The Playlist : EP23 ปลื้ม (11/08/63)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: The Playlist : EP23 ปลื้ม (11/08/63)  (อ่าน 1997 ครั้ง)

ออฟไลน์ Elliott

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
The Playlist : EP23 ปลื้ม (11/08/63)
« เมื่อ06-07-2020 18:51:33 »

ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-08-2020 16:15:35 โดย Elliott »

ออฟไลน์ Elliott

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
Re: The Playlist : Introduction (6/7/2020)
«ตอบ #1 เมื่อ06-07-2020 18:53:16 »

จะเป็นอย่างไรถ้าบอมนักร้องขี้อีโมหัวช้า ต้องมาอยู่ร่วมวงดนตรีกับนัทมือกีตาร์หน้าตายสุดกวน ...


Prologue



ทุกคนคงเคยใช้แอพพลิเคชั่นฟังเพลงอยู่บ้างนะครับ

แอพเหล่านั้นจะมีฟังก์ชันที่ไว้เก็บรวบรวมเพลงมาเรียบเรียงต่อกันเป็นสิ่งที่เรียกว่า เพลย์ลิสต์ …

ผมคิดเสมอนะว่าชีวิตคนเรามันก็เหมือนเพลย์ลิสต์ของเพลงนี่แหละ

แต่ละช่วงเวลาก็จะถูกสื่อด้วยเพลงแต่ละเพลง ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์ไหน สุข เศร้า หรือ รัก

ของบางคนอาจจะมีเพลงสุขเยอะหน่อย

บางคนอาจจะมีแต่เพลงแอบรัก

ส่วนของผมน่ะเหรอครับ … ก็คงจะปนๆกันไปหลากหลายอารมณ์ตามประสาคนที่อ่อนไหววูบวาบง่ายไปตามสิ่งเร้า …



และนี่คือเพลย์ลิสต์ของผมครับ

เพลย์ลิสต์ที่ 1 รักแรก
เพลย์ลิสต์ที่ 2 วนเวียน
เพลย์ลิสต์ที่ 3 เสียใจ
เพลย์ลิสต์ที่ 4 รอยยิ้ม
เพลย์ลิสต์ที่ 5 ป่วน
เพลย์ลิสต์ที่ 6 เจ็บ
เพลย์ลิสต์ที่ 7 ปกป้อง
เพลย์ลิสต์ที่ 8 เพื่อนเก่า
เพลย์ลิสต์ที่ 9 ฝน
เพลย์ลิสต์ที่ 10 รักแรก 2
เพลย์ลิสต์ที่ 11 คำถาม
เพลย์ลิสต์ที่ 12 คนหัวช้า
เพลย์ลิสต์ที่ 13 รอ/ไม่รอ
เพลย์ลิสต์ที่ 14 จอง
เพลย์ลิสต์ที่ 15 เปลี่ยน
(Special EP) Hidden track : other side of playlist
เพลย์ลิสต์ที่ 16 ยั่ว
เพลย์ลิสต์ที่ 17 แฟนเก่า
เพลย์ลิสต์ที่ 18 ทิ้ง
เพลย์ลิสต์ที่ 19 ง้อ
เพลย์ลิสต์ที่ 20 รูปถ่าย
เพลย์ลิสต์ที่ 21 ดูแล
เพลย์ลิสต์ที่ 22 แกล้ง
เพลย์ลิสต์ที่ 23 ปลื้ม

...................................................................................................



ฝากนิยายเรื่องที่สองของผมไว้ด้วยนะครับ ขอบคุณสำหรับความคิดเห็น คำติชมและการเข้ามาอ่านล่วงหน้านะครับ

นิยายเรื่องนี้เป็นแนวชายรักชาย ร่วมกับมีคำหยาบคายอยู่ ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญานในการอ่านนะครับ :)


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-08-2020 16:19:12 โดย Elliott »

ออฟไลน์ Elliott

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
Re: The Playlist : Introduction (6/7/2020)
«ตอบ #2 เมื่อ06-07-2020 19:52:24 »

เพลย์ลิสต์ที่ 1 รักแรก

“เฮ้ยเดี๋ยวกูไปก่อนนะ … มีธุระด่วนนิดนึงวะ”

ผมรีบรวบของเก็บใส่กระเป๋าแล้วบอกเพื่อนในวง

“ไอ้เฟิร์สอีกแล้วเหรอวะ บอม” พี่ดิวมือเบสประจำวงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอือมๆ

“ก็ … ทำนองนั้นอ่ะพี่”

“แล้วมึงต้องกระดิกหางปรี่ไปหาไอ้ห่าเฟิร์สทุกครั้งที่มันโทรมาเหรอวะ”

นัทมือกีตาร์รุ่นเดียวกับผมส่ายหัว

กูไม่ใช่หมาโว้ย

“มันบอกว่ามันมีปัญหา …”

“ปัญหาแม่งก็เรื่องเดิมๆแหละวะ เรื่องเลิกกะแฟน” เบียร์มือกลองพูดลอยๆ

“เห้ยยย นี่พวกมึง มารุมกูทำไมเนี่ย … กูแค่ไปดูแลเพื่อนเฉยๆ”

“เหอะ” ทั้งสามคนกระแทกเสียงแล้วถอนหายใจพร้อมกัน

“เออ นั่นแหละๆ กูไปก่อนละกัน … พี่ดิว หวัดดีนะพี่”



ผมรีบเดินออกจากผับที่ผมมาเล่นดนตรี แล้วเรียกแท็กซี่ไปผับอีกแห่งที่อยู่ไม่ไกลจากแถวนี้นัก



เมื่อถึงที่หมาย ผมรีบสาวเท้าเดินผ่านเข้าไปในร้านเหล้า หันไปมองซ้ายขวาไม่นานก็เห็นว่าเฟิร์ส ชายหนุ่มร่างสูง

โปร่ง แต่งตัวดี นั่งอยู่ตรงบาร์เหล้า ผมไปนั่งเก้าอี้ข้างๆเฟิร์สที่ตอนนี้ดูจะดื่มไปจำนวนมากแล้ว

“เป็นไงบ้างมึง …”

“กูก็ … สบายดีมั้ง … แค่กูไม่เข้าใจว่าทำไมต้องวิชญ์เลิกกับกูวะ”

ผมกลืนน้ำลายที่ถูกจู่โจมด้วยคำถามแบบที่ไม่ทันตั้งตัว

“ก็แค่อาจจะเข้าใจผิดกันมั้งมึง งวดก่อนก็แบบนี้ไม่ใช่เหรอวะ”

“เออ … แต่งวดนี้แม่งบอกว่ากูน่าเบื่อ … เบื่อเหี้ยไรวะ อยากได้อะไรกูก็ไปหามาให้แม่ง เชี่ยเอ้ย …”

“มึงใจเย็นๆนะเฟิร์ส”

“บอม มึงว่ากูน่าเบื่อมั้ย”

“กู …” ผมนิ่งอึ้งไป ไม่รู้จะตอบคำถามนี้ยังไงดี

เฟิร์สเป็นรักแรกของผมครับ ผมชอบไอ้เฟิร์สมาตั้งแต่สมัยที่เราเรียนมัธยมด้วยกัน

ผมสารภาพรักกับไอ้เฟิร์สตอน ม.6 ซึ่งตอนนั้นเฟิร์สก็ตกลงรับรักผม

แต่พอผ่านไปได้ 3 เดือน มันก็บอกเลิก เหตุผลของเฟิร์สคือมันคิดว่าผมไม่ใช่คนที่ใช่สำหรับมัน

แต่มันขอว่าให้ผมเป็นเพื่อนของมันต่อไป

ซึ่งตอนนั้นผมก็รับปาก เพราะผมรักมันมาก และอย่างน้อยผมก็ยังจะได้อยู่ในชีวิตของมัน ...



ถึงแม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในฐานะคนรักก็ตาม ...



“เห็นมั้ยบอม มึงเองก็คงคิดว่ากูน่าเบื่อ”

“มึงก็รีบสรุปไป … กูไม่เคยคิดว่ามึงน่าเบื่อนะเฟิร์ส”

เฟิร์สหันหน้ามามองผมด้วยสายตาที่ผมเดาไม่ถูก

“แล้วทำไมเค้าเลิกกับกูวะ ....”

ผมนั่งจ้องหน้าเฟิร์สอยู่พักใหญ่

“เอาเป็นว่ากูพามึงกลับบ้านก่อนละกัน นอนพักซะหน่อย แล้วตื่นขึ้นมาเคลียร์กับแฟนมึงพรุ่งนี้น่าจะโอเคแล้วล่ะ เชื่อกู”



ผมลากเฟิร์สมาส่งที่คอนโดของมันด้วยสภาพทุลักทุเล พอถึงห้องผมก็พยุงมันไปที่โซฟา

“เดี๋ยวมึงนอนพักตรงนี้ก่อนนะไอ้เฟิร์ส”

เฟิร์สขยับตัวแล้วเหวี่ยงผมลงไปที่โซฟา

“ไอ้เชี่ยเฟิร์ส!!! มึงจะทำอะไร!!!”

เฟิร์สจูบผมด้วยความรุนแรง แล้วสอดลิ้นแทรกเข้ามาในช่องปากของผม

กลิ่นแอลกอฮอลล์ที่มาจากลมหายใจกับการเคลื่อนไหวลิ้น ทำให้ผมสติกระเจิง

เฟิร์สถอนปากแล้วไซร้ไปตามซอกคอ แล้วประทับจูบ อย่างแรง

“อ้ะ เฟิร์ส เจ็บ” เฟิร์สไม่สนใจ ยังคงพรมจูบไปเรื่อยๆ แล้วถอดเสื้อผม

“เฟิร์ส มึง … อ้ะ อย่า” มือเฟิร์สเลื่อนไปใต้กางเกง “มึงหยุดเถอะ .. อื้ออ”

เฟิร์สจูบผมอีกครั้ง ถอดกางเกงผมแล้วโยนทิ้งลงพื้น

เฟิร์สหยิบเอากล่องถุงยางที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของมัน แกะแล้วใส่ครอบแก่นกายที่แข็งชัน

ก่อนจะสอดเข้ามาในร่างของผม แล้วเริ่มขยับ



“อ้ะ โอ้ย เฟิร์ส เราเจ็บ “



เฟิร์สเริ่มเร่งจังหวะเร็วขึ้นและแรงขึ้น โดยไม่ฟังเสียงของผม

เสียงร่างของเฟิร์สกระทบกับผมดังขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุด เฟิร์สก็ครางพร้อมทั้งปลดปล่อยความอัดอั้น

ออกมาในร่างผมจนหมด จากนั้นเฟิร์สก็ค่อยๆเอาแก่นกายออกจากร่างของผม



….



“กูขอโทษนะบอม …”

ผมค่อยๆชันตัวลุกขึ้นจากโซฟา

“ช่างแม่งเหอะมึง … มึงเมา”

“แต่กูรู้สึกผิดว่ะมึง”

“คือถ้ามึงรู้สึกผิดจริง … มึงก็รีบไปคุยดีๆกับแฟนมึงซะนะ ดีกันไวๆ กูจะได้ไม่ต้องมาดูแลมึงตอนเมา”

ผมก้มหน้า

“แต่ ... มึงยังเป็นเพื่อนกูได้อยู่ใช่มั้ยวะ”

ผมรู้สึกจุกในลำคอ ไม่รู้ว่าผมควรจะทำยังไงดี ผมทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ ที่เฟิร์สมันยังกล้าที่จะขอให้ผม

ยังเป็นเพื่อน หลังจากสิ่งที่มันทำกับผม

… แต่ผมไม่สามารถพูดอะไรอย่างอื่นได้เลยนอกจาก

“ช่างแม่งเหอะว่ะ ... กูว่ากูโอเค … ใช่ว่ามึงจะทำกูท้องสักหน่อย”

ผมพยายามขำกลบเกลื่อน

“งั้นเดี๋ยวกูกลับล่ะนะ” ผมหยิบเสื้อและกางเกงมาสวม

“บอม … กู”



“เฮ้ยกูไม่เป็นไรจริงๆมึง”



...



ผมเดินพ้นจากคอนโดเฟิร์สได้แป๊บนึง ก็ทรุดตัวลงนั่งบนฟุตบาธ น้ำตาเริ่มไหล

“เชี่ยเอ้ย” ผมสบถ แล้วตีอกชกหัวตัวเอง ผมโกรธตัวเองที่ตอนนั้นไม่ด่าไอ้เฟิร์ส

และโกรธตัวเองที่ถึงตอนนี้ก็ยังคงรักมันอยู่



ผมปล่อยตัวเองให้นั่งร้องไห้อยู่เนิ่นนาน จนพอที่จะรวบรวมสติได้ ก็เริ่มเช็ดหน้าเช็ดตา





ผัวะ!!!





ผมหัวทิ่มแทบล้ม



“โอ้ยยยย เชี่ยไรเนี่ย”

ผมหันไปด้านหลังก็เจอไอ้นัท

“ไอ้เชี่ยนัท ตบหัวกูทำไม”

“ตบเรียกสติมึงอ่ะ … ไอ้ห่า”

นัททำหน้าเอือมๆใส่ผม

“… คือกู … ”

“เออๆ มึงไม่ต้องเล่าอะไรหรอก กูไม่ได้อยากรับรู้”

ผมเช็ดน้ำตา

“แล้วนี่ทำไมถึงมาแถวนี้ได้วะเนี่ย”

“กู … แวะมาหาเพื่อนแถวนี้ … แล้วบังเอิญได้ยินเสียงสัมภเวสีร้องไห้ขอส่วนบุญ กูเลยแวะดูหน่อยว่าเป็นไงบ้าง”

“ไอ้ห่านัท”

“เออ ด่ากูได้แล้วแสดงว่าไม่เป็นไรแล้วใช่มะ งั้นปะมึง กลับบ้าน เดี๋ยวกูไปส่ง”

พูดจบมันก็โยนหมวกกันน็อคมาให้ผม แล้วเดินนำไปที่มอเตอร์ไซค์ของมัน

ผมถอนหายใจแล้วตามไปที่รถ เขย่งขึ้นนั่งซ้อนท้าย แล้วเอามือจับที่จับด้านท้ายรถ แต่ไอ้นัทหันมาแล้วบอก

“เอ้า มึงก็มากอดเอวกูสิวะ จับแบบนั้นจะไปถนัดอะไรวะมึง”

“แต่กู …”

“เออ กูไม่ได้รังเกียจมึง โอเคมะ แต่ถ้ามึงซ้อนกูแล้วหล่น กูปล่อยมึงตายบนถนนนะ ขี้เกียจพามึงไปโรงบาล กูง่วงแล้ว”

“ไอ้เชี่ยนัท มึงนี่กวนส้นตีนกูจริงๆนะ”

ผมค่อยๆเอามือไปกอดที่เอวของนัทแล้วนัทก็สตาร์ตมอเตอร์ไซค์ขับออกไป

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-07-2020 20:41:03 โดย Elliott »

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
Re: The Playlist : EP1 (6/7/2020)
«ตอบ #3 เมื่อ06-07-2020 23:09:21 »

อย่าไปหาเฟิร์สเลย มาหานัทดีกว่า

ออฟไลน์ Elliott

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
Re: The Playlist : EP1 (6/7/2020)
«ตอบ #4 เมื่อ07-07-2020 14:40:20 »

เพลย์ลิสต์ที่ 2 วนเวียน


“ไอ้บอม นี่ลิสต์เพลงอะไรของมึงเนี่ย นี่เราต้องไปเล่นที่ผับนะมึง ไม่ใช่ชมรมคนอกหัก”

“อ่าวเหรอพี่ดิว ผมขอโทษทีพี่ สงสัยผมเบลอๆ”

“มึงแม่งก็เบลอทุกทีแหละ ที่ไปหาไอ้เฟิร์ส” นัทพูดขึ้นมาลอยๆ

“มึงหมายความว่าไงวะไอ้นัท”

“กูก็หมายความอย่างงั้นแหละ มันแม่งทำมึงเสียการเสียงาน เดือดร้อนคนในวงต้องมาช่วยเก็บกวาดเรื่องที่มึงทำพลาดอีก”

“ไอ้เชี่ยนัท …” ผมกัดฟันกรอด

“หรือไม่จริงวะ” นัทพูดพลางเทสต์กีตาร์ของมันต่อ

“เฮ้ย ไอ้ห่านัท ให้มันน้อยๆหน่อย แค่เรื่องเลือกเพลงไม่ได้คอขาดบาดตายขนาดนั้นมั้ยวะมึง” เบียร์ปราม

ตอนนี้ผมท่วมท้นไปด้วยอารมณ์โกรธ โกรธตัวเองที่แม่งดูเป็นคนโง่ในสายตาคนอื่น

แถมยังโกรธไอ้นัทที่มันพูดแทงใจดำ ผมตัดสินใจเดินออกจากห้องซ้อม เพื่อสงบสติอารมณ์ก่อน แล้วค่อยไปจัดการแก้ลิสต์อีกที



ผมนั่งอยู่บนม้านั่งหน้าตึกแถวที่ถูกดัดแปลงไว้เป็นห้องซ้อมในย่านเมืองเก่า

นั่งมองดูผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมา ปล่อยความคิดล่องลอยไปเรื่อยๆ ... 



นั่งเหม่ออยู่ได้แป๊บเดียวก็มีมือหนาหนักจับลงบนหัวผมแล้วขยี้จนหัวผมยุ่ง แล้วยื่นทิชชู่มาให้ผม

“เชี่ยอะไรวะเนี่ย ไอ้นัท”

“เผื่อมึงร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่”

“...” ผมมองไอ้นัทตาขวาง

“พี่ดิวให้กู เอ่อ … มาขอโทษมึง”

“แล้ว ??? …”

“กูขอโทษ” นัทพูดเบาๆ

ผมเห็นไอ้นัทสภาพนั้นแล้วความอยากกวนตีนมันเข้าสิงเลยครับ

“อะไรนะไอ้นัท กูไม่ได้ยิน”

“...” นัทมองผมหน้านิ่ง ผมงี้ใจแป้วกลัวมันจะต่อยหน้าผมแหก

“ไม่ร่วมมือกับกูเลยะมึง … เออๆช่างมันเหอะ แต่ยังไงกูก็ต้องขอโทษมึงด้วยนะ ที่ให้เรื่องส่วนตัวส่งผลกับงาน …”

“รู้ว่าผิดก็ดี รีบเลิกดราม่าแล้วก็มาซ้อมได้แล้ว” นัทพูดแทรกขึ้นมา

   

เปลี่ยนโหมดเร็วจังวะไอ้นัท … ไอ้ถั่ว!!

   

"สรุปนี่มึงมาขอโทษกูแบบขอไปทีมากนะเนี่ย ไอ้ห่าถั่ว!"

นัทหันมามองผมด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ถ้ากูไม่รู้สึกอยากจะขอโทษมึงจริงๆ ใครมาบังคับกูก็ไม่ทำหรอกนะ … แล้วก็ … กูไม่อยากเห็นมึงเศร้านาน แม่งเสียเวลาชีวิตว่ะ"

ผมได้แต่มองหน้าไอ้นัทอย่างงงๆ แล้วพยักหน้า

"อืม ... ขอบใจนะมึง"



…..



"ต่อไปเป็นเพลงที่ถูกรีเควสต์มาจากโต๊ะ 23 นะครับ … จากสุภาพสตรีในชุดดำ มอบให้แก่ทุกคนที่กำลังตกหลุมรัก … "

ผมพูดใส่ไมค์พลางส่งทิชชู่ที่มีเบอร์โทรกับชื่อ"แนตตี้"พร้อมเขียนกำกับว่าให้มือกีตาร์ที่ซ้อนใต้ใบรีเควสต์เพลงไปให้ไอ้นัท

นัทรับไปดูแล้วก็เก็บทิชชู่ลงกระเป๋าเสื้อเชิ้ต

"มึงๆยิ้มให้แขกหน่อยมั้ย … เผื่อได้ทิปเทิปไรงี้"

ผมหันไปกระซิบกับไอ้นัท

"ขี้เกียจ …"

พูดไม่พูดเปล่า แม่งทำหน้าบึ้งเหี้ยมเกรียมกว่าเดิมไปอีก

"กวนตีน …"

ผมบึนปากแล้วหันไปเริ่มร้องเพลงต่อ



ปกติวงของผมจะขึ้นเล่นที่ร้านช่วง 20.00-22.00 แต่วันนี้วงประจำไม่มา

พวกผมเลยต้องเล่นในช่วง 22.30 ไปจนถึงเที่ยงคืนครึ่งด้วย ยิ่งดึกร้านคนก็ยิ่งแน่น

ซึ่งก็น่าจะแน่นพอๆกับปริมาณเบอร์โทรศัพท์บนแผ่นกระดาษที่ไอ้นัทได้รับล่ะครับ

ส่วนผมน่ะเหรอ วันนี้ได้แค่เหล้าแก้วเดียวเองมั้ง



นัทมันเป็นคนหน้าตาดี สูงประมาณด้วยสายตาก็น่าจะ 185 ด้วยบุคลิกที่ดูเท่ๆขรึมๆไม่สุงสิงกับใคร ทำให้สาวน้อยสาวใหญ่กรี๊ดมันมาก

แต่ถ้าได้รู้จักตัวจริงของมันแล้วจะรู้ว่าแม่งเป็นคนกวนตีนสุดในสามโลก เย็นชา ไร้หัวใจ ไม่สนใจความรู้สึกคนอื่น …

อย่าให้ต้องลิสต์เลยครับ ผมว่ายาวเหยียด

ตอนผมฟอร์มวงกับพี่ดิว ตอนนั้นจะชวนเพื่อนที่รู้จักกันมาเล่นกีตาร์ แต่เพื่อนเจ้ากรรมเกิดเหตุให้มาไม่ได้

เลยอาศัยการแนะนำต่อๆกันมา แล้วก็ได้ไอ้ถั่วหน้าเหี้ยมมานี่ล่ะครับ

แรกๆผมเองก็แอบเขินๆนะครับที่ได้อยู่วงเดียวกันกับคนหน้าตาดี แต่นานๆไปนี่หน้าแม่งไม่อยากจะมอง

แถมอยากเอารองเท้าปาใส่หน้ามันอีก … คนอะไรกวนตีนชิบเป๋ง



ผมเปิดลิสต์เพลงที่จะใช้ต่อในรอบสี่ทุ่มครึ่ง แล้วยื่นให้เบียร์กับพี่ดิว

"ผมแก้ลิสต์แล้วนะพี่ เอาเพลงที่อัพบีตนิดนึง … อ่าวแล้วไอ้ถั่วไปไหนแล้วอ่ะ"

"นู่นๆ ที่โต๊ะลูกค้านู่น" พี่ดิวชี้ไปที่โต๊ะไกลๆ ผมเห็นแว้บๆว่านัทถูกรุมล้อมด้วยสาวๆที่ชวนมันชนแก้ว

"แหม่ ถ้าเป็นสมัยก่อนตอนที่พี่ยังเรียนอยู่นะ …"

"พี่ดิวครับ พี่เล่าเป็นรอบที่ร้อยแล้วพี่ …" เบียร์บ่น

"ขัดกูจังวะ สมัยก่อนกูก็ฮอตแบบไอ้นัทนี่แหละ เฮ้อ … คิดแล้วเศร้า กูไม่น่าแต่งงานเล้ยยยย

แต่งแล้วภาระแม่งเยอะจนไม่มีเวลาดูแลตัวเองเนี่ย"

"ผมว่าพี่อ้าง จริงๆอยากเต๊าะสาวแต่ทำไม่ได้เพราะแต่งงานแล้วตะหาก … เดี๋ยวผมไปฟ้องพี่เจนดีกว่า

"มึงหาเรื่องให้กูละไอ้บอม …"



ไอ้นัทเดินมาสมทบกับพวกผมหลังจากนั้นไม่นาน



"ฮอตจังวะมึง" เบียร์ตบไหล่นัท

นัททำท่าพยักเพยิดแล้วหันมาทางผม

"ลิสต์เพลงล่ะ"

"สั่งกูจัง เป็นเจ้านายกูรึเปล่าเนี่ย" ผมยื่นลิสต์ให้อย่างเอือมๆ

"... เพลงนี้มึงจะร้องไหวเหรอวะ โน้ตสูงชิบหาย"

"น่าจะได้นะ ตอนซ้อมก็ดูไม่มีปัญหา … มั้ยวะ"

"ถ้ามึงว่ามึงโอเค กูก็โอเค"

นัทพูดพลางล้วงกระเป๋าเสื้อเอากองกระดาษที่มีเบอร์โทรสาวๆจำนวนมาก ทิ้งลงถังขยะไป

"อ้าว ทำไมวะมึง เค้าอุตส่าห์เอาเบอร์โทรให้ ไม่ทงไม่โทรไปคุยหน่อยเหรอ รึไม่มีคนที่ถูกใจ"

"แค่กูต้องมาดูแลตามล้างตามเช็ดคนขี้อีโมในวงกูก็เหนื่อยจะตายห่าอยู่ละ กูขี้เกียจหาภาระเพิ่ม"

"เชี่ยถั่ว! กูก็ไม่ได้อีโมขนาดนั้นมั้ยวะ … ใช่มั้ยเบียร์ พี่ดิว" ผมหันไปหาเบียร์กับพี่ดิว

"ครั้งนี้กูเห็นด้วยกับไอ้นัทนะบอม ฮ่าๆๆๆๆๆ" พี่ดิวขำ

"พี่ดิววววววว พี่ต้องเป็นพวกเดียวผมดิ … อย่าไปเข้าข้างไอ้ถั่วมันนนน"



ตริ๊ง



เสียงไลน์ของผมดังขึ้น ผมหยิบมือถือมาสไลด์เปิดหน้าจอเพื่อดูข้อความ



First

[พรุ่งนี้มาเจอกันหน่อยได้มั้ย]



ผมเงยหน้าจากมือถือก็เห็นไอ้นัทมองมาพอดี

ไอ้นัทจิ๊ปาก … แล้วก็เดินหนีไป

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-07-2020 20:41:21 โดย Elliott »

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1934
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
Re: The Playlist : EP2 (7/7/2020)
«ตอบ #5 เมื่อ07-07-2020 15:34:54 »

 :ruready

ออฟไลน์ Elliott

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
Re: The Playlist : EP2 (7/7/2020)
«ตอบ #6 เมื่อ07-07-2020 20:14:27 »

เพลย์ลิสต์ที่ 3 เสียใจ


ผมมาถึงที่ร้านที่นัดกับเฟิร์สไว้ก่อนเวลานัดประมาณ 15 นาที

คือผมไม่ชอบให้ใครมารอผมสักเท่าไหร่ เพราะผมจะรู้สึกผิดมาก

ตามประสาคนขี้อีโมอย่างที่ไอ้ถั่วด่าล่ะครับ

แต่แปลกที่วันนี้ ... ผมมองเข้าไปในร้านก็เห็นเฟิร์สนั่งรออยู่แล้ว ซึ่งผิดวิสัยของมัน

ที่ปกติไม่เคยจะตรงเวลาเลยตลอดเวลาที่ผมคบกับมัน

ผมหายใจเข้าลึกๆไล่ความตื่นเต้น 1 ทีก่อนจะเดินดุ่มเข้าไปในร้าน วางกระเป๋าเป้แล้วนั่งที่ฝั่งตรงข้าม



"หวัดดีเฟิร์ส"

"เอ้อ หวัดดีบอม"

"สรุปว่าเรียกเรามามีไรวะ คุยผ่านไลน์ก็ไม่ได้ด้วย"

เฟิร์สจ้องหน้าผมด้วยสายตาที่ดูกังวล

"คืองี้บอม กูคืนดีกับวิชญ์แล้วนะ"

ผมชะงักเล็กน้อย

"เห้ย ก็ดีแล้วนินา … ว่าแต่ถ้าเป็นเรื่องนี้บอกกูผ่านไลน์ก็ได้นี่หว่า มีอะไรอย่างอื่นอีกมะ" ผมฝืนยิ้ม

"คือวิชญ์เค้าอยากเจอมึง อยากขอบคุณที่คอยช่วยกูกับวิชญ์ตอนทะเลาะกัน"

"... ก็กูแค่อยากเห็นพวกมึงมีความสุข ไม่เห็นต้องขอบคุณอะไรเลย"

"ส่วนกูอยากเจอมึง … เพราะกูอยากขอร้องกับมึง … ว่าอย่าเล่าเรื่องคืนก่อนให้ใครฟังได้มั้ย คือกู … กลัวมีปัญหากับวิชญ์ว่ะ"



วินาทีนั้นผมรู้สึกอึดอัดจนเหมือนจะหายใจไม่ออก ความโกรธ ความเสียใจเริ่มคุกรุ่น จนผมเริ่มจะคุมมันไม่ได้



"สรุปคือ … มึงก็แค่ห่วงความรู้สึกของแฟนมึงใช่มั้ย"

"เห้ย ก็เปล่านะ มึงอย่าเป็นอย่างงี้ดิวะบอม กูก็ห่วงมึงนะ แต่มึงก็บอกกูแล้วนินาว่ามึงไม่เป็นไร"

ผมเถียงเฟิร์สไม่ออก เพราะผมพูดอย่างนั้นออกไปจริงๆ

"เออ! … กูรับปากมึง!!" ผมเริ่มเสียงดัง จนพนักงานเริ่มหันมามองแต่ก่อนที่ผมจะพูดอะไรต่อ

ก็มีมือหนาหนักจับที่ไหล่ของผมและพูดแทรกขึ้นมา

"เสียงดังอะไรวะบอม"

ผมหันไปเห็นชายร่างสูงในเสื้อโอเวอร์ไซส์สีขาวยืนจ้องหน้าผมอยู่

"นัท!!"

"เออ กูเอง ปล่อยให้กูรอมึงอยู่ตั้งนาน … ไหนว่ามึงจะแวะมาทักเพื่อนแป๊บเดียวไง"

ผมมึนงงสับสนไปหมด ผมไปนัดกับไอ้นัทมันไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่

"กู …"

"ไม่ต้องพูดอะไรแล้วบอม ไปเหอะ" นัทรวบกระเป๋าเป้ของผมขึ้นมาสะพายพลางหันไปมองเฟิร์สหน้านิ่ง

"งั้นเดี๋ยวผมกับแฟนขอตัวก่อนนะครับ" แล้วร่างสูงลากแขนผมออกจากร้านไป



นัทลากผมออกมาจากร้านไกลพอสมควร

"ปล่อยกูได้ยัง!!! แล้วแฟนเฟินเชี่ยอะไรของมึง!!"

ผมโวย

นัทปล่อยมือ โยนเป้คืนมาให้ผม แล้วมองหน้าผมนิ่ง

"กลัวมันเข้าใจผิดเหรอ"

ผมกลั้นอารมณ์อยู่นิดหน่อยแล้วถาม

"แล้วมึงจะลากกูออกมาทำไมวะ กูกำลังจะคุยกับมัน"

"เท่าที่กูเห็น มันไม่น่าใช่ว่ะ เหมือนมึงทะเลาะกับมันอยู่"

"แล้วมึงจะเสือกอะไรด้วยวะ นัท"

นัทดูจะชะงักไปเล็กน้อย

"กูว่ารอให้มึงอารมณ์เย็นกว่านี้ก่อนค่อยคุยเหอะ"

มันจับแขนผมลากไปนั่งที่ม้านั่งใกล้ๆ



ผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้ที่ผมก้มหน้ามองพื้นพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล ผมโกรธนัทที่มาขวางไม่ให้ผมได้อาละวาดใส่เฟิร์ส



แต่เมื่อมาค่อยๆตั้งสติเรียบเรียงเหตุและผล ผมก็เข้าใจแหละว่ามันหวังดี



"กู … กูขอโทษนะนัท"

"... มึงว่าไงนะกูไม่ได้ยิน"



อ่าว ไอ้ห่าถั่วครับ กวนตีนกู … แบบนี้มันต้องโดน



"ขอโทษ!!"



ตะโกนใส่แม่งเลย เอาให้หูดับ ถุยชีวิตมากครับ มาดเมิดผมไม่เหลือแล้ว



มันยิ้มกวนๆแล้วพยักหน้า



เดี๋ยวนะ นี่มึงยิ้มเป็นด้วยเหรอวะไอ้ถั่ว



"แล้วก็ต้องขอบคุณมึงด้วย ที่พากูออกมาจากสถานการณ์แย่ๆแบบนั้น … "

"อืม เพราะงั้นสำนึกบุญคุณกูไว้ซะนะ"



โอ้ยยยไอ้เชี่ยถั่วววว จะหยุดกวนตีนกูสักนาทีนึงได้มั้ยวะ



"แล้วนี่บังเอิญแวะมาแถวนี้พอดีเหรอ …" ผมถามแบบกัดฟันกรอด

มันพยักหน้า

"มาซื้อของนิดหน่อย …"

หงุดหงิดกับความถามคำตอบคำของมันเป็นที่สุด หงุดหงิดจนต้องหันไปมองทางอื่น แต่เมื่อมองไปรอบๆ

ผมก็เริ่มรู้สึกได้ว่าสาวๆที่เดินผ่านไปผ่านมาเริ่มซุบซิบชี้มาทางไอ้นัท

ผมเลยพยายามเปลี่ยนเรื่องคุยให้คลายความหัวร้อน

"สาวๆซุบซิบมองมึงกันใหญ่ ฮอตได้ทุกสถานที่จริงๆนะมึงเนี่ย อึดอัดมั่งมั้ยวะมีแต่คนมอง"

"กูไม่ได้สนใจอะไรใครอยู่แล้ว ..."

"ง่อวววว มั่นหน้ามากนะไอ้ถั่ว" ผมบึนปาก

"... มองได้ก็มองไป ตอนนี้แค่กูดูแลคนขี้อีโมอย่างมึง กูก็ไม่มีเวลาไปสนใครแล้ว"



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-07-2020 20:41:38 โดย Elliott »

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
Re: The Playlist : EP3 (7/7/2020)
«ตอบ #7 เมื่อ07-07-2020 21:53:40 »

นัทก็ดูแลดีอยู่นะเนี่ย ไม่ได้บังเอิญผ่านมาหรอก

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1934
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
Re: The Playlist : EP3 (7/7/2020)
«ตอบ #8 เมื่อ07-07-2020 22:07:11 »

อะไรกัน นัท ชอบ บอม / บอม ชอบ เฟิร์ส / เฟิร์ส ชอบ วิชญ์ / แต่น่าตบเฟิร์ส ที่เห็นแก่ตัว
 :beat: :beat: :beat:

ออฟไลน์ Elliott

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
Re: The Playlist : EP3 (7/7/2020)
«ตอบ #9 เมื่อ08-07-2020 10:47:52 »

เพลย์ลิสต์ที่ 4 รอยยิ้ม


ท้ายสุดก็โดนไอ้ถั่วลากมาช่วยถือของยาวไปครับพี่น้อง

มันบอกถือเป็นการตอบแทนมันที่ช่วยผมจากการกระทำขายขี้หน้าอันเกิดจากความอีโมไม่เข้าท่าของผม

ผมก็ได้แต่ฮึดฮัดใส่แต่ไม่กล้าขัดอะไร กลัวมันโกรธขึ้นมาแล้วต่อยผมหน้าแหกครับ หน้ายิ่งแย่ๆอยู่



แต่จริงๆได้มาเดินห้างบ้างก็ดีครับ กลับคอนโดไปก็คงไม่แคล้วนอนร้องไห้ไปอีก



ผมกับนัทเดินเข้าร้านโน้นออกร้านนี้อยู่พักใหญ่

"เดี๋ยวกูขอไปดูของร้านนั้นแป๊บ แล้วเดี๋ยวพอละ"


ยังไหวครับ ยังไหว ไอ้ห่าถั่ว ต่อให้มึงเดินจนห้างปิดกูก็ยังไหว



นัทเดินนำผมเข้าไปร้านเครื่องประดับสไตล์พังค์ๆร็อคๆหน่อย มันเดินไปทักกับพี่เจ้าของร้านด้วยความคุ้นเคย

ส่วนผมก็เดินดูของไปเรื่อยๆ ของสไตล์พวกหัวกระโหลก หนามๆเยอะๆ นี่ไม่ใช่แนวเลยครับ

แต่ทว่าผมไปสะดุดตากับสร้อยข้อมือที่มีไม้กางเขนเล็กๆห้อยอยู่

ผมคงจ้องอยู่นานแหละครับ จนนัทเดินเข้ามาถาม

"ถูกใจอันนี้เหรอมึง"

"ก้อสวยดีนะ"

"อันนี้เท่าไหร่อ่ะพี่" นัทหันไปถามเจ้าของร้าน

"อันนั้นงานแฮนด์เมดนะไอ้นัท ราคาสูงหน่อย 3500"

ได้ยินราคาก็ต้องถอยล่ะครับ แต่ต้องรักษามาดหน่อย

"เอ่ แต่ปกติกูก็ไม่ได้ใส่เครื่องประดับสักเท่าไหร่เนาะ งั้นยังไม่เอาดีกว่า"

"จนเหรอมึง" ไอ้เชี่ยนัท!! นี่มึงอ่านใจกูออกรึเปล่าเนี่ย

"กูเปล่าจนโว้ย … แค่ปกติกูก็ไม่ได้ใส่พวกสร้อยข้อมือเท่านั้นแหละ"

ผมพยายามแถ แต่ดูสีหน้าไอ้นัทก็รู้ครับว่ามันไม่เชื่อแหงๆ

"เออๆ นั่นแหละ งั้นเดี๋ยวกูไปดูเสื้อฝั่งตรงข้ามแป๊บนะนัท"



นัทคุยกับเจ้าของร้านอยู่อีกแป๊บนึง ก็ตามมาสมทบกับผม



"หิวมั้ยมึง"

"ไม่มากอ่ะ"

"คำถามคือหิวมั้ย เพราะงั้นคำตอบมีแค่หิวกับไม่หิว ทำไมตอบไม่ตรงคำถามวะไอ้บอม"

"..." ผมหันไปมองหน้ากายสูงแบบเคืองๆ

"ถ้ามึงบอกว่าไม่มาก แสดงว่ามึงหิว งั้นไปหาอะไรแดกกัน"

"แล้วจะแดกอะไรอ่ะ"

"เออๆ ตามกูมา กูไม่ให้มึงเลือกนะ มึงชอบลีลา … รำคาญ"



เผด็จการชิบหาย!!!!



ท้ายสุดมันลากผมเข้าร้านข้าวหน้าเนื้อที่อยู่ห่างไปไม่ไกล ผมพลิกเมนูไปมาแล้วถามแบบตั้งใจกวนประสาทมัน

"แล้วนี่ถ้ากูไม่กินเนื้อทำไงวะเนี่ย"

"มีเมนูหมูอยู่อีกหน้านึง"

"เกิดกูไม่ชอบกินหมูอ่ะ"

"งั้นก้อสั่งข้าวเปล่ามาแดกกับซุปมิโสะนะ ถ้าไม่แดกมิโสะอีก ก็นั่งเอาน้ำเปล่าลูบท้องไป"

"เชี่ยนัท …"

"เลือกได้ยัง กูสั่งล่ะนะ กูหิว"



ผมเลือกสั่งเหมือนไอ้นัทครับ เพราะฟังชื่อแล้วมันก็ดูน่ากินอยู่
แถมแม่งกดดันด้วยสายตาตอนผมเลือกเมนูจนผมไม่มีสมาธิไปอีก

รอแป๊บเดียวข้าวหน้าเนื้อชามยักษ์ก็ถูกนำมาเสิร์ฟครับ

"ชามใหญ่โคตร …"

"ตอนสั่งมึงไม่ได้ดูไซส์เหรอวะบอม"

ผมหน้ายู่

"เอออออ ก็มึงกดดันกูให้รีบสั่งมะ กูไม่ได้ดูห่าดูเหวอะไรเลยเนี่ย"

"ไม่หมดก็ห่อไปละกัน" แล้วนัทก็ก้มหน้าก้มตากินข้าวไป



ผมพยายามยัดเต็มที่แล้วครับ แต่มากสุดกินได้แค่ครึ่งชาม แต่ไอ้ถั่วฝั่งตรงข้ามผมซัดซะจนเกลี้ยง

ไม่รู้ไปตายอดตายอยากมาจากไหน

"ที่เหลือมึงก็ใส่ห่อไว้เวฟกินวันหลังละกัน เห็นว่าจน"

"จนเชี่ยอะไรวะ เดี๋ยวมึงรอกูไปขุดไหเงินที่กูฝังไว้ขึ้นมาก่อน มึงจะช็อค"

"ไร้สาระชิบหาย เป็นเด็กป.4 รึเปล่ามึง … รีบๆจัดการเลย ถ้าไม่ไหวก็ห่อไป แล้วเดี๋ยวกูไปส่งบ้าน วันนี้กูเอารถมา"

"สั่งเป็นพ่อกูเลยนะมึง"

"ถ้ากูเป็นพ่อ คงไม่มีลูกหน้าตาแย่ๆแบบมึงหรอก"

"สัดถั่ว"



….



"อ้าว นัท นัทใช่มั้ย …" เสียงใสๆของผู้หญิงสาวสวยอายุอานามน่าจะมากกว่าผมอยู่สักสามสี่ปีทักทายขึ้น

ระหว่างที่รอกับข้าวที่ผมสั่งห่อกลับบ้าน

นัทค่อยๆคลี่ยิ้มขึ้นทักทาย

"พี่พัช หวัดดีครับ"

"แล้วนี่มากับเพื่อนเหรอนัท"

"หวัดดีครับ ผมชื่อบอมครับ" ผมยกมือสวัสดีทักทาย

"อุ้ย ไม่ต้องไหว้ก็ได้ อายุน่าจะใกล้ๆกัน ใช่มั้ยนัท"

นัทจากเดิมที่เป็นไอ้ถั่วหน้าเหี้ยมตอนนี้กลายเป็นคนที่ยิ้มกว้างมากๆครับ อย่างกับคนละคน

"แล้วพี่พัชมาชอปปิ้งเหรอครับ"

"ช่ายย นี่ก้อกะว่าจะมาหาอะไรกินหน่อย บังเอิญเดินผ่านแล้วจำได้ว่าเป็นนัทพอดี เลยเข้ามาทักทาย"

พี่พัชมองที่ชามที่ว่างเปล่าของนัทแล้วพูด

"ยังชอบกินร้านนี้เหมือนเดิมเลยเนอะ"

นัทยิ้มแบบเขินๆ

"เอ้อ งั้นเดี๋ยวพี่ไปก่อนล่ะนะ เดี๋ยวต้องไปหาเพื่อนที่ร้านนู้นต่อ โชคดีนะจ้ะ ทั้งสองคน"

พี่พัชยิ้มกว้างแล้วเดินออกจากร้านไป



"ร่าเริงหางกระดิกเลยนะมึงงง …" ผมแซวไอ้นัทระหว่างเดินไปที่รถของมัน

"อะไรของมึงวะไอ้บอม"

"ก็พี่พัชไง"

"อืม" นัทตอบสั้นๆ สีหน้าไม่แสดงอารมณ์

"ตอนมึงเจอเค้ามึงนี่ยิ้มแก้มแทบแตก แม่งดูดีกว่าตอนมึงเป็นไอ้ถั่วหน้าเหี้ยมตอนที่อยู่กับพวกกูอีกนะ ยิ้มบ่อยๆหน่อยดิวะ"

"กูไม่ได้เป็นบ้า จะได้มานั่งยิ้มตลอดเวลา"

"ไม่กวนตีนกูจะตายมั้ยวะมึงเนี่ย …"



...



ผมหันหน้าไปมองวิวกรุงเทพยามเย็นนอกรถ เผลอแว้บเดียว ก็ถูกเขย่าตัว

"บอม ถึงแล้วมึง"

ผมงัวเงียลุกขึ้นมาจากเบาะที่เอนไปด้านหลังเกือบสุด

"ถึงแล้วเหรอวะ นี่กูหลับไปนานมั้ยเนี่ย"

"ก็ออกมาจากห้างมึงก็สลบไปเลย"

"แล้วนี่กูเอนเบาะนอนตั้งแต่เมื่อไหร่วะ"

"กูไม่รู้ กูดูทางอยู่"

ผมหันซ้ายหันขวาพยายามสลัดความงัวเงีย

"... เออ ถั่ว กูขอบใจมึงมากนะ วันนี้กูไม่รู้สึกเศร้ามาก เพราะมึงเลยนะ"

"อืม"

ผมเอื้อมมือกำลังจะเปิดประตู นัทก้อโยนกล่องหนังสีดำมาให้

"อะไรวะถั่ว"

“แกะดูดิ”

ผมแกะดูก็เป็นกำไลข้อมือหนังที่มีจี้ลายไม้กางเขนห้อยอยู่

"เชี่ยถั่ว … อันนี้มันแพงนะเว้ย กูไม่มีปัญญาจ่ายหรอก"

"เออ คิดซะว่ากูซื้อให้ละกัน เห็นมึงมองตาละห้อยแล้วแม่งสงสารว่ะ เหมือนหมาอยากได้อาหาร … "

"โฮ่งงง"

ผมเห่าตอบเป็นการประชด

"สัดบอม กวนตีนกูละ … เออๆ นั่นแหละ ไว้วันไหนกูมีไรอยากได้มึงค่อยหามาให้กูละกัน"

ผมพยักหน้า

"ขอบใจนะมึง"

นัทไม่ตอบอะไรนอกจากส่งรอยยิ้มให้กับผม



ผมว่าตอนนัทยิ้มแม่งโคตรดูดีเลยล่ะ




*********************************

 :hao3: :hao3: :hao3: :hao3:

** พัชจะเป็นใคร มีความสัมพันธ์กับนัทยังไงรอติดตามนะครับบบ
** ขอบคุณสำหรับทุกๆคอมเมนต์นะครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-07-2020 20:41:58 โดย Elliott »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: The Playlist : EP3 (7/7/2020)
« ตอบ #9 เมื่อ: 08-07-2020 10:47:52 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1934
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
Re: The Playlist : EP4 (8/7/2020)
«ตอบ #10 เมื่อ08-07-2020 19:33:29 »

อุ้ย อิจฉาคนได้สร้อยข้อมือ จะมีใครให้เราแบบนี้บ้างน้าา นัทใจป้ำมากมาย หรือในใจอยากปล้ำบอม อิอิอิ
 :z2: :z2: :z2:

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
Re: The Playlist : EP4 (8/7/2020)
«ตอบ #11 เมื่อ09-07-2020 00:27:31 »

นัทป๋ามาก อยากมีแบบนี้บ้าง พัชน่าจะเป็นพี่สาวคนสนิทแหละ?

ออฟไลน์ Elliott

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
Re: The Playlist : EP4 (8/7/2020)
«ตอบ #12 เมื่อ09-07-2020 17:58:30 »

เพลย์ลิสต์ที่ 5 ป่วน



ผมขอถอนคำพูดเมื่อท้ายบทที่แล้วได้มั้ยครับ …

คือผมขอยืนยันนั่งยันนอนยันเลยว่าชังน้ำหน้าไอ้ถั่วมากกกกกกกกกกก กับการกวนตีนไม่มีขอบเขตของมัน



เริ่มจากมันป่วนลิสต์เพลงที่ผมเตรียมมาจนเละเทะด้วยเหตุผลที่ว่าเพลงมีแต่ซ้ำๆไม่หลากหลาย

เอ้าก็ตามเพลงที่มันฮิตๆสมัยนี้มั้ยวะ หรือจะให้กูขับเสภา ร้องลาวดวงเดือนมั้ยจะได้แตกต่าง

ต่อมาก็จับผิดเสียงร้องของผมแบบโน้ตต่อโน้ต จนพี่ดิวต้องปรามเอาไว้ว่านี่ร้องในผับไม่ได้จะไปประกวด

นี่มึงออกรายการ I can see your voice เหรอวะไอ้ถั่ววว จับผิดกูจัง !!!

และอื่นๆอีกมากมายจนหัวผมปวดจนแทบระเบิด



"หรือผมลาออกจากนักร้องนำดีมั้ยอ่ะพี่ดิว"

"เฮ้ย เกิดไรขึ้นวะ มึงจะออกไม่ได้นะเว้ย … ไม่งั้นพวกกูทำไง"

"ก็ไอ้เชี่ยมือกีตาร์ของพี่อ่ะ กวนประสาทผมจนไมเกรนแดกแล้วเนี่ยยยย"

"มึงทนไม่ได้แล้วจะไปหาใครมาทนมันได้วะ ไอ้บอม"

"งั้นไล่มันออกดีมะพี่ แบบโหวตเอาแม่งออกจากเผ่าเราแบบในรายการ survivor งี้"

"กูว่าจะหามือกีตาร์ที่ทนความอีโมของมึงได้เท่ากับไอ้นัทก็คงไม่มีหรอก"

"อ่าว!!! พี่ดิวววววววววววววว"



…...





ตริ๊ง



เสียงโนติฟิเคชันของแอพอินสตาแกรมดังขึ้น

ตอนนี้ผมกำลังเห่อเล่นอินสตาแกรมครับ จริงๆมันก็มีแอพนี้มานานแล้ว แต่ผมเพิ่งเคยเข้าไปเล่น

ก็สนุกดีนะครับ ได้ดูรูปสวยๆของคนอื่นด้วย ...



"เออ … ทำไอจีวงดีมั้ยวะเบียร์" ผมถาม

"เอาดิ เผื่อได้โปรโมตตัวเองด้วย… แต่ใครจะเป็นคนดูแลแอคเค้าต์ล่ะ กูไม่ดูนะกูขี้เกียจ"

อ่าวหอย ...

"อย่าหันมามองกูนะเว้ย กูเล่นไม่เป็น" พี่ดิวส่ายหัวดิก

"มึงอ่ะถั่ว"

"กูไม่เล่นไอจี"

"..."



ท้ายสุดก็ตกเป็นหน้าที่ของผมครับ ไม่น่าหาเรื่องเลยสิพับผ่า ผมเริ่มเซ็ตแอคเค้าต์แล้วถ่ายรูปเซลฟี่รวมสมาชิกวง



"ไอ้ถั่ว ยิ้มหน่อยดิวะ ทำหน้าเหี้ยมแบบนั้นใครจะมากดไลค์วะ"

"เรื่องของกูน่ะ"

ช่างแม่งล่ะครับ กดถ่ายแชะแล้วอัพแม่ม ภาพออกมาหน้าเหียกอย่าได้มาโวยวายเชียวนะมึง



ใช้เวลาไม่นานเราก็ได้ฟอลโลเวอร์มาในระดับหลักร้อยครับ ซึ่งส่วนใหญ่จะมากดไลค์รูปที่มีไอ้นัทกันซะส่วนใหญ่

ยิ่งถ้าลงรูปเดี่ยวนี่อินบอกซ์แทบแตกครับ ไหนจะคอมเม้นต์ใต้รูปที่กรี๊ดกร๊าดว่าไอ้คนหน้าโหดคือใคร

แถมขอวาร์ปกันรัวๆมาตามหลังไมค์ ซึ่งผมในฐานะแอดมินก็ต้องคอยมาตอบว่า มันไม่มี ig คร้าบ



ส่วนรูปเดี่ยวนักร้องนำของวงก็ … มีคนกดไลค์บ้างตามอัตภาพนะครับ …



เฮ้อ เป็นเศร้า



จะมีช่วงหลังๆที่ผมลงเป็นคลิปวิดีโอสั้นๆที่พวกเราทำการแสดง ก็จะเริ่มมีคนมาฟอล

แอคเค้าต์ส่วนตัวของผมหรือของเบียร์ หรือมากดไลค์พวกเราในแอคเค้าต์วงมากขึ้น

แต่ที่หลั่งไหลกันมาอย่างไม่ขาดสายจริงๆก็น่าจะเป็นรูปไอ้นัทเนี่ยแหละครับ

มันฮอตมากจนถึงขั้นโดนดูดรูปไปตั้งเป็นแฟนแอคเค้าต์ ซึ่งพอผมให้มันดู มันก็ยักไหล่ใส่ผม

"ก็ปกติป่าววะ"

โถไอ้สันขวาน มั่นจังมึ้งงงงงงงง



"เห้ยๆ มึงๆ ดูคอมเม้นต์ในวิดีโออันนี้สิ" ผมยื่นโทรศัพท์ให้ไอ้เบียร์ดู

"นักร้องนำน่ารักจัง อยากขอเบอร์จังเลย" เบียร์อ่านดังๆด้วยเสียงสองให้พี่ดิวกับนัทได้ยิน

"แหม่ แค่คอมเม้นต์เดียวทำเป็นอวด" พี่ดิวพูดขำๆ

"ก็เหมือนเค้าชมหมาชมแมวอะไรงี้มั้ยวะมึง"

อ่าวไอ้นัท ไอ้ปากปีจอ

"เออ อย่างน้อยเค้าก็ชมกูวะ อย่างงี้กูแจกเบอร์ไปเลยดีมั้ยวะเบียร์ เจ้าของแอคเค้าต์ก็หน้าตาดีทีเดียวนะเนี่ย ..."

"มึงจะให้เค้าโทรมาขายประกันรึเครื่องกรองน้ำมึงดีล่ะ" นัทพูดแทรก



เชี่ย … ดับฝันสลัด หงุดหงิดโว้ยยยยย





คืนนั้นกลับถึงคอน ผมลงรูปเซลฟี่ของวงไว้ที่แอคเค้าต์หลักของวงเรา

เพียงแค่ไม่เกินสิบนาทีจำนวนไลค์ก็ล้นหลาม พร้อมกับคอมเม้นต์ที่อ้อล้อไอ้นัทจำนวนมากตามเคย

ผมสลับแอคเค้าต์ไปเป็นแอคเค้าต์ส่วนตัวของผมแล้วลงรูปที่ผมเซลฟี่ทิ้งไว้แล้วลืมลงเมื่อวันก่อน อัพเสร็จ

ผมปิดจอมือถือได้แป๊บเดียว



ตริ๊ง

ตริ๊ง

ตริ๊ง



ผมสไลด์จอเปิดดูโนติฟิเคชันก็เจอว่ามีคนฟอลผมคนใหม่ชื่อแอคเค้าต์ bean_bean …

กดไลค์รูปที่ผมลงล่าสุด พร้อมคอมเม้นต์ว่า

น่ารักดีครับ







ทำไมรู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตแปลกๆพิกลฟระ ผมลองกดเข้าไปดูโปรไฟล์ของมันก็เจอว่าเป็นแอคเค้าต์สร้างใหม่

รูปโปรไฟล์เป็นพื้นสีดำ ที่มีแค่รูปถ่ายในแอคเค้าต์แค่ 1 รูป เมื่อผมกดเข้าไปดูในรูปถ่าย ...



มันเป็นรูปของผมเองในวันที่ไปเดินห้างกับไอ้นัท!!! ในรูปเป็นผมนั่งหันข้างบนม้านั่ง

น่าจะเป็นตอนที่ผมเพิ่งทะเลาะกับเฟิร์ส มันถ่ายย้อนแสงหน่อยๆ เลยดูเป็น silhouette

ผมไม่รู้ว่ามันแอบถ่ายตอนไหนนะครับ แต่นี่เป็นภาพที่มันถ่ายได้สวยมากเลย

ผมอมยิ้มน้อยๆ แบบแปลกใจว่าไอ้นัทมันก็มีมุมอาร์ตๆแบบนี้ด้วยเหมือนกัน



ไหนเลื่อนไปดู caption หน่อยซิ … บรรยายว่าไงน้อ











"หมาหงอย"









ไอ้สัดดดดดดถั่วววววววววววววววววว


*****************************

 :katai4: :katai4: :katai4: :katai4:

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-07-2020 20:42:18 โดย Elliott »

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1851
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-0
Re: The Playlist : EP5 (9/7/2020)
«ตอบ #13 เมื่อ09-07-2020 19:11:07 »

 :katai2-1:
 :3123:

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
Re: The Playlist : EP5 (9/7/2020)
«ตอบ #14 เมื่อ09-07-2020 22:06:21 »

ก็เลยไปปลอบให้เขาหายหงอยสินะ

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1934
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
Re: The Playlist : EP5 (9/7/2020)
«ตอบ #15 เมื่อ10-07-2020 10:48:05 »

นัทนี่จีบแบบมึนๆไว้ก่อนนะ แบบว่าขอให้อยู่ในสายตาว่างั้นเหอะ
อย่างว่าแหละ คนหล่อสาวตรึมแต่คนที่ชอบดันเป็นหมาหงอยซะงั้น
 :laugh: :laugh:

ออฟไลน์ Elliott

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
Re: The Playlist : EP5 (9/7/2020)
«ตอบ #16 เมื่อ11-07-2020 17:33:17 »

เพลย์ลิสต์ที่ 6 เจ็บ



ผมโทรไปด่าไอ้นัท โทษฐานแคปชั่นเลวร้ายไม่เหมาะสมกับนายแบบเอาซะเลย

"มึงด่ากูเป็นหมาหงอยออกอากาศเลยนะเว้ยไอ้ห่าถั่ว"

"เอ้า ก็มึงหงอยจริงมั้ยวะ"

"เดี๋ยวมึง … ผิดประเด็น ประเด็นคือคำว่าหมา ไม่ใช่คำว่าหงอยโว้ย"

"งั้นเดี๋ยวกูแก้ให้เป็นสุนัขโศกดีมะ ดูสุภาพเรียบร้อย เหมาะกับมึงดี"

"เชี่ยถั่ว มึงควรไปตรวจสมองบ้างนะ สมองส่วนการจับใจความมึงคงบกพร่อง"

"มึงก้ออีโมจังวะ"

เกลียดคำนี้ว้อยคำก็อีโม สองคำก็อีโม

"เออๆ ช่างมึงแล้วแม่งงงง แล้วอีท่าไหนถึงสนใจจะเล่นไอจีขึ้นมาวะเนี่ย"

"ก็เรียนรู้ ทำอะไรใหม่ๆมั่งก็ไม่น่ามีปัญหามะ"

"แล้วทำไมถึงอัพรูปกูเป็นรูปแรกของมึงวะ"

"เป็นรูปแรกที่กูดูใน gallery แล้วอยากอัพมั้ง … คือมันได้อารมณ์เหงาๆเศร้าๆดี"

"คือเหมือนหมาหงอย …" ชิงกัดตัวเองก่อน ไม่เจ็บ

"ก็ทำนองนั้น"

"นัทครับ จะปฏิเสธก็ได้นะครับผมไม่ได้ว่าอะไร"

"พูดซะเพราะเชียว กูขนลุก"



ตริ๊ง



ผมสลับไปดูแอพไลน์ก็เจอข้อความ



First

[บอม มึงสะดวกมาเจอกูหน่อยมั้ย]



"ถั่ว … "

"หืม"

"เฟิร์ส แม่งขอเจอกูอีกแล้วว่ะ"

"มึงไม่ควรไปเจอไอ้ห่านั่นแล้วนะ เอาจริงๆ คือเฟิร์สแม่งดึงด้านมืดของมึงออกมาได้เยอะมากอ่ะ"

"รู้แล้วสินะว่ากูคือลอร์ดโวลเดอร์มอร์ กูคงปล่อยมึงไว้ไม่ได้ละ ..."

"เชี่ยบอม อันนี้กูซีเรียสนะ … "



ปลายสายเงียบไปชั่วครู่



"ถ้ามึงจะไปหามันจริงๆ … ให้กูไปกับมึงมั้ย …"



ผมแต่งตัวรอนัทอยู่ไม่นาน นัทมันก็ส่งข้อความมาบอกว่าถึงแล้ว

ผมคว้ากระเป๋าเป้แล้วลงไปหามันที่รถ เปิดประตูเข้าไปแล้วช็อคเลยครับ

“เชี่ย … มึงต้องแต่งเต็มขนาดนี้เลยเหรอวะ”

เสื้อเชิ้ต แจ็คเกต กางเกงแสล็ค รองเท้าหนัง มาเต็มครับ หล่อแบบหล่อชิบหาย หล่อจนวัวตายควายล้ม

“อ้าว นี่กูแต่งเต็มยศไปเหรอวะเนี่ย” มันพูดแล้วมองผมหัวจรดเท้า

ผมหันมามองตัวเอง เสื้อยืดคอกลมสีขาว กางเกงยีนส์ขาดๆ รองเท้าผ้าใบเน่าๆ

“ตอนแรกกูจะแอ๊บเป็นแฟนมึงนะ แต่ตอนนี้มึงเหมือนเป็นคนรับใช้บ้านกูเลยว่ะ”

“ไอ้สึดถั่วววววว !!! … งั้นมึงรอนี่ เดี๋ยวกูไปเปลี่ยนชุดก่อน”

“ไม่ต้องแล้วมึง แค่นี้ก็น่ารักพอละ”



ห้ะ หูฝาดไปรึเปล่าฟระ …



เรามาถึงที่ร้านที่นัดเฟิร์สไว้ก่อนเวลา 15 นาทีเหมือนเคย และก็เช่นเคยครับเฟิร์สมาก่อนเวลา

เหมือนมันนั่งอยู่ที่นี่นานแล้วดูจากปริมาณแก้วเหล้าที่วางอยู่



“เฟิร์ส”

“บอม …” เฟิร์สทักผมแล้วหันไปมองนัทด้วยสายตาไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าไหร่

“งวดก่อนผมยังไม่ได้แนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ผมนัทครับ”

“ต้องพามาด้วยเหรอวะบอม”

“ผมว่ามีอะไรก็รีบคุยเถอะครับ ...” นัทตัดบท

“คือกูจะคุยกับบอมแค่สองคน คนอื่นอย่าเสือก …”

“แต่คนที่คุณจะคุยด้วยคือแฟนผมนะครับ”

ตอนนี้บรรยากาศมาคุมากครับ นัทกับเฟิร์สจ้องหน้ากันอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ

ผมหวั่นใจมากครับว่าไอ้สองคนนี้จะตีกันในร้าน ห่วงทั้งคู่ก็ห่วง แต่ห่วงว่าจะต้องชดใช้ของในร้านซะมากกว่า

คือไม่มีปัญญาจะจ่ายนะครับ อย่างแชนเดอร์เลียร์นั่นผมอาจจะต้องขายคอนโดมาชดใช้ให้เจ้าของร้านก็เป็นได้

“นัท … กูขอละกัน มึงไปรอตรงนู้นก่อนได้มั้ย”

"มีอะไรก็เรียกกูละกัน" นัทที่ดูขัดใจแต่ก็ยอมไปยืนรอที่บาร์โดยดี



“สรุปว่ายังไงเฟิร์ส มีอะไรจะคุยกับเรา”

“เราจะพูดตรงๆกับบอมนะ คือเรารู้นะว่าบอมยังรักเราอยู่ ที่บอมคบหมอนั่นก็เพื่อประชดเราใช่มั้ย …”

ผมกลืนน้ำลายด้วยความยากลำบาก

“เอาจริงๆเราก็ยังรู้สึกดีกับบอมอยู่ ถ้ายังไง … เรากลับมาคบกันมั้ย”

“ห้ะ … แล้ววิชญ์ล่ะ …” ผมถามด้วยความตกใจ

“เราพร้อมจะเลิกกับวิชญ์ ถ้าบอมจะเลิกกับไอ้นั่นแล้วกลับมาคบกับเรา” เฟิร์สจ้องผมหน้านิ่ง

ผมกำหมัดแน่น … ในชีวิตไม่เคยเจอใครที่แม่งโคตรเห็นแก่ตัวได้ขนาดนี้ ผมโกรธที่ครั้งนึงผมเคยรักมันมาก รักมากกว่ารักตัวเองด้วยซ้ำไป

“มึงแม่งโคตรเลวว่ะเฟิร์ส … กูไม่คิดเลยนะว่ากูจะเคยรักมึงมากนะ กูผิดหวังในตัวมึงจริงๆ”

“เห้ย บอมยังโกรธเราเรื่องวันนั้นอีกเหรอวะ ไหนว่าไม่เป็นไรไง”

“วันนั้นมันไม่เกี่ยวว่ะ … เรื่องวันนั้นกูจะคิดว่ากูทำบุญให้หมาไปนะเฟิร์ส …

แต่ที่กูโกรธมึงมากขนาดนี้คือพฤติกรรมเหี้ยๆที่มึงทำใส่กูตอนนี้ ที่มึงขอให้กูให้ทำตอนนี้ กูไม่เคยคิดเลยว่ามึงจะกล้า”

“เรา …”

“เฟิร์สฟังนะ … ที่ผ่านมากูยังคบหายังเจอมึงยังช่วยเหลือมึงอยู่ เพราะกูยังอยากจะเห็นมึงมีความสุข

แต่พอมาเจอมึงในวันนี้กูตัดสินใจได้แล้วล่ะ ว่าต่อจากนี้มึงจะเป็นยังไงกูก็จะไม่สนมึงอีกต่อไป

เพราะงั้นมึงไม่ต้องติดต่อมาหากูอีกนะ”

ผมคว้ากระเป๋าแล้วเดินไปหานัท

“ไปเหอะมึง”

นัทพยักหน้าแล้วเดินตามผมออกจากร้านไป



….



ผมนั่งร้องไห้อยู่ในรถนัทอยู่นาน ตอนแรกคิดว่าจะโดนมันด่าหรือกวนตีนใส่นะครับ แต่นัทมันนิ่งมาก นิ่งจนผมกังวล

"กู … ฮึก ขอโทษนะถั่ว"

"..." นัทหันมามองผมเงียบๆ

"กูไม่น่าลากมึงมาเจอไอ้ห่าเฟิร์สเลย ฮึก … มึงเลยเสียเวลาเปล่าๆปลี้ๆแบบนี้ ฮึก"

"ถ้านั่นมันจะทำให้มึงตาสว่างจากไอ้เหี้ยเฟิร์ส … กูยินดีนะบอม"

"... แม่ง โคตรเจ็บเลยว่ะ …" ผมก้มหน้าเอาหัวกระแทกคอนโซลรถ "อุตส่าห์หลงรักมันมาหกปี …

หกปีเลยนะมึงที่กูเสียเวลาชีวิตไปกับคนเหี้ยๆพรรค์นั้น"

"กูเข้าใจ รักแรกแม่งยากเสมอล่ะ"

ผมเงยหน้ามองนัทด้วยสายตาสงสัย

"มึง … เคยมีความรักกับเค้าด้วยเหรอวะ ฮึก … กูนึกว่ามึงเป็นไซบอร์กไร้หัวใจซะอีก"

"กวนตีนกูได้ คงหายเศร้าแล้วดิ" นัทพูดขำๆ

"แล้วเรื่องรักแรกของมึง … เล่าให้กูฟังได้มะ ตอนนี้กูอยากฟังเรื่องเศร้าๆว่ะ สมมุติว่ากูเป็นพี่อ้อยพี่ฉอดก็ได้"

"มึงแม่งขี้อีโม กับขี้เสือกจริงๆนะไอ้บอม …"



อยากจะด่าไอ้นัทนะครับ แต่มันไม่มีแรงด่าจริงๆ



"ว่าแต่มึงหิวมั้ย …"

"นิดนึง"

"ตกลงหิวหรือไม่หิว" นัทเสียงเข้มจนผมสะดุ้ง



ดุจังวะไอ้ถั่ว!!!



"...หิวค้าบ"





นัทขับรถวนเข้ามาจอดหน้าร้านข้าวต้มรอบดึก ซึ่งเป็นที่แน่นอนครับ



ผมไม่ได้เลือก!!!



ระหว่างเดินไปที่โต๊ะผมก็รู้สึกได้ว่าทั้งพนักงานและลูกค้าจ้องไอ้นัทอยู่พอสมควร



แหงสิครับ แต่งตัวหยั่งกะจะไปกาล่าดินเนอร์ แต่เสือกมาร้านข้าวต้มกุ๊ย …



เมนูถูกยื่นมาโดยพนักงานเสิร์ฟสาวที่ดูจะเขินไอ้นัทเป็นพิเศษ

"วันนี้มีเมนูพิเศษเป็น …" พนักงานบิดตัวไปมา

"เดี๋ยวเลือกจากในเมนูนี่ล่ะ" นัทพูดแทรกเสียงเข้ม



พนักงานงี้หงอยไปเลยครับ …



นัทชี้ของบนเมนูอยู่สามสี่อย่าง ที่ผมไม่ทันได้ดูว่าอะไร

(และแน่นอนครับ ผมไม่ได้เลือกอีกแล้ว!!!)

เด็กเสิร์ฟรีบรับออเดอร์แล้วรีบวิ่งจากไป



"มึง น้องเค้าก็ทำตามหน้าที่เค้ามั้ยวะ …"

"เสียเวลากระบิดกระบวนว่ะ กูก็มีของที่กูกินประจำอยู่แล้ว …"

"เกิดนี่น้องเค้าไปฟ้องพ่อครัว แล้วเค้าขูดเอาขี้รองเท้าใส่อาหารให้พวกเราแดกจะทำไงเนี่ย"

"อ้อ กูก็ว่า ร้านนี้ทำไมแม่งอร่อยกว่าร้านอื่น เคล็ดลับความอร่อยนี่เอง"

ผมมองไอ้นัทตาขวาง แต่ดูมันจะไม่ได้สนใจ มันหยิบมือถือขึ้นมากดดูนู่นนี่ไปเรื่อย



"กูแดกอันนี้ไม่เป็นอ่า … ถั่ว"

ผมคีบเมนูผัดผักที่มีลักษณะเป็นเส้นๆสีดำๆน้ำตาลๆผัดแบบแห้งๆ ไปแกว่งที่หน้านัท

"เอาตะเกียบคีบแล้วยัดเข้าปาก เคี้ยวๆ แล้วกลืนไง"

"กูไม่ได้หมายความว่างั้นโว้ย!!"

นัทถอนหายใจ

"แล้วแดกใบปอผัดไม่เป็นก็ไม่บอกแต่แรกเนาะ"

"กูจะตรัสรู้มั้ย ว่ามึงจะสั่งอะไร มึงเล่นสั่งแบบไม่ถามกูเล้ยยยย"

"เคยไปกินเจ้าไหนมาแล้วไม่อร่อยเหรอ"

ผมส่ายหัวดิก

"อ่าว สรุปว่ามึงแดกแล้วไม่ชอบ หรือไม่เคยแดกเลย"

"ไม่เคยอ่ะ"

"งั้นมึงลอง" นัทคีบใบปอโยนลงชามผม

"กูไม่ชอบกินผัก …"

"แดก … อย่าดื้อ …"

"เผด็จการชิบหายนะมึงง่ะ" ผมเสียงอ่อยๆ ค่อยๆคีบใบปอเข้าปากตามนัทสั่ง



มันก็ … อร่อยดีนะครับ มีกลิ่นเฉพาะตัวดี ขมนิดๆ แต่ผัดแห้งๆกับไข่ กินคู่กับข้าวต้มเข้ากันดีเลยครับ



"เออ ก้อ อร่อยดีนะ" ผมพูดเบาๆ

นัทหัวเราะเบาๆ

"ไม่อร่อยกูไม่พามาแดกหรอกน่า"







"ถึงแล้วมึง" นัทเขย่าตัวผมปลุกผมจากภวังค์

"เชี่ย กูเผลอหลับอีกแล้วเหรอวะ" ผมตะกายตัวขึ้นมานั่งจากท่านอนราบบนเบาะรถที่เอนเกือบสุด

"กูปรับเบาะรถไปตอนไหนวะไอ้ถั่ว"

"สักตอนอ่ะ … กูขับรถอยู่ กูไม่ได้ดู"

"เออๆ … ยังไงวันนี้ขอบใจมากนะมึง"

นัทพยักหน้าตอบรับ

"แล้วมึงอยู่ได้รึเปล่าวะ กูหมายถึง … อยู่คนเดียวน่ะ"

"ได้ดิวะ กูไม่ทำอะไรโง่ๆหรอกมึง"

"กูไม่กลัวมึงทำอะไรโง่ๆหรอก แต่กูกลัวมึงจะอีโมมาก ไปนั่งเปิดฝักบัวรดหัวเหมือนใน MV

กูเสียดายทรัพยากรน้ำ … ช่วงนี้ยิ่งแล้งๆอยู่"

"..." ผมงี้หมดคำพูดกับแม่งจริงๆครับ

"นั่นล่ะ สรุปว่ากูห่วงมึงละกัน"



….

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-07-2020 20:42:36 โดย Elliott »

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +92/-0
Re: The Playlist : EP6 (11/7/2020)
«ตอบ #17 เมื่อ11-07-2020 22:21:49 »

จะหวั่นไหวไหม  :hao3:

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1934
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
Re: The Playlist : EP6 (11/7/2020)
«ตอบ #18 เมื่อ11-07-2020 23:08:13 »

แหมๆๆๆ นัท พูดอ้อมโลกนะ แต่พอสรุปคำพูด คนฟังแอบหวั่นไหวนะ อิอิอิอิ
อย่าเพิ่งเผยความในใจกันนะคู่นี้ เอาไว้ต่อปากต่อคำกันไปเรื่อยๆ ก่อนเน้อ
 :really2: :really2: :really2:

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
Re: The Playlist : EP6 (11/7/2020)
«ตอบ #19 เมื่อ12-07-2020 01:32:59 »

ค่อยๆรุกเข้าหานะนัท

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: The Playlist : EP6 (11/7/2020)
« ตอบ #19 เมื่อ: 12-07-2020 01:32:59 »





ออฟไลน์ Elliott

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
Re: The Playlist : EP6 (11/7/2020)
«ตอบ #20 เมื่อ12-07-2020 19:16:37 »

เพลย์ลิสต์ที่ 7 ปกป้อง



ในขณะที่ผมกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศวันอาทิตย์อันแสนสุขสงบของผม



Rrrrrrrrr ….



ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นชื่อคนโทรมาแล้วแอบแปลกใจ …



ไอ้นัท



ร้อยวันพันปีมันไม่เคยโทรหานะครับ ส่วนมากจะฝากพี่ดิวไม่ก็เบียร์ให้เป็นคอลเซนเตอร์ส่งข้อความมาให้ผมซะมากกว่า



“ฮัลโหลว่าไงวะถั่ว”

“รับโทรศัพท์กูได้แสดงว่ายังไม่ตายสินะ”

“เชี่ยถั่ว กวนตีนกูแต่หัววันเลยนะมึงงงง”

“อาบน้ำแล้วใช่มั้ย ....”

“ยังอ่ะ … ทำไมวะ”

“กูให้เวลาสิบห้านาที อาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย เดี๋ยวกูไปรับ วันนี้มึงต้องไปเป็นเพื่อนกูที่สนามบอล โอเคนะ”

“เดี๋ยวๆๆๆๆๆมึง ไอ้ถั่ว ไม่เอาโว้ย ทำไมกูต้องไปวะ ”

“บอม …”

“อะ … อะไร”

“กูดูกูเกิ้ลแมปแล้ว … มึงเหลือเวลาอีก 13 นาทีครึ่งนะ …” แล้วนัทมันก็ตัดสายไป



ชิชะไอ้ถั่ว !!! ทำมาเป็นสั่งกูแบบนี้ !!! มึงรู้จักกูน้อยไปซะแล้ว …



...



10 นาทีผมก็มานั่งรอไอ้มาเฟียอยู่ใต้คอนโดแล้วครับ อิโถ่ เหลือเวลาอีกตั้งสามนาทีครึ่ง หึหึหึ



ไอ้นัทในชุดบอลวนรถเข้ามาที่ใต้คอนโดตรงเวลาเป๊ะ … จอดรถเสร็จผมแทรกตัวขึ้นไปนั่งเซ็งๆบนรถ



“มึงต้องอธิบายแล้วนะ ว่าทำไมกูต้องไปนั่งแกร่วดูมึงเตะบอลด้วยเนี่ย”

“เพื่อนกูชวนไป แต่จริงๆแล้วกูไม่ได้อยากไปเท่าไหร่ กูจะได้ใช้มึงเป็นข้ออ้างหนีออกมาได้”

“นี่กูต้องเสียเวลาอันมีค่าของกู เพราะเหตุผลนี้เหรอวะเนี่ย”

“ถือซะว่าเป็นการตอบแทนที่กูเคยไปช่วยมึงไว้ละกัน”



โดนทวงบุญคุณกันแบบนี้ผมก็เถียงไม่ออกล่ะ

 

นัทขับรถอยู่พักนึงก็มาจอดที่สนามบอลหญ้าเทียมของเอกชนเจ้าหนึ่งใจกลางเมือง



"เดี๋ยวกูฝากมึงไปซื้อน้ำไว้ให้พวกกูหน่อยละกัน"

นัทพูดพลางยื่นถังคูลเลอร์มาให้

"ลากกูมาเป็นสวัสดิการให้พวกมึงสินะ …"

"หรือมึงไม่อยากบริการกู"

"ก็ไม่อ่ะ"

"โหย น่าน้อยใจว่ะ อุตส่าห์ไปช่วยมึง …."

"เออๆๆๆๆๆ ไม่ต้องพูดแล้วโว้ยยยยยยย" ผมรีบตัดบทแล้วรีบพุ่งไปซื้อน้ำตามคำสั่ง


คิดดูสิครับการที่เราต้องวิ่งฝ่าเปลวแดดอันร้อนแรงของเมืองไทยไปร้านขายน้ำที่ไม่ได้อยู่ใกล้ๆ นี่มันน่าเซ็งขนาดไหน

แถมคูลเลอร์ที่ต้องลากไปลากมานี่ก็ไม่ใช่เบาๆ ... ก็งงๆอยู่นะครับว่าทำไมผมต้องมาทำตามคำสั่งไอ้นัทมันด้วย

ผมค่อยๆลากคูลเลอร์อันหนักอึ้งเข้าไปในสนามบอลด้วยความหงุดหงิด พอไปถึงข้างสนามผมก็ทิ้งตัวลงนั่ง



ไอ้นัทที่เริ่มเตะบอลไปแล้วก็วิ่งมาหา …



"ขอบใจนะบอม" นัทหยิบน้ำออกจากคูลเลอร์เปิดขวดแล้วดื่มจนเกือบหมด

"เพิ่งเล่นแป๊บเดียว ทำไมดูเหนื่อยขนาดนี้วะไอ้ถั่ว"

"กูไม่ได้เตะบอลนานแล้ว"

"หรือมึงอ่อน ไล่ตามคนอื่นไม่ทันวะ"

"ไล่คนอื่นไม่ทัน แต่กูไล่เตะมึงได้นะ"

"สัดถั่ว"

"พาใครมาด้วยวะไอ้นัท" ชายร่างสูงไล่เลี่ยกับนัทเดินเข้ามาหยิบน้ำแล้วถาม

"เพื่อนในวงกูเอง … ชื่อบอม นี่เพื่อนกู บีม"

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ" ผมยิ้มให้กับบีมอย่างเป็นมิตร

"แล้วไม่มาเตะด้วยกันเหรอ … เดี๋ยวไว้สลับตัวกันก็ได้อยู่นะ"

"ไม่เป็นไรครับ คือผมไม่เก่งเรื่องกีฬาเลยครับ แหะแหะ"

"อ่าวเหรอ … แล้วถ้าไม่เล่นมึงจะให้เค้ามานั่งแกร่วทำไมวะไอ้นัท" บีมหันไปถาม

"ก็แม่งบอกว่างๆ เลยขอตามมาน่ะ ไม่ต้องไปสนใจไรหรอก"



อ่าวไอ้ห่าถั่ววววว โบ้ยกูไปอี้กกกกก




ผมเอาหูฟังออกมานั่งฟังเพลงแก้เบื่อระหว่างที่ดูไอ้นัทกับเพื่อนเล่นบอล

ลีลาความคล่องนัทมันก็พอได้อยู่นะครับ เลี้ยงบอลหลบซ้ายหลบขวา



แต่อ้าว … สะดุดขาตัวเองลงไปล้มกลิ้งบนสนามแล้ว



ผมนั่งขำจนตัวโยน พอดีกับจังหวะที่ไอ้นัทมันหันมามองพอดี …



ผมนี่ต้องรีบฮึบกลั้นขำแทบแย่ …



เล่นได้สักพักนัทก็ส่งสัญญาณขอเปลี่ยนตัว แล้วเดินมาหาผม



"เท่มากเลยนะมึง"

"หืม?" นัทขมวดคิ้ว

"ตอนมึงกลิ้งบนสนามอ่ะ ฮ่าๆๆๆๆ"

"เดี๋ยวกูจะเตะให้มึงไปกลิ้งบนสนามบ้างดีมั้ย"

"มะ ไม่เอาค้าบ ..."

"เชี่ยย … โคตรเหนื่อย"

นัททิ้งตัวลงข้างๆผม หอบหายใจแรง

"ไอ้ถั่วขยับไปไกลๆหน่อย เหงื่อท่วมตัวเลยมึง …"

"รังเกียจเหงื่อกูเหรอ"

"ไม่ใช่แค่เหงื่ออ่ะ รังเกียจมึงทั้งตัวนี่แหละ"



นัทขยับตัวมาล็อคคอผมแล้วเอามือขยี้หัวผมอย่างแรง



"ไอ้ห่าาาา เปียกหมดแล้วววววว" ผมโวย

"มันเขี้ยวชิบหาย" นัทรำพึงเบาๆ

 

ห้ะ



"อะไรของมึงวะถั่ว เมื่อกี้มึงพูดว่าไงนะ"

"เปล่า … ไม่มีอะไร" นัทหยุดขยี้หัวของผมแล้วดูจะนิ่งๆไป

"งั้นมึงปล่อยกูก่อนแฉะไปหมดแล้วเนี่ยยยย"



นัทคลายแขนออกจากคอ ผมหลุดจากวงแขนมันมาได้ก็รีบหยิบทิชชู่จากกระเป๋ามาเช็ด



"ถ้าสิวขึ้นกูจะไปเก็บค่าหมอจากมึงนะ"

"ไปหาหมอหน้ามึงก็คงไม่ได้ดีไปกว่านี้หรอก"

"เอออออ กูมันหน้าเหียก พอใจยังงง … แม่งงง สกปรกชิบหาย"

"เหงื่อกูสะอาดน่า"

"นี่มึงไปเอาความมั่นใจแบบผิดๆมาจากไหนวะ"

นัทยักไหล่ทำท่าไม่รู้ไม่ชี้



"เฮ้ย!!! ระวัง!!!"



ผมหันไปตามเสียงก็เห็นลูกบอลหลุดจากในสนามพุ่งตรงมาหาผมด้วยความรวดเร็ว

ด้วยความตกใจผมหลับตาปี๋เอามือขึ้นมากัน



ปึก!!!! เสียงบอลกระทบตัวดังลั่น



พอค่อยๆลืมตา ผมก็เห็นบอลกลิ้งอยู่ไกลๆจากตัวของผม

แต่ด้านหน้ามีไอ้นัทเอาตัวมาบังผมเอาไว้

"นะ นัท …"

กายสูงมองสำรวจผมอยู่ชั่วครู่ ถอนหายใจโล่งอกแล้วค่อยๆขยับลงไปนั่งท่าเดิม

"ทำไมมึงไม่หลบวะ หลับตาปี๋แบบนั้นมันจะช่วยมึงได้มั้ยเนี่ย"

"กูตกใจนิหว่า … ว่าแต่มึงเป็นอะไรรึเปล่าวะถั่ว เจ็บตรงไหนมั้ย"

"นิดหน่อย ไม่มากหรอก"



บีมกับเพื่อนในทีมวิ่งเข้ามาดูผมกับนัทที่ข้างสนาม



"เฮ้ย กูขอโทษว่ะ … กูกะพลาดไป"

"ไม่เป็นไรมึง นิดเดียว"

"แต่เสียงกระแทกดังลั่นเลยนะ เดี๋ยวกูขอดูหน่อย"

บีมเลิกเสื้อบอลของนัทก็เห็นรอยช้ำขนาดใหญ่ที่ด้านหลังของมัน

"เชี่ย … กูขอโทษนะนัท มึงเลยเจ็บตัวเลย" ผมเอ่ยกับกายสูงเสียงสั่น

"เฮ้ย … แค่ช้ำนิดหน่อย กูไม่ได้ถึงตายมั้ย แต่ถ้าบอลมันอัดโดนหน้ามึง กูว่ามันจะแย่กว่าที่กูหลังช้ำนะ"

"นัท ..."

"หน้ามึงยิ่งแย่ๆอยู่ บอลอัดหน้าแม่งคงยิ่งเละไปกว่าเดิม …" ผมหน้ายู่

ในขณะที่เพื่อนในกลุ่มของมันหัวเราะชอบใจ แล้วแยกย้ายกันไปเล่นต่อ



ตอนนี้นอกจากผมจะรับบทเป็นสวัสดิการแล้ว ต้องมารับบทเป็นหน่วยพยาบาลประคบน้ำแข็งให้ไอ้นัทอีกด้วย

"โอ้ยๆ ประคบดีๆดิวะบอม"

"นี่ก็ดีแล้วนะมึง ไหนว่าช้ำแค่นิดหน่อยไง"

"ก็แค่กูไม่อยากให้มันม่วงเยอะ … โอ้ยๆๆๆ เชี่ยบอม นี่มึงใช้มือหรือตีนวะเนี่ย"

"กูใช้กีบเท้าหน้าโอเคมั้ย"

"อ่าว มึงเป็นควาย? ไม่ใช่หมาเหรอ"

"สัดถั่ว" ผมขยี้ถุงน้ำแข็งไปแรงๆที่หลังนัท

"โอ้ยย เจ็บๆๆๆ … ไม่สำนึกบุญคุณกูแล้วนี่มึงจะฆ่ากูเหรอ"

"เอออออ ตายได้ก็ดี กูจะได้ไม่ต้องมานั่งปวดหัวกับมึงแบบนี้"

"แต่กูไม่ยอมตายง่ายๆหรอกนะ กูขอกวนตีนมึงจนสาแก่ใจก่อน ฮ่าๆๆ"

"กวนประสาทเก่งจริงๆนะมึง ..."



นัทนั่งนิ่งๆอยู่ครู่หนึ่ง ก็หันมาหาผมแล้วเอ่ย



"เอ้อ … บอม …"

"หืม?"

"มึงไม่ต้องคิดไรมากนะ …"

"ทำไมวะถั่ว"

"กูรู้ว่าเดี๋ยวมึงก็จะรู้สึกผิดที่ทำให้กูเจ็บตัว"

"..."

"เอาเป็นว่าอย่าคิดมากละกันมึง กูเจ็บมันเป็นเรื่องเล็กมากๆ แต่ถ้ามึงเจ็บตัวหรือไม่สบายใจเนี่ย …"



กายสูงหันมามองหน้าผมอยู่พักนึงแล้วเอ่ย



"มันเป็นเรื่องใหญ่สำหรับกูนะ"




ผมนิ่งมองมันแล้วพยักหน้า …



“ขอบใจนะมึง …”



ผมตอบนัทเบาๆ … คือเอาจริงๆผมก็ไม่ค่อยเข้าใจจุดประสงค์ของคำพูดมันสักเท่าไหร่หรอก



แต่ทำไมพอมันพูดแบบนี้แล้วใจผมมันเต้นแปลกๆพิกลนะ


-------------------------------------------------------------------

ดูเหมือนบอมจะเริ่มหวั่นไหวนิดๆแล้วนะ จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ติดตามต่อตอนหน้านะครับ

 :impress2: :impress2: :impress2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-07-2020 20:42:57 โดย Elliott »

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1934
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
Re: The Playlist : EP7 (12/7/2020)
«ตอบ #21 เมื่อ12-07-2020 21:05:37 »

พี่ถั่วก็ฮาร์ดคอร์เหลือเกิ้นนน ชอบตรงที่บอกเพื่อน มันว่างเลยตามกูมา
เป็นเราอยู่ใกล้ ขอทุบซักปึกแน่ๆ อีตาถั่วนี่
 :m20: :m20:

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
Re: The Playlist : EP7 (12/7/2020)
«ตอบ #22 เมื่อ12-07-2020 22:32:07 »

เริ่มหวั่นไหวแล้วนะบอม นัทที่ลากบอมออกมาเพราะอยากอยู่ด้วยกันใช่ม๊าาๆๆ

ออฟไลน์ Elliott

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
Re: The Playlist : EP7 ปกป้อง(12/7/2020)
«ตอบ #23 เมื่อ14-07-2020 09:15:36 »

เพลย์ลิสต์ที่ 8 เพื่อนเก่า



"ไอ้เนสสสสสสสสสสสสสสส"

"ไอ้บอมมมมมมมมมมมมมมม"





ผมถลาเข้าไปกอดเพื่อนรักของผมที่พลัดพรากจากกันไปนานด้วยท่วงท่าสโลว์โมชั่น
ซึ่งไอ้เนสเพื่อนยากก็รับมุกผมเป็นอย่างดี …



คนแถวสนามบินขาเข้าวันนั้นคงงงแหละครับ ว่าไอ้สองตัวนี้มันเล่นอะไรกัน …



เนสพื้นเพเป็นคนจังหวัดภูเก็ต มันได้ทุนไปเรียนต่อด้านการบริหารธุรกิจที่อเมริกา ซึ่งก็เหมาะกับมันดีครับ
เพราะอนาคตมันต้องมารับช่วงธุรกิจต่อจากที่บ้าน
ส่วนผมก็จะได้สบายเพราะผมจะเกาะเพื่อนสนิทกิน …


หวังว่ามันจะให้ผมเกาะนะ



"ไม่ได้เจอกันนานแค่ไหนแล้ววะมึง"

"ครึ่งปีมะ ไอ้บอม"

"แล้วนี่จะอยู่นานแค่ไหนวะเนี่ย"

"งวดนี้คงสักสามอาทิตย์ อยู่กทม ก่อนสักอาทิตย์นึงแล้วค่อยกลับบ้าน
ว่าแต่ไม่เป็นไรจริงๆเหรอวะ ให้กูไปสิงคอนโดมึงอาทิตย์นึงเนี่ย"

"โน พรอบเบลม มึงจะได้เก็บเงินค่าโรงแรมในกรุงเทพไปปรนเปรอแฟนฝรั่งของมึงนะ"



เนสกำลังคบหาอยู่กับแฟนสาวชื่อเจสที่เรียนอยู่ที่เดียวกันที่อเมริกา
เจสจะบินตามมาเที่ยวเมืองไทยอาทิตย์หน้าครับ โดยบินไปเจอเนสที่ภูเก็ตเลย



"แล้วไอ้มาเฟียหน้าโหดที่มันยืนจ้องมึงกับกูนี่ใครวะ" เนสกระซิบกับผมเบาๆ

ผมหันไปมองตามไอ้เนสแล้วกลอกตา

"เพื่อนในวงดนตรีกู ชื่อนัท"



วันนี้นัทมาในชุดโอเวอร์ไซส์สีดำ กางเกงยีนส์ ผ้าใบขาว หมวกแก๊ป 

หยั่งกะศิลปินจะบินไปเล่นคอนเสิร์ตน่ะครับ … คือมันเท่แบบ … เห็นแล้วน่าขอลายเซ็นต์ ...

ถ้ามันจะไม่ทำหน้านิ่งแบบมาเฟียนักฆ่าเลือดเย็นขนาดนี้



ตอนแรกผมจะขอยืมรถพี่ดิวหรือไม่ก็ของเบียร์มารับเนสที่สนามบินแต่ปรากฏว่าไม่อยู่ กทม กันทั้งคู่

เหลือแต่ไอ้ถั่ว ซึ่งผมก็ต้องยอมบากหน้าไปยืมไอ้ถั่ว เพราะแค่คิดว่าจะต้องไปตบตีกับแท็กซี่ที่สุวรรณภูมิ ผมก็หมดแรงแล้วครับ

ตอนที่ไปยืมรถ ไอ้นัทไม่ยอม มันบอกว่ามันหวงรถมันมาก เพราะงั้นถ้าจะยืมรถมัน ก็ต้องยืมตัวมันมาเป็นพลขับด้วย …






แต่เนสมันมาถึงไฟลต์เช้านะมึง …









ซึ่งผมลืมบอกนัทมันไปตอนไปขอยืมรถ …







แล้วนัทเป็นคนไม่ตื่นเช้า ...







เพราะงั้นชิบหายมากๆครับ ...






"สวัสดีครับ ผมชื่อเนสเพื่อนสนิทบอมครับ" เนสยื่นมือเพื่อจับมือทักทายไอ้นัท

"ครับ …" นัทหน้านิ่งตอบห้วนๆ แล้วเดินนำลิ่วๆไป

ปล่อยให้ผมกับเนสแดกจุดกัน

"เป็นมิตรชิบหายเลยนะ เพื่อนมึงเนี่ย"

"อย่าใส่ใจมันมากเลยมึง มันยังเช้าอยู่คงยังไม่ตื่น"



ผมกับเนสคุยกันตามประสาเพื่อนสนิทที่ห่างกันไปนาน

เสียงหัวเราะเฮฮา กับวีรกรรมตอนอดีตถูกขุดขึ้นมาเล่าอีกครั้งด้วยความสนุกสนาน …



จะมียกเว้นก็แต่ไอ้พลขับนี่ล่ะครับ ที่แม่งนิ่งจนผมสงสัยว่ามันหลับในรึเปล่า …



"แวะกินอะไรมั้ย" กายสูงเอ่ยขึ้น



ในที่สุดมึงก็ตื่นแล้วครับไอ้ถั่ว



"แวะก็ได้นะไอ้นัท" ผมตอบนัทแล้วก็หันไปถามเนส



"เนสมึงอยากกินอะไรเป็นพิเศษ … "



เอี๊ยดดด



ผมหันขวับไปมองนอกรถ



รถจอดหน้าร้านโจ๊กครับ



"...มั้ย"



ผมจ้องหน้ากับไอ้เนสอย่างอึ้งๆ ในขณะที่ไอ้นัทดับเครื่อง ถอดกุญแจ เดินออกจากรถเข้าร้านโจ๊กไปแล้วครับ


ไอ้เชี่ยเผด็จการรรรรร มึงไม่ต้องถามกูก็ได้มั้ยยยยยวะ




สรุปผมกับเนสได้โจ๊กหมูใส่ไข่ ไม่ใส่เครื่องในกันคนละชาม (ที่ผมกับไอ้เนสไม่ได้สั่ง)
ในขณะที่นัทมันนั่งกินโจ๊ก หมู เครื่องในใส่ไข่



"กูอยากกินตับหมูอ่ะ … " ผมเขี่ยข้าวโจ๊กพลางบ่นกับไอ้เนส

นัทหันมาแล้วโยนตับมาให้ผมในชาม เนสคิ้วขมวดมองหน้าผมกับนัท

"ปกติไม่กินเครื่องในไม่ใช่เรอะ" นัทถาม

"ก็ … ถ้าเป็นโจ๊กกูกินได้" ผมยิ้มเหมือนเด็กได้กินของที่ชอบแล้วคีบตับเข้าปาก

"อร่อยว่ะ โจ๊กเจ้านี้ โคตรดี"



ผมซัดโจ๊กหมดด้วยความรวดเร็ว เพราะมันอร่อยจริงๆครับ โจ๊กก็ดี หมูก็ดี … อิ่มแบบแฮปปี้



"เดี๋ยวกูเข้าห้องน้ำแป๊บนะ" ผมบอกกับเนสกับนัท



เอาจริงๆ ไม่ค่อยอยากปล่อยพวกมันสองคนไว้ด้วยกันเล้ยยย

กลัวเนสทนรังสีอำมหิตของไอ้นัทไม่ไหวแล้วธาตุไฟเข้าแทรกตายไปซะก่อน



ผมรอต่อคิวเข้าห้องน้ำอยู่พักใหญ่ กลับมาที่โต๊ะก็เจอไอ้เนสหัวเราะคิกคักอยู่กับไอ้นัทครับ …

เชี่ยยยย ไอ้นัท มึงทำอะไรเพื่อนสนิทกู!!!



"เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย"

"ไม่มีอะไรๆ" เนสโบกมือหยอยๆ ในขณะที่ไอ้นัทนั่งก้มหน้ามองชามโจ๊ก



อะไรของพวกมึงกันเนี่ย ...



นัทช่วยผมกับเนสขนของมาไว้ที่คอนโดจนเสร็จ มันก็ขอตัวกลับ คาดว่าคงไปนอนแหละครับ
เพราะปกตินัทไม่เคยตื่นเช้าขนาดนี้



"เพื่อนมึง … ไอ้นัทนี่ก็นิสัยโอเคนี่หว่า"

"หะ … ไอ้เนส มึงโดนอะไรเข้าไป แค่ช่วงเวลาที่กูไปเข้าห้องน้ำนี่ มึงโดนล้างสมองเข้าร่วมกับซิธลอร์ดไปแล้วเรอะ!!!"

"ฮ่าๆๆๆๆๆ ไอ้ห่านี่ … "

"แล้วมึงคุยอะไรกันวะ ตอนกูกลับมาออร่าแม่งเปลี่ยนอ่ะ"

"ก็เรื่องทั่วๆไปว่ะมึง … คือกูสงสัยอะไรนิดหน่อยเลยถามนัทมัน ซึ่งคำตอบมันก็โอเคดีนะ
กูเลยรู้สึกว่ามันไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไร"

"เรื่องอะไรวะ กูเลยอยากรู้เลย"

"ไว้วันหลังนะมึง วันนี้กูขอพักก่อน เหนื่อยเจ็ตแลคจะแย่แล้วเนี่ย"

"โห่ยยย ไรวะ …"



……..



"ขอบคุณมากๆเลยนะครับ"

ผมก้มลงไปขอบคุณลูกค้าชายคนหนึ่งที่ส่งแก้วเหล้ามาให้ผม

"คุณร้องดีมาก จนผมประทับใจน่ะ"

"ชมแบบนี้ผมเขินแย่เลยครับ"

นานๆทีจะมีคนเข้าหาแบบนี้บ้าง ไอ้ผมก็ดีใจนิดๆนะครับ

ในขณะที่ผมจะยกแก้วขึ้นดื่ม มือหนาก็ยื่นมาแย่งแก้วจากในมือ

"แดกตอนนี้เดี๋ยวก็เมา ร้องไม่ได้หรอก"

ผมกับลูกค้าหันไปมองต้นเสียงด้วยความตกใจ

"เห้ย นิดเดียวเองมึง" ผมพยายามส่งซิกให้ไอ้นัทว่าไม่ควรเสียมารยาทกับลูกค้า แต่ดูนัทจะไม่สนใจ

"นั่นล่ะครับ คุณลูกค้าเองก็กลับไปนั่งที่โต๊ะได้แล้วล่ะครับ เราจะเล่นต่อแล้ว"

ลูกค้าคนนั้นหน้าเหวอๆไป

"เอ่อ … ได้ๆ งั้นยังไงผมขอเบอร์ติดต่อของคุณนักร้องไว้ได้มั้ยครับ"

"คิดว่าไม่ได้ครับ ไว้มีอะไรก็ติดต่อผ่านพวกผมแทนละกัน" กายสูงชิงผมตอบเสียงเยียบเย็น

ชายคนนั้นหน้าเสียมองหน้าผมกับนัทแล้วก็เดินกลับโต๊ะไปอย่างหงุดหงิด

"อะไรของมึงวะไอ้ถั่ว"

"กูขี้เกียจรำคาญเวลามึงไม่มีสมาธิร้อง …"

"เหล้าแก้วเดียวเองนะมึง ส่วนเบอร์โทรกูก็ไม่ได้จะให้อยู่แล้ว มึงก็พูดจาโหดกับลูกค้าไปมั้ยวะ"

"จะเวิ่นเว้ออะไรมากมายวะ พูดกันตรงๆนี่แหละ ไม่เสียเวลา"

"..."

"มีอะไรรึเปล่าวะ นัท บอม" พี่ดิวแทรกหน้าเข้ามาถาม นัทส่ายหัวแล้วเดินกลับไปประจำที่

"ไอ้นัทแม่งไล่ลูกค้าอ่ะพี่" ผมได้ทีฟ้องพี่ดิวเลยครับ

"...อ้อ ไอ้คนเมื่อกี้เหรอ ไล่ๆไปดีแล้วล่ะ"

"หา ทำไมอ่ะพี่ดิว"

"มึงไม่รู้เหรอว่าไอ้หมอนั่นนิสัยเชี่ยจะตาย เจ้าชู้ จีบคนโน้นคนนี้ไปทั่ว ที่ไอ้นัทกันๆไว้ดีแล้วล่ะบอม เพราะหัวช้าๆอย่างมึงไปยุ่งกับมันโดนมันหลอกแน่ๆ …"



ผมได้แต่อึ้ง … ที่ไปๆมาๆกลายเป็นนัทมันปกป้องผมแบบที่ผมไม่รู้ตัวซะงั้น



หลังเล่นดนตรีจบช่วง ผมเดินเข้าไปหานัทแล้วไปกระซิบกับมัน



"กูรู้เรื่องละ … ขอบคุณนะมึง"



นัทยิ้มน้อยๆแล้วเอามือหนามาขยี้หัว



"เชี่ยถั่ววววว ผมกูเละหมดดด"

"มึงเนี่ยน้า … จะต้องให้กูเป็นห่วงไปถึงเมื่อไหร่วะ … รีบๆโตได้แล้วนะเด็กน้อย"


***********************************************

เนสคุยอะไรกับนัทน้าาาาาา

 :ruready :ruready :ruready :ruready :ruready



ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1934
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
Re: The Playlist : EP8 เพื่อนเก่า (14/7/2020)
«ตอบ #24 เมื่อ14-07-2020 12:37:53 »

ก่อนคุยกัน พี่ถั่ว ต้องหึงเพื่อนบอมอยู่ในใจแน่ๆ เลยถึงได้หน้านิ่งขนาดนั้น
หลังคุยกัน พี่ถั่ว ต้องบอกเพื่อนบอมแน่ๆ ว่าจีบบอมอยู่ หน้าถึงได้ระรื่นอย่างนั้น
ดีใจด้วยนะบอม มีคนคอยเป็นห่วงอยู่ข้างๆ
 :mew3: :mew3:

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
Re: The Playlist : EP8 เพื่อนเก่า (14/7/2020)
«ตอบ #25 เมื่อ14-07-2020 22:33:10 »

คุยเรื่องบอมน่ะแหละ ตอบให้

ออฟไลน์ Elliott

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
Re: The Playlist : EP8 เพื่อนเก่า (14/7/2020)
«ตอบ #26 เมื่อ15-07-2020 12:10:45 »

เพลย์ลิสต์ที่ 9 ฝน



ฝนตก …



ช่วงนี้กรุงเทพฝนตกบ่อยมาก บ่อยแบบจนผมหงุดหงิด เพราะฝนตกทีไรผมจะรู้สึกเศร้าเยอะๆอย่างน่าประหลาด

ผมอ่านมาในเว็บไซต์เค้าบอกนะครับว่ามีคนประมาณ 9% ที่เป็นกลุ่ม rain hater …


เอาวะ อย่างน้อยผมก็ไม่ได้เป็นบ้าอยู่คนเดียว แต่มีพวกตั้ง 9% ของประชากรโลกเลยนะเว้ยยยย



โดยปกติผมพยายามจะไม่จมอยู่ในห้องนะครับ

เพราะเคยปล่อยตัวเองอยู่ในห้องแล้วมันยิ่งดิ่งยิ่งเศร้ากว่าเดิม

ผมเลยพยายามออกไปหาเรื่องทำนอกคอนโด แต่ติดตรงที่การเดินทางจะไปไหนมาไหนทีที่เดิมก็ลำบากอยู่แล้ว

ก็กลายเป็นโคตะระลำบากแบบคูณสามยกกำลังสองเข้าไปนี่แหละครับ …



โคตรเบื่อออออ



วันนี้ผมเดินทางไปติดต่อรับงานนอกที่บริษัทเพลงใจกลางเมือง

คือนอกจากร้องเพลง … ผมพอจะแต่งเพลงได้บ้างนิดหน่อย

ร่วมกับผมเองพอจะรู้จักคนในบริษัทเพลง ก็เลยพอมีจ๊อบพิเศษ ให้พอประทังชีพไปได้เป็นเดือนๆไป



ตอนมาถึงบริษัทฟ้าก็เปิดโล่งดีอยู่แต่พอคุยงานเสร็จปุ๊บ ฝนเทเป็นฟ้ารั่วเชียว



แสรดดดดดด



ผมนั่งแกร่วติดฝนที่คาเฟ่แถวๆบริษัทมาชั่วโมงกว่าแล้ว



เมื่อไหร่จะหยุดสักทีโว้ย ฝนบ้า



ผมเปิดสมุดโน้ต เคาะดินสอกับสมุด ฟังทำนองเพลงเดิมๆวนซ้ำผ่านหูฟังแทบจะเป็นร้อยรอบอยู่แล้ว
แต่คิดเนื้อเพลงอะไรไม่ออกเลย

โจทย์ที่ได้มาคือ "เพลงรักอันแสนสดใส" เดดไลน์คือ

"พี่ไม่รีบมากนะ แต่ถ้าเสร็จได้ก่อนอาทิตย์หน้าจะดีมาก"



ไม่รีบครับพี่ ...

แหม่ผมล่ะต้องกราบขอบพระคุณที่ไม่ขอให้ผมส่งวันพรุ่งนี้นะครับ




แถมตอนนี้บรรยากาศก็โคตรจะสดใสเหมาะแก่การแต่งเพลงรักจริงๆครับ ฟ้าครึ้มๆ ฝนตกๆ

ตอนนี้แม่งนึกออก แต่ แอบรัก อกหัก รักคุด มึงทิ้งกู มึงนอกใจ เราเลิกกันแล้วแต่กูมูฟออนไม่ได้ … ถุยยย เข้าธีมเพลงแบบสุดๆ



"เชี่ยเอ้ยยยย …" ผมถอนหายใจ โยนดินสอยอมแพ้

พลิกหาเพลงเก่าๆที่ผมเคยแต่งไว้ เผื่อจะมีอะไรให้ผมเอามาใช้ได้ …



"นัทไปนั่งก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวพี่ไปสั่งของแป๊บนึง"



เสียงคุ้นๆดังขึ้นตรงใกล้ๆเคาน์เตอร์ใกล้ๆโต๊ะของผม

หูผึ่งเลยครับ จะใช่ไอ้ถั่วรึเปล่า

ผมกวาดตาแอบมองผ่านมุมของเคาน์เตอร์ ก็เจอไอ้นัทในชุดยีนส์เดินไปนั่งที่โต๊ะริมกระจก

ผมรีบขยับหมวกแก๊ปของผมให้บังใบหน้าของผมมากขึ้น แล้วแอบส่องว่ามันมากับใคร

สักแป๊บเดียวพี่พัชก็เดินถือแก้วกาแฟไปยื่นให้นัทครับ



ทั้งคู่นั่งคุยกันอย่างเนิ่นนาน หัวร่อต่อกระซิกกันอย่างสนุกสนาน ดูแล้วเหมาะสมกันดีจริงๆครับ

การที่เห็นนัทมันยิ้มบ่อยๆแบบนั้น ก็ทำให้ผมรู้สึกแปลกอยู่นะ … แต่เป็นแปลกในทางที่ดี

มันช่วยให้อารมณ์เศร้าก่อนหน้านี้ของผมทุเลาเบาบางลง



"หรือรักแรกที่มันพูดถึงคือพี่พัชน้อ …" ผมรำพึง



ผมใส่หูฟัง หยิบดินสอ ตามองที่นัทกับพี่พัช แล้วเริ่มเขียนเนื้อเพลง



"เธอคือรักแรกของฉัน … "



ผมจมอยู่ในห้วงความคิดอยู่นานแค่ไหนไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก้อมีมือหนาของคนร่างสูงมาดึงหมวกออกจากหัว



"เชี่ยยยย"

"กูว่าแล้วเชียว …" นัทพึมพำ

"เอ้อ …แหะๆ ไอ้ถั่ว หวัดดี โทษทีกูกำลังทำงานเพลินๆ"

"มึงนั่งอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย"

"ก็ … ก่อนมึงจะเข้าร้านมาอ่ะ โทษทีที่ไม่ได้เข้าไปทักนะ กูไม่อยากรบกวน"

นัทถอนหายใจแบบเซ็งๆก่อนจะถาม

"ว่าแต่มึง … ทำงานอะไรวะ"

"กู … แต่งเพลงนิดหน่อย … เอ้อ มึงมาก็ดีละ ช่วยกูดูหน่อยดิว่าโอเคมั้ย" ผมยื่นสมุดโน้ตให้มันดู

"รักแรก ?"

"อืมๆ กูเห็นมึงคุยกับพี่พัช แล้วเหมือนเป็นแรงบันดาลใจดีว่ะ บรรยากาศแม่งได้ เหมือนกับรักแรกของมึงคือพี่พัชอ่ะ …"

นัทดูนิ่ง จ้องมองผมด้วยสายตาว่างเปล่า

"บอม มึงเข้าใจผิดละ"

"???"

"ถึงพี่พัชจะเป็นคนที่กูเคยชอบ … แต่เค้าไม่ใช่รักแรกของกู"

นัทโยนสมุดคืนมาให้ผมแล้วลุกพรวดเดินออกจากร้านไป





อึ้งแดกสิครับ … นี่กูไปสะกิดต่อมอะไรมันรึเปล่าเนี่ย





แต่ในตอนนั้นผมเต็มไปด้วยความสงสัย ว่าทำไมสายตาของคนร่างสูงตอนที่มองผมมันเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยขนาดนี้


ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
Re: The Playlist : EP9 ฝน (15/7/2020)
«ตอบ #27 เมื่อ15-07-2020 23:12:01 »

บอมก็นะ ไม่ค่อยเก่งเรื่องความรักสินะ

ออฟไลน์ Elliott

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
Re: The Playlist : EP9 ฝน (15/7/2020)
«ตอบ #28 เมื่อ16-07-2020 18:23:41 »

เพลย์ลิสต์ที่ 10 รักแรก 2



ช่วงสามสี่วันที่ผ่านมาไอ้นัทไม่คุยกับผมเลยครับ

ข้อดีก็คือผมทำงานได้อย่างสบายใจมากกกกกก

แต่ข้อเสียก็คือมันทำให้รู้สึกผิด … ที่ไม่รู้ไปสะกิดแผลเก่าของมันเข้ารึเปล่า

ผมลองถามๆพี่ดิวดูเรื่องอดีตของไอ้นัท พี่ดิวก็ส่ายหัวไม่รู้ แถมไม่รู้จักเพื่อนคนอื่นของมันสักคนก็เลยตันครับ

ไม่รู้จะทำไง ได้แต่ทำใจช่างแม่ง บรรยากาศในวงตอนนี้ก็เลยอึนๆนิดหน่อย



บ่ายวันนึงก่อนไปห้องซ้อมผมชวนไอ้เนสไปนั่งเล่นที่คาเฟ่ใกล้ๆคอนโดของผม



"เนสๆ รักแรกของมึงคือใครวะ"

"อะไรของมึงวะไอ้บอม ทำไมถึงถาม"

"กูกำลังทำวิทยานิพนธ์อยู่น่ะมึง …"

"กวนตีนสัส …"

"เออน่า … ตอบกูหน่อย"

"ก็ … น่าจะตอน ม.ต้น ... ผู้หญิงที่นั่งข้างๆกัน เค้าให้กูยืมของบ่อย ได้คุยกันบ่อยๆ ก็เลยชอบมั้ง"

"แล้วตอนนี้มึงยังคุยกับเค้าอยู่มั้ย"

เนสส่ายหัว

"จบ ม.ต้นก็แยกย้ายอ่ะ"

"แล้วถ้าเจอกันอีก มึงคิดว่าจะชอบเค้าเหมือนเดิมมั้ย"

"ก็ไม่มั้ง … คือตอนนั้นกูก็ยังเด็กมั้ยวะ เอาจริงๆตอนนี้กูยังนึกหน้านึกชื่อเค้าไม่ออกเลย"

"แล้วมึงคิดว่า จะมีใครที่มูฟออนจากรักครั้งแรกไม่ได้มั้ยวะ …"

"ที่กูรู้จักคนนึงก็คือมึงเนี่ยแหละไอ้บอม"

"เชี่ยยย เนสสส …" ผมครวญเบาๆ "แต่นั่นก็เป็นเพราะกูยังอยู่ในชีวิตเค้ามั้ย ถ้ากูไม่เจอหน้าเค้าเลยหลายๆปี

กูก็คงมูฟออนได้แล้วรึเปล่าวะ"

"ก็อาจจะได้หรืออาจจะไม่ได้ … มันไปได้ทั้งสองทางแหละ คือกูว่ามันก็คงต้องมีคนที่ติดอยู่กับอดีตแบบถอนตัวไม่ขึ้น …

ไม่ว่าจะได้เจอหรือไม่ได้เจอ"

"ตอบได้ครอบจักรวาลมากเลยนะมึง …"

"เผื่อๆไว้ก่อนไง จะได้ไม่เสียฟอร์ม ฮ่าๆๆๆๆ"

"มึงเนี่ยน้า …" ผมส่ายหัว

"ว่าแต่มึงยังไม่ตอบกูเลย ว่าทำไมถึงถามขึ้นมา"

"ก็ … กูคงไปสะกิดแผลเก่าไอ้นัทมันมั้ง เรื่องรักแรกของมัน ตอนนี้แม่งเลยงอนไม่คุยกับกูเนี่ย …"

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ อ่อออออ เรื่องไอ้นัทเองเหรอ"

"นี่มึงรู้อะไรที่กูไม่รู้รึเปล่า"

"ก้อ … อาจจะมั้ง ไว้มึงไปรอถามเจ้าตัวมันดูละกันนะ"

"เนสสสสสสสสส … มึงอย่าทำอย่างนี้กับกูดิวะะะะ"



…………….



"เชี่ยนัท ตั้งใจหน่อยดิวะ นี่มึงเล่นพลาดตำแหน่งเดิมอีกแล้วนะ"

"ขอโทษครับพี่ดิว"

"ช่างแม่งก่อนละกัน กูขอพักสักสิบนาที มึงไปตั้งสติก่อนนะไอ้นัท"

นัทเดินออกจากห้องซ้อมไปด้วยความรวดเร็ว

"นัทมันเป็นอะไรของมันวะ ทะเลาะกับมึงรึเปล่าไอ้บอม เห็นช่วงนี้ไม่ค่อยกวนตีนกันเลย"

"อย่ามาโบ้ยกูแบบนี้ดิวะไอ้เบียร์" ผมทำหน้ายู่ใส่

"งั้นพี่ฝากไปดูมันหน่อยดิบอม"

"ครับพี่ … เอ๊ะ เดี๋ยวนะ นี่แสดงว่าพี่ดิวก็คิดว่าผมทะเลาะกับไอ้ถั่วเหรอ …"

พี่ดิวกับเบียร์พยักหน้าแทบจะพร้อมกัน



… เอาวะ …



ร่างสูงกำลังนั่งอยู่ที่ม้านั่งหน้าตึกแถวห้องซ้อมของพวกเรา ผมค่อยๆเดินไปหามันอย่างช้าๆ

กะว่าจะใช้มุกเดียวกับที่มันทำกับผมครั้งก่อน แต่ยื่นมือไปได้แค่ครึ่งทางก็เจอไอ้นัทหันมาส่งสายตาว่างเปล่าให้จนผมต้องชักมือกลับ …



น่ากลัวชิบหาย



ผมเปลี่ยนมาเป็นยื่นทิชชู่ให้มัน

"เผื่อมึงร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่"

"กูไม่ได้ขี้อีโมแบบมึง" นัทตอบน้ำเสียงเย็นชา



โดนด่าเลยกู …



"พี่ดิวให้กูมาดูว่ามึงเป็นไงบ้าง …"

"กูก็ปกติดี" มันหันกลับไปมองถนนข้างนอกต่อ

ผมยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็เดินไปนั่งข้างๆมัน

"ตกลงกูทำอะไรให้มึงไม่พอใจรึเปล่าวะนัท"

"..."

"คือ … มึงรู้ใช่มั้ยว่ากูโง่เรื่องความรู้สึกของคนรอบข้างมาก …"

"ใช่มึงโง่มาก"

"ไอ้ห่าถั่วว มึงอย่าขัดกูดิ … เอ้า แม่ง ลืมเลยจะพูดอะไร"

เหมือนไอ้นัทจะยิ้มที่มุมปากน้อยๆ

"เอ้อ … คือกูอ่ะไม่ค่อยรู้เรื่องความรู้สึกคนอื่นสักเท่าไหร่ เพราะฉะนั้นมันอาจจะมีเรื่องที่กูอาจจะทำให้มึงขัดเคืองไปบ้าง

อย่างเรื่องแต่งเพลงวันนั้น … ซึ่งกูก็ต้องขอโทษ … แต่อยากให้รู้ว่ากูไม่เคยตั้งใจทำร้ายความรู้สึกมึงนะ"

"กูไม่ได้โกรธหรอกเรื่องวันก่อน … กูแค่เสียใจนิดหน่อย ซึ่งปกติกูคงไม่เป็นแบบนี้ "

"อ่าฮะ"

"กูว่ากูติดเชื้ออีโม มาจากมึงนี่ล่ะ"

"..."

"คือพี่พัชน่ะ … กูชอบเค้าก็จริงแต่แม่งเป็นเรื่องสมัยนานมาแล้วตั้งแต่กูอยู่มหาลัย

ตอนนั้นกูคิดว่ากูจะจริงจังกับพี่เค้านะ ถึงขั้นวางแผนจะสารภาพรักละ แต่ท้ายสุดเค้าก็ไปคบกับรุ่นพี่อีกคน …"

"เชี่ยถั่ว … กูขอโทษ" แต่นัทส่ายหัว

"กูมาคิดทบทวนตอนหลัง ไอ้ความชอบตอนนั้นสรุปได้ว่าแม่งเป็นแค่ความหลงว่ะ

จริงๆกูแค่เทิดทูนเค้าเป็นพี่สาวคนนึงของกูแค่นั้นแหละ แล้วก็ … วันนั้นที่กูไปกินกาแฟกับเค้าคือเค้าจะแต่งงาน

เค้าก็เลยมาแจกซองชวนกูไปงาน …"

ผมนั่งมองร่างสูงอย่างสนใจ

"...จริงๆแล้วกูก็แค่ใช้พี่พัชเป็นตัวแทนของรักแรกของกูเท่านั้นแหละ …"

"..."

"เพราะงั้น ที่กูอีโมมากเมื่อวันก่อนมันคงเป็นเพราะกูไม่อยากให้มึงเข้าใจผิดว่าพี่พัชเป็นรักแรกของกู"

ผมขมวดคิ้วสงสัย

"ทำไมวะ"

"เพราะรักแรกของกูก็คือมึง"

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 16-07-2020 20:53:59 โดย Elliott »

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
Re: The Playlist : EP10 รักแรก 2 (16/7/2020)
«ตอบ #29 เมื่อ16-07-2020 20:29:17 »

สารภาพแล้วววว น้องบอมจะได้รู้ๆไปเลย

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด