บอสครับผมเป็นมิจ... #สายโซ่ [Yaoi]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: บอสครับผมเป็นมิจ... #สายโซ่ [Yaoi]  (อ่าน 897 ครั้ง)

ออฟไลน์ -Piagpun-

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
***************************************************************************************
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

********************************************
Share This Topic To FaceBook

ออฟไลน์ -Piagpun-

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
บอสครับผมเป็นมิจ... #สายโซ่ [Yaoi]

 

‘คิดถึงโซ่จังเลย อยากเห็นหน้าชะมัด’

 

     มุมปากกระตุกยิ้มเมื่อสัมผัสได้ว่าเหยื่อกำลังติดกับเข้าแล้ว

 

     ผมเดินไปยังตู้เสื้อผ้า เปิดมันออกแล้วหยิบของบางอย่างออกมา มันคือ วิกผม...

 

     ลิปสติกสีหวานถูกทาลงริมฝีปากบาง ๆ ลงแป้งอีกหน่อยก่อนจะสวมวิกผมสีดำตรงยาว หยิบมือถือขึ้นมาเลือกฟิลเตอร์สีละมุนกดถ่ายสักสอง สามรูปและเลือกรูปที่ดูเนียนที่สุดส่งไป

 

*ส่งรูป*

‘คิดถึงเหมือนกัน เจอกันในเกมตอนเย็นนะคะ’

 

 

     ผมชื่อโซ่ ผมตกงานเพราะมีเรื่องกับหัวหน้า เอาจริงผมไม่ผิดนะ ผมแค่บังเอิญตีหัวเขาแตกเย็บสิบเข็มเองก็เท่านั้น ก็ทำยังไงได้ก็ผมมันเลือดร้อนนี่

 

     ชีวิตต้องกินต้องใช้ ผมจึงเลือกทางเดินผิดๆ ด้วยการทำตัวเป็นมิจ...เออ มิจฉาชีพนั่นแหละ

 

     ความสามารถพิเศษของผมคือการหลอกล่อพวกผู้ชายด้วยคำพูดหวานหว่านล้อม เมื่อเขาติดกับผมจะหลอกให้คนพวกนั้นเติมเกม แล้วนำตัวเกมเหล่านั้นไปขาย วงการเกมบางเกมรู้ดีครับว่ามันสามารถขายได้

 

     และการเล่นเกมคืองานอดิเรกของผม แต่ตอนนี้มันกลายเป็นงานหลักไปซะแล้ว แต่เรื่องมันเริ่มที่...

 

     'ธนู' ผู้ชายคนหนึ่งที่กระเป๋าหนักทุ่มให้ผมไม่อั้น เรารู้จักกันได้สามเดือน ไม่เคยเห็นหน้ากัน มีเพียงแค่รูปที่ผมแต่หญิงเท่านั้นที่เขาได้เห็น

 

     ผมเองก็ไม่รู้ว่าเขาหลงอะไรผมหนักหนา จนในท้ายที่สุดเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อ 'เขาอยากเจอผม'

 

 




"ธรรมชาติของนิยาย เป็นเพียงแค่เรื่องที่แต่ขึ้นเท่านั้น ตัวละครและบทบาททั้งหมดเกิดจากจินตนาการของนักเขียน"



TW : https://twitter.com/peepun98
ทวิตสำหรับ Update นิยายใหม่

::คำเตือน::
นิยายเรื่องนี้เกี่ยวกับความรักเพศเดียวกัน(Boylove) หากไม่ชอบแนวนี้แนะนำให้กดข้ามจ้า

ออฟไลน์ -Piagpun-

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

"โดยธรรมชาติของนิยาย เป็นเพียงแค่เรื่องที่แต่ขึ้นเท่านั้น ตัวละครและบทบาททั้งหมดเกิดจากจินตนาการของนักเขียน ทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องสมมุติ"

 

-Intro-

00

 


     สายโซ่ คิมูจิ (20 นาทีที่แล้ว)

     ขออนุญาตขายตัวเกมผู้หญิง มีของ1 แรร์ไอเทม ช่วงกิจกรรมปีใหม่ และช่วงวันวาเลนไทน์ ตามรูป ราคา 12,xxx บาท คุยกันก่อนได้ครับ ให้สิทธิ์คนโอนจองก่อนครับ

 
*แนบรูป 20+*
ถูกใจ 120 แสดงความคิดเห็น 25 แชร์


     หลังจากผมโพสต์ไปเพียง 20 นาที ข้อความก็เริ่มทักเข้ามามากมาย ผมเลือกตอบจากข้อความล่างสุด และก็อย่างที่ผมคิดเอาไว้ ไม่นานนักก็มีข้อความเด้งเข้ามา หน้าจอโทรศัพท์ที่เคยดับสนิทก็สว่างวาบ

 

     รายการเงินเข้า

     บัญชี xxx-x-x000-x จำนวนเงิน 12,990 บาท

 

     เป็นอันสิ้นสุดการขาย ผมก็ต้องแสดงความเห็นบนโพสต์ของตัวเอง

 

     สายโซ่ คิมูจิ : XXปิดการขายแล้วครับXX

 

     ทั้งหมดที่ผมทำอยู่เป็นการซื้อขายตัวเกม คนในแวดวงการเกมเมอร์มีหลายคนที่ทำแบบผม การที่เราจะขายตัวเกมให้ได้ราคาแจ่มแมวนั้นก็ค่อนข้างต้องใช้เงินมากหน่อย เพราะกิจกรรมที่เราจะได้ของแรร์ไอเทมต้องใช้เงิน ในแต่ละครั้งเป็นจำนวนมาพอสมควร

 

     ผมชื่อ สายโซ่ อายุ 22 ปี สถานะเด็กวิศวกรรมโยธาจบใหม่ไฟแรง

     แรงแค่ไหนก็ตีกับหัวหน้างาน จนหัวแตกเย็บไปสิบเข็ม แม่ง! ชอบหาเรื่องผม สายโซ่เป็นคนคิดบวก ก็ไม่มีรีรอบวกแม่งเลยไอ้สัด!!!

     ตัดภาพมาที่ผมนั่งอยู่ในโรงพักเสียค่าปรับวุ่นวาย นอนคุกอีกสองคืน เพราะน้องชายตัวดีอย่าง ‘กุญแจ’ สั่งให้ตำรวจขังผมเอาไว้ มันบอกว่าถ้ายังไม่เลิกสันดานเลือดร้อนก็นอนสำนึกอยู่ในนั้นไปก่อน

     เรามีกันสองคนพี่น้อง เพราะพ่อกับแม่ผมแยกทางกัน โตจนดูแลตัวเองได้ แม่ก็ซื้อบ้านให้หนึ่งหลังใจกลางเมือง และให้เงินใช้ทุกเดือนกับพ่อคนละครึ่ง ก่อนจะเนรเทศตัวเองไปอยู่กับสามีใหม่ตาน้ำข้าว ทิ้งให้ผมกับกุญแจอยู่ด้วยกันสองคน

     แต่นั้นก็ไม่ใช่ปัญหา ดีซะด้วยซ้ำเพราะพวกผมได้อิสระเต็มร้อย อยากไปไหนก็ไป กินเหล้าเมาหัวทิ่มยันเช้าก็ไม่มีใครบ่น

     จะบอกว่าไม่มีใครบ่นก็คงไม่ถูก เพราะตั้งแต่ที่กุญแจน้องชายบังเกิดเกล้าเข้าสู่ช่วงมหา’ลัย มันก็บ่นเก่งประหนึ่งเป็นแม่คนที่สองของผมไปแล้ว

     หลังจากผมเรียนจบ ผมก็ถูกแม่กับพ่อลดเงินเดือนเหลือครึ่งหนึ่ ด้วยเหตุผลที่ว่า ผมจบแล้วต้องมีการงานมีงานทำ และเป็นหัวหน้าครอบครัว แต่ผมว่าพ่อกับแม่คงประเมินผมสูงไปหน่อย เพราะตอนนี้ผมตกงาน

     แต่ระดับสายโซ่แล้วไม่อดตายหรอกครับ ก็แหม...ผมขายตัวเกมที ได้เทียบเท่ากับเงินเดือนของเพื่อนบางคนซะอีก แค่เล่นเกมปั๊ม 2 Level เติมเกมเข้าร่วมทุกกิจกรรมที่แจกของแรร์ไอเทมสักสองสามเดือนผมก็ได้เงินไว้ใช้แล้ว

     แต่อย่างที่บอก การจะร่วมกิจกรรมแต่ละครั้งต้องใช้เงินพอสมควร เพราะการเติมเงินแต่ละครั้งไม่ได้หมายความว่าจะได้ของแรร์ไอเทม ยังต้องเข้าไปสุ่ม3 กาชา เพื่อลุ้นว่าจะได้ของแรร์หรือไม่ และคนตกงานอย่างผมกับการหาเงินเติมเกมนั้นง่ายนิดเดียว

     ติ้ง~

     เสียงข้อความปริศนาดังขึ้นปรากฏข้อความจากใครบางคน

 

‘คิดถึงโซ่จังเลย อยากเห็นหน้าชะมัด’

 

     มุมปากกระตุกยิ้มเมื่อสัมผัสได้ว่าเหยื่อกำลังติดกับเข้าแล้ว

     ผมเดินไปยังตู้เสื้อผ้า เปิดมันออกแล้วหยิบของบางอย่างออกมา มันคือ วิกผม...

     ลิปสติกสีหวานถูกทาลงริมฝีปากบาง ๆ ลงแป้งอีกหน่อยก่อนจะสวมวิกผมสีดำตรงยาว หยิบมือถือขึ้นมาเลือกฟิลเตอร์สีละมุนกดถ่ายสักสอง สามรูปและเลือกรูปที่ดูเนียนที่สุดส่งไป

 

*ส่งรูป*

‘คิดถึงเหมือนกัน เจอกันในเกมตอนเย็นนะคะ’

 

นั่นแหละครับเป็นวิธีที่ผมใช้เติมเกม ผมใช้ตัวเกมผู้หญิงเพื่อหลอกล่อให้ผู้ชายในเกมเติมเกมและทำกิจกรรมร่วมกัน มีบางครั้งที่ต้องแลกไลน์ เพื่อติดต่อกัน

     ใครก็อยากเห็นหน้าคนที่คบกันในเกมอยู่แล้วใช่ไหมล่ะ วิธีแต่งหญิงจะยิ่งทำให้เราดูหน้าเชื่อถือขึ้นอีกระดับ ผมไม่ได้บอกว่าสิ่งที่ผมทำมันดีนะ แต่มันก็เป็นวิธีที่ผมจะได้เงินมาง่าย ๆ ไม่ต้องเหนื่อย แถมยังได้เล่นเกมที่ตัวเองชอบอีก

     จะว่าไปสิ่งที่ผมทำมันก็ไม่ต่างจากมิจเท่าไหร่...เออ 'มิจฉาชีพ' นั่นแหละ

 

     ติ้ง~

     เป็นอีกครั้งที่ข้อความจากโทรศัพท์ดังขึ้น

 

Tn

     หนูคะ

 

     คราวนี้เป็นข้อความจากคนที่ผมกำลังเต๊าะอยู่ รายนี้กระเป๋าหนักมาก คงจะเป็นพวกเงินเหลือใช้นั่นแหละ ผมเจอเขาตอนที่สมัครตัวเกมใหม่ Level ของเขาสูงพอสมควร แต่แต่งตัวได้เห่ยบรม

     ผมไม่ได้ตั้งใจจะตีสนิทอะไรหรอก เพราะดูจากการแต่งตัวแล้วคงจะจน แถมชุดที่ใส่ก็เป็นเงินเหรียญจากการเข้าเกมรายวัน

     แต่ช่วงเวลานั้นไม่มีคนพาผมลง4 ดันเจี้ยน และเขาก็กำลังรอคนเช่นกัน ผมจึงถือโอกาสชวนเขาเล่น และได้รู้ว่าเขาเก่งมากๆ หลังจากนั้นเราก็เริ่มเล่นเกมด้วยกันบ่อยๆ ขึ้น ผมลองเชิงว่าชอบชุดหนึ่งในร้านค้าในเกม และวันต่อมาผมก็ได้ของขวัญจากเขา

     ปกติเมื่อผมได้ของที่ต้องการแล้ว ผมจะทำการบล็อกทุกคน และลงทุนเติมเงินเพื่อเปลี่ยนชื่อตัวเกม แล้วจึงเอาไปประกาศขาย

     แต่กับเขาคนนี้ผมเลือกเก็บเขาไว้ก่อน เพราะเขาเปย์หนักมาก ตัวเกมตัวนี้คงได้ราคาสูงมากแน่ เผลอ ๆ ราคาอาจจะถึง สองหมื่นเพราะของแรร์จากกิจกรรมที่ได้มาล้วนหายาก บางชิ้นยังเป็นถึงซุปเปอร์แรร์ไอเทมระดับSS+ แต่เขาก็หามาให้ผมจนได้

     ทุกครั้งที่ตัวเกมผมหยิบของที่มีในกระเป๋ามาใส่ ทุกตัวในเกมมักอิจฉากันเป็นแถว ผมจึงเลือกเก็บเขาไว้ก่อน เพราะผลประโยชน์ในภายภาคหน้า

     เขาชื่อว่า ‘ธนู’

 

SaySo

ว่าไงคะ พี่ธนู

 

ผมตอบกลับข้อความเขาในเวลาต่อมา คนสวยก็ต้องเล่นตัวหน่อยอะนะ

 

Tn

     พี่มีอะไรจะให้

SaySo

งื้อ~

อะไรคะ?

Tn

     เข้าเกมสิ

 

     ผมรีบกดเข้าเกมทันที

 

เราคือเบล ล็อกอินแล้ว

 

     การแจ้งเตือนของขวัญถูกส่งเข้ามายังกระเป๋า ผมรีบเลื่อนเมาส์กดเข้าไปอย่างไวว่อง มันเป็นชุดกับปีก รองเท้า ทรงผม ครบชุด

     “Oh Shit!!!” ผมอุทานออกมาเสียงดัง เพราะของที่ถูกส่งมาเรียกได้ว่าสุ่มแต่ละครั้งต้องใช้เงินจริงประมาณห้าร้อยบาทไทย ฟังดูไม่เท่าไหร่ แต่ใช่ว่าการสุ่มหนึ่งครั้งจะได้เลย ยิ่งได้ทั้งชุด ปีก รองเท้า และทรงผม ครบชุดแบบนี้แล้วด้วย อย่างต่ำก็ต้องเติม สี่ถึงห้าหมื่น

     ผมกดออกจากเกมแล้วทักหาธนูทันที

SaySo

พี่ให้หนูเหรอคะ
ทำไงดีหนูเกรงใจ

 

ฮุฮุ อย่างน้อยตัวเกมนี้คงขายได้หลายหมื่นเลยทีเดียวล่ะ สบายแล้วไอ้โซ่

 

Tn

     ไม่ต้องเกรงใจพี่ตั้งใจให้

SaySo

หนูถามได้ไหมพี่เติมไปเท่าไหร่น่ะ

คือของมันได้มายากมากเลยนะ

Tn

     เท่าไหร่ช่างมันเถอะค่ะ

     เอาเป็นว่าพี่หาให้หนูได้ทุกอย่าง

 

     ลูกคนรวยมันดีจริงๆ คิดไปคิดมา เริ่มรู้สึกอิจฉาเมียในอนาคตของไอ้นี่จริง ๆ คงสบายไปทั้งชาติ

SaySo

หนูเกรงใจจัง
หนูจะตอบแทนพี่ยังไงดี

Tn

     งั้นพี่ขออะไรหนูได้ไหม

     ถ้าหนูอยากตอบแทนพี่จริงๆ

SaySo
...?

Tn

     เราก็รู้จักกันมาสามเดือนแล้ว

     พี่ชอบโซ่นะ พี่ว่าโซ่ก็คงรู้

     เรามาเจอกันได้ไหม

 

     ฉิบหายแล้ว!!!

     หลังจากที่ผมอ่านข้อความจบ ผมก็รู้ได้ทันทีเลยว่าหายนะเลิฟเวอร์กำลังเริ่มขึ้น และชีวิตผมกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดการ...

 

 

 

 

 

1 ไอเทม หายาก

2 Level ระดับ

3 กาชา สุ่มตัวละคร ไอเทม

4 ดันเจี้ยน พื้นที่ที่พิเศษสำหรับทำภารกิจ โดยมีรางวัลเป็นไอเทมต่างๆ

 




ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2653
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7
Re: บอสครับผมเป็นมิจ... #สายโซ่ [Yaoi]
«ตอบ #3 เมื่อ31-03-2021 09:13:05 »

 :hao6: :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ -Piagpun-

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

-1-

ขุดหลุม

 

3 เดือนก่อน

Rrrr…


     “ครับ…จะออกไปเดี๋ยวนี้แหละครับ”

     ผมลุกจากเก้าอี้เกมเมอร์สีชมพูสุดคิ้วท์ ออกไปยังหน้าบ้าน เพราะเมื่อสักครู่ผมได้นัดกับบุรุษท่านหนึ่ง นามว่าเคอรี่ นั้นไม่ใช่ชื่อจริงของเขา

     เคอรี่ไม่ใช่คน แต่เป็น...

     “ส่งของค่าบบบบบ”

     “มาแล้วจ้า” งู้ย~ หนังสือการ์ตูนกับโมเดลคุณกบเคโรโระที่สั่งมาแล้ว แท้จริงแล้วเคอรี่คนนี้ชื่อว่าพี่สมรักษ์ แกส่งของอยู่โซนแถวบ้านผมนี่แหละ ส่งจนผมกับพี่แกซี้กันสุด ๆ

     “รอบนี้สั่งเยอะนะน้องโซ่” พี่สมรักษ์ว่า พลางยกกล่องออกมาอีกสามกล่องใหญ่

     “ก็ผมไม่ชอบออกจากบ้านนี่”

     “ว่าแต่วันนี้ทำไม่ใสวิกออกมารับของล่ะ” อ่า ผมลืมถอดออกซะสนิท ก่อนออกมาผมกำลังถ่ายรูปตุ๋นเอาไว้ส่งให้คนในเกม จะได้ไม่ต้องถ่ายบ่อย ๆ

     “ผมทำงานน่ะ ลืมถอด”

     “แต่แบบนี้ก็น่ารักดีนะ...พี่ชอบ”

     “แฮ่ะๆ ขอบคุณนะครับ” ผมยิ้มแหยๆ ก่อนจะรีบยกกล่องทั้งสามใบเข้าบ้าน

     พี่สมรักษ์เป็นผู้ชายหน้าตาจัดว่าอยู่ในระดับดี พี่แกตามจีบผมตั้งแต่ผมยังเรียนอยู่ปีสอง จนตอนนี้ผมจบมาจนตกงานพี่แกก็ยังไม่เลิกวอแวกับผม

     เอาจริงผมก็ไม่ได้รังเกียจที่เขาเป็นผู้ชายหรอก ผมเองก็คบทั้งผู้หญิง ผู้ชาย แต่ผมน่ะโพผัว ที่ผมไม่สนใจพี่สมรักษ์ก็แค่มันยังไม่ใช่เท่านั้น

แกร๊ก!

     เสียงประตูห้องของใครบางคนกำลังเปิดออก มันคือซอมบี้...

     “ไอ้เหี้ย...แจอย่างกับผีไอ้สัด” ผมสบถคำหยาบออกมาเมื่อเห็นน้องชายสุดเนิร์ดเดินออกมาด้วยสภาพซอมบี้

     “ไอ้เหี้ยพี่โซ่ มึงสั่งของอีกแล้วนะ”

     “อะไรของมึ๊งงงงง!” แค่เห็นหน้าก็รู้ว่าเตรียมบ่น

     “ตกงานแต่เสือกมีเงินใช้ มึงนี้ยังไง อย่าบอกนะว่าไปหลอกเงินผู้ชายมาเติมเกมขายอีกแล้ว”

     “บ้า...ไม๊ได้ท่ามมมม” ผมเปล่ามีพิรุธนะ

     “เชื่อก็เหี้ยแล้ว สักวันหนึ่งเถอะมึงเขาจะตามาตีมึงถึงบ้าน”

     ผมไม่ได้ตอบกลับอะไรน้องชาย ใครจะตามมาถูกไม่มีทางผมเซฟตัวเองดีพอ ผมหอบของมาวางไว้กลางบ้านก่อนจะเริ่มลงมือแกะของออกมาอย่างไม่ถนอมนัก

     “...กูบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าใส่วิกออกนอกบ้าน!” เป็นอีกครั้งที่น้องชายของผมเริ่มบ่น

     “ทำไมกูสวยล่ะซี้” พูดจบผมก็ดึงเสื้อยืดลงให้เห็นหัวไหล่ ก่อนจะจือปากแซ่บๆ หนึ่งที

     “เมื่อวานแม่โทรมา ป้าข้างบ้านบอกแม่ว่า กูเอาเมียมาอยู่ที่บ้าน ไอ้ห่าโดนด่ายับกลัวกูไปทำลูกเขาท้อง”

     “กูก็นึกว่าเรื่องอะไรเดี๋ยวกูจัดการให้” ผมวางมือจากการแกะกล่องพัสดุ เดินตรงเข้าไปยังห้องนอนของตัวเอง หยิบลำโพงบลูทูธเดินไปยังหน้าบ้าน

     กดเชื่อมต่อเสร็จสรรพ กดเพิ่มเสียงจนสุด แล้วกดเล่นเสียงที่ดาวน์โหลดเอาไว้จากแอปฯ Tiktok

 

     ‘ไม่ได้ส่งเสีย อย่าเสือกสงสัย เข้าใจม่ายยยยยยป้าข้างบ้าน’

 

     สิ้นสุดเสียงจากคลิปผมก็เดินกลับเข้ามาในบ้านที่มีน้องชายยืนเท้าสะเอวมอง

     “มึงทำเหี้ยไรเนี่ย”

     “จัดการให้มึงไง”

     “กูทำบุญมาน้อยสินะมีพี่อย่างมึงเนี่ย”

     “พูดมากไม่มีกูมึงเสียรายได้หลักน้า” พูดจบผมก็กดโอนเงินเข้าบัญชีน้องชายห้าร้อยบาท “ล้างจานด้วยกูโอนเงินไปแล้ว”

     “ขอบคุณครับพี่ชายสุดที่รัก” เมื่อกี้ยังเรียกว่าไอ้เหี้ยพี่โซ่อยู่เลยไอ้น้องเวร

     ผมหอบหนังสือกับโมเดลคุณสิบตรีเคโรโระเข้ามายังห้องรูหนูของตัวเอง ผมนัดกับเพื่อนเอาไว้ วันเสาร์ช่วงค่ำจะมากินหมูกระทะกันที่บ้าน เพราะวันศุกร์ผมนัดลูกค้าโอนค่าตัวเกมที่ติดจองสองตัว

     รวมๆ ก็หลายหมื่นอยู่เพราะขายไปสองตัว ที่จริงแล้วผมก็มีตัวเกมหลายตัวอยู่พอสมควร สต๊อกเอาไว้จะได้ทันขาย ช่วงไหนร้อนเงินก็เอาตัวที่ไม่สวยขายถูกๆ ไปก่อน

     ถ้าไม่ติดว่าต้องจ่ายค่าน้องแว๊นผมจะไม่ซีเรียสเลย เหลืออีกแค่สามงวดเราก็จะเป็นของกันและกันแล้วนะลูก

     น้องแว๊นคือมอ’ไซส์เอ็มสแลซสีดำแดงที่ผมขอให้แม่ออกให้และผ่อนเอง กว่าจะหมดเล่นเอารากเลือดอยู่เหมือนกัน อีกนิดผมก็จะหมดภาระแล้ว เงินที่หามาได้ผมก็จะใช้แบบสบาย ๆ

     ว่าแล้วก็ปั๊มเลเวลสักหน่อยดีกว่า ผมเพิ่งจะเริ่มเล่นได้สองอาทิตย์ของอะไรก็ยังไม่ค่อยมี เผื่อเจอเหยื่อเพิ่มอีกสักราย

     ผมวางมือจากหนังสือ หันมาเปิดคอมพิวเตอร์ที่ถูกแต่งให้เหมาะสำหรับการเล่นเกมแบบจัดเต็ม กดเข้าไปยังเกมและใส่ User และ Password

 

ลูลู่กัม ล็อกอินแล้ว

 

     ชื่อตัวละครผมเองแหละน่ารักไหม ลูลู่กัม เป็นตัวละครสายเวร ผมยาวสีชมพู ใส่ชุดโลลิต้าสีดำแดง ทรวดทรงองเอวบอกเลยว่าแซ่บลืม

     นั่งเล่นจนเวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงตีสาม ผมตั้งใจว่าจะทำภารกิจนี้เป็นภารกิจสุดท้ายแล้วจะไปนอน แต่รอแล้วรอเล่าก็ยังไม่มีใครมาลงดันเจี้ยนกับผม ในจังหวะที่ผมกำลังจะตัดใจก็มีตัวละครผู้ชายโผล่มา

'หวัดดีเบล'

     ชื่อตัวเกมอะไรของมันวะ แต่งตัวอย่างกาก แต่เลเวลสูงแฮะให้อภัยแล้วกัน ผมตัดสินใจกดเข้าไปที่ตัวละครและกดส่งข้อความหาอีกฝ่ายทันที

     ลูลู่กัม : เธอลงดันเจี้ยนด้วยกันไหม

     หวัดดีเบล : ไม่

     หยิ่งสัด! จะเอาแบบนี้ใช่ไหมไอ้เกรียน
 
     ลูลู่กัม : ช่วยหน่อยสิเราเล่นคนเดียวตั้งหลายครั้งไม่ผ่านสักที

     ผมกดส่งข้อความไปแต่ทว่าไม่มีการตอบกลับแต่อย่างใด หล่อมากหรือไงฟะ เล่นตัวฉิบหาย

     ลูลู่กัม : นะคะพี่

     ลูลู่กัม : นะนะนะนะนะนะนะ

     ลูลู่กัม : พลีส พี่สุดหล่อ >///<

     หวัดดีเบล : ก็ได้...

     โธ่ บ้ายอนี่เอง ต้องเป็นคนยังไงวะ

     ผมเดินตามเข้าไปในเกมและได้รู้ว่า ไอ้หวัดดีเบลแม่งโคตรเก่ง ผมแทบไม่ต้องทำอะไรเลยแค่เขาคนเดียวจัดการบอสในเกมได้ไม่เหลือ ข้าน้อยขอคารวะ

     หลังจากจบเกมผมก็ขอแอดตัวเกมเอาไว้ ดูท่าแล้วคงจะมีประโยชน์อีกเยอะ

 

 

 

     กลิ่นหมูที่กำลังย่างได้ที่กำลังลอยไปทั่วบริเวรบ้าน ผมตอกไข่ลงไปในหม้อที่กำลังเดือดปุด ปุด!

     วันนี้ผมนัดเพื่อนที่ไม่เจอหลังจากที่เรียนจบมากินหมูกระทะที่บ้านไงล่ะ เพื่อนผมมีทั้งหมดสามคน ประกอบไปด้วย ชีส ดัมมี่ กระทิง รวมกันเป็นแก๊งโคตรกาก

     “ไอ้โซ่มึงขาวขึ้นหรือเปล่าวะ” ไอ้ชีสพูดขึ้น

     “เออไม่ได้ออกไปไหนเลยวะอยู่แต่บ้านมาสามสี่เดือนล่ะ” ผมว่า “แล้วมึงเป็นไงบ้างทำงานแล้วนิได้ข่าว” ผมหันไปถามกระทิง

     “เหนื่อยฉิบหายหัวหน้าแม่งก็กวนส้นตีนสัด”

     “มึงไม่ทำแบบไอ้โซ่ล่ะ” คราวนี้ดัมมี่ว่า

     “ไอ้ฉิบหาย ไปตีหัวเขาอะนะสุดสัด กูละยอมใจ” กระทิงตอบ

     “เลือดมันร้อนอย่าห้ามพี่ไอ้น้อง” ผมพูดพลางคีบหมูเข้าปาก

     “เออพวกมึงกูมีเรื่องจะบอก” ทุกคนหันกลับมาสนใจที่ไอ้ชีสอีกครั้ง “คืออีกสองเดือนกูจะแต่งงานกับแยมแล้วนะ”

     “เหยดเข้! สุดจัดปลัดไม่ได้บอกแต่มี่บอกเอง”

      “ลูกคนที่สองแล้วยังแต่งอีกเหรอวะ” แหมจะแต่งงาน ไอ้สัดทำเขาท้องตั้งแต่ปีสาม จนลูกคนที่สองเพิ่งคลองไปเมื่อต้นปี ถึงเพิ่งรู้ว่าต้องแต่งงาน

     “เออ ก็แยมเคยบอกกูไว้ว่าจะแต่งงานหลังจากมีลูก แยมอยากให้ลูกอยู่ในงานแต่งด้วยน่ะ”

     “โรแมนติกสาดดดดด” ไอ้กระทิงว่า

     “แล้วพวกมึงมีแฟนกันยัง” คำถามของไอ้ชีสทำเอาผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ

     “กูมีคุยๆ” ดัมมี่ตอบ

     “กูก็มีดูๆ อยู่” ตามด้วยกระทิงตอบ

     “มึงละไอ้โซ่” ผมอมตะเกียบแล้วหยุดคิด จะเอาเวลาไหนหาแฟนวะ บ้านก็แทบไม่ออก เจอบ่อยสุดก็คงเป็นน้องขิมเด็กเซเว่นเดลี่หน้าปากซอย พี่สมรักษ์คนส่งเคอรี่ น้องแจ๊บเด็กแกร๊บฟู๊ด ป้าแจ่มโภชนาข้างบ้าน

     “ไม่อะกูไม่อยากมี” ผมตอบตามจริง

     “มีความรักมันดีจริงๆ นะเว้ย”

     “กูแฮปปี้ๆ ดีเพื่อนไม่ต้องห่วง” ผมว่า

     นั่งกินกันอยู่สักพักบุคคลที่โลกไม่อาจลืมก็โผล่มา

     “ไอ้เหี้ยพี่โซทำไมไม่แดกข้างนอกวะ” น้องผมเองแหละ

     “ยุงเยอะ”

     “แล้วมึงดูสิกลิ่นเต็มบ้าน แล้วเพื่อนเถื่อนๆ นี่มึงยังไม่เลิกคบอีกเหรอวะ เดินไปไหนกูคิดว่าจะไปดักปล้นเขา”

     “มึงบ่นหมดตู้เสื้อผ้ายัง” ผมว่า
 
     “อะไรของมึงวะโซ่” กระทิงถาม

     “มาเป็นชุด” ผมตอบก่อนจะหลุดหัวเราะขำกันอย่างบ้าคลั่ง

      โทรศัพท์ถูกหยิบขึ้นก่อนที่น้องชายผมกำลังจะอ้าปากบ่นต่อ ผมรีบกดเข้าแอปฯ ธนาคาร กดโอนเงินสองพันเข้าบัญชีน้องชาย “ค่าล้างจาน กับเก็บบ้าน ฝากซื้อน้ำยาดับกลิ่นด้วย”

     “มึงนี่มันจริงๆ” กุญแจบ่นอุบอิบ สาวเท้าเข้าไปในห้องของตัวเอง

     ผมบอกแล้วว่าขาดผมไปน้องชายผมจะขาดรายได้ บ้านเรามีระบบนายจ้างลูกจ้างตั้งแต่สมัยผมยังเด็กกันแล้ว ทุกวันผมจะจ้างน้องผมรีดชุดนักเรียนตัวละสิบบาท โดยผมจะแบ่งเอาเงินที่แม่ให้ไปโรงเรียนมาแบ่งให้กุญแจเป็นค่าจ้าง

     เป็นไงผมจีเนียสไหม...

     กุญแจเป็นเด็กขยันตั้งแต่ไหนแต่ไร อยู่โรงเรียนก็รับจ้างทำรายงานตั้งแต่เด็ก นั้นคงเป็นสาเหตุที่น้องชายผมเรียนเก่งจนกลายเป็นเด็กเนิร์ด

     และนั้นทำให้น้องผมสอบติดคณะแพทย์ เป็นความภาคภูมิใจของที่บ้าน ต่างจากผมที่สอบเข้าวิศวะได้ด้วยแรงอธิษฐาน ผมก็ไม่รู้ว่าเจ้าพ่อวัดไหนถีบผมเข้าไป เนื่องจากไปขอหลายที่จัด

 

     หลังจากที่เพื่อนๆ ผมกลับไปกันหมด ผมก็เดินไปอาบน้ำเพื่อชำระกลิ่นหมูที่อยู่บนหัว แล้วกลับมาทิ้งตัวหน้าคอม กดเข้าเกมเหมือนอย่างเคย วันนี้เล่นตัวไหนดีนะ...

 

ลูลู่กัม ล็อคอินแล้ว

 

     ผมเลือกเข้าตัวลูลู่กัมเพื่อสานต่อภารกิจที่ค้างเอาไว้

 

หวัดดีเบล เข้าสู่ระบบ

 

     แจ้งเตือนด้านบนแจ้งว่าคนที่ผมเล่นด้วยเมื่อวานเข้าสู่เกม ผมไม่รีรอรีบทักไปทันที

     ลูลู่กัม : หวัดดีเบล

     หวัดดีเบล : ...?

     ลูลู่กัม : งื้อ~ ลืมกันแล้วเหรอ คนที่เล่นด้วยกันเมื่อวานไง

     หวัดดีเบล : อ่อ มีอะไร

     ลูลู่กัม : วันนี้เล่นด้วยกันไหมคะ คือพี่เก่งมากเลย พาเล่นหน่อยสิเราเพิ่งเล่นอะ

 

     แน่นอนว่าผมตอแหล ヽ (´ー`) ┌

 

     หวัดดีเบล : อืม ก็ได้

 

     เพียงแค่เขาตอบตกลง ผมก็วาบไปหาเขาในทันที เราเล่นด้วยกันจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน รู้แค่ว่าไม่ว่าจะภารกิจไหนเขาก็พาผมผ่านไปอย่างง่ายดาย

     เขาจัดว่าเก่งมาก ทักษะการใช้สกิลคล่องแคล่ว การเคลื่อนไหวจัดว่ายอดเยี่ยมไร้ที่ติ ช่างเป็นคนที่มีพรสวรรค์อะไรขนาดนั้น เสียดายที่ตัวเกมแต่งตัวได้กระจอกมาก

 

     หลังจากจบภารกิจรายวัน เราก็พากันออกมาตรงจุดที่เรียกว่าไทม์สแควร์ เป็นศูนย์รวมผู้คน ร้านค้า กาชาปอง และมินิเกม

     ลูลู่กัม : ว่าแต่พี่ชื่ออะไรคะ เล่นเกมด้วยกันมาตั้งนาน

     หวัดดีเบล : ธนู

     ลูลู่กัม : อ่อ พี่ธนู หนูชื่อโซ่นะ หนูเรียกพี่...จะเป็นไรไหมคะ

     หวัดดีเบล : แล้วอายุเท่าไหร่

     ลูลู่กัม : 22 แล้วค่ะ

     หวัดดีเบล : อืม งั้นเรียกพี่นั่นแหละ

 

     หลังจากนั้นเราก็คุยกันมาหลายเรื่อง ส่วนใหญ่ก็จะเป็นเรื่องเกม ภารกิจต่างๆ ที่พี่เขาจะช่วย

     จู่ๆ ผมก็นึกอยากลองขุดหลุมเพื่อดักเหยื่อ ตอนนี้เราเริ่มคุยกันแบบเป็นกันเองมากขึ้นแล้ว ผมคงต้องเอาหญ้ากับกิ่งไม้ปิดหลุมเอาไว้เพื่อให้ดูเนียนแล้วปล่อยให้เหยื่อตกลงไป

 

     ลูลู่กัม : พี่คะ พี่ว่าถ้าโซ่ใส่ชุดนี้จะน่ารักไหมคะ

 

     ผมสวมชุดว่ายน้ำทูพีชสีชมพูนมลายสตอเบอรี่ ใส่รองเท้าแตะรูปกระต่ายสุดแบ๊ว เลือกทรงผมมัดแกะสีฟ้า เป็นคอลเลคชั่นใช่วงซัมเมอร์

 

     หวัดดีเบล : น่ารักมากเลยล่ะ

     ลูลู่กัม : จริงเหรอคะ งั้นเดี๋ยวโซ่เก็บเงินเติมเกมดีกว่าถ้าพี่ธนูชอบ

 

     ผมเริ่มหลอกล่อให้เหยื่อเดินตามด้วยถ้อยคำหวานหู

 

หวัดดีเบล ออฟไลน์

 

     อ้าวอิหยั่งวะออกจากเกมไปเลย เหยื่อตื่นจนได้ เฮ้อ!

‘มีจดหมายเจ้าคะ’

     ผมกดเข้าไปยังกล่องข้อความ คุณได้รับของขวัญจาก หวัดดีเบล

     หืมมมมมม! ผมรีบกดเข้าไปดูทันทีว่าธนูส่งอะไรมา

     โอ เอ็ม จี!!!! คอลเลคชั่นชุดว่ายน้ำช่วงซัมเมอร์ครบเซท ทุกสีทุกแบบ รวมๆ แล้วถ้าจะซื้อขนาดนี้ได้ต้องใช้เงินห้าพันอัพเชียวนะ

     หึหึ! วอหนึ่ง เรียกหลุมที่ขุดไว้ เหยื่อมายืนที่ปากหลุมแล้ว ทราบแล้วเปลี่ยน...

 

 

 

 

 

 



ออฟไลน์ -Piagpun-

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

-2-

ติดกับ I

 

     หลังจากวันที่ธนูส่งของขวัญมาให้ เขาก็ไม่ออนเกมมาเป็นอาทิตย์แล้ว หรือว่าเขาจะไหวตัวทัน

     ผมยังคงเดินวนเวียนอยู่ในไทม์สแควร์ นั่งเล่นอะไรเพลินๆ รอว่าธนูอาจจะออน เวลาผ่านไปล่วงเลยจนตีหนึ่ง ผมตัดสินใจลงดันเจี้ยนคนเดียว วันนี้ก็คงไม่มาอีกสินะ...

     ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ผมเล่นเกม หลังจากกลับลงดันเจี้ยนผมก็เห็นข้อความปรากฏอยู่มุมบน

     หวัดดีเบล : ขอโทษนะที่ไม่ได้เข้ามาเล่นด้วยเลย

 

     เป็นข้อความจากคนที่หายไปเป็นอาทิตย์

     ลูลู่กัม : ไม่เป็นไรค่ะ หนูก็คิดว่าพี่ไม่อยากเล่นกับหนูซะอีก

 

     ไม่นานข้อความจากอีกฝ่ายก็ตอบกลับมา เอ้ายังอยู่ในเกมวะ

     ผมก็วาบไปหาธนูทันที

     หวัดดีเบล : อ้าวทำไมไม่ใส่ชุดที่พี่ซื้อให้ล่ะ

     ลูลู่กัม : งื้อหนูเขินนิ แต่ขอบคุณมากเลยนะคะ เกรงใจพี่จังคือแบบว่ามันแพงมาก

     หวัดดีเบล : เปลี่ยนจากขอบคุณมาใส่ชุดที่พี่ซื้อให้เถอะ

 

     เห็นดังนั้นผมก็รีบกดเข้าไปเปลี่ยนชุดที่ธนูซื้อให้ทันที จังหวะที่เหยื่อกำลังยืนอยู่ปากบ่อเราก็ต้องถีบเหยื่อลงไปสักหน่อย

     หวัดดีเบล : ชุดที่พี่ซื้อให้น่ะ ใส่เฉพาะตอนที่อยู่กับพี่เท่านั้นนะ

     ลูลู่กัม : โอเค ว่าแต่ถามได้ไหมว่าพี่หายไปไหนมา

     หวัดดีเบล : ที่บริษัทมีปัญหานิดหน่อยน่ะ ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว

 

     อ่อ...ทำงานแล้ว ถึงว่ามีเงินเติมเกมให้ผม

 

     ลูลู่กัม : งื้อออ แบบนี้นี่เอง หนูไม่รู้หรอกนะคะว่ามีปัญหาอะไร แต่สู้ๆ นะ พี่เก่งยังไงพี่ก็จัดการปัญหาได้แน่ๆ โซ่เชื่อส่าพี่ทำได้

     หวัดดีเบล : ขอบคุณมากนะ รู้สึกดีจัง

     หวัดดีเบล : จะเป็นอะไรไหมถ้าพี่จะขอช่องทางติดต่อเรา ไลน์ ไอจี เฟซบุ๊คอะไรก็ได้

     ลูลู่กัม : งั้นเป็นไลน์แล้วกันคะ หนูเล่นแค่อย่างเดียว

 

     หลังจากนั้นเราก็แรกไลน์กัน เราคุยกันทุกวัน วันไหนที่ธนูไม่ได้เข้าเกม ผมก็เอาตัวอื่นเข้าไปเล่นแทน

     นับวันเวลาผันผ่านค่างวดรถก็กลับมาจ่อก้นผมอีกครั้ง ผมตัดสินใจขายตัวเกมที่ใช่เล่นกับธนู จัดการบล็อกตัวเกมของธนูแล้วเปลี่ยนชื่อตัวเกม

     ด้วยความที่ตัวเกมมีของเยอะ จึงขายได้ราคาดีพอสมควร ราคาดีจนกระทั่งผมสามารถปิดบัญชีผ่อนรถได้ โล่งไปแล้วหนึ่งเปาะ

 

ติ้ง~

     เสียงข้อความในโทรศัพท์ดังขึ้น หน้าจอสว่างวาบในความมืดภายในห้อง

     ธนู...

 

Tn

      หนูบล็อกตัวเกมพี่เหรอ

     ทำไมพี่หาหนูไม่เจอ

 

     เชี่ย! ลืมบล็อกไลน์

 

Sayso

ฮือ พี่ธนู

โซ่เข้าตัวเกมไม่ได้ ไม่รู้ทำไม

เหมือนโดนแฮกเลยค่ะ

 

     ผมรีบหาข้ออ้าง ก่อนจะปิ้งไอเดีย

 

Tn

     อ้าวเหรอคะ

     พี่ก็นึกว่าเราบล็อกพี่ซะแล้ว

SaySo

หนูจะบล็อกพี่ทำไมล่ะ

หนูเสียใจอะพี่ธนู

พี่อุสาส่งของขวัญให้หนูเยอะมากเลย

หมดเงินไปก็ตั้งเยอะด้วย

Tn

     แค่นั้นเองเหรอ

SaySo

มันมีความทรงจำระหว่างหนูกับพี่ด้วยนี่

หนูเสียใจ

Tn

     ไม่เป็นไรนะคะ

     เอางี้เดียวพี่สมัครตัวใหม่ให้หนูดีกว่า

     เดี๋ยวเสร็จแล้วพี่ทักไป

 

     แล้วธนูก็หายไปหลายชั่วโมง โผล่มาอีกทีก็เกือบค่ำ ส่งรหัสเข้าเกมตัวใหม่มาให้ และให้ผมลองเข้าไปดู

 

     เราคือเบล ล็อคอินแล้ว

 

     ให้ตายชื่อเกมอะไรของเขาวะ...

     ผมกดเข้ามายังหน้าเกมและพบว่าตัวเกมที่ธนูสมัครให้เติมเงินเอาไว้ให้ผมจำนวนหนึ่ง ตีเป็นเงินจริงก็ประมาณเกือบสองหมื่น

     นี่ไม่ใช่แค่รวยแล้ว เรียกว่ามหาเศรษฐีเถอะให้ตาย

 

     หวัดดีเบล : ถูกใจไหมคะ

     เราคือเบล : งื้อ พี่มันเยอะไปหนูรับไว้ไม่ได้ >///<

     หวัดดีเบล : พี่เต็มใจให้แค่นี้ขนหน้าแข้งพี่ไม่ล่วงหรอกค่ะ

     เราคือเบล : ฮือ หนูไม่รู้จะตอบแทนพี่ยังไงเลย

     หวัดดีเบล : แต่งงานกับพี่ในเกมสิ

 

     ธนูใจเอ็งมันได้ มุมปากผมกระตุกยิ้มอย่างพอใจ หากแต่งงานในเกมจะได้รางวัลพิเศษสำหรับคู่แต่งงานใหม่ แน่นอนว่าใครก็อยากได้

     ผมตัดสินใจตอบตกลงแต่งงานกันในเกม ธนูออกจากเกมไปสักพักก็กลับมาพร้อมกับแหวนแต่งงานระดับSS+ ไฮโซสัดคนในเกมต้องอิจฉาผม หึหึ

     แหวนระดับSS+ไม่ได้กันมาง่าย ๆ นะครับต้องสุ่มกาชา บางคนหมดไปหมื่นสองหมื่นยังไม่ได้เลย เพราะมันคือซูเปอร์แรร์ไอเทม

 

     เราคือเบล : พี่ไปสุ่มมาเท่าไหร่เนี่ยมันแพงมากเลยนะ

 
     หวัดดีเบล : ก็ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ แค่เศษเงินใช้ขึ้นทางด่วน

 

     โธ่ไอ้รวย เออเชื่อแล้วว่ารวยจริง ทางด่วนไปดาวอังคารหรือไงฟะแพงขนาดนั้น

     และผมกับธนูก็แต่งงานกันในเกม ผมตั้งใจว่าจะขายตัวเกมหลายครั้ง แต่ทุกครั้งธนูก็ยังคอยส่งของขวัญมาให้ตลอด ไม่ว่าจะกิจกรรมไหนธนูก็เอามาให้ผมจนได้ ช่างเป็นคนที่จิตใจกว้างขวางจริง ๆ

     เวลาล่วงเลยไป เรารู้จักกันมาสามเดือนของในเกมผมก็มีเยอะ อาวุธยุทโธปกรณ์เยอะอย่างกับคลังแสง มีบ้างที่ผมแอบส่งของจากตัวที่เล่นออกไปให้ตัวละครอื่น

     มันอาจไม่ได้เยอะมาก แต่มันส่งกระจายได้หลายตัว แถมไม่ต้องไปหลอกคนอื่นเพิ่มอีกด้วย ค่างวดรถผมก็ไม่ต้องจ่ายแล้ว แน่นอนว่าเงินผมพอใช้จ่ายไม่ติดขัด
 
     แต่สิ่งหนึ่งที่ผมสัมผัสได้คือ ธนูติดผมหนักมาก ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ นานวันเข้าความต้องการของธนูก็มากขึ้นจนกระทั่งสิ่งที่ผมคิดเอาไว้ก็เกิดขึ้น

 

Tn

     เราก็รู้จักกันมาสามเดือนแล้ว

     พี่ชอบโซ่นะ พี่ว่าโซ่ก็คงรู้

     เรามาเจอกันได้ไหม

 

     ผมอ้าปากค้างหลังจากอ่านข้อความจบ เอายังไงดีวะ

 

SaySo
เอ่อพี่ หนูว่ามันเร็วไปไหม

Tn

     สามเดือนพี่ว่าไม่เร็วแล้วนะคะ

 

     ฉิบหายงานเข้าตูละ!!!

     โอ๊ยช่วงนี้นอนน้อย คิดคำแก้ตัวไม่ออกเว้ย ไม่ตอบไปก่อนแล้วกัน ผมตัดสินใจไม่สนใจข้อความของธนูอีก...

 

Tn

     ทำไมไม่ตอบพี่เลยเกมก็ไม่ออน

     ...

 

 

     ช่วงสองสามวันผมแทบไม่กดเข้าแชท ถึงธนูจะยังส่งข้อความมาทุกวันก็ตาม ให้ตายทำไมถึงได้ตามตื๊อขนาดนี้กันนะ

 

ติ้ง~

     เสียงข้อความดังเข้ามาอีกครั้งหลังจากที่หายเงียบไปตั้งแต่เช้า ผมเองก็สงสัยว่าธนูส่งข้อความอะไรมาอีก โชคดีที่โทรศัพท์สมัยนี้มี 3D Touch ผมกดค้างที่ข้อความแชทของธนูเพื่อดูข้อความที่ส่งมา

 

Tn

     ถ้าหนูยังไม่พร้อม เรายังไม่ต้องเจอกันก็ได้คะ

     แต่ช่วยตอบพี่หน่อยพี่ไม่โอเคเลยที่เราหายไปแบบนี้

     T.T

     ถ้าพูดง่ายๆ แบบนี้ตั้งแต่แรกผมก็ไม่หายไปแบบนี้หรอก ผมถอนหายใจทิ้งอย่างรู้สึกโล่งใจ ช่วงต้นเดือนหน้าเกมที่ผมเล่นอยู่จะจัดกิจกรรมคู่รัก มีการแจกของปีกซูเปอร์แรร์ไอเทมที่สามารถบินได้จริงในเกม ซึ่งแน่นอนว่าถ้าผมเลิกคุยกับธนูผมก็จะพลาดโอกาสนี้

 

     ผมตัดสินใจกดตอบข้อความของธนูทันที

SaySo

ก็ได้โซ่จะหายโกรธพี่

แต่พี่สัญญานะว่าจะไม่เร่งรัดเรื่องของเราอีก

Tn

     โซ่ตอบพี่แล้ว

     โอเคพี่จะไม่ทำแบบนี้อีก

     โซ่หายไปพี่คิดถึงโซ่มาก

SaySo

โซ่ก็คิดถึงพี่

 

 

     ช่วงเย็นวันนั้นเรากลับเข้าไปเล่นเกมด้วยกัน เหมือนทุกที ผมอ้อนให้ธนูซื้อของในเกมให้อีกอย่างสองสามอย่าง เรานัดกันเอาไว้ว่าต้นเดือนเราจะทำกิจกรรมด้วยกัน

     แต่ผมตัดสินใจแล้วว่าหลังจากจบกิจกรรมผมจะบอกเลิกธนู แล้วจัดการขายตัวเกมทิ้งซะ นานวันเข้าธนูก็เริ่มติดผมหนักขึ้นเรื่อยๆ

     เขาเลิกขอเจอผมแล้ว แต่เขาขอวิดีโอคอลบ้าง ถึงหน้าผมจะหวานใส่วิกแล้วจะเหมือนผู้หญิง แต่เสียงผมก็ไม่สาวนะ ถ้าเกิดได้คุยมีอันต้องก็โป๊ะแตกแน่

     ผมเองก็ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้เขาติดผมได้ขนาดนี้ ผมถึงต้องรีบจัดการเรื่องทั้งหมดให้จบก่อนที่เรื่องทุกอย่างจะบานปลายไปมากกว่านี้...

 

 

     และแล้ววันที่เรานัดกันก็มาถึง ผมตื่นแต่เช้าเพื่อเข้าเกมมาทำกิจกรรม

SaySo
พร้อมหรือยังค่ะ
Tn

     พร้อมแล้วครับคนเก่ง

 

     ผมจดจ่อกับการทำเควสทั้งวัน โชคดีที่ฝีมือการเล่นของธนูเก่งมาก แบกผมได้จนเควสสุดท้าย ไม่นานนักทุกอย่างก็จบลง เราได้รับไอเทมคู่รักมาหลายอย่าง

     ตอนนี้ลำดับคะแนนของผมกับธนูขึ้นมาเป็นอันดับหนึ่งของ1แรงค์เกม หากกิจกรรมสิ้นสุดลง อันดับของเราไม่ตกลงมา ไอเทมซูเปอร์แรร์ก็จะตกเป็นของคู่นั้น

     ดูจากคะแนนแล้วแน่นอนว่ายังไงก็ต้องตกเป็นของคู่เราแน่นอน

 

     หวัดดีเบล : สบายใจยังคะ //ธนูถาม

     เราคือเบล : สบายใจแล้วค่ะ พี่ธนูเก่งที่สุด

     หวัดดีเบล : มีรางวัลของคนเก่งไหมครับ

     เราคือเบล : อืม... งั้นเดี๋ยวโซ่ลองใช้ท่าคู่รักที่เพิ่งได้มาจากกิจกรรมดีกว่า

 

     ผมกดเข้าคลั่งเกมเพื่อดูท่าที่ใช้สำหรับคู่รักในเกม ปกติแล้วมีให้ซื้อ ไม่ว่าจะเป็นจับมือ จุ๊บแก้ม หรือกอดกัน แต่ถ้าเป็นท่าที่ได้จากกิจกรรมก็จะไม่มีขาย และเป็นท่าที่พิเศษกว่าปกติ

     กดติดตั้งท่าที่เพิ่งได้มาเสร็จสรรพ ผมก็กดวาบไปหาธนูที่ไทม์สแควร์ กดรหัสเข้าห้องที่ถูกธนูสร้างเอาไว้เป็นห้องแบบส่วนตัว

 

     เราคือเบล : รอนานไหม //ผมถาม

     หวัดดีเบล : ไม่เป็นไรค่ะ ไหนรางวัลคะ

 

     ผมกดที่ตัวละครของธนู แล้วเลือกใช้ท่าที่กดติดตั้งเอาไว้ เป็นท่าที่ผมเห็นแล้วก็รู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

     เมื่ออยู่ๆ ก็มีเก้าอี้โผล่ออกมากลางห้องก่อนที่ตัวละครผู้หญิงจะผลักให้ตัวละครผู้ชายนั่งลงบนเก้าอี้ โดยที่ตัวละครผู้หญิงขึ้นไปนั่งคร่อมตัก หันหน้าเข้าหากัน แล้วจูบกันอย่างดูดดื่ม

 

     ฮู่ว์~ ขนอ่อนตามตัวพร้อมใจกันลุกซู่อย่างห้ามไม่ได้ เป็นท่าที่แซ่บใช่ย่อย

     หวัดดีเบล : ถ้าได้ทำแบบนี้จริงๆ ก็คงจะดี //ธนูว่า

     เราคือเบล : ทะลึ่ง!
 
     หวัดดีเบล : โซ่เราจะคุยกันแบบนี้อีกนานแค่ไหน

     เราคือเบล : พี่ธนูพูดแบบนี้อีกแล้วนะ

     หวัดดีเบล : ก็พี่อยากเจอโซ่แล้วนี่ โซ่ไม่อยากเจอพี่บ้างเลยเหรอ

     เราคือเบล : ก็อยากแต่โซ่ยังไม่พร้อม โซ่ไม่น่ารัก

     หวัดดีเบล : เรื่องนั้นพี่ไม่สนแล้ว เพราะพี่ชอบโซ่ โซ่จะเป็นยังไงพี่ก็ยังชอบโซ่อยู่ดี

 

     เราคือเบล : โซ่ถามจริงๆ ทำไมพี่ถึงชอบโซ่ขนาดนี้

 

     ผมถามตามจริงเพราะผมเองก็สงสัยว่าทำไมอยู่ๆ ธนูถึงได้ชอบผมมากขนาดนี้

 

     หวัดดีเบล : ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ ชอบก็คือชอบ ทุกอย่างที่เป็นเราพี่ก็ชอบ

 

     ผมเผลอยิ้มออกมากับคำตอบ มีแวบหนึ่งที่ผมแอบคิดว่าหรือผมจะบอกความจริงว่าผมเป็นผู้ชาย...

 

     เราคือเบล : พี่ธนูถ้าสมมุตินะ สมมุติว่า โซ่เป็นผู้ชายพี่จะทำไง

     หวัดดีเบล : ฆ่าทิ้ง ไม่ก็ถ่วงทะเล บังอาจมาหลอกให้พี่ชอบอยู่ได้ตั้งนาน

 

     ต้องถึงกับฆ่าแกงกันเลยหรือไงให้ตายเถอะ ความจริงที่คิดเอาไว้ว่าอยากบอกถูกเก็บเอาไว้เป็นความลับอย่างที่ควรจะเป็น

     ไอ้โซ่นี่มึงคิดบ้าอะไรอยู่วะ...

 

     เราคือเบล : .......

     หวัดดีเบล : พี่ล้อเล่น ไม่รู้สิ พี่คิดไม่ออกก็โซ่เป็นผู้หญิง จะเป็นผู้ชายไปได้ไง

     เราคือเบล : อืม นั่นสิ

 

 

 

      เช้านี่ผมตื่นลืมตาขึ้นมา ก็รีบเข้าล็อกอินเกมเพื่อรับของจากกิจกรรม ไม่นานผมก็เห็นว่าไอดีของธนูก็ล็อกอินเข้ามา

     ผมรับของรางวัลเรียบร้อยปีกสีทองมีกลิตเตอร์ฟุ้งกระจาย พอสวมใส่แล้วตัวละครก็ลอยขึ้นมาเหมือนกับว่ากำลังบิน

 

     หวัดดีเบล : ว่าแล้วหนูต้องเข้าเกมมารับของแต่เช้า

     เราคือเบล : พี่ก็เข้ามารับของเหรอ

     หวัดดีเบล : เปล่าพี่คิดถึงโซ่แต่เช้า แล้วพี่ก็รู้ว่าจะหาเราได้จากที่ไหนต่างหากละ

 

     ทำไมหัวใจของผมถึงได้เต้นแรงอย่างนี้ล่ะ ตลอดเวลาสามเดือนกว่าที่เราเล่นเกมมาด้วยกัน ธนูเป็นคนที่ใส่ใจผมมาก เขาจะรู้ใจผมเสมอ

     มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ผมป่วยและไม่ได้เล่นเข้าเกมหลายวัน เขาก็คอยถามไถ่อยู่ตลอดว่าผมเป็นอย่างไร ธนูเอาแต่พร่ำบอกผมว่าหากเขาได้อยู่ใกล้ๆ เขาคงดูแลผมได้มากกว่านี้

     หลายครั้งที่ธนูพยายามขอที่อยู่เพื่อส่งยามาให้ผม แต่ผมก็ต้องบอกปัดไปเพื่อปกปิดตัวตนของตัวเอง หากว่าวันหนึ่งธนูรู้ว่า แท้จริงแล้วผมเป็นผู้ชายจะเป็นยังไงนะ

     เขาจะฆ่าผมทิ้ง หรือจับถ่วงทะเลอย่างที่เคยบอกหรือเปล่า จะว่าไปก็ไม่แน่นะ ธนูอาจจะโกรธผมมากที่ผมหลอกเขาก็ได้ และทำอย่างที่เคยบอกไว้ก็ได้

     จะว่าไปผมชักเริ่มอิจฉาแฟนตัวจริงของธนูซะแล้วสิ

 

     เราคือเบล : พี่คะ
 
     หวัดดีเบล : ขาว่าไงคะ

     เราคือเบล : โซ่ว่าเราเลิกกันเถอะ

 

 

 

 

1แรงค์ = การจัดอันดับ

 



ออฟไลน์ -Piagpun-

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

-3-

ติดกับ II


     ผมบอกเลิกธนูอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ เรื่องทั้งหมดจะได้จบลงสักที ลาก่อนนะธนู ขอให้นายเจอคนดีๆ อย่าโดนใครหลอกอีกล่ะ

คุณต้องการหย่า

ใช่          ไม่ใช่

 

     ผมกดใช่ แล้วกดบล็อกธนูทันที จัดการเปลี่ยนชื่อตัวเกมเคลียร์ทุกอย่างให้เรียบร้อย เพื่อที่จะได้เตรียมโพสต์ขายในกลุ่ม ครั้งนี้ผมตั้งใจว่าจะเปิดเป็นประมูล เพราะของที่เป็นแรร์ไอเทมเยอะมาก มีของหายากและของที่หาได้ทั่วไป ทั้งเลเวลยังสูงมากอีกด้วย

     ธนูส่งข้อความมาทางไลน์ทันทีเมื่อผมจัดการทุกอย่างในเกมจนเรียบร้อย

     ผมจดจ่อกับหน้าจอโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุด ปกติแล้วผมไม่เคยลังเลที่จะบล็อกใครสักคน แต่กับธนูผมกับไม่มีความกล้าพอมันซะอย่างนั้น

 

Tn

     โซ่พี่ทำอะไรผิดงั้นเหรอ

      ทำไมอยู่ๆ ถึงทำแบบนี้

     ขอร้องล่ะ ช่วยตอบพี่หน่อย

 

     ให้ตายเถอะ ยิ่งผมอ่านข้อความของธนูยิ่งทำให้ผมรู้สึกผิดมากขึ้น

     ผมขอโทษ...

      ใจผมไม่กล้าพอที่จะกดบล็อกเขา เลยตัดสินใจกดปุ่มปิดเครื่องแทน ผมขอหายไปสักพัก ขอเวลาอีกสักหน่อย สบายใจแล้ว ผมจะกลับมาบล็อกและลบเขาออกจากชีวิตทันที

     ช่วงนี้ผมก็คงต้องเดินออกไปกินข้าวร้านป้าแจ่มข้างบ้าน ห่างกันสักพักนะครับพี่สมรักษ์ผมคงไม่ได้สั่งของสักพัก เจอกันเมื่อชาติต้องการนะครับน้องแจ๊บแกร๊บฟู้ด ส่วนน้องขิมเด็กเซเว่นเราไปเจอกันที่ร้านเอานะช่วงนี้พี่คงไม่ได้สั่งให้มาส่งของที่บ้านสักระยะ

     ลาก่อย...

 

 

 

     เมื่อสองวันก่อนผมเปิดประมูลตัวเกมไปแล้ว และวันนี้เป็นวันที่ผมกำลังจะปิดประมูล คอมพิวเตอร์ขึ้นมาเพื่อกดเข้าไปเช็กว่ายอดประมูลล่าสุดอยู่ที่เท่าไหร่แล้ว

     ขนมชั้น ขนมเธอ : 30,900 ครับ

     เป็นตัวเลขที่น่าสนใจทีเดียว

     สายโซ่ คิมูจิ : ปิดประมูลอีกยี่สิบนาทีนะครับ

 

     ผมพิมพ์คอมเมนต์ทิ้งเอาไว้ รอเวลาอีกสักหน่อยเพื่อให้คนเข้ามาประมูล

     สองนาทีสุดท้ายมีคนเข้ามาประมูลที่ราคา 45,000 บาท ผมถึงกับตาโต

     คุณพระ! ถ้าเทียบกับของที่เติมไปบอกเลยว่าไม่คุ้ม แต่ในกรณีที่ไม่ได้เติมเองแบบผม บอกเลยว่าโคตรพ่อ โคตรแม่คุ้ม

 

     สายโซ่ คิมูจิ : ผมจะปิดประมูลแล้วนะครับ อีกหนึ่งนาที

     Joss Jee : 200,000 ครับ พร้อมโอน

 

     ไอ้เหี้ย! แม่เจ้าโว้ยขนลุก ผมล่ะอย่างชอบคนจริง พร้อมโอนแบบนี้ ผมก็พร้อมฟาดเลขบัญชีนะ ว่าไป~

 

     สายโซ่ คิมูจิ : ปิดประมูลที่ 200,000 @Joss Jee ครับ

 

     ในที่สุดก็ถึงเวลาปิดประมูล ผมรีบทักหาคนที่ชนะการประมูลทันที

 

     สายโซ่ คิมูจิ

     สวัสดีครับ

     คุณคือคนที่ชนะประมูลใช่ไหมครับ

Joss Jee

     ครับ

สายโซ่ คิมูจิ

พร้อมเพย์นะครับ 080-0010-001

นายกฤษณา เจริญปันผล

โอนแล้วแปะสลิปไว้

เดี๋ยวผมส่งรหัสเข้าเกม คุณก็เอาไปเปลี่ยนรหัสเองนะครับ
Joss Jee

     ก่อนโอน ผมขอถามอะไรหน่อนะครับ

     ตัวเกมที่คุณนำมาประมูลเป็นตัวเกมของคุณเองหรือเปล่าครับ

สายโซ่ คิมูจิ

ใช่ครับเป็นของผมเอง

Joss Jee

     แสดงว่าคุณชื่อโซ่?

สายโซ่ คิมูจิ

ก็ใช่สิครับ

 

     ข้อความขึ้นอ่าน แต่ทว่าไม่มีการตอบกลับอะไร เฮ้ย! จะเทกันไม่ได้นะเว้ย แล้วถามอะไรเยอะแยะวะ!

     หายไปนานสักพัก ข้อความก็แจ้งเตือน

 

Joss Jee

     *แนบรูป*

     เรียบร้อยนะครับ

 

     ผมดูสลิปที่ถูกแปะเอาไว้ ก่อนจะรีบเปิดโทรศัพท์เพื่อเช็กยอดเงินว่าเข้ามาจริงหรือเปล่า

     บิงโก!!!

 

     รายการเงินเข้า

     บัญชี xxx-x-x000-x จำนวนเงิน 200,000 บาท

    คงเหลือ 200,000.15 บาท

 

     อนาถกับเศษสตางค์ในบัญชีฉิบหาย แต่เอาเถอะตอนนั้นผมจน ตอนนี้ใครเรียกโซ่ผมตบปากแตก ต้องเฮียเท่านั้น!

     หลังจากเช็กยอดเงินเรียบร้อย ผมจัดการส่งรหัสทั้งหมดให้กับผู้ซื้อ ก่อนจะกล่าวขอบคุณ เป็นไปได้ผมอยากตีลังกาสามตลบแล้วก้มกราบแบบเบญจางคประดิษฐ์เลยด้วยซ้ำไป

     โทรศัพท์ถูกเปิดเพียงไม่นาน อินเทอร์เน็ตก็เริ่มทำงานได้สักพักแล้ว ข้อความที่คั่งค้างก็เริ่มทยอยแจ้งเตือน ก็ผมปิดโทรศัพท์ไปหลายวันนี่นา

     ติ้ง! ติ้ง! ติ้ง!

     ติ้ง! ติ้ง! ติ้ง!

     ติ้ง! ติ้ง! ติ้ง!

     ติ้ง! ติ้ง! ติ้ง!

     ติ้ง! ติ้ง! ติ้ง!

     เฮ้ยเดี๋ยว! ผ่านไปไม่ถึงนาทีการแจ้งเตือนก็รั่วเป็นปืนกล

     ติ้ง! ติ้ง! ติ้ง!

     ติ้ง! ติ้ง! ติ้ง!

     ติ้ง! ติ้ง! ติ้ง!

     ไอ้สัดเครื่องค้างแล้ว!!!

 

     หลังจากที่เสียงมือถือสงบลง ผมก็เริ่มกดเข้าไปที่แอปฯ ไลน์ ข้อความทั้งหมดเป็นข้อความจากธนู ที่ส่งมาเป็นร้อยข้อความ จะว่าไปผมยังไม่ได้บล็อกธนูเลยนี่

     ผมชั่งใจอยู่ครู่ว่าจะกดดูดีไหม แต่ความอยากรู้อยากเห็นผมตัดสินใจกดดู อย่างน้อยก็ลองดูหน่อยแล้วกันว่าส่งอะไรมาบ้างก่อนที่จะบล็อก

     ข้อความไม่มีอะไรมาก ส่วนมากจะเรียกผม ถามว่าผมเป็นอะไร อ่านไปอ่านมาธนูก็ดูเหมือนคนเป็นไบโพล่าแฮะ ดูอย่างช่วงหนึ่งส่งมา
 
     ‘หนูโกรธพี่เหรอคะ’

     ‘พี่ขอโทษเราไม่ต้องเจอกันก็ได้’

     ‘พี่จะรอหนูพร้อม’

     ‘หนูจะไม่ตอบพี่จริงเหรอ’

 

     และช่วงหลังจะเป็นข้อความทำนองข่มขู่

 

     ‘อย่าให้พี่จับเราได้นะ พี่จะกินเราไม่ให้เหลือแม้แต่กระดูก’

     ‘จะว่าพี่ใจร้ายที่หลังไม่ได้นะ’

 

     และข้อความล่าสุดก็ทำให้ผมถึงกับรีบกดบล็อกไลน์ของพี่ธนูในทันที

 

     *แนบรูป*

     ‘แล้วเจอกันคะ’

 

     เชี่ยยยยยย!!!!!! มันเป็นรูปแผนที่บ้านจาก Goolge ดาวเทียม และมันถูกปักหมุดที่บ้านผม

 

     “ไอ้เหี้ยโซ่!”

     “เหี้ยๆ ๆ!” ผมสะดุ้งโหยง โทรศัพท์ที่ถืออยู่เกือบหล่นแต่ผมใช้วิชามือทศกัณฐ์คว้าเอาไว้ได้ทัน “เข้ามาไม่เคาะประตูวะ”

     “กูเคาะจนมือแตกแล้วสัด”

     “เออมีอะไรก็ว่ามากูไม่ว่าง”

     “แค่จะถามว่ามึงกับแก๊งกากไปสร้างเรื่องอะไรมาหรือเปล่า”

     “เปล่ามึงเห็นกูออกจากบ้านบ้างยังล่ะ มึงก็ถามแปลก” ผมว่าก่อนจะเลือนดูข้อความในมือต่อ

     “เอองั้นก็ดี เห็นคนในป้าข้างบ้านบอกช่วงนี้มีคนมาทำตัวลับๆ ล่อๆ ในซอยถ้าไม่ใช่พวกมึงไปก่อเรื่อง ก็แล้วไป”

     ปัง! เสียงประตูถูกปิดลงพร้อมกับความรู้สึก ‘มีคนมาทำลับๆ ล่อๆ ในซอย’ หรือว่าจะเป็น...

     ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ไหลลงคอ

 

Rrrr…


     ว้ากกก!

     ไอ้สัด! อยู่ก็มีคนโทรเข้ามาในมือถือในขณะที่ผมกำลังคิดอะไรอยู่เงียบๆ อารมณ์เหมือนกำลังดูหนังผีที่มีฉาก Jump Scare นี่ผมกลายเป็นคนขวัญอ่อนไปแล้วเหรอวะ

     หน้าจอโชว์เบอร์ที่ไม่ได้บันทึกเอาไว้

     ใคร? ผมกดรับสายอย่างกล้าๆ กลัวๆ

 

     “...”

     [โหลๆ ไอ้สัดโซ่ได้ยินกูไหมเนี่ย]

     “ใคร?”

     [ไอ้ควายมึงจำเสียงเพื่อนมึงไม่ได้ไง] คุ้นๆ [ชีส กูจะโทรมาบอกธีมงานอาฟเตอร์ปาตี้งานแต่ง]

     “อ่อ แล้วมึงเอาเบอร์ใครโทรมา”

     [เบอร์เมียสิครับ โทรศัพท์กูแบตหมด] ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก นึกว่าจะเป็นคนที่ผมคิดซะอีก [ธีมงานเป็นเกาหลีย้อนยุคนะ]

     “ธีมเหี้ยอะไรเนี่ย ผีไทยก็ว่าไปอย่าง”

     [ไอ้สัด! เก็บไว้งานมึง] ชีสว่าพลางกลั้วหัวเราะ [เมียกูอยากไปเที่ยวเกาหลีกูเก็บเงินอยู่ว่าจะไปหลังแต่ง กูเลยกะว่าจะจำลองเกาหลีให้เมียกู]

     “...ตั้งแต่มึงมีเมีย มึงเปลี่ยนนะ”

     [เป็นคนดี?]

     “เหี้ยเหมือนเดิมฮ่าๆ” แล้วเราก็คุยกันอยู่พักใหญ่ แป๊บๆ ก็ผ่านไปเป็นชั่วโมง ก่อนเราจะแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง

     จะว่าไปมันก็เปลี่ยนไปจริงๆ นั่นแหละถึงแม้ว่าจะยังเหี้ยเหมือนเดิม แต่มันก็ไม่เคยนอกใจแยมเลยสักครั้ง เวลาที่พวกมันอยู่ด้วยกัน มันก็ไม่ต่างอะไรจากชีสที่ถูกความร้อนจนละลายเยิ้ม

     ผมก็หวังว่าสักวันจะมีใครสักคนที่เข้ามาทำให้ความรู้สึกแบบนั้นบ้าง...

 

Rrrr…

     เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเบอร์ที่ไม่ได้บันทึกเอาไว้ คงจะเป็นไอ้ชีสอีกนั่นแหละ เพิ่งจะวางไปสักพักมีอะไรอีกวะ...

     “ไม่จบเหรอไอ้ห่า” ผมออกปากแซวเพื่อนรัก

     [นั่นใคร] เสียงเย็นเหยียบทำให้เอาผมถึงกับยกโทรศัพท์ออกจากหู เพื่อดูเบอร์อีกครั้ง

     “อ้าวแล้วโทรหาใครล่ะ” ผมถาม

     [ขอสายโซ่] หืม มันรู้จักผม...?

     “แล้วนั้นใครไม่ทราบครับ”

     [ผมชื่อธนู]

WTFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFF!!!!!!!!!


 

 




ออฟไลน์ Sorrowkung

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 103
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
Re: บอสครับผมเป็นมิจ... #สายโซ่ [Yaoi]
«ตอบ #7 เมื่อ31-03-2021 23:48:52 »

 :laugh: เจ้ากรรมนายเวรหาตัวเจอละ โซ่เอ๊ยยยยย

ออฟไลน์ -Piagpun-

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

-4-

ระแวง

 

     “หนู ตื่นได้แล้วค่ะ”
เสียงทุ้มของใครบางคนปลุกผมให้ลืมตาขึ้น

     ผมลุกขึ้นมองตามเสียงเรียก เห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนหันหลังเท้าสะเอวหันหลังอยู่หน้าประตู

     “ใครวะปลุกกูแต่เช้าเลยไอ้สัด” ผมถามออกไปด้วยความโมโห แต่ทว่าคนตรงนั้นกลับยืนนิ่งไม่ยอมขยับ “เฮ้ย! กูถามว่าใคร” คราวนี้ผมเปล่งเสียงออกมาดังอีกระดับ

     เขาหันหน้ากลับมาแต่ทว่าผมกลับมองไม่เห็นหน้าเขา

     “พี่เองธนู”

     “เหี้ยยยยยยยยยยย!!!!”

 

     ผมสะดุ้งโหยงตื่นจากภวังค์ เสียงหายใจหอบแฮก พยายามกอบโกยอากาศเข้าสู่ปอด ก่อนจะลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียง

     ฝัน แค่ฝันเว้ยโซ่...

     ช่วงนี้ฝันแบบนี้บ่อยสัด!

 

แกร๊ก!

     ประตูห้องผมถูกเปิดออก ผมมองอย่างใจจดจ่อว่าใครคือคนที่อยู่หลังประตูบานนั้น ผมได้ยินเสียงของกุญแจเหมือนว่ามันกำลังคุยกับใครบางคนอยู่ข้างนอก

     “เป็นไรไอ้เหี้ยพี่โซ่ ฝันร้ายเหรอ?” กุญแจเดินเข้ามาถาม

     “เออ ดิน่ากลัวสัด”

     “ฝันไรเล่าได้ปะ จะเอาไปแทงหวย” กุญแจว่าพลางกลั้วหัวเราะ

     “ว่าแต่เมื่อกี้มึงคุยกับใคร”

     “อ่อ ลืมไปเลยเพื่อนพี่มึงมาหา” มึงเรียกสักอย่างสิไอ้ห่า เดี๋ยวพี่มึง เดี๋ยวไอ้เหี้ยพี่โซ่ ไม่รู้จะเจ็บคำไหนก่อนดี

     “เออ แล้วใครอะ พวกแก๊งกากเหรอ” ผมถาม

     “ไม่นะ...เขาบอกว่าเขาชื่อ 'ธนู'”

     “ม่ายยยยยยยยยยยยยยยย”

 

แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก!

เพียะ!

     ครั้งนี้ผมตบหน้าตัวเองก่อนเป็นอย่างแรก...!!!

     “เจ็บ...ไอ้เหี้ย ไม่ได้ฝันอันนี้เรื่องจริง”

     เสียงลมหายใจผมหอบถี่ เหงื่อเม็ดโตเปียกชุ่มจนผมเปียก ไอ้เหี้ยฝันร้าย ฝันร้าย...

     ตั้งแต่ที่ผมได้รับสายจากธนูวันนั้นนี้ก็ผ่านไปสามวันพอดี

     ผมใช้ชีวิตอยู่อย่างหวาดระแวง ไม่กล้าแม้แต่จะเดินออกไปซื้อข้าว ต้องให้ไอ้กุญแจออกไปซื้อทิ้งไว้ให้ทุกเช้า มือถือผมก็ไม่กล้าเปิด เกมผมก็ไม่กล้าเข้า

     แค่ได้ยินเสียงประตูเปิดปิดผมก็รู้สึกผวาอยู่ตลอด ถ้าไม่ใช่เพราะรูปแผนที่บ้านนั้นผมก็คงไม่รู้สึกระแวงขนาดนี้หรอก

     แม่ง! เครียดจนจะเป็นประสาท

     ถ้าเอาเรื่องนี้ไปปรึกษากุญแจผมต้องโดนมันบ่นอีกแน่ เชี่ยแค่คิดเสียงกุญแจก็ลอยมาเลยวะ ‘สักวันหนึ่งเถอะมึงเขาจะตามาตีมึงถึงบ้าน’

 

     ผมลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาแล้วเดินออกมาด้านนอก ในบ้านเงียบกริบเหมือนไม่มีใครอยู่

     โน้ตกระดาษถูกแปะเอาไว้หน้าห้องผม เป็นข้อความจากกุญแจ...

 

     
‘กูออกค่ายอาสาสามวัน กูโทรหามึงไม่ติด’

 

     ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้น้องชายสุดที่รักก็ยังมาทิ้งผมไปอีก แล้วบรรยากาศในบ้านเงียบมากไอ้เหี้ย เงียบจนขนลุก

 

กริ๊ง~

     เสียงอ๊อดหน้าบ้านดังขึ้น ทำเอาผมสะดุ้ง ผมย่องไปยังหน้าต่างค่อยๆ เปิดผ้าม่านออกให้เป็นช่องเล็กๆ เพื่อให้สายตาส่องออกไปยังหน้าบ้าน

     พี่สมรักษ์...

     ผมพรูดลมร้อนออกทางปากอย่างโล่งอก ก่อนจะเปิดประตูออกไปด้านนอก

     “ว่าไงพี่” ผมว่า

     “แจมันฝากพี่มาดูโซ่น่ะ เห็นมันบอกว่าช่วงนี้โซ่แปลกๆ” กุญแจทำไมกูรักมึงจังไอ้น้องบังเกิดเกล้า

     “ฮือ พี่มาอยู่เป็นเพื่อนผมจริงดิ”

     “โซ่เป็นอะไรหรือเปล่า”

     “เปล่าครับแค่รู้สึกกลัว”

     “ช่วงนี้ไม่ได้นอนเลยเหรอทำไมตาดำขนาดนี้” พี่สมรักษ์ว่าพลางใช้นิ้วค่อยๆ เกลี่ยใต้ตาผมเบาๆ

     ไม่ใช่แล้วป่ะ อย่างกับซีรีส์เกาหลี! ผมขยับตัวถอยออกมานิดหนึ่งเพื่อไม่ให้ดูน่าเกลียด ก่อนจะเปิดประตูให้เขามาในตัวบ้าน

     โชคดีที่วันนี้พี่สมรักษ์มาอยู่เป็นเพื่อนไม่งั้นผมต้องเป็นบ้าแน่ๆ

 

     เรานั่งดูหนังด้วยกันโดยที่ผมนั่งลงกับพื้นแล้วเอนหลังพิงโซฟา ส่วนพี่สมรักษ์ก็นั่งอยู่บนโซฟานั่นแหละ ปกติผมชอบนั่งแบบนี้อยู่แล้วเลยไม่ได้รู้สึกว่าแปลกอะไร

     นั่งดูหนังกันได้สักพักพี่สมรักษ์ก็นอนลงตามแนวยาวของโซฟา แต่ที่แปลกก็คือมือของพี่สมรักษ์เอาแต่เขี่ยหัวผมก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมาลูบติ่งหู

     มันไม่ใช่ ไอ้เหี้ย! ผมต้องกลัวอะไรก่อนดีวะ

 

     “ผมง่วงแล้วผมขอตัวไปนอนก่อนนะครับ พี่นอนห้องผมได้เลย” พี่สมรักษ์ฉีกยิ้มชวนสยอง “เดี๋ยวผมไปนอนห้องแจ” พูดจบผมก็เดินผละออกมา เข้าห้องกุญแจแล้วจัดการล็อกประตูเรียบร้อย

 

     คืนนี้ผมก็นอนไม่หลับอีกเช่นเคย พลิกซ้ายพลิกขวาอยู่พักใหญ่

     เวลายังคงเดินไปข้างหน้า รู้สึกว่าเหมือนเวลามันช้ายังไงก็ไม่รู้ ผมลุกขึ้นไปเปิดไฟเพื่อหาอะไรทำในห้องของกุญแจ

     เดินไปรอบๆ ในห้องไม่มีอะไรน่าสนใจอย่างที่คิด นอกจากหนังสือหมอ ก็เป็นหนังสือปลูกกล้วยไม้ นี่มึงสนใจกล้วยไม้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ

     ผมเปิดตู้เสื้อผ้าของน้องชายแล้วพบว่าเรียบร้อยสัดๆ มันแบ่งแยกสีผ้าตามลำดับอย่างชัดเจน แต่เอ๊ะ! กล่องอะไรวะ เอาเก้าอี้เขียนหนังสือของมันมาเหยียบเพื่อขึ้นไปเอากล่องอะไรบางอย่างบนตู้

     กล่องสีดำสนิมเขียนข้อความเอาไว้หน้ากล่องว่า ‘กล่องดำ (อย่าเสือกนะไอ้เหี้ยโซ่) ’

     เหมือนมันรู้... แต่กูจะเสือกไง!

     สิ้นสุดความคิดผมก็เปิดกล่องออกแล้วพบว่านี้มันกล่องขุมทรัพย์

 

     ธนบัตรสีเทา สีม่วง สีแดงละลานตาถูกวางไว้เป็นปึกๆ น้องผมมันเก็บเงินเก่งนี่หว่า แต่ก็ไม่แปลกงกฉิบหาย ผมปิดกล่อง แล้วเอาวางไว้ที่เดิมเป๊ะ ผมเดินต่ออีกหน่อยก็เห็นนาฬิกาแสดงเวลา ฮะ! ตีห้า

     ผมรีบเดินไปปิดไฟ แล้วรีบล้มตัวลงนอนไม่นานผมก็ตกอยู่ในห้วงของความฝัน

 

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก

     “โซ่” เสียงของใครบางคนกำลังเรียก ผมจำได้ว่านั้นคือเสียงของพี่สมรักษ์

     “อือออ” ผมร้องตะโกนออกไป

     “พี่มีงานพี่ไปก่อนนะ”

     “คร่าบบบ”

     แล้วผมก็ได้ยินเสียงพี่สมรักษ์เดินออกไป พร้อมกับเสียงประตูบ้านถูกปิด ผมจึงเดินออกมาด้านนอก

     ห่านจิก! เพิ่งเจ็ดมอง ผมเพิ่งจะได้นอนไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงเอง ขืนเป็นแบบนี้แย่แน่ร่างกายผม

 

โครก~

     เหนือสิ่งอื่นใดก็เสียงท้องร้องนี่แหละ

     ผมตัดสินใจเดินออกจากบ้านเป็นวันแรก หลังจากที่เก็บตัวมาสี่วัน ความหิวมันชนะทุกสิ่งจริงๆ ตั้งใจว่าจะเดินมาแค่ร้านข้าวป้าแจ่มแต่ร้านก็ดันปิดซะได้นี่ อยากจะบ้าตายรายวัน!

     ผมมองออกไปหน้าปากซอย เห็นป้ายเซเว่นอยู่ไกลๆ หันซ้ายหันขวาดูอย่างละเอียดว่ามีใครน่าสงสัยอยู่ไหม

     ไม่มี...

     ทางสะดวก

     ผมเริ่มเดินออกมาตามถนนที่ทอดยาว หลายอย่างเปลี่ยนไป มันก็ไม่ได้เปลี่ยนไปมากหรอก แต่มันก็เปลี่ยน อย่างไอ้โบ้หมาป้าแมวตอนนี้กระเตงลูกมาตั้งห้าตัวแนะ ครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นไอ้โบ้ยังตัวเท่าฝาหอยอยู่เลย

     “น้องครับ” ผมหันไปยังเสียงเรียก

     ผู้ชายสองคนใส่หมวกกันน็อคพร้อมรถบิ๊กไบค์คันโต ไอ้เหี้ยน่ากลัวหรือว่าจะเป็น...

     “อ้าวป้าแจ่ม” ผมพูดพลางชี้นิ้วไปยังบ้านป้าแจ่ม

     ผู้ชายสองคนมองตามมือขวับ และผมก็ออกตัววิ่งหนีเข้ามาในซอยเล็กๆ อย่างไม่คิดชีวิต เล่นกับใครไม่เล่น หึ หึ

 

     แฮ่ก! ผมเหนื่อยหอบอยู่สักพักในซอยแคบ ชีวิตของคนที่ไม่เคยทำอะไร พอออกมาวิ่งแค่นิดเดียวรู้เรื่องเลย เหนื่อยสัด! ผมชะโงกหน้าออกมาจากซอยเพื่อส่องดูว่าสองคนนั้นไปหรือยัง

     แต่ก็เหมือนโชคจะเข้าข้างเมื่อผมถูกใครบางคนดึงคอเสื้อกลับเข้าในซอย

     “อ๊ากกก ไม่รู้ ผมไม่รู้ครับ ผมไม่รู้จักโซ่”

     “เฮ้ย! น้องใจเย็น” ผมหลับตาแน่นไม่รับรู้อะไรแล้วสติแตกกระเจิง

     “ผมไม่รู้จักโซ่ครับ ผมขอโทษ ผมไม่รู้จริงๆ”

     “เฮ้ย!!!” เสียงตะคอกทำเอาผมหยุดชะงัก ค่อยๆ หรี่ตามาองคนตรงหน้า

     ฮืออออ~ ผู้ชายสองคนที่ผมเจอนี่

     “พี่ไม่ได้จะทำอะไรพี่แค่จะถามหาป้าแจ่มข้างบ้านน้อง”

     “อะ อ้าว'ไมพี่ไม่บอกอะ”

     “พี่จะบอกแล้วแต่น้องฟังพี่ไหมล่ะ”

     “แฮ่ๆ” ผมเกาแก้มตัวเองแก้เขิน “ว่าแต่พี่มีอะไรกับป้าแจ่มครับ”

     “ป้าแกกู้เงินพวกพี่ วันนี้นัดส่งเงินแต่ป้าแกไม่อยู่ พี่เห็นเราเดินออกมาจากข้างบ้านแก่ พี่เลยคิดว่าเราน่าจะรู้จัก” อ๋อ...พวกเงินกู้นี่เอง

     “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแกไปไหน ผมก็ตั้งใจเดินออกมาซื้อข้าวป้าแก”

     “เอาอย่างนี่ พี่ทิ้งนามบัตรไว้ให้ถ้าป้าแกกลับมาช่วยโทรหาพี่หน่อย”

     “ได้ครับๆ” ผมรับนามบัตรมาเก็บไว้ในกระเป๋า ยืนมองพี่สองคนขับรถออกไปจนลับสายตา

     แสดงว่าที่กุญแจเล่าให้ฟังเรื่องคนที่มาทำตัวน่าสงสัยในซอยคงจะเป็นพวกแก๊งเงินกู้สินะ ปล่อยให้นอนฝันร้ายอยู่ได้ทุกวัน

     ฮู่ว์~ ไอ้โซ่นึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว ผมเดินรีบเดินไปเซเว่นเพื่อซื้อของตุ๋นเอาไว้จะได้ไม่ต้องออกจากบ้านบ่อยๆ ดูท่าแล้วป้าแจ่มคงหายไปอีกนาน

 

     ผมนอนเปิดแอร์เย็นฉ่ำ แกะขนมเอาไว้สองสามห่อ เปิดทีวีจอกว้างเพื่อเลื่อนหาหนังใน Netflix ดูอย่างสบายอารมณ์ ไม่นานผมก็ผล็อยหลับไปด้วยความเพลีย

 

     “โซ่ครับ” ผมตื่นลืมตาขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงของใครบางคนตะโกนเรียกผมอยู่หน้าบ้าน

     อ๋อ...พี่สมรักษ์นี่เอง

     “อา...ว่าไงครับพี่” ผมว่า

     “พี่จะบอกว่าวันนี้พี่ไม่ได้มานอนเป็นเพื่อนนะ”

     “โอเคครับไม่เป็นไร เดี๋ยวพรุ่งนี้แจก็กลับมาแล้ว”

     “ขอโทษทีนะ พี่ต้องสลับสายส่งของกับอีกคน”

     “ไม่เป็นไรพี่”

     เรายืนคุยกันอีกหน่อยก่อนจะต่างคนต่างแยกย้าย

 

     ผมเดินกลับเข้ามาตั้งใจว่าจะอาบน้ำให้สบายตัว แล้วก็นอนต่ออีกสักหน่อยเพราะช่วงนี้ผมนอนน้อยจนรู้สึกว่าร่างกายกำลังรับไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

     โซฟาตัวยาวจุดเดิมที่ผมเลือกทิ้งตัวลงนอนเหยียดยาว เพียงแค่หัวผมถึงหมอน ภาพทุกอย่างก็ตัดดับไปเหมือนกับคอมพิวเตอร์ที่กำลังชัตดาวน์...

 
*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*



     “บอสครับผมเจอตัวคุณโซ่แล้ว”


     [อืม เอาตัวมาให้ได้]


     “ครับบอส”
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-04-2021 11:16:55 โดย -Piagpun- »

ออฟไลน์ -Piagpun-

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

-5-

ฝั่งตัวเอง

 

     กลิ่นหอมอ่อนๆ ยามเช้ามันช่างวิเศษ หลายวันที่ผ่านมาผมไม่ได้นอนหลับสนิทแบบนี้มานานแค่ไหนนะ

     ผมบิดขี้เกียจไปมา พลางขยี้ตาตัวเอง ไม่นานสายตาของผมก็เริ่มปรับโฟกัสได้ ห้องกว้างที่ผมไม่คุ้นตา ผ้าห่มสีขาวนุ่มนิ่ม กลิ่นหอมอ่อนๆ จากน้ำมันหอมระเหยบนหัวเตียง เสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอยู่ แต่กลับเงียบสนิทไร้เสียงรบกวน มันทำให้ผมรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

     นี่ไม่ใช้ห้องผม อย่าเรียกว่าห้องผมเลย ต้องเรียกว่าไม่ใช่บ้านผมเลยด้วยซ้ำ...

     แต่ทำไมผมถึงไม่ตกใจใช่ไหมล่ะ แหม~ มันจะมีอะไรอีกละห้องกว้างขนาดนี้ เตียงนุ่มขนาดนั้น ห้องห๊อมหอม ฝันแน่! ผมได้รับบทเรียนว่าการที่ผมพักผ่อนน้อยทำให้ผมฝันเป็นตุเป็นตะ

     นี่ก็คงจะเพราะผมกินเยอะมากเลยเอาแต่ฝันประหลาดแบบนี้

 

แกร๊ก!

     ประตูสีขาว ถูกแต่งแต้มสีทองประดับอยู่อย่างสวยงามถูกเปิดออก

     อา...

     ผู้ชาย? ลงล็อกเป๊ะ

     “คุณธนูสินะ” ผมถามออกไป ถ้าในเมื่อสมองผมชอบสั่งให้ฝันถึงเขาผมก็จะลองทำตามสมองตัวเองสักหน่อย

     เอ...ทำไมครั้งนี่มันแปลกตรงที่ผมเห็นใบหน้าของธนูชัดจังแฮะ ปกติทุกครั้งที่ผมฝันผมจะไม่เห็นหน้าของธนู บางครั้งภาพใบหน้าของเขามักจะไม่ชัด

     แต่ครั้งนี้ใบหน้าของธนูชัดระดับ 4D เลยทีเดียว อา...สมองผมคงสั่งการแบบนี้สินะ จะว่าไปจินตนาการของผมก็เจ๋งใช่ย่อยนะเนี้ย จินตนาการธนูออกมาได้หล่อโคตรเลยวะ อย่างกับประติมากรรมเทพเจ้ากรีก

     ดวงตาคมดุดัน

     จมูกโด่งเป็นสันเขื่อน

     ริมฝีปากบางหยักได้รูป

     ร่างกายสูงใหญ่กำยำ

     ขนาดใส่เสื้อยังมองออกเลยว่ากล้ามแน่นเวอร์ พระเจ้าช่างสรรค์สร้าง ไม่ใช่สิ จินตนาการผมต่างหากที่สร้างเขาขึ้นมา

     “คุณรู้?” ผู้ชายตัวสูงถามกลับ

     “รู้สิ จะเป็นใครไปได้ละก็ในเมื่อผมฝันเห็นคุณทุกวัน และทุกครั้งคุณก็บอกว่าคุณชื่อธนู”

     “ใช่ผมคือธนู” สีหน้าเรียบนิ่งของเขาทำเอาขนอ่อนตามร่างกายลุกชัน

     “โป๊ะเชะ! เก่งฉิบหายเลยไอ้โซ่”

     “คุณเรียกตัวเองว่าโซ่?”

     “ก็ผมคือโซ่ จะให้ผมเรียกตัวเองว่ากุญแจหรือไงล่ะ” ผมทำปากขมุบขมิบ อะไรของเขาเนี่ย “ว่าแต่ทำไมฝันครั้งนี้คุณถึงตอบผมเยอะจัง ปกติคุณจะตอบแค่ ‘ผมคือธนู’ แล้วก็ทำเสียงเข้มๆ ขี้เก๊กๆ หน่อย”

     มุมปากของคนตรงหน้าผมกระตุกยิ้ม ชวนให้คนมองรู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูก

     ฝันครั้งนี้ประหลาดมาก นอกจากจะสมจริงแล้ว ยังทำให้รู้สึกได้จริงอีก

     “งั้นคุณ ไม่สิ...หนูอยากตื่นหรือยังล่ะ?” หนูวะ? คิ้กค้าก ตอนที่ได้อ่านเป็นข้อความว่ารู้สึกคันๆ แล้ว พอมาได้ยินกับหูทำไมรู้สึกจักจี้ยังไงก็ไม่รู้

     ยังไม่ทันได้ตอบคำถาม ธนูมโนภาพของผมก็วางแก้วกาแฟลง โธ่ แค่วางถ้วยกาแฟต้องดูเท่ขนาดนี้เลยเหรอวะให้ตายเถอะ

     บางจังหวะตอนธนูกำลังเดินเข้ามาผมเผลอสบตาคู่คม นัยน์ตาเขาฉายแววเย็นเยียบชวนขนลุก หัวใจของผมเต้นแรงอย่างตื่นกลัว

     เฮ้ย! ได้ไงทำไมรู้สึกกลัวเหมือนจริงมากเลยวะ?

     เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง น้ำหนักตัวทำเอาเตียงยุบฮวบ เขานั่งหันหน้ามาทางผม ก่อนจะใช้ฝ่ามือหนาช้อนปลายคางเอาไว้

     มืออุ่น?

     ใบหน้าคมขยับเลื่อนเข้ามาใกล้จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย ผมได้กลิ่นหอมอ่อนจางๆ ก่อนจะหลับตาปี๋ และสัมผัสได้ถึงความอุ่นที่แผ่ซ่านที่ริมฝีปาก

     ชัดแล้วไอ้สัดไม่ใช่ฝัน!!!

     ผมพยายามขยับหน้าหนี้ แต่ไว้กว่าความคิดก็มือของอีกฝ่ายที่กดท้ายทอยผมเอาไว้ เพียงฝ่ามือเดียวของเขาก็สามารถจับแขนของผมให้หยุดดิ้นได้ เขาพยายามดันลิ้นเข้ามาล่วงล้ำอย่างถือวิสาสะ และตอนนี้ผมกำลังจะขาดอากาศ

     ผมยกมือขึ้นทุบแขนของเขาเมื่อเริ่มหายใจไม่ออก และเขาก็ผละริมฝีปากออกให้ผมได้หายใจหายคอ ก่อนจะกดจูบลงมาอีกครั้งอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

     เขาฉวยโอกาสตอนที่ผมไม่ได้ตั้งตัวสอดลิ้นร้อนเข้ามารุกล้ำอย่างหยาบโลน ผมถูกอีกฝ่ายโอบกอดเอาไว้จนแน่น ร่างกายผมเริ่มสั่นเทาเมื่อน้ำหนักของจูบหนักขึ้น ให้ตายเถอะไม่ใช่ว่าผมไม่เคยจูบกับผู้ชาย แต่เพราะผมไม่เคยเป็นฝ่ายถูกใครรุกแบบนี้มาก่อน สติผมกำลังจะแตกกระเจิง และพร่ามั่ว

     ริมฝีปากล่างผมเริ่มชาเมื่อถูกบดจูบดูดดึงอย่างรุนแรง กลิ่นเลือดคาวคละคลุ้งอยู่ภายในปาก เขามันคนเอาแต่ใจตัวเอง ไม่ว่าผมจะพยายามดิ้นแค่ไหน ออกแรงทุบแรงแค่ไหน ก็ไม่มีท่าทีจะสะทกสะท้าน

     ในที่สุดเขาก็ยอมผละริมฝีปากออกอีกครั้ง ผมใช้จังหวะนี้ถอยหลัง ขยับตัวหนีไปอีกฝั่งของเตียงอย่างไวว่อง

     “คราวนี้ยังฝันอยู่อีกหรือเปล่าล่ะ” เขาถาม พลางเช็ดน้ำลายที่มุมปากก่อนจะเลียนิ้วโป้งของตัวเองที่ใช่เช็ดน้ำลาย “ตื่นหรือยังคะ เรายังมีเรื่องที่ต้องคุยกันอีกเยอะเลย!” เขาตอบเสียงเรียบ แต่ใบหน้ายิ้มกริ่ม

     “...!?” ทอเต็มผืน ตื่นเต็มตาเลยกู

     ธนูแสยะยิ้มดั่งราชสีห์กระหายชัยชนะ และผมยกธงขาว ชนะไปเลยจ้า ยอมแพ้

     หลุมที่ผมขุดเริ่มทำงานแล้ว แต่มันดันผิดแผนไปหน่อยเพราะคนที่ตกหลุมไม่ใช่ธนู แต่เป็นผมเอง...

     นี่ผมขุดหลุมฝั่งตัวเองชัดๆ

 

*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*

 

[ธนู]


     เมื่อลูกน้องอุ้มผู้ชายคนหนึ่งกลับมา หลังจากที่รับคำสั่งจากผมให้ไปตามหาคนที่ผมอยากพบมากที่สุด และผมก็ได้เจอ

     ผมยืนมองคนที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงในบ้านของตัวเอง เขาดูสูงพอๆ กับผมไม่ก็อาจจะเตี้ยกว่าผมสักห้าเซนฯ ได้ แต่ร่างกายกลับผอมบาง เอวก็คอดกิ่วราวกับผู้หญิง

     ผิวขาวเนียน ยิ่งได้มองใกล้ๆ ยิ่งเห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายแทบไม่มีรูขุมขนเลย แพขนตาก็งอนยาว จมูกไม่โด่งจนเกินไป ริมฝีปากกระจุมกระจิ๋มสีชมพู สีผมขับรับกับเครื่องหน้าอย่างลงตัว จัดได้ว่าเป็นผู้ชายที่มีเครื่องหน้าใช้ได้เลยทีเดียว

     ผมสั่งให้ลูกน้องผมตามหา ‘โซ่’ คนที่ผมคุยด้วยทุกวันจนผมรู้สึกว่า ผมตกหลุมรักเข้าอย่างจัง แต่แล้วเขาก็พยายามหนีเพียงเพราะแค่ผมอยากเจอ

     หลังจากที่เจ้าตัวพยายามหนีอยู่เกือบอาทิตย์ ในที่สุดผมก็ได้เข้ามาอยู่ในกำมือ แต่ทว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่คิด เมื่อโซ่คนที่ผมคุยด้วยทุกวันเขาเป็นผู้ชาย

     เขาหลอกผมมาตลอด...

 

     ผมปล่อยให้โซ่นอนอยู่ในห้อง และเดินกลับเข้ามาอีกครั้งในตอนเช้า แล้วพบว่าเขาตื่นแล้ว

     “คุณธนูสินะ” ผมตกใจเล็กน้อยที่เขารู้จักผม นี่เขารู้มาตลอดสินะว่าผมคือธนู

     “คุณรู้?” ผมถามกลับ

     “รู้สิ จะเป็นใครไปได้ละก็ในเมื่อผมฝันเห็นคุณทุกวัน และทุกครั้งคุณก็บอกว่าคุณชื่อธนู” และผมก็ได้คำตอบ นี่เขาฝันถึงผมตลอดเลยงั้นเหรอ ทั้งที่เราไม่เคยพบกันมาก่อน

     นี่เขาก็รู้สึกดีกับผมสินะ ถึงได้ฝันถึงกันขนาดนี้...

     “ใช่ผมคือธนู” ผมตอบเสียงเรียบ

     “โป๊ะเชะ! เก่งฉิบหายเลยไอ้โซ่” โซ่! เขาเรียกตัวเองแบบนั้น นั่นหมายความว่าลูกน้องเอามาไม่ผิดคน

     “คุณเรียกตัวเองว่าโซ่?”

     “ก็ผมคือโซ่จะให้ผมเรียกตัวเองว่ากุญแจหรือไงล่ะ ว่าแต่ทำไมฝันครั้งนี้คุณถึงตอบผมเยอะจัง ปกติคุณจะตอบแค่ ‘ผมคือธนู’ แล้วก็ทำเสียงเข้มๆ ขี้เก๊กๆ หน่อย” นี่เขาคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นคือความฝันงั้นเหรอ?

     ทำไมผมถึงรู้สึกโมโหอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะโมโหที่เขาโกหกว่าเขาเป็นผู้หญิง หรือโมโหที่เขาเอาแต่เพ้อว่าเรื่องทั้งหมดตอนนี้คือความฝัน

     ผมกระตุกมุมปากยิ้มก่อนจะเดินเข้าหาอีกฝ่าย

     “งั้นคุณ...” ผมนึกขึ้นได้ว่าที่ผ่านมาผมไม่เคยเรียกเขาว่าคุณ จึงเปลี่ยนสพรรนามเรียกแทน “ไม่สิ...หนูอยากตื่นหรือยังล่ะ?” เจ้าตัวทำหน้างุนงง

     ผมไม่รอคำตอบ ก่อนจะกดริมฝีลงไปแช่ไว้ เขาพยายามดิ้นหนี แต่ยิ่งดิ้นผมก็รู้สึกว่ามันยิ่งเร้าใจ

     ดิ้นเข้าไปสิ ดิ้นให้เหมือนหนูที่กำลังติดจั่น...

     ผมผละริมฝีปากออกเพื่อให้เขาได้หายใจ ก่อนจะใช้จังหวะที่เขาไม่ได้ตั้งตัว บดจูบลงไปอีกครั้ง ส่งลิ้นร้อนเข้าไปกวาดภายในช่องปากจนทั่ว และแน่นอนว่าเขาไม่ยอม

     ผมเพิ่มน้ำหนักบดจูบมากขึ้น และมากขึ้นอย่างเอาแต่ใจ ผมปล่อยให้ปีศาจในตัวทำหน้าที่ของมัน ขบเม้นดูดดึงจนได้รสคาวเลือดของอีกฝ่าย

     เพียงผมผละริมฝีปากออกคนตรงหน้าผมก็ถึงกับขยับตัวออกไปอีกฝั่งของเตียง เนื้อตัวสั่นเทา ยิ่งมองดูแล้วยิ่งอยากแกล้งมากขึ้น

     “คราวนี้ยังฝันอยู่อีกหรือเปล่าล่ะ” ผมถามพลางใช้นิ้วโป้งเช็ดน้ำลายที่มุมปาของตัวเอง “ตื่นหรือยังคะเรายังมีเรื่องที่ต้องคุยกันอีกเยอะเลย!”

 

 

     ผมออกไปรอที่ห้องนั่งเล่น ปล่อยให้อิหนูของผมได้เตรียมตัวเตรียมใจสักหน่อยก่อนจะมารับโทษ เมื่อตัวเองเป็นคนก่อก็ต้องยอมรับผิดกับการกระทำของตัวเอง

 

แกร๊ก!

     ไม่นานจอสก็พาโซ่ผมมาส่งที่ห้องนั่งเล่น

     ผมพยักหน้าเป็นเชิงให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไป ภายในห้องเหลือเพียงแค่ผมกับโซ่ เขายืนนิ่งไม่ขยับอยู่หน้าประตู ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะลุกขึ้นไปดึงมือให้อีกฝ่ายเดินเข้ามา

 

     “นั่งสิคะ” ผมว่า

     “มีอะไรก็พูดมา ผมจะได้รีบกลับ” ปากคงหายเจ็บแล้วสินะ ถึงยังได้มายืนปากเก่งอยู่ตรงนี้

     ผมกระตุกแขนของอีกฝ่ายด้วยแรงจนเจ้าตัวเซ ก่อนผมจะคว้าเอวเอาไว้ให้มานั่งลงบนตักผมแทน

     จะบอกว่าผมใจร้ายไม่ได้นะในเมื่อผมพูดดีๆ แล้ว

     “ปล่อยนะเว้ย!” ดื้อชะมัด

     ฟอด! จมูกผมแนบลงกับพวงแก้มใส ขโมยหอมแก้มของอีกฝ่าย

     ถือว่าเป็นกำไรของผมแล้วกัน...

     “พี่คุยกับหนูดีๆ แล้วนะ แต่เรายังดื้อไงล่ะ”

     “โอเค ผมจะคุยกับคุณ แต่ช่วยปล่อยผมก่อนจะได้ไหม” โซ่หยุดดิ้น และเลือกใช้สันติวิธี

     ผมเองก็ไม่ได้ใจไม้ใส่ระกำขนาดนั้น คลายกอดออกให้เป็นอิสระ ก่อนที่โซ่จะรีบลุกขึ้นและทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามกับผม

     “หนูจะเอาเรื่องไหนก่อนดีคะ เรื่องที่โกหกว่าเป็นผู้หญิง หรือเรื่องที่หนูพยายามหนีก่อนดี”

     โซ่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอาแต่ก้มหน้าก้มตา

     “เรื่องที่ผมโกหกว่าเป็นผู้หญิงผมขอโทษ...” โซ่เงียบสักพักก่อนจะเริ่มพูดต่อ “ส่วนเรื่องที่ผมพยายามหนีนั่นก็เพราะว่าผมเป็นผู้ชายยังไงล่ะ”

     “อ๋อ...แบบนี้นี่เอง แล้วตัวเกมก่อนหน้าหนูเอาไปขายใช่ไหม?”

     “คุณก็รู้นี่...แล้วก็เลิกเรียกผมว่าหนูได้แล้ว”

     “ทำไมล่ะ ตอนอยู่ในเกมก็เรียกไม่เห็นจะเป็นไร”

     โซ่จิปากใส่อย่างอารมณ์เสีย “โอเค งั้นผมจะคืนเงินที่ขายตัวเกมได้ล่าสุดให้คุณ แล้วก็จบกันตรงนี้”

     “มันจะไม่ง่ายไปหน่อยเหรอ?”

     “...”

     “ก็ในเมื่อตัวก่อนหน้านั้นก็เอาไปขาย หนูก็ได้เงินไปแล้วนี่ ส่วนตัวปัจจุบัน ถ้าเราคืนเงินให้พี่ พี่ได้อะไรงั้นเหรอ? พี่เป็นนักธุรกิจนะ คงจะยอมขาดทุนไม่ได้”

     “แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง เงินผมก็จะคืนให้ ส่วนตัวเกมผมขายไปแล้วผมคงเอาคืนให้ไม่ได้”

     “ได้ไงล่ะ ในเมื่อที่พี่เติมให้หนูมันเยอะกว่าที่ขายไปอีกนะ”

     “...” โซ่ไม่ตอบอะไร ใบหน้าเริ่มซีดเผือด แววตาดูกังวลคงจะกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

     “ต่อให้พี่จับหนูไปถ่วงทะเล ก็ไม่มีใครเอาผิดพี่ได้ เพราะในวงการนี้เส้นสายพี่ก็เยอะ อย่าให้พี่ต้องใช้ไม้แข็งกับหนูเลยนะ” ผมแกล้งขู่ เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเริ่มตัวสั่น มือทั้งสองกำแน่น

     “เดี๋ยวครับ...” เขาเงยหน้าสบตา “ผมรู้ว่าที่คุณเติ-”

     “พี่!” ผมดุเสียงแข็งให้เขาเรียกผมใหม่

     “ครับ ผมรู้ว่าที่พี่เติมเกมให้ผมมันเยอะกว่าที่ผมขายไป ถ้าพี่อยากให้ผมชดใช้ก็ได้ครับ แต่ว่าผมขอผ่อนจ่ายได้ไหม” ผมหยุดคิดตามสิ่งที่โซ่พูด แน่นอนว่าผมไม่โอเค ถึงแม้ว่าจริงๆ ผมจะปล่อยผ่านไม่เอาความก็ได้เพราะเงินที่เสียไปผมไม่ได้สนใจอยู่แล้ว

     แต่เขากล้ามากที่หลอกผม!

     เก่งมากที่ยืนเถียงผมได้ทั้งที่ตัวเองเป็นคนผิด!

     ความรู้สึกผมที่ผ่านมาใครจะรับผิดชอบ!!!

     “ไม่!” ผมตอบเสียงแข็ง

     ตั้งแต่มานั่งตรงนี้โซ่ถอนหายใจนับครั้งไม่ถ้วน “แต่...” ผมพูดต่อ

     “...?” สายตาของโซ่จ้องมองอย่างมีความหวัง

     “พี่มีแค่สองทางเลือกให้หนูระหว่างไปดำน้ำดูปะการังตลอดกาล หรือจะยอมเข้ามาทำงานให้พี่ทุกวัน ทุกครั้งที่พี่เรียกหนูต้องมาในทันทีห้ามอิดออด”

     “แล้วผมเลือกอะไรได้งั้นเหรอ”

     “หึ!”

     “โอเคครับผมรับข้อเสนอ”


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2653
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7
Re: บอสครับผมเป็นมิจ... #สายโซ่ [Yaoi]
«ตอบ #10 เมื่อ02-04-2021 05:03:53 »

 :hao6: :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ -Piagpun-

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

-6-

ทาส

 


‘จงยอมรับผลที่มาจากการกระทำของตัวเอง’

     “โซ่...บอสเรียก” ผมเงยหน้าตามเสียงเรียกของผู้ชายใส่สูท ตรงหน้า

     พี่จอส...

     “ครับ”

     พี่จอสคือหัวหน้าบอดี้การ์ด ยังมีพี่ไม้ พี่คิม และพี่แมท ทุกคนที่นี่เรียกธนูว่าบอส รวมถึงผมด้วย

 

 

     “ครับ บอสเรียกผมมีอะไร” ผมเดินเข้ามาในห้องทั้งที่ยังสวมถุงยางมือสีส้มอยู่

     ก็แหม...! ผมกำลังล้างห้องน้ำอยู่นี่ ตอนนี้ผมกลายเป็นทาสเต็มตัว อยู่บ้านผมไม่เคยทำอะไรแท้ๆ ตอนนี้กลายเป็นแม่บ้านเต็มตัวซะแล้ว

     “กาแฟ”

     “แต่บอส...บอสกินกาแฟแก้วที่สามแล้วนะครับ” วันนี้ทั้งวันผมถูกธนูเรียกห้ารอบ ชงกาแฟไปแล้วสามรอบ

     วันทั้งวันไม่เป็นอันทำอะไร งานแม่บ้านนี่ ก็ไม่ได้สนุกเลยสักนิด!

     “ถอดถุงมือด้วยน่าเกลียดชะมัด”

     “คร้าบบบบ” ผมตอบเสียงยานก่อนจะถอดถุงมือวางไว้ แล้วเดินออกไปชงกาแฟให้คุณบอส!

 

 

     ไม่นานผมก็เดินมาพร้อมกับกาแฟ ใจอยากแอบเทเกลือลงไปแทนน้ำตาล แต่กลัวว่าตัวเองจะได้ไปนอนดูปะการังกับปลานีโม่

     แก้วกาแฟแก้วที่สี่ถูกวางเอาไว้ข้างๆ กับแก้วอีกสามใบ ซึ่งกาแฟทุกแก้มเต็มปริบ ธนูแทบไม่ยกขึ้นมาดื่มเลยสักแก้ว แบบนี้เขาเรียกแกล้งกันชัดๆ

     “เดี๋ยว!” ยังไม่ทันพ้นหน้าประตู ก็ถูกรั้งด้วยเสียงเข้ม

     “...?” ผมหยุดมอง เพื่อรอรับคำสั่ง

     “ไม่อร่อย” ไอ้สัด! อยากวิ่งเข้าไป แล้วสาดกาแฟใส่หน้า ถ้าไม่ติดว่าเป็นคนใหญ่คนโตละก็โดนไปแล้ว!

     “ได้ไงครับ ผมก็ชงเหมือนเมื่อเช้านั่นแหละ” ผมเดินกลับเข้าไป หยิบถ้วยกาแฟขึ้นมาดื่ม “เนี่ย ก็รสชาติเดี๋ยวกับเมื่อเช้า”

     “ก็ตอนนี้ผมไม่อยากกินรสชาตินี้”

     “แบบนี้คุณจงใจแกล้งกันชัดๆ นี่!”

     “ไปชงใหม่” ทำไมเอาแต่ใจจังวะ!

     “ไม่!!!”

     “ไปชงใหม่!” ธนูกดเสียงต่ำลง ผมรู้สึกเย็นหลังวาบ

     “ไม่!!! สามแก้วที่วางไว้ คุณก็ไม่เห็นจะกินเลยนี่!” ผมยืนกราน เสียงแข็ง

     ได้ไงล่ะ ก็เป็นคนบอกให้ผมชงแบบนี้ สามแก้วแรกก็ไม่เห็นมีปัญหา แบบนี้เรียกว่าเอาแต่ใจชัดๆ

     “จอส” ธนูเรียก คนที่ยื่นอยู่ด้านหลัง เขาขยับเข้ามาใกล้ตัวธนูทันทีเมื่อถูกเรียก

     “ครับบอส” พี่จอสโค้งตัวเล็กน้อย

     “เกาะที่ผมซื้อเอาไว้เมื่อเดือนก่อน ทะเลลึกพอที่จะพาคนไปดำน้ำเล่นได้ไหม”

     “ช่วงนี้น้ำทะเลหนุนพอดีครับบอส” พี่จอสว่าอมยิ้ม

     ยิ้มบ้าอะไรฟะ!

     “หึ้ย! ครับเดี๋ยวผมไปชงให้ใหม่” ผมยกกาแฟในแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด ก่อนจะสบตาคนเอาแต่ใจอย่างขุ่นเคือง

     พอไม่ได้ดั่งใจก็เอาแต่ขู่ว่าจะจับผมถ่วงทะเล เดี๋ยวก็เอาไปปล่อยที่ฟาร์มจระเข้ บ้านเมืองมีกฎหมายนะเว้ย!!! แต่กฎหมายจะคงใช้กับคนรวยๆ ไม่ได้สินะ ได้แต่ถอนหายใจทิ้งและยอมรับชะตากรรม

     ผมเอากาแฟเข้าไปวางไว้แล้วเดินออกมาล้างห้องน้ำต่อ

 

 

     ขัด! ขัด! ขัด! เข้าไปไอ้โซ่

     “อ้าวน้องโซ่” ผมเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะพบว่าเป็นพี่ไม้ บอดี้การ์ดอีกคนของธนูเป็นคนเรียกผม “เป็นอะไรครับเนี่ย หน้าหงิกเชียว” ผมวางมือจากการขัดๆ ถูๆ มาคุยกับพี่ไม้

     “ก็ปีศาจน่ะสิครับ”

     “ปีศาจ?”

     “ขอโทษครับ ผมหมายถึงบอสน่ะ” ถ้าพี่ไม้ไปบอกธนูผมอาจได้ไปดำน้ำจริงแน่คราวนี้

     “ฮ่าๆ โซ่นี่ก็ตลกดีนะ” หัวเราะบ้าอะไรเนี่ย เดี๋ยวก็เอาแปรงขัดส้วมเคาะหัวซะนี่ “โดนบอสแกล้งทุกวันเลยนะ”

     “ไอ้คนเลว!” ผมสบถอย่างหัวเสีย “ถ้าเจอหน้านะพี่ไม้ ผมจะเอาแปรงเนี้ยเคาะหัวเลยคอยดูสิ” พี่ไม้หลุดหัวเราะลั่น

     “เคาะใคร” เสียงเข้มแบบนี้ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าใคร ธนู...

     “เอ่อ ไอ้โบ้ครับ หมาหน้าปากซอยบ้านผมเอง” ผมแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ส่วนพี่ไม้นอกจากไม่ช่วยผมแล้วยังหัวเราะคิกค้าอยู่ข้างหลัง “ผมล้างห้องน้ำเสร็จแล้วผมไปทำอย่างอื่นต่อนะครับ” พูดจบผมก็หมุนตัวเดินออกมา

 

 

     เมื่อสาม สี่วันก่อน ผมถูกอุ้มมาด้วยฝีมือของชายชุดดำสี่คน นามว่า จอส ไม้ คิม และแมท เรื่องถูกอุ้มคงเป็นเรื่องที่โง่ที่สุดในชีวิตผมแล้ว

     ธนูสั่งให้พี่จอสคอยติดตามตัวผมตั้งแต่วันที่ผมตัดสินใจปิดเครื่อง หลังจากที่ผมเปิดประมูลตัวเกม พี่จอสก็เป็นคนประมูลคนสุดท้าย ก็ไอ้คนที่ใช้ชื่อเฟซว่า Joss Jee นั่นแหละ ผมโดนต้มซะเปื่อยเลย

     ก็ว่าถามอะไรเยอะแยะ

     พี่จอสยังเล่าต่ออีกว่า ยาสลบกับเชือกที่เตรียมมาไว้เพื่อจับผม มันไม่จำเป็นต้องใช้ เพราะผมถูกยกมาจากโซฟาอย่างง่ายดาย แล้วที่สำคัญคือประตูบ้านก็ไม่ได้ล็อก โง่ให้สุดไปเลยครับสายโซ่

     ตอนถูกยกออกมา ผมทำแค่บ่นพึมพำนิดหน่อย แล้วนอนต่อโดยไม่สนใจว่าตัวเองถูกหิ้วออกมายังไง เจริญจริงๆ

     แต่ก็อาจจะเป็นเพราะพักหลังๆ ผมนอนไม่นอนค่อยหลับ พอหลับก็เอาแต่ฝันบ้าๆ หลอนไปหมด ความอ่อนล้า เพลียจากการไม่ได้นอนเต็มอิ่ม ยิ่งทำให้ร่างกายไม่รับรู้อะไรดำดึงลึกจนรถมูลนิธิฯ ต้องจอดรอหน้าบ้านเผื่อว่าผมอาจจะใหลตายมากกว่าหลับ

     พักความโง่ของผมแล้วเข้าสู่โหมดงานเถอะ

     ผมทำงานที่นี่ได้สามวันแล้ว มองดูเผินๆ อย่างกับบริษัทเงินกู้ที่เต็มได้ด้วยพวกมาเฟียและบอดี้การ์ด แต่แท้จริงแล้วที่นี่เป็นเพียงบริษัทอสังหาฯ รายใหญ่ เท่าที่ผมรู้ก็คือที่ดินในกรุงเทพฯ ส่วนใหญ่เป็นของธนู นี่ยังไม่รวมต่างจังหวัดนะ

     ส่วนไอ้ตึกสูงๆ ที่ผมอยู่ชื่อตึกเจ มีหลายบริษัทเช่าอยู่ ส่วนชั้นที่เป็นบริษัทของธนูอยู่ คือตั้งแต่ชั้นสิบยี่สิบจนถึงสามสิบเก้า ส่วนชั้นสี่สิบชั้นบนสุด เป็นคอนโดฯ ที่ธนูใช้พักช่วงที่ทำงานหนักไม่ต้องกลับบ้าน

     ผมไม่เคยขึ้นไปหรอก วันนั้นที่ถูกอุ้ม ก็ถูกอุ้มไปบ้าน และที่แน่นอนว่าทั้งตึกนี่ก็เป็นของธนูด้วยเช่นกัน

 

 

     รู้สึกเกลียดความรวยของธนูยังไงไม่รู้ เงินที่เอามาเปย์ผมก็คงจะเป็นเงินขึ้นทางด่วนจริงๆ นั่นแหละ ส่วนผมก็ต้องมาชดใช้กรรมอยู่เนี่ย!!! ยิ่งกว่าทาสในเรือนเบี้ย อีเย็นในนางทาสมาเห็นยังต้องหลั่งน้ำตากับความเฮงซวยของชีวิตผม

     แต่ถ้าจะว่ากันตามตรงธนูก็ไม่ได้ผิดอะไรหรอก ผมนี่แหละที่ไปหลอกเขา (ดราม่าแป๊บจะได้ดูน่าสงสาร) แถมยังไปเล่นกับความรู้สึกของธนูอีก เขาแกล้งผมแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ ไม่ถูกจับถ่วงทะเลก็บุญหัวของไอ้โซ่แล้ว

 

     ฮู่ว์~ คิดแล้วก็เซ็ง

 

 

 

 

     เย็นวันนี้ผมเลือกนั่งรถเมล์แล้วเดินเข้าบ้าน ปกติแล้วผมจะเอาน้องแว๊นออกมากินลมด้วย ในวันที่มีเรื่องต้องคิด ผมมักจะเลือกวิธีเดินนี่แหละ เดินไปเรื่อยๆ ให้สมองได้คิด ปล่อยให้เวลาค่อยๆ พาเราก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

     รู้ตัวอีกทีผมก็เดินมาจนมาถึงหน้าปากซอยบ้านตัวเอง มองจากตรงนี้เห็นหน้าบ้านที่กำลังเปิดไฟรอผมอยู่

     กลับบ้านเรา รักรออยู่~~~

     ผมเดินฮัมเพลงเข้ามาจนกลางซอย ไฟที่เคยสว่างก็เริ่มสลัวลง

     ฉิบหาย! ไฟดวงนี้พังตั้งแต่ผมอยู่ปีหนึ่ง จนตอนนี้เรียนจบ จนตกงานรอบหนึ่งแล้วยังไม่มีใครเข้ามาซ่อมอีก เดินเข้ามาอีกเรื่อยๆ ผมก็เห็นแก๊งอันธพาลประจำซอย พวกมันคือเพื่อนไอ้โบ้

     คงเป็นเพราะผมไม่ได้ออกจากบ้านนาน จนไม่รู้ว่าปริมาณหมามันเยอะขึ้นพอๆ กับหมาในปากผมแล้ว

     ไอ้โบ้น่ะไม่เท่าไหร่ เพราะผมซี้กับมันตั้งแต่เล็ก แต่ที่เหลือผมไม่มั่นใจ หันมองซ้ายมองขวา มองกลับออกมายังหน้าปากซอย มีพี่วินสิบห้าจอดรอลูกค้าอยู่พอดี

     รอดแล้วหนึ่ง...

     ผมรีบสาวเท้าไปยังพี่สิบห้าอย่างเร็วรี่ ก่อนที่จะมีคุณป้าเดินมาตัดหน้าแล้วพูดว่าไปซอยสามจ้ะพ่อหนุ่ม

     O M G!!!

     ท่องไว้ป้าแก่แล้ว ป้าแก่แล้ว!!!

     แล้วผมก็มองป้ากับพี่สิบห้าขับรถออกไป ผมตัดสินใจยืนรออีกสักหน่อย แต่ก็ไร้วี่แววของพี่วิน เอาวะเดินก็เดิน หมาในซอยรึจะสู้หมาในปาก...

     อากาศถูกสูดเข้าไปจนเต็มปอด ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในซอย อย่างมาดแมนพร้อมร้องเพลง

     *รู้ว่าเสี่ยงแต่คงต้องขอลอง...

 

     เดินมายังจุดเดิม จุดที่แก๊งไอ้โบ้ประจำซอยยืนคุม และหนึ่งในนั้นก็มีขาโหดอย่างพี่เป๋ มันคือหมาพันธุ์บางแก้ว ขาเป๋ของมันเป็นเอกลักษณ์จึงถูกเอาไปตั้งเป็นชื่อ และมันไม่มีเจ้าของ

     ผมเดินผ่านไอ้โบ้มาได้อย่างสบายๆ แถมไอ้โบ้ยังกระดิกหางให้ผมอีกต่างหาก และผมก็ค่อยๆ เดินผ่านตัวอื่นๆ มาได้อีกสามสี่ตัว จนมาถึงด้านสุดท้าย

     พี่เป๋ขาโหดประจำซอย

ผมยืนประจันหน้ากันอย่างกับในหนังคาวบอยแบบตะวันตก จังหวะนี้ต้องมีเสียงดนตรีกับเสียงนกอินทรีแล้ว ผมตัดสินใจพูดบางอย่างออกไปเพื่อขู่ให้มันยอมถอยออกไป

     “หวัดดี...เบล”

     สิ้นสุดเสียงผมพี่เป๋ก็แสยะยิ้มหวานจนเห็นเขี้ยวขาวให้ผม ส่งเสียงอย่างน่าเอ็นดู

     แฮ่! แฮ่! แฮ่!

     แหม...เบลยิ้มหวานเลยน้า... ผมยิ้มสู้แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปช้าๆ

     โฮ่งๆ โฮ่งๆ โฮ้งๆ โฮ่งๆ

     จังหวะนี้ผมก็สับตีนแตกแล้ว อยู่ทำเหี้ยอะไรละ เบลไม่อ่อนโยนเลยไอ้สัด

     “กรี๊ดดดดดด” ผมวิ่งกรี๊ดเข้ามาในบ้านอย่างไม่คิดชีวิต เล่นเอาสาวแตกตั้งแต่กลางซอยจนถึงบ้าน

     “ไอ้เหี้ยพี่โซ่หนกหู มึงกรี๊ดทำไมเนี่ย!” น้องชายสุดที่รักของผมหันกลับมาถามด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิด เพราะมันกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะกินข้าว

     “กรี๊ดดดดดดด!”

     นั่นไม่ใช่เสียงกรี๊ดของผม “ไอ้เหี้ยพี่โซ่เลือด!!!”

     ฮ่อลลลล!!! เบลนายกัดมือเรา

 

 

     หลังจากเหตุการณ์น่องเลือดจบลงที่ผมถูกน้องชายหิ้วไปโรงพยาบาล จัดการทำแผล ฉีดยาอีกสองเข็ม เพราะหมาไม่มีเจ้าของ คุณหมอจึงแนะนำให้ฉีดยากันเอาไว้

     เวลาล่วงเลยไปจนเที่ยงคืนกว่า คุณหมอสุดหล่อจึงก็ปล่อยผมกลับบ้าน และจัดการทำนัดไว้ให้เรียบร้อยเพื่อฉีดยาให้ครบ

     “ไม่เห็นต้องไปโรง’บาลเลย มึงก็เป็นหมอไม่ใช่เหรอแจ” ผมหันไปคุยกับน้องชาย

     “กูยังเรียนไม่จบ มึงก็ประสาท”

     “แค่ฉีดยาจะไปยากอะไรว้า” ผมพูดติดตลก

     “เดี๋ยวกูฉีดให้” กุญแจทำหน้าจริงจัง “แต่เป็นยาตายนะ ฉีดไปจะได้จบๆ”

     “ไอ้สัด!”

     ผมกับน้องชายเราห่างกันสามปี แต่เราก็สนิทกันมากจนเหมือนเพื่อนกัน คงเป็นเพราะเราอยู่ด้วยกันตลอด ไม่ว่าจะทำอะไรหรือไปไหน ผมก็มีมันนี่แหละที่อยู่ข้างๆ

 

 

     Rrrr…

     ผมหลับตั้งแต่มาถึงบ้าน มารู้สึกตัวอีกทีก็เพราะเสียงของโทรศัพท์ แสงสว่างจากหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบในห้อง ผมพยายามเมินเสียงที่ยังดังไม่หยุด แต่สุดท้ายผมก็ต้องกดรับมันเพราะทนไม่ไหว

     “อือออ” ผมครางในลำคอ

     [นอนแล้วเหรอ?] น้ำเสียงที่คุ้นเคย

     ผมดึงโทรศัพท์ออกจากหูเพื่อดูเวลา

     ตีสอง...

     “บอสมีอะไร โทรมาดึกไปไหม”

     [ฉันทำงานอยู่ และตอนนี้ก็อยากกินกาแฟ]

     “อือ แต่ผมนอนแล้วแค่นี้นะ” ผมตั้งท่าจะกดวางแต่เสียงปลายสายก็ทำเอาผมหยุดชะงัก

     [จอสอยู่หน้าบ้าน ซื้อกาแฟแล้วเอามาส่งให้ฉันเดี๋ยวนี้]

     ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด!

     เผด็จการ!

     ผมลุกจากเตียงอันอบอุ่น หยิบเสือแขนยาวสีดำขึ้นมาสวมทับเอาไว้ก่อนจะเดินออกมายังหน้าบ้าน พี่ไม้ในชุดนอนลายคุมะสีเหลืองโคตรคิ้วท์ยืนรออยู่ก่อนแล้ว

     เฮ้อ~ จะบ้านตายรายวัน

     “น้องโซ่มือไปโดนอะไรมา” พี่ไม้ถามทันทีเมื่อเห็นว่ามือผมถูกพันด้วยผ้าพันแผล จนม้วนกลมเหมือนมือโดเรม่อน

     “พี่เป๋ขาโหดน่ะครับไม่มีอะไร...แต่ชุดพี่จ๊าบมาก” ผมพูดพลางยกนิ้วโป้งให้

     “เป๋?”

     “เป็นหมาบางแก้วครับ ขามันเป๋ คนแถวนี้เลยเรียกแบบนั้น”

     “อ่อ...”

     “แต่ผมเรียกมันว่าเบล”

     “ทำไมต้องเบล”

     “ก็ตอนที่บอสเล่นเกม บอสใช่ชื่อตัวเกมว่าหวัดดีเบล แล้วพี่เป๋ก็โหดเหมือนบอส ผมเลยเรียกว่าเบล”

     “แสบเหมือนกันนะเรา พี่จะฟ้องบอส” พี่ไม้ว่า

     “ผมรู้ว่าพี่ไม้ไม่ทำแบบนั้นหรอก”

     “...?”

     “ก็พี่ไม้ดูเป็นคนดีไงล่ะครับ” ถึงเกรดที่จบมาจะไม่สวย แต่ทักษะการเอาตัวรอดผมเต็มนะฮ่ะทุกคน

     “ฉลาดพูดดีนี่” พี่ไม้พูดพลางกลั้วหัวเราะเบาๆ

     ผมเดินขึ้นรถตู้สีดำ ก็เห็นว่าพี่จอสนั่งประจำที่คนขับอยู่ก่อนแล้ว ชุดนอนพี่ไม้ว่าคิ้วท์แล้ว เจอของพี่จอสเข้าไปกรี๊ดสลบนั่นมันลิตเติ้ลโพนี่สีชมพู

     นี่มันหน้าโหดโหมดฟรุ้งฟริ้ง

 

     “เราจะไปซื้อกาแฟที่ไหนครับ” ผมถาม
     
     “พี่จอสซื้อมาแล้ว” พี่ไม้ว่า

     “อ้าวซื้อมาแล้ว แล้วจะให้ผมเอาไปส่งทำไม?” พี่ไม้กระตุกยิ้ม หันไปมองหน้าพี่จอส

     นี่ผมจิ้นแล้วนะ...

     “บอสคงไม่ได้อยากกินกาแฟจริงๆ ละมั้ง” พี่จอสว่า

     จะไม่อยากกินกาแฟบ้าอะไร ก็โทรมาบอกผมเองว่าให้ซื้อกาแฟไปให้

 

 

 

     ไม่นานพี่จอสก็พามาถึงตึกสูง ช่วงเวลากลางคืนกลับไม่นานกลัวอย่างที่คิดเพราะมีบางบริษัทยังเหลืออยู่ แต่เราก็ไม่ได้เดินขึ้นทางปกติ พี่ไม้พาเราเดินมายังลิฟต์ส่วนตัว

     เมื่อลิฟต์เปิดออกผมก็ได้เห็นทางเดินโล่งๆ กับประตูบานเดียว

     “เข้าไปได้เลยครับบอสไม่ได้ล็อก” ผมพยักหน้ารับก่อนจะเดินถือกาแฟที่พี่จอสซื้อเอาไว้ติดมือไปด้วย

แกร๊ก!

 

 

 

สุดท้ายหมาในปากก็ไม่ช่วยอะไรโซ่สินะ

เฮ้อ~ เวท!

#สายโซ่

#บอสครับผมเป็นมิจ


 

 

*เพลงเล่นของสูง – Big Add

ออฟไลน์ -Piagpun-

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

-7-

ตัดสินใจ



แกร๊ก!


     เพียงเสียงประตูถูกเปิดผมก็รู้ได้ทันทีเลยว่าคนที่กำลังเข้ามาคือใคร

     โซ่...

     เขาเดินเข้ามาพร้อมกับกาแฟในมือ ผมไม่ได้อย่าดื่มกาแฟ ผมแค่อยากเห็นหน้าของเขา... ผมเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องอยากเจอขนาดนั้น ทั้งที่อีกไม่กี่ชั่วโมง ก็จะได้เวลาที่โซ่จะมาทำงานแล้ว แต่ก็อดใจรอไม่ไหว

     ครั้งแรกที่รู้ว่าโซ่เป็นผู้ชาย ผมก็รู้สึกผิดหวังอยู่ไม่น้อย เหมือนตัวเองถูกคนรักหักหลัง ผมจึงยื่นของเสนอบ้าๆ นั่น หวังจะเอาคืนที่กล้ามาเล่นกับความรู้สึกผม

 

     ช่วงที่เราเล่นเกม ในระยะเวลาสามเดือนที่ผ่าน ผมมอบความรู้สึกทั้งหมดให้คนคนนี้ไปแล้ว ถึงแม้ว่าจะผิดหวังแค่ไหน แค่ได้เห็นหน้า รอยยิ้ม และเสียงหัวเราะของคนที่ชอบ ในใจผมก็เริ่มวูบไหว

     ผมไม่เคยคบกับผู้ชาย ความคิดนี้ไม่เคยอยู่ในความคิดของผมเลยสักนิด

     ที่บ้านของผมสอนให้ทำตามกฎระเบียบ พี่ชายของผมมักจะเดินตามทางที่พ่อขีดเส้นเอาไว้ ส่วนผมถูกส่งไปเรียนเมืองนอกตั้งแต่เด็ก ความคิดและการใช้ชีวิตอิสระทำให้ผมกลายเป็นคน กล้าได้กล้าเสีย กล้าตัดสินใจ และให้อิสระตัวเองทำในสิ่งที่อยากทำ

     เรื่องความรักก็เช่นกัน ถึงแม้ว่าผมจะไม่เคยคิดที่จะคบกับผู้ชาย แต่ถ้าความรู้สึกมันบอกว่าใช่ ผมจะไม่รีรอ และทำตามที่ตัวเองต้องการทันที

     “กาแฟครับบอส” แก้วกาแฟที่ผมสั่งถูกวางลงตรงหน้า ใบหน้าของโซ่ติดหงุดหงิด “ผมกลับแล้วนะครับ” ไม่ทันรอคำตอบ เขาก็รีบหมุนตัวเตรียมเดินออกไปทันที

     “ใครให้กลับ” ผมรั้งด้วยเสียงเรียบ สายตายังคงมองแฟ้มงานที่อยู่ตรงหน้า

     “บอสครับ นี่มันนอกเวลางานนะ”

     “ฉันยังทำงานอยู่ นายก็ห้ามไปไหนทั้งนั้น” มันฟังดูเอาแต่ใจ แต่มันถูกแล้ว เพราะผมเอาแต่ใจจริงๆ นั่นแหละ

     โซ่เดินกลับมายืนข้างโต๊ะทำงาน ยืนเงียบๆ ก่อนจะห้าวปากกว้าง

     เขายืนเงียบๆ แบบนี้อยู่หลายนาทีไม่ยอมพูดอะไร เงียบจนผมต้องเงยหน้าขึ้นมอง

     “ทำอะไร?” ผมถามโซ่ที่กำลังยืนสัปหงก

     “ก็บอสไม่ให้กลับ ผมก็เลยยืนเฝ้าบอสนี่ไง” จังหวะที่โซ่ออกท่าออกทางตอนคุย ทำให้ผมสังเกตเห็นว่ามือขวาของเขาถูกพันเอาไว้ด้วยผ้าก๊อซสีขาว

     ก่อนกลับบ้าน ผมยังเห็นว่าเขาปกติดีอยู่เลยนี่...

     “มือไปโดนอะไร?” ผมว่าเสียงเข้ม

     “บอสครับถ้าผมเล่าแล้วบอสอย่าตกใจนะ” ผมมองคนตรงหน้าอย่างกระหายใคร่รู้ “เนี่ยเป็นฝีมือของแก๊งอันธพาลแถวบ้านผมเอง มันมีกันทั้งหมด...” แล้วเจ้าตัวก็ทำท่านับนิ้ว “ประมาณสิบ ส่วนผมก็บุกเดี่ยวคนเดียว แต่ผมพลาดท่านิดหน่อยเบล ไม่สิพี่เป๋ขาโหดประจำซอยก็กระโจนเข้ามาตอนที่ผมเผลอ งับเข้านี่เลยครับ” พูดจบเขาก็ยกมือขึ้นมาเพื่อโชว์ร่องรอยการต่อสู้

     พอได้ยินแบบนั้น เลือดในกายก็เริ่มร้อนเหมือนภูเขาไฟพร้อมปะทุ พยายามสะกดกั้นอารมณ์ของตัวเองไว้...

     ไอ้เป๋มันเป็นใคร! กล้าดียังไง ทำให้คนของผมเจ็บตัว!

     ผมยกโทรศัพท์ กดโทรออกไปยังเบอร์ที่โทรออกบ่อยที่สุดทันที...

     จอส...

     [ครับบอส]

     “พรุ่งนี้ไปสืบมาว่าไอ้เป๋มันเป็นใคร”

     [เป๋? เป๋ไหนครับบอส]

     “ก็แก๊งอันธพาลที่มันทำโซ่เจ็บนั้นไง”

     [อ่อ...พี่เป๋] จอสรู้? [พี่เป๋เป็นหมาในซอยที่บ้านของโซ่ครับบอส]

     หมา?

     “โอเค” ผมยกมือลูบหน้าตัวเอง ให้ตายผมโดนโซ่หลอกอีกแล้ว ผมหันกลับไปมองคนที่ยืนก่อนกลั้นหัวเราะอย่างเอาความ

     [ให้ผมจัดการยังไงดีครับบอส]

     “ไม่ต้องทำอะไร เพราะคนที่ต้องโดนลงโทษอยู่ในห้องฉันแล้ว นายนอนไปเถอะ” ปลายนิ้วกดตัดสาย

     มือถือถูกวางคว่ำไว้ตามเดิม

     “มานี่” ผมเรียกคนที่กำลังยืนหัวเราะ

     “ไม่ครับ!”

     “มาในตอนที่ยังพูดดีๆ เถอะนะ” ผมว่า

     โซ่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้า

     “ครับ?”

     “นั่งลง” เก้าอี้ถูกขยับถอยหลังเล็กน้อย ตามด้วยผมตบขาตัวเองเบาๆ เป็นการบอกกลายๆ ว่าให้นั่งลงตรงนี้

     “บะ บ้าเหรอครับ ให้ตายยังไงผมก็ไม่นั่ง” ทำไมถึงได้เอาแต่ปฏิเสธขนาดนี้นะ

     ผมดึงคนแขนคนตรงหน้าให้นั่งลง อยู่ในท่าที่โซ่เอาหลังพิงกับหน้าอก วงแขนกอดกระชับดันให้เราแนบแน่นกันมากขึ้น

     ถ้าบอกดีๆ ไม่ฟังก็คงต้องใช้วิธีบังคับ...

     “ถ้ายังไม่หยุดดิ้น ฉันไม่รับรองความปลอดภัยนะ” ผมว่าเพราะคนบนตักขยับตัวไม่หยุด มีเพียงกางเกงเท่านั้นที่กั้นเราไว้ “กอด แค่กอดเท่านั้น” ผมแค่รู้สึกเหนื่อย และการที่ได้รับสัมผัสแบบนี้ มันทำให้ผมรู้สึกดีไม่ใช่น้อย

     “...”

     ใบหน้าของผมซบลงที่ลาดไหลของคนตรงหน้า สูดดมเอากลิ่นกายที่ไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนเข้าไปจนฉ่ำปอด กลิ่นหอมอ่อนๆ คือน้ำหอมหรือเปล่านะ

     ปลายจมูกลากผ่านจากลาดไหล่ ขยับขึ้นไปที่ซอกคอขาว ก่อนสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเช็กให้แน่ใจว่าเป็นน้ำหอมหรือเปล่า

     ไม่!

     มันไม่ใช่น้ำหอม...

     ...แต่เป็นกลิ่นกายของคนตรงหน้า

     น่ากินชะมัด...

     “โอ๊ย! ไหนบอกกอดชาร์จพลังเฉยๆ ไงครับ เป็นไอ้เป๋หรือไงกัดผมเนี่ย!!!” คนถูกกระทำบ่นอุบ ก่อนจะยกมือขึ้นทุบแขนที่กำลังโอบรัดอยู่

     “หึ! โทษฐานที่กล้าหลอกฉัน”

 

 

     เวลาล่วงเลยไปจนตีสี่ครึ่ง คนตัวบางยังคงอยู่ในอ้อมแขนผม ทว่าท่านั่งถูกเปลี่ยนจากที่ถูกซ้อนหลัง เป็นแนวขวางแทน ใบหน้าขาวที่กำลังผล็อยหลับซบลงกับแผงอก

     พอหลับแล้วก็หมดฤทธิ์ตามระเบียบ

     ผมจัดการปิดแล็ปท็อป และเก็บเอกสารทั้งหมดให้เข้าที ก่อนจะค่อยๆ ช้อนคนร่างโปร่งที่นอนอยู่บนตักไปวางไว้บนเตียงอย่างเบามือ เพราะเกรงว่าเขาจะตื่น

     รอยแดงสีกลีบกุหลาบถูกตีตราโดยผม ขึ้นริ้วเห็นเด่นชัด ใบหน้าขาวหลับตาพริ้มอย่างสบาย มุมปากของคนที่หลับกระตุกขึ้นเบาๆ กำลังฝันอยู่ใช่ไหม

     เขาจะฝันถึงผมอยู่หรือเปล่า...

     ยิ่งมองยิ่งรู้สึกอยากรังแกให้จมเตียง ไอ้บ้าเอ๊ย! ฟังดูโรคจิตชะมัด

     ผมเดินกลับมาอีกฝั่งเพื่อทิ้งตัวลงนอน ดึงคนที่หลับเข้ามาในอ้อมแขนแกร่ง และผล็อยหลับไปพร้อมกัน...

 

 

หลายวันถัดมา...

     “พี่จอสๆ นี่ดูสิครับ” โซ่วิ่งมาหน้าตาตื่น ในมือถือกระดาษอะไรบางอย่างเข้ามาด้วย “เมื่อวานผมลงไปซื้อของใต้ตึก แล้วคุณป้าเอาลอตเตอรี่มาขายให้ ผมสงสารเลยช่วยซื้อมาคู่หนึ่ง”

     “แล้ว?”

     “ฟังให้จบก่อนเส่ คืองี้ผมถูกสองตัวท้าย อี๊ดดดด~~”

     แค่เลขท้ายสองตัวมันจะเท่าไหร่กัน ไม่เห็นต้องดีใจอะไรขนาดนั้น ฉันให้นายได้มากกว่านี้อีก

     “ไหนๆ ไอ้โซ่ ขี้โม้เปล่า” แมทว่า

     “เอาไปดูให้เต็มตาเลยพี่แมท” โซ่ว่าพลางยื่นลอตเตอรี่ในมือ

     “เฮ้ย! จริงด้วยวะ แบบนี้ต้องฉลองงงง”
     
     “งั้นเดี๋ยวผมโทรชวนพี่ไม้กับพี่คิมด้วยดีกว่า” พูดจบเจ้าตัวก็รีบหยิบมือถือแล้วกดโทรออกทันที

     แล้วนี่เจ้าพวกนี้ไปมีเบอร์กันตอนไหน ทำไมผมไม่เห็นรู้!!!

     ผมนั่งมองโซ่คุยโทรศัพท์กับอีกคน “อ่า ฮัลโหลพี่ไม้...คืองี้ผมถูกหวยวันนี้จะชวนไปหมู'ทะ...ฮ่าๆ ...ใช่ครับ...ตกลงพี่มานะ...โอเคครับเจอกันเย็นนี้นะครับ...สวัสดีคร้าบบ” เสียงหัวเราะคิกคักทำให้ผมรู้สึกหัวเสีย ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มแพรวพราว

     เจ้าตัวคงไม่รู้ว่ากำลังทำให้ผมรู้สึกคลั่ง....!

     อย่ายิ้มแบบนั้นออกมาง่ายๆ แบบนี้!!!

     “ไม่มีงานมีการทำกันรึไง!” ผมว่าเสียงดัง ก่อนที่ทุกคนจะสะดุ้งโหยง

     “ขอโทษครับ/ขอโทษครับ” จอสกับแมทก้มหัวเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไป โซ่เองก็เดินตามจอสกับแมท

     “โซ่นายมานี่” ผมเรียก

     “ครับ บอส”

     “มานั่งนี่” ผมตบหน้าขาตัวเอง

     “มะ ไม่เอาบอส...” ใบหน้าขาวเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีแดงระเรื่อ ล่ามไปจนถึงหู “...นี่มันที่ทำงานนะครับ”

     “แล้วยังไงล่ะ... บอก! ให้! มา!” ผมออกคำสั่ง แต่โซ่กลับยืนตัวแข็งเป็นก้อนหิน สุดท้ายก็เป็นผมที่ดึงโซ่เข้ามานั่งซ้อนหลัง แล้วกอดเอาไว้หลวมๆ

     “บอสครับ...เอ่อ ทำแบบนี้จะเรียกว่าทำงานได้ไง”

     “ทุกอย่างที่ฉันสั่ง คืองานที่นายต้องทำ”

     “เผด็จการชัดๆ” เจ้าตัวบ่นอุบอิบก่อนจะนั่งเงียบๆ

 

 

     วันนี้ผมมีประชุมทั้งช่วงเช้า พอออกมาจากห้องประชุมผมก็ให้จอสไปตามตัวโซ่มา แต่เจ้าตัวกลับไม่อยู่ โทรไปก็ไม่ยอมรับ ถามจอสแล้วสรุปได้ใจความว่าออกไปกินข้าวข้างนอกกับแมทตั้งแต่สิบเอ็ดโมงยังไม่กลับ

     โซ่มาทำงานที่นี่ได้สักพักแล้ว และสนิทกับทุกคนได้ภายในเวลารวดเร็ว ทุกคนต่างเอ็นดูในความน่ารักของโซ่ เขาเป็นเด็กที่ฉลาดพูด

     บางวันพวกเขานัดกันช่วงหลังเลิกงาน ไม่รู้ว่าไปทำอะไรกันนักหนา เจอกันที่ออฟฟิศอย่างเดียวไม่พอกันหรือยังไง เห็นทุกคนสนิทกันแบบนี้มันก็ดีอยู่หรอก แต่พักหลังเจ้าพวกนี้ชอบหยอกกันแบบถึงเนื้อถึงตัว โดยเฉพาะโซ่มักชอบเล่นเป็นเด็กๆ เสมอ

     และนั้นทำให้ผมไม่พอใจอย่างมาก!

     ไม่นานเสียงที่คุ้นหูก็ดังแววจากนอกห้องเล็ดลอดเข้ามา

     “คิกๆ จริงเหรอครับ”

แกร๊ก!

     ประตูเปิดออกเผยให้เห็นคนที่ผมคิดไว้ โซ่...

     เดี๋ยวนะแล้วเดินกลับมาพร้อมกันไม่เท่าไหร่ ทำไมต้องเดินกอดคอกันมาด้วย ผมมองหน้าแมทอย่างขุ่นเคือง...

     “อ้าว บอสออกจากห้องประชุมแล้วเหรอ” โซ่ถามเสียงใส

     “...” ผมเงียบไม่ตอบ ก่อนจะดึงหน้าตึง แต่เหมือนว่าโซ่จะดูไม่ออก มีเพียงแมทเท่านั้นที่รู้ว่าผมกำลังไม่พอใจ ก่อนจะโค้งตัวเล็กน้อยเพื่อเป็นการขออนุญาตออกจากห้อง

     “พี่แมทไปเลี้ยงข้าวผมมา อย่าโกรธพี่แมทเลยนะครับ” โซ่พูดพร้อมกับสาวเท้าเข้ามาหาผมที่โต๊ะ แล้วเอากาแฟวางไว้บนโต๊ะทำงาน

     ซึ่งผมไม่ได้สั่ง...

     “ผมซื้อมาฝากครับ กะไว้แล้วว่าบอสต้องออกมาจากห้องประชุมพอดี” รอยยิ้มเย็นของโซ่ทำให้อาการหัวร้อนเมื่อสักครู่หายไปครึ่งหนึ่ง "รีบดื่มนะครับ ผมตั้งใจซื้อมาให้" หัวใจผมสั่นไหวไปตามรอยยิ้มของคนตรงหน้า

     โซ่จะรู้ไหมว่าหัวใจผมทำงานหนักเพราะเขา

     ความรู้สึกหัวร้อนอีกครึ่งที่เหลืออยู่ก็หายไปทันที...

     หรือผมกำลังถูกเด็กคนนี้ปั่นหัวอยู่?

 

 

     ช่วงบ่ายแดดแก่โซ่ก็ขอตัวไปหาหมอเพื่อฉีดยาที่โดนหมากัด มันเป็นนัดสุดท้าย ผมก็อาสาพาเขาไปเอง...

     “ครบห้าเข็มแล้วนะครับน้องโซ่” คุณหมอหนุ่มว่า พลางฉีกยิ้มจนตาหยี ยิ้มอะไรนักหนา เดี๋ยวพ่อก็ทุบตาแตก!

     “คิดถึงแย่เลยครับ” โซ่ตอบ

     เฮ้ย! แล้วทำไมต้องไปคิดถึงมันด้วย!!!

     แล้วโซ่ยิ้มแบบนั้นหมายความว่ายังไง!!!

     ผมนั่งกำหมัดแน่น และภาพที่เห็นตรงหน้าก็ทำเอาสติผมขาดผึง เมื่อหมอหนุ่มยกมือขึ้นมาลูบหัวของโซ่อย่างเอ็นดู

     ผมทำแบบนั้นได้คนเดียวเท่านั้น!!!

     “อะแฮ่ม!” ผมกระแอมเพื่อขัดจังหวะ “เสร็จแล้วใช่ไหมครับ”

     “ครับเรียบร้อยแล้ว”

     “งั้นก็ไปกันเถอะ” พูดจบผมก็ดึงมือโซ่ออกมา และสั่งให้จอสไปจัดการค่าใช้จ่าย

 

 

     ผมพาโซ่กลับเข้ามาที่รถตู้ก่อนจะสั่งคิมที่นั่งอยู่ในตำแหน่งของคนขับ ลงไปเพราะผมมีเรื่องต้องเคลียร์กับไอ้ตัวแสบ!

     “โอ๊ยบอสผมเจ็บ” โซ่เริ่มโวยวาย ผมจึงคลายมือที่จับอยู่ออกให้เป็นอิสระเมื่อเราเข้ามายังในรถ

     “ทำไมต้องบอกคิดถึงมันด้วย!” ผมถาม

     “เอ้า...ก็หมดนัดแล้ว เดี๋ยวผมก็ไม่เจอคุณหมอ บอกคิดถึงแล้วมันแปลกตรงไหน” แววตาดื้อรั้นของคนตรงหน้ากำลังปั่นประสาท และผมกำลังจะบ้า

     “ถ้าไม่อยากเห็นฉันบ้า ห้ามทำแบบนี้อีก”

     “เดี๋ยวนะบอสผมทำอะไร” คนตรงหน้านั่งกอดอกจ้องมองผมเพื่อเอาคำตอบ

    “ห้ามยิ้มให้ใคร! ”

     “...”
     
     “ห้ามหัวเราะกับคนอื่น! ”

     “...”

     “ห้ามคิดถึงใครนอกจากฉัน! ”

     “...”

    “อย่าต้องให้ฉัน ถึงกับซื้อหุ้นของโรงพยาบาลนี่ เพื่อไล่ไอ้หมอนั่นออก”

     “...”

     ผมรู้สึกว่าตัวเองเหมือนเด็กที่กำลังโดนพ่อบอกให้แบ่งของเล่นที่ผมหวงมากให้คนอื่นได้เชยชม แน่นอนว่าผมหวงของชิ้นนี้มาก และผมจะไม่ยอมแบ่งมันให้ใครทั้งนั้น

 

     ในครั้งแรกที่เจอโซ่ ความรู้สึกผมเหมือนถูกหักหลัง ถูกคนที่ไว้ใจหลอก ผมพยายามบอกตัวเองว่าโซ่คือคนที่หลอกผม แต่กลายเป็นว่าผมกำลังหลอกตัวเอง...

     ตลอดเวลาสามเดือนที่ได้รู้จักโซ่ในฐานะผู้หญิงโจมตีผมอย่างหนัก จนรู้สึกว่าต่อให้โซ่เป็นผู้ชาย ก็ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกที่มีกับเขาน้อยลง ผมกับรู้สึกหวงท่าทางเหล่านั้น อยากจับโซ่ขังเอาไว้ในห้องไม่ให้ออกไปเจอใคร อยากจะกลืนกินเขาไม่ให้เหลือแม่แต่กระดูก และวันนี้ผมตัดสินใจแล้วว่า ต่อให้โซ่จะเป็นผู้ชาย ผมจะไม่แคร์ เพราะเขาต้องเป็นของผม

     ของผมคนเดียวเท่านั้น...

 

 

 

 

บอส!!!! อย่ารุนแรงกับน้อน...

ถึงน้อนชุนจะเป็นคนหมาๆ แต่น้อนชุนก็บอบบางนะเออ

พบคนขี้หึงหนึ่งอัตราค่ะ คุณตำจวด

#สายโซ่

#บอสครับผมเป็นมิจ


ออฟไลน์ GBlk

  • ขอให้สรรพสัตว์จงมีความสุข
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1438
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +82/-43
Re: บอสครับผมเป็นมิจ... #สายโซ่ [Yaoi]
«ตอบ #13 เมื่อ03-04-2021 19:09:52 »

ตามมม

ออฟไลน์ Sorrowkung

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 103
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
Re: บอสครับผมเป็นมิจ... #สายโซ่ [Yaoi]
«ตอบ #14 เมื่อ03-04-2021 21:21:36 »

 :hao6: หึงแรง 555

ออฟไลน์ -Piagpun-

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
​ -8-

คำตอบ



​      ผมแทบไม่เชื่อหูตัวเอง กับสิ่งที่ธนูพูดออกมา คำสั่งของเขามันช่างฟังดูไม่มีเหตุผล และโคตรจะงี่เง่า ผมก็มีสังคมนะเว้ย จะไม่ให้พูด ยิ้ม หรือหัวเราะกับใครเลยคงไม่ได้

​      แล้วไอ้ที่บอกว่าจะซื้อหุ้นของโรงพยาบาลแล้วไล่หมอออกนี่มันโคตรบ้า!

​      “ผมไม่ได้เป็นใบ้ จะให้ไม่พูดกับใครคงไม่ได้” ผมว่าไปตามจริง

​      “ต้องให้ฉันตัดลิ้นนายจริงๆ ใช่ไหม” อู๊ดอี๊ดดดดด ไอ้คนใจหมา...

​      “มะ มะ...ไม่ได้นะครับ”

​      “ถ้ายังไม่เลิกยิ้มแบบเมื่อกี้ ฉันจะเลาะฟันนายออกมาทำเป็นข้อมือเอาไว้ให้นายดูต่างหน้าดีไหมล่ะ” ผมได้แต่กรีดร้องในใจ คนอะไรน่ากลัวฉิบหาย ขาผมนี่สั่นพั่บๆ เหยี่ยวจะราดแล้วโวย

​      “บอสเป็นบ้าหรือไงเล่า ผมยังไม่ทำอะ--- อุ๊ป!” ยังไม่ทันได้พูด ผมก็โดนมือหนาคว้าท้ายทอยเข้ามาใกล้ ก่อนจะถูกคนเอาแต่ใจ กดริมฝีปากลงมา “อือ!”
​     
​      ผมเผลอหลับตาเมื่อตอนที่เห็นว่าใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาใกล้ น่าอายชะมัด ทำไมผมต้องหลับตาเหมือนเด็กสาวที่กำลังจะเสียจูบแรกยังไงอย่างงั้น

หัวใจเต้นเร็วจนเหมือนแทบจะเด้งออกทะลุออกมา

รุนแรง!

​      ผมรู้สึกเจ็บแปล๊บที่ริมฝีปาก ก่อนที่กลิ่นคาวเลือดจะคละคลุ้งอยู่ผ่านในช่องปาก สติผมถูกตีแตกกระเจิง เมื่อลิ้นร้อนกวาดต้อนทุกอย่างภายใน ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผมเองก็รู้สึกดี

​      ริมฝีปากของเขาทั้งนุ่ม และอุ่น แรงดูดดึงที่หนักหน่วงทำให้สมองผมเริ่มขาวโพลน ร่างกายเหมือนไร้แรงต่อต้าน น้ำลายใสไหลย้อนตามมุมปาก จนรู้สึกชื้น

​      ทุกหยดถูกคนเอาแต่ใจกวาดเก็บจนหมด เป็นภาพที่ดูหยาบโลน แต่มันก็เร้าอารมณ์ได้อย่างดี

​      เราจูบกันอยู่อย่างงั้นหลายนาที ก่อนที่ธนูจะยอมเป็นฝ่ายผละออก “จูบให้เก่งเหมือนตอนเถียงหน่อยสิ” เสียงกระซิบแหบพร่า ทำเอาขนอ่อนตามตัวลุกชันอย่างห้ามไม่ได้ นี่มันบ้าเกินไปแล้ว “ผมจะเสนอทางเลือกให้คุณใหม่ แต่วันนี้คุณกลับไปพักก่อน”

​      “ผมเลือกได้เหรอครับ”

​      “แน่นอน เป็นทางเลือกที่นายก็ห้ามปฏิเสธ”

​      ห้ามปฏิเสธ...แล้วเรียกว่าทางเลือกได้หรือไงฟะ! ไอ้คนเอาแต่ใจ

​      ธนูเคาะกระจกรถเพียงสองครั้ง ทุกคนก็เข้ามาในรถทันที

​      “ไปส่งโซ่ที่บ้าน” สิ้นสุดเสียง รถก็เคลื่อนตัวออกจากโรงพยาบาลมุ่งสู่ถนนกว้าง

 

​      ระหว่างทางเราไม่พูดคุยอะไรกันอีกเลย ผมลอบมองธนูที่กำลังนั่งไขว่ห้าง หันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี...

​      ส่วนผมปากบวมอีกแล้ว กัดมาได้เฮงซวย!!

 

​      ไม่นานกว่าใจคิด รถก็ขับพาเราเข้ามาในซอยที่แสนจะคุ้นตา ไฟกลางซอยยังมืดสนิทเหมือนทุกวัน

​      “น้องโซ่...นั่นใช่พี่เป๋หรือเปล่า” พี่แมทบอดี้การ์ดที่กำลังขับรถอยู่ว่า

​      “อ่า...ใช่ครับตัวนี้แหละขาโหดประจำซอย”

​      “หืม หน้าโหดจริงๆ แบบนี้ไม่อันตรายเหรอครับถ้าเกิดมีพวกเด็กๆ วิ่งเล่นแล้วเกิดโดนมันกัดเข้าจะทำยังไง”

​      “ก็นั้นนะสิครับ แต่จะทำไงได้ล่ะครับในเมื่อไม่มีใครยอมรับเป็นเจ้าของ พวกเราก็แค่ต้องช่วยกันสอดส่อง และระวังกันมากขึ้น” ผมตอบ

​      “แมท พรุ่งนี้สั่งคนมาจัดการหมานั่นซะ” ธนูเอ่ยขึ้นเมื่อรถจอดนิ่งอยู่หน้าบ้าน

​      “ครับบอส” พี่แมทรับคำ

​      “หมายความว่ายังไงครับ”

​      “มันกล้ามาทำคนของฉัน! คิดว่าฉันจะปล่อยมันไว้งั้นเหรอ!”

​      'คนของฉัน'

​      ...?

​      เขาหมายความว่า ผมเป็นคนของเขางั้นเหรอ

​      อ๋อ...เข้าใจแล้ว เขาหมายถึง เป็นพนักงานของเขา ก็เลยเป็นห่วงผมสินะ

​      “เดี๋ยวสิครับบอส ผมไม่เป็นอะไรมากสักหน่อย แบบนั้นมันโหดร้ายเกินไป” ผมว่า

​      “ต้องรอให้มันกัดนายจนตายก่อนหรือไง”

​      “แต่ผมก็ยังไม่ตายนี่” ผมพยายามใจเย็นและอธิบายเหตุผล ผมไม่ได้ต้องการให้ถึงขั้นจัดการมันขนาดนั้นสักหน่อย “ไฟกลางซอยมันไม่ติด ผมเดินเข้าไปมืดๆ แบบนั้นมันก็คงกลัวไม่ต่างจากผม มันก็แค่ป้องกันตัว มันทำตามสัญชาตญาณของมันก็เท่านั้น ส่วนผมก็แค่ไม่ระวังให้ดี บอสอย่าทำอะไรพี่เป๋เลยนะครับ” ผมพูดไปตามจริง

​      ธนูพรูดลมออกทางปาก คงจะเหนื่อยกับผมไม่ใช่น้อยก็มาก...

​      “...อืม”

​      “บอสสส...” ผมเรียกอีกฝ่ายจนเสียงยาน เมื่อเห็นท่าทีเขาดูนิ่งไป “สัญญากับผมก่อนว่าบอสจะไม่ทำอะไรพี่เป๋” นิ้วก้อยข้างขวาถูกยกขึ้นตรงหน้าเพื่อบอกให้เขาทำสัญญา ถึงผมกับพี่เป๋จะไม่ถูกกันแต่ผมก็ไม่ได้อยากให้มันตายนี่

​      “โอเค” ธนูยกนิ้วก้อยขึ้นมาทำสัญญา จะว่าไปธนูก็มีมุมน่ารักเหมือนกันนะ “เปลี่ยนเป็นจูบสัญญาไม่ได้เหรอ แบบนี้เด็กเล็กชะมัด”

​      เฮ้อ~ ผมขอถอนคำพูดเมื่อกี้แล้วกัน...

​      ผมลงจากรถเดินเข้ามายังในเขตรั่วบ้านของตัวเอง ยืนมองดูรถตู้สีดำค่อยๆ ขับห่างออกไปจนลับสายตา ถึงเดินกลับเข้ามาในบ้าน

 

 

​      “คุณโซ่น่ารักดีนะครับ” แมทว่า

​      “อืม น่ารักจริงๆ” ไม่น่าเชื่อว่าโซ่จะทำให้คนอย่างผมใจเย็นลงได้เพียงแค่ผมสบตาเขา สิ่งที่เขาพูดมันดูโลกสวย แต่ก็ทำให้ผมเห็นโซ่ในอีกมุมที่ไม่คิดว่าจะได้เห็น โซ่น่ารักจริงๆ แบบที่แมทว่านั่นแหละ

​      แค่ผมแกล้งขอเปลี่ยนเป็นจูบสัญญา ใบหน้าที่เคยซีดก็เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ ผมอยากสัมผัสโซ่ให้มากกว่านี้ และมากขึ้นเรื่อยๆ

​      “พรุ่งนี้ให้คนจัดการเรื่องหมาด้วย” ผมว่า

​      “แต่...”

​      “ทำตามที่ฉันสั่ง”

​      “ครับบอส”

 

 

​      เมื่อเย็นกุญแจโทรมาบอกว่าคงกลับดึก เพราะต้องไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดเตรียมสอบ ทั้งบ้านก็เลยเงียบอย่างกับป่าช้า ตั้งแต่ไปทำงาน กลับบ้านมาผมก็หลับเป็นตายแทบทุกวัน

​      แต่ช่วงหลังมานี้ผมไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไหร่ เพราะธนูใช้งานผมน้อยลง ส่วนมากจะใช้ผมทำแต่เรื่องประหลาด อย่างสั่งให้ผมนั่งบนตัก ทั้งที่พวกพี่ๆ บอดี้การ์ดยังอยู่ในห้อง หรือจะเป็นให้ผมกอดจนกว่าจะหายเหนื่อย

​      ถ้าแค่กอดธรรมดาผมก็พอให้ได้ ถือว่าเป็นการชาร์จพลัง แต่มือของธนูอย่างกับปลาหมึก ห้ามจับตรงนั้น ก็จับตนงนู้น พอยอมแล้วนับวันก็ยิ่งได้ใจเข้าไปใหญ่ ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ เรื่องเอาแต่ใจยกให้เป็นที่หนึ่งเลย

​      คนบ้าอะไรสั่งห้ามพูด ห้ามยิ้ม กับคนอื่น

​      คิดแล้วก็อยากระเบิดตัวตายให้รู้แล้วรู้รอด...

​      พอได้คิดถึงเรื่องของธนู ผมก็ขยี้หัวตัวเองจนฟู ก่อนที่จู่ๆ สมองจะคิดถึงเรื่องจูบ...

​      ปลายนิ้วลูบวนสัมผัสกับริมฝีปากตัวเองเบาๆ ผมยังจำความรู้สึก และสัมผัสริมฝีปากของธนูได้เป็นอย่างดี ทั้งจังหวะที่ริมฝีปากกำลังขยับ แรงขบเม้นที่หนักหน่วง ลิ้นร้อนที่ตวัดพันเกี่ยวกันไปมา เสียงลมหายใจที่ดังแผ่ว

​      อ้ากกกก! แค่คิดหน้าก็เริ่มเห่อร้อนขึ้นมาทันที 0///0

 

Rrrr…

​      แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดึงผมออกจากภวังค์ ผมคว้ามือถือบนหัวนอนขึ้นมาดูก่อนจะพบว่าคนที่โทรเข้ามาคือธนู...

​      “ครับบอส”

​      [อืม...ฉันถึงแล้วนะ]

​      “ทำไมวันนี้กลับช้าจังครับ รถติดเหรอ”

​      [วันนี้ฉันกลับมาบ้านน่ะ]

​      “อ่อ...”

​      [...]

​      “...” อ้าวเงียบคู่

​      “เอ่อ...บอสมีอะไรหรือเปล่าครับ” ผมถามขึ้นเพราะเห็นว่าธนูไม่ยอมพูด

​      [จะนอนหรือยัง]

​      “เพิ่งสองทุ่มครึ่งเองนะบอส”

​      [อ่อ...นั่นสิ] นั่นสิอะไรของเขาฟะ!

​      “ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมวางนะครับ” ผมพูดตัดบท

​      [เดี๋ยวสิ...] ผมเงียบฟังว่าอีกฝ่าย เมื่อกับว่ากำลังจะพูดต่อ [คือ...อยู่คุยเป็นเพื่อนฉันหน่อย...นะ] //0.0 เขาทำเสียงอ้อนวะ

​      ฮือ~ น่ารักไม่ไหว แค่คิดว่าเขาจะทำหน้ายังไงก็รู้สึกดี

​      “ได้ครับ” ผมตอบตกลงเพราะทนฟังเสียงฉ้อเลาะของธนูไม่ไหว “ผมจะคุยกับบอส...”

 

​      เมื่อคืนเราคุยกันอยู่นานสองนาน จนผมเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองผล็อยหลับไปตอนไหน ส่วนใหญ่ก็เป็นผมที่ชวนธนูคุย เพราะเจ้าตัวต้องนั่งทำงานไปด้วย ส่วนใหญ่เขาก็จะตอบ อืม อ๋อ จริงเหรอ ช่างเป็นการคุยที่สนุกสุดๆ ไม่รู้จะโทรมาทำไม

​      “อ้าว...โซ่วันนี้วันนี้มาสายนะ” พี่ไม้ที่ยืนอยู่ด้านหน้าประตูห้องถามทันทีเมื่อผมก้าวเท้าออกจากลิฟต์

​      จะไม่สายได้ไงเล่า คุยกับบอสทั้งคืน

​      “ครับ เมื่อคืนนอนดึก” ผมว่า

​      “อ๋อ...บอสเองก็เพิ่งมาถึงเมื่อกี้นี้เหมือนกัน”

​      อา...บอสก็มาสายสินะ .///.

​      “ครับ”

​      ผมเปิดประตูเข้ามาในห้องที่คุ้นตา แผ่นหลังกว้างกำลังยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง

​      “สวัสดีครับบอส” ผมกล่าวทักทาย

​      “วันนี้ฉันมีออกไปคุยกับลูกค้า อยู่รอฉันที่นี่จนกว่าฉันจะกลับ” ผมพยักหน้ารับก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปทำหน้าที่ของตัวเองที่ทำอยู่ทุกวัน

​      งานแม่บ้านนั่นแหละ

​      ปัดๆ ถูๆ ช่วยพวกพี่ๆ หยิบโน่นทำนี่ เสร็จก็เดินเข้าไปนอนเล่นบนโซฟาในห้องทำงานของธนู ปกติเขาจะให้ผมนอนเล่นในห้องทำงานเป็นปกติอยู่แล้ว เผื่อว่าเขาต้องการเรียกใช้ จะได้ไม่ต้องให้พี่จอสออกไปตาม

​      วันนี้พี่จอสกับพี่คิมเป็นคนติดตามธนูไปด้วย ก็จะเหลือแค่ผมกับพี่ไม้ และพี่แมทที่อยู่ออฟฟิศ จะว่าไปธนูก็เป็นคนสบายๆ กับลูกน้องเขาไม่ถือตัวเลยสักนิด

​      “พี่ไม้ทำงานที่นี่นานหรือยังครับ” ผมถามหลังจากที่เราไม่มีอะไรทำ และนอนกลิ้งกันอยู่ที่โซฟา

​      “สามปีแล้ว” พี่ไม้ว่า

​      “แล้วพี่แมทล่ะ”

​      “ปีกว่า”

​      “โฮ้ พวกพี่ทนได้ไง บอสเอาแต่ใจจะตาย”

​      “เอ็งยังไม่รู้อะไร ที่พวกพี่มีทุกวันนี้ได้ก็เพราะบอสนะ” ผมลุกขึ้นนั่งเพื่อฟังสิ่งที่พี่ไม้พูดอย่างสนใจ “เมื่อก่อนพี่เป็นแค่ลูกน้องหางแถวจากบริษัทคู่ค้าของที่นี่ พี่ถูกซ้อมปางตายเพราะพี่ช่วยบอสให้พ้นจากการถูกหักหลัง”

​      “อ้าวพี่ช่วยบอสก็เท่ากับว่าพี่ก็หักหลังบริษัทตัวเองน่ะสิ” ผมว่าไปตามจริง

​      “ก็ใช่ แต่สิ่งที่บริษัทนั้นทำมันก็สกปรกเกินกว่าพี่จะรับได้ เห็นหน้าพี่เถื่อนๆ แบบนี้ พี่ก็มีคุณธรรมนะเว้ย” ผมหลุดหัวเราะลั่นกับคำว่าหน้าเถื่อนของพี่ไม้ “จากนั้นบอสก็เก็บพี่มาเลี้ยง”

​      “เหมือนหมาเลยนะครับ”

​      “ไอ้โซ่!” พี่ไม้มองหน้าผมตาเขียวปั๊ด

​      “งุงิ ผมหยอกเล่นน้า” ผมว่าติดหัวเราะ “แล้วพี่คิมล่ะครับมาทำงานที่นี่ได้ไง” ผมถามต่อ

​      “ไอ้คิมนี่เหี้ยสุด” พี่ไม้เอ่ยพร้อมกับกลั้วหัวเราะ ผมได้แต่ทำหน้างงๆ

​      “ยังไงเหรอครับ”

​      “กูเล่าเอง พี่ไม้ชอบเล่าเวอร์” พี่คิมว่าก่อนจะหันหน้ามามองผม “กูตกงาน เงินเก็บที่มีอยู่ก็หมด กูเลยไปขโมยกระเป๋าเงินบอส” อันนี้เหี้ยจริง ขโมยใครไม่ขโมย รอดมาได้นี่เก่งมากเลยนะ

​      “แล้วเป็นยังไงครับ”

​      “นอนน่วมอยู่ที่โรง'บาล”

​      หู้ย~ แบบนี้คงนอนโรง’บาลหลายเดือนแหง่

​      “พี่ถึงกับเข้าโรง’บาลเลยเหรอครับ”

​      “เข้าโรง’บาลอะใช่ แต่ไม่ใช่พี่”

​      “อ้าว...”

​      “เป็นพี่แมทกับพี่ไม้ที่เข้าโรง’บาล" นั่นยิ่งทำให้ผมงงเข้าไปอีก แล้วพี่ไม้ กับพี่แมทจะเข้าโรง'บาททำไม? "พี่เป็นนักมวย และยังเป็นลูกศิษย์นักมวยที่กำลังขึ้นชกทีมชาติปีนี้” คดีพลิกสัดๆ

​      “บอสเลยส่งพี่จอสติดต่อให้พี่มาทำงาน แลกกับการไม่เอาเรื่องที่ขโมยของ” อู้ว~ ผมประเมินพี่แมทต่ำไปสินะ ก็พี่แมทโคตรจะดูเป็นคนอบอุ๊น อบอุ่น

​      จะว่าไปธนูก็ฉลาดเลือกคนอยู่นะ อย่างพี่ไม้ที่เป็นคนซื่อสัตย์ ส่วนพี่แมทก็เป็นเก่ง เอ๊ะ! แล้วพี่จอสกับพี่คิมล่ะ

​      “แล้วพี่จอสกับพี่คิมล่ะครับ” ผมถามตามที่คิดเอาไว้

​      “จอสมันเป็นลูกของบอดี้การ์ดคนสนิทของท่านประธาน บอสกับจอสโตมาด้วยกัน และท่านประธานไว้ใจพ่อของจอสมาก เลยส่งจอสให้มาดูแลบอสอีกที ส่วนคิมเป็นลูกน้องของคุณศร ถูกบอสดึงตัวมา” ช่างเป็นความสัมพันธ์ซับซ้อนจริงๆ

​      มีตัวละครใหม่ขึ้นมาอีกสอง ท่านประธานคงจะหมายถึงพ่อ แล้วคุณศรนี่ใครกัน?

​      “พี่ไม้ครับแล้วคุณศรคือใคร?”

​      “คุณศรเป็--”

 

แกร๊ก!

​      ประตูไม้สีดำถูกเปิดออกกว้าง คนที่เดินนำหน้ามาเป็นพี่จอส และมีธนูเดินมาตามหลัง ทุกคนต่างพากันลุกขึ้นยืนอัตโนมัติรวมถึงผมด้วย

​      “คุยอะไรกัน” ธนูว่าเสียงเข้ม ก่อนพี่คิมจะเป็นถอดเสื้อสูทของธนู

​      มือขวาของธนูขยับเนกไทสีแดงทับทิมออกมาอย่างหลวมๆ เป็นภาพที่ทำให้คนมองรู้สึกใจสั่นได้อย่างน่าประหลาด

​      “เปล่าครับ” พี่ไม้ว่าพลางก้มหัวเล็กน้อย

​      “เหนื่อยชะมัด” ธนูพูดขึ้น ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาตัวยาว พี่จอสและพี่คิมยืนอยู่ขนาบด้านขวา ส่วนพี่ไม้กับพี่แมทก็ยืนขนาบด้านซ้าย

​      ผมเองก็เดินออกมาด้านนอก ก่อนจะรินน้ำเย็นใส่แก้วใสทรงสูง เพื่อยกมาให้ธนู

​      ก็เขาบ่นเหนื่อยนี่...

​      “น้ำเย็นครับบอส” ช่างเป็นงานที่มีเกียรติจริงๆ

​      “เปลี่ยนเป็นกอดชาร์จพลังไม่ได้รึไง” ธนูว่าสีหน้านิ่งก่อนจะกระตุกมุมปาก ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

​      “ไม่ดีกว่าครับ” ผมว่า แอบเห็นพี่ไม้ที่กำลังลอบยิ้มอยู่ ให้ตายใครจะไปทำเรื่องอย่างนั้น ทั้งที่มีคนอยู่เต็มห้องแบบนี้

​      “ฉันไม่ได้บอก ฉันสั่ง!” ไอ้นิสัยเอาแต่ใจนี่ขายไหมผมจะซื้อไปโยนทิ้งแม่น้ำเจ้าพระยา

​      ผมถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวลงไปกอดคอธนูที่กำลังนั่งอยู่ที่โซฟา “หายเหนื่อยยังครับ” ผมถามพลางเอามือตบหลังปุๆ ไปสองที

​      ธนูไม่ตอบคำถามแต่กลับโอบเอวจนผมตัวลอยขึ้นไปนั่งคร่อมทับตักของธนู ท่านี้ไม่ได้!!

​      “เอ่อ...บอสครับผมว่าปล่อยผมก่อนดีกว่า” ผมว่าอย่างอายๆ แต่ธนูเองก็ดูไม่มีท่าทีจะยอมปล่อย ยิ่งว่าก็เหมือนยิ่งยุเพราะแขนแกร่งเริ่มรัดแน่นขึ้น

​      ไม่รู้ว่าพวกพี่ๆ ทำหน้ายังไงแต่ตอนนี้ผมหน้าร้อนไปหมด

​      ชาติที่แล้วเกิดเป็นงูหรือไงครับ!

​      “จำเรื่องเมื่อวานได้ไหม...เรื่องข้อเสนอใหม่”

​      “ครับ?” ผมหันมาสนใจเรื่องข้อเสนอแทน

​      “ฉันจะยกหนี้ทุกอย่าง” เยี่ยม!!! “แต่...” เนี่ยทำไมนะ ชีวิตไอ้โซ่จะสวยงามหน่อยไม่ได้หรือไง ทำไมต้องมีข้อแม้มันตลอด

​      “...”

​      “นายต้องมาเป็นแฟนฉัน”

​      “อ่อเป็นแฟน...” ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะนึกทวนคำพูดของธนู “ฮ๊ะ!!! เป็นแฟน” มือทั้งสองดันอกคนตรงหน้าให้ห่างออก

​      สายตาของเขาเจ้าเล่ห์ราวกับหมาป่ากำลังออกล่าเหยื่อจนผมรู้สึกใจสั่น ไหนจะรอยยิ้มพรายที่ส่งมา สัญชาตญาณของผมมันบอกว่าผู้ชายคนนี้อันตราย

​      “ไม่แน่นอนครับ บอสไม่ได้ชอบผมเราจะเป็นแฟนกันได้ไง” ผมตอบแบบไม่ต้องคิด

​      “ฉันบอกเหรอว่าไม่ชอบ อีกอย่างฉันยังไม่ได้บอกช้อยส์...” เป็นอีกครั้งที่ผมเพื่อเงียบฟังข้อเสนอของธนู “โอเค/ตกลง” อะไรวะอยู่ๆ เขาก็บอกผมว่าโอเค ตกลง

​      “ผมไม่เข้าใจ” ผมว่าไปตามจริง

​      “ช้อยส์มีแค่ โอเค หรือตกลง”

​      “บอสจะบ้าหรือไง” มันบ้ามาก ผมเลือกอะไรได้หรือไง

​      “โอเค หรือ ตกลง” ธนูถามซ้ำ

​      “บอกมันต่างกันตรงไหนเล่า”

​      “โอเค หรือ ตกลง” ธนูถามซ้ำราวกับว่าเขาเป็น 1NPC ในเกม

​      “บอสอย่าเอาแต่ใจแบบนี้”

​      “ฉันถามว่า โอเค หรือ ตกลง” น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้น สายตาก็ยังดุดัน ผมรู้สึกเหมือนกำลังถูกสายตาบีบรัดจนรู้สึกหายใจไม่ออก

​      “ผม...ไม่...เลือก!” สิ้นสุดคำพูดเด็ดขาด ผมก็ตั้งท่าจะลุกออกจากท่านั่งบ้าๆ นี่ ให้ตายทำไมถึงเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้

​      ทว่าธนูไวกว่า เขาใช้แขนทั้งสองรั้งให้ตัวผมนอนลงตามความยาวของโซฟา แขนทั้งสองถูกตรึงไว้บนหัว

​      เป็นภาพที่ดูน่าสมเพช ผู้ชายสองคนอยู่ในท่าที่กำลังคร่อมทับกันทั้งที่มีผู้ชายอีกสี่คนยืนดูอยู่

​      โอเคนัมเบอร์วัน!

​      “บอส!”

​      “ฉันถามว่านายจะเลือกอะไร ระหว่างโอเค หรือ ตกลง” ความเงียบเข้าจู่โจมเราทั้งสอง ใบหน้าคมกำลังค่อยๆ เลื่อนเข้ามาใกล้มากขึ้น

​      เขามันคนเจ้าเล่ห์...

​      “ตกลง ตกลงครับบอส”  ผมรีบตอบ เพราะธนูขยับเข้ามาใกล้จนจมูกเราชนกัน

​      ธนูลุกขึ้นนั่งเหยียดตัวตรง ก่อนจะเริ่มจัดทรงผมและเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย

​      ผมไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าพวกพี่ที่กำลังยืนอยู่ หน้าตอนนี้ร้อนอย่างกับคนมีไข้

​      ธนูลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะดึงให้ผมลุกขึ้นตาม

​      “จะไปไหนครับ?” ผมถาม

​      “ไปทำเรื่องที่คนเป็นแฟนเขาทำกัน” ตาทั้งสองเบิกโพลง หลังจากได้ยินคำว่าพูดของธนู เขามันผู้ชายอันตรายจริงๆ

​      ผมสะบัดมือธนูออก ก่อนจะกอดพี่ไม้ที่ยืนอยู่เอาไว้แน่น “ไม่...ผมไม่ไปไหนกับบอสทั้งนั้น”

​      “ฉันบอกให้ปล่อย อย่าให้ฉันต้องไล่ไม้ออก!”

​      ให้ตายยังไงก็ไม่ปล่อยหรอกโวย

​      “บอส...” พี่ไม้พูดพลางกอดผมเอาไว้

​      ฮือพี่ไม้...

​      “โซ่ไม่เป็นไรนะ” ผมเงยหน้าขึ้นมองพี่ไม้ด้วยความรู้สึกขอบคุณ พี่ไม้พยักหน้าให้เป็นคำตอบ ก่อนผมจะถูกพี่ไม้กอดเอาไว้แล้วส่งตัวผมให้ธนู “พี่ขอโทษ เดี๋ยวพี่ตกงาน” อ้าวเฮ้ยไอ้เหี้ยพี่ไม้เล่นกูแล้ว พี่มึง!!!!

​      แล้วผมก็ถูกธนูหิ้วออกจากห้องทำงาน ภาพสุดท้ายที่เห็นคือพี่ไม้ยืนโบกมือ ก่อนที่ประตูไม้สีดำจะถูกปิดลง...

 





 

 

↣↣↣↣↣↣↣↣↣↣↣↣↣↣↣↣↣↣↣

 

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก

​      “เข้ามา” ผมว่าทั้งที่ตัวเองกำลังขลุกอยู่กับผู้หญิงบนโซฟาตัวยาว ที่ผมบังเอิญไปหิ้วเธอมาได้จากการไปเที่ยวผับกับแก๊งเพื่อนเมื่อสัปดาห์ก่อน “มีอะไร” ผมถามบอดี้การ์ดคนสนิท

​      “สายจากทางฝั่งนั้นบอกว่าคุณธนูมีแฟนแล้วครับ” มุมปากผมกระตุกยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

​      “เธอกลับไปก่อน” ผมสั่งผู้หญิงที่นั่งอยู่ที่โซฟากลับไป เธอชักสีหน้าไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้อิดออดยอมกลับไปแต่โดยดี

​      “อาทิตย์หน้าเคลียร์งานให้ฉันด้วย...สงสัยต้องไปเยี่ยมน้องชายสุดที่รักสักหน่อยแล้ว”

​      “ได้ครับคุณศร”

 

 

 

 

​      1NPC คือตัวละครที่ไม่มีผู้เล่นควบคุม แสดงพฤติกรรมและสร้างบทสนทนาตอบโต้ที่แตกต่าง ตามแต่สคริปต์ที่ผู้พัฒนาเกมได้โปรแกรมไว้

 

 

ถ้าชุนเป็นโซ่ ชุนจะตอบธนูว่า แต่งค่ะ!

#สายโซ่

#บอสครับผมเป็นมิจ



ออฟไลน์ -Piagpun-

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

-9-

แฟน


     เป็นแฟนกันต้องทำอะไรบ้าง?

     เดท?

     กินข้าว?

     ดูหนัง?

     ช้อปปิ้ง?

     เซ็กส์?

     สำหรับคนทั่วไป ขั้นตอนต่างๆ มักเริ่มจากพื้นฐานเบสิคอย่างเดท แต่สำหรับคนอย่างธนูแล้วเขาเริ่มจาก เซ็กส์...

 

     รู้ตัวอีกทีผมก็ถูกพาขึ้นมาบนห้องชั้นบนสุดของตึก ตัวผมไม่ได้เล็กแต่ก็สู้แรงธนูไม่ได้ เพราะขนาดของร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดการเนื้อ บ่งบอกว่าเจ้าตัวออกกำลังกายอยู่เป็นประจำ ต่างจากผมที่เป็นมนุษย์ห้อง ตื่นมาก็กิน นิ่งไปก็นอน แถมยังมีพุงนุ่มนิ่มให้บีบเล่นอีกต่างหาก

     ผมถูกคนตัวโตกว่าเหวี่ยงลงบนที่นอนนุ่ม ก่อนที่เจ้าตัวจะคลานขึ้นมา

     นี่มันอย่างกับในหนังเรทอาร์ชัดๆ

     ภาพตรงหน้าทำเอาคนมองอย่างผมแทบหยุดหายใจ เมื่อธนูยืดตัวตรง มือขวาที่กำลังรูดเนกไทสีแดงทับทิมให้คลายออกช้าๆ ก่อนจะปลดกระดุมด้วยมือข้างเดียว

     เซ็กซี่โว้ยยยยย... -,,-

     ไม่ได้โซ่ ไม่ได้...มึงจะถูกตีป้อมแล้วตกเป็นเมืองขึ้นแบบนี้ไม่ได้ สติก่อน!

     “บอสเดี๋ยวก่อน” ผมร้องห้าม “คือผมว่ามันยังไม่ใช่ตอนนี้...” เสียงผมแผ่วลงในประโยคท้าย

     ธนูไม่ฟังเสียงทัดทานของผม ก่อนจะโน้มหน้าลงมาซุกไซ้ซอกคอผมอย่าดุเดือดเลือดพล่าน “โอ๊ย!” ความรู้สึกเจ็บแปล๊บที่ต้นคอ มือร้อนสอดเข้ามาภายในเสื้อลูบไล้จนผมเริ่มรู้สึกขนลุก

     “บอส...ถ้าบอสไม่ฟังผม ผมจะไม่มาให้บอสเห็นหน้าอีก ผมจะหนีไปให้ไกลที่สุด!” ผมยื่นคำขาดก่อนที่สติผมจะเลือนหาย แล้วเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัส

     และมันได้ผล ธนูหยุดชะงักทันที

     “มีอะไรอีก” เขาถอนหายใจ แล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตา

     “ผมยังไม่พร้อม เราเพิ่งตกลงเป็นแฟนกันเมื่อไม่กี่นาทีทำแบบนี้บอสว่ามันไม่เร็วเกินไปงั้นเหรอ” ผมว่า

     “ก็ไม่” ให้ตายเถอะ ธนูตอบได้หน้าตายจนผมเริ่มหมั่นไส้

     “บอสเคยมีแฟนหรือเปล่าถามจริง?”

     “หน้าตาแบบฉันดูเหมือนคนโสดไม่มีคนคบขนาดนั้นเชียว” มั่นหน้าแล้วหนึ่ง แต่ก็จริงอย่างเขาว่านั่นแหละ เพราะหน้าตาของเขาดีมาก

     “ไม่ใช่แบบนั้น เฮ้อ!” ผมถอนหายใจ “บอสครับ...ถ้าบอสคิดว่าจะเอาคืนที่ผมหลอกบอส ผมว่าบอสหยุดเถอะผมขอร้อง” ผมจ้องมองดวงตาสีดำหมึก ก่อนที่ธนูจะผินหน้าหนีแล้วลุกออกมาจากการกอดผมอยู่

     เขาไม่พูดอะไรนอกเสียจากลุกออกไป แล้วนั่งอยู่ปลายเตียง ความเงียบจู่โจมเราสองคน ผมไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย

     “นายคิดว่าทั้งหมดฉันทำเพื่อเอาคืนงั้นเหรอ?” ธนูว่าหลังจากที่เงียบอยู่สักพัก

     “...”

     “ในขณะที่ฉันเอาแต่คิดเรื่องของนาย นายกลับบอกว่าสิ่งที่ฉันทำเป็นแค่การเอาคืนงั้นเหรอ หึ! ตลกชะมัด”

     “...” ผมได้แต่ฟังเงียบๆ ใจก็อยากคิดเข้าข้างตัวเอง แต่หากว่านี้ไม่ใช่เรื่องจริง ผมเองที่จะเป็นคนเจ็บ “บอสครับ...บอสอยากเป็นแฟนผมจริงๆ เหรอ?” ผมถามสิ่งที่คิดในใจ

     “ฉันว่า...ฉันไม่ได้ชอบ” นั่นไงเจ็บจริงๆ ด้วย “ฉันบอกตัวเองแล้วว่าไม่ได้ชอบ แต่ยิ่งคิดแบบนั้น ยิ่งทำให้รู้สึกว่าฉันกำลังหลอกตัวเอง” ผมเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างของคนตรงหน้า นี่ผมไม่ได้ฝันเหมือนทุกครั้งใช่ไหม เขากำลังบอกว่า'ชอบ'ผมจริงๆ

     “ตอนไหน...บอสชอบผมตั้งแต่ตอนไหน”

     “คงจะตั้งแต่ลูลู่กัมล่ะมั้ง”

     ...เขาชอบผมตั้งแต่ตอนที่เรายังเล่นเกมด้วยกันงั้นเหรอ .///.

     “แต่ผมเป็นผู้ชายนะ...” ผมถามต่อ

     “ฉันรู้ ถึงฉันจะไม่เคยคบผู้ชาย แต่ถ้าเป็นนายฉันโอเค”

     แอร๊ย...เขินตัวบิดเลยไอ้สัด! แต่เดี๋ยวนะไม่คบผู้ชาย แต่จะทำเรื่องอย่างว่ากับผมเนี่ยนะ!!!

     “บอสไม่เคยคบผู้ชายแล้วจะมาทำเรื่องอย่างว่ากับผมเนี่ยนะ”

     “ก็ไม่น่ายาก...” ธนูว่าพลางยกไหล่ ให้ตายเถอะ ถ้าเมื่อกี้ผมยอมธนู...ผมอาจตายหรือลุกไม่ได้อีกเป็นอาทิตย์แน่ แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน

     ผมขยับตัวคลานไปนั่งอยู่ด้านหลังของธนู ก่อนจะโน้มหัวซบลงกับแผ่นหลังกว้าง “บอสครับ...จริงๆ แล้วผมก็ไม่ได้รังเกียจหรือไม่ชอบบอสนะครับ”

     “...” เขาไม่ตอบ แต่ตั้งท่าจะหันกลับมาที่ผม

     “อย่าเพิ่งหันมาครับ...!" ผมไม่อยากให้เขารู้ว่าผมเขินแค่ไหน ตอนนี้หน้าผมร้อนไปหมด หัวใจก็เต้นแรงจนเหนื่อย "...บอสสัญญาได้ไหม ว่าจะไม่ทำอะไรผม จนกว่าบอสจะทำให้ผมรู้สึกชอบบอสมากกว่านี้ ถึงตอนนั้น...ผมจะยอมทุกอย่างที่บอสอยากทำ” ผมไม่ปฏิเสธเลยว่าลึกๆ ก็แอบหวั่นไหวกับธนูเหมือนกัน  แต่... ถ้าความรู้สึกที่เขาบอกเป็นเพียงชั่วคราว คนที่เสียใจก็คงไม่พ้นผมอีกนั่นแหละ ผมขอเวลาดูอีกสักนิดก่อนแล้วกัน

     ธนูหันหน้ากลับมาก่อนจะใช้มือหนาทั้งสองข้างประคองหน้าผมเอาไว้ “ขอเป็นจูบสัญญานะ” ใบหน้าขาวเอียงปรับรับกับองศาอย่างพอดี ก่อนที่เปลือกตาปิดลงเพื่อรับสัมผัสร้อนที่ริมฝีปากนุ่ม

     เขาไม่ได้มอบจูบที่ล่วงล้ำ แต่เป็นจูบที่อ่อนโยน จนผมเหมือนกำลังตกอยู่ในห้วงของความหวาน ใจที่เต้นแรงอยู่แล้วก็ยิ่งกระหน่ำไม่เป็นจังหวะ

     มุมหน้าขยับเบี่ยงซ้ายขวาอย่างเข้าจังหวะ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ใช้ลิ้นโลมเลียไรฟันเพื่อบอกเป็นเชิงขออนุญาต และผมก็เผยอปากเป็นการตอบรับ ลิ้นร้อนกดแทรกเข้ามากวาดเอาความหวานจนผมเริ่มอ่อนระทวยกับสัมผัส

     มันวูบวาบ จนช่องท้องรู้สึกปั่นป่วน เราจูบกันอยู่หลายนาที เป็นผมเองที่ต้องเบี่ยงหน้าหนี ไม่งั้นอาจเป็นผมเอง ที่ต้องการมันมากกว่านี้

     “แล้วนายเคยคบกับผู้ชายไหม” จู่ๆ ธนูก็ถาม

     “เอ่อ...ก็เคยครับ” ผมว่า พลางเกาแก้มแก้เขิน

     “แล้วเป็นยังไง”

     “...?”

     “สเปค”

     “อ๋อ...ส่วนใหญ่ผมคบแต่คนตัวเล็กๆ ดูนุ่มนิ่มน่ารักน่ะครับ ผมว่าคนตัวเล็กน่ารักออก บอสวะ...ว่า...” ผมต้องชะงักเมื่อถูกสายตาของธนูฟันผมขาดเป็นสองท่อน

     “ชักรู้สึกหึงซะแล้วสิ” งานเข้า! จะตายเพราะปากตัวเองไม่ได้นะไอ้โซ่

     “โธ่...บอสเรื่องมันผ่านมาแล้ว...เนอะ” ผมว่าพลางกอดแขนคนตัวโตกว่าอย่างออดอ้อน ก่อนริมฝีปากบางหยักจะกดลงมาที่หน้าผากอย่างแผ่วเบา อา...อ่อนโยนก็เป็นเหมือนกันนี่

     “ลงไปรอฉันข้างล่าง...เดียววันนี้ฉันไปส่ง”

     “อ้าวบอสไม่ลงไปพร้อมกันเหรอครับ”

     “ฉันขอจัดการธุระของตัวเองก่อน” สิ้นสุดคำธนูก็ลุกขึ้นสาวเท้าไปยังห้องน้ำ ก่อนจะสังเกตเห็นว่า เป้าของเขามันตุง ว้าว... อย่างกับ*ประเทศชิลี “มองตามขนาดนั้น หรือว่าอยากช่วยฉันจัดการล่ะ” มุมปากของเขากระตุกยิ้ม มีวูบหนึ่งที่ผมรู้สึกว่าเขาน่ะอบอุ่น บางครั้งก็ใจดี แต่แท้จริงแล้วเขาน่ะ

     เจ้าเล่ห์ที่สุด...

 

 

     ผมอยู่ในรถตู้สีดำ กับแก๊งชายฉกรรจ์สี่คนที่มองๆ ดูแล้วหากจอดไว้ข้างโรงเรียนอาจถูกตำรวจเรียกไปสอบสวนเพราะอาจเกิดการเข้าใจผิดคิดว่าเป็นแก๊งลักพาตัวเด็กก็เป็นได้

     “บอสครับ สิ้นเดือนหน้าผมจะขอลางานได้ไหม”

     “จะไปไหน?”

     “งานแต่งเพื่อนน่ะครับ”

     “จอสเดือนน่าเคลียร์งานให้ฉันด้วย”

     “บอสจะไปไหนเหรอครับ?”

     “ไปกับนาย” ผมกะพริบตาปริบๆ แต่ก็ไม่ได้แย้งอะไร เพราะต่อให้ผมห้ามยังไงเขาก็ไปอยู่ดี

 

     ผมเดินเข้ามาในบ้านเหมือนปกติ วันนี้น้องชายสุดที่รักผมอยู่บ้าน หลังจากช่วงสอบเพิ่งผ่านพ้นไปได้ไม่นาน ตั้งแต่ผมทำงานกับธนู ผมกับกุญแจก็แทบไม่ได้เจอกัน

     “ยิ้มเหี้ยอะไร” นั่นคือประโยคแรกที่กุญแจเห็นหน้าผม

     “เสือก!” เอาไปหนึ่งดอก

     ผมเลิกสนใจน้องชาย และกุญแจก็ไม่ได้สนใจผม ก่อนเท้าก้าวสาวเข้าห้องไปเพื่ออาบน้ำอาบท่าแล้วออกมากินข้าว บ้านเราโชคดีที่มีกุญแจที่ชอบทำอาหาร ผมถึงได้มีชีวิตรอดมาถึงทุกวันนี้ ไม่งั้นก็คงจะเป็นมาม่าทุกมื้อ ไม่ก็ก็ร้านป้าแจ่ม

     “ทำงานเป็นยังไงบ้าง” บทสนทนาแรกหลังจากที่เรานั่งกินข้าวด้วยกัน เหมือนคุณแม่ที่กำลังเป็นห่วงลูกชายเลย ฮือ~ อบอุ่น

     “ก็ดี” ผมว่า

     “เออ...” เฮ้ย! สั้นจังวะ “มีแฟน?”

     “...!?” ผมไม่ตอบนอกจากมองหน้าน้องชายตัวเองอย่างงงๆ

     กุญแจใช้นิ้วชี้ที่คอของตัวเอง ผมถึงกับอ๋อ พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ “คอมึงเป็น'ไร?”

     “ไอ้ควาย! คอมึง” รุนแรง มึงใจร้ายกับพี่มึงมาก

     “กูเกา” พูดจบผมก็ทำท่าเกาแกรกๆ กุญแจส่ายหน้าอย่างเบื่อหน่าย มันรู้แหละว่าผมโกหก เพราะผมน่ะมีอะไรก็หลุดพูดหมด ก็ผมเป็นคนเปิดเผยนี่

     “มะรื่นนี่กูจะไปเที่ยวทะเลกับพวกไอ้เจมส์สามสี่วันนะ”

     “ไปด้วย!”

     “มึงจะไปทำไม กูไปกับเพื่อน” กุญแจวางช้อนลงก่อนจะจ้องเขม็ง

     “เออๆ” ผมว่า ก่อนจะทำหน้ามุ่ย เราเคยไปไหนด้วยกันตลอดนี่ ลืมสายใยพี่น้องของเราหมดสิ้นแล้วหรือ...

     หลังจากนั่งตัดพ้ออยู่พักใหญ่ เราก็นั่งกินข้าวต่อกันจนเสร็จ ตั้งแต่ผมออกไปทำงานกุญแจก็รับหน้าที่งานบ้าน ถึงส่วนใหญ่จะเป็นมันทำอยู่แล้วก็เถอะ

 

     สามสี่วันที่กุญแจไม่อยู่ทำอะไรดีน้า ผมเริ่มคิดแผนจะออกไปสังสรรค์กับแก๊งกาก หรือจัดปาร์ตี้เบาๆ กันที่บ้าน ไวเท่าความผมก็รีบหยิบมือถือทักหาแก๊งกากทันที

SaySo

ฮัลโหลเพื่อนๆ มีใครอยู่ไหม

สามีแห่งชาติ (แยม)

     ไม่ว่าง

SaySo

เฮ้ยยังไม่ถาม

พี่กระทิงพร้อมขวิด

     มี’ไรอย่าลีลา


มีมี่

     +1 ให้กระทิง

SaySo

พรุ่งนี้ปาร์ตี้กัน

สามีแห่งชาติ (แยม)

     กูยุ่งๆ เรื่องงานแต่ง


พี่กระทิงพร้อมขวิด

     กูก็ไม่สะดวก มีดูไซต์งานต่างจังหวัด

มีมี่

     กูก็ไปกับกระทิง

SaySo

พวกเหี้ยทิ้งกู

มีมี่

     มึงไม่ทำงานหรือไง

SaySo

หลังเลิกงานไง

ไอ้แจมันไปเที่ยวกับเพื่อน

พี่กระทิงพร้อมขวิด

     เป็นนิมิตหมายอันดีงาม

SaySo

ช้าง มา ลา

พี่กระทิงพร้อมขวิด

     ช้า ม้า ลา อะไรของมึง!
SaySo

ใช่ ไหม ละ

พี่กระทิงพร้อมขวิด

     ปัญญาอ่อน

     กูไม่ว่างไงจบแล้ว
SaySo

พวกมึงจะใจร้ายกับกูเกินไปแล้ว

โซ่เศร้า โซ่เสียจุ้ย~~

สามีแห่งชาติ (แยม)

     โซ่กูว่ามึงลองหาใครสักคนเชื่อกู

     เพื่อนเป็นทุกอย่าง ยกเว้นเมีย

     รีบๆ หาเมียซะ แล้วไปติดเมียเดี๋ยวนี้

SaySo

ไอ้กระทิง มีมี่ ใครสักคนเป็นเมียกูที

พี่กระทิงพร้อมขวิด

     หัวใจกูไม่ว่างแล้ว

มีมี่

     ไว้อยากได้ผัวค่อยทักกูมา

 

     ผมเลือกอ่านแล้วไม่ตอบพวกมัน

     เฮ้อ! ใจร้ายจนวินาทีสุดท้ายจริงๆ ผมคิดว่าจะยังไม่บอกเรื่องของธนูกับพวกเพื่อน ที่ผ่านมาทุกความสัมพันธ์มันพังไม่เป็นท่าเสมอ แค่อยากมั่นใจกว่านี้ ไม่ได้ต้องการปกปิดอะไร

 

 

     ผมออกจากบ้านเช้ากว่าปกติ ไม่ใช่ว่าขยันแต่อย่างใด หากเป็นกุญแจปลุกผมแต่เช้า ก่อนจะสั่งๆ ๆ ผมจำได้แค่ว่า ปิดไฟก่อนออกจากบ้านให้เรียบร้อย มันไม่อยากกลับมาแล้วเห็นบ้านเหลือแต่ตอ

     เพราะวันนี้ออกมาเร็ว ผมเลยแวะไปตลาดดอกไม้ที่เป็นทางผ่าน ตั้งใจว่าจะซื้อดอกไม้ไปเปลี่ยนที่ห้องทำงานให้ธนู...

 

     ดอกดาวเรืองวานิลลาหนึ่งห่อใหญ่ถูกแบกมาที่ห้องทำงาน ก่อนจะจัดการเปลี่ยนให้ทั้งห้อง เต็มไปด้วยดอกไม้สีขาวครีม เสร็จจากการจัดดอกไม้ ก็เริ่มงานอย่างอื่นต่อ

     ฟู่ว~ ผมพรูดลมออกจากปาก ยืนชื่นชมผลงานตัวเองอย่างภาคภูมิใจ โต๊ะทำงานถูกขัดจนขึ้นเงา ฝุ่นตามชั้นอย่าหวังที่จะได้เกาะ ถ้าไม่จบวิศวะซะก่อน ผมอาจจะไปออกหนังสืองานแม่บ้านอะไรเทือกนั้นเป็นอาชีพ ใบจบวิศวะต้องหลั่งน้ำตา

     “ทำอะไร” เสียงทุ้มเอ่ยเมื่อเปิดประตูเดินเข้ามายังในห้องพร้อมกับพวกพี่ๆ ทั้งสี่เหล่า

     ธนู...

     “เป็นแม่บ้าน...” ผมพูดติดตลก หลังจากที่เมื่อคืนไม่มีอะไรทำแล้วเขี่ย TikTok เจอคลิปของพี่ตุ๊กกี้

     “ต่อไปไม่ต้องทำ” อ้าวไม่ต้องทำหมายความว่าไง?

     “ทำไมล่ะ คุณจะไล่ผมออกเหรอ” ผมว่า ก่อนจะยืนเท้าสะเอวมองคนที่กำลังทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวประจำ

     “ต่อไปฉันจะให้เงินเดือนนาย แล้วทำงานเฉพาะที่ฉันสั่ง” แค่ได้ยินคำว่าเงินเดือนตาผมก็โต หลังจากที่มาทำงานไม่เคยได้เงินเดือนเพราะต้องใช้หนี้

     ใช้หนี้?

     แล้วผมก็นึกขึ้นได้เรื่องหนี้

     “แล้วหนี้?”

     “ช่างมัน ฉันไม่เคยบอกเหรอว่านั้นแค่เงินขึ้นทางด่วน” ไอ้รวย! ยอมแล้วพ่อ ผมไม่ได้ตอบอะไรนอกจากพยักหน้ารับ “งานแรกของนายคือ ฉันอยากกินกาแฟ”

     “พี่จะเอาอะไรกันไหมครับ ผมจะไปร้านกาแฟ” หลังจากจดเมนูของทุกคนเรียบร้อย ผมก็วิ่งตัวปลิวออกมาสั่งกาแฟด้านล่าง พักหลังธนูไม่ให้ผมชงเองเพราะหลังจากวันนั้นเขาท้องเสีย แอบรู้สึกผิดแต่ก็รู้สึกดีด้วย

 

     ผมหอบหิ้วของที่ทุกคนสั่งขึ้นมายังลิฟต์ตัวที่ปกติทุกคนในตึกใช้ เพราะลิฟต์ส่วนตัวต้องเดินไปอีกฝั่ง ซึ่งผมไม่ถ่อไปแน่นอน

     “รอด้วยครับ” เสียงของใครบางคนตะโกน ผมรีบกดปุ่มเปิดลิฟต์ทันที “ขอบคุณครับ” เขาว่าก่อนจะหันมาทักผมอีกรอบ “อ้าวโซ่จำเราได้ไหม”

     อ่า...ใครวะ?

     ผมยิ้มแห้งๆ ก่อนจะทำท่านึก

     “เราเข้มไง เพื่อนไอ้มินไง” อ๋อ... เพื่อนแฟนเก่านี่เอง เวรเถอะ!

     “อ๋อจำได้ๆ” ผมว่า

     ผมหันไปมองตัวเลขว่าถึงชั้นไหนแล้ว เพราะเริ่มรู้สึกอึดอัด ชั้น 23 เองเหรอวะ ใจผมอยู่ที่ชั้น 39 แล้ว

     ติ้ง~ แล้วเสียงลิฟต์ก็ดังขึ้น คนตรงหน้าผมคือธนู...

     “สวัสดีครับบอส” คนด้านข้างพูดขึ้น ธนูพยักหน้ารับ “มาคุยกับฝ่ายขายเหรอครับ”

     “ครับ โครงการใหม่” ธนูตอบ

     เฮอะ! ผมกลายเป็นอากาศธาตุ เหมือนตัวเองกำลังรีบแบนเหลืออยู่สองนิ้ว ยืนมองพวกเขาคุยกันในเรื่องที่ผมไม่รู้เลย โธ่! แน่จริงคุยเรื่องปรับโครงสร้างตึกกันสิวะ ไอ้โซ่คนนี้สู้ตาย

     “เอ่อ ว่าแต่โซ่มาทำอะไรที่นี่” แล้วเข้มก็หันมาสนใจผมอีกครั้ง “มาส่งกาแฟเหรอ” เข้มว่าพลางมองของในมือผม ก่อนจะไล่สายตาตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

     แหม!!! ผมล่ะโคตรเกลียดโมเมนต์แบบนี้ ในวันที่เราไม่แต่งตัวมักจะเจอคนรู้จักแบบนี้เสมอ เป็นโมเมนต์ที่โคตรเหี้ย

     “เอ่อ...” คือไงต้องตอบว่าเป็นแม่บ้านไหมเนี่ย...

     “คุณโซ่เป็นแฟนผม” ธนูว่าขึ้นก่อนจะรวบเอวไปกอดเอาไว้หลวมๆ ส่วนเข้มยืนตาโตอย่างตกใจ

     ผมที่ยืนอึ้งก็เริ่มรู้สึกร้อนผ่าวที่หน้า คำว่าแฟนมันทำให้ผมรู้สึกจั๊กจี้ คันๆ ที่หัวใจไม่น้อยเลย

     ถึงวันนี้จะแต่งตัวไม่คลู แต่กูชนะจ้า!!!

     ผมส่งยิ้มอย่างมีชัย ก่อนจะมองเข้มตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า แล้วส่งยิ้มเย็นกลับไป...

 

 


 


*ประเทศชิลีเป็นเจ้าของประเทศที่มีความยาวที่สุดในโลก โดยมีความยาวมากกว่า 4,300 กิโลเมตร แต่กว้างแค่เพียง 180 กิโลเมตรเท่านั้น

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-04-2021 22:24:32 โดย -Piagpun- »

ออฟไลน์ Sorrowkung

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 103
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
Re: บอสครับผมเป็นมิจ... #สายโซ่ [Yaoi]
«ตอบ #17 เมื่อ07-04-2021 11:12:06 »

 :mew1:

ออฟไลน์ -Piagpun-

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
​-10-
เดท I





   ณ บ้านราศี (ธนู)

   หลังจากผมทำสัญญากับโซ่วันนั้น ผมก็เริ่มคิดหนัก การที่เขาบอกว่าไม่ได้ไม่ชอบ หรือรังเกียจนั้นแสดงว่าก็ชอบผมอยู่บ้าง แต่ปัญหาคือผมจะทำยังไงให้โซ่ชอบผมมากขึ้น

   ไม่สิต้องทำให้เขาคลั่งรัก จนโงหัวไม่ขึ้น...

   ถ้าเทียบกับเมื่อก่อนแล้ว มันไม่ยากเลยหากผมต้องการควงใครสักคน ระดับนางแบบผมก็ควงมาหมดแล้ว แต่กับโซ่ เขาเป็นคนค่อนข้างเปิดเผย แต่ก็ระมัดระวังตัว เป็นคนคิดยังไงก็พูดอย่างนั้น และค่อนข้างจะเป็นมีแบบแผน ทำทุกอย่างเป็นขั้นเป็นตอน

   อย่างตอนที่เขาเล่นเกม เขามีวิธีเข้าหาที่ธรรมดา วางกับดักเป็นขั้น และเพิ่มระดับความน่ารัก ผมที่คิดว่าจะแค่เล่นแก้เซ็ง และไม่คิดจะผูกมิตรกับใครยังตกหลุมพราง (ไม่หรอก เขาชมผม และผมบ้ายอ-.-)

   แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ เพราะผมตัดสินใจแล้วว่ายังไงก็ต้องเป็นโซ่เท่านั้นที่จะอยู่ข้างผม ไม่ว่าเขาจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ตาม

   

   โซ่ค่อนข้างจะสนิทกับบอดี้การ์ดของผม ต่างจากผมที่คุยกันน้อย แต่ก็ไม่เคยเลยที่ผมจะมองพวกเขาเป็นแค่ลูกน้อง เขาเป็นทั้งเพื่อน และยังเป็นที่ปรึกษาในบางครั้ง และเรื่องของโซ่ก็เป็นอีกเรื่องที่ผมเลือกปรึกษา

   “ไม้...ฉันมีเรื่องจะปรึกษา” ผมว่า กับคนที่นั่งอยู่ในห้องทำงาน

   “ทุกคนรหัสแดง”

   ไม้เรียกเพียงไม่ถึงนาทีทุกคนก็เดินเข้ามาในห้อง ให้ตายเถอะทำไมนายชอบเล่นใหญ่ตลอด!

   “มีอะไรครับบอส” จอสถาม

   จอสน่ะ แน่นอนเรื่องความรักตัดออกไปได้เลย ผมโตมาด้วยกันไม่เคยเห็นสักครั้งว่าเขาจะคุย หรือชอบใคร

   “จอสนายเคยมีแฟนไหม?” จอสใช้มือปิดปากตัวเอง ก่อนจะผินหน้าไปทางอื่น ใบหูที่แดงก่ำบอกได้ชัดว่ากำลังเขินกับสิ่งที่ผมพูด

   ขี้อายแบบนี้ไง ถึงได้ไม่มีแฟนสักที!!!

   “คิม...”

   “เคยครับ” มนุษย์นิ่งตอบเสียงเรียบ

   “นายทำยังไงแบบให้แฟนนายชอบนายมากขึ้น ไม่ๆ หลงนายมากๆ”

   “จับกด” น้ำเสียงราบเรียบทำให้ผมรู้สึกว่า ผมผิดเองที่ถามเขา

   "...!!!" ถ้าวิธีนี้มันได้ผล ผมคงเรียบร้อยกับโซ่ตั้งแต่วันที่ผมลากเขาขึ้นไปบนห้องแล้วล่ะ

   “แมทนายล่ะ” ผมหันไปสนใจแมทแทน

   “เอ่อ...เรื่องแบบนี้มันต้องทำตามความรู้สึกนะครับบอส”

   “ปัดโธ่! กว้างไป ถ้าจะให้ฉันทำตามความรู้สึกก็ย้อนกลับไปที่คิมได้เลย”

   จับกด...

   “ผมครับๆ ผมมีวิธี” ยังไม่ทันพูด ไม้ก็เสนอตัวขึ้นมาทันที ไม้นะเป็นคนที่ดูจะลิงโลดกว่าใครเพื่อน “แต่มีข้อแม้นะครับ บอสต้องเล่าเรื่องของบอสให้ละเอียดผมถึงจะให้คำปรึกษาได้”

   ผมตัดสินใจเล่าเรื่องจับกด และเรื่องสัญญาที่ทำเอาไว้กับโซ่ เรื่องที่ผมต้องทำให้โซ่ชอบผมมากกว่านี้แล้วเขาจะยอมผมทุกอย่าง

   ไม้ทำท่าคิดอยู่พักก่อนจะเสนอไอเดีย

   “ในฐานะที่ผมสนิทกับโซ่มากกว่าคนอื่น ผมพอจะมองออกอยู่บ้าง ว่าเขาก็ชอบบอส” ผมเริ่มสนใจกับคำพูดของไม้ “โซ่เป็นเด็กที่มีมุมมองโลกสวยอยู่นะครับ ถ้าเรื่องความรัก ผมว่าบอสลองเริ่มจากขั้นพื้นฐาน เริ่มจากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ค่อยๆ ทำให้รู้สึกดีมากขึ้นเรื่อยๆ”

   “...?”

   “เริ่มจากชวนเดทเป็นไงครับ” เรื่องง่ายๆ อย่างเดททำไมผมถึงคิดไม่ได้นะ จะบ้าตาย “ตอนเล่นเกมโซ่ชอบอ้อนให้บอสซื้อของให้ แสดงว่าโซ่ชอบสายเปย์ร้อยเปอร์เซ็นต์”

   “นายนี้มันพึ่งได้จริงๆ” ผมฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะเตรียมวางแผนเดทในวันพรุ่งนี้

   ไม้นี่มันใจถึงพึ่งได้ตลอด...

   

 


 

   ผมสั่งให้จอสจองร้านอาหารที่อร่อยที่สุดโดยการเหมาร้าน ตามคำแนะนำของไม้ เดทครั้งแรกผมเองก็อยากให้เขาประทับใจที่สุด

   วันนี้ผมเข้าออฟฟิศช้ากว่าปกติ เพราะเมื่อคืนนอนไม่หลับ มันตื่นเต้น จนต้องลุกมาเปิดตู้เสื้อผ้าดูว่าจะใส่ชุดไหน รู้แบบนี้เมื่อวานสั่งตัดสูทใหม่ก็ดี

   สุดท้ายก็แต่ตัวปกติเหมือนทุกวัน เพราะกลัวโซ่จะจับได้ว่าแต่งตัวมากกว่าปกติ ให้ตายผมไม่เคยเป็นแบบนี้ ผมรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก

   “ทำอะไร” ผมถามเมื่อเดินเข้ามายังในห้องทำงานที่สะอาดเอี่ยมเหมือนทุกวัน

   “เป็นแม่บ้าน...” โซ่ทำเสียงเล็กเสียงน้อย ทำเอาสายตาคนมองชวนให้รู้สึกน่าเอ็นดู

   “ต่อไปไม่ต้องทำ” ไม้บอกว่าต้องเริ่มจากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ นี่แหละเริ่มจากงานที่เขาไม่เคยได้เงินเดือน เพราะตอนแรกผมบังคับให้เขาทำงานเพื่อใช้หนี้

   “ทำไมล่ะ คุณจะไล่ผมออกเหรอ” แววตาใสจ้องมองผมอย่างไม่ลดละสายตา แต่สายตาคนมองอย่างผม กลับเห็นเขากวางเล็กๆ ที่งอกยื่นออกมาจากหัว จมูกกลมแดงๆ แววตาใส กับท่าทางน่ารัก

   ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้นะ อดหน๋อ ทนหน๋อ...!!!

   “ต่อไปฉันจะให้เงินเดือนนาย แล้วทำงานเฉพาะที่ฉันสั่ง”

   “แล้วหนี้?” โซ่ทำตาโตอย่างตื่นเต้นเมื่อพูดถึงเงินเดือน ก่อนจะนึกถึงหนี้แล้วทำหน้าหงอยหูลู่ลงมา

   “ช่างมัน ฉันไม่เคบอกเหรอว่านั้นแค่เงินขึ้นทางด่วน” ไม้บอกโซ่ชอบให้เปย์ เป็นไงรวยพอยัง "งานแรกของนายคือ ฉันอยากกินกาแฟ"

   “พี่จะเอาอะไรกันไหมครับ ผมจะไปร้านกาแฟ” โซ่หันไปถามทุกคนด้วยท่าทางร่าเริง เป็นเช้าที่สดใสจริงๆ หลังจากที่ปกติทุกวัน ผมจะต้องเข้ามาทำงานพร้อมกับผู้ชายสีคนที่ดูจะไร้สีสัน ยกเว้นไม้ไว้คนแล้วกัน

   

   Rrrr…

   ผมกดรับสายจากฝ่ายขาย เมื่อเดือนก่อนเราคุยกันเรื่องโครงการใหม่ อีกสองเดือนข้างหน้ากำลังจะมีการประมูลที่ใจกลางเมือง ติดกับห้างสรรพสินค้าชั้นนำ ซึ่งแน่นอนว่าใครๆ ก็ต่างอยากได้ รวมถึงผม และถ้าผมอยากได้ต้องได้!

   “ครับ...เดี๋ยวผมลงไปดู” ผมกดตัดสาย ก่อนจะเดินลงไปคุยรายละเอียดต่างๆ ผมไม่ค่อยชอบให้ใครเข้ามาวุ่นวายในห้องทำงานผมนัก

   “ไม่ต้องตาม...พวกนายอยู่นี่แหละ” ผมว่า

   

   ผมใช้เวลาคุยรายละเอียดต่างๆ ไม่นานนัก เน้นคุยสาระสำคัญ งานไหนที่ผ่านเลขาได้ก็ให้พวกเขาจัดการกันเอง

   "ที่เหลือผมฝากด้วย ถ้ามีปัญหาอะไรก็บอกเลขผมไว้" ผมว่า

   "ครับบอส"

   เท้าก้าวฉับๆ ออกมายังหน้าลิฟต์ แต่ลิฟต์ผู้บริหารถูกใช้ลงไปยังชั้นล่างสุด และผมก็ไม่ต้องการรอ จึงตัดสินใจเดินกลับมาใช้ลิฟต์ของพนักงาน

   ผมยังมีงานที่กองอยู่ที่โต๊ะ ต้องรีบกลับไปเคลียร์ให้เสร็จก่อนเลิกงาน จะได้ออกไปเดทอย่างสบายใจ

   

   ติ้ง~

   ประตูลิฟต์ถูกเปิดออกเผยให้เห็นคนคุ้นเคย

   โซ่... แต่เขากำลังคุยกับอีกคนที่อยู่ด้วย

   ใคร?

   คนในลิฟต์กล่าวทักทาย ก่อนผมจะสังเกตเห็นป้ายพนักงานที่ห้อยอยู่ อ๋อพนักงานในบริษัทนี้เอง แน่นอนว่าผมไม่รู้จักทุกคน แต่ผมก็มีมารยาทพอที่จะตอบกลับ

   “เอ่อ ว่าแต่โซ่มาทำอะไรที่นี่ มาส่งกาแฟเหรอ” เขาถามพลางใช้สายตามองโซ่อย่างดูแคลน ซึ่งผมไม่พอใจ

   “เอ่อ...” ดูสิลูกกวางน้อยหน้าซีดไปแล้ว กล้ามากที่ทำให้คนของผมหน้าซีดได้ขนาดนี้

   คนที่แกล้งโซ่ได้ต้องเป็นผมคนเดียวเท่านั้น!

   “คุณ! โซ่เป็นแฟนผม” ผมจงใจเน้นคำว่าคุณ! ก่อนจะดึงโซ่เข้ามากอดเอาไว้หลวมๆ โน้มหน้าลงกดจูบขมับเบาๆ

   โซ่ไม่ตอบอะไร นอกจากใช้สายตาที่ถูกมองอย่างเหยียดๆ นั้น มองกลับไป แฟนผมก็แอบร้ายใช่ย่อย

   ไม่นานลิฟต์ก็เปิดออกอีกครั้งเมื่อถึงชั้นที่บุคคลที่สามทำงานอยู่ ภายในลิฟต์เหลือเพียงแค่เราสองคนที่ยืนเงียบ

   “เย็นนี้” ผมถามทำลายความเงียบ ใจสั่นสุดๆ ไปเลยโวย!!!

   “ครับ?”

   “ว่างไหม”

   “ว่างครับ จะชวนผมไปไหนเหรอ” คนฟังกระดี๊กระด๊า

   “เดท”

   ฉ่า~ หน้าผมร้อนผ่าวตอนที่พูดคำว่าเดทออกไป หางตาเห็นคนด้านข้างกำลังยืนหน้าแดงไม่ต่างกับผม

   น่ารักเป็นบ้า ข้ามขั้นตอนไปจับกดเลยไม่ได้หรือไง!

   ผมกลับมานั่งทำงานที่ค้างต่อ จมจ่ออยู่อย่างนั้น ปล่อยให้โซ่กับพวกบอดี้การ์ดออกไปหาอะไรทำ ออกไปข้างนอกเพียงสักพักก็กลับเข้ามา ผมสั่งให้โซ่ขึ้นไปนอนเล่นชั้นบน แต่โซ่ก็ดื้อจะอยู่ข้างล่าง เลยต้องปล่อยให้เขานอนเล่นที่โซฟา ก่อนจะผล็อยหลับไป

   

   

   

   งานทั้งหมดเสร็จก่อนห้าโมงเย็นเรามีเวลาเตรียมตัวกันนิดหน่อย จอสส่งรายละเอียดร้านที่จองมาให้ดู เป็นร้านอาหารยุโรปแบบ Fine Dining ดูจากรูปก็รู้ว่าเขาต้องชอบมากแน่ๆ

   โซฟาตัวยาวที่คนตัวบางนอนอยู่คือจุดหมายที่ผมเดินเข้าไป ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งมองใบหน้าที่กำลังหลับตาพริ้ม จัดการเขี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าออกเพื่อให้เห็นใบหน้าชัด

   ผมชอบตอนที่โซ่หลับ เพราะตอนนั้นเขาไม่ดื้อ และไม่เถียง

   จุ๊บ~ ผมโน้มตัวกดริมฝีปากลงบนหน้าผากนูนอย่างเบา

   โซ่ไม่ตื่นแฮะ...

   จุ๊บ~ ผมค่อยลากจมูกลงมาที่พวงแก้มใส และจรดริมฝีปากลงไป

   กลิ่นตัวโซ่ช่างหอมเย้ายวนใจ จนผมรู้สึกว่าแค่นี้มันไม่พอ เลยแอบขโมยจุ๊บแก้มย้ำๆ อยู่อย่างนั้น

   อย่าเพิ่งรีบตื่นละ...

   “บอสทำอะไร” โซ่ถามขึ้น ขณะที่จมูกผมยังคลอเคลียกับพวงแก้ม

   “ปลุกคนหลับไงครับ” ผมจ้องมองดวงตาที่แดงก่ำจากการที่เพิ่งตื่นจากหลับใหล

   โซ่ชันตัวลุกขึ้นนั่ง มือทั้งสองเริ่มขยี้ตาตัวเอง “อย่าขยี้เดียวก็เจ็บตา!” ผมดุเสียงนิ่ง

   “ก็ผมคัน ขออีกนิดนาบอส” นี่ไงล่ะยามที่เขาตื่น ดื้อแล้วยังชอบเถียง น่าจับฟาดก้นให้ลาย

   โซ่สาวเท้าเข้าห้องน้ำทั้งที่ยังงัวเงีย ก่อนจะออกมาด้วยท่าทางสดชื่น

   

   

   เราออกเดินทางมายังร้านในเวลาต่อมา และไม่นานก็มาถึงร้านที่จองเอาไว้ ขึ้นมายังชั้นบนสุดของร้าน เลือกมุมที่ดีที่สุด แล้วพาลูกกวางน้อยที่บ่นหิวตลอดทางไปนั่ง

   “บอสครับ...ร้านนี้จะเจ๊งแล้วเหรอครับ ทำไมเงียบจังผมกลัว” มันน่ารักจนคนฟังอดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู

   “ไม่ชอบเหรอครับ” ผมไม่ตอบแต่ถามกลับ

   “ก็ส่วนตัวดีครับแต่วังเวงไปหน่อย” เจ้าตัวว่าก่อนจะเปิดเมนูที่มีแต่ภาษาอังกฤษขึ้นมา และนั้นทำให้เขาตาโตยิ่งกว่าเดิม แล้วโน้มตัวลงมาใช้เมนูบังหน้าเพื่อให้เราได้คุยกันแค่สองคน “บอสมันแพงไป”

   โซ่เริ่มทำตัวไม่ถูก นั่งหันซ้ายทีขวาที ผมเลยจัดการสั่งมาหนึ่งคอร์ส และไวน์ที่เข้ากับรสชาติอาหาร

   เมื่อพนักงานหายกลับเข้าไป โซ่ก็เริ่มคลายความอึดอัดลง “บอสบอกก่อนนะ แพงขนาดนี้เงินเดือนผมไม่พอจ่ายหรอกนะ ผมก็มีค่าใช้จ่ายอย่างอื่นที่ต้องใช้”

   “ไม่ต้องจ่ายหรอก เพราะฉันเหมาทั้งร้านแล้ว นายอยากได้อะไรสั่งได้เลย”

   “ห๊ะ!!!” โซ่อุทานเสียงดังก่อนจะเอามือปิดปากตัวเอง ตาทั้งสองเบิกโพลง “บอสเป็นบ้าเหรอ เรากลับกันเถอะ”

   “ใจเย็นก่อน นายไม่ต้องคิดอะไรมากแฟนคนเดียวฉันทำให้ได้”

   

   

   ไม่ต้องรอนานอาหารจานแรกก็มาเสิร์ฟ โซ่ดูตื่นตาตื่นใจ ราวกับเด็กน้อยไม่มีผิด “บอสผมถ่ายรูปได้ไหมครับ” ผมพยักหน้ารับ ก่อนเจ้าตัวจะหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูป ทุกการกระทำของโซ่อยู่ในสายตาของผมตลอด

   “บอสครับมันสวยมาก ผมไม่กล้ากิน”

   “กินเข้าไป ถ้านายชอบฉันจะสั่งเพิ่ม” พูดพลางกลั้วหัวเราะเบาๆ ผมไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะทำให้เขาคลั่งรัก หรือว่าตัวเองที่จะคลั่งซะก่อน

   เราใช้เวลาทานข้าวกันร่วมชั่วโมง ไวน์ในแก้วทรงสวยของโซ่แทบไม่ลดลงเลย ตั้งใจว่าถ้าโชคดี อาจจะปุบปับรับโชค พาเขากลับไปนอนเล่นที่ห้อง แต่เขาจิ๊บไปเพียงอึกเดียวก็บ่นว่าไม่อร่อย ทั้งเปรี้ยวแล้วยังเฝื่อนลิ้น

   “บอสครับ ผมออกไปเดินเล่นด้านนอกได้ไหม”

   “ได้สิ...ฉันเหมาร้านแล้วนายอยากทำอะไรก็ทำ”

   “ครับๆ รู้แล้วครับว่ารวย” เขาพูดเอินหยอก ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปรับลมด้านนอก

   โซ่เดินห่างผมออกไปทุกที และผมก็ไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนั้น ก่อนจะลุกตามออกไป

   ผมยืนมองโซ่ที่กำลังยื่นหน้ารับลมจากด้านหลัง แม้แผ่นหลังนั้นเล็ก แต่ผมกลับรู้สึกกว้างกว่าที่ตาเห็น เท้าสาวเข้าไปอย่างเชื่องช้า ไม่รีบร้อน ก่อนจะวางแขนคร่อมตัวโซ่เอาไว้อย่างหลวมๆ มองวิวที่อยู่ข้างหน้าทอดยาวออกไป

   แสงไฟล่อหลอกให้เราทั้งคู่หลงใหล ลมเย็นเอื่อยพัดสัมผัสผิวให้รู้สึกเย็นวาบ เราทั้งคู่เงียบกันอยู่พักใหญ่ก่อนที่โซ่จะเป็นคนเริ่มพูดทำลายความเงียบ

   “สวยดีนะครับ”

   “อยากได้ไหม” ผมถาม

   “ครับ?”

   “คอนโดฯ น่ะ เอาที่วิวสวยๆ แบบนี้ดีไหม หรือจะเอาสวยกว่านี้ฉันก็หาให้นายได้นะ” ผมขยับมือที่วางอยู่ที่ราวระเบียง เปลี่ยนมาเป็นดึงคนตรงหน้าเข้ามากอดเอาไว้จนแผ่นหลังเขาแนบลงมากับแผ่นอก

   เมื่อโซ่ไม่ขัดขืนผมก็ขยับแขนให้แน่นขึ้น

   “ไม่เอาหรอกครับผมกลัวความสูง” โซ่ว่า หลุดขำเบาๆ ในลำคอ

   “มีฉันอยู่ทั้งคน นายจะกลัวทำไม”

   “ผมบอกเหรอครับว่าจะอยู่กับบอส” คราวนี้โซ่เงยหน้าขึ้นมองผมแทน เพราะความสูงของเราไล่เลี่ยกัน จมูกเขาเลยเฉียดแก้มผมไปมาทุกครั้งที่เขาเงยหน้ามอง “อีกอย่างนะครับ บอสน่ะ...น่ากลัวกว่าความสูงซะอีก”

   “ก็ไม่รู้สิครับ” ผมว่า ก่อนที่เราทั้งสองจะยืนมองวิวตรงหน้าต่อกันอีกสักพัก

   ผมไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ความรู้สึกของเขามากขึ้นหรือเปล่า แต่วันนี้เป็นวันที่ผมมีความสุขมาก บางครั้งการเริ่มต้นจากพื้นฐานอย่างเดทก็ไม่เลวร้ายอะไร กลับยิ่งทำให้เราใกล้กันมากขึ้น ได้สบตา และพูดคุย

   ถึงแม้จะทำได้แค่เพียงกอด แต่มันก็ฮีลใจที่เหนื่อยล้าจากงานให้หายเป็นปลิดทิ้งอย่างไม่น่าเชื่อ

   ยิ่งรู้จัก ผมก็ยิ่งชอบโซ่มากขึ้น และมันจะมากขึ้นกว่านี้อีกแน่นอน...



 

 
>///<

#สายโซ่

#บอสครับผมเป็นมิจ

 

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-04-2021 21:44:39 โดย -Piagpun- »

ออฟไลน์ Sorrowkung

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 103
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
Re: บอสครับผมเป็นมิจ... #สายโซ่ [Yaoi]
«ตอบ #19 เมื่อ10-04-2021 22:16:22 »

 :hao3: โซ่เสร็จแน่นอน

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: บอสครับผมเป็นมิจ... #สายโซ่ [Yaoi]
« ตอบ #19 เมื่อ: 10-04-2021 22:16:22 »





ออฟไลน์ -Piagpun-

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
​-11-

เดท II


     กลิ่นกาแฟคั่วหอมกรุ่น แค่ได้กลิ่นก็พลันทำให้ตาสว่าง แต่ผมดันไม่ใช่คนที่ชอบกินกาแฟนี่สิ แต่ถ้าหากเป็นเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ลเป็นส่วนผสม ผมก็ไม่หวั่น



     “กาแฟได้แล้วจ้า” พี่ครีมเจ้าของร้านว่า วางกาแฟไว้สามแก้ว “ถุงใส่พี่หมด น้องโซ่ถือได้ไหม ไม่ไหวเดียวให้กิ่งช่วยถือไป” ผมก้มมองดูแก้วกาแฟทั้งสาม พิจารณาแล้วก็ไม่ได้เกินความสามารถคนอย่างผมเท่าไหร่นักหรอก



     “ไหวครับพี่ครีม สบายมาก” มือทั้งสองรวบแก้วทั้งสามขึ้นมา ก่อนจะเดินออกไปยังประตู



     ผมเดินหันหลังใส่ประตู เพื่อใช้หลังดันแทนการใช้มือเปิด เพียงแค่ทิ้งน้ำหนักลงไปที่ประตู จังหวะนั้นผมก็รู้ได้ทันทีว่าตรงนั้นไม่มีประตู และหายนะเลิฟเวอร์ก็เริ่มทำงาน



     พลั่ก!



     เคร้ง!



     “น้องโซ่” เสียงพี่ครีมเจ้าของร้านร้องลั่นเมื่อเห็นแก้วกาแฟล่วงลงสู่พื้นอย่างสวยงาม



     ปัญหาไม่ใช่ที่แก้วกาแฟตก แต่มันอยู่ที่...



     “ขอโทษครับๆ” ผมว่าอย่างลนลาน มือก็ปัดป่ายเสื้อสูทสีเทาที่เลอะกาแฟลงมายันกางเกง



     “ไม่เป็นไรครับ” ใบหน้าขาวส่งยิ้มให้ ในแววตาไม่มีท่าทีขุ่นเคืองใจใดๆ



     “เสื้อพี่เลอะขนาดนี้ จะไม่เป็นไรได้ไงล่ะครับ” เขาใจเย็นจนใจหาย ถ้าเป็นผมคงวิ่งใส่เดี่ยวไปแล้ว



     “แค่เสื้อเลอะเดี๋ยวผมส่งซักก็ได้ครับ”



     “งั้นเดี๋ยวผมออกค่าซักให้” ผมแสดงรับผิดชอบ เพราะรู้สึกผิดจริง สูทเขาดูราคาแพง ถ้าหากส่งซักก็คงไม่ใช่น้อยๆ



     “ไม่เป็นอะไรจริงๆ ครับ เล็กน้อย” พ่อคุณ! จิตใจทำด้วยอะไรกัน ผมเหมือนเห็นแสงธรรมส่องชีวิตกระจายอยู่รอบตัวเขา มันจ้าเหลือเกิน~



     “ให้ผมจ่ายเถอะครับ ผมจะได้ไม่รู้สึกผิด”



     เขาทำท่าครุ่นคิดสักพักก่อนจะตอบตกลง



     “ก็ได้ครับ แต่ว่า...คุณต้องให้ผมเลี้ยงกาแฟ” บร๊ะ! มีที่ไหนกันโดนชนจนเสื้อเลอะ แล้วยังต้องมาเลี้ยงกาแฟที่หล่นอีก



     “ไม่เป็นไรครับ ผมทำเสื้อคุณเลอะ คุณยังจะซื้อกาแฟคืนผมอีก มันไม่ดูแปลกไปหน่อยเหรอครับ” ผมว่า



     “งั้นผมก็ไม่สบายใจเหมือนกัน” อะไรของเขาวะ “ผมก็มีส่วนผิด ที่ทำให้กาแฟคุณหลุดมือนี่”



     “อ๋อ...ครับ”



     “ถ้าคุณไม่ให้ผมซื้อคืน ผมก็คงรับค่าซักเสื้อไม่ได้เหมือนกัน”



     “เอางั้นก็ได้ครับ ถ้าคุณสบายใจ”



     “ผมศรครับ...คุณ...?”



     “สายโซ่ครับ เรียกโซ่เฉยๆ ก็ได้”



     หลังจากนั้นเราก็แลกเบอร์ติดต่อกันอีกนิดหน่อย เผื่อว่าเขาส่งเสื้อซักแล้วจะติดต่อเรื่องค่าใช้จ่าย เสร็จจากตรงนั้นผมก็หอบกาแฟสามแก้วขึ้นมายังห้องทำงานของธนู



     “ทำไมช้าจัง” เพียงแค่ก้าวเท้าเข้ามา ธนูก็เอ่ยปากถามทันที



     “คนเยอะครับ” ผมตอบปัดเพราะขี้เกียจอธิบายเหตุผล



     “มานี่สิ ขอชาร์จพลังหน่อย ฉันเหนื่อยมาก”



     “แค่กอดนะครับ” ผมว่าดักคอไว้ก่อน เพราะธนูนอกจากเจ้าเล่ห์แล้ว มือเขาก็หนุบหนับอย่างกับปลาหมึก



     คนฟังพยักหน้ารับ แล้วจึงอ้าขาออก เพื่อให้ผมแทรกตัวเข้าไปนั่งได้ แรกๆ ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องทำอะไรแบบนี้ แต่พักหลังผมเริ่มชินกับการกอดชาร์จพลังของเขาซะแล้ว



     “หอมจัง” จมูกของเขาเริ่มซุกซน สูดดมกลิ่นกายตั้งแต่ลาดไหล่จนถึงซอกคอ



     “บอส...!” ฝ่ามือร้อนก็สอดเข้ามาใต้เสื้อของผมเป็นที่เรียบร้อย “อื้อออ... อย่าครับ” เสียงผมติดสั่นเล็กน้อย เมื่อมือเขาเริ่มลูบวนไปทั่วหน้าอก ทั้งลมหายใจร้อนยังรดต้นคอจนขนลุกชัน



     “นายก็รู้สึกดีนี่นา จะให้ฉันหยุดทำไม” เออก็ใช่แต่ไม่ใช่ตอนนี้ไงโวย



     “ไหนแค่กอดไง ผมจะลุกแล้วนะ”



     “ทำยังไงดี ฉันอยากกินนายแล้ว” น้ำลายอึกใหญ่ไหลลงคอ หลังฟังประโยคชวนสยอง


     
     “บอสพอก่อน เดี๋ยวมีคนเข้ามาเห็น อะ!” ผมเผลอหลุดร้องอย่างห้ามไม่ได้ เมื่อสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วที่พยายามลูบวนยอดอกจนขึ้นแข็งขึง



     “ไม่มีใครกล้าเข้ามา ถ้าฉันไม่ได้สั่ง” ธนูแสดงความต้องการออกมาอย่างชัดเจน เพราะจุดอ่อนไหวของเขามันดันก้นอยู่ด้านหลัง ผมรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้อารมณ์ของธนูพุ่งสูงจนเกินห้าม หากผมปล่อยให้เขาลวนลามต่อ ต้องตกเป็นเมืองขึ้นทั้งที่ยังไม่พร้อมแน่ๆ



     ผมยังไม่พร้อม และยังไม่ได้เตรียมใจที่จะถูกเขาจับกินหรอกนะ...



     สุดท้ายผมก็ตัดสินใจลุกขึ้นพรวดพลาด “บอสครับผมยังไม่พร้อม” หันไปประจันหน้ากับคนที่นั่งอยู่ ก่อนจะใช้หัวเข่าวางเอาไว้ระหว่างขา



     แล้วดันให้หน้าขาสัมผัสกับจุดอ่อนไหวไปมา จนคิ้วทั้งสองข้างของธนูก็เริ่มขมวดจนเป็นปม



     “แต่นายกำลังยั่วฉันอยู่นะ” ธนูว่า สีหน้าของเขาเริ่มทนไม่ไหว เมื่อผมใช้ขาบดเบียดแกนกลางแนบชิดขึ้น



     “ผมจะช่วยบอส แต่บอสห้ามทำจนถึงขั้นสุดท้ายตกลงไหม” ผมยื่นข้อเสนอเพื่อประวิงเวลาในการตกเป็นเมืองขึ้นออกไป ผมยังทำใจไม่ได้จริงๆ



     “โอเค” ทันทีที่ธนูตอบตกลง ผมก็จัดการปลดเข็มขัดออก ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้า



     เจ้าตัวไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไป รีบจัดการปลดกระดุมออก แล้วรูดซิปกางเกงลงเสียเอง ผมใช้ฝ่ามือบางควักเอาส่วนอ่อนไหวที่กำลังขยายตัวออกมาจากอันเดอร์แวร์



     นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นตัวตนของธนูแบบเต็มตา มันเอิ่ม... อลังการมากเจ้าโลก!



     ผมค่อยๆ ใช้ฝ่ามือประคองแกนกายเอาไว้ตรงหน้า กดริมฝีปากไล้สัมผัสกับแกนกายอย่างออดอ้อน ฝ่ามือก็ขยับเนิบนาบ ก่อนจะใช้ลิ้นร้อนหยอกล้อกับส่วนปลายเบาๆ ผมรู้ดีว่าจุดไหนทำให้รู้สึกดีได้ เพราะตัวผมเองก็เป็นผู้ชายย่อมรู้ดี



     “อื้อ...” เสียงครางต่ำหลุดออกมา ผมปรายตามองคนถูกกระทำ สีหน้าของเขาบอกได้ชัดว่าพอใจมาก โดยเฉพาะตอนที่ลิ้นร้อนสัมผัสกับส่วนของรอยแยกสีหวาน



     ริมฝีปากเผยอครอบส่วนปลาย ก่อนจะออกแรงดูดดึงระหว่างรอยแยกจนปริ่มน้ำใส กลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วช่องปาก สายตาธนูบ่งบอกถึงอารมณ์ที่กำลังพุ่งสูง และอยากให้ผมครอบครองลงมาทั้งหมด



     ผมเริ่มกดปากขึ้นลงอย่างเนิบนาบ แล้วจึงเริ่มเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆ จากความยาวของแกนกาย ผมไม่สามารถใช้ปากเข้าไปจนสุดได้ จึงต้องใช้ฝ่ามือช่วยขยับตามจังหวะขึ้นลงของริมฝีปาก



     “อ๊ะ! ... อื้อ” เขาใช้ฝ่ามือจับประคองศีรษะที่กำลังขยับขึ้นลงเอาไว้ กดหัวลงไปบ้างเป็นครั้งคราว ก่อนจะสอดมือเข้ากับกลุ่มผมสีดำสนิท แล้วจิกกำอย่างเบามือ



     ริมฝีปากถูกผละออกจากแท่งร้อน เปลี่ยนมาเป็นใช้ลิ้นไล้โลมเลียจากโคนจนถึงส่วนปลายแทน เมื่อผมสูดเอาอากาศเข้าไปจนเต็มปอดแล้วจึงเผยอปากครอบลงมาอีกครั้ง



     มันอึดอัด เพราะขนาดของมันเหมือนจะใหญ่ขึ้นจากตอนแรก น้ำตาเม็ดใสไหลลงมาอย่างไม่รู้ตัว ยามที่ถูกสวนสะโพกเข้ามา ความรู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจ



     "แค่กๆ แค่ก อื้มมม...บ" ธนูปล่อยให้ผมนำอากาศเข้าสู่ปอดอีกครั้ง แต่ก็ไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไปนาน เขาใช้ก็ฝ่ามือกดหัวผมลง พร้อมกับสวนสะโพกเข้ามาจนลึกสุดโคน



     ผมรู้สึกได้ว่ามันถล้ำลึกลงไปในคอ ให้ตายเถอะ แม้กระทั่งตอนทำเรื่องอย่างว่าเขาก็ยังทำตามใจตัวเอง



     “หนู...จะไม่ไหวแล้ว อื้อ!” โอ้โฮ้! สรรพนามนี้ซื้อทิ้งได้ไหมอะ เขาไม่ได้ใช้เรียกผมมานานแล้วนะ



     ปากผมยังขยับขึ้นลงดูดดึง ผ่อนแรงหนักเบาอย่างเป็นจังหวะ ฝ่ามือก็รูดรั้งไปพร้อมกัน “ซี๊ดดดด...อ๊า~” ไม่นานของเหลวรสคาว ก็ทะลักออกมาอย่างรวดเร็ว จนผมแทบสำลัก



     แต่เขาไม่ได้ปล่อยให้ผมขยับหน้าออก กลับกดศีรษะลงให้ลึกจนสุดความยาว แล้วแช่ค้างเอาไว้อย่างนั้น



     ธนูกระตุกเกร็งรีดเอาน้ำรักออกมาจนหมด “กลืนลงไป” ผมจ้องมองใบหน้าของคนเอาแต่ใจ "ถ้านายไม่กลืนฉันจะทำอีกครั้ง"



     ฮ๊ะ!!! ผมได้แต่ร้องเชี่ยในใจ จะถอยออกก็ไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องกลืนลงคออย่างจำใจ เป็นการเอาตัวรอดที่เมื่อยปากสุดๆ



     แฮ่กๆ ผมรีบกอบโกยอากาศเข้าสู่ปอด เมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระ เขามันคนเอาแต่ใจ และเสมอต้อนเสมอปลายแบบนี้มาตลอด!!!



     “เก่งมากเด็กดี” ธนูว่า ก่อนจะจัดการใช้ทิชชูเช็ดคราบน้ำลาย แล้วดึงผมขึ้นไปจูบกวาดเอารสคาวออกไปจนหมด แม้แต่ส่วนที่เปื้อนตรงบริเวณแก้มเขาก็ใช้ลิ้นไล้เลียจนเกลี้ยง



     “อื้อ...ไม่ต้องเลย บอสกดหัวผมด้วย” ผมว่าพลางถลึงตาใส่อย่างเอาความ



     “ก็ตอนนั้น หนูรักทำไมล่ะคะ” นี่ผมผิดใช่ไหมเนี่ย!!!



     “ผมขอล่ะ คำว่าหนูเนี่ยไม่เรียกได้ไหม”



     “งั้นจะให้เรียกว่าอะไรละ”



     “เรื่องของบอส แต่ผมไม่ชอบให้บอสเรียกแบบนั้น”



     “อีหนูเป็นไง” เชื่อเขาเลย ความหมายมันต่างกันตรงไหนฟะ



     “ผมไม่คุยกับบอสแล้ว ปล่อยสักที ผมจะไปเข้าห้องน้ำ”



     “ครับๆ อีหนูขอป๋า” โอ๊ย อยากกัดลิ้นตัวเองตายให้จบๆ



     หมดคำจะพูด สุดจะทนคนอย่างธนู “รีบมานะป๋ารออยู่” อร๊ากกก!!! ใครก็ได้เอาธนูไปเก็บที ผมจะเป็นบ้าแล้ว







     ผมเดินกลับเข้ามา ณ จุดเกิดเหตุ ก่อนจะทิ้งตัวนอนเล่นบนโซฟา ส่วนธนูก็นั่งทำงานต่อราวกับว่าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น สบายตัวไปเส่ ส่วนผมนอนปวดกราม จะมีแรงไปเคี้ยวหมูกระทะกับพวกแก๊ง



     จะว่าไปผมยังไม่ได้บอกธนูเลยนี่ว่าผมมีนัดกับเพื่อน ไวกว่าความคิดก็ปากผมนี่แหละ



     “บอสครับ วันนี้ผมขอกลับเร็วนะ”



     “จะไปไหน” ธนูตอบ แต่ก็ยังไม่เงยหน้าขึ้นมอง มือก็ยังคงเปิดเอกสารที่อยู่บนโต๊ะ



     “ผมนัดเพื่อนเอาไว้”



     “อืม...” วันนี้ยอมง่ายจังวะ ปกติซักสะอาดยิ่งกว่าเครื่องซักผ้าที่บ้านซะอีก “ฉันจะไปด้วย” นั่นไงรอบนี้ไม่ซักไซ้ แต่ตามไปด้วยเลย



     “ผมจะไปร้านหมูกระทะ บอสจะไหวเหรอ ควันเยอะนะ กลิ่นติดหัวด้วย”



     “แล้วไง คิดซะว่าเป็นเดทก็ได้นี่”



     “ตามใจบอสนะ อย่ามางอแงที่หลังก็แล้วกัน” ลองเปลี่ยนบรรยากาศมาเดทกันที่ร้านหมูกระทะก็ไม่เลวแฮะ อย่างน้อยก็ได้ลองพาเขามาอยู่ในโลกของคนธรรมดาๆ อย่างผม



     เดทที่ผ่านมาผมตามใจยอมให้เขาลากผมไปตามที่ต่างๆ วันนี้ก็ลองมาเปลี่ยนบรรยากาศมากับผมดูล่ะกัน







     ในที่สุดเราก็มาร้านหมูกระทะด้วยกัน ผมเตือนเขาแล้วนะ ว่าร้านที่ผมมาเป็นร้านหมูกระทะ แน่นอนว่ามันไม่ได้บรรยากาศดี มีเพลงคลอเบาๆ เหมือนที่เขาชอบพาผมไปนั่ง



     “มาสิครับ” ผมเรียกคนใส่สูทที่ยังยืนงงอยู่หน้าร้าน



     เป็นภาพที่น่าขำดีเหมือนกันนะ ผู้ชายตัวโต หล่ออย่างกับนายแบบที่หลุดมาจากปกหนังสือนิตยสาร ใส่สูทเต็มยศมากินหมูกระทะ



     เพื่อนทั้งสามที่มาก่อนแล้วโบกมือไหวๆ เรียกให้เราไปยังโต๊ะ ก่อนที่พวกมันจะมองธนูกันเป็นตาเดียว ไม่มีใครพูดอะไร ก่อนไอ้ดัมมี่คนปากหมาที่สุดของกลุ่มจะเป็นคนเริ่มพูดเป็นคนแรก



     “จะใส่สูทจริงดิ?” ผมหันไปหัวเราะเบาๆ ในลำคอ



     ธนูยืนขึ้นเต็มความสูง ถอดเสื้อสูทออก ก่อนจะพับแขนเสื้อตัวในให้ขึ้นมาอยู่ที่ข้อศอก ชายเสื้อถูกดึงออกจากกางเกงอย่างลวกๆ มือคลายก็เนกไทออกกองเอาไว้ แล้วปลดกระดุมเสื้อลงมาสองเม็ด



     ภาพตรงหน้าทำให้ทุกคนอ้าปากค้างไปตามๆ กัน ยิ่งไอ้กระทิงอ้าปากหวอจนหมูในปากตกลงมาใส่จานตัวเอง



     “พี่ชื่อธนูนะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก” ธนูแนะนำตัวเองอย่างสุภาพ



     ทุกคนหนีปายยยย~ นั่นมันภาพลวงตา สิ่งที่ทุกคนเห็นคือภาพใบหน้าหล่อเหลา กำลังยิ้มเย็นอย่างเป็นมิตร แต่ผมกลับเห็นเงาปีศาจในรอยยิ้ม



     หลังจากนั้นเราก็เริ่มแนะนำตัวกันที่ละคนจนครบ ก่อนจะเริ่มปิ้งหมู พร้อมจิ๊บเบียร์วุ้นเย็นๆ คุยกันอย่างออกรสออกชาติ



     “ยังไง” ไอ้ชีสสะกิดแขนผมพลางกระซิบเบาๆ ให้เราได้ยินกันเพียงสองคน



     “...” ผมส่ายหน้าเป็นการปฏิเสธ พลางยกเบียร์ในแก้วขึ้นซดจนหมดรวดเดียว



     “บอสเอาอะไรไหม เดี๋ยวผมปิ้งให้” ผมว่า เพราะเขาไม่ค่อยกินเท่าไหร่



     “ไม่เป็นไรกินไปเถอะ”



     “พี่ธนูครับ” กระทิงพูดขึ้น ผมถึงกับจ้องเขม็งกลัวว่ามันจะพูดอะไรแปลกๆ “ทำไมโซ่เรียกพี่ว่าบอสล่ะ” ผมผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก



     “เขาเป็นหัวหน้ากู ในบริษัทใครก็เรียกแบบนี้เนอะ” ผมหันไปมองธนู แต่เหมือนว่าธนูจะไม่เล่นด้วย



     “อ๋อ พี่เขาเป็นเจ้านายมึงสินะ”



     “เฮอะๆ” เสียงหัวเราะเจื่อนๆ หลุดออกมาเป็นคำตอบ ก่อนจะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ



     ผมรู้ว่าธนูไม่พอใจ ที่ผมบอกว่าเขาเป็นแค่หัวหน้า เขาไม่พูดอะไร และไม่ยอมกินอะไรด้วย



     “กินเยอะๆ ผอมลงนะรู้ไหม” ขนาดเขากำลังโกรธผมอยู่ ก็ยังเป็นห่วงผมเลยอะ คีบหมูใส่จานจนไอ้สามตัวเริ่มมองหน้ากัน



     “ขอบคุณครับ” ผมว่า ก่อนจะคีบหมูใส่ปาก



     ผมควรทำยังไงดีวะ ไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้เลย หรือควรบอกเพื่อนไปเลยดีไหมว่าธนูเป็นแฟน แล้วถ้าสุดท้ายเราไปกันไม่รอด มันก็จะต้องกลายเป็น อีกแล้วเหรอว่ะ ไหนบอกคนนี้ใช่ แล้วทำไมถึงยังเจ็บซ้ำๆ



     ผมกลัว...



     “ไอ้โซ่มีอะไรก็พูด” คราวนี้ไอ้ชีสเป็นคนพูดขึ้น



     เชี่ย... มองออกด้วยเหรอวะ...เหมือนรู้ว่ากูกำลังฟุ้งซ่าน



     “พวกกูรู้แต่อยากฟังจากปากมึง” ดัมมี่เริ่มประสมโรง



     “พวกกูไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย มีอะไรก็พูดมา” ผมหันไปมองกระทิงที่เพิ่งพูดจบ



     ทุกสายตาจ้องมองมายังผม สลับกับธนู ผมรู้สึกเหมือนกำลังโดนสายตาพวกมันบีบคอให้พูดสิ่งที่คิดออกมา



     นี่!!! พวกมึงนั่งทางในมาเสือกหรือไงวะ ไอ้พวกเหี้ย



     “...เอ่อกูกับธนูดูๆ กันอยู่” ผมยกมือขึ้นลูบหน้าที่กำลังเห่อร้อนป้อยๆ



     มีแวบหนึ่งที่ผมแอบเห็นธนูยิ้มอย่างพอใจ ถ้าเขาพอใจผมก็ไม่ต้องการอะไรแล้ว



     "ดูใจอยู่ แล้วได้กันยังครับ" กระทิงถามอย่างเสียมารยาท



     "ยังครับ แค่เกือบ" เอ้า!!! นี่ก็ไปตอบเขาซะงั้น



     "บอส!!! " ผมหันไปขึงตา ให้กับคนตัวใหญ่



     “มึงเห็นนี่ไหม” ผมหันไปคุยกับเพื่อน ก่อนชี้ไปทางที่กระบวยที่ถืออยู่ “ใครล้อ เดี๋ยวกูฟาดให้ปากแตก”



     “ใครเขาจะไปล้อมึงงงง...” กระทิงว่าก่อนจะหันไปสบตาธนู “พี่ธนูครับพี่รู้ไหมว่าไอ้โซ่...” แล้วหลังจากนั้นมหกรรมการแฉ เรื่องของผมก็เริ่มขึ้น การเล่าวีรกรรมที่ผมก่อเอาไว้ เหมือนเป็นธรรมเนียมของกลุ่มเราไปแล้ว ที่ว่าถ้าเพื่อนคนไหนมีแฟน จะถูกเพื่อนที่เหลือแฉ วีรกรรมที่คัดมาเด็ดๆ ทั้งนั้น เหมือนเป็นการวัดใจ



     แต่เรื่องที่มันเอามาแฉก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดหรอก ก็เขาว่ากันว่า หากไม่ได้ทำผิด จะกลัวอะไรเสียงหมา เสียงแมว



     ผมคนดีครับบอกเลย...














#สายโซ่

#บอสครับผมเป็นมิจ

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-04-2021 16:57:05 โดย -Piagpun- »

ออฟไลน์ -Piagpun-

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
       
-12-
เชื่อใจ



        “อืออ”

   ผมปรือตาตื่นขึ้นในเช้าวันใหม่ รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่รู้สึกอึดอัด ก่อนจะพบว่าถูกแขนแกร่งของคนตัวใหญ่อย่างธนูโอบรัดอยู่

   ให้ตายเถอะผมมานอนที่ห้องธนูได้ยังไง แถมยังเป็นห้องที่อยู่ที่ทำงานอีก พอคิดนึกย้อนกลับไปก็บรรลุธรรมว่า นั่งยกเบียร์กับเพื่อนจนเมาหัวทิ่ม คงไม่พ้นโดนแบกมาแน่

   “ตื่นแล้วเหรอ” ผมหันขวับไปยังเสียงทุ้มที่คุ้นเคย

   “อืม...บอสก็ตื่นได้แล้ว” ผมว่าพลาง ขยับแขนธนูออก

   “ขออีกสิบนาที” เขาขยับวงแขนรัดแน่นกว่าเดิม

   “บอสจะนอนก็นอนไปสิ ผมจะลุกแล้ว”

   “ไม่มีมอนิ่งคิสเหรอ” ผมมองคนที่กำลังหลับตาพริม เสียงลมหายใจสม่ำเสมอ กลิ่นกายหอมอ่อนของเขากำลังล่อหลอกให้ผมหลงเคลิ้มไปกับมัน

   แปะ!

   “นี่ไงคิส ลุกเถอะครับไม่ใช่เด็กๆ” ผมว่า พร้อมกับเอามือตีปากธนูเบาๆ

   เจ้าตัวเบ้หน้าใส่ แต่ก็ยอมลุกแต่โดยดี

   ทุกการกระทำของธนูอยู่ในสายตาผมตลอดจนกระทั่งเขาเดินเข้าห้องน้ำไป ผมจึงหยิบมือถือขึ้นดูเวลา ในตายเถอะสิบโมงกว่า

   ผมนั่งเช็กข้อความจากแอปฯ ต่างๆ ก่อนจะเห็นว่ามีสายไม่ได้รับค้างเอาไว้สามสาย สายแรกเป็นของกระทิง คงจะโทรมาบอกว่าถึงบ้านแล้ว อีกสายเป็นของกุญแจ คงเพราะเป็นห่วงที่ผมไม่กลับบ้านนั่นแหละ สายล่าสุดตอนเก้าโมงเช้าเป็นของคุณศร คงจะเรื่องชุดที่ส่งสัก

   ผมตัดสินใจโทรกลับหาคุณศรเป็นสายแรก

   ไม่ต้องรอนานเขาก็กดรับสาย

   [เพิ่งตื่นเหรอครับ]

   “ขอโทษที่นะครับ ผมไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์”

   [ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมต่างหากที่รบกวนคุณโซ่]

   “ว่าแต่คุณศรมีอะไรหรือเปล่าครับ หรือว่าโทรมาเรื่องเสื้อ”

   [อ่าครับ...เที่ยงนี้เราออกมาเจอกันได้ไหมครับ]

   “ได้ครับ ที่ไหนคุณศรก็ส่งโลฯ มาให้ผมก็แล้วกัน”

   [โอเคครับ ผมไม่กวนคุณแล้วดีกว่า แล้วเจอกันครับ]

   “ครับ”

   หลังจากกดวางสาย ผมก็โทรหากุญแจเพื่อไม่ให้มันเป็นห่วง แล้วจึงกดโทรหากระทิงต่อ

   “ว่าไงเพื่อน” ผมกล่าวทักทายหลังจากเพื่อนรักผมรับสาย

   [อะไร...โอ๊ย!]

   [เชี่ยยยย!!!]

   “มึงเป็นอะไร...” ผมพยายามเงียบฟังเสียงของกระทิง หลังจากมันร้องลั่นก็มีเสียงกุกๆ กักๆ ดังอยู่

   [แค่นี้ก่อนนะ]

   ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด!

   อิหยังวะ มันเป็นอะไรของมัน ใจหนึ่งก็อดเป็นห่วงไม่ได้ แต่อีกใจก็คิด เพื่อนผมน่ะถึกตายยาก

   “คุยกับใคร” ผมสะดุ้งโหยงเพราะเสียงจากคนที่ยื่นอยู่หน้าห้องน้ำ

   “โหยบอสผมตกใจหมด” ผมว่าเอามือทาบอก

   “ตกใจขนาดนั้น นายคุยกับใครอยู่กันแน่ หรือว่านายมีกิ๊ก”

   “กิ๊กบ้าอะไรล่ะครับ ผมคุยกับกุญแจ กับกระทิง” แล้วก็คุยกับคุณศร ผมไม่ได้โกหกนะผมแค่บอกในใจ

   “ก็แล้วไป นายก็รีบไปอาบน้ำได้แล้ว”

   “ครับบอส” ผมว่าพร้อมส่งยิ้มหวาน ก่อนจะสาวเท้าเข้าห้องน้ำพร้อมมือถือติดมือไปด้วย ถ้าพลาดถูกจับได้ขึ้นมาอธิบายยาวจะยิ่งวุ่นวายไปใหญ่ เคลียร์เรื่องเสื้อเสร็จผมก็จะลบเบอร์คุณศรออก ยังไงผมก็ไม่มีความจำเป็นต้องติดต่อเขาอยู่แล้วนี่ จะได้ไม่เป็นปัญหาทีหลังด้วย

   ผมใช้เวลาสักพักกับการอาบน้ำ ออกมาผมก็ไม่เห็นธนูแล้ว บนเตียงมีชุดพับเอาไว้อย่างเรียบร้อยพร้อมโน๊ตแผ่นเล็กเขียนเอาไว้ ‘ของนาย’

   ชุดบนเตียงถูกคลี่ออก เป็นเสื้อสเวตเตอร์สีคราม กับกางเกงขาสั้นใส่สบาย แต่กางเกงมันไม่สั้นไปหน่อยสำหรับคนตัวสูง 178 ใช่ไหม ลองเอากางเกงมาทาบกับตัวดูแล้วรู้สึกว่ามันจะสั้นเหนือเข่ามาประมาณคืบหนึ่ง

   แต่ก็เอาเถอะดีกว่าผมต้องใส่กางเกงเน่าๆ ที่ผ่านสงครามหมูกระทะมาเมื่อวาน

   หลังจากแต่งตัวเสร็จ ก็ตรวจเช็กความเรียบร้อยที่หน้ากระจก สังเกตได้ว่าเสื้อมีขนาดพอดีกับตัว รอบก่อนที่ผมมานอนห้องธนูผมก็ใส่เสื้อเขา ซึ่งมันก็จะหลวมๆ อยู่ดี

   ผมเดินกลับมายังห้องข้างๆ ห้องนอนมันเป็น Walk-in Closet ขนาดใหญ่ เสื้อผ้าแขวนเรียงอย่างเป็นระเบียบ แบ่งโซนอย่างชัดเจน ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองว่าธนูซื้อเสื้อไซส์ของผมไว้หรอกนะ แต่ก็เดินเข้ามาดูให้หายคาใจ

   เดินเข้ามาอีกหน่อย ผมก็พบกับเสื้อผ้าขนาดพอดีตัวผมอีกเพียบ เฮ้ยเขาซื้อเอาไว้จริงด้วย ผมลองเปิดลิ้นชักข้างล่างดูปรากฏว่ามันเป็นอันเดอร์แวร์ พอกางออกมันก็ชัดเจนว่านั่นไม่ใช่ของธนูแน่นอน เดี๋ยวนะเขารู้ไซส์ผมได้ไง

   หลังจากเก็บของทั้งหมดไว้ที่เดิม ผมก็รีบลงมายังชั้นล่างทันที ประตูบานเดิมถูกเปิดออกเผยให้เห็นคนตัวโตสวมสูทสีเทานั่งทำงานอยู่

   “บอสคือ---” ยังไม่ทันพูดจบ ธนูก็พูดแทรกขึ้นมาราวกับว่าผมจะถามอะไร

   “กาแฟ”

   “อ้าวน้องโซ่ วันนี้แต่งตัวน่ารักจัง” ผมก้มมองตัวเองตามที่พี่ไม้ว่า ก็น่ารักจริงนั่นแหละ ถึงแม้ว่าจริงๆ แล้วจะหล่อเท่ และคลูมากก็ตาม งู้ย~ ลูกช่างอวย

   “ผมจะไปซื้อกาแฟพี่เอาอะไรไหม” ผมว่า

   “เหมือนเดิมแล้วกัน”

   “พี่จอสล่ะครับ”

   “จอสลา” อ่า...ตั้งแต่ทำงานมาไม่เคยเห็นพี่จอสลาเลยแฮะ

   “ลาไปไหนเหรอครับ” ผมถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

   “พี่ไม่รู้ พี่ไม่ชอบยุ่งเรื่องของชาวบ้าน”

   “ว่าผมนี่ เชอะ” พูดจบ ผมก็สะบัดก้นออกมา ให้ตายเถอะพี่ไม้นะพี่ไม้ คอยดูมีอะไรจะไม่เอาไปเม้าท์ด้วยแล่ว!

   อ่ะ...! มัวแต่คุยกับพี่ไม้ ลืมถามธนูเรื่องชุดเลยดูสิเนี่ย

   ผมเดินบ่นตัวเองอยู่สักพัก ก่อนจะพาตัวเองมายังร้านกาแฟ

   “รับอะไรดีจ้ะน้องโซ่”

   “เอา Espresso macchiato เพิ่มช็อต แล้วก็เลม่อนโซดา ส่วนของผมเหมือนเดิมนะครับ”

   “ทั้งหมดสองร้อยยี่สิบห้าบาทจ้า” ธนบัตรถูกยื่นก่อนจะรับเงินทอนเสร็จ ผมก็เนรเทศตัวเองมานั่งรอกาแฟอยู่ที่ซอกหลืบลับตาผู้คน

   โชคดีที่วันนี้คนไม่เยอะมาก ผมก็เลยต้องรอเหมือนเดิมนั่นแหละ ไม่ได้เร็วกว่าทุกวันนักหรอก ก็ร้านพี่ครีมขายดี แถมใต้ตึกก็มีร้านเดียว

   “คุณโซ่” ผมหันไปสนใจเสียงของคนที่มาใหม่

   “สวัสดีครับคุณศร” มาไงวะ

   “บังเอิญจังนะครับ” ผมยิ้มแฮะๆ “มาซื้อกาแฟเหรอครับ”

   “ครับ คุณศรทำงานอยู่ตึกนี้เหรอครับ”

   “เปล่าหรอกครับ ผมแค่ชอบกินกาแฟร้านน่ะ”

   “อ๋อ...” ผมลากเสียงยานอย่างเข้าใจ

   “ตอนเที่ยงเจอกันนะครับ ผมไปก่อน”

   “อ๋อ ครับๆ” ศรว่าก่อนจะเดินออกไป แต่ก็ไม่ลืมหันมาโบกมือให้ผม

   “น้องโซ่ได้แล้วจ้ะ” ผมเดินไปหยิบของที่สั่ง รอบนี้มีถุงกระดาษพร้อมใส่ ไม่ต้องกังวลว่าจะทำหกอีก

   ผมเดินกลับขึ้นมายังชั้นบน ระหว่างทางก็คิดอยู่ว่าตอนกลางวันจะขอธนูออกไปยังไงให้ดูไม่มีพิรุธ เรื่องแสดงละครผมเนียนอยู่แล้ว แต่จะหาข้ออ้างอะไรนี้สิ

   จะบอกว่าออกไปกินข้าวก็คงไม่ได้ ปกติธนูก็สั่งให้เลขาเอามาให้ ของผมเองก็ด้วย จะบอกว่ากลับไปเอาของที่บ้านได้หรือเปล่านะ หรือว่าจะบอกว่านัดเพื่อนดี

   “นายคิดอะไร? ได้ยินที่ฉันพูดหรือเปล่า” เสียงของธนูดึงผมออกจากความคิดหันมาเผชิญหน้ากับความจริง

   “ครับ?”

   “ฉันถามว่าได้ยินที่ฉันพูดหรือเปล่า”

   “เอ่อ...”

   “ช่างมัน ฉันบอกว่าฉันมีประชุม นายกินข้าวคนเดียวไปก่อนนะ คงออกมาไม่ทัน” ในความเฮงซวยของชีวิต ฟ้าก็ยังมีตาสินะ วันนี้เป็นวันของผมจริงๆ

   “ครับบอส” ผมฉีกยิ้มกว้าง ความกังวลก่อนหน้าหายเป็นปลิดทิ้ง “ประชุมให้สนุกนะครับ”

   “อะไรของนาย” ธนูว่า พลางหยิบเสื้อสูทขึ้นมาสวม ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

   ผมที่ตั้งท่ารอให้ธนูออกไปอยู่ก่อนแล้ว ก็รีบลุกไปขออนุญาตพี่ไม้อย่างเร็วรี่ ทีแรกพี่ไม้จะตามไปด้วย แต่ผมขอเอาไว้ โดยอ้างว่านัดกับเพื่อนจะนั่งวินไปเพราะใกล้ถึงเวลานัดแล้ว แถมยังให้สัญญาว่าจะกลับมาก่อนที่ธนูจะออกจาห้องประชุม

   ผมนั่งวินออกมายังจุดนัดหมายในเวลาต่อมา ก่อนจะพบว่าศรมารอก่อนแล้ว “ขอโทษครับผมช้า”

   “ไม่ครับผมมาเร็วกว่าต่างหาก” เขาว่ายิ้มๆ ทำไมช่างเป็นคนดีเสียเลยเกินพ่อ

   “เอ่อ...ร้านมันปิดนี่ครับ” ผมมองป้ายหน้าร้านที่ถูกเขียนเอาไว้ว่าหยุด ออกมาเสี่ยงตายแล้วยังเสียเวลาอีกเหรอวะเนี้ย

   “ผมกำลังจะโทรบอกคุณโซ่ว่าร้านปิด แต่คุณโซ่มาก่อนพอดี ผมขอโทษจริงๆ ครับ” เขาว่าก่อนจะทำหน้ารู้สึกผิด แล้วคนหน้าตาดีแบบผมจะโกรธเขาลงได้ไง

   “ไม่เป็นไรครับ คุณเองก็ไม่รู้เหมือนกันนี่นา”

   “ถ้าผมโทรเช็กก่อน คุณโซ่ก็ไม่ต้องมาเสียเที่ยวแบบนี้”

   “ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้เรามาใหม่ก็ได้”

   “ครับ... งั้นไหนๆ ก็มาแล้วเราไปหาอะไรทานกันดีไหม” ถ้าไม่ไปจะเสียมารยาทเปล่าวะ แต่ก็ไม่ได้ไงสัญญากับพี่ไม้ว่าจะกลับมาก่อนธนูออกจากห้องประชุมด้วย “นะครับ”

   “เอ่อ...คือ...”

   “คุณโซ่ไม่ว่างก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมหาอะไรกินแถวนี้คนเดี๋ยวก็ได้ครับ” อ้าวไงผมรู้สึกผิดล่ะงานนี้ “คุณโซ่ไม่ต้องคิดมากนะครับ”

   อร๊าก! อย่ากดดันกู

   ก้มมองดูเวลา คาดการว่าคงกลับไม่ทันแน่ พี่ไม้กับผมอาจจะตายอย่างเขียดโดนประตูหนีบ ยังไงก็ต้องปฏิเสธไปก่อน

   

   

   

   สิบนาทีต่อมา...

   “อันนี้อร่อยมากครับ คุณโซ่ลองทาน”

   เวร! สุดท้ายก็ทนไม่ได้ ใจอ่อนเดินตามมาซะนี่ ขอโทษนะครับพี่ไม้ ผมจะรีบยัดแล้วรีบกลับไปรับโทษ

   “คุณโซ่ชอบกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ”

   “อื้มม...” ผมทำท่าคิดอยู่สักพัก เอาจริงของกินได้ผมก็ชอบหมดนั่นแหละ “หมูมั้งครับ แบบหมูต้ม หมูย่าง หมูทอด”

   “แล้วผลไม้ล่ะ”

   “สตอเบอร์รี่” ผมว่ามือก็ตักข้าวเข้าปากไปด้วย

   “ดอกไม้”

   “สีขาวทุกชนิด”

   “แล้วชอบสีอะไรครับ”

   “ก็สีขาวอีกนั่นแหละ”

   “นักร้องที่ชอบ”

   เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ ผมว่าคำถามมันแปลกๆ แล้วผมก็บ้าจี้ตอบไปซะเยอะเลย ไอ้โซ่!

   “เออ...ผมว่าเรารีบกินกันเถอะครับ”

   “บอกไม่ได้เหรอครับ” อย่ามองแบบนั้น ผมรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก เมื่อผมถูกคนตรงข้ามใช้สายตาสลด

   “ปะ เปล่าครับ ผมแค่มีงานน่ะต้องรีบกลับ”

   “อย่างนั้นเหรอครับ ไม่ใช่ว่ารีบกลับให้ทันใครหรอกเหรอครับ” ผมหันขวับทันที “ผมล้อเล่นน่ะ ไม่เห็นต้องมองผมอย่างนั่นเลย” ล้อเล่นได้เสียวสันหลังมากนะครับ เดี๋ยวพ่อตบหลังแอ่น

   “แฮะๆ เหรอครับ”

   “งั้นเรารีบกินกันเถอะเดี๋ยวผมไปส่ง”

   “ไม่เป็นไรผมเกรงใจ”

   “ทางผ่านครับไม่เป็นไร อีกอย่างผมเป็นคนทำให้คุณโซ่เสียเวลา ไม่ไปส่งผมรู้สึกผิดแย่” ไม่มีทางที่จะปฏิเสธเขาได้เลย ราวกับว่าเขารู้จุดอ่อนผมอย่างไงอย่างงั้นแหละ พอผมตั้งท่าจะปฏิเสธเขามักจะคำพูดที่ทำให้ผมรู้สึกผิดแทนตลอด

   ได้แต่หวังว่าพรุ่งนี้ร้านจะเปิด แล้วเราก็ไม่ต้องติดต่อกันอีก

   หลังจากกินข้าวเสร็จ ผมก็เดินตามหลังคนตัวสูงออกมายังรถเบนซ์สีดำที่จอดอยู่โซนวีไอพี ก่อนผมจะแทรกตัวเข้าไปนั่งอยู่ข้างหน้า

   ศรยืนหน้าเข้ามาใกล้อย่างไม่ทันตั้งตัว ผมเองที่นั่งอยู่ถึงกับกลั้นหายใจอัตโนมัติ “คุณไม่คาดเข็มขัดนะ มันอันตรายนะครับ”

   “ขอโทษครับ” ผมว่าก่อนจะรับสายมาคาดเอง ใจหายหมดอยู่ๆ ก็เล่นเอาหน้ามาใกล้ซะจนแทบชนกัน

   ระหว่างไม่มีใครพูดอะไรกันอีก จนมาถึงตึกสูงที่คุ้นตาตั้งตระหง่าน

   “ขอบคุณนะครับที่มาส่ง”

   “ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ยังไงผมจะบอกเวลานัดอีกทีนะครับ”

   “ได้ครับ ยังไงก็ส่งข้อความมาก็ได้” พูดจบผมก็ลงจากรถ ยืนมองจนรถคันสีดำหายลับไปจนสุดสายตา ก่อนจะหมุนตัวขึ้นมายังห้องทำงานของธนู

   แค่คิดว่าเห็นธนูนั่งอยู่ในห้องแล้วใจก็สั่นอย่างบอกไม่ถูก อีกใจภาวนาให้เจ้าตัวยังไม่ออกมาจากห้องประชุม แต่ก็เป็นไปได้ยากเพราะตอนนี้ปาเข้าไปบ่ายสามแล้ว

   ผมหยุดยืนอยู่หน้าห้อง มองประตูบานใหญ่ พยายามส่งกระแสจิตมองเข้าไปสอดแนมดูว่าธนูอยู่ในนั้นหรือเปล่า แต่ก็ไม่เป็นผล ไม่ใช่ว่าผมมองไม่เห็น แต่ผมไม่มีพลังจิตไร้สาระ ถ้าหากอยากรู้มีทางเดียวคือต้องเข้าไป

   แกร๊ก!

   “ไปไหนมา” อู้ย~ ขนลุกสู่ ธนูว่าเสียงนิ่ง ขนาดเขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผมยังรู้สึกใจสั่นขนาดนี้

   นอกจากตำรวจแล้วก็มีธนูอีกคนที่ทำให้ผมใจสั่น

   “ปะ ปะ ไปกินข้าวมาครับ” ฉิบหายเสียงสั่นเป็นเจ้าเข้าเลยกู

   “...” เขาใช้ความเงียบเข้าสู้ และผมยอมแพ้

   “บอสกินข้าวหรือยัง ให้ผมลงไปหาอะไรให้กินไหม”

   “...” เงียบบบบ

   “เหนื่อยไหมครับ” ผมว่า สาวเท้าเข้าไปประชิดตัวคนที่นั่งอยู่ “ผมชาร์จพลังให้” พูดจบผมก็เหวี่ยงแขนกออดคนตัวใหญ่จากด้านหลัง แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะตอบผมสักครั้ง

   เดาว่าคงจะงอนที่ผมหายไปนาน ไม่ก็ออกมาแล้วไม่เจอผมนั่นแหละ ตัวก็โต แต่ยังทำตัวเป็นเด็กไปได้

   “บอสงอนผมเหรอครับ” ผมถามออกไปตรงๆ ก่อนจะหอมแก้มธนูฟอดใหญ่ แอบเขินเหมือนกันนะปกติผมไม่ใช่คนทำอะไรแบบนี้

   “...” แต่ธนูก็ยังเงียบอยู่ จะไม่ง้อแล้วนะเว้ยเล่นตัวจังหึ้ย!

   “ผมขอโทษ ทำยังไงบอสถึงจะหายโกรธครับ บอกผมสิ ผมยอมคุณทุกอย่างแล้วนะ”

   “ทุกอย่างงั้นเหรอ” เสียววาบเลยกู พูดไม่ทันคิด

   “เอิ่ม...ก็เว้นเรื่องนั้นนะครับ ถ้าเรื่องอื่นทำได้ผมจะทำ”

   “มานั่งนี้” ธนูว่า ก่อนจะถอยเก้าอี้ออกให้ผมนั่งบนตัก ชิลๆ นั่งประจำ “จูบฉัน”

   ถึงจะเคยจูบกันมาก่อน แต่บอกให้ทำตรงๆ แบบนี้ก็รู้สึกหน้าร้อน เหมือนกันแฮะ

   ผมค่อยๆ ขยับหน้าเข้าไปใกล้จนใบหน้าของเราห่างกันไม่ถึงคืบ

   “ฉีดน้ำหอมเหรอ...”

   “เปล่านี่ครับ” ผมว่าก่อนจะกดริมฝีปากลงไป

   ริมฝีปากขยับรับจูบที่บดลงมาอย่างแผ่วเบาก่อนจะเร่งเร้าด้วยการขบเม้มริมฝีปากล่างบนสลับกัน มือหนาโอบรัดจนร่างกายเราใกล้ชิดกัน มีเพียงเสื้อผ้าที่กั้นเราไว้

   เขาผละริมฝีปากออก ก่อนจะจูบลงมาที่คาง จังหวะเดียวกันผมก็ต้องตกใจ เมื่อร่างกายถูกยกลอยวืด ผลักให้ล้มตัวนอนอยู่บนโต๊ะทำงาน แล้วธนูก็แทรกตัวเข้ามาระหว่างขา

   “บ บอสครับจะทำอะไร” ธนูไม่ตอบแต่กดริมฝีปากลงมาอีกครั้ง เขาใช้ลิ้นร้อนลากผ่านลิ้มฝีปาก ก่อนจะสอดเข้ามาตวัดพันเกี่ยวจนน้ำลายใสไหลตามมุมปาก ปกติทุกครั้งเราต่างผลัดกันเป็นผู้นำผู้ตาม แต่ครั้งนี้ต่างออกไป เขาไม่ยอมให้ผมเป็นผู้นำเลยสักครั้ง

   มือสากลูบไล้ต้นขาจนรู้สึกขนลุกทั่วทั้งตัว “อื้มม...” ยิ่งพยายามสะบัดหน้าหนีเขาก็ยิ่งสอดลิ้นเข้ามาลึกขึ้น แรงดึงดูดก็แรงขึ้นตาม

   ฝ่ามือลากขึ้นมาจนมาหยุดที่เป้ากางเกงก่อนจะลูบวนแกนกลางจนรู้สึกปวดหนึบ

   เขาผละริมฝีปาก โน้มตัวลงมากระซิบข้างหู “นายไปไหนมา” ไม่ถามเปล่ามือที่ลูบวนที่แกนกลางก็เริ่มลงน้ำหนักมากขึ้น “อึก! กิน...อ๊ะ...ข้าวมาครับ”

   “กับใคร” เขาถามต่อ ขยับมือขึ้น ใช้ปลายนิ้วลูบยอดอกอย่างเบามือ

   “บอส...ครับ อื้อ”

   “ฉันถามว่ากับใคร!” น้ำเสียงธนูนิ่งเรียบ ปลายนิ้วที่เคยลูบวนเบาๆ ก็เริ่มบี้ลงน้ำหนัก

   “บอส... กับเพื่อนครับ อึก! บอสผมเจ็บ!”

   ริมฝีปากลากไล้ตามกรอบหน้า พรมจูบตามสันกรามไล่ลงมาจนซอกคอ ความรู้สึกเจ็บแปล๊บแล่นผ่านเหมือนโดนกระแสไฟฟ้าช็อต

   มันทั้งรู้สึกเจ็บปนกับความรู้สึกเสียว ตีวนกันมั่วไปหมด

   “นายแน่ใจนะ” เขาถามซ้ำ

   “แน่ใจครับ”

   “ถ้านายยืนยันอย่างนั้น ฉันก็จะเชื่อใจนาย” ธนูผละออกแต่โดยดี ผมเองก็รีบลุกขึ้นนั่งทันที อารมณ์ที่เคยมีก็พลันหายไป

   มันถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกผิดเพราะคำว่าเชื่อใจ...

   ถึงแม้ผมกับศรเราจะไม่ได้เป็นอะไรกันในเชิงชู้ แต่มันก็ทำให้ผมรู้สึกผิดที่โกหกธนู ในขณะที่ธนูเข้าประชุม ผมกลับไปนั่งกินข้าวกับอีกคน ทั้งยังโกหกว่าไปกับเพื่อนอีก

   ถ้าตอนนั้นผมใจแข็งกว่านี้แล้วปฏิเสธศรตั้งแต่แรกก็คงไม่ต้องมานั่งรู้สึกผิดอยู่แบบนี้ ผมขอโทษนะครับ ผมจะรีบจัดการทุกอย่างให้จบ แล้วผมจะไม่ติดต่อเขาอีก

 

 

 

 



 

#สายโซ่

#บอสครับผมเป็นมิจ

**กำลังทยอยแก้คำผิดนะฮ่าฟ

 



 


ออฟไลน์ -Piagpun-

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
​-13-
เดจาวู



     ที่จริงเมื่อวานผมไม่ได้โกรธอะไรโซ่นักหรอก แค่อยากรู้ว่าตัวเองสำคัญพอที่เขาจะง้อหรือเปล่าก็เท่านั้น ฟังดูเด็กมากแต่ก็นั่นแหละ

     แต่พอเห็นโซ่เดินมาง้อใจผมก็อ่อนยวบเป็นขี้ผึ้งถูกไฟลนทันที

     ยิ่งเป็นการง้อด้วยการเดินเข้ามากอด ยิ่งทำให้น้ำที่เคยขุ่นกลับมาใสดังเดิม ตั้งใจว่าจะแกล้งต่ออีกสักหน่อย จมูกผมก็ดันได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก ผมรู้ได้ทันทีว่านั่นไม่ใช่กลิ่นที่โซ่ใช้เป็นประจำ

     มันทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิด และต้องการคำอธิบาย

     ยิ่งแค้นถามก็ยิ่งรู้สึกว่าโซ่กำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่ แต่เมื่อเขายืนยันหนักแน่นว่าไปกับเพื่อน ผมเองก็ต้องทำหน้าที่แฟนที่ดี ความเชื่อใจเป็นสิ่งสำคัญ ผมมอบให้เขา และหวังว่าเขาจะมอบมันให้กับผมเช่นกัน

 

     ช่วงนี้ใกล้วันประมูลที่ดิน งานก็ยิ่งเยอะขึ้นเป็นเท่าตัว ประชุมแทบทุกวัน จึงทำให้ช่วงนี้เราไม่ค่อยได้ออกไปไหนด้วยกันเหมือนเมื่อก่อน

     พอออกจากห้องประชุม ผมก็ตรงมายังห้องทำงานทันที ตั้งใจว่าจะชวนออกไปทานมื้อเที่ยงด้วยกันข้างนอก แต่ภายในห้องกลับว่างเปล่า

     มือถือถูกหยิบออกมา เพื่อโทรหาคนที่ผมกำลังรออยู่ แต่ทว่ากลับมีข้อความถูกทิ้งเอาไว้

 

SaySo

     ผมออกไปกินข้าวข้างนอกนะครับ

     เห็นบอสประชุมอยู่ผมไม่กล้าโทร

 

     ได้แต่ถอนหายใจอย่างเซ็งๆ ในเมื่อมันทำอะไรไม่ได้ก็คงทำได้แค่รอ ก็เขาออกไปแล้วนี่

     ผมตัดสินใจนั่งทำงานต่อ ไม่นานโซ่ก็กลับเข้ามา ท่าทีของโซ่ต่างไปจากทุกที ตั้งแต่เข้ามาเขาก็เอาแต่นั่งจ้องมือถือ สลับกับมองนาฬิกา ทำซ้ำๆ อยู่อย่างนั้นจนผมเองก็อดสงสัยไม่ได้

     “โซ่...” ผมเรียกเขาเหมือนปกติ แต่เจ้าตัวกลับสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ

     “ครับบอส?”

     “ช่วยมาดูแผนปรับโครงสร้างอาคารนี้ให้ฉันหน่อย ฉันอยากได้ความคิดเห็นจากนาย”

     โซ่ลุกขึ้นเต็มความสูง สาวเท้าเข้ามาใกล้ก่อนจะหย่อนสะโพกลงนั่งเก้าอี้ตัวที่ว่างอยู่ เขาจ้องมองกระดาษที่ผมยื่นให้ พลิกดูแล้วดูอีก

     แววตาฉายชัดว่าเขาไม่มีสมาธิพอที่จะจดจ่ออยู่กับมัน

     “ว่ายังไง” ผมเร่งเพื่อเอาคำตอบ งานที่ผมยื่นไปนั้น เป็นงานที่เขาเคยดูมาแล้วรอบหนึ่ง ถ้าเขามีสมาธิมากพอเขาจะจำมันได้ และแย้งขึ้นทันทีตามนิสัยของเขา

     “ก็ดีนะครับ” เขาว่า ก่อนจะทำท่าคิด กวาดสายตาไปมา

     “โซ่... นายดูไม่มีสมาธินะ”

     “เหรอครับ แฮะๆ” โซ่ว่าพลางกลั้วหัวเราะเบาๆ

     “รู้หรือเปล่าว่างานที่ดูอยู่ นายเคยดูไปแล้วรอบหนึ่ง" คนฟังเบิกตาโพลง พลิกหน้ากระดาษในมือไปมา "ครั้งก่อนนายบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าตึกสูงขนาดนี้สร้างไม่ได้ในพื้นที่ชุมชน” คนฟังหน้าซีดทันที ผมไม่รู้ว่าเขามีอะไรปิดบังผมอยู่กันแน่ หากวันนี้ผมไม่รู้ความจริงจากปากเขา เราคงจะได้เห็นดีกัน

     “เอ่อ...คือ คือ ขอโทษครับบอส”

     “...” ผมใช่สายตาเพ่งมองโซ่อย่างคาดคั้น

     “ผมมีเรื่องให้คิดนิดหน่อยครับ” โซ่ว่าก่อนจะงุดหน้าต่ำลง

     “ว่ามา ฉันรอฟังอยู่”

     “คือว่า... ช่วงนี้มีข่าวว่าพี่เป๋หายไปน่ะครับ ผมเลยคิดว่า บอสอาจจะ เอ่อ...” เขามองหน้าผม และผมก็รู้ได้ทันทีว่า เขาหมายความว่าอะไร

     “ใช่ ฉันสั่งเอง”

     “ได้ไงอะบอส! เราสัญญากันแล้วว่าจะไม่ทำอะไรมันนี่ครับ”

     “แล้วฉันบอกตอนไหน ว่าทำอะไรหมานั่น” ผมว่าเสียงเรียบ ไหวไหล่ไปมา

     “อ้าว...”

     “มันถูกส่งไปฝึก อีกไม่นานก็คงหาบ้านให้มันได้ นายไม่ต้องเป็นห่วง มันจะไม่ไปกัดใครอีก รวมทั้งนาย” ผมว่าก่อนจะก้มหน้าทำงานต่อ

     แค่นี้จริงๆ นะเหรอ แค่เรื่องหมาจริงๆ ใช่ไหม ที่ทำให้เขาคิดมาก

     “บอส...” ผมเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงเรียก ก่อนที่แก้มจะชนเข้ากับจมูกของอีกคน “ขอบคุณนะครับที่ไม่ทำอะไรมัน” ใบหน้าของเราห่างกันไม่ถึงคืบ

     ผมจ้องลึกเข้าไปนัยน์ตาสีนิลที่กำลังส่องประกายระยิบระยับ ล่อหลอกให้ตกหลุมพราง ก่อนเขาจะผละหน้าออกไป ทิ้งให้คนมองอย่างผมหัวใจสั่น

 

ครืด ครืด ครืด

     โซ่หยิบมือถือจากกระเป๋ากางเกงตัวเองอย่างร้อนใจ ก่อนจะพิมพ์อะไรบางอย่าง แล้วจะหันมาทางผม

     ส่วนผมที่ลอบมองอยู่ก่อนแล้ว ก็แสร้งทำเป็นไม่สนใจ...

     “บอสครับผมจะไปร้านกาแฟ บอสจะเอาอะไรไหม” โซ่ถาม

     “ไม่ล่ะวันนี้ฉันไม่อยากกิน” โซ่เดินออกไปโดยไม่พูดอะไรต่อ

     ผมมองแผ่นหลังบางเดินออกไปจากห้อง ได้ยินเพียงเสียงเล็กๆ เจื้อยแจ้วอยู่ข้างนอก ผมไม่รู้เลยว่าโซ่กำลังจะทำอะไร

 

     หลังจากเสียงของโซ่หายไปไม่ถึงห้านาที เสียงดังโหวกเหวกโวยวายจากด้านนอกก็ดังลอดเข้า

     “บอสไม่อยู่จริงๆ ครับ” สิ้นสุดเสียงของไม้ ประตูบานใหญ่ก็ถูกผลักด้วยแรง

ปัง!

     “หวัดดีน้องชาย”

     ในชีวิตมีไม่กี่คน ที่ผมไม่อยากเจอหน้าที่สุด หนึ่งในนั้นก็คือศร...

     พี่ชายของผมเอง...

     “อะไรกัน พี่ชายมาทั้งทีทำไมถึงทำหน้าแบบนั้น”

     “มาทำไม!”

     “ดูถามเข้าสิ” มุมปากศรกระตุกยิ้มอย่างมีเลศนัย ผมไม่รู้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ “ได้ข่าวว่าได้ของเล่นชิ้นใหม่ ฉันเองก็อยากเห็น เลยตั้งใจว่าจะแวะมาดูสักหน่อย เห็นว่าไม่เคยหยิบของเล่นชิ้นไหนมานาน”

     ผมรู้ได้ทันที ของเล่นที่ศรว่าคงจะหมายถึงโซ่

     “ออกไป!” ผมว่าเสียงดัง

     “โธ่ๆ พี่เพิ่งจะมาถึงเอง จะรีบไล่กันไปถึงไหน”

     “จอส!” ผมเรียกบอดี้การ์ดให้เข้ามา และจอสก็ทำหน้าที่ตัวเองอย่างดี โดยที่ผมไม่ต้องเรียกซ้ำ “ส่งแขกด้วย วันนี้ฉันไม่ต้อนรับใคร” ผมว่าก่อนจะถอยออกมาเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะ

     แต่ไวกว่าความคิดศรก็เดินเข้ามาประชิดตัวผม เรายืนประจันหน้ากันไม่ถึงวิฯ เขาก็พูดบางอย่างที่เราได้ยินกันเพียงแค่สองคน

     “กลัวงั้นเหรอ หึ! รู้อะไรไหมเธอยังเหมือนเดิม แววตาเธอไม่เคยโกหก”

     เราใกล้กันมากจนได้กลิ่นน้ำหอมของศร

     มันเป็นกลิ่นเดียวกันกับที่ผมได้กลิ่นจากตัวโซ่วันนั้น!

     ผมกัดฟันกรอด สองมือยังคงกำหมัดแน่น ใจอยากพุ่งเข้าใส่อย่างขาดสติ แต่ก็ต้องอดทนไว้ เพราะมันอาจทำให้ทุกอย่างแย่ลงกว่าเดิม

     ผมรู้ว่าเขาต้องการยั่วโมโห และผมก็ต้องไม่เล่นไปตามเกมของเขา

 

     ศรเดินผละออกไปไม่ไกลมากนัก ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นแล้วกดโทรออกหาใครบางคน

     “ผมใกล้ถึงแล้ว...ร้านกาแฟเหรอ...ได้สิครับ...แล้วเจอกัน”

     เมื่อประโยค ‘แล้วเจอกัน’ หลุดออกจากปากศร เขาก็มองหน้าผม สายตาเขาเหมือนคมดาบที่พร้อมฟาดให้ผมขาดเป็นสองท่อน

     ศรพูดถูกผมกำลังกลัว...

     ยิ่งได้กลิ่นน้ำหอมจากตัวศร หัวใจผมสั่นสะท้านจนรู้สึกชาไปทั้งตัว ภาพอดีตฉายซ้ำทับซ้อนเหมือนเดจาวู

     สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือรสนิยมของศร เขาชอบได้ทั้งผู้ชายและผู้หญิง

     หวังว่าเขาจะไม่ทำแบบเดิมอย่างที่ผมคิด...

     เรื่องมันเริ่มจากแฟนคนแรก คนที่ผมพาไปแนะนำให้พี่ชายผมได้รู้จัก แล้วต่อจากนั้นไม่นาน ผมก็ได้รู้ความจริงว่าเขาทั้งสองคนหักหลังผม

     มันเป็นเหมือนจุดเริ่มต้นที่พี่ชายผมรู้สึกสนุกกับการได้แย่งคนรักไปจากผม และมันก็เกิดเหตุการณ์แบบเดิมซ้ำๆ เมื่อผมมีความรัก

     ศรเก่งเรื่องใช้คำพูดหวานหว่านล้อม ทั้งยังหล่อ และรวยกว่าผมเป็นเท่าตัว ผมไม่รู้เลยว่าเขาเสนออะไรให้กับเหล่าบรรดาแฟนๆ ของผม แต่ทุกคนที่ก้าวขาไปหาศร พวกเขาเหล่านั้นก็ไม่เคยกลับมาหาผมอีกเลย

     ไม่ใช่แค่แฟนของผมทุกคนที่เลือกเขา แต่แม้กระทั่งพ่อแท้ๆ ของผมเองก็ยังตอกย้ำเสมอ ว่าผมไม่มีทางสู้พี่ชายได้ ต่อให้พยายามมากแค่ไหน ผมก็ไม่เคยมีตัวตน อยู่ในสายตาของพ่อ

     นั้นเป็นสาเหตุหลักที่ผมไม่เคยกลับบ้าน

     ส่วนบ้านหลังที่ผมอยู่ประจำ แท้จริงแล้วมันเคยเป็นเรือนหอ ครั้งหนึ่งผมเกือบจะได้มีครอบครัวอย่างที่ฝัน แต่สุดท้ายมันก็พังเพราะพี่ชายตัวดี

     ครั้งนั้นเป็นครั้งที่ผมเจ็บที่สุด เจ็บจนไม่กล้ารักใครอีก...

     จนกระทั่งได้มาเจอโซ่ คนที่ทำให้ยิ้ม และหัวเราะได้ในเวลาเดียวกัน

     “จอส” ผมเรียกบอดี้การ์ดอีกครั้ง “ฉันต้องการสร้อยที่...”

     ที่ผ่านมาผมอาจจะยอมพี่ชายมาตลอด แต่ครั้งนี้มันจะไม่เหมือนเดิม

     ผมสั่งให้จอสหาของที่ต้องการโดยด่วน ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินแก้...

     โซ่คือคนเดียวที่ทำให้ผมลุกขึ้นยืนในวันที่ผมอ่อนแอที่สุด ทั้งที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมเจออะไรมา แต่เขากับเชื่อมั่นในตัวผมอย่างหน้าประหลาด สิ่งที่เขาเคยบอกผมวันนั้น อาจจะเป็นแค่หลุมพราง หรือพูดส่งๆ เพื่อหลอกให้ผมติดกับ แต่มันก็ช่วยให้ผมหลุดพ้นจากความคิดที่ไม่อยากอยู่บนโลกใบนี้

     ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนเอาเขาไปจากผมได้เด็ดขาด

 

 

 

[สายโซ่]

 

     “ผมรอที่ร้านกาแฟนะครับ…ครับ...แล้วเจอกันครับ” ผมว่าก่อนตัดสายจากศร เขานัดให้ผมเอาเสื้อมาให้ แต่นี่ก็เลยเวลานัดมายี่สิบนาทีแล้ว

     เมื่อตอนกลางวันเขาไหว้วานให้ผมไปเอาชุดที่ร้านซักรีด โชคดีที่ธนูมีประชุมด่วนเข้ามา ผมจึงปลีกตัวออกมารับเสื้อที่ร้านได้

     พนักงานแจ้งว่าศรจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว คิดว่าคงจะมีอะไรเข้าใจผิด ตัดสินใจโทรถาม แต่ศรก็ดันไม่รับสาย ผมจึงปล่อยเบลอไปก่อน

     เสื้อสูทถูกเอามาฝากไว้กับพี่ครีม เจ้าของร้านกาแฟใต้ตึกนั่นแหละ ขืนเอาขึ้นไปด้วยต้องโดนธนูถามแน่

     ตั้งแต่ที่เขาถามเรื่องกลิ่นน้ำหอมเมื่อวาน เขาก็ดูจับตามองผมอยู่ ก่อนออกมาเขาก็ถามจนผมจนมุม ดีนะที่ผมเจอลุงหมายยืนเม้าท์กันอยู่หน้าบ้าน เรื่องที่พี่เป๋โดนจับไปเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน ผมเลยยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดแทนตอนที่ธนูถาม

     “มารอนานหรือยังครับ” เสียงคนมาที่หลังกล่าวทักทาย

     “ไม่นานครับ” ผมส่งยิ้ม ไม่จริงอะ นี่นั่งรอจนรากงอกแล้วเนี่ย “เอ่อ...เมื่อเช้าผมไปรับเสื้อ เขาบอกว่าคุณศรจ่ายเงินไว้แล้ว”

     “อืม ใช้ผมจ่ายเงินไปแล้ว” ศรว่ายิ้มๆ

     “เท่าไหร่ครับเดี๋ยวผมโอนให้” ผมว่าก่อนจะกดเข้าแอปฯ ในมือถือ

     “ผมขอไม่รับไว้ดีกว่าครับ”

     “ได้ไงล่ะครับ วันนั้นกาแฟคุณก็ซื้อคืนผมแล้วนี่ครับ”

     “อื้ม... เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นแทนได้ไหม” ศรว่า
     
     “ครับ?”

     “พรุ่งนี้ผมมีธุระแถวนี้...เอาเป็นว่าคุณโซ่เลี้ยงข้าวผมดีไหมครับ”

     “แพงมากผมไม่มีปัญญาเลี้ยงคุณหรอกนะครับ ผมบอกไว้ก่อน”

     “ธรรมดาก็พอครับ ผมไม่ค่อยชอบนั่งร้านหรูๆ เท่าไหร่”

     “จริงเหรอครับ ผมก็ไม่ชอบเหมือนกัน เพราะอะไรรู้ไหม”

     “...?” ศรเอียงคอมองอย่างสงสัย

     “เพราะมันได้น้อยยังไงล่ะครับ ฮ่าๆ”

     เราทั้งคู่หัวเราะ และพูดคุยกันเรื่องอื่นอีกสักพักก่อนจะขอตัวแยกย้าย

 

     “เออคุณโซ่ครับ เรื่องพรุ่งนี้สรุปว่า...”

     “ก็ถ้าคุณกินร้านธรรมดาได้ผมก็โอเค”

     “งั้นกินที่นี่ก็ได้ครับ ยังไงที่นี่ก็เป็น Cafe&Restuarant อยู่แล้วนี่”

     “เอางั้นก็ได้ครับ” พูดจบเราทั้งคู่ก็แยกย้ายกันตรงนั้น ผมเองก็รีบเช่นกันเพราะออกมานานแล้ว ธนูอาจสงสัยได้

 

 

     ผมเดินออกจากลิฟต์ ผ่านโต๊ะเลขาหน้าห้องทำงานของธนู สีหน้าเธอไม่สู้ดีนัก ส่วนพวกพี่ๆ ก็ไม่อยู่แล้ว ผมรู้สึกแปลกใจนิดๆ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรจนกระทั่งผมเข้ามาในห้องทำงาน

     แฟ้ม และข้าวของกระจัดกระจายไปทั่วทั้งห้อง แจกันที่เคยมีดอกไม้อยู่ก็หล่นลงมาแตกกระจาย ผมกวาดสายตามองหาธนูทันที

     “บอส!” ผมวิ่งเข้าไปหาธนูที่นั่งลงอยู่กับพื้น “เกิดอะไรขึ้นครับ” ผมไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน ดวงตาเขาล่องลอยเหมือนคนไร้สติ

     “โซ่...” เขาจ้องหน้าผมอยู่สักพักก่อนจะดึงผมเข้าไปกอด “นายกลับมา”

     “ผมอยู่ตรงนี้แล้วครับ”  ผมว่าพลางกอดตอบกลับ ไม่ถามอะไรต่อ เพราะคนตรงหน้าดูไม่พร้อมที่จะพูด

     ผมพาธนูขึ้นมายังชั้นบนที่เป็นคอนโดฯ ปล่อยให้เขานอนอยู่บนเตียง ไม่นานก็ผล็อยหลับไป ไม่รู้ว่าระหว่างที่ผมไม่อยู่เกิดอะไรขึ้นบ้าง ทำไมเขาถึงอยู่ในสภาพนี้

 

     ผมจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ธนู แล้วเอาผ้าผื่นเล็กชุบน้ำเช็ดตัว โชคดีที่เขาไม่ได้ตัวร้อนหรือมีไข้ เพียงแค่ปวดหัว คงจะเครียดกับงานมากเกินไป

     ในครัวยังพอมีโจ๊กสำเร็จรูปกับเนื้อสัตว์ พอที่จะทำให้ธนูกิน เพื่อให้เขาจะได้กินยาแล้วนอนพัก

     ผมขลุกอยู่ในครัว ง่วนอยู่กับการทำโจ๊กง่ายๆ อยู่พักใหญ่ อาหาร และยาก็ถูกยกเข้ามาในห้อง ก่อนจะปลุกให้เขาลุกขึ้นมาทานข้าว แล้วทานยา สีหน้าเขาดูซีดเซียวไร้สีเลือด

     “บอสไปหาหมอไหม ผมจะพาบอสไปเอง” ผมว่าเพราะเห็นสีหน้าของธนูไม่สู้ดี

     “ไม่ล่ะ ฉันแค่เหนื่อยกับงาน”

     “จริงเหรอครับ” ผมถามย้ำ

     “อืม”

 

     โจ๊กในชามพร่องไปได้นิดเดียว เขาก็ไม่ทานต่อ ผมเองก็ไม่ได้บังคับอะไรนอกจากหยิบยาที่เตรียมมาให้เขา ก่อนจะจัดการห่มผ้าให้ แล้วเดินเอาของออกไปเก็บ

     “คืนนี้อยู่กับฉันได้ไหม” ธนูว่า

     “ได้สิครับ”

     ผมเดินหยิบจับทุกอย่างในห้องนี้อย่างคุ้นเคย ถึงแม้ว่าจะมาไม่กี่ครั้ง แต่ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ยกเว้น เสื้อผ้าของผมที่ถูกมีเพิ่มเข้ามา ห้องน้ำที่เคยมีแปรงของธนูวางอยู่อันเดียว ตอนนี้ก็มีของผมวางอยู่ข้างๆ

     “บอสผมถามอะไรหน่อยสิ” ผมพูดขึ้นเพราะรู้ว่าเขายังไม่หลับ

     “อืม”

     “ทำไมถึงมีเสื้อผ้าไซซ์ผมอยู่ที่นี่ล่ะครับ” ผมถามสิ่งที่ค้างคาใจ
     “ฉันให้คนซื้อเอาไว้ เผื่อนายมานอนที่นี่ไง”

     “อ๋อ ครับ”

     “โซ่” ธนูเรียกชื่อผมก่อนจะเงียบไปสักพัก

     “ครับ?”

     “ย้ายมาอยู่กับฉันเถอะ”

 



ออฟไลน์ -Piagpun-

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

-14-

ผมให้ผ่าน

 

     ตื่นขึ้นมาก็ไม่เจอคนข้างๆ แล้ว เดาว่าเขาคงตื่นและอาจจะลงไปทำงาน แต่เสียงจากด้านนอกก็ทำให้รู้ว่า เขายังอยู่ภายในห้อง

     เมื่อคืนธนูชวนให้ผมย้ายมาอยู่ด้วยกัน แวบหนึ่งก็รู้สึกดีใจจนอยากตอบตกลงทันที แต่ก็ทำอย่างนั้นไม่ได้ เพราะผมเป็นห่วงน้องชายบังเกิดเกล้า กุญแจยังเด็กไปสำหรับการอยู่คนเดียว

     จริงๆ ปีหนึ่งก็ไม่เด็กแล้ว แต่ผมก็อดเป็นห่วงไม่ได้

     ผมไม่ได้ปฏิเสธธนูซะทีเดียวหรอก เพียงแค่ตอบไปว่า จะไปๆ มาๆ เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร นอกจากยิ้ม

     “บอส ทำอะไรเหรอครับ” ผมกอดคนตัวโตจากด้านหลัง ก่อนจะเอาคางวางไว้บนราดไหล่

     “เลิกเรียกฉันว่าบอสได้แล้ว” ธนูว่า ก่อนยกมือขึ้นบีบจมูกผมเบาๆ

     “งั้นจะให้เรียกอะไรล่ะครับ”

     “อื้ม... ที่รักเป็นไง”

     “ไม่เอา!”

     “ทำไมล่ะ เป็นแฟนกันเรียกแบบนั้นไม่เห็นจะแปลก”

     “ไม่แปลกครับ แต่ผมเขิน” ลองคิดภาพตัวเองเรียกธนูว่าที่รัก ก็รู้สึกขนลุกแปลกๆ “ผมเรียกบอสว่าคุณแทนได้ไหม” ผมช้อนตามองคนด้านหน้า

     “แล้วแต่หนูเลยค่ะ” หนูอีกแล้ววววว!

     “ไม่เรียกหนู ไม่เอา ไม่ชอบ”

     “แต่ฉันชอบ น่ารักดีออก แต่ก่อนเราก็เรียกกันแบบนี้นี่”

     “ก็ตอนนั้นผมโกหกว่าเป็นผู้หญิง แต่ตอนนี้ผมไม่ใช่ไง เรียกแบบนั้นมันแปลกๆ”

     “แล้วยังไงต่อ”

     อร๊ากกกก! ผมรู้ได้ทันทีเลยว่าเขาไม่สน

     “ผมไปอาบน้ำแล่ว หึ้ย!!!” พูดจบผมก็ผละออกมา

     ปล่อยให้ธนูทำอาหารต่อ ส่วนผมก็เดินไปจัดการธุระของตัวเองแล้วออกมานั่งกินข้าวด้วยกัน ลงมาทำงานพร้อมกัน เป็นบรรยากาศที่ไม่คุ้นเท่าไหร่ แต่ก็รู้สึกดีมาก

     หากเราอยู่ด้วยกันจริงมันก็คงดี คงมีเรื่องที่ให้เราได้ทำด้วยกันอีกเยอะแยะ

 

 

     “คุณวันนี้ผมกลับเร็วหน่อยนะ” เรียกคุณรู้สึกไม่ชินเลยแฮะ

     ธนูวางปากกาลง มองหน้าผมเหมือนกำลังจะถามว่า ‘ไปไหน’

     “ผมจะไปรับกุญแจ วันนี้น้องชายผมกลับจากไปเที่ยว” ตามจริงมันควรกลับ ตั้งแต่เมื่อวานแล้วละ แต่มันดันติดลมขอเที่ยวต่ออีกสองวัน

     “งั้นเราไปรับด้วยกันไหม จะได้แวะหาอะไรกินด้วยเลย”

     “เอางั้นเหรอครับ”

     “เอางั้นแหละ เพื่อนเธอฉันก็เจอมาแล้ว นั่นคนในครอบครัวเธอ จะไม่ให้ฉันเจอเลยเหรอ” เธอว้ะ คุณว่าไม่ชินแล้ว คำว่าเธอยิ่งไม่ชินเข้าไปใหญ่ แต่ก็ดีกว่าหนูละว้า

     “ครับ”

     วันนี้ผมมีนัดกับศร แต่เวลานี้คงยังไม่เหมาะที่จะเจอกันเท่าไหร่ ทำไมผมต้องทำเหมือนว่าศรเป็นชู้ ต้องหลบๆ ซ่อนยังไงก็ไม่รู้แฮะ 

ผมกดเข้าแอปฯ สีเขียวเพื่อส่งข้อความขอเลื่อนนัดวันนี้ออกไปก่อน

 

SaySo
คุณศรครับ นัดวันนี้คงต้องเลื่อนไปก่อน

พอดีผมต้องไปรับน้องชาย

แต่ถ้าคุณศรไม่สะดวก เดี๋ยวผมโอนค่าเสื้อให้

K.Sayson

     ไม่เป็นไรครับ
     
     วันนี้ผมติดประชุมพอดี

     ผมไม่อยากได้เงิน ผมแค่อยากกินข้าวกับคุณโซ่

 

 

     ผมกับธนูมารอรับน้องชายที่สถานีรถไฟ น้องผมก็ติสท์เหลือเกินนั่งรถไฟจากหัวหินมากรุงเทพฯ ให้เดาคงนั่งแบบธรรมดามาด้วย มันก็เก่งนั่งมาได้ร้อนก็ร้อน

     ถ้าการนั่งรถไฟแบบธรรมดาว่าสุดแล้ว ที่สุดกว่าคือมันชอบเที่ยวทะเลหน้าฝน มันให้เหตุผลว่าช่วงนั้นคนเที่ยวน้อย มันก็จริงอย่างที่มันว่า แต่ถ้าฝนตกก็คือต้องอดเล่นน้ำ วันไหนไม่มีฝนก็โชคดีไป เหมือนไปเสี่ยงดวงเอากุญแจว่างั้น

     น้องชายลากกระเป๋าเดินตรงเข้ามายังผมที่ยืนรออยู่ก่อนหน้า แต่ก็สะดุดตากับคนตัวโต กุญแจมองหน้าผมเหมือนกำลังจะถามว่า ‘ใคร?’

     “นี่ธนู...เป็นหัวหน้าพี่เอง” ผมบอกกุญแจ ก่อนจะหันไปบอกธนู “คุณ นี่กุญแจน้องชายผม” กุญแจจะยกมือไหว้

     “สวัสดีครับ” ธนูพยักหน้ารับ ก่อนจะฉีกยิ้มให้กุญแจ

     สายตาของกุญแจดูงงๆ ก่อนจะหันมาสบตากับผมแทน

     เป็นผมก็คงงงเหมือนกันนั่นแหละ หัวหน้าที่ไหนกันจะเป็นธุระพาลูกน้องมารับ น้องชายแบบนี้กันล่ะ

     “หิวกันหรือยัง ฉันสั่งอาหารไว้แล้ว ไปถึงจะได้กินกันเลยไม่ต้องรอ” 

     “งั้นไปกันเลยก็ได้ครับ”

     “ไม้...” ธนูว่า พลางมองไปที่กระเป๋าของกุญแจ เท่านั้น พี่ไม้ก็รีบตรงเข้าไปจัดการทันที

     กุญแจยังยืนงงกับสถานการณ์ตรงหน้า พวกผมถูกเลี้ยงดูให้ช่วยเหลือตัวเองตลอด ไม่เคยมีหรอกคนหิวกระเป๋า หรือค่อยจัดการเรื่องต่างๆ ให้ แต่ผมน่ะชินกับการเล่นใหญ่ของธนูไปซะแล้ว เลยรู้สึกว่าที่เขาทำมันเป็นปกติ

 

 

     เรามาถึงร้านช้ากว่ากำหนดเกือบยี่สิบนาที เพราะรถติดเหี้ยๆ

     ร้านที่ธนูจองเอาไว้เป็นร้านอาหารจีน ผมเคยมากับเขาแล้วสอง สามครั้ง ธนูชอบความเป็นส่วนตัวมากกว่า จึงจองเป็นโซน VIP ดูได้จากตอนที่เราเดทกันครั้งแรก ถึงจะเป็นโรงแรม แต่ธนูก็เล่นเหมาร้านเพื่อให้เราได้ใช้เวลาด้วยกันสองคน ฟังดูเวอร์มาก แต่อย่างที่บอกว่าชินแล้ว

     นั่งกันอยู่ไม่นานอาหารมากมายก็ถูกยกมาเสิร์ฟจนแน่นโต๊ะ

     สั่งหมดเมนูเลยมั้ง...

     “กินเยอะๆ สิ” ธนูว่า คีบเผือกทอดใส่จาน

     “งดของทอดครับ...” ผมว่าก่อนจะเคี้ยวเป็ดปักกิ่งให้ละเอียดแล้วกลืนลงคอ “ช่วงนี้ผมไม่ได้ออกกำลังกายเลย ดูพุงผมสิ” มือก็บีบพุงให้ธนูดู

     “กินๆ ไปเถอะ เธอชอบนี่ รอบที่แล้วยังกินไปตั้งเยอะ” ผมหันไปจิปากใส่ธนู แล้วคีบหมูตุ๋นใส่ปากต่ออย่างไม่ใส่ใจ

     มันอร่อยจริงนั่นแหละ ครั้งที่แล้วผมกินไปตั้งห้าลูก แต่ตอนนี้อึดอัดตัวเองมาก ธนูชอบพาผมไปหาของอร่อยกินเกือบทุกเย็น รู้ตัวอีกทีก็เหมือนน้ำหนักจะขึ้นแล้ว ถ้างดของทอดได้ก็คงดี

     “ขอโทษนะครับ” ผมลืมไปเลยว่าน้องผมมาด้วย “แน่ใจเหรอครับ ว่าเป็นแค่หัวหน้า กับ ลูกน้อง” กุญแจจงใจเน้นคำว่าหัวหน้ากับลูกน้อง สายตาคาดคั้นจ้องผมสลับกับธนูไปมา

     “ก็โซ่บอกว่ายังไง ก็ต้องตามที่เขาว่านั่นแหละ ผมตามใจเขาอยู่แล้ว” ธนูว่า ก่อนจะหันมายิ้มให้ ผมละอยากเอาตะเกียบทิ่มตาจริงๆ

     “คิดดีแล้วเหรอครับมาชอบพี่ผม” เดี๋ยวๆ กุญแจพูดงี้หมายความว่าไง

     “กุญแจ!” ผมหันไปดุกุญแจ แต่เจ้าตัวดูไม่เดือดร้อนอะไร

     “ผมไม่ติดนะครับถ้าแฟนพี่ผมจะเป็นผู้ชายแต่...”

     “...?”

     “คุณโอเคเหรอ ไม่ว่าจะผิดหรือถูกมันเถียงไว้ก่อน”

     “ผมทราบ” ธนูว่า

     อยู่ๆ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็เริ่มปกคลุมด้วยรังสีอะไรสักอย่าง ที่แผ่ออกมาจากตัวน้องชายผม

     กุญแจก็นิ่งหน้าตาย ส่วนธนูเดาไม่ได้เลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่

     “คุณรับได้เหรอ โซ่เป็นคนใจร้อน”

     "ครับ”

     “มันปากหมา”

     “อ้าว ด่ากูนี่” ผมว่า ก่อนที่ทั้งสองจะมองหน้าผมประหนึ่งจะบอกว่า ‘หุบปาก’

     เฮ้ย! อย่างกับพาแฟนมาเปิดตัวกับผู้ปกครองแนะ ผมบรรลุนิติภาวะแล้วนะเว้ย ต้องขออนุญาตน้องชายก่อนหรือไง

     “ผมรู้” ธนูตอบ
     
     “คุณรู้ไหมว่ามันขี้เกียจมากๆ แค่ล้างจานมันยังต้องจ้างผมเลย”

     “...”

     “ผมเป็นน้องมัน ผมรู้ทุกอย่าง ข้อเสียของโซ่ที่คุณรู้ ยังไม่ถึงครึ่งเลยด้วยซ้ำ คุณมั่นใจแค่ไหนว่าจะไม่ทำให้พี่ผมเสียใจ” เอ้าเขินวะ น้องเป็นห่วงซีนซึ้งแล้ว

     “วันที่มันเมาเหมือนหมาเพราะโดนทิ้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า วันนั้นผมเองที่เป็นคนนั่งข้างๆ มัน ผมรู้ว่ามันเสียใจแค่ไหน ผมไม่อยากให้มันต้องเป็นแบบนั้นอีก”

     คดีพลิก!

     จะร้องไห้ ไม่ได้ซึ้งนะ กูอาย พอเถอะกุญแจ กูจะมุดดินหนีแล้ว

     “...”

     “ถึงข้อเสียมันจะมีเยอะ แต่คุณรู้ไหมว่าพี่ผมเป็นคนที่รักคนอื่นมากกว่าตัวเองเสมอ ถ้าคุณจะเข้ามาเล่นๆ หรือเพื่อความสนุก ผมว่าคุณหยุดเถอะ” ประโยคยาวเหยียดของน้องชายทำเอาผมสะอึก ด้วยความที่น้องชายผมเป็นคนนิ่งๆ ผมเลยไม่คิดว่ามันจะมีมุมนี้

     “ครับ...” ธนูที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ เริ่มพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง “ผมไม่รู้ว่าตัวเองจะทำให้โซ่ไม่เสียใจได้ไหม แต่ผมเชื่อว่า ผมทำให้เขาเป็นคนที่มีความสุขที่สุดได้ ผมไม่รู้จักโซ่ดีเท่าคุณหรอกเพราะเราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน...”

     “...”

     “แต่ผมมีเวลาทั้งชีวิตเพื่อจะเรียนรู้ข้อดีและข้อเสียของเขา”

     “...”

     “คุณไม่ต้องเป็นห่วง ผมไม่คิดจะทำร้ายเขาเลย ที่ให้เขาไป ก็เป็นทั้งหมดที่ผมมีแล้วเหมือนกัน”

     กรี๊ดดดดด เขินโวย!!!

     นั่งตัวบิดเป็นเลขแปดกับประโยคบอกรักที่ไม่มีคำว่ารักของธนู

     ผิดหวังกับความรักมาก็เยอะ ตอนแรกผมก็คิดว่าธนูคงแค่อยากเอาคืนที่ผมไปเล่นกับความรู้สึกเขา แต่ยิ่งมาเห็นเขาพูดแบบนี้ผมคงไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองใช่ไหม

     แววตาธนูตอนที่พูดทุกอย่างออกมา ทำให้ผมยิ่งเชื่อว่าสิ่งที่เขาพูดไม่ได้โกหกเลย

     ฮือ~ ไอ้ต้าวเหี้ย ทำผมหัวใจเต้นแรงไปหมด

     “ถ้าคุณพูดแบบนั้น ผมให้ผ่าน” กุญแจว่า “แต่ผมจะจับตาดูพฤติกรรมคุณ ถ้าคุณพลาดเมื่อไหร่ คุณจบเห่แน่” ดุเหมียนหมาเลยน้องชายผม

     รักน้อง >///<

 

 

     มือเย็นจบลงด้วยความอิ่มอกอิ่มใจ เผือกทอดที่ว่าจะไม่กิน ผมก็ฟาดไปเจ็ดลูก ก็คนมีฟาร์มรักอะ...

     แอร๊ย~

     ธนูมาส่งผมกับกุญแจที่บ้านในเวลาต่อมา เราหยุดยืนคุยกันอยู่หน้าบ้านราวกับว่าต่างคนต่างไม่อยากแยกจากกัน แต่เวลาก็เป็นตัวที่ทำให้เราต้องโบกมือลากันแต่เพียงเท่านั้น

 

Rrrr…

     โวย...ใครโทรมานักหนาคนกำลังกรี๊ดอัดหมอ

     อะ! ศร ปลายนิ้วเรียวขยับกดรับสายทันที

     “ฮัลโหลครับ”

     [ขอโทษนะครับที่โทรมาซะดึกเลย]

     “ไม่เป็นไรครับ ผมยังไม่นอน ว่าแต่คุณศรมีอะไรหรือเปล่าครับ”

     [เรื่องกินข้าวน่ะ]

     “อ๋อ...คุณศรนัดวันมาเลย”

     [เป็นวันเสาร์แล้วกันนะครับ]

     “ได้ครับ เที่ยงเวลาเดิมนะครับ”

     [โอเคครับ งั้นผมไม่รบกวนคุณโซ่แล้ว ฝันดีนะครับ]

     “เช่นกันครับ”

     มือถือถูกวางคว่ำเอาไว้ที่เดิม ก่อนจะล้มตัวลงนอน แล้วคว้าเอาตุ๊กตาคุณสิบโทเคโรโระมาฟัด แล้วดื่มด่ำกับคำพูดของธนูต่อ

     น้อนนอนไม่หลับ หัวใจมันกระสับกระส่าย ~~

     เฮ้อ มีฟามสุจังโวยยยยยย

 

 

 

 

 

 



ออฟไลน์ -Piagpun-

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

-15-

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้
 

     จากข้อความของศรวันนั้น ผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม ศรต้องอยากกินข้าวกับผมนักหนา ทั้งที่ให้โอนเงินคืนให้ก็จบเรื่องแล้ว

     ประโยคที่ศรบอกว่า ‘แค่ต้องการทานข้าวกับผม’ ก็ทำให้ผมฉุกคิด เราไม่ดูรู้จักกันมาก่อนนี่ แล้วทำไมต้องอยากทานข้าวกับผมด้วยล่ะคงไม่ได้คิดอะไรกับผมใช่ป่ะ

     แต่คงไม่ใช่หรอก ผมไม่เห็นจะรู้สึกว่าศรคิดแบบนั้น…

     แต่ตอนนี้ชีวิตผมโคตรรุงรัง... สุดท้ายผมก็มาตามนัดอยู่ดี หวังว่านี่ครั้งสุดท้ายที่เราต้องเจอกัน

     ร้านพี่ครีมเป็นจุดนัดพบระหว่างผมกับศร โชคดีที่ร้านนี้เป็น Cafe&Restuarant เราเลยไม่ต้องลำบากออกไปข้างนอก แถมราคาก็น่ารัก ไม่แพงจนเกินความสามารถของผม

     “รอนานไหมครับ” ผมส่ายหน้าหวืด ก่อนฉีกยิ้ม

     “ไม่นานครับ” คำพูดของผมกับความในใจมันช่างย้อนแย้งสุดๆ

     ผมว่าศรคงเป็นเทพแห่งการมาสาย สายทุกนัด สายจนอยากเอานาฬิกาให้ยืม...

     แต่...

     ไม่พูดดีกว่า...!

     “คุณสั่งอาหารเลย ผมสั่งแล้ว แต่ไม่รู้ว่าคุณจะทานอะไร ผมเลยรอให้คุณมาสั่งเอง” ผมว่าพลางยื่นเมนูให้คนที่มาที่หลัง

     “ขอโทษครับ ผมไม่ทันมอง” ศรว่า

     “ไม่เป็นไรครับ”

     ศรสั่งอาหารเพิ่มอีกสองสามอย่าง ก่อนพนักงานจะเดินหายกลับเข้าไป

     ใช้เวลาไม่นานนักอาหารก็ถูกยกมาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ

     ผมสั่งอาหารคลีนๆ มาสอง สามอย่าง อย่างเช่นคาโบนาร่าเส้นดำ พิซซ่าแซลม่อนรมควัน ตามมาด้วยผักโขมอบชีส หมายถึงแดกจนคลีนน่ะ

     ส่วนศรนั้น...

     ช่างแตกต่างกับผมอย่างสิ้นเชิง ยกตัวอย่างคาเปร์เซ่สลัด มันน่ากินตรงยังไงอะ ผมมองมะเขือเทศสีแดงสดในจานของศร ของทั้งหมดที่เขาสั่งมาล้วนแล้วแต่เป็นผักใบเขียว เขารู้หรือเปล่าว่าโลกนี้ยังมี หมู ไก่ และปลาที่กินได้

     จังหวะนี้ผมสนใจอาหารที่อยู่ตรงหน้ามากกว่าศรซะอีก

     “คุณโซ่หิวใช่ไหมครับเนี่ย” แรงมากแม่! ถามซะผมไม่กล้าตักอะไรกินต่อเลย

     “นิดหน่อยครับ” ผมว่ายิ้มๆ “เอ่อคุณศรครับ ผมมีเรื่องอยากถาม แต่ไม่รู้ว่าจะถามได้ไหม...”

     “ลองถามมาก่อนสิ” ศรว่า

     “ทำไมคุณต้องอยากกินข้าวกับผมด้วยล่ะ?” ผมถามสิ่งที่คิด ก่อนจะหรี่ตามองอย่างเคลือบแคลงใจ “คงไม่ใช่เพราะคุณคิดอะไรกับผมใช่ไหม ต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่ผมเสียมารยาทถามตรงๆ”

     “ถามตรงดีนี่ ถึงว่าล่ะ...”

     “ครับ?”

     “ถ้าฉันตอบใช่ คุณโซ่จะว่ายังไง”

     “ผมก็จะบอกคุณว่า ผมแค่ต้องการรับผิดชอบเรื่องเสื้อก็เท่านั้น”

     “แล้วถ้าผมตอบไม่”

     “ก็ดีแล้วนี่ครับ” ผมว่าพลางไหวไหล่ พิงตัวกับพนักเก้าอี้

     “แต่คำตอบของผมคือ อาจจะใช่หรือไม่” แถวบ้านแล้วกวนตีนครับ

     “อ๋อ...ครับ คำตอบคุณจะเป็นอะไรก็แล้วแต่... แต่ผมมีแฟนแล้ว" ศรไม่มีท่าทีตกใจ "แฟนผมน่ะ หล่อแล้วก็รวยมาก คุณสู้ไม่ได้หรอก” เป็นไงกูขิงแม่งเลย

     “เหรอครับ” ศรตอบสั้นๆ ก่อนจะกลั้วหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

     ไม่รู้แหละผมถือว่าผมพูดชัดแล้วนะ…

     เรานั่งทานอาหารกันต่อสักพัก ศรก็มีสายเรียกเข้ามาก่อนจะขอตัวกลับ เพราะมีงานเร่งด่วน ส่วนผมก็นั่งฟาดจนเรียบ คลีนสมเป็นอาหารคลีน

     นั่งย่อยต่ออีกสิบนาที จึงค่อยเดินไปคิดเงินที่หน้าเคาน์เตอร์...

     “เท่าไหร่คร้าบบบ...พี่ครีม”

     “เขาไม่ได้บอกโซ่เหรอ? ... เมื่อกี้เขาจ่ายไปแล้วนะ” อ้าว ไหนบอกว่าให้ผมเลี้ยงวะ

     “อ๋อ...ครับ” ผมว่า ก่อนจะสาวเท้าออกจากร้านอย่างเซ็งๆ

     อะไรของเขาวะ ผมรู้สึกหงุดหงิด ปนความไม่เข้าใจกับการกระทำของศร

     ระหว่างเดินกลับมายังห้องทำงานของธนู ผมก็คิดอะไรเพลินๆ ไปเรื่อย ถ้าศรไม่ต้องการเงินค่าซักเสื้อ และไม่ต้องการให้ผมเลี้ยงข้าว มันก็ควรพอเท่านี้ ผมเองก็ขี้เกียจทำตัวหลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้แล้วเหมือนกัน

     “ออกไป!” เสียงธนูตะโกนลั่น ผมที่เพิ่งเดินออกจากลิฟต์ได้ยินชัดเจนจึงรีบวิ่งเข้ามาในห้องทันที

     ภาพตรงหน้าทำผมงุนงง ‘ศร’ กำลังโดนธนูกระชากคอเสื้ออยู่...!?

     เอ๊ะ! แล้วทำไมศรถึงมาอยู่ที่นี่ ไหนว่ามีธุระ...

     “คุณทำอะไรอ่ะ” ผมวิ่งเข้าไปกอดธนูเอาไว้ให้แยกออกจากศร

     “กูบอกให้มึงออกไป อย่ามาเหยียบที่นี่อีก มึงได้สิ่งที่มึงต้องการแล้ว มึงจะกลับมาที่นี่อีกทำไม” ธนูว่า แต่คนตรงหน้าดูไม่มีท่าทีทุกข์ร้อนแต่อย่างใด

     นี่มันเรื่องอะไรวะเนี่ย ผมงงไปหมด

     “เดี๋ยวนี้เขาไล่พี่ชายกันด้วยวิธีนี้แล้วเหรอ?”

     พี่ชาย?

     อย่าบอกนะว่า...ศรคือพี่ชายของธนู!

     แต่จะว่าไป ก็เหมือนเคยได้ยินพี่ไม้พูดถึงคนชื่อศรอยู่บ้าง ทำไมผมไม่เอะใจนะ

     “ถ้ามึงกล้ามายุ่งกับคนของกู มึงได้เห็นดีกับกูแน่ กูจะไม่ยอมมึงอีกต่อไป” ผมสะดุ้งโหยงเพราะเสียงธนูตะโกน ผมไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน นี่เป็นแรกที่เขาโกรธมาก

     ธนูพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง กัดฟันดังกรอดจนกรามขบเข้าหากันขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาเขาเข้มขึ้นจนดูน่ากลัว

     “ทำไมเหรอ ก็แค่ของเล่นอีกชิ้น แบ่งกันเล่นจะเป็นไรไป”

     “มึง!!!” ธนูเตรียมพุ่งเข้าหาศรอีกครั้ง ติดที่ผมยังรั้งเอาไว้อยู่

     แล้วเวลาแบบนี้พี่จอส กับพี่ไม้หายไปไหนเนี่ย...

     “คุณศร กลับไปก่อนเถอะครับ ผมขอร้อง” ผมว่าให้ศรกลับไปก่อนที่ผมจะรั้งธนูไว้ไม่อยู่

     “โซ่ขอไว้หรอกนะ วันนี้ฉันจะกลับก่อน แล้วเจอกันน้องชาย” ศรจงใจยั่วโมโหธนู แววตาใสที่ดูใจดี บัดนี้มันจางหายไปจากดวงตาคู่นั้น

     เหลือเพียงความว่างเปล่า...

     ศรยอมกลับออกไปแต่โดยดี ธนูเองมีสีหน้าไม่พอใจเป็นอย่างมาก เขาไม่พูดอะไร เอาแต่นั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นมาเกือบครึ่งชั่วโมง

     “คุณ---” ผมเป็นคนเริ่มพูดก่อน แต่ก็ถูกอีกฝ่ายพูดแทรก

     “เธอมีอะไรจะอธิบายไหม” เสียงทุ้มต่ำถามอย่างไม่สบอารมณ์ คนฟังอย่างผมรู้สึกหวั่นใจ มันวูบไหวไปทั้งช่องอก

     “คุณคงรู้เรื่องผมกับศรแล้วใช่ไหม ผมบอกไว้ก่อนนะครับ มันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด” ผมเริ่มเกริ่น เพราะเดาว่าธนูน่าจะรู้เรื่องที่ผมนัดเจอกับศรแล้ว “ผมอธิ---”

     เป็นอีกครั้งที่ธนูฟังผมไม่จบประโยค

     “เธอกลับไปก่อน”

     “แต่...”

     “ฉันขอร้องล่ะโซ่” ผมยืนมองหน้าธนูนิ่ง เขาไม่แม้แต่จะมองกลับมา “กลับไป...!” เขากัดฟันกรอด ทั้งมือสองข้างยังกำหมัดแน่น

     ผมตัดสินใจเดินออกจากห้องทำงานก่อนจะสวนกับ พี่จอส และพี่ไม้

     “พี่จอสครับ ผมฝากบอสด้วย” ผมว่าก่อนจะเดินผละออกมา ไม่มองกลับเข้าไป

     พวกพี่ๆ ทั้งสองรีบวิ่งเข้าไปในห้องทันที...

 

 

     ผมพาตัวเองกลับมายังบ้านที่คุ้นตา ตอนนี้กุญแจยังไม่กลับมาจากมหา’ ลัย มีเพียงแค่ผมที่นั่งอยู่กลางบ้าน หลายครั้งที่ไม่มีใครอยู่ มันเป็นช่วงเวลาที่ผมชอบมาก แต่วันนี้มันต่างออกไป ผมต้องการใครสักคนมานั่งรับฟังเรื่องราวที่ทำให้ผมปวดหัว

     ยาแก้ปวดสองเม็ดถูกแกะใส่มือ แล้วจัดการกลืนมันลงคอก่อนจะดื่มน้ำตาม

     ผมรู้สึกว่าหัวมันหนักอึ้งไปหมด ราวกับว่าสมองผมแบลงค์ไปแล้ว ความรู้สึกผิดก็พลันโถมใส่กลางใจ...

     ภาพที่ธนูกำลังขึ้งโกรธยังติดตาอยู่เลย เขาพยายามหักห้ามอารมณ์จนตัวเองจนกำหมัดแน่น ตอนที่แขนทั้งสองยังโอบกอดเขาไว้ ผมรู้ได้ทันที ว่าร่างกายเขากำลังตัวสั่นเทา

     ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิด เรื่องทั้งหมดมันผิดที่ผมปิดบังเรื่องศรกับธนู ผมก็แค่อยากรับผิดชอบเรื่องเสื้อ ไม่ได้ต้องการให้เรื่องเป็นแบบนี้

     ผมปล่อยให้ตัวเองจมจ่อมกับความคิดไม่รู้จบ ไม่รู้เลยว่าตัวเองผล็อยหลับไปตอนไหน

     เครียดขนาดนี้ กูหลับลงได้ไงวะ...

 

 

 

     เช้านี้ผมแวะตลาดดอกไม้อย่างทุกที ตั้งใจว่าวันนี้จะเข้าไปเตรียมของเอาไว้ เผื่อว่าธนูจะอารมณ์ดีขึ้น ผมไม่อยากให้เราทะเลาะกันเพราะเรื่องเข้าใจผิดแบบนี้เลย

     ไม่รู้ว่าศรกับธนูมีเรื่องอะไรกันมาก่อนหรือเปล่า ดูจากที่ธนูทำเมื่อวานแล้วคงไม่ใช่เรื่องเล็ก...

     ถึงเขาสองคนจะมีปัญหากันมาก่อน ยังไงผมก็รู้สึกผิดอยู่ดี เรื่องทั้งหมดจะไม่แย่ หากผมไม่ปิดบังธนู ผมต้องการคุยกับเขาให้รู้เรื่อง...

     ปกติแล้วผมต้องแวะซื้อกาแฟแล้วขึ้นมา แต่วันนี้ผมสาวเท้ายาวๆ ตรงมายังห้องทำงานของธนูโดยไม่แวะที่ไหน

     “อ้าวน้องโซ่วันนี้เข้ามาด้วยเหรอคะ” พี่เลขาหน้าห้องเอ่ยทักเมื่อเจอหน้าผม เธอกำลังจัดการเตรียมแฟ้มเอกสารบางอย่างอยู่

     “ครับ?” ผมเอียงคอมองกับคำถามของพี่เลขา

     ทำไมผมต้องไม่เข้ามาด้วยล่ะ ในเมื่อผมก็เข้ามาที่นี่ทุกวันเป็นปกติ

     “ก็วันนี้บอสไม่เข้าออฟฟิศไง แต่เห็นเราเข้ามาพี่เลยถามดู”

     “บอสไม่เข้า...?” ผมถามซ้ำ

     “ใช่จ้า เดี๋ยววันนี้พี่ต้องเข้าประชุมแทนบอส”

     “อ๋อ ครับ งั้นเดี๋ยวผมกลับเลยก็ได้ครับ” ผมว่าก่อนหมุนตัวเดินออกมาพร้อมกับความรู้สึกหน่วง ดอกไม้สีขาวในมือถูกกอดเอาไว้ในอ้อมอก หัวตาเต้นตุบๆ จนร้อนผ่าวไปหมด

     ผมพยายามที่จะสะกดกลั้นความรู้สึกตัวเองเอาไว้ ไม่ให้พรั่งพรูออกมาเป็นน้ำตา

     บ้าเอ๊ย! มึงกำลังคิดอะไรอยู่ว่ะโซ่ มึงทำกับเขาขนาดนั้น คิดว่าเขายังอยากเจอหน้ามึงอีกหรือไง...

 

 

 

     ผมพาตัวเองกลับมาที่บ้านตามเดิม ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนในห้องอย่างหมดอาลัยตายอยาก ธนูไม่ยอมเจอผม...ไม่สิ...เขาไม่อยากเจอผมเลยมากกว่า แผนที่เตรียมเอาไว้ว่าจะคุยให้รู้เรื่องก็เป็นอันต้องวางลงก่อน

     ครั้งสุดท้ายที่ผมเจอกับธนู เขาไม่แม้มองหน้าผมเลยด้วยซ้ำ แล้วถ้านั้นเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะได้เห็นหน้าเขาล่ะ

     เฮ้อ~ ลมร้อนถูกพรูดออกทางปาก นับครั้งไม่ถ้วน ยิ่งคิดก็ยิ่งหวั่นใจ ได้แต่ตีอกชกหัวให้กับความโง่ของตัวเอง

     ความรู้สึกฟุ้งซ่านยังคอยกัดกินผมอยู่ตลอดเวลา...

     วันนี้ผมได้เข้าใจคำว่า ‘ถ้าย้อนเวลากลับไปได้...’ อย่างถ่องแท้

     ถ้าย้อนเวลากลับไปได้...ผมจะพูดทุกอย่างเพื่อไม่ให้ธนูเข้าใจผิด

     ถ้าย้อนเวลากลับไปได้...ผมจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ธนูฟัง

     ถ้าย้อนเวลากลับไปได้...ผมจะทำใจแข็งยัดเงินใสมือศรแล้วเดินออกมา

     แต่ถ้าย้อนเวลากลับไปได้จริงๆ ...ผมสัญญาจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น

     ผมรู้สึกว่าตัวเองแม่งโคตรโง่เง่า ทำอะไรสิ้นคิด เสียงของธนูที่ไล่ผมออกมา ยังดังก้องอยู่ในโสตประสาท น้ำเสียงของเขาเย็นเหยียบซึมลึกเข้ามาในหัวใจจนรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งร่างกาย

     น้ำตาเม็ดใสไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว หัวใจของผมเหมือนกำลังถูกบีบรัดจนแหลกคามือ ผมไม่ต้องการให้มันจบแบบนี้ ยิ่งถามตัวเองซ้ำๆ คำตอบก็ยิ่งตอกย้ำว่า ผมรักธนู

     และผมไม่ต้องการเสียเขาไป...

     ไวกว่าความคิด ผมก็รีบหยิบมือถือกดโทรออก มันเป็นเบอร์ที่อยู่บนสุดเสมอ

     ผมต่อสายหาธนู รอจนสายตัดก็ไม่มีท่าทีว่าเขาจะรับ แต่ผมเองก็ไม่ถอดใจ กดโทรออกอยู่อย่างนั้นซ้ำๆ จนรู้ได้เองว่าควรพอ

     เขาไม่รับสายไม่เป็นไร ผมตัดสินใจโทรหาพี่ไม้ทันที รออยู่สักพักพี่ไม้ก็กดรับสาย

     [เดี๋ยวพี่โทรกลับ ตอนนี้ไม่สะดวกจริงๆ] ยังไม่ทันได้พูดอะไร พี่ไม้ก็กดตัดสาย

     ผมกำลังจะเป็นบ้าอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าตัวเองต้องทำยังไงต่อดี

     ติ้ง ติ้ง ติ้ง~

     เสียงข้อความดังเข้ามาถี่ๆ ผมรีบคว้ามือถือ กดเปิดเข้าไปดูอย่างไวว่อง เป็นข้อความจากคนที่ผมเพิ่งกดโทรออกไปเมื่อสักครู่

 

ไม้เอก

     จะโทรมาถามเรื่องบอสใช่มั้ย

     ไม่ต้องเป็นห่วงบอสสบายดี

     แต่ขอเวลาอีกนิดนะ

Sayso

ผมฝากบอสด้วยนะครับ

 

 

     ผมฝากข้อความทิ้งเอาไว้สั้นๆ ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนที่นอนว่างเปล่า ลองนึกเล่นๆ ว่าถ้าตอนนี้ผมไม่รู้จักกับธนู ผมจะกำลังทำอะไรอยู่

     กำลังหลอกให้ใครสักคนเติมเกมให้อยู่หรือเปล่า

     หรือกำลังแกะพัสดุที่เพิ่งมาส่ง

     นอนดู Netflix ทั้งวันทั้งคืน

     พอคิดแบบนั้น ความรู้สึกวูบโหวงก็เข้าแทรก หากหลังจากนี้ผมไม่มีธนู ผมจะกลับไปใช่ชีวิตแบบเดิมได้ไหม ชีวิตที่คิดว่าจะไม่ใช้หัวใจกับใครอีก เก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน นอนๆ นั่งๆ โดยไม่ต้องคิดอะไร หายใจทิ้งไปวันๆ

     ให้ตายเถอะ ผมไม่ได้ร้องไห้หนักแบบนี้มานานแค่ไหนกัน

     ผมทิ้งให้ตัวเองจมจ่อมอยู่กับความคิดภายในห้องเล็กๆ ปล่อยให้น้ำตาไหลแบบนอนสต็อป เอาให้มันทั่วโลกไปเลย

     ฮืออ~

     ธนูต้องได้รู้ว่าผมเสียใจมากแค่ไหนที่ไม่มีเขาอยู่ตรงนี้...

 

 


ออฟไลน์ -Piagpun-

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

-16-

ไม่มีอะไรที่โซ่ทำไม่ได้


     ความเจ็บปวดที่ไม่ได้พานพบมาเนิ่น หวนกลับมาให้ได้รู้สึกอีกครั้ง...

     สามวันแล้วที่ผมเข้าออฟฟิศทุกเช้า แต่ก็ยังไร้วี่แววของธนู ถามจากพี่ไม้ก็เอาแต่บอกว่าให้รอก่อน ให้อดทนอีกหน่อย

     ให้ตายเถอะ!

     ใจคนรอมันทนไม่ไหวแล้วไง นี่ก็ร้องจนน้ำตาเหือดแห้งไปหลายตาน้ำแล้วนะ อยู่บ้านก็รู้สึกเหมือนจะคลั่งตาย สุดท้ายวันนี้ผมก็หอบร่างอิดโรยมายังออฟฟิศอีกเช่นเคย ทั้งที่รู้ว่ายังไงธนูก็คงไม่มา

     ฮ่อลลลล~

     ผมก้าวเท้าออกจากลิฟต์ด้วยสภาพจิตใจห่อเหี่ยว แต่ภาพตรงหน้ามันต่างออกไปจากเดิม หัวใจผมกระตุกวูบเมื่อเห็นพี่คิมกับพี่แมทยืนอยู่หน้าประตู

     ธนูเข้าออฟฟิศเหรอ?

     ผมวิ่งหน้าตั้งด้วยความดีใจ “พี่คิม ฮือ...” ผมเรียกชื่อคนที่ยืนอยู่ด้านหน้า ก่อนจะใช้สองแขนโอบรัดจนแน่น

     “โซ่...พี่หายใจไม่ออก”

     “อุ้ย!” ผมคลายแขนออก ก่อนจะมองหน้าพี่คิมกับพี่แมทสลับกัน “พี่จอสกับพี่ไม้ละครับ” ผมว่า

     “อยู่ข้างใน”

     ธนูมาจริงๆ ด้วย...

     “ผมอยากเข้าไป ผมเข้าไปได้ไหม” ผมว่า จู่ๆ น้ำตาก็รื้นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

     ผมคิดถึงธนูมาก สามวันที่ผ่านมาผมแทบไม่ได้ทำอะไร นอกจากนอนโง่ๆ แล้วปล่อยให้ความคิดกัดกินความรู้สึก

     พี่แมทถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะพูดบางอย่าง

     “พี่ขอโทษ แต่บอสสั่งไว้ว่า---” ผมรู้ว่าพี่แมทจะพูดอะไรต่อ และผมเองก็ทนฟังไม่ได้ก่อนจะรีบพูดแทรกอย่างเสียมารยาท

     “ผมอยากเจอธนู ได้โปรด...ฮึก!” ผมไม่เคยรู้สึกสมเพชตัวเองเท่านี้มาก่อน แต่ผมก็ยอมไม่ได้ ที่จะให้มันจบทั้งที่เรายังไม่ได้ปรับความเข้าใจกัน

     “โซ่...อย่าทำให้พี่รู้สึกลำบากใจเลยนะ” พี่คิมว่า

     น้ำตาเม็ดใสไหลลงมาไม่ขาด ผมร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร

     “แต่...”

     แกร๊ก!

     เสียงประตูถูกเปิดออกเผยให้เห็นคนด้านใน...

     น้ำตาที่เอ่อคลอทำให้วิสัยทัศน์พล่าเลือน ผมใช่มือปาดน้ำตาตัวเองออกจนแห้งเหือด เพื่อจะได้มองคนที่ผมคิดถึงอยู่ตลอด

     “โซ่...เธอกลับไปเถอะ ฉันยังไม่พร้อมจะคุยตอนนี้” เราสบตากันครู่หนึ่ง หัวใจผมเจ็บแปล๊บยามเมื่อเขาเบือนหน้าหนี

     “ผมอยากคุยกับคุณ คุณฟังผมหน่อยไม่ได้เหรอครับ”

     “แต่ฉันไม่มีอะไรจะพูด”

     “อย่างน้อยก็ในตอนนี้ ช่วยฟังผมก่อน...นะครับ” น้ำตาที่เหือดแห้งไหลทะลักออกมาอีกครั้ง เขาดูไม่แคร์ผมเลยสักนิด แม้แต่หน้าเขาก็ยังไม่มอง

     “แมท...” ธนูพูดเพียงสั้นๆ ก่อนจะหันไปมองพี่แมท

     พี่แมทเองก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ มีเพียงผมที่ยืนมองสถานการณ์อย่างุนงง

     ปัง!

     ประตูถูกปิดลง อย่างไม่สนใจว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนี้จะรู้สึกยังไง คำพูดเย็นชาของธนูเสียดแทงเจ็บลึกจนถึงกระดูกผมปล่อยให้ความรู้สึกโหวงหวิวเกาะกุมหัวใจตัวเอง

     “โซ่เดี๋ยวพี่ไปส่ง” พี่แมทว่า

     “ไม่เป็นไรครับ” ผมระบายลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะยกมุมปากยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มขมๆ “ผมโอเค”

 

     ผมเดินเข้ามาในบ้านทั้งน้ำตา ตาผมบวมแทบปิดเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่าหนัก กุญแจที่นั่งกินข้าวอยู่ก่อนแล้วมองผมด้วยท่าทีตกใจ

     “ใครทำมึง”

     “...” ผมเงียบ

     “ธนูเหรอ”

     “ไม่ใช่!” ผมรีบเงยหน้าตอบน้องชาย

     “เหรอ?” กุญแจไม่ว่าอะไรต่อ ปล่อยให้ผมเดินกลับเข้ามาในห้องเงียบๆ

     ผมกลับเข้ามาตั้งหลักที่ห้อง นั่งคิด นอนคิด ว่าจะเอายังต่อ แน่นอนว่าผมไม่คิดจะยอมแพ้ มาถึงขั้นนี้แล้ว ผมถอยไม่ได้!

     ผมถือคติที่ว่า พยายามแล้วไม่สำเร็จ ยังดีกว่าไม่พยายาม...

     มือบางปาดน้ำตาออกจนแห้งสนิท ก่อนจะเดินเข้าไปล้างหน้าล้างตา แล้วออกมาคิดว่าจะเอายังไงต่อ ผมไม่อยากให้มันจบแบบนี้ ความผิดที่ผมทำมันอยากเกินกว่าจะให้อภัย แต่อย่างน้อยผมก็อยากให้เขาฟังสิ่งที่ผมจะพูด แล้วค่อยตัดสิน ว่ามันควรจะพอ หรือไปต่อ

     หลังจากนอนนิ่งสักพัก ผมก็คิดได้ว่ามันถึงเวลาแล้วที่ผมต้องเดินเกมบุก!!!

คิดได้ดังนั้นผมก็เตรียมแผนการต่อไป ถ้าเข้าไปคุยดีๆ ไม่ได้ เราก็ไม่จำเป็นต้องขออนุญาตใคร ว่าไหม...

 

     22.00 น.

     “ไอ้โซ่ดึกขนาดนี้ มึงจะออกไปไหน” กุญแจทักเมื่อเห็นผมหิ้วกระเป๋าผ้าออกมาจากห้อง “แต่งตัวอย่างกับจะไปปล้นบ้านใคร” ไอ้สัดนี้! มึงเรียนหมอดู หรือหมอรักษาคน

     “กูไม่ใช่โจรป่ะ” ผมว่าพลางไหวไหล่

     “ก็เหมือนอยู่ดี” ว่าจบมันก็หันไปสนใจทีวีต่อ “อย่าสร้างความเดือดร้อนให้กูก็พอ จะทำอะไรก็คิดดีๆ กูขี้เกียจไปประกันตัว” กุญแจถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

     “ครับพ่อ!”

     ผมเดินออกจากบ้านด้วยความมั่นหน้า หยิบมือถือขึ้นมาเพื่อกดส่งข้อความหาใครบางคน

 

Sayso

พี่ไม้

บอสกลับบ้านหรือยังครับ


พี่ไม้ไม่ปล่อยให้รอนานก็ตอบกลับมาอย่างเร็วรี่

 

ไม้เอก

     กลับมาแล้ว

     ตอนนี้กำลังนั่งอยู่ในห้องรับแขก

     ไม่ต้องเป็นห่วงบอสหรอก

     เป็นห่วงตัวเองก่อน

Sayso

ครับพี่

 

     ผมหยิบสมุดเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าที่เตรียมเอาไว้ เปิดไปหน้าที่แรกที่จดบันทึกแผนการที่เตรียมมาทั้งวัน มันถูกแบ่งเป็นข้อๆ

     -เป้าหมายถึงที่พัก / (สำเร็จ)

     -สำรวจเส้นทาง

     -เข้ากระชับพื้นที่

     -ประชิดตัว แล้วจบงาน

 

     อ่านแล้วเหมือนผมกำลังวางแผนปีนเข้าบ้านธนูไม่มีผิด... ใช่! ไม่ผิดหรอก

     ผมขับน้องแว๊นออกมายังบ้านหลังใหญ่ จัดการสำรวจเส้นทางตามแผนที่สอง มีบอดี้การ์ดยืนอยู่หน้าประตูบ้านประมาณสี่คน แน่นอนว่ามันไม่ใช่ทางเข้าที่ผมเลือก

     ข้างๆ มีบ้านหลังใหญ่ติดกันอยู่ ผมลองขับรถสำรวจดูก่อน ไม่ได้กลัวว่าจะถูกจับได้หรอก กลัวหมามากกว่า มันฝังใจ ฮึก~

     โชคยังพอเข้าข้างผมอยู่บ้าง บ้านข้างๆ ไม่มีหมา แถมยังมีต้นไม้ใหญ่ยื่นเข้าไปฝั่งบ้านของธนู มันไม่ได้ทำให้ผมปีนเข้าได้เลยทันที แต่มันพอจะส่งตัวผมไปยังหน้าระเบียงได้

     -สำรวจเส้นทาง (สำเร็จ)

     เห็นช่องทางดังนั้น ผมจึงขับหามุมอับจอดน้องแว๊น

     เข้าบ้านธนูได้ แต่ลูกรักผมจะถูกขโมยไม่ได้!

     ผมจัดการปีนกำแพงบ้านเข้าไปตามแผนที่วางไว้ แล้วแอบตามพุ่มไม้ มองหาลู่ทางไปยังต้นไม้ใหญ่ที่เล็งเอาไว้

     ไม่นานผมก็มายังต้นไม้ตามคาด จัดการปีนขึ้นไปอย่างคล่องแคล่ว ไฟในห้องนอนของธนูปิดอยู่ คงจะยังไม่ออกจากห้องนั่งเล่น แต่แล้ว...

     เชี้ย!!!

     แคว๊ก! แคว๊ก! แคว๊ก! แคว๊ก!

     ไม่ใช่หมาแต่เป็นห่าน ไอ้สัดตัวใหญ่กว่าหมา นี่มึงกินหญ้าหรือมึงกินยุง...

     ห่านตัวใหญ่สีขาวอยู่บนต้นไม้ โชคดีที่อยู่คนละกิ่งกับผม มึงขึ้นมายังง๊ายยยย ไอ้เหี้ยนี้ก็เสือกร้องไม่หยุด กระพือปีกขู่กูพับๆ กูขอหมาแทนได้ไหมตอนนี้

     ไฟในบ้านสว่างวาบ คงเป็นเพราะเสียงห่านร้อง เจ้าของบ้านเลยเตรียมออกมาดู ผมมองไปที่ระเบียงห้องของธนู แล้วหันกลับมามองที่ห่านอีกครั้ง

     มันตั้งท่าเหมือนจะหาทางมายังกิ่งที่ผมอยู่ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วไปหมด เสียงคนในบ้านดังขึ้น เหมือนกำลังออกมา ผมตัดสินใจกระโดดเกาะราวระเบียงห้องของธนูเพื่อเอาตัวรอดจากตรงนั้น

     นาทีชีวิตสัดๆ ทำไมกูต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยว้า...

     อนาถฉิบหายเลยไอ้เหี้ยยย!!!

     ในที่สุดผมก็ปีนขึ้นห้องธนู จากทางระเบียงได้ สกิลความเป็นมิจ... ผมพกมาเต็มร้อย ไม่เคยภูมิใจตัวเองเท่านี้มาก่อนจริงๆ

     รอดจากตรงนั้นได้ ผมก็ดำเนินการขั้นต่อไป เข้ากระชับพื้นที่...

     ประตูระเบียงเป็นประตูบานเลื่อน แน่นอนว่ามันต้องล็อก แต่ไม่มีอะไรที่โซ่ทำไม่ได้

     ผมเคยมีประสบการณ์ปีนเข้าบ้านบ่อยครั้ง เพราะลืมกุญแจ เพียงแค่ยกขึ้นเบาๆ แล้วก็... ผมขอไม่บอกวิธีต่อนะครับ มันจะดูเป็นการชี้โพรงให้กระรอก เด็กๆ ไม่ควรเอาเยี่ยงอย่าง

     แกร๊ก!

     เป็นอันเรียบร้อย ผมค่อยๆ เลื่อนประตูออกช้า แล้วพบว่า...
     
     ฉิบหาย!!! มีเหล็กดัดอีกชั้น ไปต่อก็ติดประตู ถอยกลับก็เจอห่าน ผมลองเขย่าประตูเหล็กดัดเบาๆ ก่อนจะรู้ว่ามันไม่ได้ล็อก

     -เข้ากระชับพื้นที่ (สำเร็จ)

     โธ่ คุณธนูครับ คุณเลิกจากบอดี้การ์ดเถอะ บ้านคุณผมเข้ามาได้อย่างชิลล์ๆ ยกเว้นเรื่องห่านอะนะ

     บอกแล้วว่าไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้สำหรับคนอย่างไอ้โซ่ ผมจัดการหาที่ซ่อนตัว เพื่อรอให้อีกคนเข้ามาแล้วจะเริ่มเข้าแผนสุดท้าย

     ประชิดตัว และจบงาน...

 

[ธนู]

     ภาพที่โซ่ยืนร้องไห้ทำเอาหัวใจคนมองแหลกสลาย ภาพในอดีตฉายซ้ำทับซ้อนจนผมรู้สึกกลัว ผมดูขี้ขลาดมากเลยใช่ไหมที่ไม่ฟังสิ่งที่เขาพูด

     หลังจากที่โซ่กลับออกไป ผมตั้งใจจะนั่งทำงานต่อ แต่ทว่าคำถามมากมายกลับทำลายสมาธิ จนผมไม่เป็นอันอะไร ได้แต่นั่งทบทวนกับตัวเอง แล้วตั้งคำถามว่าจะเอายังไงต่อ

     ผมไม่รู้ว่าทำไมโซ่ต้องโกหกเรื่องศร...

     เขาโกหกผมมานานแค่ไหน...

     ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นไอ้โง่ที่โดนเขาหลอก...

     คำถามถูกเก็บเอาไว้ ถึงผมถามออกไปเขาก็อาจจะโกหกผมอีกก็ได้นี่

 

     ดอกไม้สีขาวในแจกันเริ่มเหี่ยวเมื่อคนที่คอยเปลี่ยนทุกวันไม่อยู่แล้ว โลกของผมกำลังกลับไปเป็นสีเทา เสียงหัวเราะ และความสดใสหายไป

     ผมมองออกไปยังโซฟาตัวยาวที่เคยมีคนร่างบางนอนเล่นอยู่ ภาพมันเหมือนจะเลือนราง แต่กลับชัดเจนในหัวใจ รอยยิ้ม และเสียงหัวเราะยังอยู่ในม่านความทรงจำ

 

     ปัง!

     ประตูเปิดออกเสียงดัง เพราะถูกถีบออกด้วยเท้าของใครบางคน

     “อย่าเข้าไปครับ” คิมว่าเสียงดัง “บอสครับผมพยายามห้ามเขาแล้วแต่...”

     ผมมองหน้าคนที่เข้ามาใหม่ เขาไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นกุญแจน้องชายของโซ่นั้นเอง

     “เดียวฉันจัดการเอง” คิมโค้งหัวลงเล็กน้อยก่อนจะปล่อยให้กุญแจเดินเข้ามา แล้วจึงปิดประตู

     กุญแจไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไปเสียเปล่าสาวเท้ายาวไม่กี่เก้าก็ถึงโต๊ะทำงานผม

     ตึ้ง! เสียงฝ่ามือทั้งสองกระแทกลงบนโต๊ะทำงานผมอย่างแรง

     “คุณทำอะไรโซ่!” นัยน์ตาใสกระจ่างจ้องมองผมอย่างเอาเรื่อง

     “ฉัน...” ผมพูดไม่ออก มันจุดอยู่ที่อก จะบอกว่าผมไม่ได้ทำอะไรก็ไม่ได้ จะบอกว่าทำก็ไม่รู้จะเริ่มเล่าจากตรงไหน

     “ถ้าพูดไม่ออกก็ฟังเงียบๆ ฟังเป็นไหม? หรือว่าพูดเป็นอย่างเดียว” เสียงทุ้มต่ำถามอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหรี่ตามอง มุมปากกระตุกยิ้มบางๆ “จำที่ตัวเองพูดได้บ้างหรือเปล่า ยังไม่ทันไรคุณก็ทำพี่ผมเสียใจซะแล้ว”

     “...” ผมกลายเป็นคนน้ำท่วมปาก กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ได้แต่เงียบฟังแล้วยอมรับความจริง

     “คุณมันก็ดีแต่พูด ผมนึกแล้วว่าคุณมันเฮงซวย!” กุญแจไม่มีท่าทีว่าจะใช้กำลัง แต่สายตาเขาเข่นฆ่าคนให้ตายได้ภายในทันที

     “ฉันขอโทษ” ผมว่า

     “คุณพูดได้แค่นี้เหรอ หึ!” มุมปากกุญแจกระตุกยิ้มออกมาชวนสยอง “ผมจะบอกให้โซ่เลิกยุ่งกับคนอย่างคุณ!” พูดจบเขาก็เดินกระแทกเท้า กลับออกไป โดยไม่สนใจผมอีก

     ผมมองคนตัวเล็กเดินห่างออกไป จนในที่สุดเขาก็ปิดประตู

     ความเงียบเข้าจู่โจมให้อารมณ์มากมายแทรกเข้ามา ผมพยายามข่มกลั้นความหวาดกลัวเจ็บปวดในใจ ความเสียใจพลุ่งพล่านขึ้นอย่างรุนแรง

     กุญแจเหมือนพยามัจจุราชกระชากวิญญาณผมออกจากร่าง ตอนที่เขาบอกว่าจะให้โซ่เลิกยุ่งกับผม คำตอบมันชัดเจนอยู่ในนั้น

     คำพูดของกุญแจวนเวียนอยู่ในหัวจนผมรู้สึกเสียความเป็นตัวเอง

     ‘ฟังเป็นไหม’

     ‘คุณมันดีแต่พูด’

     ‘ผมจะบอกให้โซ่เลิกยุ่งกับคนอย่างคุณ’

     ผมควรทำยังไง...

 

     สุดท้ายผมก็สั่งให้จอสพาผมมายังบ้านของโซ่ ผมไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ มันทั้งกลัว และสับสนไปหมด

     ความโชคดีคือโซ่อยู่ที่บ้าน แต่ความโชคร้ายคือ...

     “คุณมาทำไม” กุญแจที่กำลังเดินเอาขยะออกมาทิ้งถามเสียงแข็ง

     “ฉันมาหาโซ่” ผมว่า

     “คุณกลับไปซะเถอะ” ไม่พูดเปล่า กุญแจดันประตูหน้าบ้านปิดใส่ต่อหน้าต่อตา

     เป็นอีกครั้งที่ผมมองคนตัวเล็กเดินห่างออกไป

     “กุญแจ” ผมรั้งกุญแจเอาไว้ด้วยเสียงนุ่ม “ฉันขอร้องล่ะ”

     “ถ้าคุณไม่กลับไป ผมจะเรียกตำรวจ!” ไม่ว่าเปล่า กุญแจหยิบมือถือขึ้นมาก่อนจะกดโทรออก “สวัสดีครับ...ผมต้องการแจ้งความ...ครับ”

     “โอเค ฉันกลับก็ได้” ผมว่า กุญแจมองหน้าผมนิ่ง แต่ก็ยังไม่กดตัดสาย

     “ขอบคุณมากครับ เขายอมออกไปแล้ว” สายถูกตัด คนตัวเล็กสาวเท้าเข้ามาใกล้ “กลับไปเถอะ ถ้าพี่ผมอยากเจอ มันคงไปเองนั่นแหละ” กุญแจว่าก่อนจะผละตัวออก

     คิดว่าโซ่ยังจะมาเจอผมอีกงั้นเหรอ ผมไล่เขา ทั้งยังเย็นชาใส่ขนาดนั้น...

 

     ผมกลับเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ มันเงียบเหมือนทุกวัน แต่วันนี้มันต่างออกไป มันวูบโหวงไปหมด ความอึดอัดที่ไม่รู้จะเล่าออกมายังไง ตีวนอยู่ในหัว

     ผมขังตัวเองในห้องนั่งเล่นตั้งแต่กลับมาจากข้างนอก ในนั้นเต็มไปด้วยวิสกี้ และบรั่นดีที่ผมสะสมไว้ เครื่องดื่มรสขมที่ซ่อมกลิ่นหอมของเปลือกส้มกลายเป็นยานอนหลับชั้นดี มันทำให้ผมหลับสนิท ไม่ต้องทนฝันซ้ำๆ มองดูคนที่ตัวเองรักเดินจากไปกับพี่ชาย

     “บอสครับ ผมว่าวันนี้คุณดื่มหนักไปแล้วนะ” จอสว่า หลังจากผมนั่งดื่มตั้งแต่กลับมาจากบ้านโซ่
     
     “ฉันควรทำยังไง” ผมถาม
     
     “...”

     “จอสฉันสับสน” ความเงียบเกาะกุมหัวใจจนผมรู้สึกชา

     “ผมว่าบอกคุยกับน้องเถอะครับ”

     “หึ!” ผมกระตุกยิ้ม ก่อนจะยกเครื่องดื่มสีอำพันขึ้นดื่มจนหมดแก้ว “เพื่ออะไร สุดท้ายเขาก็โกหกฉันอยู่ดี”

     “บอสก็แค่กลัว...” ผมสะอึกกับคำที่จอสว่า

     “ฉันไม่กล้าให้โอกาสโซ่แล้ว”

     “ผมเข้าใจ แต่คุณอย่าลืมนะว่าทุกคนไม่ได้เหมือนกัน สิ่งที่คุณเจอมามันเป็นเพียงอดีต”

     เพียงแค่จอสพูดขึ้น ภาพอดีตอันขมขื่นก็กลับมาฉาย คนรักที่โกหกผมซ้ำแล้วซ้ำอีก ทุกครั้งที่ผมให้อภัยและยกโทษ ผมจะกลายเป็นแค่ไอ้โง่ที่หลงเชื่อคำพูดจอมปลอม

     ภาพสุดท้ายที่ผมจำได้คือ เธอนอนกับพี่ชายผม บนเตียงของเรา...

 

[จบบรรยายธนู]

 

 

 

 



#สายโซ่

#บอสครับผมเป็นมิจ

ป.ล.ช่วงนี้ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคร้าบ ใส่หน้ากากอนามัยทุกครั้งที่ออกจากบ้าน กลับมาก็อย่าลืมล้างมือกันด้วยน้า เป็นห่วง เพราะระลอกนี้ โควิดหายใจรดต้นคอเรามากจริงๆ


ออฟไลน์ -Piagpun-

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

-17-

การพนันเป็นสิ่งไม่ดี

 


     เวลาเดินช้าเสมอ เมื่อมีหนึ่งคนกำลังคิดไม่ตก หรือกำลังรออะไรสักอย่าง...

     สำหรับผมจัดอยู่ในฝั่งของคนกำลังรอ

     ไม่รู้ว่าตอนนี้ผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วที่ผมยืนแอบอยู่หลังประตู ธนูก็ยังไม่มาสักที ในห้องทั้งมืด และหนาวเพราะเครื่องปรับอากาศถูกเปิดทิ้งเอาไว้

     ความเงียบ ความมืด และอากาศเย็น เป็นตัวกระตุ้นในร่างกายโหยหาที่นอน ซุกตัวเข้าไปอยู่ในผ้าห่มหนานุ่มเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้ร่างกาย

     ผมได้ยินเสียงพี่เบิร์ด ธงไชย ดังมาแว่วๆ

     ฉันมาทำอะไรที่นี่... ฉันมาทำอะไรที่นี่... ที่ที่เธอกับฉันวันนี้เรานัดก๊านนนน...

     โชว์เสียงสูงตึกสิบแปดชั้นไปเลยเป็นไงล่ะ

     แกร๊ก!

     ผมแทบกรี๊ดแตก รีบเอามืออุดปากตัวเอง เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด

     คนตัวโตเดินเข้ามาทั้งที่ไฟในห้องยังไม่ถูกเปิด ความมืดทำให้ผมมองเห็นธนูรางๆ นาทีที่กำลังยืนลังเลอยู่ว่า จะเปิดไฟ หรือพุ่งเข้าใส่เลยดี ผมก็ได้กลิ่นแปลกๆ

     มันเป็นกลิ่นของเครื่องดื่มที่มีส่วนผสมของแอลกอฮอล์...

     เขาต้องดื่มมันไปมากขนาดไหน ถึงได้มีกลิ่นติดตัวขนาดนี้

     จังหวะนั้นผมตัดสินใจประชิดตัวเป้าหมาย โดยการกระโดดขึ้นขี่หลัง เป็นความกล้าหาญที่ต้องถูกจารึก

     หมับ!

     “เฮ้ย! อุบ---” เสียงธนูร้องลั่น เมื่อผมตัดสินใจกระโดดขึ้นขี่หลัง ก่อนจะเอามืออุดปากเพื่อไม่ให้เจ้าตัวส่งเสียงดัง

     ผมไม่กลัวอะไรทั้งนั้น...เพราะผมคือลูกพระเจ้าตาก

     “ผมเองครับ...” ผมว่า

     จังหวะนั้นผมก็สัมผัสได้ว่า ฝ่ามือหนาของอีกฝ่ายกำลังจับแขนผมจนแน่น ก่อนจะย่อตัวลงเล็กน้อย จากนั้นร่างผมก็ถูกเหวี่ยงลงกับพื้นอย่างง่ายดาย

     ตุบ! จุกสัด ตับกูแตกแล้วมั้ง ทำไมธนูไม่อ่อนโยน

     ผมนอนจุกจนอยากจะงอตัว แต่ก็โดนรั้งมือขึ้นเอาไว้เหนือหัวซะก่อน

     “ธนู ผมเอง ผมโซ่!” ผมรีบร้องห้ามก่อนที่ตัวเองจะโดนศอกสับ เขาชะงักไปเหมือนกับว่าเริ่มได้สติ

     “โซ่?”

     “ครับผมเอง” ผมรีบยืนยันตัวตนอีกครั้ง

     “เธอเข้ามาได้ยังไง”

     “แฮะๆ ผมแอบปีนเข้ามา” ผมว่าจบ เขาก็ดึงผมให้ลุกขึ้น ก่อนเขาจะเดินผละออกไปเพื่อเปิดไฟ

     เมื่อไฟในห้องถูกเปิด ทั้งห้องก็พลันสว่างวาบ สายตาที่อยู่ในความมืดมาเนิ่นนาน ก็พยายามปรับโฟกัสจนเห็นใบหน้าของธนูเต็มตา

     “คุณเมาเหรอ” ผมถามออกไป เพราะใบหน้าของธนูขึ้นสีแดงระเรื่อ

     “มาถึงที่นี่เพื่อถามแค่นี้งั้นเหรอ” คำถามของธนู ทำให้ผมฉุกคิดได้ว่าตัวเองมาที่นี่เพื่อจุดประสงค์อะไร

     “เปล่าครับ ผมอยากเจอคุณ เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

     “ผมก็บอกไปแล้วนี่ ว่าไม่มีอะไรจะคุย” ผมโดนธนูยิงด้วยคำพูดเข้าอย่างจัง...

     เหมือนเนื้อเพลงท่อนหนึ่งที่เคยฟังเมื่อนานมาแล้ว เหมือนธนูมันพุ่งใส่ ปิดใจไว้ไม่ทันเลยต้องเปิด แต่มันผิดตรงที่เป็นธนูอาบยาพิษ หลบไม่ทันเลยโดนปักลงกลางหัวอย่างไม่ทันตั้งตัว...เจ็บไปถึงลิ้นปี่... ฮึก~

     ในนามลูกพระเจ้าตาก ผมจะไม่ยอมแพ้ เพราะคำพูดแค่นี้หรอก!!!

     “คุณไม่มีอะไรจะพูดก็เรื่องของคุณ แต่ผมมี!” ผมว่าเสียงแข็ง ก่อนจะยืนหน้าเข้าไปใกล้

     ธนูยืนเงียบอยู่สักพัก ก่อนจะกระตุกยิ้มพรายออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาสีหมึกส่องประกายแพรวพราวระยิบระยับจนรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

     “เรามาลองพนันกันดูไหม?” ธนูว่า

     “คุณยื่นข้อเสนอเก่งมากเลยนะ” และทุกข้อเสนอผมมักจะเสียเปรียบเสมอ “งั้นคุณก็ลองว่ามา” ผมไม่ได้มีทางเลือกมากนัก การที่เขายอมยืนคุยกับผมอยู่อย่างนี่ก็นับว่าดีเท่าไหร่แล้ว

     “ฉันจะให้โอกาสเธอได้พูด” แค่ได้ยินว่าธนูจะยอมให้ผมพูด ผมก็รู้สึกได้ทันทีว่าตัวเองดีใจจนเนื้อเต้นตุบๆ ไปทั้งตัว “แต่...”

     นั้นไง มันต้องมีแต่ตลอดสินะ คนอย่างผมจะได้อะไรมาง่ายๆ ไม่ได้เลยหรือไง

     “...”

     “ฉันให้โอกาสเธอได้พูดสิ่งที่อยากพูด” ธนูพลิกแขนมองนาฬิกาข้อมือ “ตอนนี้ตีหนึ่ง เธอมีเวลาถึงตีหนึ่งของวันพรุ่งนี้เท่านั้น หลังจากนั้นฉันไม่ฟัง”

     “แค่นั้นก็มากพอแล้วครับ” ผมว่า เวลาเท่านั้นเหลือเฟือ

     “ฉันเดิมพันว่าเธอทำไม่ได้” มุมปากคนพูดยกยิ้มอย่างอวดดี

     “ผม ทำ ได้!” ผมจงใจเน้นชัด พร้อมกับความมั่นใจที่มีเต็มร้อย แต่ผมให้ล้าน

     ผมไม่ได้มีตัวเลือกมากพอที่จะไม่รับข้อเสนอของธนู ตอนนี้ผมมีโอกาสแล้ว ถึงมันจะน้อยนิดแต่ผมก็ต้องรีบคว้าเอาไว้

     “คุณช่วงฟังสิ่งที่ผมพูดหน่อยได้ไหม”

     “...” ธนูไม่ตอบ แต่เดินผละออกไป ทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ทำงานตัวใหญ่แทน

     กล้าดียังไงถึงเมินผม!

     ผมสาวเท้าเข้าไปใกล้ยังคนที่นั่งอยู่ ก่อนจะทำอะไรที่คิดว่าชาตินี้จะไม่ทำแน่นอน เอาว่ะ! ด้านได้อายอด... ผมหมุนเก้าอี้ตัวใหญ่ให้หันเข้ามาประจำหน้า

     “พี่... ช่วยฟังที่หนูพูดก่อนได้ไหม หนูอธิบายเรื่องทั้งหมดได้” ผมเลือกใช้สรรพนามที่เขาชอบนักชอบหนา เป็นการเชื้อเชิญให้เหยื่อตายใจ ก่อนจะขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ จนเราห่างกันไม่ถึงคืบ

     กลิ่นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ถูกพ่นออกมาทางจมูก ชวนให้คนได้กลิ่นรู้สึกมึนเมาตามไปด้วย

     ธนูมองริมฝีปากผมอย่างกระหาย เหยื่อกำลังจะติดกับแล้ว... จังหวะที่ธนูขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ ผมก็ผละออก

     “...!” ท่าทางเขาดูหงุดหงิดมาก

     “ฟังที่ผมจะพูดก่อนสิครับ” ผมจงใจยั่วเขา และเอาเรื่องนี้เข้ามาต่อรอง ยังไงซะไพ่ผมก็เหนือกว่า ถ้าผมไม่ยอมสักอย่าง

     สงครามได้เริ่มขึ้นแล้ว...

     “หึ!” ธนูผินหน้าหนี ระบายยิ้มออกมาบางๆ “ก็ได้งั้นก็พูดให้ได้แล้วกันฉันจะฟัง...” เขาหันมาเลิกคิ้วใส่ แล้วใช้จังหวะที่ผมไม่ทันตั้งตัว คว้าท้ายทอยผมเข้าไปใกล้ ก่อนจะกดริมฝีปากงับลงมา

     “อื้อ...!!!” ผมครางในลำคออย่างตกใจ

     ยิ่งพยายามใช้ฝ่ามือดันออกเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งโอบรัดแน่นขึ้น

     ริมฝีปากบดจูบอย่างรุนแรง จนแทบสูบวิญญาณผมออกจากร่าง เขาใช้ลิ้นโลมเลียไร้ฟันก่อนจะสอดลิ้นเข้ามาจนลึก แล้วเอาทุกสิ่งทุกอย่างออกไป

     ปลายลิ้นสัมผัสรสขม กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้ง ทำให้รู้สึกเคลิ้มไปกับมัน

     ไม่นานรสขมปลายลิ้นก็ถูกดูดกลืนจนจืดสนิท ผมพยายามเรียกสติของตัวเอง แล้วหาจังหวะเบี่ยงหน้าหลบ

     “ไม่พูดละ ฉันรอฟังอยู่นะ” ผมที่คิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่ากำลังรู้สึกว่าตัวเองเสียเปรียบอยู่มาก

     “คุณมันขี้โกง” ผมว่า

     “เธอเลือกใช้วิธีนี้ก่อนนะ” ธนูว่าพลางกลั้วหัวเราะอย่างผู้ชนะ ก่อนร่างผมจะถูกคนตัวโตกว่ายกลอยขึ้นจากพื้น

     “คุณจะทำอะไรอ่ะ!”

     “ก็... ตรงนี้มันคับแคบไปสำหรับการนั่งฟัง เราเปลี่ยนไปนอนฟังบนที่นอนนุ่มๆ กันเถอะ” พูดจบผมก็ถูกว่าเหวี่ยงลงบนเตียง ที่อยู่ไม่ห่างจากโต๊ะทำงานมากนัก อย่างไม่เบามือ

     ธนูถอดเสื้อตัวเองออก ก่อนจะรีบคลานตามขึ้นมาคร่อมทับร่างผมเอาไว้ ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

     เรายื้อแย่งเสื้อผ้ากันอยู่พักใหญ่ ก่อนที่เสื้อของผมจะปลิวลงไปกองกับเสื้อของธนู

     “ผมว่าคุณเมามากแล้วแน่ๆ เราค่อยคุยกันพรุ่งนี้เถอะ” ผมรีบพูดเพื่อเอาตัวรอดจากสถานการณ์สุ่มเสี่ยง

     “ก็ได้” เฮ้อ~ โล่งใจ “เดี๋ยวเราค่อยคุยกันพรุ่งนี้ ส่วนตอนนี้ฉันทนไม่ไหวแล้ว!”

     ฉิบหาย!!!

     “ไม่ ไม่ ไม่ คุณเดี๋ยวก่อน อ๊ะ!” คมเขี้ยวกัดลงที่หัวไหล่ จนขึ้นรอยฟัน ความรู้สึกเจ็บแปล๊บแล่นพล่านเหมือนถูกกระแสไฟอ่อนๆ ช๊อต

     ธนูใช้ปลายจมูกสูดกลิ่นไล้ขึ้นจากลาดไหล่มายังซอกคอ ก่อนจะเผยอปากขบเม้น แล้วออกแรงดูดดึงจนขึ้นรอยแดงสีกุหลาบ “ผมเจ็บนะ...อื้ออ!” ในช่องท้องรู้สึกวาบหวิว และปั่นป่วนราวกับว่ามีผีเสื้อบินอยู่เต็มท้อง

     “คุณ ผมยังไม่พร้อม ให้ผมใช้ปากช่วย แบบครั้งก่อนได้ไหม” ผมเริ่มยื่นข้อเสนอก่อนตัวเองจะอ่อนไปตามแรงอารมณ์

     “ไม่... วันนี้ฉันอยากเข้าไปในตัวเธอ” ธนูเงยหน้าขึ้นพูด ในขณะที่สบตาผมไปด้วยอย่างจริงจัง “ให้ฉันเถอะนะ...”

     “ถ้าผมยอม... คุณจะฟังผมใช่ไหม”

     “ก็ลองดู” สิ้นสุดเสียงของธนู เขาก็กดริมฝีปากลงมาบดเบียดจนน้ำลายใสไหลย้อยออกมาตามมุมปาก เสียงริมฝีปากบดเบียดกันจนเกิดเสียงลามกน่าอาย ธนูจูบเก่งมากจนผมทำได้แค่เป็นผู้ตาม แล้วปล่อยให้เขาทำตามใจตัวเอง

     มือสากขยับลูบวนจนทั่วแผ่นอกกว้าง ตุ่มไตถูกปลายนิ้วบดคลึงจนขึ้นแข็งขึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นใช้ลิ้นร้อนสัมผัสโลมเลียอย่างกระหาย

     “อื้ม...” ลิ้นตวัดสลับกับดูดดึง ขบเม้มเบาๆ ให้ได้รู้สึกเสียวซ่านจนขนลุกชัน

     ผมไม่เคยถูกกระทำแบบนี้มากก่อน มันทำให้ผมรู้สึกกลัว แต่มันก็รู้สึกดีไปพร้อมกัน

     ฝ่ามือหนายังคงทำหน้าที่ของมันได้ดี ก่อนจะเลื่อนขยับไปที่ขอบกางเกง ใบหน้าผมร้อนผ่าวเมื่อรู้ว่าปราการด้านสุดท้ายกำลังจะหลุดออก

     ผมรีบหุบขา งอเข่าเข้าหาตัวทันทีเมื่อท่อนล่างว่างเปล่า ผมยอมรับตรงๆ ว่าอาย... ธนูไม่เร่งรัด แต่โน้มตัวลงมากดจูบจนทั่วใบหน้า แล้วค่อยๆ แทรกกายเข้ามาอย่างแนบเนียน

     “คุณ...ผมกลัว” ผมว่าเสียงสั่น

     “ไม่มีอะไรต้องกลัว ฉันอยู่ตรงนี้” ธนูว่า มือหนาก็คอยลูบหัวอย่างอ่อนโยน

     “มันเป็นครั้งแรกของผม ช่วยอ่อนโยนกับผม...” ผมว่าพลางเอามือปิดหน้าตัวเองเอาไว้ด้วยความขวยเขิน

     “มันเป็นครั้งแรกของฉันเหมือนกัน” ผมเข้าใจทันทีว่าครั้งแรกของธนูไม่ได้หมายถึงเซ็กซ์ครั้งแรก แต่เป็นการที่เขามีอะไรกับผู้ชายครั้งแรก “ให้ฉันนะ” ธนูว่าเป็นการขออนุญาต และผมก็พยักหน้ารับ

     เมื่อได้รับอนุญาต ธนูก็ไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไปแม้แต่นาทีเดียว เขารีบถอดกางเกงของตัวเองออก แล้วแทรกตัวกลับเข้ามาที่เดิม

     ธนูยืดตัวตรง ก่อนจะลูบไล้ไปจนทั่วตัว ซุกหน้าลงมาที่ซอกคอ ฝ่ามือบีบก้นกลมจนขึ้นรอยมือ “โซ่ ฉัน---” เสียงแหบพร่ากระซิบข้างหู

     ผมไม่รู้หรอกว่าธนูจะพูดอะไร แต่ผมก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน “ห้ามบอกรักผมนะ” ผมว่า ธนูเงยหน้าขึ้นมองอย่างสงสัย “อย่าบอกรักผมตอนที่เรากำลังมีเซ็กซ์ ผมไม่ต้องการใช้มันเพื่อแลกกับคำว่ารัก” ผมอาจจะเป็นคนดูเยอะ แต่ผมแค่ไม่อยากรู้สึกแบบนั้น

     “อืม” ธนูว่า ก่อนจะกดริมฝีปากลงหน้าผากหนึ่งครั้ง แล้วระบายยิ้มออกมาบางๆ

 

 

     เขายกขาข้างหนึ่งขึ้นก่อนจะใช้ริมฝีปากไล้เบาๆ ตามความยาว มันเป็นสัมผัสที่วาบหวิวจนหน้าท้องรู้สึกหดเกร็งเป็นจังหวั

     ต้นขาด้านในถูกตีตราจนทั่ว ก่อนที่เขาจะเผยอปากดูดเม้มส่วนปลายของแกนกลางลำตัว ผมไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำแบบนี้อย่างไม่นึกรังเกียจ

     ปลายนิ้วลูบไล้ริมฝีปาก ก่อนจะสอดนิ้วเข้ามา สองนิ้ว ผมใช้ลิ้นหยอกล้อกับปลายนิ้วที่เพิ่งเข้ามาในช่องปาก

     “อือ...” ธนูกดริมฝีปากลงไปจนสูด แล้วออกแรงดูดเบาๆ พร้อมกับขยับขึ้น

     นิ้วที่เคยอยู่ในปากถูกชักออกมาจนน้ำลายยืดออกมาเป็นทาง “ทนเจ็บนิดนึงนะ” คำพูดสั้นๆ ที่ผมยังไม่ทันเตรียมใจอะไร ธนูก็ดันนิ้วที่ชุ่มน้ำลายเข้าไปที่ช่องทางด้านหลังรวดเดียว

     “อ๊ะ! ผมเจ็บ” น้ำตาเม็ดใหญ่ไหลลงมาจนรู้สึกอุ่น ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั้งตัว “อึก...อย่าขยับ ขอร้อง” ผมว่าเสียงสั่น ตัวสั่น เมื่อธนูเริ่มขยับนิ้ว เป็นระยะสั้นๆ

     “ทนอีกนิดหน่อยนะ” นิ้วกลางที่อยู่ด้านใน กำลังควานหาอะไรบางอย่าง ผมรู้สึกเจ็บจนตัวชาไป

     “อ๊า...” จู่ๆ เสียงร้องครางก็หลุดออกมาอย่างห้ามไม่ได้

     “ตรงนี้สินะ” ว่าจบเขาก็ขยับนิ้วกระแทกซ้ำเข้าไปย้ำจุดเดิม

     “อื้อ...อะ...อ๊า” ความรู้สึกสับสนตีวนไปหมด ทั้งอึดอัด ทั้งรู้สึกปั่นป่วน “ธนูผมรู้สึกแปลกๆ อื้อ...” ร่างกายเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง ตอนที่โดนกระแทกเข้ามายังจุดเดิม

     “แค่แปลกเองเหรอ” ธนูว่าก่อนจะสวนนิ้วเข้ามาเน้นๆ

     แกนกลางปวดหนึบ จนรู้สึกอยากจะปลดปล่อยทั้งที่ยังไม่ได้สัมผัส “อึก ดี ผมรู้สึกดีอ๊ะ!” สองมือจิกกำผ้าปูที่นอนจนยับยู่

     “ผมไม่ไหว” ร่างกายบิดเร้าไปมา แกนกายปริ่มน้ำใสทั้งที่ยังไม่ได้สัมผัส “อ๊ะ...ผม...”

     “ปล่อยออกมาเลย” สิ้นสุดเสียงของธนู ความเบาวูบก็เข้าปะทะร่างกาย ของเหลวสีขาวไหลเยิ้มออกมาจนเต็มหน้าท้อง ฝ่ามือร้อนขยับรีดเอาของเหลวออกมาจนหมดทุกหยุด

     ผมนอนหอบหายใจอย่างหมดแรง ก่อนจะถูกกดจูบลงที่ขมับ แล้วตามมาด้วยความรู้สึกเจ็บ

     “อ๊ะ…!” ผมมองลงไปยังช่วงล่างตามความรู้สึก ก่อนจะเห็นว่า ธนูใช้มือกวาดเอาของเหลวที่เลอะอยู่ที่หน้าท้อง ป้ายช่องทางหลัง เพื่อใช้แทนเจลฯ แล้วดันนิ้วชี้กับนิ้วกลางเข้ามา

     “ทนอีกนิดนะ ถ้าไม่เปิดทางให้ดี เธอจะเจ็บกว่านี้”

     พูดไม่ออกบอกไม่ถูกมันจุกอยู่ที่คอหอย ผมได้แต่นอนให้ธนูขยับนิ้วรั่วๆ จนตัวโยก ก่อนนิ้วจะถูกเพิ่มเข้ามา ร่างกายชาดิกไปทั้งตัว

     “คุณจะไม่อ่อนโยนหน่อยเหรอ” ผมว่า

     ธนูถอนนิ้วออก ก่อนจะโน้มหน้าเข้ามากดจูบ “ฉันอ่อนโยนสุดๆ แล้วนะ” เสียงกระซิบบอกก่อนจะบดริมฝีปากลงมาอีกครั้ง

     แก่นกายร้อนถูกจับจ่อที่ช่องทางอ่อนนุ่ม ก่อนจะใช้มันวนลูบไปมาจนรู้สึกผ่อนคลาย และพร้อมรับตัวตน ธนูจึงค่อยๆ ดันเข้ามาอย่างเชื่องช้า

     “ฮึก... เจ็บ” น้ำตาที่แห้งเหือดไปแล้วกลับมาไหลอีกครั้ง มันแตกต่างจากนิ้วมืออย่างมาก ผมรู้สึกอึดอัดจนขยับตัวหนี แต่ก็ถูกมือหนาจับล็อกรั้งเอาไว้

     “อย่าขยับเดี๋ยวเลือดออก” ธูนว่า

     “ฮือ...ผมเจ็บ ผมทนไม่ไหว” ไม่ทงไม่ทนแล้ว เจ็บสัดๆ

     “อึก อย่าเกร็ง ฉันก็เจ็บเหมือนกัน” ธนูโน้มตัวลงมาโลมเลียตุ่มไตให้แข็งขึง แล้วค่อยๆ ขบเบาๆ ร่างกายตอบสนองออกมาด้วยเสียงครางหวาน อย่างห้ามไม่อยู่

     ความเกร็งเครียดลดลง ธนูก็เริ่มขยับอีกครั้ง “อ๊ะ! ...ธนู” ผมมองหน้าคนตัวโตอย่างอาวรณ์ “มันใหญ่เกินไป มันเข้าไม่ได้” ผมว่าพลางส่ายหัวไปมา

     “เข้าไม่ได้ตรงไหน ฉันเข้ามาครึ่งหนึ่งแล้ว”

     “ผมเจ็บ มันเจ็บมาก ผมอึดอัด” ความเจ็บปวดยาว จนคิดว่ามันเข้ามาจนหมด ทั้งที่ความเป็นจริงเพิ่งเข้ามาได้แค่ครึ่งทาง

     “ให้ฉันเอาออกก่อนไหม”

     “ไม่ มันเจ็บ ถ้าคุณเอาออกผมจะไม่ยอมให้คุณเข้ามาอีกแน่” ผมว่า “คุณเข้ามาทีเดียวเลยได้ไหม ผมทนไม่ไหวแล้ว”

     “แต่ว่า...ถ้าเธอ...”

     “เข้ามาเถอะผมโอเค” ว่าจบผมก็กัดริมฝีปากตัวเองแน่น ก่อนธนูจะตอกสะโพกเข้ามารวดเดียว “อึก...!” เขาแช่ค้างเอาไว้อย่างนั้น ไม่ยอมขยับ

     น้ำตาผมก็ไหลไม่หยุด มันจุกไปหมด เหมือนมีอะไรขยายอยู่ในท้อง

     สีหน้าของธนูบอกได้ชัดว่ากำลังอึดอัดเต็มทน “คุณจะขยับเลยก็ได้นะ”

     “ไม่เป็นไร ฉันรอได้ เดียวเธอจะเจ็บกว่านี้”

     “ผมทนได้ คุณขยับเถอะ”

     ธนูค่อยๆ ขยับออกอย่างจนเกือบสุด แล้วขยับเข้าอย่างเชื่องช้าจนมิด ทำอยู่อย่างนั้นสักพักผมก็รู้สึกผ่อนคลาย แล้วจึงเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น

     มือหนาจับลำตัวเอาไว้เพื่อรับแรงกระแทกกระทั้นที่ถูกส่งเข้ามา หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้สัมผัสกับความเชื่องช้า หรือเนิบนาบอีก

     เสียงผิวเนื้อกระทบกันจนเกิดเสียงหยาบโลนดังก้องไปทั้งห้อง มันลามก แต่ก็ปลุกเร้าให้อารมณ์ได้พุ่งสูง "คุณ...อ๊า อา" ผมพยายามดันหน้าท้องแกร่ง เพื่อให้เขาขยับช้าลง แต่ก็ไม่เป็นผล

     “อืมมมม” ขาข้างหนึ่งถูกยกขึ้นพาดไหล่ของธนู ก่อนจะกดให้ขาอีกข้างอยู่ในระนาบเดียวกับที่นอน ลำตัวอยู่ในท่านอนตะแคง

     ธนูค่อยๆ ขยับออก แล้วตอกเข้าด้วยน้ำหนักที่หนักหน่วง เสียงร้องคางด้วยความเจ็บปวดถูกแทนที่ด้วยความหรรษา

     “อ๊า...คุณลึกไป อ๊ะ” ท่านี้ทำให้แกนกายขยับเข้ามาได้ลึกกว่าคราวแรก ผมรู้สึกจุกจนเหมือนท้องจะทะลุ “อา...อ๊า...”

     “ไม่ชอบเหรอ”

     “ผมจุก” ผมว่า “แต่ก็รู้สึกดีมาก” ผมไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อต้าน หรือขัดขืน ได้แต่ปล่อยให้ร่างกายขับเคลื่อนไปด้วยแรงอารมณ์

     ฝ่ามือร้อนบีบแค้นสะโพกกลมจนขึ้นรอยแดง เขายังบีบขย้ำไปทั่วทั้งตัว ผมรู้สึกดีมาก หรือว่าผมจะชอบความชอบแบบนี้งั้นเหรอ

     “คุณผมจะไม่ไหว” ผมว่าเพราะรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งตัว “อ๊ะ คุณ”

     “ธนู... เรียกชื่อฉัน” ธนูว่า

     “ธนู ผมจะเสร็จอ๊า...อา” เอวสอบกระชั้นถี่ ความรู้สึกมันมีมากจนเก็บเอาไว้ไม่อยู่ “อา...อ๊า...อ๊ะ ธนูผม ผม...อ๊า!” ของเหลวสีขาวทะลักออกมาอีกครั้ง แต่ทว่าคนตัวโตยังไม่หยุดขยับช่วงล่าง

     แต่เพียงไม่นาน ธนูก็เริ่มตอกสะโพกเข้ามาช้าลง และลึกว่าเดิม “อื้มมม” ร่างกายกระตุกเกร็ง ก่อนจะสัมผัสได้ถึงน้ำอุ่นๆ ที่ถูกฉีดอยู่ภายใน

     “คุณไม่ใส่ถุงยางเหรอ” ผมว่าอย่างอารมณ์เสีย

     ธนูขยับถอนแกนกายออกอย่างเชื่องช้า ปล่อยให้ของเหลวสีขาวก็ไหลทะลักออกมาจนเหนียวเหนอะหนะ

     “คุณจะไม่ท้องใช่ไหม”

     “ถามแบบนี้อยากตายหรือไง”

     “ผมขอโทษ... รอบต่อไปผมจะใส่นะ” พูดจบเจ้าตัวก็เอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักเอาบางอย่างออกมา

     “ใครบอกว่าจะให้ทำต่อ!”

     “ผมไม่ได้ขออนุญาต ผมแค่แจ้งเพื่อทราบ”

     “ไม่ ไม่ คุณเดี๋ยวก่อน อ๊ะ!”

     เรื่องมันมาจบที่เตียง ตั้งแต่ที่ผมเลือกตามเกมของธนู สุดท้ายผมก็พลาด คิดว่าเขาจะตกหลุมพลางของผม กลับกลายเป็นว่าผมเองที่ดันขุดหลุมฝั่นตัวเองเป็นรอบที่สอง

     การพนันไม่ทำให้ใครรวย แต่ทำให้เจ็บไปทั้งตัว และช่วงล่าง...

     แต่ต่อให้ไพ่ที่อยู่ในมือผมเหนือกว่า ผมก็ยอมธนูอยู่ดี

     ผมเอาตัวเองเข้ามาเดิมพันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ลึกๆ ก็แอบกลัวว่าจะเสียใจ แต่เมื่อผมเลือกแล้ว ผมก็ต้องยอมรับผลที่จะตามมา...

 

 



ป.ล.NC สำหรับเราถือว่าหินที่สุดสำหรับการเขียนนิยาย พร้อมยินดีรับฟังคำติชมเพื่อนำไปพัฒนาต่อไปครับ

ฝากด้วยนะค่าบ

**กำลังทยอยแก้ไขคำผิด**

#สายโซ่

#บอสครับผมเป็นมิจ


ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1939
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-1
Re: บอสครับผมเป็นมิจ... #สายโซ่ [Yaoi]
«ตอบ #27 เมื่อ24-04-2021 09:55:09 »

 :pig4:
 :3123:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด