รักเอย : จริงหรือที่ว่าหวาน ? หรือทรมานใจคน
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: รักเอย : จริงหรือที่ว่าหวาน ? หรือทรมานใจคน  (อ่าน 228020 ครั้ง)

RAJCHABUT

  • บุคคลทั่วไป
http://media.imeem.com/m/of7bmqLpIJ






รักเอย . . . จริงหรือที่ว่าหวาน ?   หรือทรมานใจคน



เป็นเรื่องแต่งขนาดไม่สั้นไม่ยาว  รวมเรื่อง . . .

. . . รัก . . .


กะว่าจะเขียนเรื่องรักหลากหลายของหลาย ๆ  คน





ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้

1.ห้ามละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2. ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม, ติดเรท x ทำให้กระทู้กลายพันธุ์ ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์ และสถาบันต่าง ๆ รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวบบอร์ด

3.ถ้าอยากเอานิยายเรื่องนี้ไปโพสต่อ กรุณาบอกไอ้ต้นก่อนด้วย

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอม


เวบไซต์ แห่งนี้เป็นเวบไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่าง ประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวบไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวบไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวบไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ โปรดใช้วิจารณญาณ สติสตัง ความรู้ และสามัญสำนึกของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชมด้วยนะจ๊ะ



กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่



กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่



 โอห์มกับโน้ต



ตอนที่ ๑

   ป้ายบอกเวลาและขบวนรถที่จะเทียบชานชาลาขบวนต่อไป  คือ  ขบวนรถดีเซลราง  จะเข้าเทียบที่สถานีก่อนเวลาจริงร่วมสิบนาที  ผมยิ้ม  เพราะนี่เป็นครั้งแรกในรอบสิบปีกว่าปีที่ผมมาที่สถานีรถไฟแห่งนี้  . . .

   ครั้งสุดท้าย . . .

   . . . เกือบยี่สิบปีแล้วกระมัง

   “แกอยู่ไหน”  เสียงจากปลายสายดังมาทันทีที่ผมกดสายรับ

   “บางซื่อแล้วล่ะ”  

   “โล่งอก  ขอบใจแกมากนะโว้ย  ที่ไปรับไอ้โอ๊ตมัน  สงสารมันว่ะ  แม่มันทิ้งไปตั้งแต่เกิด  มีแต่พ่อมันคนเดียวเท่านั้น”

   “เออ  เออ  ทำไงได้แกเล่นยกแม่น้ำทั้งประเทศขนาดนั้น”

   “โธ่  ไอ้โอห์ม  ชั้นมองไม่เห็นใครจริง ๆ  นี่หว่า  มีแต่แกเท่านั้นแหละ  ที่ชั้นพอจะไหว้วานได้  เอาน่าแก  กลับจากสิงคโปร์คราวนี้  ชั้นเลี้ยงแกหนึ่งเมา”

   “อย่าเอาเหล้ามาล่อ  ไม่สนหรอกแก”

   “แกหาที่เรียนให้โอ้ตมันด้วยนะโว้ยไอ้โอห์ม”

   “เฮ้ย !”  ผมงงอ่ะดิ  เพราะทีแรกยายเพื่อนตัวแสบมันบอกแค่ว่า  จะมีหลานชายมาจากต่างจังหวัด  แล้วมันต้องไปงานด่วนที่สิงคโปร์มารับไม่ได้  ให้ผมมารับแทน

   “ไม่รู้ล่ะ  แกถามมันเองเหอะว่าอยากจะเรียนอะไร”

   “แกมาหักคอแบบนี้ได้ไงว่ะไอ้มิลล์”

   “โห . . . แก  ชั้นไม่มีใครจริง ๆ  แกไม่ช่วยชั้น    เอาน่าแก  แค่ซัมเมอร์คอสเอง   นอกจากแกแล้วชันมองไม่เห็นอีกแล้วล่ะว่าใครจะช่วย  ว่าแต่แก  โทรหาโอ้ตมันแล้วนะ”

   “เออ  บอกน้องมันแล้วล่ะ  ว่าให้ลงที่บางซื่อ”

   “แกน่ารักเสมอว่ะโอห์ม  ชั้นรักแกจริง จริ้ง  ฝากโอ้ตด้วยนะแก”

   เจ้าหล่อนตัดสายฉับไปในทันที  ปล่อยให้ผมงงเป็นสุนัขแดกโอโม่อ่ะครับพี่น้อง   ก็เจ้าหล่อน  โทรมาบอกผมเมื่อบ่ายแก่ ๆ  ว่าจะมีหลานมาจากใต้  แล้วไม่มีใครไปรับ  ให้ผมช่วยไปรับ  แล้วให้พักกับผมก่อน  เพราะกว่ามันจะกลับก็อาทิตย์หน้า

   ขบวนรถค่อย ๆ  ชะลอก่อนที่จะจอดนิ่ง . . .

   สายตาผมไปหยุดที่เด็กหนุ่มที่ก้าวขาลงมาจากขบวนรถ  เหมือนทุกอย่างจะหยุดนิ่ง เด็กหนุ่มที่สูงราวร้อยเจ็ดสิบกว่า ๆ  ผิวคล้ำแบบคนใต้    เจ้าตัวเพิ่งลงมาจากขบวนรถ  ยืนหันรีหันขวาง  เหมือนไม่คุ้นเคยกับสถานที่

   หากผมล่ะ . . .

   ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่ง  เด็กหนุ่มคนนั้นมองละม้ายคล้ายใครสักคนที่ผมคุ้นเคย  ใครคนนึงที่กระชากหัวใจผมไป  เหมือนขบวนรถไปที่เพิ่งออกพ้นตัวผมไป

   วันนี้ . . .

   . . . ที่เดียวกันนี้

   มีใครคนนึงยืนอยู่ . . . คนที่ผมไม่รู้จัก  อายุอานามคงห่างจากผมเกือบยี่สิบปีกระมัง  แต่ทำไม  ทุก ๆ  อย่างของเขา  ช่างเหมือนใครบางคน

   


   สิบกว่าปีก่อน . . .

   “พี่ไปไม่กี่วันหรอกโอห์ม  พี่จะรีบกลับมา”   พี่โน้ตยิ้มให้ผม  แววตาบอกว่าห่วงผมไม่น้อย

   “ครับผม”  ผมบอกได้แค่นั้น

   “อย่าร้องสิโอห์ม  ลูกผู้ชายต้องเข้มแข็ง  เข้าใจมั้ย”  พี่โน้ตเอามือลูบศรีษะผมเบา ๆ    นั่นเท่ากับว่ากระตุ้นความอ่อนแอในหัวใจของผมให้มากกว่าเดิมอีก

   ผมแอบเบือนหน้าหนี  เอามือปาดน้ำตาทิ้ง

   ผมไม่ใช่คนเข้มแข็ง  ผมออกจะอ่อนแอเสียด้วยซ้ำ   การห่างจากคนที่เรารักมันทรมาน  ผมรู้ทุก ๆ  ปิดเทอมที่พี่โน้ตกลับบ้าน  ห้วงเวลานั้นคือเวลาที่ผมเศร้าอย่างที่สุด  

   “เอ้า  แอบร้องอีกแล้ว  แบบนี้พี่ไม่กลับก็ได้”

   “กลับเหอะพี่  ผมอยู่ได้แค่ใจหวิว ๆ เท่านั้นเอง”  ผมหันมายิ้มให้พี่โน้ต

   “บอกแล้วไงพี่จะรีบกลับมา”

   “ครับ”  ผมมองหน้าพี่โน้ต  อยากเก็บเอาทุกอณูความทรงจำที่มี  

   หากผมรู้อนาคต . . .

   . . . ก็คงดี

   เสียงประชาสัมพันธ์ประกาศ ขบวนรถด่วนพิเศษที่จะเข้าเทียบชานชาลา  ปลายทาง . . . ยะลา

   คือเสียงพิพากษาว่าผมต้องห่างจากคนที่ผมรักดี ๆ  นี่เอง

   “ขอพี่กอดหน่อย”

   พี่โน้ตรวบผมเข้าไปกอดเอาไว้  ท่ามกลางแสงดาวระยิบระยับในคืนที่เดือนมืดมิดของสถานีรถไฟบางซื่อ

   “พี่รักโอห์มนะครับ  โอห์มดูแลตัวเองดี ๆ  นะครับ  ถึงพี่จะไม่อยู่กับโอห์ม  แต่หัวใจของพี่อยู่ที่โอห์มเสมอ”    เสียงพี่โน้ตสั่น ๆ

   หากวันนั้น . . .

   . . . ผมเข้าใจในความหมาย  ของคำพูด

   ผมคงไม่เจ็บปวด . . . เจียนตาย

   พี่โน้ตค่อย ๆ  ปล่อยมือผมช้า ๆ ก่อนเดินไปขึ้นรถที่มาจอดเทียบชานชาลา  ภาพนั้นค่อย ๆ  พร่ามัว  เพราะทั้งสองตาของผมมันมีแต่หยาดน้ำตา  เสียงหวูดร้องของรถไฟ  คล้ายเสียงกรีดร้องที่ก้องในหัวใจของผม  รถค่อย ๆ  ออกตัวไปอย่างรวดเร็ว

   หัวใจผมเหมือนโดนกระชากออกไปจากอก . . .

   ผมทิ้งตัวลงนั่งที่ขอนไม้หมอน  ที่เขามาทำเป็นม้านั่งยาว ๆ  ระหว่างชานชาลาที่ ๑  กับชานชาลาที่ ๒  ผมปล่อยให้ความอ่อนแอมันออกมาจากสองตา  ผมนั่งมองขบวนที่แล่นหายไปในความมืดมิด

   เหมือนหัวใจผม . . .

   . . . มิดมิดนิรันดร์กาล



   ผมสะดุ้งตื่นจากภาพเก่า  เพราะอะไรบางอย่างในขากางเกงมันสั่น  ผมค่อย ๆ  ล้วงหยิบ  ก่อนที่จะกดรับ . . .

   “โอห์มครับผม”

   “อาโอห์มเหรอครับ  โอ๊ตมาถึงบางซื่อแล้วครับ”  เสียงนั่นชัดเจน  กว่าคลื่นโทรศัพท์ใด ๆ  ทั้งหมดที่ผมเคยมี  เคยฟัง

   ผมหันกลับไป . . .

   “สวัสดีครับ  ใช่อาโอห์มมั้ยครับ”  

   เด็กหนุ่มคนที่ผมมองตั้งแต่ลงจากรถ  ยืนห่างผมแค่ก้าวเดียว  ยกมือไหว้  ก่อนยิ้มกว้างโชว์ฟันขาว  เรียงสวย

   . . . ผมยืนนิ่งเหมือนถูกสาป

   แม้แต่รอยยิ้ม  ยังเหมือน . . .

   “ครับผม  โอ๊ต”  ผมได้แต่ทวนคำชื่อที่ผมจำได้

   “ครับโอ๊ตเองครับ หลานอามิลล์  อามิลล์ทิ้งโอ๊ตอ่ะครับ”  เจ้าตัวยิ้มตาหวาน  ผมมองหน้าโอ๊ต  

   “ครับ  มิลล์ให้อามารับ”

   ผมบอก  ทั้ง ๆที่สายตาจับจ้องไปยังหน้าหลานชายเพื่อน  ใบหน้าคมคาย  ขนตางอนเป็นแพ  กับแววตาสีน้ำตาล  จมูกโด่งได้รูป  ที่สำคัญรอยยิ้มที่ผมเห็นเหมือนแสงสว่างที่ค่อย ๆ  ทาบทับเข้ามาในหัวใจทีมืดมิดของผม

   “มีอะไรติดที่หน้าผมหรือครับ”  เจ้าตัวคงรู้  ผมจ้องมองนานเกินไป

   “ไมมีครับ  ไม่มีไร  อาแค่รู้สึกคุ้น ๆ  หน้า”

   “ใครก็ว่า  โอ้ตหน้าคล้ายอามิลล์”

   ไม่ใช่ . . . ไม่ใช่มิลล์  ผมไม่ได้คิดไปเอง  หน้าตาแบบนี้ไม่เหมือนมิลล์เลย  ไม่เหมือน  ทำไมผมจะจำคนที่เอาหัวใจของผมไปไม่ได้  

   ผมนับในใจ

   . . . สิบแปดปี

   สิบแปดปีเต็ม ๆ  ที่ผมไม่เคยเหยียบมาที่สถานีรถไฟบางซื่ออีกเลย  ผมไม่อยากเจ็บปวดกับสถานที่สุดท้ายที่ผมเคยได้รับไออุ่นจากอ้อมกอดของพี่โน้ต   

   “ไปกันเหอะ  โอ๊ตกินอะไรมาหรือยัง”  ผมยื่นมือไปรับกระเป๋าใบเล็กอีกใบ

   “กินบนรถไฟมาหน่อยเดียวเองครับ”

   “งั้นไปหาอะไรกินกันก่อน”  ผมหันมายิ้ม  ก่อนเดินนำไปที่ลานจอดรถ
   








** ขออนุญาตแก้ไขชื่อหัวข้อเพื่อให้อ่านง่ายสบายตาค่ะ **
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-09-2010 18:39:48 โดย THIP »

tamtam

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #1 เมื่อ21-03-2009 15:20:52 »

555 ได้เจิม
ตามอ่านๆๆๆ

ออฟไลน์ Sameejaejung

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +457/-17
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #2 เมื่อ21-03-2009 15:22:42 »

จิ้มเรื่องใหม่คร๊า :z13: :z13:

ยังไม่ได้อ่านเลย

แวบไปอ่านก่อนน๊า

เป็นกำลังใจให้ :impress2: :impress2:

Siri_nan

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #3 เมื่อ21-03-2009 15:24:51 »

ขออนุญาติ เข้ามาตัดริบบิ้น เจิมเรื่องใหม่ อิ อิ  : 222222:
เหมือนไม่ได้เห็นคนเขียนมานาน หรือว่าเราไม่ได้เข้ามานานแล้วหว่า  :เฮ้อ:

maggy

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #4 เมื่อ21-03-2009 15:33:34 »

โห เปิดตัวมาก็แอบเศร้านิดๆและ
หรือว่าโอ๊ตจะเป็นลูกของโน้ตคาดเดาจากเสียงสระและวรรณยุกต์
ไม่ได้มีเหตุผลอื่นใดทั้งสิ้น(ฮา) ว่าไปนั้น
อืม จะเป็นรักต่างวัยหรือเปล่านร้า
เป็นกำลังใจให้นะคะ
จะคอยติดตามคร้า

ออฟไลน์ [N]€ẃÿ{k}uñĢ

  • ~ῲเจ้าแม่Dramaῴ~
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +740/-5
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #5 เมื่อ21-03-2009 15:39:06 »

 :mc4: :mc4: :mc4:
+1 ให้ราชบุตร อิๆ งานนี้ต้องตามอ่านแล้วจะรออ่านต่อ
เรื่องดูน่าติดตามดี 18 แปดที่ไม่ได้เจอพี่โน๊ต
มันจะเป็นไปได้ไหมว่า โอ๊ต คือ ลูก ของโน๊ต น่าสนใจมากๆ

jokirito

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #6 เมื่อ21-03-2009 16:05:19 »

 :mc4: เจิมด้วยคนครับ 
เรื่องออกแนวดราม่ามาเลย 
อืม..โอ๊ตจะใช่ลูกโน๊ตรึเปล่า
แล้วโน๊ตจากไปด้วยสาเหตุใด
อืมๆๆ น่าติดตามๆ

dokjarn

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #7 เมื่อ21-03-2009 16:27:17 »

:z2:

เข้ามาเจิมและ +1

ให้กับเรื่องใหม่ของท่านราชบุตรด้วยครับ

อ่านแล้ว..อย่างน่าติดตาม

รักเอย

โอ๊ต......โน้ต......โอห์ม

18 ปี อะไรเกิดขึ้นบ้างก็ไม่รู้

เรื่องราวไปลึกลับแถบทางใต้เหมือนกัน

หลังจากนั้นส่งย้อนกลับมาที่

บางซื่ออีกครั้งหนึ่ง

น่าติดตามมากครับ

รออ่านที่หน้าจอเลยน้า

 :pig4: :pig4:

 :z2:
[/color]




ออฟไลน์ IZE

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4601
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +227/-3
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #8 เมื่อ21-03-2009 17:24:42 »

มาตามๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เรื่องใหม่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8418
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2122/-586
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #9 เมื่อ21-03-2009 18:46:25 »


เข้ามาทักทายกันตามประสาเนอะพี่เนอะ

อิอิ

สองเอง

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [นิยาย] รักเอย
« ตอบ #9 เมื่อ: 21-03-2009 18:46:25 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






toeyz12

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #10 เมื่อ21-03-2009 19:24:21 »

เรื่องใหม่อีกเรื่องแล้วว ว ๆ    :L2: :L2:


+1 เป็นกำลังใจให้จ้า ๆ   :กอด1:


 :pig4:

ออฟไลน์ M@nfaNG

  • ชีวิตคือการตรวจสอบ...
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4453
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +847/-18
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #11 เมื่อ22-03-2009 00:04:01 »

มาทักทายด้วยคนค่ะ  เปิดตัวมาก็ท่าทางจะน่าติดตามแล้ว เดี๋ยวรออ่านต่อค่ะ :L2:

mecon

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #12 เมื่อ22-03-2009 01:38:14 »

 :mc4: ต้อนรับเรื่องใหม่คะ
เรื่องนี้มีแววเศร้าอีกแล้ว แต่ถึงเศร้าก็ชอบนะคะ
โอ๊ตหน้าตาเหมือนพี่โน๊ตซะขนาดนี้ อิอิรักเด็กก็ไม่ผิดหรอกนะคะ  :กอด1:

christiyaturnm

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #13 เมื่อ22-03-2009 03:15:51 »

 :m15:เตรียมผ้าเช็ดหน้ามารอเรื่องเศร้าอีกเรื่อง


ชัวร์แหงๆๆๆ


แต่อีกนัยนึง :laugh: ออกแนวจะหาข้ออ้างเขมือบเด็กนะครับเนี่ย

 :L2: o13 เห็นชื่อผู้แต่งก็ประกันคุณภาพแล้ว

namtaan

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #14 เมื่อ22-03-2009 03:57:38 »

 :mc4:
เจิมเรื่องใหม่ด้วยคน
อ่านตอนต้นก้อรู้ว่าพลาดไม่ได้แล้วเรื่องนี้
เหมือนกันซะขนาดนี้ โน้ต กะ โอ๊ต ไม่พ่อลูก ก้อน่าจะพี่น้องหรือเปล่า ลุ้นๆ
บวก 1 เป็นกำลังใจขอบคุณด้วยจ้า

ออฟไลน์ kit

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1082
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-3
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #15 เมื่อ22-03-2009 04:32:54 »

•    “พี่รักโอห์มนะครับ  โอห์มดูแลตัวเองดี ๆ  นะครับ  ถึงพี่จะไม่อยู่กับโอห์ม  แต่หัวใจของพี่อยู่ที่โอห์มเสมอ”    เสียงพี่โน้ตสั่น ๆ

   หากวันนั้น . . .

   . . . ผมเข้าใจในความหมาย  ของคำพูด

   ผมคงไม่เจ็บปวด . . . เจียนตาย


วุ้ย พี่โน๊ตกลับไปยะลา....โดนจับแต่งงาน....พอลูกออกมา เลยตั้งชื่อว่า โอ๊ต เพื่อเป็นที่ระลึกไงคะ


ขอบคุณนะคะ คุณ ราชบุตร


ออฟไลน์ kunkai

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3734
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +229/-2
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #16 เมื่อ22-03-2009 07:57:33 »

:oni1:เรื่องใหม่
ของพี่ราชบุตร
ต้องอ่าน   ต้องอ่าน :-[
จองหนึ่งที่ค้าบ
หน้าสุดเลย......ลัลล้า
: 222222:

imageriz

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #17 เมื่อ22-03-2009 11:28:22 »

เรื่องใหม่ มาเป็นกำลังใจให้เรื่องใหม่

 :L2: :L2: :L2:

YO DEA

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #18 เมื่อ22-03-2009 11:45:24 »

 :กอด1:

มาเป็นกำลังใจให้เรื่องใหม่ครับ...

ออฟไลน์ DEMON3132

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +170/-1
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #19 เมื่อ22-03-2009 11:50:28 »

เข้ามาเจิมเรื่องใหม่ของคุณราชบุตรด้วยคน เปิดเรื่องมาก็น่าสนใจ แต่สงสัยว่าจะเศร้าอีกแล้ว และเศร้าตั้งแต่ต้นเรื่องเลย
 :impress3: :impress3: แต่ก็จะติดตามต่อไป ขอบคุณนะคะสำหรับเรื่องดี ๆ ที่แต่งมาให้อ่าน  :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [นิยาย] รักเอย
« ตอบ #19 เมื่อ: 22-03-2009 11:50:28 »





peemakarn

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #20 เมื่อ22-03-2009 12:26:49 »

เข้ามาเจิมค่ะ เปิดเรื่องได้น่าอ่านมากค่ะ
จะติดตามอ่านนะคะ
ปล. นิยายของคุรราชบุตรเนี่ยออกแนวดราม่าแทบทุกเรื่องเลยนะคะ
อ่านทีไรน้ำตาไหลทุกที อิอิ

RAJCHABUT

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #21 เมื่อ22-03-2009 13:15:05 »





ตอนที่ ๑ (ต่อ)

   เกือบสองทุ่มหากรถรายังติดเป็นแพยาวตามท้องถนน  ผมแอบมองโอ๊ต  คล้ายกับจะค้นหาบางสิ่งที่มันหล่นหายไปในชีวิต    บางครั้งโชคชะตาอาจจะเล่นตลกกับเราก็เป็นได้  ไม่มีใครรู้อนาคต  ข้างหน้า แม้กระทั่งอีกแค่หนึ่งนาที  เราจะเจออะไรบ้าง


   “ฟังเพลงมั้ยโอ้ต”  ผมเอ่ยออกมาทำลายบรรยากาศความเงียบ

   “ได้ครับ”

   “โอ๊ตทำตัวตามสบาย  เคยอยู่กับอามิลล์ยังไง  ก็อยู่แบบนั้น  อาเองก็ไม่ได้อะไรมากมายหรอก  ยังไงก็ได้”

   “ครับ”  เจ้าตัวหันมายิ้ม

   ผมเอื้อมมือไปกดเครื่องเล่น   เพียงชั่วครู่  เสียงเพลงที่เคยเล่นค้างเอาไว้ในคราวก่อน  ก็ดังขึ้นมาทำลายบรรยากาศความเงียบในรถ

   “. . . มันโหดร้ายจนเกินไป ฉันไม่เคยเตรียมใจ  ที่จะเสียเธอไปอย่างวันนี้ . ..”

   “เพลงโปรดของพ่อโอ้ตเลย  เพลงนี้เพลงหากินของพ่ออ่ะครับอาโอห์ม”

   ผมขมวดคิ้วเข้าหากัน  บางอย่างมันแวบเข้ามาในหัวใจ   แค่เพียงแวบเดียวเท่านั้น  เพราะผมไม่กล้าที่จะคิดอะไรไปมากกว่านี้  บนโลกใบนี้มีอะไรอีกมากมายที่เราคาดคิดไม่ถึงเสมอ

   “จริงดิ  อาก็ชอบ มันโหดร้ายจริง ๆ  ที่เราจะเสียใครสักคน  โดยที่เราไม่รู้ว่าเราทำอะไรผิด”  ผมเค่นยิ้มกับตัวเอง  นึกถึงเวลาที่ผ่านมา

   หากแต่ . . .

   ผมไม่เคยโกรธ หรือเกลียดคนที่ทำกับผม  บางครั้งคนเราอาจมีเหตุผล  และเหตุผลบางอย่างมันไม่สามารถที่จะพูดออกมาได้ 

   ผมรักพี่โน้ตด้วยหัวใจ . . .

   . . . ผมเจ็บการการจากอย่างห่างหาย

   ความเจ็บทำให้ผมกล้าที่จะหลีกลี้หนีไกล  และดูเหมือนว่าหัวใจของผมจะปิดตายตาม  ผมไม่รักใครอีกเลย  มันอาจจะเกิดจากความกลัว 

   . . . กลัวผิดหวังซ้ำ ๆ  อีก

   “โอ๊ตร้องเพลงเพราะนะอาโอห์ม  เป็นนักร้องวงโรงเรียนด้วย”

   “จริงดิ”  ผมหันไปมองโอ๊ตแวบนึง   

   “โกหกทำไม”

   “งั้นร้องให้อาฟังได้มั้ย  เอาเพลงนี้อีกรอบและกัน”  ผมไม่รอคำตอบ  รีบกดปุ่มให้เพลงเริ่มเล่นตั้งแต่เริ่มต้นอีกครั้ง

   เสียงอินโทรลเพลงประกอบละครเรื่องดัง   สะกดผมให้นิ่งเงียบ  ในขณะที่รถค่อย ๆ ขยับไปทีละนิด ท่ามกลางเมืองอันแสนวุ่นวาย

   “ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะใคร  โชคชะตาเป็นใจหรืออะไรทำให้เธอลาจาก  คนที่รักกันมากมายต้องพรากกันไปไกล   ฉันก็คงจะทนอย่างไรไหว  ฉันไม่รู้จะทำอย่างไร  เหมือนใจมันจะขาด  ชีวิตมันดูอ้างว้าง  วังเวงไปทุกอย่าง  เหมือนคนที่เดียวดาย  จมอยู่กับความหวัง  อยากให้รู้ฉันเสียใจและปวดร้าวมากเพียงไหน”

   เสียงของโอ๊ตสะกดผมเอาไว้นิ่ง  ขนลุกซู่  และพาผมจมดิ่งกับวันคืนเก่า ๆ  ที่ผ่านมา  ตอนที่ผมฟังเพลงนี้ครั้งแรก  ผมยังแอบคิดไปเองไม่ได้ว่าเพลงนี้เขาแต่งมาเพื่อผม 

   น้ำเสียงของโอ๊ตมีพลัง  มากพอที่จะทำให้ผมรู้สึกว่า  ความโหยหาวังเวง  มันเป็นเช่นไร  ผมคิดถึงใครบางคน  คนที่เคยเป็นนักร้องนำวงโรงเรียน  เหมือนกับคนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ  ผมตอนนี้

   หรือว่า . . .

   . . . เป็นไปได้หรือ  สิบแปดปี  ผมรีบสะลัดความคิดนั้นทิ้งทันที  ทั้ง ๆ  ที่ผมเองก็ยังอดคิดไม่ได้ 

   “. . . ใจของฉันมันเป็นของเธอ  ไม่ว่านานเท่าไร  และจะเป็นของเธอ ตลอดไป  ใจของฉันมันเป็นของเธอ  คนเดียวทั้งใจ  จะรอเธอรักเธอจนตายใจเอย . . .”

   พี่โน้ตคือรักแรก  และมันอาจจะเป็นรักสุดท้ายของผม  ในเวลาที่ทุกข์ใจแสนสาหัส  สิ่งเดียวที่ผมทำได้คือ  การนั่งนิ่ง ๆ  นึกถึงวันคืนที่ผ่านมา  วันเวลาที่ดีที่ผมมีคน ๆ นึงเคียงใกล้  ผมอาจจะเคยทะเลาะกัน   เกลียดขี้หน้าพี่โน้ตที่ชอบมาแกล้งผม  แล้วทำหน้าตาย  ผมอาจจะงี่เง่ากับพี่โน้ต  ตามประสาเด็ก ๆ   

   วันเวลาดี ๆ  เหล่านั้นมันอยู่ในความทรงจำที่ดีของผมเสมอมา . . .

   ผมเคยถามตัวเองในวันที่พี่โน้ตร้างห่างหาย  ผมทำอะไรผิด  ทำไมพี่โน้ตทิ้งผมไปแบบนี้   ผมผิดอะไรหรือ  และผมไม่เคยได้คำตอบเหล่านั้นกลับคืนมาเลย   
   “เพราะมาก  โอ๊ตทำให้อานึกถึงคนที่อารักเลย”

   “ซะงั้น  เซ้นซิทีฟมากมายอาโอห์ม”  โอ๊ตหัวเราะเบา ๆ

   “จริง ๆ  นะโอ๊ต  ตอนที่อาฟังเพลงนี้ครั้งแรกอายังแอบคิดว่าเพลงนี้เขาแต่งมาเพื่ออาเลย  แล้วยิ่งได้ดูละครด้วยแล้ว  อาติดหนึบเลยล่ะ”  ผมหัวเราะเบา ๆ  ก่อนหักรถเลี้ยวมาทางขวาตามถนนประชาชื่น

   “ขนาดนั้นเลยหรือครับ  ไม่อยากเชื่อ  ด๊อกเตอร์ปภิณวิชญ์  จะติดละครหลังข่าว”

   “เฮ้ย”  ผมหันไปมองหน้า

   “ใครบอก”

   “บอกอะไรครับ”

   “ด๊อกเตอร์  กับชื่ออา”   

   เรื่องชื่อนะ  มิลล์คงจะทราบ  แต่เรื่องวุฒิการศึกษานี่สิ  แทบจะไม่มีใครรู้เสียด้วยซ้ำ    หรือบางทีผมอาจจะเสียรู้เพื่อนรักไปแล้วก็ได้  มันอาจจะเล่าประวัติของผมให้โอ๊ตฟังแล้วก็ได้

   “แหม  อาโอห์มทำเป็นตื่นเต้นไป  คนที่อยากไปเรียนต่อเยอรมัน  มีใครบ้างไม่รู้จักนักเรียนเกียตรินิยมเหรียญทองคนแรกของไทย” 

   “เกียรตินิยมนะใช่  แต่มันตอนเรียนตรีเท่านั้น  ส่วนด๊อกเตอร์นี่  เรียนมาปรับฝาบ้าน  เพราะความจริงที่ทำงานยังเป็นแค่วุฒิ ป.โทเท่านั้น”

   “คือ ๆ  กันนะอา  เนี่ยโอห์มยังหาที่เรียนภาษาไม่ได้เลย”  เจ้าตัวทำท่าเซงกับชีวิต

   “เยอะแยะไป  แถวสถาบันภาษาที่สยามงี้  ตามห้างอีก”   

   “ที่โอ๊ตจะเรียนนะเต็มครับผม  แล้วกรกฎา  โอ๊ตก็ต้องไปแล้วด้วย  ไม่รู้จะเอาตัวรอดได้มั้ยเนี่ย” 

   ผมเหลือบไปมองโอ๊ต   ลักษณะท่าทาง  ไม่แตกต่างจากคนที่ผมรักเลย  ผมยิ้ม  รู้สึกหัวใจตัวเองเต้นแรงอย่างไรไม่รู้  เหมือนวันเวลามันย้อนกลับไป  ผมได้เจอพี่โน้ตคนเก่า 

   “ถ้าโอ๊ตหาที่เรียนไม่ได้  อาโอห์มจะสอนโอ๊ตได้มั้ยครับ” 

   “เอางั้นหรือ”

   “ครับ  นะครับ”

   “ถ้าหาไม่ได้จริง ๆ  อาจะสอน  แต่รับรองไม่ยากหรอก  โรงเรียนสอนภาษาอังกฤษมันเต็มบ้านเต็มเมืองไปหมด”    ผมรับปาก  เพราะรู้ดี ในกรุงเทพฯ  การจะหาเรียนภาษามันไม่ยากเย็นอะไร  แค่มีกำลังทรัพย์ทุกอย่างมันก็ทางสะดวก

   หาก . . .

   “เย้  อามิลล์บอกแล้ว  ภาษาเยอรมันนะ  ต้องให้โอ๊ตเรียนแบบตัวต่อตัวกับอาจารย์  ตอนที่โอ๊ตบอกว่าสมัครไว้ที่เกอร์เธ่ร์  อามิลล์ยังบอก  เดี๋ยวอาหาอาจารย์ดี ๆ  ให้  โอ๊ตโชคดีนะเนี่ยที่ได้เรียนแบบตัวต่อตัวกับอาโอห์ม”

   “ว่าไงนะ”

   ผมเริ่มปะติดปะต่อ  เรื่องราว  การมาของโอ๊ตไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เพื่อนผมมันงางแผนเอาไว้แล้ว  ผมไม่น่าหลงกลเพื่อนตัวแสบเลยให้ตายดิ

   “อามิลล์บอกโอ๊ตไงครับ  เรียนกับเพื่อนอาดีกว่า  จบจากเยอรมันโดยตรง   อยากรู้เรื่องอะไร  อยากถามอะไรก็ถามจากอาจารย์ได้เลย  เพราะโอ๊ตต้องไปอีกไม่กี่เดือนแล้ว”

   “ไปไหน”

   “เยอรมันครับ”

   “ไปนานมั้ย”

   “ปีเดียวครับนักเรียนแลกเปลี่ยน”  โอ๊ตหันมายิ้ม

   นักเรียนแลกเปลี่ยน  . . .

   ผมเลี้ยวรถผ่านป้อมยามหน้าหมู่บ้าน  ก่อนที่จะจอดรถเอาไว้ที่ริมรั้ว

   “คุยกันต่อในบ้าน”  ผมยิ้มก่อนที่จะไขกุญแจรั้วเข้าไป 

   “ตามสบายเลยนะ  คิดว่าอยู่บ้านตัวเองนะโอ๊ต”  ผมบอก  เมื่อเห็นเจ้าตัวเดินตัวลีบ    ผมเดินเลี่ยงไปด้านในครัว  หยิบน้ำจากตู้เย็น

   “เอ้า  โอ๊ต”  ผมเรียกชื่อ  ก่อนโยนขวดน้ำไปให้  เจ้าตัวก็ว่องพอสมควรรับขวดได้อย่างถนัดมือ

   “ผมนักกีฬานะครับอาโอห์ม”

   “เก่งนี่”

   “แล้วแฟนอาโอห์มไม่อยู่เหรอครับ”

   “อาอยู่คนเดียว  ยังไม่แต่งงาน”  ผมยิ้มบาง ๆ

   “เหงาแย่”

   “ชินแล้วล่ะ  โอ๊ตล่ะ  มีแฟนยัง”  ผมเดินลงมานั่งที่โซฟาฝั่งตรงกันข้าม

   “มีแล้ว  สิบคน”  มันยิ้มกว้าง

   “ใช่ย่อย  ก็นะ  หน้าตาดี  ร้องเพลงเก่ง  ขวัญใจสาว ๆ  เลยสิท่า” 

   “ไม่หรอกครับ  เพื่อนครับเพื่อน  เพื่อนกันทั้งนั้น  อาโอห์มไปเรียนเยอรมันกี่ปีครับ”

   “ก็ตั้งแต่ขึ้นมอหก  จนจบเอก  แล้วทำงานต่อที่นั่นอีกสามปี  สิบปีนิด ๆ  เห็นจะได้ครับ”  ผมยิ้ม 

   “โห . . . พ่อโอ๊ตก็บอก  คนที่พ่อรักไปเรียนต่อที่เยอรมัน”

   “ครับ”

   “พ่อเลยอยากให้โอ๊ตไปเรียนต่อที่นั่น” 

   “แล้วโอ๊ตอยากไปหรือเปล่า”

   “อยากไปครับ  โอ๊ตอยากไป  โอ๊ตอยากทำให้พ่อมีความสุข  พ่อทำเพื่อโอ๊ตมาตลอด  สิ่งไหนคือความสุขของพ่อโอ๊ตจะทำครับ  แล้วอาโอห์มละครับ  ทำไมถึงไปเรียนต่อที่เยอรมัน”

   ผมนิ่งเงียบ . . .

   เรื่องมันผ่านมานานมาก  นานจนผมไม่คิดว่า  จะมีใครถามผมถึงเรื่องนี้อีก  ผมหลับตา  สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนลืมตาช้า ๆ    คนที่นั่งมองผมตาแป๋ว  เหมือนคนที่ได้หัวใจของผมไปไม่มีผิด

   “คนที่อารักเขาหายไป  ไม่ติดต่อกลับมาหาอาอีกเลย อาเลยหนีไปไกล  ตลอกดีใช่มั้ย”

   “แม่งคนอะไรโครตใจร้ายเลย  คนที่หนีอาโอห์มไปนี่ใจร้ายเนาะ  มิน่า  ชอบเพลงของน้องเอย”

   “เพลงของน้องเอย”  ผมเลิกคิ้วสูง

   “ที่โอ๊ตร้องในรถไง  น้องเอยหนีไปอเมริกา  แต่อาโอห์มหนีไปเยอรมัน” 

   ผมมองโอ๊ต  มันยิ้ม  มันเริงร่าเหมือนเด็ก ๆ  เหมือนผมมองสะท้อนไปในอดีต  ในห้วงเวลาที่ผมอายุเท่า ๆ  กับโอ๊ต  ทุกอย่างดูเหมือนจะสวยงาม  โลกมีแต่สิ่งดี ๆ  แทบทั้งสิ้น

   “ไม่ขนาดนั้นหรอกโอ๊ต  ที่จริงก็ต้องไปอยู่แล้ว  ปีเดียวเอง  แต่พอไปแล้ว  มันไม่อยากกลับเลยอยู่เรียนต่อเรื่อย ๆ  จนจบนั่นแหละ”

   ผมโกหก . . .

   ความจริง ผมไม่อยากกลับ เพราะผมรู้ดี  ผมกลับมาก็ไม่มีใครอีก  ผมไม่มีใครรอผมที่เมืองไทยอีกแล้ว  การจะยืนอยู่บนที่ใดของโลกมันไม่สำคัญสำหรับผม

   “อาโอห์มอายุเท่าไหร่ครับ”

   “โอ๊ตทายสิ”

   “พ่อโอ๊ตสามสิบแปด  อาโอห์มน่าจะสัก  สามสิบหกเอ้า”

   “โห  อาหน้าแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ”

   “เหอะ ๆ ๆ  ผิดเหรอครับ  งั้นสามสิบสี่”

   “สามสิบห้าครับ”

   “แก่กว่าโอ๊ตตั้งสิบเจ็ด  สิบแปดปี”

   สิบแปดปี . . . . มันเสียดแทงเข้าไปในหัวใจของผม  ระยะเวลาบางครั้งมันก็สำคัญ  ผมรู้สึกจิ้ดในหัวใจ  เหมือนหัวใจมันเบา ๆ  ล่องลอย

   “ข้างบนมีสองห้อง  โอ๊ตนอนได้เลยตามสบาย  อายกให้โอ๊ตห้องนึงเลย”

   “คร๊าบบบบบบบบบ  แต่อาโอห์มครับ”

   “หึ  มีไร  ดูทำหน้าเข้า”

   “คือ โอ๊ตขอนอนห้องอาโอห์มได้มั้ยครับ  นอนหน้าเตียงก็ได้ครับ  แบบตั้งแต่โอ๊ตจำความได้  โอ๊ตนอนกับพ่อตลอดเลย  แบบว่า  โอ๊ตกลัวผีครับ”

   ผมยิ้ม . . .

   “เอาดิ๊  มานอนห้องอา  ไม่กลัวอาปล้ำหรือ”

   “โห . . . กลัวผีมากกว่ากลัวอาโอห์มอีกครับ  อามิลล์บอกโอ๊ตว่าอาโอห์มใจดี  ทีแรกโอห์มอึดอัด  แต่พอเจออาโอห์ม  ได้คุย  โอ๊ตว่าโอ๊ตโชคดีจริงที่เจออาโอห์ม”

   “อย่ามาชม  เดี๋ยวโดนปล้ำแล้วอย่ามาว่าอาใจร้าย” 

   “อย่าขู่ดิ  ปภิณวิชญ์  ย่อมไม่ปล้ำ นนธ์ปวิช เด็ดขาด  ผมยังเด็ก  อาจะมาปล้ำผมทำไม  ไว้ปล้ำสาว ๆ  แบบอามิลล์ดีกว่านะอาโอห์มนะ”

   “เดี๋ยว  เมื่อกี้โอ๊ตเรียกชื่อใครนะ”  ผมขมวดคิ้วเข้าหากัน

   “ปภิณวิชญ์ไงครับ”

   “ไม่ใช่ . . . อีกชื่อนึง” 

   “อ๋อ  ชื่อของโอ๊ตเองครับ  นนธ์ปวิช  ชื่อแปลกอะดิ๊  นนธ์ปวิช  แปลว่า  ผู้สร้างความสุขให้กับผู้อื่น  ชื่อนี้พ่อโอ๊ตตั้งให้เองเลยนะอาโอห์ม”  เจ้าตัวยืดอกภาคภูมิใจ

   “นนธ์ปวิช . . .”  ผมทวนคำ 


   “ครับผม  นนธ์ปวิช  ลูกชายคนเดียวของพ่อนนทกร  พ่อโน้ตกับลูกโอ๊ต”

   ผมยืนยิ่งคล้ายโดนสาป  เสียงที่บอกมาจากเด็กชายตรงหน้ากระจ่างแจ้งในหัวใจกับข้อสงสัยต่าง ๆ  ที่มีมาตั้งแต่สถานีรถไฟ  ผมกระพริบตาถี่ ๆ  ไล่บางอย่างในแววตา 

            นนธ์ปวิช . . .  ปภิณวิชญ์ . . . นนทกร  ผมเจ็บหัวใจคล้ายใครมาบีบ   โน้ต . . . โอห์ม . . . แค่ผมเอาอักษรของผมไปใส่ในชื่อของพี่โน้ต  มันก็จะกลายมาเป็น . . . โอ๊ต

   อย่า . . .

   . . .  อย่าอ่อนแอนะโอห์ม   

   อย่าเด็ดขาด  เสียงสั่งตัวเองดังสลับกับเสียงของโอ๊ต 

   . . . นนธ์ปวิช  ลูกชายคนเดียวของพ่อนนทกร  พ่อโน้ตกับลูกโอ๊ต . . .   


   





« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-03-2009 18:58:05 โดย ราชบุตร »

imageriz

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #22 เมื่อ22-03-2009 13:45:16 »

 o22 ลูกชายของอดีตคนรัก

มันเป็นความบังเอิญหรือความตั้งใจกันแน่
ที่โอ๊ตมาอยู่กับมิลล์ เหอะ น่าติดตามจริง ๆ
จากช่วงเวลาที่หายไป 

รอตอนต่อไปนะ  :z2: :z2: :z2:
 

MaryGoesRound

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #23 เมื่อ22-03-2009 13:59:02 »


เข้ามาติดตามด้วยคน
ชื่อเรื่องเพราะดี แถมเรื่องราวน่าสนใจไม่น้อยเช่นกัน

รออ่านต่อไปค่ะ

:L2: :L2: :L2:

ออฟไลน์ [N]€ẃÿ{k}uñĢ

  • ~ῲเจ้าแม่Dramaῴ~
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +740/-5
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #24 เมื่อ22-03-2009 14:06:14 »

 :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ:
ว่าแล้วเรื่องมันต้องเป็นแบบนี้ถึงจะสนุก อิๆ แล้วจะรออ่านต่อไป

mecon

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #25 เมื่อ22-03-2009 14:15:37 »

แม่จ้าว พ่อโน๊ต พ่อโอห์ม >>> ลูกโอ๊ต
สวรรค์จะเล่นตลกอะไรกันเนี่ย อ่า่นแล้วแบบ ฮืออไม่นะ ตั้งชื่อจริงและชื่อเล่น
จะบ้าตาย โลกกลมหรือว่า มันเป็นเรื่องบังเอิญที่ใครบางคนจงใจเนี่ย
ในเมื่อกลับมาดูแลคนที่ตัวเองรักไม่ได้ก็ส่งลูกชายมาให้โอห์มดูต่างหน้าแทน

"ความ จริง ผมไม่อยากกลับ เพราะผมรู้ดี  ผมกลับมาก็ไม่มีใครอีก 
ผมไม่มีใครรอผมที่เมืองไทยอีกแล้ว  การจะยืนอยู่บนที่ใดของโลกมันไม่สำคัญสำหรับผม"
>> อ่านแล้วเหงาจังเลย  :m15:

เป็นกำลังใจให้คุณราชบุตรคะ สำนวนและภาษายังคงสวยงามเหมือนเคยนะคะ  :L2: :L2:

ออฟไลน์ badcow

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +112/-10
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #26 เมื่อ22-03-2009 14:40:41 »

 :monkeysad: :monkeysad: :monkeysad:
เศร้า เหงา จังครับ
 :z3: :z3: :z3:
อยากอ่านต่อเยอะๆๆๆๆ :z3: :z3:

 o13

ออฟไลน์ IZE

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4601
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +227/-3
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #27 เมื่อ22-03-2009 16:13:31 »

ซับซ้อนได้อีก นะเนี่ย

เศร้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อีกแล้ว

แต่คิดได้นะเนี่ย ชื่อ ทั้งชื่อจริงชื่อเล่นเลย

โน๊ต + โอห์ม = โอ๊ต

 ปภิณวิชญ์ + นนทกร  = นนธ์ปวิช

มาตอกย้ำความจเบปวดได้ดีเหลือเดิน

ออฟไลน์ M@nfaNG

  • ชีวิตคือการตรวจสอบ...
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4453
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +847/-18
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #28 เมื่อ22-03-2009 16:30:17 »

เง้องานนี้ได้รักเด็กแน่นอนเลย ฟันธงงงง :sad4:

TAMAKUNG

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] รักเอย
«ตอบ #29 เมื่อ22-03-2009 18:57:23 »

 :z3: :z3: :z3:



มาแล้วเรื่องของ ราชบุตร



มาเรียกน้ำตาคนได้อีก




เศร้าสุดๆๆๆๆอีกแน่ครับ เรื่อง นี้




ชอบนะครับพี่ต้น

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด