รัก...ทำนายไม่ได้ ภาค 1+2 (END) ตอนแถมเล็กๆน้อยๆเอาฮา (P41 21/7/56)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: รัก...ทำนายไม่ได้ ภาค 1+2 (END) ตอนแถมเล็กๆน้อยๆเอาฮา (P41 21/7/56)  (อ่าน 390141 ครั้ง)

Bessonova

  • บุคคลทั่วไป

YO DEA

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ [N]€ẃÿ{k}uñĢ

  • ~ῲเจ้าแม่Dramaῴ~
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +740/-5
 :m15: :m15: :m15:
เพิ่งเห็นเรื่องนี้งะ ข้ามไปได้ไงเนี่ย
อ่านทันละยาวมาก +1 ให้เลย อิๆ
 :mc4: :mc4: :mc4:
ขอเจิมอีกรอบน๊า

ออฟไลน์ pongsj

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6054
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-9
แค่ตอนสองก็ขืนใจเค้าแล้วววววววววววววววววววววววววววว

ออฟไลน์ ลูกหมู

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +394/-0
    • Lookmuh Novel blog
:z13: :z13: โดนจิ้ม ดิ้นกระแด่วๆๆๆ
ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์นะค้า  :pig4:



++++++++++++++++++++++++



แต๊ก...แต๊ก...แต๊ก...แต๊ก...

ผมนอนฟังเสียงนาฬิกา พลิกตัวไปมาก็หลายรอบจนขี้เกียจจะนับ หลับตาแล้วก็ลืม สักพักก็หลับ แล้วก็ต้องลืมใหม่

...นอนไม่หลับ...

...ธี...

ในหูได้ยินแต่เสียงร้องเรียกชื่อปนหอบสะอื้น ไอ้เปี๊ยกครางออกมาทุกครั้งที่ผมเสือกตัวเข้าไปอย่างรุนแรง ทำไปด้วยความฉุนเฉียว...เพียงแค่คิดว่ามันกำลังคิดถึงใครอยู่ทั้งๆที่ผมกำลังอยู่ในตัวมัน...ผมก็หงุดหงิดจนยั้งตัวเองไม่อยู่

ริมฝีปากที่นุ่มหยุ่น หอมหวานอย่างกับช็อคโกแล็ตรสเหล้า เนื้อตัวที่ขาวกระจ่างแม้จะอยู่ในห้องที่เปิดไฟแค่สลัวๆ ปฏิกิริยาไร้เดียงสาบอกได้ว่าไม่เคยมาก่อน แล้วยังช่องทางคับแคบที่ตอดรัดจนร้อนอย่างกับไฟเผาอย่างนั้น

...ลืมไม่ลง...

ผมลุกขึ้นนั่ง ล้วงมือเข้าไปใต้เสื้อยืดคอย้วย เกาหน้าท้องตัวเองแรงๆ อีกมือก็ขยี้ผมจนยุ่งไปหมด แล้วล้มตัวลงนอนอีกรอบ ถอนหายใจหนักๆหนึ่งที พยายามหลับตาลง ข่มใจไม่ให้ไปคิดถึงมัน

...อือ...อือ...

หึ...ถ้าอาการในคืนก่อนคือ ‘ติดใจ’ อาการในคืนนี้ก็คงจะเป็น ‘หลงใหล’ ซะล่ะมั้ง

...พอ...พอแล้ว...ฮือ...

...ครั้งแรกของมัน...เมื่อคืนผมปลดปล่อยไปสามครั้ง...ทั้งๆที่เป็นครั้งแรกของมัน...ผมดึงดันสอดใส่เข้าไป...ทั้งๆที่มันยังไม่พร้อม

หลังจากออกมาจากห้องน้ำ ตัวมันก็หายไป ทิ้งไว้แค่รอยเลือดเป็นวงอยู่บนผ้าปูที่นอนสีขาว ตอนแรกหงุดหงิดจัด เลยยังไม่ทันได้เห็น มาสะดุดตาตอนที่อารมณ์เริ่มเย็นลงแล้ว ถึงได้รู้สึกกระวนกระวาย

มันจะเป็นอะไรรึเปล่า?

หลังจากนั้นก็เช้าพอดี หน้าที่ผู้อำนวยความสะดวกอย่างผมก็ต้องออกไปทำงาน หัวปั่นจนหยดสุดท้าย ตอนบ่ายเรือเทียบท่า ร่ำลาลูกค้าจนเสร็จ ก็หามันไม่เจอซะแล้ว...ก็ยังไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร

แต่พอกลับมาถึงบ้าน ล้มตัวลงนอน กลับคิดถึงแต่เรื่องของมัน

...ต้ารักธี...


+++++++++++++++++++++++++++++


“อ้าว! พี่ธี วันนี้หยุดไม่ใช่เหรอคะ?” แอนเงยหน้าขึ้นจากคอมพิวเตอร์ตรงหน้า ทักทายผมอย่างแปลกใจ

“อืม...มีธุระนิดหน่อยน่ะ” ผมตอบพลางเดินไปทางตู้เอกสาร เลือกแฟ้มข้อมูลลูกค้าเล่มล่าสุดออกมา วางลงบนโต๊ะทำงาน พลิกหน้ากระดาษไปเรื่อย

“....” นิ่งไปพักใหญ่หลังจากที่พลิกมาได้สามสี่หน้า ตั้งใจจะหาชื่อมัน...มันก็ชื่อต้าไง...แล้วชื่อจริงล่ะวะ?...

“มีไรเปล่าคะ?” แอนเดินอ้อมมาข้างหลัง ชะโงกหน้าเข้ามาดูแฟ้ม...สอดรู้สอดเห็นเชียวนะเอ็ง

“เปล่าหรอก...ไม่มีอะไร แค่...เอ่อ...” ทำไมต้องร้อนตัวด้วยวะตู เฮ้อ!

สาบานได้ว่าผมได้ยินเสียงหัวเราะขึ้นจมูก หันกลับไปมองก็พบว่ายัยแอนหลิ่วตายิ้มกรุ้มกริ่มมาให้ “จะหาชื่อน้องน่ารักคนนั้นใช่ม้า~”

“เอ่อ...” เฮ้ย! ทำไมหน้ามันร้อนๆ “ก็...เออเว้ย...ไอ้เปี๊ยกมันลืมของไว้ ว่าจะเอาไปคืน”

แอนมันกลั้นหัวเราะครับ! ผู้อ่านดูมันเด้! มันแทรกตัวเข้ามาด้านหน้าผม แล้วพลิกหน้ากระดาษพรึ่บพรั่บ พอถึงหน้าที่ใช่ ก็ปล่อยให้ผมก้มหน้าคว้ากระดาษจดยิกๆ

ผมว่านะ...ไอ้ใบกรอกรายละเอียดลูกค้าเราคงได้เวลาต้องปรับปรุงใหม่แล้วล่ะ ถามทำไมวะ รายด้งรายได้ รู้จักบริษัทมาจากไหน จะมาใช้บริการอีกหรือไม่...ทำไมไม่รู้จักถามวันเกิด อาหารที่ชอบ หรืองานอดิเรกซะบ้างวะ?

พอผมจดเสร็จก็รีบยัดกระดาษเข้ากระเป๋ากางเกง หันกลับไปมอง ยัยแอนก็ยังยืนเหล่ตาอยู่นั่นแหละ งานการไม่รู้จักทำ เดี๊ยะหักเงินเดือนซะนี่

“มีอะไร” ผมทำเสียงเข้มถามมัน...ดู๊ดู มันไม่ยักกลัว...ทีไอ้เด็กบ้านั้น ยังไม่ทันพูดเลย แค่เข้าใกล้ก็ถอยกรูดก่อนแล้ว

“เปล๊า~” มันตอบกลั้วหัวเราะ

ขี้เกียจฟาดปากกับมันครับ ผมเลยเดินหนีออกมาซะเลย ยังได้ยินเสียงมันตะโกนตามหลังมาอีก

“เอาหัวใจไปคืนเจ้าของหรอคะพี่ 555”

...ไอ้เชี่ย...


+++++++++++++++++++++++++++++++


ตอนนี้ผมกำลังยืนพิงรถตัวเองอยู่ข้างถนนครับ ด้านหน้าสำนักงานของไอ้เปี๊ยกนั่นแหละ สาเหตุก็เพราะที่อยู่ที่มันกรอกในใบสอบถามดันเป็นที่อยู่บริษัท แทนที่จะเป็นที่อยู่บ้านตัวเอง

มองนาฬิกาข้อมือ...นี่ผมยืนรอมันมาชั่วโมงครึ่งแล้วเหรอเนี่ย? คนอย่างผมเนี่ยนะ ต้องมายืนตากลมร้อนสูดควันรถรอไอ้เด็กปากหมา...แต่หน้าตา...โคตรน่ารัก...อย่างนี้

...เฮ้อ...

กำลังคิดอยู่ว่าจะเดินไปนั่งที่ร้านกาแฟฝั่งตรงข้ามดีมั้ย...ที่ไม่ไปตั้งแต่แรกเพราะกลัวมันออกมาแล้วมองไม่เห็นน่ะครับ...ชะเง้อมองร้านกระจกท่าทางจะเย็นสบายอยู่หมาดๆ มันก็เดินเปิดประตูออกมาจากบริษัทพอดี

วันนี้มันอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าอ่อน ผูกเน็คไทเข้าชุด กับกางเกงแส็คสีดำ ดูแล้วค่อยเหมือนคนเรียนจบแล้วหน่อย...เฉพาะการแต่งตัวนะครับ ผมว่ายังไงหน้าตามันก็ยังเด็กอยู่ดี

มันเดินถือกระเป๋าเป้ ก้มหน้างุดๆ ไม่มองหน้าหมาหน้าแมวที่ไหนทั้งนั้น ขนาดเฉียดหน้าผมไปมันยังไม่รู้สึกตัวเลย

ผมเดินตามมันไป ดูท่าเดินมันก็พอจะรู้ว่าเจ็บอะนะ เขย่งซะขนาดนั้น แถมยังเดินช้าเต่าคลานอีก เห็นแล้วสงสารครับ

ผมควักมือถือขึ้น กดเบอร์ที่เพิ่งเมมเข้าเครื่อง...ที่จริงจะเรียกมันเลยก็ได้แหละครับ แต่อยากแอบมองมันอีกหน่อย

มันหยุดเดิน ล้วงกระเป๋ากางเกง คว้ามือถือขึ้นมาดูหน้าจอ มันไม่รู้หรอกครับว่าใครโทรมา...ดูมันลังเลหน่อยๆ ก่อนจะกดรับ

“ฮัลโหล”

“...” เวร...พูดไม่ออก ได้ยินเสียงมันแล้วใจสั่นครับ คิดถึงแต่ตอนที่มันร้องครางอยู่ใต้ตัวผม

“ฮัลโหล” เสียงมันหนักขึ้นนิดหน่อย....ไอ้เปี๊ยกนี่มันขี้หงุดหงิดง่ายนะครับ

ปิ๊น!

เสียงแตรรถข้างถนนดังขึ้นพอดี มันคงดังเข้าไปในโทรศัพท์ด้วย ไอ้เปี๊ยกมันเลยเอะใจ เอาโทรศัพท์ออกจากหูแล้วหันหน้ามองรอบๆตัว

ตอนนี้ผมยืนอยู่ข้างหลังมัน ห่างไปซักสิบกว่าเมตรได้ พอมันหันมาจ๊ะเอ๋ผมเท่านั้นล่ะ

“เฮ้ย!” แม่ม...หันกลับวิ่งหนีไปเฉยเลย แล้วผมจะทำไงได้ล่ะครับ นอกจาก...วิ่งตาม

คว้าแขนมันได้ มันก็หันกลับมาถลึงตาใส่ผมทันที “ไอ้เชี่ย มึงต้องการอะไร!” พูดไม่เพราะเลยครับ

ผมฟาดหัวมันไปทีนึง คราวนี้มันยิ่งถลึงตาใส่ใหญ่

ผมจับข้อมือมันไว้ไม่ปล่อย  ล้วงกระเป๋ากางเกง แล้วเอาถุงก๊อบแก๊บใบเล็กใส่ในมือมัน มันก็มองขมวดคิ้วงงๆล่ะครับ

“อะไร” มันถาม

“ยา” ผมตอบมันสั้นๆ...มันนึกอยู่นานว่ายาอะไร ผมเลยชี้ลงข้างล่าง เท่านั้นแหละครับ หน้าแดงแจ๋เลย

“ไม่เอา” มันสะบัดหน้าหนี ทำท่าจะดึงมือออก แต่ผมไม่ยอมปล่อย

“จะเอาไปทาเองดีๆ หรือจะให้ทาให้ล่ะ?” ไอ้นี่ต้องขู่ครับ ถึงค่อยยอมรับไป

มันยังพูดงุบงิบอยู่ “ไม่ขอบคุณหรอกนะเว้ย”

“ก็ไม่ได้ขอให้ขอบคุณ” ถลึงตาอีกแล้วครับ...น่ารักจัง...ผมจับข้อมือมัน เดินหันหลังกลับไปทางที่เดินมา มันก็ขืนตัวเอาไว้ไม่ยอมเดินตาม

“ไปไหน?”

“ไปรถ”

“ไปทำไม ไม่ไป จะกลับบ้าน ปล่อย” มันแง่งเสียงไม่หยุดเลยครับ แถมยังดึงไม่ผ่อนเลย

สุดท้ายผมเลยหันหน้ากลับไป กระซิบใส่หูมัน “จะยืนจับมือกันอยู่กลางถนนอย่างนี้ซักชั่วโมงก็ได้นะ”

มันถึงยอมฮึดฮัดเดินตามมาข้างหลัง แถมมีการเหยียบส้นรองเท้าผมอีกต่างหาก แม่ง! สะดุดเกือบล้ม...ไอ้ตัวแสบนี่!

พอผมพามันยัดเข้ามาในรถได้ ก็ถามมัน “จะกินอะไร”

มันนั่งหน้าบู้ มองตรงอย่างเดียว “ไม่กิน”

ผมถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วขับรถไปห้างใกล้ๆ

พอจอดรถในที่จอดเรียบร้อย ก็เปิดประตูออกมา ไอ้เปี๊ยกยังนั่งคอแข็งอยู่เลยครับ ผมเลยต้องเดินไปเปิดประตูฝั่งมัน ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ “ลงมาได้แล้ว”

“ก็บอกว่าไม่กิน จะกลับบ้าน”

“กินก่อนน่า เดี๋ยวพาไปส่ง” โอกาสล่ะครับ จะได้รู้จักบ้านมัน ฮี่ๆ

มันหันขวับมาทางผม จ้องเขม็ง “ถามจริงเหอะ มาหาทำไม...รู้สึกผิดหรือไง?”

สะอึกเลยครับ คำถามนี้...จะว่ามาหาเพราะอะไร...รู้สึกผิดก็ส่วนหนึ่ง แต่มันแค่ส่วนเล็กเท่านั้นเองนี่นา แล้วเหตุผลหลักล่ะ?...

ผมเงียบไปนาน มันก็ยังจ้องผมอยู่ ปากแดงๆที่คอยแต่จะพูดเชือดเฉือนขยับน้อยๆ “หรือว่า...”

“หรือว่าลุงชอบผม?” ...ชะ ไอ้นี่ปากกล้าจังวะ กับเพื่อนมันไม่กล้าบอก ทีงี้ละถามหน้าตาเฉย

“...ไม่ใช่ลุง เรียกพี่ธีดิ” หน้าผมร้อนผ่าว ไม่กล้าสบตามัน

มันซึมกับชื่อนี้ไปนิดหน่อย...รักเพื่อนมากขนาดนี้เลยเหรอ...

“ตอบไม่ตรงคำถาม” มันก้มหน้าพูด แต่ก็ยอมเดินลงจากรถนะครับ มันเดินลงมายืนอยู่หน้าผม จ้องตาผมไม่กระพริบ แล้วก็ค่อยๆเดินเข้ามาใกล้

ตึกตัก...ตึกตัก

เฮ้ย! หยุดใจสั่นได้แล้ว กะอีแค่เด็กคนเดียว

มันยังไม่หยุดครับ มันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ...เรื่อยๆ...

...

...

...

“อั้ก!!!” จุกเลยครับ ลูกชายโพ้ม!!! ผมลงไปนั่งยองๆงอตัว หน้าเขียวหน้าแดงอยู่อย่างนั้น มันก็ยังยืนมองนิ่งๆ...ไม่นิ่งเท่าไหร่หรอก ผมว่าผมเห็นมันยกมุมปากนะ

“สำหรับลุงหื่นกาม” มันยืนกอดอกพูด...ดีนะครับที่ลานจอดรถนี้ไม่มีคนผ่านมา ไม่งั้นอายตายหะ

มันยังยืนรอผมอยู่นิดหน่อย พอทุเลาพอจะลุกขึ้นยืนได้ มันก็หันหลังเดินนำหน้าผมไปเลย

“ไปได้แล้ว หิว...เลี้ยงด้วย”

นี่ผมเป็นไอ้ลูกหมาของมันไปแล้วเหรอ?


++++++++++++++++++++++++++++++++++



ไอ้เปี๊ยกนี่มันนักกินของแท้แน่นอนไม่ต้องสงสัยเลยครับ ที่เคยเห็นมันกินข้าวผัดขนาดสี่คนกินบนเรือนั่นน่ะ ยังน้อยไป...ผมว่าต่อไปถ้าไม่อยากหมดตัว คงต้องพาไปเลี้ยงบุฟเฟต์

“เฮ้ย! อิ่มยัง เดี๋ยวท้องอืด” ผมปรามมัน มันก็ยังไม่หยุดครับ ยังคงคีบซูชิใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆอยู่อย่างนั้น

“ทำไม กลัวหมดตัวหรือไง...โหย ผู้ใหญ่ไรว้า งกชะมัด” อ้าว กวนตีนอีก กูอุตส่าห์ห่วง

ก็รอมันสวาปามต่อไปล่ะครับ...ไม่เข้าใจจริงๆ ตัวกะเปี๊ยกเดียวเอาอาหารไปไว้ตรงไหน...

สุดท้ายมันก็ยอมวางตะเกียบ...แล้วก็หันไปหาพนักงาน... “น้องๆ ขอเมนูหน่อย”

เฮ้ย!!

มันหันมามองหน้าผมแล้วหัวเราะเอิ้กๆ “ล้อเล่นน่ะ”

แม่ง...เกิดมาเพิ่งเคยถูกเด็กแกล้งตลอดก็คราวนี้ล่ะครับ...สงสัยผมจะเป็นฝ่ายแพ้ทางมันนะเนี่ย

พอมันเลิกกินได้ ผมก็คว้าซองยาที่วางอยู่บนโต๊ะ หยิบยาลดไข้ยื่นให้...ก็พอจะรู้ตอนที่จับมือมันน่ะครับ ว่าตัวมันรุมๆหน่อยๆ

มันรับไปกำไว้ในมือ อีกมือก็ล้วงๆควักๆเอามือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง พอมันมองหน้าจอเท่านั้นล่ะ หน้าเศร้าลงทันที

“ว่าไง”

“อือ...กินข้าวอยู่”

“ข้างนอกน่ะ มาหาก็ไม่บอก จะได้รอ...แล้วไม่ไปกับแฟนหรอวะ?” เสียงมันเริ่มออกเครือๆหน่อยๆตอนที่มันพูดถึงแฟนนี่ล่ะครับ ผมเลยพอจะเดาได้ว่าเพื่อนมันที่ชื่อไอ้เชี่ยธี (เหมือนด่าตัวเองไงไม่รู้) คงจะโทรมา

“เปล่า...ไม่ได้เป็นอะไร” มันสูดจมูกซื้ดๆหน่อยๆ ดูท่าจะทนไม่ค่อยไหวแล้วล่ะครับ เลยรีบตัดบทแล้วก็วางสายไป

พอเก็บมือถือเข้ากระเป๋าได้ ก็นั่งก้มหน้าเงียบเลย ผมเลยยื่นมือไปจับบนมือที่มันกำยาเอาไว้ “กินยาก่อน”

เหมือนมันเพิ่งรู้ตัวครับ มันโยนยาเข้าปาก ยกแก้วน้ำซดตาม ระหว่างนั้นก็เห็นมันแอบปาดน้ำตาตัวเองด้วยหลังมือ

“ไปเหอะ” มันลุกขึ้นเดินออกไปรอนอกร้าน ผมก็เลยต้องรีบเรียกพนักงานเก็บเงินแล้ววิ่งตามออกไป


++++++++++++++++++++++


ระหว่างทางเราแทบไม่คุยอะไรกันเลย มีแต่เสียงวิทยุแทรกมาเบาๆ ช่วงที่ออกจากห้างเป็นช่วงรถติดพอดีครับ กว่าจะไปถึงบ้านมันก็ฟ้ามืดพอดี...ที่จริงมันจะไม่ยอมให้มาส่ง...ก็คงกลัวผมรู้จักบ้านมันนั่นแหละ แต่ผมยืนยันจะส่งให้ได้ มันคงรำคาญบวกกับอารมณ์ไม่ค่อยเสถียรล่ะครับ ถึงได้ยอม

บ้านมัน...จะเรียกว่าบ้านก็ไม่เชิง เป็นอพาร์ทเม้นมากกว่า...ห้องอยู่ชั้นสาม มันเดินนำผมขึ้นไปข้างบน ผมก็เดินตาม ดูแผ่นหลังมันแล้วรู้สึกเศร้าๆยังไงบอกไม่ถูก

เดินขึ้นไปจนสุดขั้นบันได เลี้ยวซ้าย อยู่ดีๆมันก็หยุดเดินทันที เล่นซะผมเกือบจะชนหลัง

“...ธี...” ตอนแรกนึกว่ามันเรียกผม...แต่มันไม่ใช่...เสียงของมันคล้ายๆจะดีใจ แต่ก็เจือโหยหาอยู่ในที

ตรงหน้ามันมีผู้ชายอยู่คนหนึ่ง ตัวเตี้ยกว่าผมหน่อยนึง หน้าตา...ก็จัดว่าไม่เลวร้าย...แต่ผมว่าผมหล่อกว่านะ (จะให้มองกลางๆมันก็หล่อแหละ แต่ผมว่ามันไม่หล่อ...ก็คู่แข่งผมนี่หว่า)

“ต้า” มันเดินเข้ามาใกล้ไอ้เปี๊ยก เอามืออังหน้าผาก “เป็นไงบ้าง ทำไมตัวรุมๆ”

“เปล่า กูสบายดี แล้วมึงมาทำไมวะ ทำไมไม่ไปหาแฟน” ไอ้เปี๊ยกเอ๊ย...ไม่ต้องทำเสียงร่าเริงขนาดนั้นก็ได้

“ต้า...กู...” มันกำลังจะพูด แต่พอเหลือบมาเห็นผมมันก็ชะงักไป “นี่ใครเหรอ ต้า?”

ไอ้เปี๊ยกอ้ำอึ้งไปพักใหญ่ ผมเลยตอบไปแทน “พี่ชื่อธี เป็นคนรู้จักน่ะ” ผมอยากตอบว่าเป็นมากกว่านี้นะครับ แต่สงสารไอ้เปี๊ยกอะ มันคงไม่อยากให้เพื่อนมันรู้

ไอ้เชี่ยนั่นจ้องผมเขม็งอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ...หวงก้างหรอวะ...มีแฟนแล้วก็ไปหาแฟนเด้ มาหาเด็กกูทำไม

“ธี...” ไอ้เปี๊ยกอ้าปากจะพูด แต่ก็ชะงักไปเหมือนกัน เพราะเสียงโทรศัพท์ของไอ้เชี่ยนั่นดังขัดจังหวะซะก่อน

“ฮัลโหล...ครับ...ครับ...ไปเดี๋ยวนี้แล้วครับ...” เพื่อนมันคุยสั้นๆ แต่เสียงที่ดังลอดลำโพงมือถือมาก็พอจะแยกออก ว่าเป็นเสียงผู้หญิง

ระหว่างที่ไอ้ไม่หล่อคุยโทรศัพท์ ไอ้เปี๊ยกมันเดินถอยหลังมาก้าวหนึ่ง คว้ามือผมบีบไว้แน่นเลยครับ

“โทษทีนะต้า พอดีติดธุระด่วนน่ะ แล้วคืนนี้จะโทรหานะ” เพื่อนมันพูดแค่นั้น แล้วก็รีบผลุนผลันวิ่งลงบันไดไป...ไม่ต้องโทรหาก็ได้เว้ย คืนนี้กูปลอบใจเอง

คนที่มันรักวิ่งหายไปจากมันแล้ว มันก็ยังยืนก้มหน้าอยู่ตรงทางเดิน อีกมือก็ยังบีบมือผมไว้แน่น

“ต้า” ผมลองเรียกมันดู

“หือ?” มันหันกลับมามอง...หน้าตาดูก็รู้ว่าแกล้งทำเฉย ใจมันไม่เฉยอย่างหน้าตามันน่ะสิ เห็นแล้วสงสารเป็นบ้า

ผมคว้าหัวมันเข้ามาซบบ่าตัวเอง มันก็ขืนหน่อยๆ สุดท้ายก็ยอมยืนอยู่นิ่งๆ

“ต้า” ผมเรียกมันอีกครั้ง มันไม่ตอบแต่ขยับตัวนิดหน่อย

“ไปนั่งรถเล่นกันก่อนเหอะ...” มันไม่พูดอะไร แต่พอผมหันหลัง เดินจูงมันลงบันได มันก็เดินตามมาเงียบๆ


...คนเราเวลาอกหัก มันน่าเศร้าขนาดนี้เลยเหรอวะ?...

...ผมไม่เคยรักใครจริงจัง ผมเลยไม่รู้...ผมรู้แต่ว่าถ้ามันทำให้ไอ้เปี๊ยกเศร้าได้ขนาดนี้...ผมก็ไม่อยากให้มันอกหัก











...แต่ถึงยังไง...ผมก็ดีใจที่มันอกหัก...ผมเป็นคนเลวมากมั้ยเนี่ย?...


++++++++++++++++++++++++++++++++

 :z10: เลื้อยหนี





imageriz

  • บุคคลทั่วไป
เศร้าได้ใจเลยนะ  :m15:

ชื่อธีเหมือนกัน แต่ต่างกันตรงที่รักคนหนึ่ง แต่อีกคนกลับได้ตัวไป  :เฮ้อ:



ออฟไลน์ [N]€ẃÿ{k}uñĢ

  • ~ῲเจ้าแม่Dramaῴ~
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +740/-5
 :m15: :m15: :m15:
เศร้าจังเลยอะ ก็เข้าใจนะว่า ธี อะรคงรักต้าเหมือนกันแหละ
ดูจากท่าทางตอนที่เห็นพี่ธีเดินมาด้วยกันอะนะ
แต่การที่ไปคบกับคนอื่นเนี่ยเพื่อปิดบังความรู้สึกของตัวเองรึเปล่า  :เฮ้อ:
แต่ว่าเรื่องนี้รักวัยทำงานชะมะเนี่ย สมใจอิเจ้สองละ

ไฉไล

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] Unpredictable love : รัก...ทำ
«ตอบ #37 เมื่อ16-02-2009 21:26:09 »

^
^
จิ้มทะลุถึง เจ้าของเรื่อง คิคิ :z13:
อยากจับมัด   :z10:  บังคับให้มาลง วันล่ะหลายๆตอน
โต้ดฐาน แต่งถูกใจคนอ่านม่อกๆ อร๊ายยยยยยยยยยยย   :impress2:

..........

เอาหัวใจไปคืนเจ้าของหรอคะพี่ 555”
^
^
 อันนี้ พี่ธีมากกว่ามั๊ง ที่ต้องไปตามหาหัวใจตัวเองอ่ะ เอิ้กๆ   :laugh:

รักเด็ก ก้องี๊แล่ะ อิอิ 
ยิ่งเด็กกะลังอกหัก อย่างนี้ด้วย
ฉวยได้ ฉวยเอาเลยลุง โฮ่ะๆ  :z1:

PEAK

  • บุคคลทั่วไป
เอาใจช่วย พี่ธี  ...  ภาวนาให้ธีไปได้ดีกับแฟนมัน ... ยอมเป็นคนเลวเหมือนพี่ธี อิ อิ

บวก 1  ... ลงเรื่องสม่ำเสมอ  ทำให้เรามีความสุขในการอ่านอย่างต่อเนื่องทู้กกกวัน

ขอบคุณ คุณลูกหมูนะครับ

chatkub

  • บุคคลทั่วไป
พี่ธีสู้ๆๆ

สู้ต่อไปครับเด่วก็จัยอ่อนเอง


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






YO DEA

  • บุคคลทั่วไป

crazy_jum

  • บุคคลทั่วไป
ลุง  กร๊ากกกกกกกกกกกก :m20:

เฮียธีแกหน้าแก่ขนาดเด็กมันเรยกลุงเลยเหรอวะ??  ฮ่าๆๆๆ

ชอบฟิกเรื่องเน้   ตอนแรกก็นึกว่าจะจบแค่นั้น เห็นเขียนว่า End

ดีใจที่เอามาลงต่อ  ขอบคุณคุณลูกหมูค่ะ

เฮีย   หลงรักเค้าก็บอกมาเหอะ

ได้เวลาแล้วเสียบเลยเฮีย   น้องเค้าอ่อนแออยู่ถ้าได้เฮียปลอบนะ  ไม่รอดดดดดดดดดดด

สู้ๆนะเฮียธี   

สงสารต้าน้อ   อย่าไปรักเลยไอ้คนนั้นอ่ะ 

มันไม่มีค่าพอสำหรับให้เรารักหรอกนะ   

สู้ๆนะคะคุณลูกหมู  เป็นกำลังใจให้ค่า


ออฟไลน์ ลูกหมู

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +394/-0
    • Lookmuh Novel blog

ได้เวลาแล้วเสียบเลยเฮีย   น้องเค้าอ่อนแออยู่ถ้าได้เฮียปลอบนะ  ไม่รอดดดดดดดดดดด



"เสียบ"ไปแล้ว กร๊ากกกกกก    :z2:

น้ำค้าง

  • บุคคลทั่วไป
พี่ธีตามติดเลย เดี๋ยวน้องต้าร์ก็ใจอ่อนเองแหละ :really2:

ออฟไลน์ nOn†ღ

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4390
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +502/-6
เข้ามา + เป็นกำลังใจให้ลูกหมูค่า  :L2:

jurassic

  • บุคคลทั่วไป
 o13......ลูงธีสู้ๆ

เป็นกำลังใจให้ลูกหมูนะคะ

jokirito

  • บุคคลทั่วไป
Re:
«ตอบ #46 เมื่อ17-02-2009 08:26:13 »

ชอบมากๆเลย
พี่ธีปลอบน้องดีๆนะ
กำลังอ่อนแอสวมรอยซะ อิอิ

ออฟไลน์ ben~ya

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 853
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-0
จัดการยึดไว้เป็นของตัวเองซะเลย
ลุง.....ธี

ออฟไลน์ nana

  • 아주마 애기 두명 ㅋㅋ
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2759
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +138/-2
ลุงได้เวลาทำคะแนนแล้วสู้ๆ :laugh:

ออฟไลน์ nopkar

  • เป็ด indy
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2159
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-3
เรื่องน่ารักดีอ่ะครับ น้องลูกหมู :L1:

น้องตาร์ น่าสงสารอ่ะ  เฮียปลอบดีๆนะ :man1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






benxine

  • บุคคลทั่วไป
ชอบจัง



เรื่องสุขปนเศ้ราแบบนี้!!!~

ออฟไลน์ pongsj

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6054
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-9
พี่ธีเจอไอ้ธี...................งานนี้สงสัยมีฟาดฟัน

ออฟไลน์ both^^

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3133
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +730/-4
โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ
ชอบเรื่องนี้อ่ะ
ชอบลุงธี
ตกหลุมรักลุงธี
เอาใจช่วยให้ต้าหันมามองเร็วๆ นะ
เอ๊ะ..หรือมองแล้ว
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด

+1 ให้คนแต่งค่า
รอตอนตอไปนะ

ออฟไลน์ RN

  • Global Moderator
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3649
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1650/-14
ลุงธี ต้าร์กำลังอกหัก เสียบเลยๆ(ได้ข่าวเสียบแล้ว)

 :impress2: o13

ออฟไลน์ mist

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4505
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +263/-3

van

  • บุคคลทั่วไป
 :m1:  ดีใจได้อ่านต่ออย่างรวดเร็ว
 :กอด1:  ให้กำลังใจคุณลูกหมูค่ะ
.
.
.
พี่ธี สู้ ๆ  :ped149:

ออฟไลน์ ● MaYa~Boy ●

  • ฉันมันคนขี้อิจฉา
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3992
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-2
สงสารเด็กอกหักจัง

ออฟไลน์ menano

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1463
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +288/-0
เข้ามาอ่านด้วยคนจ้า

น่ารักมากมายเรื่องนี้

ลุงธีอย่ายอมแพ้

ลุยเลยได้เค้าแล้วมีชัยไปกว่าครึ่ง

 :z2:

ออฟไลน์ ลูกหมู

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +394/-0
    • Lookmuh Novel blog
Re: [นิยาย] Unpredictable love : รัก...ทำ
«ตอบ #58 เมื่อ17-02-2009 21:17:16 »

^
^
จิ้มทะลุถึง เจ้าของเรื่อง คิคิ :z13:
อยากจับมัด   :z10:  บังคับให้มาลง วันล่ะหลายๆตอน
โต้ดฐาน แต่งถูกใจคนอ่านม่อกๆ อร๊ายยยยยยยยยยยย   :impress2:

..........

เอาหัวใจไปคืนเจ้าของหรอคะพี่ 555”
^
^
 อันนี้ พี่ธีมากกว่ามั๊ง ที่ต้องไปตามหาหัวใจตัวเองอ่ะ เอิ้กๆ   :laugh:

รักเด็ก ก้องี๊แล่ะ อิอิ 
ยิ่งเด็กกะลังอกหัก อย่างนี้ด้วย
ฉวยได้ ฉวยเอาเลยลุง โฮ่ะๆ  :z1:


อย่าเผลอ จะจิ้มกลับ  :z13:


อืมๆ น่าจะ...'ไปเอาหัวใจกลับมา' มากกว่าเนาะ พิมพ์มันส์จนเมาฮ่ะ  :beat:

ออฟไลน์ ลูกหมู

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +394/-0
    • Lookmuh Novel blog
-4-


เอี๊ยด...เอี๊ยด...เอี๊ยด...เอี๊ยด...

ผมกวาดตามองลานสวนสาธารณะกว้าง ตอนนี้ฟ้ามืดสนิทแล้ว แต่ไฟในสวนก็ยังไม่ยอมเปิด...ก็คงจะเปิดแหละครับ แต่หลอดไฟคงจะดับเพราะไม่มีคนดูแล ข้างตัวมีเสียงเอี๊ยดๆ ดังแทรกเป็นจังหวะ พร้อมกับลมที่พัดไหววูบระหว่างเราสองคน

หลังจากพาไอ้เปี๊ยกออกมาวนรถเล่นรอบเมือง ผมก็เลือกจอดรถที่นี่ แล้วพามันออกมาเดิน...พอเห็นชิงช้าเก่าๆเท่านั้นล่ะ มันเดินดิ่งไม่สนใจใคร นั่งลงไปได้ก็แกว่งใหญ่ ไม่พูดไม่จา ผมก็เลยลงนั่งข้างๆมัน แต่ไม่ได้ไกวตามหรอกครับ ไม่ได้เล่นมาตั้งยี่สิบกว่าปีแล้ว กลัวตกลงมาขายหน้ามัน

เงาข้างตัวแซงหน้าห่างออกจากตัวผมไป พอไกวไปจนถึงจุดสูงสุดมันก็ย้อนกลับลงมา ถอยไปข้างหลัง แล้วก็กลับมาแซงหน้าไปอีก

ทุกครั้งที่มันผ่านข้างตัวผมไป นึกอยากจะเอามือจับหยุดเอาไว้...แต่ใบหน้าด้านข้างที่เฉยชาของมันก็ทำให้ผมต้องคิดหนัก...สุดท้ายก็เลยนั่งสูบบุหรี่อยู่เงียบๆ มองมันห่างออกไปแล้วก็ใกล้เข้ามาวนไปวนมาอยู่อย่างนี้ โดยที่ไม่รู้ว่ามันจะเลิกเมื่อไหร่

พระจันทร์เคลื่อนตัวขึ้นสูง...คืนนี้ดูสว่างกว่าคืนที่ผมได้เจอมันบนเรือซะอีก

ไม่รู้เมื่อไหร่ที่มันหยุดไกว กว่าผมจะรู้ตัว หันไปมองก็พบว่ามันก็กำลังจ้องผมอยู่แล้ว ดวงตามันสะท้อนแสงจันทร์ ดูแล้วอย่างกับน้ำที่หล่อลื่นอยู่ภายในจะไม่ยอมเหือดแห้งไปซักที

“ไม่เบื่อหรือไง?” มันถาม

ผมดูดบุหรี่เป็นคำสุดท้าย ขยี้ปลายที่เหลือเข้ากับเสาเหล็กขึ้นสนิม แล้วโยนทิ้งไปข้างทาง

“แล้วต้าล่ะ?” ผมถามมันกลับ

ได้ยินมันถอนหายใจแรงๆที่หนึ่ง “เบื่อดิวะ เบื่อจะตายห่าอยู่แล้ว”

ว่าแล้วมันก็ยืดขาออก ดันตัวไปข้างหลังอย่างแรง ชิงช้าส่งเสียงประท้วงดังสนั่น หลังจากนั้นก็กลับแกว่งไปข้างหน้าตามแรงส่ง พริบตาที่ผมมองแผ่นหลังมันไกลออกไป รู้สึกใจไม่ดียังไงก็ไม่รู้

พอถึงจุดสูงสุด แทนที่มันจะย้อนกลับมาที่เดิม ไอ้ตัวแสบกลับกระโดดออกไปไกล เหลือไว้แค่ฐานชิงช้าที่แกว่งกลับมาตามแรงดึงของโซ่ ส่วนตัวมัน...ลงไปยืนอยู่บนพื้นห่างจากผมไปซะไกล

หลังจากนั้นมันก็เดินลิ่วๆไปที่ท่อเหล็กใหญ่ๆที่ถูกยกสูงจากพื้นพอสมควร คงเป็นท่อเหล็กที่เอาไว้สำหรับให้เด็กๆมาปีนเดินเล่นนั่นล่ะครับ มันวางมือทั้งสองข้างไว้บนท่อ แล้วก็โหนตัวขึ้นไปนั่งยองๆอย่างเร็ว...มองๆไปยังกับลิงแน่ะ...

ด้วยกลัวมันจะลื่นตกลงมา ผมเลยลุกขึ้นจากชิงช้า เดินเข้าไปจะอุ้มมันลงมา พอมันเห็นผมเท่านั้นล่ะ รีบยกมือตะโกนห้ามทันที “หยุดเลยลุง!”

ผมยืนชะงักกึก...มันจะเอาอะไรของมันวะ?

จากที่มันรีบหันมาเมื่อกี้ทำให้ตัวมันเอียงๆนิดหน่อย ดูแล้วน่าหวาดเสียวชะมัด แต่ผมก็ยังไม่ได้เดินเข้าไป เพราะมัวแต่ลังเลกับเสียงห้ามของมัน มันกางแขนออกสองข้าง วางเท้าไว้บนท่อหมิ่นเหม่ ตัวเอียงไปมาอีกสองสามครั้งก็ทรงตัวได้ มันยืดตัวขึ้นตรงอย่างภูมิใจ

“ลุง...” มันพูดกับผมโดยไม่หันมามอง “ไปยืนฝั่งนั้นดิ” มันชี้ไปที่ปลายท่ออีกฝั่ง ผมก็เดินไปยืนอยู่ตรงนั้นตามที่มันบอก

ตอนนี้เราหันหน้าเข้าหากัน ผมยืนอยู่บนพื้น มันยืนอยู่บนท่อ ก้มหน้าลงมามองผม ขามันค่อยๆก้าวเดินทีละก้าว พอตัวเอนมันก็หยุด ทรงตัวใหม่แล้วเริ่มเดินต่อ

แสงจันทร์อาบไล้ครึ่งหน้าของมัน ผิวมันนวลสวย ตามันลึกล้ำ ไม่ผิดจากคืนก่อนเลยครับ หน้าตามันก็น่ารักน่ามองเหมือนเดิม...แต่ความคิดของผมยามที่มองมัน...ต่างไปจากเดิม

ถ้าแวบแรกที่เห็นคิดว่าน่ารัก...คืนแรกที่ได้คุยด้วยเรียกว่าติดใจ...เมื่อคืนที่เอาแต่คิดถึงมันเรียกว่าหลงใหล...คืนนี้ที่ไม่อาจละสายตาออกจากดวงตากลมโตของมันได้คงเรียกว่า...

“อ๊ะ!”

ความคิดของผมสะดุดกึกเพราะเสียงร้องอุทานสั้นๆของมัน ตัวมันเอียงมากกว่าปกติ ดวงตามันเบิกกว้าง ก่อนที่ทั้งตัวจะลื่นหล่นจากท่อเหล็ก จ้ำเบ้าลงไปบนพื้นทราย

ก้นมันลงกระแทกเป็นส่วนแรก คงจะเจ็บจนร้องไม่ออก ผมได้ยินแต่เสียงมันสูดปากซี๊ดซ๊าด

“เป็นไงบ้าง!?” ผมรีบวิ่งเข้าไปหา เห็นมันกุมข้อเท้าอยู่ก็รีบจับลงไป เท่านั้นล่ะครับ มันร้องโอ๊ยดังลั่นเลย

“ขอโทษ” ผมตกใจชักมือกลับทันที มันก้มหน้ากัดฟันแน่น รอสักพักตัวที่เกร็งเขม็งถึงค่อยยอมผ่อนคลายลงบ้าง

ผมค่อยๆยื่นมือแตะรองเท้ามัน “พี่ดูให้นะ?” ...ขำตัวเองเหมือนกันนะครับ ปล้ำมันไม่เห็นขอ ที่อย่างนี้ล่ะเสือกขอ

มันพยักหน้า ปล่อยมือที่กุมข้อเท้าตัวเองออก ผมก็ค่อยๆถอดรองเท้าหนังออกให้ ข้อเท้ามันบวมแดงเลยครับ ท่าทางจะพลิก กระดูกหักรึเปล่าก็ไม่รู้นี่สิ

ผมค่อยๆจับไปตรงหลังเท้า ตอนแรกมันสะดุ้งนิดหน่อย แต่สุดท้ายก็ยอมอยู่นิ่ง ปล่อยให้ผมค่อยๆลองกดลองจับดู

“เมื่อก่อนก็เคยตก...” อยู่ดีๆมันก็พูดขึ้นมา ผมชะงักเงยหน้ามองมัน ตอนนี้มันไม่ได้ก้มลงมามองผมหรอกครับ มันแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าแทน

“...ตอนปีสองน่ะ...เดินบนกำแพงเล่น” ...ฮะๆ ท่าทางจะซนเหมือนกันนะครับเนี่ย ไอ้ตัวน่ารักของผม...

“ไอ้ธีมันห้ามใหญ่ ผมก็ไม่ฟัง” ผมชะงักมือกึก...ธี...อีกแล้ว...

“พอตกลงมาเท่านั้นล่ะ มันร้องก่อนผมอีก...ตลกดีชะมัด...” เล่าทำไมวะ ไม่เห็นตลก ไม่เห็นอยากฟังเลยสักนิด

“ตลกนะ...แต่ตอนนั้นผมอยากร้องไห้มากกว่า เพราะมันดันเอาตัวมารับไว้นะสิ เลยกลายเป็นมันที่เจ็บแทน”

เสียงสั่นๆที่บังคับตัวเองให้หัวเราะออกมาทำให้ผมหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก มือที่จับข้อเท้ามันอยู่เผลอออกแรงบีบลงไป

“อึก!” มันกัดฟันร้องออกมานิดหน่อย พอผมรู้ตัวก็ปล่อยมือทันที

“เจ็บมั้ย?” รู้สึกผิดครับ ไม่น่าทำให้มันเจ็บอย่างนี้เลย

มันผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด ทิ้งตัวลงนอนกางแขนกางขา ตอนนี้ผมมองไม่เห็นหน้ามันหรอก เพราะว่ายังนั่งอยู่ที่ปลายเท้ามัน

“เจ็บสิ”

...‘เจ็บ’ ที่มันตอบผม...ที่ไหนกันล่ะ?...

...ที่ข้อเท้า...หรือว่า...ที่หัวใจ...

ผมนั่งนิ่งอยู่ที่ปลายเท้ามันนานพอสมควร มันก็นอนแหงนหน้าจ้องมองพระจันทร์อยู่อย่างนั้น...ถึงจะไม่เห็นหน้าก็พอรู้ ว่าน้ำตามันกำลังไหลอยู่ เพราะแรงสั่นมันส่งมาถึงกระทั่งปลายเท้า

มันยกแขนขึ้นปาดน้ำตาทิ้ง

“ธี” ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อ...ผม...หรือเพื่อนมัน...

ผมไม่ขยับ มันก็เรียกซ้ำ...ผมก็ยังไม่ขยับ...จนสุดท้ายมันถอนหายใจออกมา แล้วเรียกอีกครั้ง

“...พี่...ธี...”

...มันเรียกผม...

คราวนี้ผมย้ายตัวเองไปอยู่ข้างๆใบหน้ามัน มันนอนหลับตา น้ำตาหยุดไหลแล้ว แต่รอยเปียกเป็นทางยังสะท้อนแสงจันทร์อยู่เลย

“เรียกทำไม” ผมถามมันพลางเอามือเช็ดรอยเปียกให้ มันก็ยกมือขึ้นกุมมือผมไว้

“ชอบผมใช่เปล่า?” ถามอะไรของมันวะ? ไอ้เด็กบ้า

“...อยากให้ชอบรึเปล่าล่ะ?” ผมยั่วมัน มันไม่ยักถลึงตาอย่างทุกครั้งแฮะ ยังหลับตาอยู่เหมือนเดิม

“จูบ...หน่อย” เสียงมันแผ่วเบา แต่ผมสาบานว่าผมได้ยินไม่ผิด...

“นะ...จูบหน่อย” มันพูดอีกครั้งหลังจากที่ผมไม่ได้ตอบสนองมัน

ตอนนี้มันคิดว่าผมเป็นใครกัน? “ต้า...ลืมตาก่อน”

ตามันยังหลับอยู่อย่างนั้น แต่มือมันที่กุมมือผมอยู่ออกแรงบีบเบาๆ ก่อนจะเลื่อนไปไว้บนปากมัน ผมรู้สึกถึงริมฝีปากที่ประทับลงบนฝ่ามือผมแผ่วๆ พร้อมกับลมหายใจอุ่นร้อนที่แผ่ออกมากระทบยามมันเปล่งเสียงออกมา

“...จูบต้าหน่อย...”

เพียงเท่านี้ ผมก็หมดสิ้นความคิดจะต้านทานมัน ผมโน้มตัวลง ประคองแก้มมันไว้ในอุ้งมือสองข้าง แล้วแตะริมฝีปากลงไปที่ปากของมัน

“อือ...” มันครางในคอยามที่ลิ้นของเราสัมผัสกัน แค่แว่บเดียวมันก็ถอยลิ้นหลบหนีไป...แต่เรื่องอะไรผมจะยอมล่ะ? เล่นยั่วกันอย่างนี้แล้วจะให้หยุดน่ะเหรอ...ไม่มีทางซะหรอก...ผมออกแรงกดปากลงไปมากกว่าเดิม มือสองข้างคอยกันไม่ให้มันหันหน้าหนี ตักตวงทุกอย่างที่ตักตวงได้ ลิ้มรสความหอมหวานที่เป็นของผม...ไม่ใช่ของเพื่อนมัน

มือมันปล่อยมือผมไปแล้ว ย้ายมาโอบรอบคอผมแทน

เนิ่นนาน...กว่าผมจะพอใจ...ผมปล่อยปากมันให้เป็นอิสระ มันหอบฮั่กอย่างกับขาดอากาศมานานปี

“...ธี...” มันเรียกชื่อปนหอบ

“...ธี...” ผมไม่เคยเกลียดชื่อตัวเองเท่านี้มาก่อนเลย ให้ตายสิ

“ต้า!” ผมตบอุ้งมือลงไปบนแก้มทั้งสองข้างของมัน...ได้ผลครับ มันลืมตาเป๋ง แต่แววตามันดู...สับสน

“...ไปหาหมอกัน” ผมหันหน้าหนีมัน ยื่นมือให้มันคว้าเกาะเอาไว้ มันก็ยอมคว้า เดินกะเผลกกลับไปที่รถ

พระจันทร์ถูกเมฆบัง สวนสาธารณะที่เคยเห็นเป็นทางรางๆ ตอนนี้มืดทะมึน...แต่ผมยังเดินข้างมันอยู่...เรายังเดินไปด้วยกัน...โดยไม่หลงทาง


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


โชคดีที่กระดูกข้อเท้ามันไม่หัก แค่พันผ้ารัดไว้แล้วก็กินยาแก้ปวดก็เพียงพอ...ผมพยุงมันเดินขึ้นรถเพื่อขับกลับไปที่อพาร์ทเม้นของมัน

กว่าจะจัดการเรื่องค่ารักษาค่ายาเรียบร้อย เวลาก็ล่วงเข้าวันใหม่ไปแล้ว...ไอ้เปี๊ยกที่ตอนแรกมีไข้รุมๆ พอเจ็บข้อเท้าเพิ่มขึ้น ไข้มันเลยสูงขึ้นมากกว่าเดิม พอเข้ามาในรถ ให้มันกินยาเสร็จ หย่อนตัวลงพิงพนักปุ๊บ ก็หลับปั๊บทันที

ไอ้นี่มันติดนิสัยนอนอ้าปากแน่นอน เพราะตอนนี้แมลงแทบจะบินเข้าไปทำรังได้แล้วล่ะมั้ง แถมน้ำลายยังไหลยืดออกมาที่มุมปากอีกต่างหาก...เด็กเอ๊ย~ 

ถึงหน้าอพาร์ทเม้นมันแล้ว แต่ผมก็ยังนั่งมองหน้ามันอยู่อย่างนี้ไม่ยอมปลุก...บ้าดีเนอะ

ถ้าแวบแรกที่เห็นคิดว่าน่ารัก...คืนแรกเรียกว่าติดใจ...เมื่อคืนเรียกว่าหลงใหล...คืนนี้ก็คงเรียกว่า...ชอบ...ล่ะมั้ง...

ผมชอบเด็กที่อายุห่างกว่ากันตั้งเจ็ดแปดปี แถมยังเป็นผู้ชายอีกต่างหาก...ก็ไม่เป็นไร...

แต่ไอ้เด็กที่ผมชอบมันดันไปรักคนอื่นอยู่แล้วนี่สิ...บัดซบชะมัด...

ผมเอื้อมไปหลังรถ คว้าเสื้อสูทของตัวเองคลุมตัวให้มัน แล้วสตาร์ทรถขับออกไป...ขอขับวนอีกซักรอบน่า...ขออยู่ข้างมันอย่างนี้อีกนิด...

...

..

‘ไม่เบื่อหรือไง?’ ในหัวผม ได้ยินเสียงที่มันถามตอนไกวชิงช้า...ไม่เห็นเบื่อเลย

‘เบื่อจะตายห่าอยู่แล้ว...’ หมายความว่ามัน...เบื่อที่จะรอเพื่อนมันแล้วรึเปล่านะ...ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็ดี

...ธี...

...หูผมได้ยินเสียงมันแว่วไปมาหลากหลายอารมณ์











...แต่ทำไมตาผมถึงได้หลอนอยู่แต่แผ่นหลังของมัน...ที่กระโดดออกจากชิงช้า...หนีห่างผมไป...

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
TBC
 :z3:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-02-2009 21:21:07 โดย LookMuh »

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด