คืนที่ร้าย..นายที่รัก l(Our Half Night) >>UP24>>END (23/07/21)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: คืนที่ร้าย..นายที่รัก l(Our Half Night) >>UP24>>END (23/07/21)  (อ่าน 5526 ครั้ง)

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 945
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +549/-0
+1 ep22 อัพ 16-07-21 ครับ  :hao3:

ออฟไลน์ KonglongKongkaeng

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Chapter 23 --- ❝มันเป็นเพราะว่ารักเธอ❞

----------------

วันเสาร์ของผมหมดไปกับการซื้อของเข้าห้องแล้วก็ไปทำธุระกับพี่ปราบจนล่วงเลยมาถึงตอนนี้ พี่ปราบเลี้ยวรถเข้ามายังคาเฟ่แมวเป็นจุดหมายปลายทางสุดท้ายก่อนจะกลับคอนโด



เพราะมุกนี้แหละ เมื่อคืนถึงสามารถกลับเข้าไปนอนในห้องได้ไม่งั้น...อย่าหวัง



“มีนครับ พี่เหงา พี่อ้างว้าง โดดเดี่ยว”

“มีนครับ พี่หนาวข้างนอกไม่มีผ้าห่ม พี่ต้องแข็งตายแน่เลย”

“มีนพี่คิดถึง...พี่จะอยู่ยังไงถ้าคืนนี้ไม่ได้นอนกอดมีน”

“ถ้าให้พี่เข้าไปนอนด้วย พรุ่งนี้สัญญาจะพาไปคาเฟ่แมว”



แกร๊ก !!!ประตูเปิดออกพร้อมคนยิ้มร่าวิ่งขึ้นเตียงจับจองพื้นที่..นี่พี่มันอ้อนเก่งหรือผมใจอ่อนง่ายกันแน่วะเนี่ยย



คาเฟ่แมวในช่วงเย็นวันเสาร์ คนค่อนข้างเยอะแต่พี่ปราบโทรมาจองโต๊ะเอาไว้เรียบร้อยแล้วเป็นโต๊ะในห้องกระจกส่วนตัวที่เหมือนกับจัดไว้สำหรับเราสองคนเท่านั้น อยู่ในมุมหนึ่งของร้านมองออกไปเห็นสวน ภายในห้องวันนี้จัดตกแต่งลูกโป่งหลากสี ดอกกุหลาบสีแดงสวยงามทั่วห้อง

แปลกตาดีเหมือนกัน...

ไอ้เจ้าก้อนสีเหลืองวิ่งเข้ามาหาผมแทบจะทันทีที่นั่งลงกับเบาะ ขี้อ้อนจนผมเผลอลูบหัวตอบสนองท่าทางที่ใช้ทั้งตัวถูไถกับส่วนแขนของผม ส่วนเจ้าสีหมอกกับเจ้าฮาวี่นอนหลับยังไม่ตื่น เลยเหลือแต่เจ้าเหลืองจนฟูที่ผมยังไม่รู้จักชื่อสักทีมานอนหงายโชว์พุงอยู่บนตัก

“ขี้อ้อนนักนะแก มาถึงก็ขึ้นตักเลย” พี่ปราบขยี้หัวน้องเบาอย่างหมั่นเขี้ยว

“คนบ้าอะไร อิจฉาแม้กระทั่งแมว”

“ก็มันนอนตักมีนอะ พี่ยังไม่เคยนอนเลยนะ”

“โว๊ะ..ไอ้พี่ปราบ”

“เดี๋ยวพี่ไปสั่งเครื่องดื่มก่อนนะ เอาชาเขียวกับบราวนี่เหมือนเดิมใช่เปล่า”

“ใช่ครับ”

พี่ปราบทำท่าทางงอแงไม่เข้ากับอายุเลยจริงๆ แล้วลุกขึ้นไปสั่งเครื่องดื่มกับขนม ก่อนจะเดินกลับมาพร้อมกาแฟและชาเขียวเย็น

“ลุกมานี่เลยไอ้เจ้าก้อน มากินขนมเร็ว”

พี่ปราบเอาขนมแมวเลียมาล่อให้น้องลุกขึ้นจากตักผมเดินตรงหาพี่ปราบในทันทีที่ตามองเห็นขนม

“เมี๊ยว ..เมี๊ยว”

“ห้ามทำอะไรเกินหน้าเกินตา เข้าใจมั้ย เกรงใจพ่อด้วย”

น้องเลียขนมแมวอินจนตาเคลิ้ม คนป้อนลูบหัวน้องเบาๆ ทำเป็นคุยกับแมวเหมือนน้องจะเข้าใจร้องตอบทุกครั้งที่พี่มันพูด แทนตัวเองว่าพ่อซะด้วย ผมกับพี่ปราบชอบเล่นแมวด้วยกันทั้งคู่ตั้งแต่สมัยเด็กผมจะชอบอ้อนขอให้พี่มันพาไปเล่นกับแม่จนบางทีถูกแม่ตีด้วยกันทั้งคู่เพราะหายไปไม่บอก

“ไปหาแม่ไป พ่อเมื่อยจะป้อนแล้ว”

เจ้าก้อนสีเหลืองฟูพออิ่มได้ที่จึงย้ายตัวเองหนีจากพี่ปราบขึ้นมาตอนตักผมเหมือนเดิม พี่ปราบยกโทรศัพท์ถ่ายรูปรัวๆ จนผมยิ้มรับแทบไม่ทัน



ล่วงเลยจนพระอาทิตย์ตกดินความมืดมิดทำให้โคมไฟนับสิบดวงตรงสวนข้างนอกกระจกส่งแสงสวยตัดกับสีเขียวของพื้น เก้าอี้สีขาวกับกีตาร์โปร่งวางตรงชิงช้าตั้งแต่เมื่อไหร่ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน



พรึ่บ !!!



จู่ๆ ไฟในห้องก็มืดดับลง ... ดวงไฟนับสิบดวงตรงพื้นสว่างวาบขึ้นมาแทนไฟหลอดไฟตรงเพดาน คนตัวสูงที่บอกจะออกไปเข้าห้องน้ำเดินกลับมาพร้อมเจ้าก้อนสามตัว



ฮาวี่ ...สีหมอก...และเจ้าขนฟูสีเหลือง



เสียงกีตาร์ดังขึ้นตรงสวนจากนักร้องที่กำลังเริ่มบรรเลงเพลงรักคลาสสิค เสริมบรรยากาศให้โรแมนติกมากขึ้นจากเดิมหลายเท่าตัว



พี่ปราบขยับเข้ามายืนใกล้ผม สายตาตวัดมองนิ่งจนใจผมอ่อนยวบก่อนจะเริ่มเอ่ยคำที่ทำให้ผมท้องไส้ปั่นป่วนเหมือนมีผีเสื้อสักล้านตัวบินวนไปทั่ว

“มีนอาจเคยเจอะเจอกับความรักที่ผิดหวังเหมือนฝันร้ายคอยตามหลอนให้ไม่กล้าจะเปิดใจเพื่อเจอกับรักครั้งใหม่”

ขอบตาผมร้อนผ่าวเมื่อคำพูดที่เต็มไปด้วยความจริงใจนั้นเอ่ยขึ้นจากปากคนตรงหน้า

“แต่ขอได้ไหม ให้อดีตที่เลวร้ายมันจบลงแค่นาทีที่ผ่านมา และต่อจากวินาทีนี้พี่อยากให้มีนมีความสุขกับฝันดีสักที”

“พี่อาจไม่ใช่คนที่ดีพร้อม แต่พี่พร้อมจะเป็นคนดีของมีนนะ”

ไอ้พี่ปราบกำลังจะซึ้ง นั่นเนื้อเพลงไม่ใช่หรือไง...

“ให้พี่ได้เป็นคนดูแลมีนต่อจากนี้นะครับ”



พี่ปราบกระตุกยิ้ม พลันเจ้าก้อนสามตัวเดินเข้ามาหาผมพร้อมผ้าพันคอสามเหลี่ยมสีชมพูปักคำที่ผมอ่านแล้วยกยิ้มขึ้นทั้งน้ำตา



ทั้งบรรยากาศ....

ทั้งคำที่อยู่บนคอเจ้าก้อนสามตัวนั้น....

และคำที่เอ่ยออกมาจากปากของพี่ปราบ...





“เป็นแฟน”

.

“กับพี่”

.

“นะครับ”



กำแพงในใจที่มีคงถึงเวลาที่ต้องพังทลายลงเพื่อเปิดรับสิ่งดีดีที่รอผมอยู่ ไม่ว่าจากนี้ผมจะต้องเสียใจแบบเดิมหรือเริ่มต้นใหม่ด้วยความสุข



ผมจะยอมรับทุกอย่าง..

และผมพร้อมที่จะเริ่มต้นกับฝันดีที่กำลังจะมาถึง....



“ครับ..มีนจะเป็นแฟนกับพี่ปราบ”

.

ขอเพียงแค่เป็นคนตรงหน้า...หัวใจของผมก็ไม่กลัวอะไรแล้ว



คนตัวสูงกว่าเดินเข้ามาคว้ารวบเอวผมเอาไว้กอดแน่น ผมหลับตาพริ้มรับไออุ่นจากคนที่คอยปกป้องผมมาตลอดตั้งแต่วันที่เสียน้ำตาจากความรักจนกระทั่งวันที่น้ำตาของผมได้หมดลง คล้ายฝันร้ายในคืนนั้นได้จบลงด้วยฝันดีที่นับจากนี้คงแต่รอยยิ้มยามตื่นนอนทุกวัน



กอดตอบรับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจซบใบหน้านิ่มไว้บนอกแกร่ง พี่ปราบยกมือขึ้นลูบหัวผมเบาๆ อย่างอ่อนโยน ใครจะคิดว่าคนที่เห็นหน้ากันทุกวัน แกล้งกันมาตลอดตั้งแต่เด็กจะเป็นคนเดียวกันกับที่



‘ผมเรียกว่าแฟน’



“เป็นแฟนพี่แล้วนะ”

ผมพยักหน้ารับหงึกๆ ย้ำอยู่นั่นแหละคนในร้านมองเข้ามาหมดแล้ว เห็นแบบนี้ผมก็อายเป็นนะโว้ย

“ใครมาถามก็ต้องบอกว่ามีเจ้าของแล้วนะ”

“อือ..รู้แล้วน่า”

พี่มันกอดรัดเอวผมแน่นหนักกว่าเดิมจนแนบชิดติดกัน เสียงหัวใจพี่ปราบเต้นเร็วกว่าทุกครั้งที่เคย แหม..เห็นแบบนี้ก็เขินเป็นเหมือนกันนะเนี่ย

“พี่ไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลยอะ ไม่รู้ว่าชอบมั้ย”

พี่ปราบผละผมออกจากอ้อมกอด ไล้มือทั่วกรอบหน้าปัดผมตรงหน้าผากเบามือพลางคักคิ้วขอคำตอบในสิ่งที่ทำเอาไว้ เสียงออดอ้อนแบบนั้นไปฝึกมาจากไหนผมอยากรู้

“ชอบดีมั้ยอะ”

“เอาดีดีสิมีน”

“ปกติพี่ก็เอาดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง”

พี่ปราบหัวเราะรั่ว บีบแก้มผมเบาๆ แก้เขิน

“นั่นมันคำพูดพี่”

ผมไม่ได้ยึดติดกับบรรยากาศหรือความโรแมนติกอะไรมากนักหรอก ถ้าพี่ปราบจะแค่กินบะหมี่ด้วยกันแล้วถามขึ้นมา คำตอบของผมก็ยังคงเหมือนเดิม



ว่าผม...จะเป็นแฟนพี่ปราบครับ



ความจริงใจต่างหากที่ผมต้องการ สิ่งนั้นสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด และพี่เขาก็ได้ทำให้ผมเห็นและรู้สึกประทับใจมามากพอจนผมกล้าที่จะเดินออกจากจุดหลบภัยของตัวเองให้ก้าวออกมาเผชิญโลกแห่งความรักแล้ว

“พี่รักมีนนะ”

“ไหนวันนั้นบอกว่าชอบ”

“ก็วันนี้ไม่ใช่วันนั้น ความรู้สึกของพี่เพิ่มมากขึ้นทุกวันและจะไม่มีวันเปลี่ยน”

“ไปค้นกูเกิ้ลมาพูดกับมีนปะเนี่ย”

“หึ..คิดเองทั้งคืน ฮ่าๆๆ”

“มีนก็...รักพี่ปราบเหมือนกันครับ”

เรากอดกันอีกครั้งท่ามกลางแสงไฟสีนวล เสียงเพลงที่ฟังดูเพราะกว่าคราวไหน กลิ่นหอมของดอกไม้อบอวลทั่วบริเวณ



และเจ้าก้อนสามตัวที่คลอเคลียอยู่ไม่ห่างเราสองคน



“เมี๊ยววววววว”

“ไอ้ก้อน ห้ามใกล้แฟนพ่อ ...พ่อหวง”

หึ...คนบ้าอะไรหวงแม้กระทั่งแมว!!!











บางทีพี่ปราบก็ทำอะไรโดยที่ไม่ปรึกษาผมเลยสักนิด อะไรคือการตกลงเป็นแฟนกันเมื่อวานแล้ววันนี้พาผมมาเปิดตัวกับที่บ้าน



อือ...อ่านไม่ผิดหรอกครับ พี่ปราบพาผมมาทานข้าวที่บ้านจริงๆ ไม่ได้มีแค่ครอบครัวของพี่ปราบเท่านั้นแต่มีคุณนายศรีแม่ของผมด้วยที่นั่งร่วมโต๊ะทานข้าวเย็นมื้อนี้



บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบ เงียบชนิดที่ว่าหายใจยังรู้สึกผิดแบบนั้นเลย มันกดดัน ตึงเครียดจนไม่กล้าจะยื่นมือไปตักกับข้าวบนโต๊ะมาใส่จานเลยด้วยซ้ำ คุณพ่อ คุณแม่ของพี่ปราบนั่งเงียบตั้งแต่พี่ปราบบอกว่าคบกับผม ส่วนแม่ผมก็นั่งนิ่งเช่นกัน จะมีแต่พี่ปกป้องที่พอรู้บ้างแล้วไม่ได้ตกใจอะไร คอยยิ้มส่งกำลังใจจากฝั่งตรงข้ามมาให้พอใจชื้นได้บ้าง



“แกแน่ใจแล้วใช่มั้ยว่าจะคบน้องจริงๆ ”

เสียงคุณลุงปรินทร์พ่อของพี่ปราบเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่มีมานาน คุณลุงเป็นคนที่น่าเกรงขาม ภูมิฐาน มีความเป็นผู้นำ น่าเคารพตามความหมายชื่อนั่นแหละ

“ใช่ครับ ผมแน่ใจ” ลูกชายคนเล็กของบ้านที่นั่งข้างๆ ผมเอ่ยขึ้น ทำเอาผมใจสั่นไปหมด แม้พี่มันจะกุมมือผมตลอดเวลาก็ตาม แต่นี่มันเรื่องใหญ่มากเลยทีเดียวที่ลูกชายคนเล็กของบ้านกำลังคบกับเด็กข้างบ้าน



และที่สำคัญเป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่

มันจะต้องมีอุปสรรคเหมือนละครหลังข่าวที่ผมดูแน่ๆ เลย ...



“ตัดสินใจดีแล้วแน่ๆ ใช่มั้ยปราบปราม” คุณหญิงมรกตหรือป้ามอสำทับคำของสามีพลางปรายตามองมาที่ลูกชายและคนรักของเขาอีกครั้ง ใจผมสั่นไปหมดมือเย็นจนรู้สึกถึงเหงื่อที่ชุ่มไปทั่ว

“ต่อให้ถามอีกสักกี่ร้อยกี่พันครั้ง คำตอบก็เป็นคำตอบเลย”

“อะไรคือกำไรและความคุ้มค่าจากการลงทุนครั้งนี้” ผู้เป็นพ่อวางแก้วไวน์ที่เพิ่งจิบไว้บนโต๊ะ ตาคมตวัดมองลูกชายนิ่งราวกับมีแสงพุ่งออกมา พี่ปราบเหมือนคุณลุงไปทุกส่วนโดยเฉพาะดวงตา

“ในการลงทุนเมื่อเราตรวจสอบแล้วพบว่าสิ่งที่เราลงทุนไว้ผลประกอบการไม่เป็นไปอย่างที่คาดคะเนเอาไว้ เราก็อาจจะพิจารณาขายหรือลดสัดส่วนการลงทุนลง แต่ในเรื่องความรักเมื่อเราตัดสินใจร่วมชีวิตกันแล้ว เราก็ควรอยู่ร่วมกันไปตลอดไม่ว่าจะเป็นอย่างไร คอยช่วยเหลือสนับสนุนให้เขาดีขึ้นจากเดิมหรือว่าดีเหมือนเดิมไปตลอดพ่อว่าจริงไหมครับ และหากถามว่าอะไรคือกำไรความคุ้มค่าจากการลงทุนครั้งนี้....”

“....”

“ก็คงเป็นความสุขที่เราสองคนได้รักกันครับพ่อ กำไรมันประเมินค่าไม่ได้เลยจากความรู้สึกที่ผมลงทุนไป”

คุณลุงยกยิ้มพยักหน้าเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบของลูกชายคนเล็ก บรรยากาศบนโต๊ะอาหารคลายความตึงเครียดลงบ้างเล็กน้อยพอให้ผมได้กล้าหายใจบ้าง

“แล้วคุณศรีว่ายังไงคะ ถ้าลูกเราสองคนจะคบกัน” คุณนายมรกตหันมาถามแม่ของผมที่นั่งนิ่งเช่นกัน คุณนายศรีจากปกติอารมณ์ดีเมาท์มอยเก่งวันนี้เงียบขรึมจนผมหวั่น

“เลิกแกล้งเด็กได้แล้วมั้งคะ คุณมอคุณปรินทร์”

“หืมม” อะไรซิ !!!

ผมกับพี่ปราบเอ่ยขึ้นพร้อมกัน ตามมาด้วยเสียงหัวเราะของคนอื่นๆ ในห้องดังลั่น บรรยากาศช่างต่างจากเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนซะจริงๆ ไม่เหลือแล้วความอึมครึมเหมือนฝนจะตก หรือความตึงเครียดที่ชวนให้ผมขนลุกชวนให้ฉี่จะแตกให้ได้

“หมายความว่าไงครับแม่”

“ก็หมายความว่าแม่แล้วก็ทุกคนรู้เรื่องกันหมดแล้ว ตั้งแต่วันที่ปราบปรามมาขอจีบเรานั่นแหละ”

“เซอร์ไพรส์”

เสียงของทุกคนพูดขึ้นพร้อมกัน เล่นเอาผมยิ่งงงหนักมากไปกว่าเดิมเสียอีก ส่วนคนที่นั่งข้างๆ เหมือนจะรู้เรื่องบ้างแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น เริ่มคลายยิ้มขึ้นหลังจากทำหน้าจริงจังสู้ศึกอยู่นาน



อาหารมื้ออร่อยกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา กลิ่นความสุขอบอวลไปทั่วห้องทานข้าวของบ้านหรูนักธุรกิจใหญ่ คุณลุง คุณป้าที่ทำหน้าแกล้งดุเมื่อครู่กลับมายิ้มแย้มใจดีเหมือนเดิมแล้ว คุณนายศรีแม่ผมเองก็กลับมาร่าเริงเมาท์มอยกันสนุกสนาน



ไม่มีที่ไหนสุขใจเท่ากับสิ่งที่เรียกว่าบ้านอีกแล้ว

และไม่มีใครจะเข้าใจเรามากไปกว่าสิ่งที่เรียนว่าครอบครัวหรอก



“ปราบต้องดูแลน้องดีดีนะลูก ห้ามแกล้งน้องเหมือนเมื่อก่อน ถ้าแม่รู้แม่จะทำโทษ”

ป้ามอเอ่ยสั่งลูกชายพลางกอดผมไว้แน่น ป้ามอบอกว่าพี่ปราบมาสารภาพว่าชอบผมและกำลังจะตามจีบผมหลังวันที่มีอะไรกับผมครั้งแรกแล้ว และท่านเองก็ไม่ได้ขัดขวางอะไรด้วยเห็นว่าพี่ปราบโตมากพอที่จะตัดสินใจอะไรได้แล้วจึงปล่อยให้ทำในสิ่งที่ต้องการ ส่วนคุณลุงเมื่อคุณป้าว่ายังไงก็ต้องตามนั้น



“ได้ข่าวว่าลูกยืนอยู่ตรงนี้มั้ยครับแม่ โอ๋มีนตั้งแต่เด็กจนโตไม่เปลี่ยนเลยนะครับ”

“ก็แม่รักของแม่ น้องมีนเป็นเด็กน่ารัก ยิ่งตอนนี้มาเป็นลูกชายแม่จริงๆ แล้วแม่ยิ่งรักมากขึ้นกว่าเดิมร้อยเท่าเลย”

“ผมรักด้วยสิครับ” พี่ปราบทำท่าจะเดินเข้ามาทว่าถูกป้ามอดันอกเอาไว้ แม่ลูกคู่นี้ชอบกวนกันเป็นประจำตรงข้ามกับบุคลิกที่คนอื่นเห็นข้างนอก

“ขอบคุณนะครับคุณป้า”

“ครับลูก ป้าฝากดูแลพี่ปราบด้วยนะ”

“ครับผม”

“ขอบคุณนะครับคุณลุง”

ผละออกมาจากอ้อมกอดของป้ามอเดินไปตามแรงดันของท่านไปหาคุณพ่อของพี่ปราบ ยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณที่ไม่รังเกียจความรักของเราสองคน

“ดูแลกันดีดีนะลูก”

พี่ปราบกุมมือของผมเอาไว้ โชคดีที่คู่ของผมกับพี่มันไม่ได้มีอุปสรรคมากอย่างที่กังวล ด้วยเพราะความเข้าใจและเห็นความสุขของลูกสำคัญกว่าสิ่งไหนจึงผ่านพ้นทุกอย่างไปได้ด้วยดี

“ดูแลมีนดีดีนะพี่ปราบ”

“คร้าบบบบบ”



โผเข้ากอดคุณนายศรีที่เดินมาส่งผมที่รถ หอมแก้มทั้งสองข้างให้หายคิดถึงเพราะอาทิตย์นี้ไม่ได้มานอนค้างด้วย แม่ลูบหลับผมเบาๆ มอบไออุ่นเรียกพลังแบบที่ชอบทำ แม่ยังคงเป็นผู้หญิงที่เข้าใจมากที่สุดของผมและ

ปล่อยให้ผมได้มีอิสระในชีวิตอย่างที่อยากทำ



รวมถึงความรักครั้งนี้ด้วย...



“แม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่หรอครับ ว่าพี่ปราบชอบมีน”

เอ่ยถามคำถามที่ค้างคาใจว่าแม่ผมรู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วถ้ารู้ทำไมแม่ถึงไม่ยอมบอกผม ปกติคุณนายศรีต้องเมาท์กับผมแล้วไม่ใช่หรือยังไง

ทำไมคราวนี้ถึงมีความลับกับลูกละครับแม่

“ตั้งแต่วันที่มีนกลับมาบ้านแล้วมีรอยแดงที่คอกลับมาไงละ”

หืม..อะไรซิ

“แม่...”

“นี่แม่นะ ทำไมจะไม่รู้ว่าเกิดความผิดปกติอะไรขึ้นกับลูกบ้าง ทั้งร่างกายทั้งความรู้สึก”

วันนั้นที่แม่หมายถึงก็คือวันที่ผมกลับมาบ้านหลังจากทะเลาะกับพี่ปราบ ผมว่าผมใส่เสื้อกันหนาวคลุมถึงคอแล้วนะแต่ก็ไม่สามารถหลุดพ้นสายตาเหยี่ยวของคุณนายศรีได้เลย

แล้วที่ผมเห็นพี่มันนั่งคุยกับแม่ก็คุยเรื่องนี้สินะ ไอ้พี่ปราบนี่ก็ร้ายไม่เห็นบอกกันเลยปล่อยให้กลัวอยู่ได้ตั้งนานสองนาน

“ปราบมาสารภาพกับแม่ว่ารังแกมีน ทำให้มีนเสียใจ เขาก็เลยอยากจะมาขอโทษและขอจีบมีน แถมยังบอกอีกนะว่าจะดูแลมีนให้ดีที่สุด”

“แล้วแม่ก็ยอมหรอครับ”

“ยอมสิ..แม่ดูคนที่นิสัยนะ” แม่หัวเราะร่วนตามประสาคนชอบอำ

“นิสัยดีหรอแม่”

“หึ..นิสัยรวย” ผ่าม !!

“แม่...”

“ล้อเล่นๆ แม่เห็นปราบตั้งแต่เด็กแม่รู้ว่าปราบเป็นคนยังไง แม่มั่นใจว่าเขาจะทำอย่างที่พูดได้”

“ขอบคุณนะครับแม่ มีนรักแม่นะครับ”

“แม่ก็รักมีนครับ”

กอดแม่อีกครั้งให้ชื่นใจ แม่ให้อิสระในการใช้ชีวิตกับผมเสมอมา ลองผิดลองถูกด้วยตัวเองจนเติบโตทุกสิ่งอย่างหล่อหลอมให้ผมเป็นคนที่มีความกล้าคิดกล้าตัดสินใจ สิ่งไหนผิดถือว่าเป็นบทเรียนที่แม่สอนให้ไม่ได้ผมต้องเรียนรู้ความหมายของมันด้วยตนเอง ส่วนสิ่งไหนที่ถูกต้องก็ยึดถือเป็นแนวทางที่ดีในการดำรงชีวิตต่อไป

“ขอบคุณนะครับน้าศรี” พี่ปราบเดินเข้ามายกมือไหว้แม่ผม พี่ปราบก็เป็นขวัญใจแม่เหมือนกันแหละ แม่มักจะชมพี่มันให้ผมฟังอยู่บ่อยๆ ตั้งแต่เด็ก

“ป้าฝากดูแลน้องด้วยนะครับ”

“ผมจะดูแลให้ดีที่สุดเลยครับ”





รถเคลื่อนที่ออกจากบ้านของพี่ปราบ พร้อมกับภาพคนในครอบครัวของเราสองคนที่ยืนส่งยิ้มแทนคำอวยพรให้กับความรักของเราสองคน คนข้างตัวคว้ามือไปเกาะกุมวางไว้บนตัก จากนี้ไปโลกของเราสองคนจะหมุนพร้อมกันตราบใดมือคู่นี้ยังจับกันแบบนี้ตลอดไป



“พรุ่งนี้ย้ายมาอยู่กับพี่เลยนะ”

“ไม่”

พี่ปราบหันขวับทันทีที่ผมตอบออกไป เดี๋ยวๆ ได้ข่าวว่าขับรถอยู่มั้ยไอ้พี่ปราบ ผมรีบดันหน้ากลับไปให้โฟกัสกับถนนตรงหน้า

“เราเป็นแฟนกันแล้วนะ พี่อยากอยู่ใกล้ๆ มีนอะ อยากเจอทุกวัน อยากกอดทุกคืน อยากกินกับข้าวฝีมือมีนด้วยอะ ทำไมใจร้ายจัง”

.

“ถ้าอยากมากขนาดนั้นก็ย้ายมาอยู่กับมีนสิ”

“หืม...อะไรนะ”

.

“ของดีมีแค่ครั้งเดียวโว้ยยย”

และไม่กี่นาทีต่อจากนั้นพี่ปราบก็แวะที่คอนโดตัวเอง หยิบเสื้อผ้ากับของใช้เท่าที่จำเป็นใส่กระเป๋า พร้อมโทรบอกให้แม่บ้านมาจัดการเตรียมของย้ายไปห้องผมในวันพรุ่งนี้



เอิ่ม..... อะไรมันจะเวอร์ขนาดนั้นพ่อคุณ ถามจริง



“ก็พี่อยากอยู่กับมีนนี่ครับ”







ตอนหน้าจะจบแล้วนะทุกคนมาส่งกำลังใจกันหน่อย ^^


 :hao7: :hao3: :L1: :กอด1:


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-07-2021 20:24:35 โดย KonglongKongkaeng »

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 505
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5455
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 945
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +549/-0

ออฟไลน์ poohanddew

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 639
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2
อภัยให้ก็ได้ ที่แท้อิพี่ปราบทำซึนเพราะเตรียมเซอร์ไพรส์ให้น้องมีนนี่เอง
 o13 o13 o13

ออฟไลน์ KonglongKongkaeng

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Chapter 24 --- ❝คืนที่ร้าย...นายที่รัก❞
------------------

การเรียนในเทอมสุดท้ายของผมและเพื่อนๆ ได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้งหลังจากผ่านการฝึกงานมาตลอดสามเดือน พร้อมๆ กับความรักที่เพิ่มระดับจากศูนย์ขึ้นมาเรื่อยๆ ตามระยะเวลาและความรู้สึกดีดีที่เราสองคนต่างมอบให้กันและกัน จนงอกงามสุกงอมเป็นผลผลิตที่เรียกว่าความสุข พร้อมกับอีกหนึ่งชีวิตที่ตามติดผมเป็นเงาตามตัว



คนที่พูดถึง โน่น...นอนดูการ์ตูนอยู่ตรงโซฟามุมเดิม ช่องเดิม เหมือนทุกเย็นของทุกวัน



พี่ปราบย้ายเข้ามาอยู่กับผมนับตั้งแต่วันนั้น เสื้อผ้า ของใช้บางส่วนจากคอนโดหลักสิบล้านถูกย้ายถ่ายโอนมายังคอนโดห้องเล็กๆ ของผมแทน



แรกๆ ผมก็ไม่ค่อยชินเท่าไหร่ที่ตื่นมาจะเจอใครสักคนนอนข้างๆ พอตกเย็นก็มีคนมานั่งรอทานข้าว มีคนอาบน้ำด้วย ไปไหนมาไหนด้วยกัน ใช้เวลาร่วมกัน แต่พอนานเข้าก็เริ่มชินจนลืมไปแล้วว่าการอยู่คนเดียวมันเป็นยังไง



“มีความสุขจังเลย”

“ก็ลองไม่มีดูสิ”

“โหด”

“แล้วกลัวมั้ย”

“กลัวสิ ..พ่อพี่บอกว่า คนกลัวเมียได้ดีทุกคน”

“โอเค นัมเบอร์วัน”

พี่ปราบกอดผมจากด้านหลังแล้วแกะปมผ้ากันเปื้อนออกจากตัวแล้ววาง เดินไปหยิบจานกับข้าวที่อยู่ไม่ไกลแล้วเดินตรงไปยังโต๊ะทานข้าว อาหารง่ายๆ สำหรับสองคนวันนี้มีเพียง ปลาหมึกผัดไข่เค็ม สามชั้นทอดกระเทียม กับต้มจืด ปกติผมไม่ทำกับข้าวหรอก แต่พอมีพี่ปราบเลยต้องทำทุกวัน เพราะมีคนล้างจานให้แล้ว



อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมาเรียบร้อยหลังมื้ออาหารเย็น พี่ปราบปิดทีวีแล้วเปิดวิทยุฟังเพลงคลื่นโปรดของผม จุดเทียนหอมส่งกลิ่นอบอวลผ่อนคลาย ผมนั่งลงข้างๆ พี่เขาที่กำลังจดจ่ออยู่กับไอแพด สังเกตเห็นว่าเล็บยาวมากแล้วจึงเดินไปหยิบกรรไกรตัดพร้อมชุดอุปกรณ์แล้วเดินกลับมา

“ทำไมดูแลพี่ดีจัง”

ฟอด !!!คำชมพร้อมรางวัลที่ไม่ได้ขอพุ่งตรงอยู่แก้มของผมในทันทีที่พูดจบ ก่อนเจ้าของจมูกโด่งจะหันกลับไปเขี่ยหน้าจอในมือตรวจสอบงานอีกครั้ง

“อยู่ด้วยกันก็ต้องดูแลกันสิ ไม่ให้ดูแลพี่ แล้วจะให้ไปดูแลหมา....ที่ไหนละ”

“พูดแบบนี้เดี๋ยวจะโดนท่าหมา”

“โดนไม่กลัว กลัวไม่โดน”

ลงมือตัดเล็บให้พี่ปราบเรียบร้อย คนที่เหนื่อยจากงานทั้งวันวางจอสี่เหลี่ยมไว้ข้างๆ แล้วนั่งพักสายตา ช่วงนี้พี่ปราบงานยุ่งแต่กระนั้นก็ไม่ได้มีท่าทางเครียดเมื่อกลับมาถึงบ้านแต่แค่มีอาการเพลียๆ เท่านั้นเอง



“เราเป็นฝ่ายรับก็รุกได้นะ”

“ยังไงอะมึง”

“เอาอีกละ โง่ตั้งแต่ต้นเรื่องยันจบ” ไม่ด่ากูสักวันคงไม่ตายมั้งไอ้เวร

“การรอให้ฝ่ายรุกชวนมีเซ็กส์ทุกครั้งนั้นเป็นทฤษฎีของคนโบราณ ถ้าอยากได้แบบไหน ท่าไหน นอกจากจะบอกกันออกไปตรงๆ แล้ว การได้ลองเป็นฝ่ายรุกออนท็อป ให้เขาดูบ้าง ก็ถือว่าเป็นการเปิดประสบการณ์เรื่องบนเตียงแบบใหม่ได้เหมือนกัน ”

หืม !!!อะไรซิ

“ไม่ต้องอะไรซิ ...ต้องลุยนะน้องนะ รับรองปังปุริเย เยจนลืมวันลืมเชื่อจารย์”

โอเครกูเชื่อมึง แต่มึงช่วยรูดซิบก่อนไอ้เวร กางเกงในสีขาวโผล่อีกแล้วไอ้ห่าเป็นไรมากมั้ยกับการลืมรูดซิบ





“เหนื่อยมั้ยครับพี่ปราบ”

“นิดหน่อยครับ แค่เห็นหน้ามีนพี่ก็ชื่นใจแล้ว”

ตะกุกตะกักชิบหาย เกิดมาไม่เคยเข้าไปรุกใครก่อน... เอาวะคนเรามันต้องมีครั้งแรก ค่อยๆ คลืนคลานเข้าไปพร้อมสายตาเย้ายวน (คิดว่างั้น)

“คลายเครียดหน่อยมั้ยครับ จะได้สดชื่น”

นั่น !!กูมาถึงจุดนี้ได้ยังไง จุดที่ยั่วยวนพี่มันก่อน ... เพราะมึงไอ้เก้า สอนกูแต่เรื่องดีดีทั้งนั้น แล้วกูก็เสือกทำตามซะด้วย

“จัดมา...พี่อยากผ่อนคลายจะแย่แล้ว”



ปฎิบัติการเสือชีตาร์ขย้ำเหยื่อกำลังจะเริ่มขึ้น ณ บัดนี้ ....









“อื้ออออ” คนตัวสูงที่ตอนนี้เป็นฝ่ายถูกรุกก่อนยังไม่ทันได้ตอบโต้ก็ตกอยู่ในการควบคุมของผมทั้งหมด ผมใช้สองแขนโอบคอของพี่มันเอาไว้ พลางขยับตัวให้ขึ้นไปนั่งคร่อมตรงแก่นกายที่ดันจนตุงแทบทะลักออกมาจากกลางเกง จากนั้นจึงใช้ทักษะที่มีอยู่ลิ้นเข้าไปภายในโพรงปาก เราทั้งคู่ต่างหลงมัวเมาอยู่กับความหอมหวานของสัมผัสที่ต่างประโลมให้กันไปมา



“อย่าหยุดสิครับที่รัก” เราผละออกจากกันชั่วครู่ เพื่อเอ่ยถามสิ่งที่ต้องการ ซึ่ง ณ เวลานี้คนในอ้อมแขนไม่มีเรี่ยวแรงและสติหลงเหลือจะตอบอะไรกลับมาแล้ว ดังนั้นเลยใช้โอกาสนี้ทำทุกอย่างตามใจ



จูบแล้ว...จูบเล่า จูบย้ำซ้ำอยู่แบบนั้นแต่ใจผมไม่เคยพอ ไม่มีคำว่าพอเมื่อได้สัมผัสปากนุ่มของคนตรงหน้า เสื้อนอนถูกปลดกระดุมจนหมดเพราะงั้นมันเลยเป็นเรื่องง่ายเวลาถอด ค่อยๆ ใช้มือเลื่อนให้หลุดออกจากตัวของพี่มันจนร่างกายอยู่ในสภาพกึ่งเปล่าเปลือย



“มีนครับ...” พี่ปราบหืดหาดเมื่อถูกผมจู่โจมบ้างเพราะปกติมีแต่เขาที่เป็นฝ่ายเริ่ม

ลืมไปแล้วหรอ..ว่าผมเป็นลูกศิษย์อาจารย์เก้าเพราะอย่างนั้นวิชาที่ได้มาก็พอตัวและออกไปทางเยี่ยมยอดด้วยซ้ำ พิสูจน์จากผลลัพธ์ที่อยู่ตรงหน้าได้เลย



ใบหน้าซุกไซ้ไล่ไปตามผิวเนียนของผมกับมือที่อยู่ไม่สุขของพี่มัน...ผมถอดชุดนอนของตัวเองออก ตามด้วยกางเกงขาพร้อมกับกางเกงในสีขาวบางเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่เล่นกับไฟท่ามกลางสายตาหื่นกระหายของคนที่ตัวร้อนผ่าวตรงหน้า



“ทำไมวันนี้มีนยั่วพี่จังครับ”

“ไม่ชอบหรอครับ ถ้าไม่ชอบ...”

“ชอบครับ แข็งจนปวดไปหมดแล้วเนี่ยที่รัก”



ผมโน้มหน้าลงไปประกบจูบซ้ำๆ ส่วนมือทั้งสองข้างของพี่มันก็ลูบไล้ไปบนแผ่นหลังเรียบเนียน ก่อนมือแกร่งจะโอบกอดร้างของผมเอาไว้ จากนั้นจึงค่อยๆ ขยับตัวให้ร่างกายของเราทั้งคู่อยู่ในท่าทางที่สบายกว่าเดิม



น้ำลายเม็ดใสไหลระเรื่อยตั้งแต่มุมปากลงไปบนลำคอขาว เราทั้งคู่ต่างหลับตาพริ้มเคลิบเคลิ้มกับสัมผัสละมุนที่ปรนเปรอให้แก่กันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ไม่นานคนตัวสูงกว่าจึงช้อนแขนอุ้มผมเอาไปไว้ในอ้อมกอดเดินตรงไปยังห้องนอน แต่กระนั้นสัมผัสนุ่มที่ปากก็ยังไม่ละขาดจากกัน



ความยวบของเตียงเกิดขึ้นเมื่อพี่ปราบวางผมให้นอนลงบนเตียง ผละจูบเพื่อหอบเอาอากาศหายใจอีกครั้งนิ้วเรียวแกร่งเลื่อนไล้ไปตามกรอบหน้าเรียวของผมปาดลูบตรงริมฝีปากแล้วเริ่มตั้งแต่จูบจนบวมช้ำ ระเรื่อยลงไปยังลำคอขาว กระดูกไหปลาร้า รวมถึงส่วนอื่นๆ ที่ต่ำลงไป



“อ๊ะ...ฮึก มีน ดีจัง” น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยออกมาทันทีที่ริมฝีปากของผมสัมผัสตรงส่วนของตุ่มไตตรงหน้าอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นนั้น พอเห็นปฏิกิริยาที่ตอบสนองอย่างรวดเร็วนี้ก็ยิ่งทำให้ผมรู้สึกดี



ผมใช้คมฟันกัดไปยังส่วนที่นูนออกมาเบาๆ สร้างความรู้สึกเสียวซ่านให้คนที่คร่อมอยู่ด้านบนร้องครางส่ายหน้าไปมา ก่อนที่พี่ปราบจะเอาคืนด้วยการทั้งฟัดและกัดจนร่างขาวสะอาดในคราแรกเต็มไปด้วยรอยช้ำจากการตระโบมจูบ



จากนั้นเราทั้งสองก็วกกลับไปเริ่มต้นจูบที่ริมฝีปากใหม่อีกครั้งด้วยความเร่าร้อน ฉกฉวยแลกน้ำหวานในปากจนไหลย้อยลงตามมุมปากเปรอะเปื้อนก่อนพี่ปราบจะตวัดลิ้นเลียดูดกลืนกินอย่างไม่รังเกียจ

“มีนครับ พี่หลงมีนจะแย่อยู่แล้วเนี่ย”

“มีนจะทำให้พี่ปราบ หลงมีน...จนไปไหนไม่ได้เลยแหละ”

“ที่รักจ๋า”

พลิกคนตัวโตกว่าให้นอนราบลงบนเตียง แล้วตลบตัวเองขึ้นมาคร่อมร่างเอาไว้ จับมือแกร่งขึ้นมาแล้วดูดเม้มทีละนิ้วจนครบ ก่อนจะโน้มตัวลงไปใช้ลิ้นร้อนค่อยๆ ไล้ไปตามสัดส่วนได้รูปของร่างกาย กลิ่นหอมครีมอาบน้ำผู้ชายยังฝังแน่นปนกับกลิ่นน้ำหอมประจำตัวยิ่งชวนให้หลงใหล ผิวกายขาวละเอียดดึงดูดสายตาจนหักห้ามความรู้สึกไม่ไหว กวาดแม่งให้หมดตั้งแต่แอ่งชีพจร หน้าอกลงมายังหน้าท้องแบนราบที่กำลังหดเกร็งตามจังหวะการเคลื่อนไหวของลิ้นรัว



ผมใช้ฝ่ามือลูบแกนกายที่อัดแน่นในกางเกงนอนบีบเน้นเค้นให้มันพองหนักกว่าเดิมจนเจ้าของสูดปากไปตามจังหวะมือ แกะกระดุมเม็ดสำคัญลากรูดซิปลงแล้วค่อยขยับถอดออกจากร่างของคนตัวสูงที่ให้ความร่วมือยกสะโพกจนกางเกงหลุดโดยง่าย จากนั้นก็เริ่มขยับอย่างเชื่องช้า ใช้นิ้วโป้งขยี้ไปยังส่วนปลายของส่วนแข็งขึงเรียกเสียงครางแหบพร่าของคนใต้ร่างได้เป็นอย่างดี



“อะ...อ๊า...เมียจ๋า ผัวเสียวจังเลยครับ ทำไมเมียเก่งแบบนี้ละครับ”

“รักเมียมั้ยครับ”

“รักครับ รักเมียที่สุดเลยครับ”

ลากลิ้นเลียวนส่วนแท่งร้อนก่อนจะกลืนแล้วขยับจังหวะขึ้นลงช้าๆ จากต้นถึงปลาย มอบสัมผัสอ่อนนุ่มละมุน พลางแตะลิ้นลากเพิ่มเติมความเสียวซ่านให้มากขึ้นแล้วสลับมาดูดคลายอีกครั้ง เสียงหอบครางของพี่ปราบร้องลั่นทั่วห้องสองมือสอดเข้าไปใต้ผมนุ่มเพื่อคุมจังหวะ



หยุดการเคลื่อนไหวที่ชวนให้เมื่อยปากนั้นแล้วเอื้อมมือไปตรงหัวเตียง หยิบเอาถุงยางรุ่นพิเศษมาคาบไว้แล้วกัดฉีกซองออกครอบถุงยางที่แก่นกายด้วยปากอุ่นของผม



“โคตรดีอะมีน..”



คว้าเจลหล่อลื่นที่อยู่ไม่ไกลชาชโลมส่วนลับของตัวเองที่ปิดสนิท คนตรงหน้าเลื่อนมือเข้ามาตะปบแก้มก้มนุ่มทั้งสองข้างไว้ไล้เรื่อยไปจนปากทางสอดนิ้วเรียวเข้าไปทีละนิ้วจนครบสามมันกระตุ้นความรู้สึกของผมอย่างรุนแรงจนแทบไม่อยากรอแม้แต่วินาทีเดียว ความเสียววิ่งวุ่นเมื่อนิ้วชักเข้าออกเร็วระรัวจนแทบขาดใจ



“ฮะ...ฮึกกก พี่ปราบครับ” เสียงกระเส่าแหบพร่ากับลมหายใจติดขัดจนเจ้าของนิ้วได้ใจยกยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วลงมือระรัวจนตัวผมสั่นเกร็งต้องจับไหล่คนที่นอนอยู่ตรงหน้าเป็นที่มั่น

“พี่อยากเอาปราบน้อยเข้าไปแล้วครับ”

“บอกรักมีนก่อน”

“รักมีนครับ รักมากเลย”

“แค่ไหน”

“ในเมียที่สุดในโลกเลยครับผม”

ผมยิ้มอย่างพอใจก่อนจะชโลมเจลหล่อลื่นให้มากขึ้นอีกครั้ง จับแท่งร้อนราวไฟไว้ให้ตรงจัดท่าทางที่เหมาะสมแล้วค่อยๆ นั่งทับมันเอาไว้ให้ค่อยๆ เข้าไปจนมิดด้าม วินาทีที่ปราบน้อยจมดึงสู่ความร้อนรุ่มภายใน มือกุมหน้าท้องของตัวเองแล้วร้องไห้ออกมาทันที ทุกอย่างคับแน่นไปหมด ผมยังไม่สามารถขยับตัวได้ ขณะเดียวกันก็ไม่สามารถถอดถอนตัวออกมา ทุกอย่างคาอยู่อย่างนั้นเพราะแท่งร้อนนั้นมันใหญ่จนจุก



“เก่งมากครับเด็กดีของพี่....ตอดแน่นเหลือเกินมีน พี่เสียวอะ”



ผมโน้มบดจูบลงไปที่ริมฝีปาก แลกเปลี่ยนความหวานอยู่ครู่หนึ่งเพื่อไล่ความเจ็บจุกที่มีให้คลายลง หน้าท้องบางตอนนี้เกร็งเครียดมากเนื่องจากตัวตนของพี่มันที่ยังคาอยู่ เลยออกแรงกดฝ่ามือลงไปเบาๆ เพื่อให้คลายความกังวล เมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าที่ร่างกายปรับรับกับสิ่งแปลกปลอมขนาดใหญ่ที่เข้ามาได้ ผมจึงเริ่มเคลื่อนไหวขึ้นลงจากเบาก่อนจนหนัก จากช้าก่อนจนเร็วในที่สุด ความเจ็บที่มีถูกแทนที่ด้วยความเสียวจนใจผมสั่นไม่ต่างจากกายร้อนที่ขย่มหนักราวกับรวบม้า



เสียงหอบครางของเราสองคนดังระรัวขานรับความเสน่หาที่ต่างสรรหามาปรนเปรอให้แก่กันและกัน เสพสุขครั้งนี้มันซ่านสวาทกว่าคราวไหน ผมมีความสุขจนแทบจะทระลักออกทางแก่นกาย คล้ายพี่ปราบรู้ว่าผมเกือบถึงปากทางกระสันพี่มันรีบคว้าเอวผมให้หยุด แล้วพลิกผมลงไปนอนราวกับพื้นเพื่อให้ตนเองเป็นฝ่ายคุมเกมบ้าง



เริ่มจากยกขาของผมขึ้นมาพาดบ่าขึ้นหนึ่ง แล้วใช้มือแยกขาอีกข้างให้แนบชิดกับเตียง ค่อยๆ ขยับแกนกายออกอย่างเชื่องช้า จากนั้นก็ไล่อากาศใส่เข้าไปใหม่เป็นจังหวะสม่ำเสมอจังหวะการเคลื่อนไหวเข้าออกทวีความเร็วขึ้น แรงขึ้นจนผมสั่นคลอนไปตามจังหวะกระแทก กอดรัดพี่มันเอาไว้นิ้วทั้งสิบจิกไปหลังของเขาอย่างแรงเพื่อระบายความเจ็บปวดเหงื่อเม็ดแล้วเม็ดเล่าผุดซึมตามกรอบหน้าและร่างกาย เสียงหอบหายใจดังสลับกับเสียงหยาบโลนของของเหลวที่คละเคล้าอยู่ภายใน



ผมเหมือนอยู่บนสวรรค์ มันรู้สึกดีมากทั้งสัมผัส กลิ่นกาย รวมไปถึงเสียงที่ดังในโสตประสาท



ผมยอมทุกอย่างแล้วเพราะหลงในรสเสียวสวาทเสน่หาที่พี่มันมอบให้เหมือนเกิน ยอมให้เขาจับพลิกคว่ำพลิกหงายตามใจชอบ



“สะ...เสียว พี่ปราบ มีนจะไม่ไหวแล้ว”

“พี่ก็จะไม่ไหวเหมือนกัน มีนจ๋า มีนทำไมน่ารักได้ขนาดนี้นะ”

“อะ....อึก”



คนตัวสูงพูดจบแล้วเร่งบดอย่างแรงอยย่างเอาเป็นเอาตาย เสียงหยาบโลนดังไปทั่วห้องยามแก้มก้นขาวกระแทกกับต้นขาของเขา ของเหลวสีใสของเจลหล่อลื่นไหลลงมาตามเรียวขา เสียงชื้นแฉะดังกังวานไปทั้งห้องนอน ฉุดอารมณ์อยากกระหายพุ่งสูงไปจนขีดสุด



ในจังหวะสุดท้ายที่ความต้องการของเราใกล้มาถึงจุดสุดยอด พี่มันเอื้อมมือจับแกนกายเล็กเอาไว้ พร้อมกับขยับทั้งด้านหน้าและด้านหลังพร้อมกับ



“พี่กูไม่ไหวแล้ว อะ...”

“แตกพร้อมกันนะที่รัก”

“ฮึก อะ...อะ...อ๊าาาาาาาาา”

“โอ๊ย...อ๊าาา”



แสงสว่างมาเยือนตรงหน้า โลกทั้งใบขาวโพลนไม่มีสิ่งใดในหัวเลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกเสียว สุข ผ่อนคลายทุกอย่างประเดประดังวิ่งเข้ามาหลากหลาย ร่างกายของผมกระตุกพร้อมกันนำพาเอาของเหลวสีขุ่นพุ่งกระจายจนเลอะเต็มที่นอน ส่วนพี่ปราบปล่อยมันเข้าไปในร่างกายของอีกผมแล้วพรมจูบอยู่นานก่อนจะดึงออกแล้วอุ้มผมเข้าไปอาบน้ำอีกรอบ



“เมียใครทำไมเก่งจัง”

“เมียมึงไง ...”

“ฮ่าๆๆ”







ความเพลียเล่นงานจนผมเผลอหลับไปครู่หนึ่ง แสงไฟสลัวตรงหัวเตียงพอทำให้ผมเห็นรางๆ ว่าคนที่นอนอยู่ข้างๆ ก่อนหน้าไม่มีแล้ว กวาดสายตาไปทั่วห้องมองหาพี่ปราบ พลันเสียงประตูห้องด้านนอกดังขึ้นก่อนจะถูกปิดลง สองเท้าเหยียดลงบนพื้นเดินออกไปยังส่วนห้องนั่งเล่น กดเปิดไฟจึงพบคนที่ตามหา



พร้อมกับ....ตุ๊กตาหมีสีขาวตัวนั้น ตัวที่ผมอยากได้จากการปาลูกโป่ง



“ตื่นแล้วหรอ ..ว๊าอดเซอร์ไพรส์เลย”

“ไปเอามาจากไหนครับเนี่ย”

คนตัวสูงกว่าเดินเข้ามาแล้วยื่นตุ๊กตาขนาดตัวสูงเท่าเอวมาให้ผม แม้จะไม่ใช่ตัวนั้นแต่ผมมั่นใจว่าเป็นแบบเดียวกันกับที่ผมอยากได้นั่นแหละ

ว่าแต่...ไปเอามาได้ยังไง

“ก็ไปปาลูกโป่งมาให้ไงครับ”

หืม!! อะไรซิ

“ไม่ได้ไปซื้อมาแล้วเอาหลอกมีนหรอ”

“แหนะ ..น้อยใจนะ คนเค้าตั้งใจไปปามาให้กว่าจะได้มาหมดไปตั้งเท่าไหร่”

“แอบไปปาตอนไหน ทำไมมีนไม่รู้”

“หลายวันแล้ว ได้มาก็เอาไปซ่อนไว้ที่คอนโด”

ตุ๊กตาหมีตัวที่ผมยืนเฝ้ามองว่าพี่ปราบจะปาลูกโป่งได้มันมาหรือเปล่า แต่ก็ได้มาเพียงพวงกุญแจแทน ทว่าตอนนี้คนตัวสูงกว่ากลับใช้ความพยายามจากครั้งก่อนลงมืออีกครั้งเพื่อให้ได้มันมาอยากที่ผมต้องการ



ผมไม่ได้ยกยิ้มขึ้นเพราะได้ตุ๊กตาหรอกนะ ..



แต่ยกยิ้มเพราะ..ดีใจที่คนตรงหน้าทุ่มเททุกอย่าง พยายามทำในสิ่งที่ไม่เคยทำเพื่อให้ผมมีความสุข

วันข้างหน้าจะเป็นอย่างไรเราสองคนไม่อาจรู้ รู้เพียงวันนี้ผมดีใจที่มีพี่ปราบเคียงข้าง



มืออุ่นลูบไล้ใบหน้าผมอ่อนโยน หลับตารับสัมผัสนั้นพลางยกมือของตนขึ้นเกาะกุมไว้ มองคนตรงหน้าที่อยู่ในชุดนอนแต่ก็ยังหล่ออยู่ดี



แฟนใครวะเนี่ย ... ทำไมโคตรหล่อ!!



“ขอบคุณนะครับ ที่พยายามทำทุกอย่างให้มีนมีความสุข”

“พี่เต็มใจครับ อะไรที่ทำแล้วมีนมีความสุขพี่จะทำให้”

“ไปนอนกันนะ ตีสามกว่าแล้ว”

“อุ้มสิ มีนเดินไม่ไหว”

“อ้อนนักนะ เดี๋ยวจะโดนอีกรอบ”



ร่างผมถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดของคนตัวสูงกว่าคนที่ผมเรียกว่าความรักอย่างทุกคืน สัมผัสอุ่นวาบที่หน้าผากอย่างทุกครั้งที่เคยทำ ซบหน้าลงตรงอกแน่นท่ามกลางเสียงหัวใจที่หนักแน่นชัดเจนเต้นตามจังหวะความรัก หลับตาพริ้มเพื่อเตรียมเข้าสู่ห้วงฝันดีไปพร้อมกันเช่นทุกวัน



“พี่รักมีนนะครับ”

“มีนก็รักพี่ปราบครับ”

“ฝันดีครับที่รัก”

“เราจะฝันดีไปพร้อมกันทุกคืนนะครับ”





ความรักเมื่อเกิดขึ้นกับใครย่อมดีทั้งนั้น แต่จงอย่ารักคนอื่นมากกว่ารักตัวเอง

ไม่ได้บอกให้เห็นแก่ตัว

แต่แค่เราต้องเผื่อใจเอาไว้บ้าง



หากรักที่เราเลือกเป็นรักที่ดีก็ไม่เป็นไร

ทว่าหากรักที่เราเลือกไม่เป็นอย่างหวังจะได้ไม่เจ็บหนัก



ความสมดุลเป็นสิ่งสำคัญ ....



เหมือนผมที่ผ่านความรักที่สร้างความเจ็บปวดมาหลายครั้ง เพราะทุ่มเทอย่างไม่เผื่อใจ ผลสุดท้ายคือต้องเจ็บและเกือบหลงเดินทางผิดเพื่อประชดมัน



อย่าทำให้คืนที่ร้าย...ให้เป็นคืนที่ร้าย

แต่จงทำคืนที่ร้าย....ให้เป็นคืนที่ดี



ด้วยรัก !!!!!




END

เดินทางมาถึงตอนสุดท้ายแล้วนะครับ แม้การเขียนฉาก NC จะไม่ใช่สิ่งที่ถนัดก็ตามแต่อยากเอาใจนักเขียนหลายๆ ท่านที่รีเควสเข้ามานะครับ ยังไงก็ต้องขอขอบพระคุณทุกการสนับสนุนที่อบอุ่นเหมือนเดิมตั้งแต่เรื่องแรกจนถึงเรื่องนี้ครับผม .... อาจจะไม่ใช่นิยายที่ดีที่สุดแต่มั่นใจว่าเราตั้งใจทำให้มันเกิดขึ้นดีที่สุดเรามีความสุขร่วมกันนะครับ



แล้วพบกันใหม่เรื่องหน้า ตอนนี้กำลังลังเลว่าจะเขียนเรื่องไหนก่อน ยังไงจะรีบกลับมานะครับ

ดูแลสุขภาพกันด้วยนะครับ ไม่ได้เป็นหมอแต่เป็นห่วง ^^

รักนะครับ :))

‘Kalongkongkaeng’

:bye2: :bye2: :bye2: :bye2: :bye2: :bye2:

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 505
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0

ออฟไลน์ Pakeleiei

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 885
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
พี่ปราบน่ารักที่สุด55555555555555555555
คนกละวเมียแห่งชาติเลย น้องมีนน่ารักมากๆๆๆๆ

ออฟไลน์ pogpax

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 459
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด