอดี”
บริกรยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะเดินนำทางไป ขณะที่ผมกำลังก้าวเท้าเดินตามไป มือหยาบมือหนึ่งได้รั้งข้อมมือผมไว้แน่น
“มันแพงนะ นั่งข้างล่างแถวนี่ก็ได้” พี่ลักษณ์มีสีหน้ากังวลเล็กน้อย
“ไม่เป็นไรครับ ก็ผมอยากอยู่กับพี่สองคนนี่ครับ!! อีกอย่างพี่ยังไม่อยากเปิดตัวว่าคบกับผม ผมว่าไปนั่งในห้องส่วนตัวก็เป็นทางเลือกที่ดีนะครับ” ผมดึงมือพี่ลักษณ์ให้เขาก้าวตามผมมา แต่พี่ลักษณ์ก็รั้งไว้อีกครั้ง
“พี่ว่า….. มันเป็นสถานที่ๆ ไม่ใช่คนทั่วๆ ไปจะเข้ามากันนะ” พี่ลักษณ์กล่าวจบก็กวาดสายตาไปโดยรอบ
ผมกวาดตาตามไปจนรอบทิศ ทำให้ผมเพิ่งรู้สึกตัวได้ว่าที่นี่มีแต่ ผู้ชายวัยทำงานขึ้นไป และที่ผมแทบอยากจะตีหน้าตัวเองดังๆ ก็คือบริกรที่สวมชุดขาวสไตล์ฮั่นฝูเหล่านั้น ไม่ได้ใส่ชุดด้านในมีเพียงผ้าบางๆ สีขาวคลุมทับทบไปมาสไตล์จีนโบราณ แต่ก็น้อยชิ้นเกินไปจนแทบจะมองเห็นมัดกล้ามเนื้อภายในเกือบชัดเจน ท่อนล่างด้านในน่าจะใส่กางเกงในทรงบรีฟสีขาวบางๆ อยู่เสียด้วยซ้ำ
ทำให้ผมคิดได้ว่า รสนิยมของพี่ดนัย พลขับของผมเนี่ยก็ไม่ธรรมดาเลย
ในขณะที่ผมกำลังสับสนอยู่ในสมอง บริกรชายที่เดินนำไปสักสี่ห้าก้าวก็เดินกลับมาทักและทำท่าเชื้อเชิญอีกรอบ
“คุณชาย….เชิญ”
แบบนี้ยิ่งทำให้ผมรีบกระชับมืออีกฝ่ายแน่นและพาเดินไปพร้อมกัน……
ในที่สุด บริกรก็พาผมมายังห้องส่วนตัวสไตล์จีนที่มีประตูบานพับพับที่ทำยากไม้ฉลุเป็นรูปตารางง่ายๆ และ แทรกด้วยลวดลายของป่าไผ่และเถาวัลย์ไม้ดอก แต่ด้านในฉลุกลับไม่ใช้กระดาษแผ่นบางที่เคยเห็นตามหนังจีนชุดกำลังภายใน แต่มันเป็นแผ่นอคิลิกสีขุ่นบางๆ กั้นอยู่ ซึ่งทำให้อุ่นใจในเรื่องของความเป็นส่วนตัวได้ระดับหนึ่ง
ภายในห้องมีขนาดกำลังดี พอที่จะวางโต๊ะจีนได้ 1 ชุดใหญ่ และ มองลึกเข้าไปก็จะเจอม่านผ้าบาง สีขาวและฟ้าอ่อนไล่จากด้านบนลงด้านล่างจากขาวไปฟ้าได้สวยงามพอดี
แต่ด้วยความบางจึงทำให้เห็นเตียงสี่เสาขนาด 6 ฟุตวางอยู่ด้านใน ซึ่งทำให้ผมรู้สึกแปลกใจพอสมควร และผมตั้งใจจะไม่ถามว่าเอามันไว้ทำอะไร
หลังจากนั่งลงที่โต๊ะเรียบร้อย ทั้งผมและพี่ลักษณ์ก็ได้นับรายการอาหารเล่มใหม่ ที่ถูกบรรจงวางบนมืออย่างสุภาพโดยบริกรชายอีกคนหนึ่งซึ่งเหมือนปรากฏตัวมาจากอากาศธาตุ
ผมตกใจเล็กน้อยแต่ก็รักษาความสุขุมไว้เมื่ออยู่ต่อหน้าพี่ลักษณ์ ในขณะที่พี่ลักษณ์เองกลับแสดงสีหน้าตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัดเพราะบริกรชายอีกคนที่เข้ามานั้น ใบหน้าสวยสะอาดยิ่งกว่าบริกรที่พามาเสียอีก
“นี่คือ อาฉือ บริกรประจำห้องของคุณชายครับ” บริกรที่เดินพาเข้ามานั้นแอบอมยิ้มและพูดแนะนำอย่างสุภาพ
ผมหันไปยิ้มทักทันที แต่ก็ต้องสะดุดตาตรงที่เสื้อผ้าของอาฮือนั่นหลวมโครกและบางกว่าอีกคนมาก ตอนที่อาฉือก้มลงทักทายสไตล์จีนโบราณ เสื้อคลุมที่หย่อนคล้อยลงมาเผยให้เห็นกล้ามหน้าอกจนถึงลอนท้องและสะดือสวยสะอาดนั่น
แม้ผมจะไม่ได้รู้สึกชื่นชอบการมาเที่ยวอะไรแนวนี้แต่ก็อดที่จะใจเต้นไม่ได้
ส่วนพี่ลักษณ์นั้น สมาธิแทบไม่ได้อยู่ที่รายการอาหารเลย เขาพยายามจดจ้องไปที่บริกรนั่นจนผมแทบจะหงุดหงิดทนไม่ไหว
ในขณะที่บริกรคนแรกขอตัวลาจากไป ผมจึงรีบชวนให้พี่ลักษณ์สั่งอาหาร จะได้รีบกิน รีบไปจากที่นี่
พี่ลักษณ์ก็คงจะอ่านบรรยากาศได้ ดังนั้นเขาจึงกลับมาโฟกัสกับรายการอาหารตรงหน้าจนกระทั่งสั่งเสร็จเรียบร้อย
หลังจากบริกรชายประจำห้องได้เดินจากไปดำเนินการสั่งอาหารที่เครื่องคอมพิวเตอร์ที่ซ่อนอยู่บริเวณหน้าห้อง ผมจึงผ่อนลมหายใจอย่างผ่อนคลาย
“ไม่นึกว่าคุณรามจะมีรสนิยมประมาณนี้ ร้ายนะครับเนี่ย” พี่ลักษณ์ยกริมฝีปากยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยปากแซว
ก่อนที่จะเข้าใจผิดกันไปใหญ่ ผมจึงรีบแก้ตัวและเล่าที่มาที่ไปอย่างลนลาน
“ผมล้อเล่นน่ะครับ ฮ่าๆๆๆ ก็คุณรามก็ดูลนลานพอๆ กับผมเลยนี่ พอจะมองออกน่ะครับ” จบประโยคพี่ลักษณ์หัวเราะร่า
“ล้อผมเล่นอีกแล้วพี่ลักษณ์เนี่ย ว่าแต่อยู่กันสองคนไม่ต้องเรียกคุณก็ได้ เรียกน้องราม หรือ รามเฉยๆ ก็ได้ครับ” พูดมาถึงท้ายประโยคผมก็แอบเขินเหมือน ไม่คิดว่าตัวเองจะทำตัวเหมือนกลับไปเป็นเด็กวัยรุ่นขนาดนี้
“ได้ครับ จะพยายามนะครับ กลัวหลุดพูดในที่ทำงานจังเลยครับ เอาเป็นว่า หากหลุดพูดสลับกันก็ขออภัยล่วงหน้านะครับ”
“อยู่กันสองคนน่ะได้ครับ แต่อย่างไปหลุดที่ทำงานเชียว เดี๋ยวมันจะไม่ลับอีกต่อไป ผมน่ะโอเคนะครับ อยากจะเปิดตัวกับพี่ใจจะขาด แต่ติดที่พี่นี่แหละ”
“น้องรามพี่บอกไปแล้วไง มันดูไม่ดี พี่เพิ่งเข้ามาทำงานนะ พี่อยากให้คนยอมรับผลงานของพี่ก่อนน่ะครับ”
ผมพยักหน้าเข้าใจ โลกของผู้ใหญ่มันก็แบบนี้ ถึงอย่างนั่นผมก็ยังแอบน้อยใจอยู่นิดหน่อยอยู่ดี
หน้าแรก
ช่วยเหลือ
เข้าสู่ระบบ
สมัครสมาชิก
กระทู้เมื่อเร็วๆ นี้
