~Werewolf คฤหาสน์หมาป่า~ ## Update {Chapter 4} 14/09/20
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ~Werewolf คฤหาสน์หมาป่า~ ## Update {Chapter 4} 14/09/20  (อ่าน 442 ครั้ง)

ออฟไลน์ sk_bunggi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ

เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม
Share This Topic To FaceBook

==================================
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-09-2020 15:28:37 โดย sk_bunggi »

ออฟไลน์ sk_bunggi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Re: ~Werewolf คฤหาสน์หมาป่า~ {บทนำ} 30/08/20
«ตอบ #1 เมื่อ30-08-2020 11:26:17 »

บทนำ



สวบ สวบ สวบ



เสียงเร่งฝีเท้าเหยียบย้ำบนพื้นหญ้าหนา ฝ่ามือกำชับมีดสั้นที่ลักขโมยมาฟันต้นไม้และหญ้าที่รกขึ้นสูงเพื่อให้ง่ายแก่การหลบหนี เลือดสีแดงฉาดจากการต่อสู้ยังไหลรินจากบ่าซ้ายจนเปียกชุ่ม



พระอาทิตย์ที่เริ่มตกดินยิ่งทำให้วิสัยทัศน์ในการมองเห็นแย่มากขึ้นแถมด้วยอากาศที่เริ่มหนาวเหน็บทำให้ร่างกายที่สวมเพียงเสื้อผ้าตัวบางเย็นวาบเข้าถึงกระดูก



มอร์แกน เด็กหนุ่มไร้บ้านผู้ซึ่งเคราะห์ร้ายที่กำลังหนีการตามล่าของกลุ่มลักลอบค้ามนุษย์จนกระทั่งวิ่งเข้ามาในป่ารกทึบ เขาไม่รู้ว่าหนีมาไกลแค่ไหนแต่ที่รู้คือที่นี่ไม่มีหมู่บ้านแม้แต่หลังเดียว



ลำไส้เริ่มประท้วงออกอาการหิว ความเมื่อยล้าเริ่มก่อตัวก่อนจะทรุดเข่าลงกอดขาตัวเองไว้ ความหวังในการเดินต่อไปเริ่มริบหรี่ลงเรื่อยๆ



หัวทุยเอนซบต้นไม้ใหญ่พลางหลับตาให้น้ำตาไหลลงเป็นสาย ร่างกายที่อ่อนแรงเต็มทีจากอาการบาดเจ็บก็เริ่มล้มตัวนอนลงราบกับพื้นดินก่อนสติที่มีจะเลือนราง



จากนี้เขาคงไม่ต้องทนเจ็บป่วยอีกต่อไป.....



==================================



ณ คฤหาสน์ใหญ่ใจกลางป่าลึกแห่งหนึ่ง



ก๊อก ก๊อก ก๊อก



"ท่านโคบาล์ พบผู้บุกรุกเข้ามาในเขตรั้วชั้นนอกฝั่งเหนือขอรับ"



"โจร?"



คนเป็นนายละสายตาจากเอกสารกองโตที่กำลังอ่านอยู่ก่อนเงยหน้ามองหัวหน้าพ่อบ้านคาลอสที่ดูแลตระกูลเขามาหลายรุ่นจนกระทั่งรุ่นของเขา



"จากที่เห็นในตัวกล้องวงจรเป็นเด็กผู้ชาย อายุราวๆ 17-18 ปีได้ขอรับ"



"คนหลงทาง?"



เสียงใหญ่ถามออกไปพลันสงสัยว่าสถานที่ๆเขาอยู่นั่นตั้งอยู่ในป่าลึกซึ่งค่อนข้างเข้าถึงยากแต่ก็ใช่ว่าจะสัญจรไม่ได้ แต่ถึงเป็นคนเร่ร่อนหรือคนหลงทางก็คงเก่งเกินไปเพราะถ้าเข้าจากทางฝั่งเหนือที่ต้องใช้เวลาครึ่งค่อนวันกว่าจะทะลุไปหมู่บ้านทางนั้นได้แล้ว ทางป่าฝั่งเหนือก็ไม่มีแห่งอาหารอะไรอีกเลย



"มิทราบได้ขอรับ แต่จากที่สังเกตุการณ์ ร่างนั้นดูท่าจะบาดเจ็บและไม่ขยับมาสักพัก กระผมเลยไม่แน่ใจว่าเขาอาจจะเสียชีวิตแล้วก็เป็นได้"



"ให้คนไปเช็คดูก่อน ถ้ายังมีชีวิตก็ดูตามสมควรเถอะ"



"ขอรับนายท่าน"



หัวหน้าพ่อบ้านคาลอสของคฤหาสน์ตระกูลแวร์วูฟรับคำก่อนจะเดินลับหายไปจากห้องทำงานของผู้เป็นนาย โดยจุดมุ่งหมายคือเด็กหนุ่มที่นอนรอความตายอยู่ด้านนอก



==================================

ออฟไลน์ meteexp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 463
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
Re: ~Werewolf คฤหาสน์หมาป่า~ {บทนำ} 30/08/20
«ตอบ #2 เมื่อ31-08-2020 00:32:58 »


ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2450
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +275/-12
Re: ~Werewolf คฤหาสน์หมาป่า~ {บทนำ} 30/08/20
«ตอบ #3 เมื่อ31-08-2020 18:47:20 »

รออ่านต่อค่ะ :L2:

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2109
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
Re: ~Werewolf คฤหาสน์หมาป่า~ {บทนำ} 30/08/20
«ตอบ #4 เมื่อ31-08-2020 22:03:07 »

น่าติดตาม หรือนายท่านจะเป็น?

ออฟไลน์ sk_bunggi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Chapter 1: Start



แสงในยามเช้าตกกระทบลงมาที่หน้าต่างบานใหญ่ อากาศเย็นของช่วงฤดูใบไม้ผลิทำให้แมกไม้ทั้งหลายมีสีสันและมีชีวิตชีวายิ่งขึ้น ร่างสูงใหญ่ของผู้เป็นเจ้าของคฤหาสน์กำลังยืนสูดอากาศบริสุทธิ์ที่ระเบียงหน้าห้องนอนของตนพลันมองสีสันของต้นไม้ใบหญ้าและฟังเสียงหมู่นกกาพากันขับขานก่อนจะผละจากภาพตรงหน้าเข้าไปทำธุระส่วนตัว


ก๊อก ก๊อก ก๊อก



"ขออนุญาติเจ้าค่ะ อาหารเช้าเตรียมเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะนายท่าน"



"อืม เดี๋ยวฉันตามลง"



"เจ้าค่ะ"



"อรุณสวัสดิ์ขอรับท่านโคบาล์ เมื่อคืนนอนหลับสบายดีไหมขอรับ สำหรับอาหารเช้าวันนี้ขอเสนอเป็นเบคอนเนื้อสดและไส้กรอกเลือดราดซอสไวน์แดง สลัดผักโขมใส่ไข่ปลาคาเวียร์ น้ำกีวีคั้นสดและกาแฟดำขอรับ"



คาลอสอธิบายอาหารเช้าที่ถูกนำมาเสริฟเรียงรายให้ผู้เป็นนายทีล่ะอย่างก่อนจัดเรียงทุกจานตามตำแหน่งให้เรียบร้อย



"อืม ขอบใจมาก แล้วเมื่อคืนเป็นยังไงบ้าง เด็กนั่นยังมีชีวิตอยู่ไหม?"



"ยังมีชีวิตอยู่ขอรับ กระผมเลยให้คนพาตัวเด็กนั้นกลับมาทำแผลและให้นอนพักที่ห้องด้านล่างเรียบร้อย"



"อืม แล้วเขาเป็นใครมาจากไหนล่ะ"



"ตอนที่ค้นตัวไม่เจอสิ่งที่ระบุว่าเป็นผู้ใดและไม่พบสิ่งของใดๆติดตัวมาเลยยกเว้นมีดพกอันเล็กอันนี้ขอรับ แต่ว่าปลายด้ามมีดพกมีสัญลักษณ์สลักอยู่"



"สัญลักษณ์งั้นเหรอ.....แก๊งค์จีบัน แก๊งค์ค้ามนุษย์งั้นสิ"



"ขอรับ กระผมยังไม่ได้สอบถามอะไรเพิ่มเติมเพราะเด็กนั่นยังไม่ฟื้น"



"ช่างเถอะ ยังไงเขาก็ยังอยู่กับเราอีกสักพัก ถึงเวลานั้นค่อยถามก็ยังไม่สาย"



โคบาล์ตอบกลับพลางจัดการมื้ออาหารเช้าตรงหน้าของตน แต่จะว่าไปคฤหาสน์หลังเก่านี้ก็ไม่ได้ต้อนรับแขกมานมนานแล้ว มีหนูเข้ามาติดจั่นสักครั้งก็มิเห็นเสียหายอะไร ดวงตาสีเขียวเข้มเหลือบมองเวลาที่นาฬิกาข้อมือเรือนหรูก่อนยกกาแฟดำขึ้นมาดื่มจนหมด



"คาลอส ฉันจะเข้าไปเซ็นเอกสารที่บริษัทซักหน่อยคงจะกลับช่วงตกเย็น ถ้าเด็กคนนั้นฟื้นแล้วก็ค่อยพามาหาหลังจากฉันกลับมาแล้วกัน"



"ขอรับนายท่าน"



หัวหน้าพ่อบ้านรับคำพลางเปิดประตูรถให้ผู้เป็นนายเข้าไปภายในรถหรูที่จอดรออยู่ ก่อนจะยืนคำนับค้างอำลานายตนจนตัวรถออกไปนอกเขตบ้าน



เดิมทีแล้วตระกูลแวร์วูฟเป็นตระกูลมนุษย์หมาป่าเก่าแก่ที่สืบทอดกันมาหลายช่วงอายุคน ซึ่งในแต่ละยุคสมัยเผ่าพันธุ์เราจะเปลี่ยนการดำรงชีวิตไปเรื่อยๆเพื่อให้กลมกลืนกับมนุษย์ให้มากที่สุด เมื่อกาลเวลาเริ่มแปรเปลี่ยนจนมาถึงรุ่นของโคบาล์ การดำรงชีวิตก็เปลี่ยนไปเช่นกัน โคบาล์และคนรับใช้ต้องปรับตัวตามวิวัฒนาการไป อย่างเช่นตอนนี้ตัวเขาได้เปิดกิจการอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ที่มีการกระจายสาขาไปทั่วราชอาณาจักรอังกฤษ และแน่นอนว่าภายใต้นามของนายโคบาล์ แวร์วูฟคือชายผู้มีอิทธิพลคนหนึ่งของประเทศ แต่เบื้องหลังที่ไม่เคยมีใครรู้คือเขาเป็น "มนุษย์หมาป่า"



"อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านประธาน เอกสารเร่งด่วนเจสจัดเรียงให้เรียบร้อยค่ะ"



"ขอบคุณมากครับ วันนี้ผมต้องเซ็นแค่เอกสารใช่ไหม?"



"ใช่ค่ะ อ้อ ก่อนน่านี้คุณลูอีซติดต่อเข้ามาค่ะ บอกว่าจะเข้ามาพบช่วงบ่ายๆ"



"เฮ่อ....อีกแล้วหรือ"



"แหมท่านประธาน คุณลูอีซเขาน่ารักออกค่ะ เมื่อไหร่คนแถวๆนี้จะยอมใจอ่อนกันน้า"



"เจสสิก้า ลี ไม่มีงานทำหรือยังไง?"



"อุ๊ย! มีค่ะ ขออนุญาติออกไปทำงานก่อนนะคะ แล้วถ้าท่านประธานต้องการอะไรเรียกเจสได้ตลอดเลยนะคะ"



โคบาล์ได้แต่ส่ายหน้ากับเลขาสาวที่ตอนนี้กำลังจะเป็นเจ้าสาว เจสสิก้าทำงานกับเขามานาน ด้วยความที่หล่อนเป็นผู้หญิงร่าเริงทัศนคติดีและเป็นคนขยันทำงาน ทำให้โคบาล์ไว้ใจในการทำงานของเธอ แต่ติดตรงที่พอนานนมไปเจ้าหล่อนดันเป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์แถมยังขี้แกล้งจึงมักจะชอบหยอกล้อเขาเล่นตลอด แต่ตัวเขานั้นก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะอย่างน้อยก็ทำให้เขาไม่เครียดกับการทำงานมากเกินไป



กริ้ง กริ้ง



"ท่านประธานคะ คุณลูอีซมารอพบค่ะ"



"....อืม เดี๋ยวผมเดินออกไป"



"รับทราบค่ะ"



หลังจากวางสายของเลขาสาวไป ตาคมสีเขียวเข้มก็เหลือบมองนาฬิกาซึ่งบ่งบอกเวลาว่าอีกสิบนาทีก็จะเข้าเวลามื้อเที่ยงแล้ว โคบาล์สูดลมหายใจเข้าออกแรงๆเพื่อผ่อนคลายอาการอึดอัดที่ต้องออกไปเผชิญหน้ากับบุคคลที่รออยู่ด้านนอก



เดิมทีเขาทั้งสองคนนั้นไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัวแต่อย่างใด เมื่อก่อนโคบาล์กับมิสเตอร์ลูซิเฟอร์ซึ่งเป็นบิดาของร่างบางมักจะมีการประชุมกันบ่อยครั้งเรื่องการก่อสร้างเพราะวัสดุในการก่อสร้างโครงการส่วนใหญ่จะมาจากบริษัทของลูอีซทั้งนั้นและบางครั้งร่างบางก็ติดตามบิดาของตนมาประชุมด้วยกัน ซึ่งตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันลูอีซได้แสดงออกอย่างชัดเจนว่าสนใจในตัวโคบาล์อย่างมาก จนกระทั่งมิสเตอร์ลูซิเฟอร์เสียชีวิตลงเมื่อสองปีที่แล้วด้วยอุบัติเหตุทำให้ลูอีซที่เป็นบุตรของตระกูลสเปนเซอร์ต้องเข้ามาดูแลกิจการวัสดุก่อสร้างแทนบิดา ทำให้ทั้งคู่ได้พบปะกันอยู่บ่อยครั้งจนถึงปัจจุบัน



"โคบาล์ ทำไมคุณไม่รับโทรศัพท์ผมเลยล่ะ"



เมื่อโคบาล์ย่างเข้ามาในห้องรับแขกก็พบใบหน้าหวานที่นั่งทำหน้าเง้างอนอย่างน่ารักน่าชัง ลูอีซยกแขนบางขึ้นเกาะอกคล้ายคนไม่พอใจ แต่เมื่อเห็นโคบาล์ทำท่าไม่แยแสกับพฤติกรรมของตน ขาเรียวจึงก้าวเข้าไปชิดร่างหนาที่นั่งอยู่บนโซฟาต้อนรับแขกก่อนจะนั่งลงบนตักแกร่งและยกแขนขึ้นมากอดคอร่างใหญ่ไว้อย่างเอาใจ



“โคบาล์ ผมคิดถึงคุณนะครับ”



“ผมยุ่งน่ะเลยไม่มีเวลาจับโทรศัพท์ ต้องขอโทษด้วย”



“คุณก็แบบนี้ตลอดล่ะ ถ้าผมไม่มาเองเราจะได้คุยกันไหมครับ?”



“ลูอีซ ลุกออกไปก่อน ที่นี่ที่ทำงานผมมันจะดูไม่เหมาะสมเอา”



“ก็ได้ครับ แต่คุณต้องตกลงไปทานมื้อเที่ยงกับผมนะเพราะผมจองโต๊ะอาหารในภัตตาคารไว้แล้ว”



   โคบาล์ได้แต่จำใจพยักหน้าตกลงไปในที แต่ก็เอาเถอะในเมื่อมันได้เวลาทานอาหารแล้วมันก็ช่วยไม่ได้ ลูอีซที่นั่งลุ้นอยู่ก็พอใจในคำตอบ แขนบางที่โอบรอบคอคนด้านล่างไว้ปล่อยออกและยืนขึ้นให้คนที่นั่งอยู่เป็นอิสระ เมื่อร่างสูงลุกขึ้นยืนจัดสูทเล็กน้อย ลูอีซก็รีบเดินไปกอดแขนของโคบาล์อย่างแสดงความเป็นเจ้าของก่อนจะพากันไปยังรถของลูอีซที่จอดรอรับอยู่ด้านล่าง



==================================



นัยน์ตาสีน้ำตาลอมแดงกระพริบถี่ๆเมื่อแสงแดดยามบ่ายแยงเข้าที่เบ้าตา สายตาเหม่อลอยมองบนเพดานสีครีมเพื่อปรับสภาพ หัวทุยที่กำลังหนุนหมอนนุ่มหันซ้ายแลขวาด้วยความมึนงง



นี่เขายังไม่ตายอีกหรือ?



มอร์แกนพยายามค่อยๆพยุงตัวลุกนั่งเมื่อนึกได้ว่าตัวเองได้รับบาดเจ็บอยู่ เหลือบตามองบ่าซ้ายที่มีเคยมีเลือดไหลแต่บัดนี้มีผ้าพันแผลให้เรียบร้อย เด็กหนุ่มคิดไม่ตกว่าที่นี่ที่ไหนทำไมตนถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ครั้นกำลังมึนงงกับสถานการณ์ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนประตูไม้บานใหญ่จะเปิดออกเผยให้เห็นชายวัยกลางคนเบื้องหน้าและหญิงสาวที่ถือถาดใบใหญ่อยู่ในมือ



"สายยันต์สวัสดิ์ หลับสบายดีไหมขอรับ?"



"??"



"ไม่เป็นไร คุณอาจจะกำลังมึนฤทธิ์ยาอยู่ เดี๋ยวซูซี่จะทำแผลให้คุณและแต่งตัวให้เรียบร้อย เสร็จแล้วจะได้ไปทานมื้อกลางวันกัน"



สาวใช้นามซูซี่รับคำก่อนเดินถือถาดพร้อมชุดปฐมพยาบาลวางไว้โต๊ะข้างเตียงมือบางหยิบกรรไกรตัดผ้าพันแผลออกเผยให้เห็นบาดแผลที่ถูกเย็บอย่างประณีตซึ่งก่อนน่านี้มันเคยเป็นรอยถูกกระสุนยิงถาก



"อ๊ะ!"



เด็กหนุ่มสะดุ้งร้องเมื่อบาดแผลถูกเช็ดด้วยน้ำเกลือ ความแสบของแผลใหม่ทำให้มอร์แกนถึงกับน้ำตาซึม สาวใช้ซูซี่เหลือบตามองคนตรงหน้าเล็กน้อยและหันกลับทำมาแผลต่อโดยไม่ได้พูดอะไร



"เสร็จแล้วเจ้าค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะเช็ดตัวให้นะเจ้าคะ"



เมื่อว่าเสร็จสาวใช้ก็ลงมือเช็ดไปตามลำตัวผอมแห้งและแขนบางของมอร์แกน พลางคิดในใจว่าทำไมเด็กตรงหน้าถึงได้ซูบผอมถึงเพียงนี้ ไม่รู้ว่าพ่อและแม่ของเด็กหนุ่มเลี้ยงบุตรของตนเองมาอย่างไรถึงได้ดูอดอยากปากแห้งขนาดนี้ทั้งที่ยุคสมัยในตอนนี้ออกจะเจริญรุ่งเรืองเสียมาก



"นี่ชุดใหม่เจ้าค่ะ ดิฉันจะออกไปรอด้านนอกห้อง ถ้าเสร็จแล้วดิฉันจะพาไปห้องอาหารเจ้าค่ะ"



"ขะ ขอบคุณมากฮะ"



มือผอมยื่นมารับชุดไว้ เสียงเล็กแหบแห้งอย่างคนขาดน้ำของมอร์แกนตอบกลับอย่างมีมารยาทก่อนสาวใช้จะเดินออกไปพร้อมถาดที่ถือเข้ามาในตอนแรก มอร์แกนค่อยๆลุกขึ้นสวมใส่เสื้อผ้าด้วยความยากลำบากเพราะยังตึงแน่นบริเวณบาดแผลที่บ่าซ้าย ใช้เวลารวมสิบนาทีเด็กหนุ่มจึงค่อยเปิดประตูออกมา



ซูซี่เดินนำมอร์แกนไปยังห้องอาหารสำหรับคนรับใช้ มื้ออาหารเที่ยงของเจ้าบ้านแต่กลับเป็นมื้ออาหารแรกของผู้มาเยือน อาหารหลากหลายที่ไม่เคยเห็นและไม่เคยลิ้มลองมาก่อนตั้งตะหง่าอยู่เบื้องหน้า น้ำย่อยในความอยากอาหารเริ่มทำงาน ท้องส่งเสียงร้องท้วงโครกครากปานเสียงกดชักโครก



โทบี้และไทเลอร์ เด็กหนุ่มฝาแฝดที่ทำหน้าที่เป็นคนสวนของคฤหาสน์ใหญ่ชี้ชวนให้มอร์แกนนั่งลงตรงข้ามกัน มือยาวกร้านแดดของโทบี้เลื่อนจานใช้รองอาหารให้ก่อนไทเลอร์จะยื่นอุปกรณ์ในการจัดการอาหารมาให้มอร์แกนเช่นกัน แก้วน้ำเย็นด้านข้างถูกวางลงโดยซูซี่ที่เดินกลับมาจากการเก็บของในครัว



เมื่อหัวหน้าพ่อบ้านคาลอสเดินเข้ามาในห้องอาหารพร้อมด้วยมิแกลสาวใช้อีกคนที่เป็นเสมือนมือขวาของพ่อบ้านคาลอส ทุกคนหันไปมองคนทั้งสองที่นั่งลงประจำที่ก่อนจะลงมือทานมื้ออาหารกลางวัน



"เน่ๆ นายชื่ออะไรน่ะ เราโทบี้ส่วนนี่ไทเลอร์น้องชายเราเอง"



"...."



"นายพูดไม่ได้เหรอ?"



"ฮะแฮ่ม เจ้าสองแฝด"



"ผม ผมชื่อ มอร์แกนฮะ"



"มอร์แกนเหรอ ยินดีที่ได้รู้จักนะ"



"โทบี้ไทเลอร์ ทานให้เสร็จก่อนค่อยคุยกัน"



คาลอสดุสองแฝดไปไม่จริงจังนักก่อนทุกคนจะเริ่มจัดการอาหารตรงหน้าอีกครั้ง มอร์แกนมองทุกคนที่นั่งทานกันเงียบๆยกเว้นสองแฝด พลางไล่สายตามองไปที่อาหารหลากหลายตรงหน้า มอร์แกนยื่นมือไปตักซุปเห็ดด้วยมือที่สั่นเทา เขารู้สึกตื่นเต้นและประหม่าเพราะเขาไม่เคยทานอาหารแบบนี้มาก่อน เมื่อริมฝีปากเล็กอ้าออกลิ้มลองรสชาติซุปเข้าไป อยู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมาโดยตัวเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมแต่ที่รู้คือมันรู้สึกอุ่นๆข้างในอก



"เช็ดหน้าก่อนเจ้าค่ะ แล้วค่อยๆกิน"



"ฮึก ขอบคุณ ฮึก ฮะ"



ซูซี่ที่นั่งอยู่ข้างกันส่งกระดาษทิชชู่ให้ร่างผอมที่นั่งสะอื้นไห้อยู่ มอร์แกนยิ้มรับขอบคุณก่อนจะหันกลับไปลงมือทานอาหารตรงหน้าของตนเองต่อ เมื่อทุกคนอิ่มเอมกับอาหารมื้อกลางวันเสร็จก็จัดการเก็บกวาดห้องอาหารให้เรียบร้อยและแยกย้ายกันไปพักผ่อนตามอัธยาศัย



"อาหารรสชาติเป็นยังไงบ้างขอรับ ถูกปากไหม?"



"ฮะ อร่อยมากๆเลย ผมไม่เคยกินอะไรแบบนี้มาก่อนเลยฮะ"



"ดีขอรับ งั้นอยู่คุยกับกระผมสักเดี่ยวคงไม่เป็นไรใช่ไหมขอรับ?"



"ฮะ ยังไง....ผมก็ไม่มีที่ไปอยู่แล้ว"



"อืม คุณชื่ออะไร อายุเท่าไหร่แล้วบ้านอยู่ที่ไหน?"



"ผมชื่อมอร์แกน ไม่มีนามสกุลฮะ ส่วนอายุผมก็ไม่รู้เหมือนกันเพราะผมเป็นเด็กกำพร้าและก็ไม่มีบ้าน...."



พ่อบ้านคาลอสมองหน้าเด็กหนุ่มที่ก้มหน้ามองที่พื้นด้านล่างเมื่อพูดถึงตัวเอง คนสูงอายุกว่าจึงเอื้อมมือไปแตะบ่าเล็กที่สั่นของคนตรงหน้าพลางยิ้มอ่อนให้แบบคนกันเอง



"ไม่เป็นไร ไม่ต้องเครียด....งั้นเพื่อให้คุ้นชินเรียกฉันว่าพ่อบ้านคาลอสเหมือนที่คนอื่นๆเรียก ส่วนฉันจะเรียกเธอว่ามอร์แกน ตกลงไหม?"



"ตกลงฮะ"



"ดี งั้นระหว่างพักฟื้นเธอสามารถอยู่ที่นี้ได้จนกว่าจะหาย กลับไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวช่วงเย็นฉันจะให้คนไปตามอีกที”



“ขอบคุณฮะ”



   มอร์แกนโค้งขอบคุณก่อนจะผละขอตัวกลับเข้าไปในห้องนอนเช่นเดิม ร่างผอมบางนอนลงบนเตียงด้วยความอ่อนล้าบวกกับหนังท้องตึงทำให้มอร์แกนเผลอผลอยหลับไปทันทีที่หัวถึงหมอน



==================================
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-09-2020 11:47:16 โดย sk_bunggi »

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2642
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7
 :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2450
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +275/-12
มอร์แกนหนูน้อย

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1908
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-0
 :pig4:
 :3123:

ออฟไลน์ meteexp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 463
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
^_^

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ~Werewolf คฤหาสน์หมาป่า~ ## Update {Chapter 1} 02/09/20
« ตอบ #9 เมื่อ: 03-09-2020 10:56:54 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ sk_bunggi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Chapter 2: First meeting



“ยินดีต้อบรับกลับบ้านขอรับ”



“อืม ขอบใจ”



   โคบาล์ส่งชุดสูทที่ถอดให้กับพ่อบ้านคาลอสไปเก็บ สาวใช้นามมิแกลรีบเดินนำรองเท้ามาให้ผู้เป็นนายเปลี่ยนทันทีก่อนที่ร่างสูงจะเดินผ่านห้องโถงกลางไปหยุดอยู่ที่ห้องนั่งเล่นซึ่งอยู่ทางด้านปีซ้ายของตัวคฤหาสน์ น้ำดื่มตามอุณหภูมิห้องถูกนำมาเสิร์ฟพร้อมด้วยชาร้อนและของว่างให้ตามสูตร



“ดูเหนื่อยๆนะขอรับวันนี้”



“เฮ่อ ไม่ให้เหนื่อยได้ยังไง วันนี้ลูอีซไปหาฉันที่บริษัทอีกแล้ว”



“ฮุฮุ แล้วนายท่านไม่ชอบหรือขอรับ ยังไงคุณหนูลูอีซก็คนคุ้นเคยอยู่แล้ว”



“คาลอส นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบคนทำกริยาไม่งาม”



“นายท่านพูดจาเหมือนคนแก่อย่างกระผมเข้าไปทุกวันนะขอรับ ฮุฮุ”



“คงเพราะอยู่กับนายมาตั้งแต่เกิดกระมั้ง หึๆ”



“ขอรับนายท่าน....ส่วนเด็กคนนั้นฟื้นแล้วนะขอรับ มิทราบว่าจะให้เขามาพบเลยหรือไม่?”



“เอาสิ ตอนนี้ก็ว่างแล้ว”



   คาลอสหันไปหามิแกลที่ยืนรอสัญญาอยู่ก่อนแล้ว สาวใช้มือขวาหันหลังเดินกลับเข้าไปยังห้องอาหารที่มีร่างผอมนั่งเกร็งอยู่ เพราะเมื่อไม่กี่นาทีก่อนน่านี้มิแกลได้เข้ามาปลุกมอร์แกนเพื่อให้เตรียมตัวเข้าพบผู้เป็นนายใหญ่ของคฤหาสน์นี้ ทำให้มอร์แกนรู้สึกประหม่าและกังวลขึ้นมาทันทีเพราะไม่รู้ต้องปฏิบัติตัวเช่นไร กลัวจะโดนดุถ้าเขาตอบคำถามได้ไม่ดีแล้วจะไล่เขาออกไปไหม



   ร่างผอมบางเดินตามมิแกลจนถึงห้องโถงอันโอ่อ่าที่มีโคมไฟสีส้มระย้าประดับระยิบระยับและรูปปั้นสีทองวางเรียงรายเต็มห้อง มิแกลพามอร์แกนเดินเลี้ยวเข้าไปฝั่งขวา ซึ่งเป็นห้องที่คนเป็นนายนั่งพักผ่อนรออยู่ (ถ้าเข้าจากทางด้านหน้าคฤหาสน์ห้องจะอยู่ซ้ายมือค่ะ ส่วนอันนี้มอร์แกนเดินมาจากด้านหลังคฤหาสน์เลยอยู่ขวามือจ้า)



“มาแล้วเจ้าค่ะนายท่าน”



“อืม นั่งลงก่อนสิ”



   เสียงทักของสาวใช้เรียกให้โคบาล์ที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ให้เงยหน้าตาม เบื้องหน้าฉายให้เห็นเด็กชายผอมแห้งผิวสีซีดตัดกับผมหยักศกยาวสีน้ำตาลอมแดงเกือบถึงบ่าที่ยืนก้มหน้าก้มตาไม่พูดจาอะไร โคบาล์จึงเอ่ยเชื้อเชิญให้คนตรงหน้านั่งลงที่โซฟาด้านข้าง แต่แล้วมอร์แกนดันเลือกที่จะนั่งลงไปที่พื้นพรมแทนโดยขัดจากที่โคบาล์บอกไป



“ทำไมถึงลงไปนั่งด้านล่าง ลุกขึ้นมานั่งด้านบนซะ”



“….”



“ฉันไม่ได้ดุเธอแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงไปนั่งตรงนั้น....แล้วเวลาคุยกันควรเงยหน้าขึ้นมาด้วย”



“….”


   
   โคบาล์เชยคางของเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ไม่พูดไม่จาขึ้นมา เมื่อตาคมสบเข้ากับนัยน์ตาใสที่จ้องมองกันอยู่ก็ชะงักไปเล็กน้อย โคบาล์จึงละมือออกจากคางเล็กก่อนจะหันไปจิบน้ำชาตนเอง มอร์แกนมองการกระทำของผู้เป็นนายพลางพินิจพิจารณาคนที่อยู่เบื้องบนไปด้วย สีผิวน้ำผึ้งเข้มต่างจากชาวอังกฤษทั่วไปแต่มีผมสีบลอนด์ คิ้วหนาขนตายาว จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหนาพร้อมด้วยเขี้ยวประดับอยู่สองข้าง แต่ที่โดดเด่นที่สุดน่าจะเป็นดวงตาสีเขียวเข้มที่มองมากระมั่ง



“ตกลงจะตอบฉันได้หรือยังว่าทำไมถึงลงไปนั่งด้านล่าง?”



“ผะ ผม ผมไม่กล้า...เทียบฮะ”



“ไม่เป็นไรไม่ต้องกลัว ฉันชื่อโคบาล์เป็นเจ้าของคฤหาสน์หลังนี้ แล้วเธอชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไรล่ะ”



“ผมชื่อมอร์แกนฮะ”



“อืม มอร์แกนงั้นเหรอ อายุเท่าไหร่ล่ะเรา”



“ผมไม่รู้อายุตัวเองฮะ”



“ทำไมถึงไม่รู้อายุตัวเองล่ะ ก่อนหน้านี้เธอทำอะไรอยู่”



“ผมเป็นเด็กกำพร้าไม่มีบ้านอยู่ฮะ....แต่ แต่ผมอยู่กับป้าสการ์เล็ตนะฮะ ป้าสการ์เล็ตพาผมไปอยู่ด้วยกันที่ใต้สะพานข้ามแม่น้ำใหญ่ๆที่มีคนไร้บ้านอยู่เยอะแยะเลยด้วยฮะ แล้วๆ อ๊ะ....ผมขอโทษฮะ”



“พูดต่อสิ ฉันอยากฟังเรื่องของเธอ”



“ฮะ แล้วป้าสการ์เล็ตจะออกไปหาของป่าและหาของเก่าเอาไปขาย ส่วนผมก็ไปทำเป็นเด็กขัดรองเท้าตามในเมือง ผมคิดไม่แพงนะฮะ คู่ละปอนด์เดียวเอง บางวันมีลูกค้าเยอะหน่อยก็ได้เงินไปซื้อฮอตดอทร้อนๆกินกับป้าสการ์เล็ตด้วยฮะ”



“อืม เป็นเด็กสู้ชีวิตดี แล้วมีดอันนี้มันเกี่ยวอะไรกับเธอรึเปล่า พอจะบอกฉันได้ไหม?”



“เป็นมีดที่ผมขโมยจากพวกมัน เอ่อ พวกแก๊งค์ที่จับเด็กตอนหนีมาฮะ ก่อนผมจะโดนจับเมื่อหลายวันมีลุงเร่ร่อนคนนึงมาบอกว่าช่วงนี้ให้ผมระวังแก๊งค์ลักเด็กเพราะพวกนี้จะชอบเอาเด็กไปขายทอดตลาดอีกที จนกระทั่งช่วงบ่ายของเมื่อวาน....ผมกำลังจะเก็บของกลับไปหาป้าสการ์เล็ตแต่เจอดักไว้ในตรอกทางกลับ ผมพยายามร้องตะโกนให้คนช่วยแต่ไม่มีใครได้ยินผม...ฮึก...ผมเลย ผมเลยกัดพวกมันและแย่งมีดที่มันทำหล่นไว้มาป้องกันตัวเอง ตอนผมกำลังผมวิ่งหนีพวกมันก็ยิงปืนมาใส่จนโดนเข้าที่ไหล่ซ้ายนี่ฮะ ผมวิ่งหนีและพยายามข้ามแม่น้ำมาเรื่อยๆจนกระทั่งเข้ามาในป่า”



   มอร์แกนเล่าไปก็สะอื้นไห้เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่เลวร้าย โคบาล์มองไปยังเด็กหนุ่มที่นั่งตัวสั่นอยู่ด้านล่างพลางเหลือบตาไปมองคาลอสที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกันนัก ทั้งสองมองหน้ากันและคิดว่าเด็กคนนี้ช่างน่าสงสารยิ่งนักทั้งที่ยังเด็กอยู่แต่ต้องเผชิญหน้ากับโลกภายนอกอันโหดร้ายเหลือเกิน โคบาล์ยื่นมือใหญ่ไปเกลี่ยน้ำตาให้เด็กหนุ่ม มอร์แกนหลับตาเอนหน้าซึบซับความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่ไม่เคยได้รับมาก่อน



“เธออยากอยู่ที่นี่ไหมหรืออยากกลับไปที่ๆเธอจากมา?”



“ผม ผมไม่รู้ฮะ”



“แต่ถ้าเธออยู่ที่นี่เธอจะปลอดภัย มีงานประจำให้ทำ อาหารเธอก็ได้ทานทุกมื้อแถมมีที่นอนอุ่นๆให้อีกนะ”



“แต่ผมเป็นห่วงป้าสการ์เล็ตน่ะฮะ”



“ไม่ต้องห่วงเลย เราสามารถให้ป้าสการ์เล็ตมาอยู่ที่นี่กับเธอได้โดยให้ทำงานที่นี่เช่นเดียวกัน”



“ได้เหรอฮะ! งั้นผมตกลงฮะ”



“พรุ่งนี้เราจะไปหาป้าสการ์เล็ตของเธอกัน”



“ขอบคุณมากๆฮะ”



   โคบาล์เผลอยิ้มตามท่าทางร่าเริงของเด็กหนุ่มที่ตอนนี้ท่าทีต่างจากเมื่อครู่โดนสิ้นเชิง มือใหญ่วางทาบบนศีรษะทุยเบาๆอย่างเอ็นดู เด็กน้อยมอร์แกนมองหน้าผู้เป็นนายจ้างใหม่อย่างดีอกดีใจก้มโค้งขอบคุณให้โคบาล์ปิดท้ายอีกที



   รุ่งเช้าตรู่ของวันต่อมา คนใช้เด็กใหม่ดูตื่นเต้นกับการทำงานใหม่เมื่อเข้าไปในครัวใหญ่ที่มีสาวใช้อย่างซูซี่และมิแกลกำลังเตรียมอาหารมื้อเช้าสำหรับผู้เป็นนายใหญ่อย่างขะมักเขม้น มอร์แกนแอบเดินเข้ามาสูดกลิ่นหอมชวนให้ลองชิมของอาหาร เท้าเล็กย่องเบาๆเข้าสอดส่องในครัวก่อนจะไล่เดินดูไปเรื่อยอย่างคนใคร่รู้ มือไม้ข้างตัวของคนที่อยากรู้เผลอยื่นมันออกไปจับต้องเครื่องครัวแวบวับที่อยู่เบื้องหน้าจนทำมันหล่นกระจัดกระจายจากชั้นวางของสู่พื้นปูนด้านล่าง



   มอร์แกนสะดุ้งยิ้มแห้งให้ รีบก้มลงเก็บของขึ้นที่เดิมเมื่อเจอสายตาพิฆาตของมิแกลที่จ้องมาและซูซี่ที่ยืนหน้านิ่งส่ายหัวให้กับเด็กแห้งตรงหน้า ส่วนพ่อบ้านคาลอสที่กำลังเดินดูความเรียบร้อยบริเวณโต๊ะอาหารถึงกับต้องรีบเดินมาดูเมื่อได้ยินเสียงโครมครามใหญ่ มอร์แกนหันมองไปยังบุคคลที่มาใหม่ก่อนจะก้มหัวโค้งขอโทษอีกครา คาลอสได้แต่คิดในใจว่างานในครัวท่าจะไม่รุ่งเป็นแน่เมื่อแค่จับต้องอุปกรณ์ยังหล่นระเนระนาดขนาดนี้ถ้าให้เช็ดล้างจะขนาดไหน


   
   คงไม่เหลือเป็นชิ้นเป็นอันกระมั้ง....



   เวลาในช่วงเช้าผ่านเลยไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักสำรับมื้อเช้าของผู้เป็นนายก็ถูกจัดเรียงรายอย่างเป็นระเบียบด้วยฝีมือพ่อบ้านคาลอสเจ้าเดิม พ่อบ้านสูงวัยหันไปมองนาฬิกาฝาผนังบ่งบอกว่าถึงเวลาที่คนเป็นนายควรตื่นได้แล้ว มิแกลสาวใช้ที่มีหน้าที่ขึ้นไปปลุกโคบาล์ข้างบนก้มโค้งให้อย่างรู้งาน



   ระหว่างที่มิแกลกำลังจะเดินขึ้นไปก็จำต้องหยุดชะงักเท้าพลันเพราะพ่อบ้านคาลอสดันรั้งเธอไว้และอยู่ๆก็หันไปบอกมอร์แกนที่ดูกำลังตื่นตาตื่นใจกับอาหารหลากหลายบนโต๊ะอยู่ให้ไปเรียกคนเป็นนายแทนเธอซะอย่างนั้น



"มอร์แกน เธอจะช่วยไปปลุกนายท่านให้ฉันทีได้ไหม?"



"ผมเหรอฮะ? เอ่อ แล้วผมต้องทำยังไงบ้างฮะ"



"เธอแค่เคาะเรียกนายท่านและบอกว่าอาหารเช้าเรียบร้อยแล้วก็พอ จำห้องนายท่านได้ใช่ไหม"



"จำได้ฮะ"



   มอร์แกนตอบกลับอย่างกระตือรือร้น ร่างผอมรีบเดินขึ้นบันไดกว้าง เดินตามทางไปเรื่อยๆจนหยุดอยู่หน้าบานประตูไม้แกะสลักอย่างประณีต มือผอมเอื้อมไปเคาะตัวเคาะรูปสิงโตสีทองที่เกาะอยู่ด้านหน้าประตู



   ก๊อก ก๊อก ก๊อก



"...."



"นายท่านฮะ อาหารเรียบร้อยแล้วฮะ"



"...."



"เอ๊ะ ไม่อยู่เหรอไงกัน?"



   มอร์แกนพึมพำอยู่หน้าประตูเมื่อไม่มีเสียงตอบรับใดๆกลับมา ร่างผอมเลยถือวิสาสะเปิดประตูไม้บานใหญ่เพื่อเข้าไปส่องดู เหล่ตามองไปที่เตียงนอนก็ไม่พบผู้ที่ตามหาจึงเดินเข้าไปในห้องจนถึงประตูระเบียงที่เปิดอ้ารับลมเย็นไว้



"อยู่ตรงนั้นหรือเปล่านะ นายท่านฮะ นายท่านอยู่ไหม....โอ๊ะ!"



   มอร์แกนได้ก้าวเข้าห้องเพื่อไปสำรวจตรงระเบียง เมื่อเห็นว่าไม่มีคนอยู่จึงจะหันหลังกลับแต่ระหว่างที่หันกลับจมูกก็ปะทะเข้ากับอะไรแข็งๆและเปียกชื้น ร่างผอมร้องออกมาพร้อมลูบไปที่จมูกเบาๆ ครั้นเงยหน้าขึ้นมองสิ่งที่ตัวเองชนก็พบเข้ากลับแผ่นอกเปลือยเปล่าสีน้ำผึ้งของผู้เป็นนาย คนเด็กตกใจรีบผละตัวออกห่างทันที



"นะ นายท่าน!"



"เธอเข้ามาทำอะไรในนี้?"



"เอ่อ คือ พ่อบ้านคาลอสให้ผมมาตามนายท่านฮะ"



"อืม ขอฉันแต่งตัวก่อน ลงไปรอข้างล่างเลย"



"ฮะ ได้ฮะ "



   มอร์แกนก้มหน้ารีบเดินออกมาจากห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัว กลิ่นหอมเย็นของครีมอาบน้ำราคาแพงยังติดตรึงอยู่ที่ปลายจมูกทำให้เผลอสูดกลิ่นที่ค้างอยู่เข้าไปเต็มปอด เมื่อตั้งสติได้ขาผอมจึงรีบวิ่งลงบันไดไปยังโต๊ะอาหารด้วยอาการขัดเขินจนถูกสาวใช้มิแกลดุเข้าอีกแล้ว พ่อบ้านคาลอสที่ยืนอยู่หันมามองมามอร์แกนอย่างฉงนเมื่อเด็กน้อยเอาแต่ก้มหน้างุดไม่พูดไม่จาจนกระทั่งคนเป็นนายเดินลงมาที่โต๊ะอาหารเรียบร้อยจึงละความสนใจจากเด็กหนุ่มมายังผู้เป็นนายแทน



==================================

สวัสดีค่ะ เข้าสู่ตอนที่ 2 แล้วเพิ่งจะได้ทักทายทุกคน

ขอฝากเนื้อฝากตัวกับเรื่องใหม่และฝากหนูน้อยมอร์แกนไว้ในอ้อมใจทุกคนด้วยนะคะ ><


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-09-2020 17:16:28 โดย sk_bunggi »

ออฟไลน์ kong6336

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 433
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0
สนุกดี :hao7:

ออฟไลน์ sk_bunggi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Chapter 3: When your kindness make me tremble



"เลี้ยวซ้ายตรอกข้างหน้าก็ถึงละฮะ"



   พ่อบ้านคาลอสเลี้ยวรถตามที่มอร์แกนบอก ขณะนี้เขาทั้งสองกำลังมุ่งหน้ามารับป้าสการ์เล็ตในชุมชนคนไร้บ้าน เมื่อเลี้ยวเข้าไปในตรอกก็จะทะลุไปเจอแม่น้ำใต้สะพานข้ามพากใหญ่ซึ่งจะเป็นแหล่งปักหลักของคนไร้บานที่มอร์แกนเคยอาศัยอยู่


   เมื่อรถหรูจอดเทียบอยู่ตรงขอบฟุตบาตทางบันไดเดินลงสะพาน หนูน้อยมอร์แกนก็รีบเปิดประตูรถวิ่งนำหน้าพ่อบ้านคาลอสลงไปด้านล่าง เด็กหนุ่มแวะทักทายเพื่อนบ้านเต็นท์ใกล้เคียงกัน นิ้วผอมชี้ชวนให้พ่อบ้านคาลอสดูเต็นท์ผ้าใบด้านหน้าซึ่งบ่งบอกว่าเป็นที่อยู่ของตนเอง



   เด็กหนุ่มรีบวิ่งนำไปเปิดผ้าม่านทางเข้า ตะโกนเสียงดังฟังชัดเรียกคนแก่ที่อยู่ด้านในให้ออกมา เมื่อป้าสการ์เล็ตคลานออกมาจากข้างในเต็นท์ก็ถูกมอร์แกนกอดรัดด้วยความคิดถึง เด็กหนุ่มจับมือป้าของตนออกมาก่อนจะหันมาแนะนำให้รู้จักหัวหน้าพ่อบ้านที่ยืนอยู่ไม่ไกลกัน ฝ่ายคนเป็นป้าทำหน้างุนงนแต่ก็ก้มโค้งให้กับชายตรงหน้า



   สการ์เล็ตหันไปคุยกับมอร์แกนถามไถ่เรื่องที่เด็กชายหายตัวไป หญิงชราน้ำตานองเมื่อรับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับคนที่เปรียบเสมือนครอบครัวตนเอง มือเหี่ยวดึงมอร์แกนมากอดไว่แน่นราวกับกำลังปลอบประโลมและเอ่ยขอโทษที่ไม่สามารถช่วยอะไรเด็กตรงหน้าได้ มอร์แกนส่ายหน้าไม่เป็นไรก่อนทั้งสองจะผละออกจากกันและเป็นมอร์แกนที่เริ่มอธิบายจุดประสงค์ที่ตนเองได้มาที่นี่อย่างตื่นเต้น หญิงชราดูตื่นเต้นไปด้วยไม่น้อยพลางเหลือบมองไปยังพ่อบ้านที่ยืนอยู่เยืองกันออกไป คาลอสที่ยืนมองอยู่ส่งยิ้มให้สการ์เล็ตในทีเมื่อได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่



"ป้าสการ์เล็ตไปอยู่กับผมนะ เราจะได้ไม่ต้องลำบากอีกแล้วนะฮะ"



"ป้าไปไม่ได้หรอกเจ้ามอร์แกน มันไม่เหมาะกับป้าเลย"



"ทำไมละฮะ ผมก็อยู่ด้วย เราจะได้อยู่ด้วยกันไงฮะ"



"แต่...."



"ขอโทษที่ขัดจังหวะในการสนทนาของทั้งสอง ขออย่าได้กังวลในเรื่องไม่เหมาะไปเลย ในเมื่อนายใหญ่ของเราอนุญาตแล้ว"



"ใช่ฮะป้า นะฮะ ไปอยู่ด้วยกันนะ"



"ถ้าอย่างนั้นก็ได้เจ้ามอร์แกน ขอบคุณที่ให้โอกาสคนจนๆอย่างฉันนะคะ"



"คนที่คุณต้องขอบคุณจริงๆเป็นนายท่านเสียมากกว่า ถ้าอยากนั้นรีบไปเก็บของกันก่อนพระอาทิตย์จะตกเอาเถอะ"



   เมื่อทั้งสองได้ฟังที่คาลอสบอกก็รีบเข้าไปเก็บข้าวของส่วนตัวและของที่จำเป็นทันที ที่จริงแล้วคนทั้งคู่นั้นไม่ได้มีสมบัติหรือของมีค่าติดตัวมากแต่อย่างใดจึงทำให้ง่ายแก่การขนย้าย ใช้เวลาไม่นานมอร์แกนและป้าสการ์เล็ตก็เดินออกมาพร้อมกระเป๋าเป้คนละใบก่อนจะเดินตามพ่อบ้านคาลอสไปขึ้นรถที่จอดไว้ด้านบน



"เดี๋ยวฉันจะพาแวะที่หนึ่งก่อนกลับ"



"เราจะไปที่ไหนกันเหรอฮะ?"



"ถึงก็รู้เองล่ะ กระเป๋าเอาไปไว้ที่ท้ายรถได้เลย"



"ได้เลยฮะ....ป้าสการ์เล็ตนั่งด้านหลังนะฮะ เดี๋ยวผมนั่งข้างหน้ากับคุณพ่อบ้าน"



   มอร์แกนเปิดประตูหลังให้คนเป็นป้าขึ้นไปนั่งก่อนตัวเองจะกลับขึ้นไปนั่งด้านหน้าตามเดิน พ่อบ้านคาลอสขับรถหรูเข้ามาในตัวเมืองซึ่งตอนนี้เขากำลังพาทั้งสองไปร้านเสื้อผ้าที่ไปประจำตามคำสั่งของคนเป็นนายใหญ่ เพราะทั้งคู่ควรมีชุดสวมใส่ใหม่ที่เหมาะแก่สภาพแวดล้อมใหม่และเครื่องแบบที่ต้องสวมใส่ในหน้าที่เหมือนคนรับใช้อื่นๆ



“สวัสดียามเย็นค่ะคุณคาลอส มิสเตอร์โคบาล์พักอยู่ในห้องรับรองแล้วค่ะ”



“ขอบคุณครับคุณเอมม่า ผมต้องการเครื่องแบบสำหรับสองคนนี้หน่อย...นี่มอร์แกนและสการ์เล็ตผู้ช่วยคนใหม่ ส่วนท่านนี้คือคุณเอมม่าผู้จัดการของร้าน รบกวนด้วยนะครับ”



“ยินดีค่ะ เชิญทั้งสองท่านทางนี้เลยนะคะ”



   เอมม่าผู้จัดการของร้านตัดชุดประจำคฤหาสน์ใหญ่มาพร้อมกับผู้ช่วยอีกหนึ่งคนก่อนที่คนทั้งคู่ผายมือให้มอร์แกนและป้าสการ์เล็ตแยกย้ายเข้าไปในห้องวัดตัวคนละฝั่ง มอร์แกนเดินเข้าไปในห้องเสื้อตามคำเชิญด้วยความตื่นตาตื่นใจ ผู้จัดการสาวสวยที่เดินตามมาก็เริ่มทำการวัดตัวของมอร์แกน



"ตัวเล็กมากเลยนะคะ ใส่แบบขาสั้นน่าจะเหมาะกว่า....นี่ค่ะ เข้าไปลองดูนะคะและใส่ออกมาให้ดูจะได้รู้ว่าต้องปรับตรงไหน"



   มอร์แกนรับชุดไปจากเอมม่าก่อนเดินเข้าไปในห้องลองที่มีผ้าม่านยาวกั้นอยู่ ตากลมยืนมองชุดอยู่ครู่หนึ่งด้วยความฉงนว่าต้องสวมใส่เช่นไร มือผอมค่อยๆปลดชุดที่ตัวเองสวมอยู่ออกทีละชิ้นก่อนเอื้อมมือไปหยิบชุดยูนิฟอร์มที่แขวนไว้มาคลี่ดู แขนเล็กสวมเข้าไปตามเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวที่มีลูกไม้ลายฉลุสวยงามตั้งแต่บริเวณปกคอยาวลงมาตามทางกระดุม หลังจากนั้นจึงค่อยหยิบสแล็คขาสั้นสีดำตัวเล็กที่ตรงปลายเป็นขอบใหญ่พับขึ้นมา ส่วนปลายที่ด้านข้างทั้งสองข้างประดับด้วยกระดุมกลัดที่ปลายกางเกง



   เมื่อแต่งตัวเสร็จเด็กหนุ่มจึงออกมายืนส่องตัวเองในกระจกอย่างขัดเขินเพราะไม่เคยได้สวมใส่ชุดแบบนี้มาก่อน มอร์แกนนึกสงสัยว่าทำไมชุดของเขาดูไม่เหมือนพ่อบ้านคาลอสแต่มันดูเหมือนชุดเด็กใส่อย่างไรชอบกล ร่างผอมยืนหมุนไปมาดูความเรียบร้อยผ่านกระจกโดนไม่ทันสังเกตุว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังยืนมองอยู่



"หลวมไปหน่อยนะ ว่าไหม?"



"อ๊ะ! นายท่าน"



"ตัวเล็กมากจริงๆด้วย ดิฉันว่าเก็บตรงช่วงเอวเข้าอีกเล็กน้อยและก็เก็บตรงขากางเกงขึ้นเหนือเข่าอีกนิดก็น่าจะพอดีแล้วค่ะ ส่วนเสื้อไซต์นี้ก็พอดีแล้ว"



“ผมว่าเอาสายคาดใส่ด้วยก็ดีนะเอมม่า ดูเหมาะดี”



“ค่ะมิสเตอร์ ดิฉันก็ว่าเช่นนั้น”



   เอมม่าที่สำรวจชุดไปก็จับไปตามสัดส่วนผอมบางเพื่อเช็คขนาดที่ถูกต้องไปด้วย เด็กหนุ่มรู้สึกกระดากอายเล็กน้อยเพราะไม่เคยถูกใครจับเนื้อต้องตัวมาก่อน ไหนจะคนเป็นนายที่ยืนจ้องมาทางเขาเหมือนช่วยสำรวจอีกครา อยู่ๆใบหน้าขาวก็ร้อนผ่าวขึ้นมาเสียดื้อๆเมื่อมอร์แกนดันนึกถึงสายตาและแผงอกของโคบาล์ เอมม่าเหมือนจะรู้สึกได้ถึงความเกร็งจึงละมือจากเด็กหนุ่มตรงหน้า ปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีสวยดั่งดอกไม้แย้มยิ้มให้มอร์แกน


"เรียบร้อยแล้วค่ะ"



"คุณช่วยออกไปสักครู่นะเอมม่า"


   
"ได้ค่ะมิสเตอร์"



"เธอลองสวมชุดนี้ให้ฉันดูทีสิ"



"ชุดอะไรเหรอฮะ?"



“ฉันเลือกมาให้ ฉันว่ามันเหมาะกับสีผมของเธอ”



“อ่า งั้นผมขอไปเปลี่ยนชุดก่อนนะฮะ”


   
   โคบาล์ยิ้มให้มอร์แกนที่เดินมารับเสื้อโปโลเนื้อผ้าดีไปไว้ในอ้อมกอดก่อนเจ้าตัวจะหันหลังเดินเข้าห้องเปลี่ยนชุดทันที มอร์แกนรีบเปลี่ยนชุดที่ได้มาใหม่เพราะไม่อยากให้คนอยู่ด้านนอกรอนาน เด็กหนุ่มหยิบเสื้อโปโลสีน้ำตาลไหม้ขึ้นมาสวมกับกางเกงขาสั้นลายสก็อตสีครีมที่แมชกันเอาไว้ให้แล้ว มอร์แกนยืนมองตัวเองในกระจกก็ต้องแปลกใจเพราะสีเสื้อมันเป็นสีเดียวกันสีผมเขาจริงๆ มือผอมเปิดผ้าม่านกั้นออกเมื่อเปลี่ยนชุดเสร็จ ร่างผอมชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นโคบาล์ที่นั่งรออยู่ตรงหน้ากำลังจับจ้องมาที่ตัวเองพอดิบพอดี



“เหมาะกับเธอดีนี่ ไซส์ก็พอดีเลย”



“เอ่อ นายท่านรู้ได้ยังไงฮะว่าผมจะใส่ได้?”



“ไม่ยากเกินไปหรอก เสร็จแล้วก็ไปกันเถอะ”



   โคบาล์ขำขันกับท่าทางสงสัยของมอร์แกน มือหนายกขึ้นลูบหัวทุยเบาๆอย่างเอ็นดูก่อนเดินนำหน้ามอร์แกนออกไปรอด้านนอก เด็กหนุ่มยืนนิ่งค้างยกมือผอมขึ้นมาทาบบนหัวตัวเองที่ยังคงมีไออุ่นจากมือหนาหลงเหลืออยู่ ก่อนจะละมือลงมาทาบที่หน้าอกข้างซ้ายซึ่งมอร์แกนรู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจมันหนักแปลกๆหลังจากที่เจอรอยยิ้มของผู้เป็นนายเข้าไปจังตา มอร์แกนสะบัดหัวไร้ความรู้สึกฟุ้งซ่านและรีบเดินตามร่างสูงออกไปด้านนอก



==================================


Talk: ตอนที่จะเขียนคาเล็คเตอร์ของหนูน้อยมอร์แกน อยู่ๆก็นึกถึงชิเอล แฟนทอมไฮล์เฉยเลยค่า อิอิ

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1908
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-0

ออฟไลน์ kong6336

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 433
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0
นายท่าน = เซบาสเตียน
มอร์แกน = ชิเอล แฟนทอมไฮฟ์
  :hao7: :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ sk_bunggi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Chapter 4: Nice to meet you, Morgan


   งานของมอร์แกนในวันนี้คือการทำสวนช่วยเจ้าสองแฝดโทบี้และไลเลอร์ ส่วนงานหลักของมอร์แกนที่ต้องทำในทุกๆวันคือมีหน้าที่ดูแลโคบาล์แทนที่สาวใช้มิแกล ซึ่งพ่อบ้านคาลอสให้เหตุผลว่ามอร์แกนจะได้มีหน้าที่หลักส่วนมิแกลก็ต้องรับหน้าที่สอนการทำงานทุกอย่างในคฤหาสน์ให้กับป้าสการ์เล็ตแทนตัวพ่อบ้านเอง


   ตอนนี้มอร์แกนกำลังช่วยสองฝาแฝดโทบี้และไทเลอร์กวาดใบไม้แห้งในสวนของคฤหาสน์ เด็กหนุ่มทำงานด้วยความสนุกสนานร่าเริงเพราะอารมณ์ขันของสองแฝดและประจวบช่วงอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน


   ทั้งสามคุยกันไปมาก็ทำให้มอร์แกนรู้ความจริงว่าสองคนนี้เป็นหลานแท้ๆของพ่อบ้านคาลอส เดิมทีสองแฝดไม่ได้อาศัยอยู่ที่นี่แต่บังเอิญพ่อกับแม่ดันหย่าร้างกัน ทางพ่อของโทบี้และไทเลอร์จึงเอามาทิ้งไว้ให้พ่อบ้านคาลอสที่มีศักดิ์เป็นพี่ชายของตนให้เลี้ยงแทน ส่วนตัวเองก็หนีไปอยู่ที่อื่นแต่หลังจากนั้นก็ได้ข่าวว่าคนเป็นพ่อได้ฆ่าตัวตายหนีหนี้พนันไปเสียแล้ว


บรี้น บรี้น


   เสียงบีบแตรหน้าประตูรั้วใหญ่ดังขึ้นในยามเย็น ไทเลอร์ที่กำลังเข็นรถอุปกรณ์รีบหยุดมือลงก่อนจะวิ่งไปที่ประตูรั้วบานใหญ่ มือกร้านแดดเปิดประตูรั้วออกให้เมื่อคนที่อยู่ภายในรถชะเง้อหน้าออกมาทักทายก่อนที่รถคันนั้นจะขับรถเข้าไปจอดไว้ในโรงจอดรถด้านข้าง
   

   ร่างเพียวที่คุ้นเคยเดินก้าวลงจากตัวรถหรูพร้อมด้วยถุงขนาดใหญ่ในอ้อมกอด โทบี้ที่ยืนมองอยู่กับมอร์แกนเมื่อเห็นว่าเป็นใครก็รีบวิ่งไปช่วยถือของอย่างไม่รีรอก่อนที่ทั้งสองจะเดินเข้าไปข้างในตัวคฤหาสน์


   มอร์แกนที่กำลังขนใบไม้ไปทิ้งได้แต่ยืนงงว่าคนผู้นั้นเป็นใครทำไมถึงดูสนิทกับสองแฝดนัก แต่ก็ต้องละความสนใจและหันกลับไปขนใบไม้ลงถุงขยะดังเดิม ไทเลอร์ที่วิ่งกลับมาจากหน้าประตูก็กลับมาช่วยมอร์แกนเข็นรถอุปกรณ์ตัดหญ้าเพื่อไปเก็บในโรงเก็บของและพากันกลับเข้าไปในห้องพักของคนใช้ด้านหลัง


   เมื่อลูอีซเดินตรงไปที่ห้องรับรองแขกอย่างเคยชิน สาวใช้มิแกลก็รีบนำเครื่องดื่มและของว่างมาเสิร์ฟให้ หญิงสาวเอ่ยทักทายร่างเพียวอย่างประจบประแจงและทำตัวสนิทสนมกับคนตรงหน้าอย่างมาก ซึ่งเดิมทีแล้วสาวใช้มิแกลมักจะชอบเสนอตัวเวลาที่ลูอีซมาหาโคบาล์ที่คฤหาสน์เป็นประจำราวกับเป็นคนใช้ส่วนตัวของลูอีซอย่างไรอย่างงั้น


“สวัสดีเจ้าค่ะคุณลูอีซ ไม่ได้พบกันเสียนานยังดูดีเหมือนเดิมเลยนะเจ้าคะ”


“ขอบใจ ดูดีเสียที่ไหนล่ะช่วงนี้ฉันไม่ได้ไปคลินิกเสริมความงามเพราะงานฉันค่อนข้างยุ่ง”


“ถึงอย่างนั้นก็ยังดูดีดูสง่าเหมือนเดิม ไม่มีใครเทียบเลยเจ้าค่ะ”


“เธอก็ชมกันเกินไปมิแกล แล้วโคบาล์อยู่ไหนเสียล่ะ”


“นายท่านอยู่ในห้องทำงาน เดี๋ยวดิฉันไม่เรียนนายท่านให้นะเจ้าคะ”


“ไม่เป็นไร เธอจะไปทำอะไรก็ไปเถอะ”


   สาวใช้มิแกลโค้งให้ลูอีซและเดินลับหายไปจากห้องรับรอง ครั้นสาวใช้เดินออกไปลูอีซที่นั่งอยู่ก็นึกสนุกลุกเดินไปยังห้องทำงานที่อยู่ชั้นสองของตัวคฤหาสน์ ขาเรียวย่องเบาไปที่หน้าห้องค่อยผลักประตูไม้ที่แง้มไว้อย่างเบามือ เบื้องหน้าฉายให้เห็นร่างสูงใหญ่ของโคบาล์ที่กำลังนั่งงีบอยู่บนเก้าอี้หมุนโดยที่เอกสารยังกางอยู่บนโต๊ะทำงาน


   ลูอีซเมื่อเห็นดังนั้นก็ได้จังหวะเดินเข้าไปใกล้คนที่หลับอยู่ ตากลมโตมองใบหน้าคมของโคบาล์อย่างหลงไหลพลางไล่สายตาลงมายังเสื้อเชิ้ตตัวบางที่ปลดกระดุมออกเผยให้เห็นแผงอกแน่นสีน้ำผึ้งที่มองยังไงก็ดูมีเสน่ห์และน่าซบเสียจริง


   นิ้วเรียวถูกส่งไปยังคนด้านหน้าพร้อมเกลี่ยไปตามสันกรามสวยลงมายังกระดูกไหปลาร้าอย่างเบามือ ริมฝีปากหยักสีสดที่ปิดอยู่ของคนตรงหน้าคือเป้าหมายถัดไปของลูอีซ

   
   แต่ก่อนที่ลูอีซจะได้ทำอะไรไปมากกว่านี้คนที่คิดว่าหลับอยู่ดันลืมตาโพล่งขึ้นมาจนตั้งตัวไม่ทัน ดวงตาคมสีเขียวที่เคยเข้มแต่บัดนี้กลับสีวาวขึ้นราวกับสัตว์ป่าก็ไม่ปาน แขนแกร่งคว้าเข้าที่เอวของคนตรงหน้าเมื่อจับความเคลื่อนไหวใกล้ตัวได้ ลูอีซตกใจผงะไปเล็กน้อยแต่ก็กลับมายิ้มหวานให้คนตรงหน้าที่มองเขาอยู่อย่างไม่วางตา


“ผมตกใจนะครับ นึกว่าคุณหลับอยู่ซะอีก”


“หลับ แต่มีคนมากวน”


“ใครกันน้ากล้าก่อกวนท่านโคบาล์”


“นั่นสิ ใครกัน”


   มือบางลูบไล้อยู่บริเวณคางที่มีร่องรอยการโกรนหนวด ปากเล็กหัวเราะคิกคักอย่างพอใจเมื่อโคบาล์โน้มริมฝีปากหยักชิดลำคอระหง แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งอีกคราเมื่ออยู่ๆมือใหญ่ที่กอดรัดเอวค่อยๆเลื่อนลงไปบีบเข้าที่บั้นท้ายกลมอย่างหนัก

   
   มือใหญ่ทั้งสองข้างขย้ำนวดอยู่ที่ก้นกลมทั้งสองข้างของร่างบาง ลูอีซที่ถูกกระทำเริ่มหายใจหนักขึ้นเมื่อมือใหญ่ของโคบาล์เลื้อยเข้ามาตามสาบเสื้อจนมาถึงหน้าอกนิ่ม ร่างบางเริ่มตัวสั่นด้วยความเสียวซ่านจนสะโพกมนถูไถอยู่กับความเป็นชายของโคบาล์ที่นอนสงบนิ่งอยู่


   ตอนนี้อารมณ์ในความเป็นชายของโคบาล์ค่อยๆไต่ระดับขึ้น มือใหญ่จับสะโพกที่เต็มไม่เต็มมือกดหนักลงมาเพื่อให้แนบชิดช่วงล่างของตัวเองมากกว่าเดิมจนลูอีซเผลอครางออกมาด้วยเสียงกระเส่า ร่างบางพยายามแอ่นอกของตัวเองให้ชายหนุ่มที่กำลังทำท่าจะก้มลงมางับมัน


   แต่ก่อนที่โคบาล์จะได้ทำอะไรมากกว่านี้ ก็มีเสียงเคาะประตูห้องก่อนที่จะมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งทะเล่อทะล่าเปิดประตูพรวดเข้ามา มอร์แกนที่ได้รับคำสั่งจากพ่อบ้านคาลอสให้มาเรียกคนเป็นนายและแขกของนายเพราะได้เวลาของมื้อค่ำแล้วจึงเคาะไปที่ประตูห้องทำงาน เมื่อเห็นว่ามันไม่ได้ถูกปิดไว้เลยถือวิสาสะเปิดเข้าไป แต่แล้วเขาก็ต้องอุทานร้องเสียงหลงเมื่อสถานการ์ตรงหน้านั้นไม่เหมาะแก่ให้เด็กดูเสียเท่าไหร่


   ก๊อก ก๊อก ก๊อก


“นายท่านฮะ ได้เวลา....เหวออออ!!”


“!!”


   มอร์แกนที่เดินเข้ามารีบยกมือปิดตาตัวเองไว้ด้วยความตกใจ ลูอีซที่นั่งคร่อมชายหนุ่มอยู่รีบกระโดดออกเหมือนถูกน้ำร้อนลวกก็ไม่ปาน ส่วนโคบาล์เมื่อเห็นว่าผู้บุกรุกเป็นใครก็ไม่ได้มีท่าทีหงุดหงิดแต่อย่างใดแต่กลับถามกลับไปยังเด็กหนุ่มที่ยังยืนปิดตาไม่ขยับเขยื้อนไปไหว


“มีอะไรรึเปล่ามอร์แกน”


“คือ ผม ผมมาเรียกนายท่านสำหรับมื้อค่ำฮะ”


“อืม เดี๋ยวฉันลงไป”


   มอร์แกนก้มโค้งให้ชายหนุ่มก่อนจะชำเลืองไปยังลูอีซที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานของโคบาล์ ซึ่งตัวลูอีซก็มองมายังมอร์แกนด้วยเช่นกัน คนเด็กกว่ารีบหลบหน้าและเดินออกจากห้องไปทันที


   เมื่อทั้งสองลงมายังห้องอาหาร สาวใช้มิแกลและสาวใช้ซูซี่ก็ทำหน้าที่นำอาหารและเครื่องดื่มมาวางเสิรฟ์โคบาล์และลูอีซที่นั่งยิ้มขอบคุณสาวใช้ทั้งคู่ก่อนทั้งสองคนจะลงมือจัดการมื้ออาหารตรงหน้า


“อาหารยังอร่อยเหมือนเดิมเลยนะคาลอส”


“ยินดีอย่างยิ่งขอรับ ถ้าเช่นนั้นคุณหนูลูอีซก็มาบ่อยๆสิขอรับ พวกกระผมจะได้เตรียมอาหารหลากหลายกว่านี้”


“ก็อยากมาอยู่นะ แต่ไม่รู้คนแถวนี้จะว่าอะไรรึเปล่า”


   ลูอีซแอบแซวโคบาล์ที่นั่งหน้านิ่งทานอาหารอย่างไม่สนใจต่างจากเมื่อครู่ลิบลับ ซึ่งปกติเจ้าตัวก็มักจะทำท่าทางเช่นนี้กับเขาเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่นๆ แต่ก็ใช่ว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เกิดขึ้นในห้องทำงานนั้นจะเกิดบ่อยนัก ตามจริงนับครั้งได้เลยล่ะมั้งที่เขาและโคบาล์เคยมีสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน


   แม้ลูอีซจะเข้าใจว่าเขาทั้งสองเป็นผู้ชายซึ่งเรื่องแบบนี้สามารถเกิดขึ้นได้กับผู้ชายทุกคนและก็ไม่ได้เสียหายอะไร แต่ในใจลึกๆของลูอีซก็ยังคงต้องการเป็นเจ้าของผู้ชายที่มีชื่อว่าโคบาล์อยู่ดี ลูอีซหันกลับมาสนใจอาหารในจานของตัวเองอีกคราเมื่อดวงตาสีเขียวเข้มจ้องตอบกลับมา

   
   เมื่อทานมื้อค่ำรวมถึงของหวานตบท้ายเรียบร้อยแล้ว มอร์แกนและป้าสการ์เล็ตจึงมีหน้าที่เก็บถ้วยชามที่อยู่บนโต๊ะใส่รถเข็นเพื่อนำไปเก็บไว้ในครัว ลูอีซที่เห็นหน้าเด็กหนุ่มจึงเอ่ยถามอีกทีเพราะไม่เคยเจอหน้ามาก่อน


“สวัสดี เธอชื่ออะไรเหรอ”


“ผมชื่อมอร์แกนฮะ เพิ่งมาใหม่”


“ยินดีที่ได้รู้จักนะมอร์แกน ฉันลูอีซ สเปนเซอร์ เรียกลูอีซเหมือนคนอื่นๆก็ได้ ฉันเป็น...เพื่อนสนิทของโคบาล์น่ะ”


“ฮะ ยินดีที่ได้รู้จักฮะคุณลูอีซ”


   เด็กร่างผอมโค้งให้กับลูอีซอย่างสุภาพก่อนจะเดินเข็นรถใส่ถาดอาหารออกไป ส่วนลูอีซก็หันไปคุยกับโคบาล์และพ่อบ้านคาลอสอย่างคุ้นเคย มอร์แกนหันหลังกลับไปมองภาพนั้นเล็กน้อยก่อนจะเดินลับหายเข้าไปในห้องครัวด้วยใจที่หน่วง


==================================


Talk: หลังจากไม่ได้อัพมาหลายวัน คิดถึงหนูน้อยกันมั้งมั้ยเอ่ยยย
ตอนนี้ความแซ่บของผู้ใหญ่ก็มา เด็กๆอย่างมอร์แกนหลบไปก่อน เอิ้กกก

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด