The Playlist : EP23 ปลื้ม (11/08/63)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: The Playlist : EP23 ปลื้ม (11/08/63)  (อ่าน 1995 ครั้ง)

ออฟไลน์ Elliott

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
Re: The Playlist : EP10 รักแรก 2 (16/7/2020)
«ตอบ #30 เมื่อ17-07-2020 18:53:19 »

เพลย์ลิสต์ที่ 11 คำถาม



"เพราะรักแรกของกูก็คือมึง"



ณ วินาทีที่ได้ยินคำนั้นจากปากนัท ใจผมมันเต้นแรงแบบแปลกๆ ...



"ห้ะ … อะไรนะ ไอ้นัท" ผมถามไปด้วยความไม่แน่ใจ ...



"รัก-แรก-ของ-กู-คือ-มึง !!!"



โรแมนติกสัดๆครับ … โดนบอกว่าเป็นรักแรกด้วยการตะโกนข้างหู



"เพราะงั้น มึงเข้าใจซะใหม่นะไอ้บอม"

นัทพูดจบก็รีบเดินกลับห้องซ้อมทิ้งผมไว้กับความสับสน



 … และอาการปวดหัวไมเกรน



ไอ้เชี่ยถั่ว มึงงงงงงง !!!!





……….





ผมนั่งเท้าคางอยู่ที่โต๊ะของเนสกับเพื่อนในชั้นปีของผม

"นี่กูควรต้องรู้สึกยังไงวะเนี่ย เนส"

"เรื่องที่นัทบอกมึงคือรักแรกเหรอ"

"คือกู … ไม่รู้ว่ะ ว่ากูรู้สึกยังไง หรือกูไม่รู้สึกอะไร"

"มึงก็เหมือนเดิมกับสมัยก่อนเลยนะ โง้โง่ เรื่องความรู้สึกของทั้งตัวเอง ทั้งของคนอื่น"

"กูก็ไม่ได้อยากโง่นะเว้ยเนส แต่กูไม่รู้จริงๆ ทำไมแม่งไม่ทำให้มันง่ายกว่านี้วะ" ผมก้มหน้าเอาหัวโขกโต๊ะ

"มึงอยากรู้มั้ยว่าวันนั้นกูถามไอ้นัทว่าอะไรที่ร้านโจ๊ก"

ผมเงยหน้าด้วยความอยากรู้

"โหมดเสือก activated สินะมึง เก็บอาการนิดนึง"

"เชี่ยเนส …"

"คือกูน่ะ คุ้นๆว่ากูเคยเจอมันที่เรียนพิเศษติวสอบเข้ามหาลัย กูเลยถามเช็คอะไรนิดหน่อย …"

"มึงกับกูเรียนที่เดียวกัน ทำไมกูจำมันไม่ได้วะ"

"ก็มึงมันสมองปลาทอง อีกอย่างยิ่งแม่งหน้าตาดีขนาดนี้ ใครแม่งจะลืมวะ แล้วตอนนั้นเรื่องที่แม่งทำก็ใหญ่โตด้วย …"

"อะไรของมึงวะ กูจำห่าไรไม่ได้เลยเนี่ย"

"งั้นกูให้มึงไปคิดย้อนเป็นการบ้านละกัน … "

"ไม่เอาดิเนส มึงงง เดี๋ยวกูนอนไม่หลับ …"

"เรื่องของมึง ถ้ามึงนึกไม่ออกมึงก็อกแตกตายไปนะ"

"ไอ้เนสสสสสสส …"

"ไปๆ ได้เวลาขึ้นเวทีของมึงแล้ว ไสตูดไปร้องเพลงขับกล่อมพวกกูได้แล้ว ชิ่วๆ"



ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้เนส … ถ้ากูคิดไม่ออกนอนไม่หลับ มึงก็อย่าหวังจะได้นอนเลย

จะป่วนแม่งให้กลายเป็นช่วงช่วงไปหาเมียมึงที่ภูเก็ตเลย!!!



...



"และเพลงสุดท้ายในค่ำคืนนี้ของพวกเรา ถูกขอมาจากโต๊ะ 12 … มอบให้กับคนที่ยังคงไม่เปลี่ยนใจจากรักแรกนะครับ"



ผมแอบเหลือบตาไปมองไอ้นัท แต่ไอ้นัทดูนิ่งๆ ไม่ได้สนใจอะไร และเริ่มเล่น intro ของเพลงที่ถูกขอมา



เสร็จจากงานที่ผมรัก ผมก็มาก๊งเลี้ยงส่งไอ้เนสครับ แอบใจหายเหมือนกัน ที่เพื่อนสนิทผมต้องเดินทางต่อแล้ว

จะได้เจอกันอีกทีเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่มันก็ชวนผมให้ไปเที่ยวที่อเมริกาโดยที่มันจะพาเที่ยว

ส่วนที่พักก็นอนบ้านมันที่นู่นเลยมันจะแถมอาหารสามมื้อให้อีก

ผมก็รับปากมันไปครับ เพราะดีลของมันถูกใจยาจกบอมมาก







02.00



ตอนนี้เนสหลับสนิทไปล่ะครับ ส่วนผมยังนอนจ้องเพดานห้องอยู่ คิดวนไปเวียนมา

ว่าตอนก่อนหน้านี้มันเกิดอะไรขึ้น ผมไปเจอนัทตอนไหน … ทำไมผมถึงเป็นรักแรกของมัน …



ผมหยิบมือถือขึ้นมาเปิดแอพไอจี แล้วก็อัพรูปท้องฟ้าตอนกลางคืนใส่ caption ว่า insomnia



ง่อวววว เท่สุดๆไปเลยแฮะ



ตริ๊ง



ใครมากดไลค์กันดึกดื่นป่านนี้นะ



bean_bean liked your photo



อ่าวไอ้ถั่ว … ผมนอนกลิ้งไปมาอยู่แป๊บนึงก็ตัดสินใจ DM ไปหามันครับ



BomB

[นอนไม่หลับเหรอมึง]



ผ่านไปสองสามนาทีก็ยังไม่มีการตอบสนอง สงสัยหลับไปล่ะมั้ง ผมปิดจอและกำลังจะทิ้งตัวลงนอน



RRrrrrrrr …



ผมรีบตะครุบมือถือแล้วรับสาย



"เชี่ยถั่ว โทรมาดึกป่านนี้มีไรวะมึง"

"คือ … กูเห็นนะว่ามึงส่งอะไรมาหากูอ่ะ …"

"แล้ว ???"

"มึงอย่าล้อกูนะ … แต่กู … หาไม่เจอว่ามันอยู่ตรงไหน"



พรืดดดดดดดดดดด



ผมพยายามกลั้นหัวเราะแล้วรีบออกไปจากห้องนอนเพราะกลัวเนสมันตื่น



"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไอ้ถั่วววววว"

"เชี่ยยย กูไม่น่าเลยว่ะ" ปลายสายเอ่ยด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ

"เออๆๆๆๆ ไว้เดี๋ยวกูไปสอนให้อีกที"



แล้วผมกับมันก็นิ่งเงียบไม่ได้พูดอะไรกันไปชั่วครู่



"แล้ว … ทำไมมึงนอนไม่หลับเนี่ยบอม"

"คิดอะไรไปเรื่อยอ่ะ"

"เล่าให้กูฟังได้มั้ย"

"ตอนนี้มีแต่คำถามว่ะมึง"

"ลองถามมามั้ย เผื่อกูตอบได้"

"คิดว่านายกคนต่อไปของเราคือใครวะ"

"เชี่ยบอม เอาดีๆ"

"ฮ่าๆๆๆ"

ปลายสายถอนหายใจยาวจนผมต้องกลั้นขำ

"เออๆๆๆ … คือกูอยากรู้ว่ะ ว่าทำไมกูถึงเป็นรักแรกของมึง"

"..."




ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1933
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
Re: The Playlist : EP11 คำถาม (17/7/2020)
«ตอบ #31 เมื่อ17-07-2020 21:34:24 »

ยัง ยังไม่สลดเล่นเกมส์ 10 คำถามเหรอ บอมปลาทอง
 :m20: :m20: :m20:

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
Re: The Playlist : EP11 คำถาม (17/7/2020)
«ตอบ #32 เมื่อ18-07-2020 00:50:26 »

รักแรกเลยฝังใจสินะ

ออฟไลน์ Elliott

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
Re: The Playlist : EP11 คำถาม (17/7/2020)
«ตอบ #33 เมื่อ19-07-2020 09:17:28 »

...

"สรุปว่ามึงเจอกูที่เรียนพิเศษ … มึงชอบกู … แล้วก็แค่นั้นเหรอวะ ทำไมสรุปง่ายจังวะมึง"

"แล้วทำไมต้องสรุปให้ยากวะ เดี๋ยวยากไปมึงก็โง่ไม่เข้าใจอีก"

"สัดถั่ววววว"

"ก็นั่นแหละมึง มันก็แค่นั้นจริงๆ"

ผมถอนหายใจ พยายามนึกย้อนเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกครับว่าเคยเจอไอ้นัทตอนเรียนพิเศษตอนไหน

"อืมๆ … แล้วตอนนี้ล่ะมึง"

"ตอนนี้อะไรวะบอม"

"มึงยังชอบกูอยู่มั้ย"

"..." ปลายสายเงียบไปอยู่พักใหญ่ ปล่อยให้ผมลุ้นรอคำตอบด้วยใจจดจ่อ


"ถามอะไรไร้สาระว่ะมึง … กูง่วงละ กูไปนอนก่อนนะบอม"

"อ่าวเฮ้ยอะไรวะมึง ไหงทิ้งทุ่นกูงี้ …"

"ฝันดีนะมึง …" แล้วนัทมันก็วางสายไป


ห้ะ … อะไรนะ ไม่ได้หูฝาดใช่มั้ย ไอ้ซิธลอร์ดมันบอกฝันดี !!! มาโหมดไหนของมึงวะไอ้นัท !!!





ง่วงชิบเป๋งครับ … หงุดหงิดด้วย นอนไม่พอก็เรื่องนึง แต่ไอ้ความคาใจนี่มันเป็นหนามยอกอกรบกวนจิตใจผมมากนะครับ


วันรุ่งขึ้นผมมาส่งไอ้เนสไปภูเก็ตครับ แต่งวดนี้อาศัยเรียกแท็กซี่มา เพราะไฟลต์มันเวลาไม่ได้ดราม่ามาก แล้วก็ไม่อยากกวนไอ้นัทมัน

"เป็นไรของมึงวะ หน้ามุ่ยเชียว กูจะไปแล้วคิดถึงกูใช่ม้า"

"เออสิ เพื่อนรักกูจะจากอ้อมอกกูไปหาเมียสาวของมันแล้ว กระซิกๆ"

"ตอแหลให้มันน้อยๆหน่อยนะมึง กูรู้ว่ากูไปเนี่ย มึงดีใจจะตายห่าแล้วเนี่ย"

"มึงไปแล้วใครจะคอยกวนตีนกูล่ะะะะ"

"ไอ้ถั่วของมึงไง …"

"ไม่ใช่ของกูเว้ย …" ผมแหว

"มึงน่ะโง่ๆเรื่องความรู้สึกของตัวเองให้น้อยๆหน่อยๆ จะคิดอะไรจะทำอะไรก็ให้มันไวๆเข้านะเว้ย บางคนเค้าไม่ได้มีเวลามารอมึงไปตลอดชีวิตนะ"

"อะไรของมึงวะ ไอ้เนส จู่ๆพูดเรื่องอะไรของมึงเนี่ย"

"โอ้ยยยย ไอ้โง่ กูหมายถึงไอ้นัทโว้ย คือมึงคิดว่าเค้ามาบอกมึงว่ามึงคือรักแรกของเค้า มึงคิดว่าเค้าแค่มาบอกถึงเรื่องอดีตเฉยๆแค่นั้น? คิดว่าเค้าเลิกชอบมึงไปแล้วเหรอ ... เนี่ยแล้วมึงยังนิ่งสนิทขนาดนี้ ป่านนี้แม่งอกแตกตายไปแล้วมั้ง … "

"... คือกู"

"ถ้ามึงจะบอกกูว่ามึงไม่แน่ใจว่ามึงรู้สึกยังไง กูคิดว่ามึงเองก็มีใจให้มันไม่มากก็ไม่น้อยเหมือนกัน"

"..."

ถ้าถามผม … มันก็มีความรู้สึกห่วงไอ้นัทแบบที่ผมไม่ได้รู้สึกกับพี่ดิวกับเบียร์อยู่บ้าง พอนัทมันทำดีหรือดูแลปกป้องผม
ผมก็ดีใจนะที่อย่างน้อยคนที่ดูไม่แคร์อะไรอย่างมันจะสนใจผมด้วย

ยิ่งตอนที่มันบอกว่าผมคือรักแรกของมัน … ผมรู้สึก


ใจเต้นแปลกๆ …


แต่นั่นมันคืออาการของการที่ผมชอบไอ้นัทเหรอ ...

ผมยืนอึ้งอยู่นาน …
เนสส่ายหัวน้อยๆ
"มึงเนี่ยน้า …"

"ท่านผู้โดยสารที่จะเดินทางไปยังจังหวัดภูเก็ต กรุณาไปที่เกต 44 ค่ะ …"

"ต้องบอร์ดดิ้งแล้วว่ะบอม กูไปก่อนนะ"

"อือ … เดินทางปลอดภัยนะมึง"

เนสพยักหน้า พลางหันหลังลากกระเป๋าเดินไป

"เอ้อ ไอ้เนส …"

"ว่า?"

"ขอบใจนะ"

เนสยิ้มตอบแล้วโบกมือไล่

"รีบๆล่ะมึง"

ผมหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาพี่ดิว

"พี่ดิว ผมขอที่อยู่ไอ้นัทมันหน่อยดิพี่ ผมมีธุระกับมันนิดหน่อย …"


ผมยืนอยู่หน้าคอนโดนัทแล้วครับ หรูหราหมาเห่าสุด ไม่กล้าเข้าไปว้อยยยยยยย

สภาพผมตอนนี้เหมือนมาสมัครเป็นคนสวนคอนโดมันอ่ะครับ อนาถตัวเองชิบหอย
 
แถมปัญหาตอนนี้อีกอย่างคือผมก็ไม่ค่อยแน่ใจว่ามันอยู่ที่ห้องรึเปล่า
ลองไปเดินส่องๆรอบๆก็เห็นรถนัทจอดอยู่ช่องจอดด้านข้างของล็อบบี้ …
โอเชน่าจะอยู่ ... แต่เอ๊ะแต่มันมีมอเตอร์ไซค์นี่หว่า เกิดมันขี่ไปข้างนอกตอนนี้ล่ะ … โอ้ย ช่างแม่งละ … ขึ้นๆไปก่อนละกัน

ผมอาศัยจังหวะที่ผู้หญิงแม่ลูกกำลังเดินผ่านโถงที่ต้องใช้บัตรคีย์การ์ดเปิดประตู เดินตามเข้าไปจนถึงโถงลิฟต์
ผมทำเป็นหยิบมือถือขึ้นมากดอะไรนู่นนี่นิดหน่อยรอจนแม่ลูกคู่นั้นขึ้นลิฟต์ไปก่อน
แล้วค่อยกดเปิดประตูลิฟต์อีกตัวแล้วกดชั้น 17 ที่เป็นชั้นที่นัทอยู่

ผมรออยู่อึดใจลิฟต์ก้อพาผมมาถึงชั้น 17 ผมสาวเท้าอย่างเร็ว

ทำไมกูต้องทำตัวลับๆล่อๆแบบนี้ด้วยเนี่ย รู้สึกตัวเองเหมือนเป็นสตอล์กเกอร์จังวะ

เลี้ยวซ้ายจากโถงลิฟต์มาแว้บเดียว
ผมมาหยุดอยู่หน้าห้องของนัท สูดหายใจเข้าลึกๆ กดออดหน้าห้องมัน 1 ที

ปิ๊งป่องงงง

… ไม่มีสัญญาณตอบรับ …

ปิ๊งป่องงงงง

… อืมมมมมม …..

ปิ๊งป่องงงงงงงง

… สงสัยจะฟาล์ว …. ผมหันหลังกำลังจะเดินกลับ

แกร้ก แอ๊ดดดด เสียงประตูเปิดครับ ผมหันไปหากะจะทักทายไอ้นัท

"ไอ้ถั่วกูมี … เชี่ยยยยย !!!!!"

ที่ผมเห็นไม่ใช่ไอ้นัท แต่เป็นชายร่างสูงหน้าตาดีมากกกกกกกกกก ผิวพรรณดี หุ่นโคตรรรรดี นุ่งผ้าขนหนูโผล่ร่างมาจากประตู

ผมเหลือบไปเช็คว่าผมกดกริ่งถูกห้องรึเปล่า … 1704 ก็ถูกนะ

"เอ่อ นี่ห้องนัทใช่มั้ยครับ"

"ใช่ครับ … นัทกำลังอาบน้ำอยู่ มีอะไรให้ผมช่วยรึเปล่าครับ" ร่างสูงพูดแล้วยิ้มๆ

"เอ่อ … คือ … ผม … งั้นไม่เป็นไรดีกว่าครับ เดี๋ยวไว้ผมติดต่อนัทเองอีกทีครับ ขอโทษที่รบกวนนะครับ"

ผมรีบก้มหน้างุดแล้วรีบเดินไปที่โถงลิฟต์

สิ่งแรกที่แว้บเข้ามาในหัวตอนนั้น ผมคิดดีไม่ได้เลยครับ ...



ผมกลับมานั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงที่คอนโดรูหนูของผม คิดอะไรล่องลอยไปเรื่อย ในขณะที่ฝนเริ่มตกอีกครั้ง

ผมอาจจะชอบเฟิร์สมาได้นานถึงหกปี แต่นั่นก็เป็นเพราะผมอยู่ในวงโคจรของชีวิตของมันมาตลอดหกปี
แต่ในขณะที่ผมเองสำหรับนัทแล้ว เป็นแค่รักแรกที่วูบไหวอยู่เพียงชั่วครู่ แล้วก็แยกย้ายจากกันไปตามทาง

เพราะฉะนั้นมันจะมีคนที่มีจิตใจมั่นคงชอบใครสักคนได้นานถึงหกปีโดยที่ไม่ได้เจอกันเลยเหรอ … ผมว่าไม่มีหรอก

ผมรู้สึกเจ็บ … ทำไมแม่งถึงทรมานขนาดนี้นะ …

นี่ผมชอบนัทจริงๆเหรอวะ ...

ผมค่อยๆเอนตัวลงบนที่นอน น้ำตาค่อยๆรินไหลช้าๆ

ผมได้แต่โทษฝน ที่ทำให้ผมเศร้าได้ขนาดนี้ ...

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1933
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
Re: The Playlist : EP12 คนหัวช้า (19/7/2020)
«ตอบ #34 เมื่อ19-07-2020 18:27:43 »

เอ้าาา ถูกถั่วต้มเหรอ ถึงได้มานอนนำตารินไหลได้ขนาดนี้นะ บอม
เอาน่าคนที่เห็น อาจจะไม่ได้เป็นแบบที่คิดก็ได้ ดูอย่างบอมกับแนสดิ
ตอนแรกนัทเอง ก็คงเข้าใจผิดเหมือนกันแหละ สู้ๆ น้าาาา
 :katai5: :katai5: :katai5:

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
Re: The Playlist : EP12 คนหัวช้า (19/7/2020)
«ตอบ #35 เมื่อ19-07-2020 22:46:31 »

ไปถามนัทก่อน อย่าเพิ่งร้องๆๆ

ออฟไลน์ Elliott

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
Re: The Playlist : EP12 คนหัวช้า (19/7/2020)
«ตอบ #36 เมื่อ21-07-2020 16:58:58 »

เพลย์ลิสต์ที่ 13 รอ/ไม่รอ



เพลย์ลิสต์ของนัท



"ใครมากดกริ่งวะไอ้นอร์ธ" ผมโผล่หน้าจากห้องน้ำมาถามน้องชายของผม

"ไม่รู้อ่ะพี่นัท … ไม่ได้บอกชื่อ" นอร์ธปิดประตูแล้วเดินไปนั่งแผ่ที่โซฟาแบบไม่สนใจใคร

"แล้วนี่เมื่อไหร่มึงจะเลิกนิสัยแก้ผ้าแก้ผ่อนเรี่ยราดอย่างนี้ซะทีวะเนี่ย เดี๋ยวตำรวจก็มาลากมึงเข้าคุกข้อหาอนาจารหรอก"

"ก็มันร้อนนี่นา"



ผมส่ายหัวแล้วไปจัดการอาบน้ำต่อ



ฝนตกอีกแล้ว … บอมมันจะไปห้องซ้อมรึยังน้า ลอง DM ไปถามมันดีกว่า



ก่อนหน้านี้บอมมันสอนผม DM ในไอจีแล้วครับ เลยขอลองหน่อย



bean_bean

[มึงไปห้องซ้อมรึยัง ให้กูไปรับมั้ย]



ผ่านไปสิบนาที ไม่มีการตอบรับ ผมเลยคว้ากุญแจแล้วขับไปห้องซ้อม



พอผมไปถึงห้องซ้อมก็เจอพี่ดิว เบียร์ แต่ไอ้บอมยังไม่โผล่มา

"อ่าว ไอ้บอมอ่ะเบียร์"

"น่าจะกำลังมามั้ง ฝนตกมันคงมายากหน่อย"



ผมหยิบมือถือขึ้นมาสไลด์ดูข้อความที่ผมส่งไป … ก็ขึ้นว่า seen แล้วนะครับ แต่มันไม่ได้ตอบ

รออยู่สักแป๊บนึงบอมมันก็โผล่มาในสภาพเหมือนลูกหมาตกน้ำ เปียกโชกไปทั้งร่าง

"อ่าว แล้วไม่ให้กูไปรับวะ กู DM ไปหาทำไมไม่ตอบกู"

"กู … ไม่เห็นว่ะ"

"อะไรของมึงวะ มันขึ้นว่า seen แล้วนิหว่า"

"สงสัยมือกูไปโดนมั้ง …" บอมก้มหน้าไม่ยอมสบตา

"มึงเป็นอะไรวะ บอม"

"กูเปล่า"

"สภาพมึงเป็นแบบนี้ มันไม่ปกติอ่ะ มึงเป็นอะไรบอกกูมา"

"เซ้าซี้จังวะ … ก็กูบอกแล้วว่ากูไม่เป็นไร!!" บอมเริ่มตะโกนใส่ผม

"อะไรของมึงวะ!!! ไอ้บอม … แม่ง … กูเป็นห่วงนะเว้ย" ผมเองก็เริ่มเสียงดัง

"เอาน่าๆ มึงสองคนอย่าทะเลาะกัน ..." พี่ดิวรีบเข้ามาห้ามทัพก่อนเหตุการณ์จะบานปลาย

"เดี๋ยวกูไปหายืมผ้าเช็ดตัวมาให้ไอ้บอมมันก่อน ทิ้งไว้สภาพแบบนี้หวัดแดกแน่นอน มึงสองคนมีใครมีชุดสำรองในรถมั้ย"

"ผมมีชุดบอลอยู่พี่ดิว" พูดจบผมก็รีบวิ่งไปเอาชุดมาให้บอมเปลี่ยน



สภาพการซ้อมวันนี้เละเทะแบบที่สุดจนพี่ดิวโมโห ไอ้บอมดูจะไม่มีสมาธิกับเพลงเลย ส่วนผมก็จิตหลุดเล่นพลาดแทบทุกจุด



ท้ายสุดพี่ดิวทนไม่ไหว … สั่งให้ผมกับไอ้บอมให้ไปเคลียร์กันให้เรียบร้อยก่อนที่จะมาซ้อมกันใหม่วันหลัง



…..



ผมนั่งจ้องหน้าตัวปัญหาที่นั่งหน้ามุ่ยกอดเข่าอยู่บนเตียงในคอนโดของมัน

"มึงกลับไปได้แล้วนัท กูอยากอยู่คนเดียว"

"ไม่อ่ะ กูไม่ไปไหนจนกว่ากูจะเคลียร์กับมึงเสร็จ"

"แต่กูไม่มีอะไรจะเคลียร์กับมึงว่ะ"

"เชี่ยบอม … กูเป็นห่วงมึงจริงๆนะ"

"ห่วงกูทำไม กูไม่ได้เป็นอะไรกับมึงสักหน่อย"

คำพูดของบอมทำให้ผมต้องนิ่งอึ้งไป



โคตรเจ็บเลยครับ เวลามันพูดกับผมแบบนี้



"คือถ้ามึงไม่เห็นแก่กู ก็เห็นแก่วง เห็นแก่พี่ดิว ไม่ก็ไอ้เบียร์ก็ได้ … ตกลงมึงไม่พอใจอะไรกู"

บอมเริ่มก้มหน้า น้ำตาใสๆเริ่มไหลจากตาทั้งสองข้าง

"กูโกรธตัวเอง"

"โกรธทำไมวะ มึงไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย"

"กู … ผิดที่โง่เรื่องความรู้สึกของตัวเองเนี่ยแหละ"

"อธิบายให้กูเข้าใจหน่อยดิ"

"..."

"ว่าไงบอม …"

"..."

"บอม กูขอเถอะ คุยกับกูหน่อย …"

"กู …"

"ว่า?"

"กูแม่งรู้ตัวช้าไป กูชอบมึงไอ้นัท !!! … ฮึกก"

ผมเริ่มรู้สึกใจหวิวขึ้นมาทันที

"แล้วกูก็โกรธมึงด้วย … ทั้งๆที่รู้ว่ากูแม่งเป็นคนโง่เรื่องพรรค์นี้ กูต้องใช้เวลา คือกูก็รู้นะว่ามันไม่แฟร์กับมึง แต่มึง …."

ผมกลืนน้ำลาย รอฟังคำพูดของบอมด้วยใจจดจ่อ

"มึงก็ไม่รอกูแล้ว …" ร่างบางพูดจบก็ก้มหน้าหลบตาผม



"บอม …" ผมเอามือจับไหล่ของร่างที่ตอนนี้สะอื้นไห้ไม่หยุด



"กูไม่เคยไม่รอมึงนะ"



....................



เพลย์ลิสต์ของบอม



ผมเงยหน้ามองร่างสูงที่ตอนนี้จับไหล่ผมอย่างมั่นคง

"วะ … ว่าไงนะ"

"กูไม่เคยไม่รอมึงเลย … ตั้งแต่วันแรกที่กูเจอมึงที่เรียนพิเศษ กูไม่เคยมูฟออนจากมึงได้เลย …"

"นัท …"

"กูคบกับใครหลายคนหลังจากเจอมึงนะ … แต่ความรู้สึกของกูที่มีมันไม่เหมือนที่กูรู้สึกกับมึงเลยสักคน

ไม่มีใครเข้ามาทำให้กูใจสั่นได้เหมือนมึง ไม่มีใครที่ทำให้กูเฝ้ารอที่จะได้เจอหน้าเหมือนมึง … แม่งไม่มีสักคนจริงๆนะบอม …"

"..."

"มันเหมือนกับกูมอบใจให้มึงไปแล้ว … ตั้งแต่วันที่กูเจอมึงครั้งแรก"

นัทมองผมด้วยสายตาเศร้าๆ

"วันที่กูไม่สามารถไปเจอมึงได้อีก มันเป็นวันที่กูเศร้ามากนะบอม … คือกูไม่รู้ว่ากูจะได้เจอมึงอีกมั้ย

กูจะใช้ชีวิตเหมือนที่เคยเป็นมาก่อนเจอมึงได้รึเปล่า … กูรอมึงมาตลอด 

ถึงแม้ว่ากูจะพยายามบอกตัวเองมาตลอดหกปีก็ตามว่ากูต้องเลิกคิดถึงมึงให้ได้สักที … "

"นัท …"

"จนกูได้มาเจอมึงตอนมาเข้าวงของพี่ดิว … ตอนนั้นกูโคตรดีใจเลยนะ ที่ฟ้าส่งมึงมาให้กูได้เจออีกครั้ง"

"แล้วคนที่กูเจอที่คอนโดมึงนั่น …"

"คนที่มากดกริ่งเมื่อตอนสายๆคือมึงเหรอไอ้บอม"

ผมพยักหน้า

นัทเริ่มยิ้ม

"คนนั้นน้องชายกูเอง ชื่อนอร์ธ"

"ห้ะ …"





….





ผมก้มหน้าซุกหมอนด้วยความอับอายในขณะที่นัทหัวเราะแทบขาดใจตายครับ

ผมเงยหน้าขึ้นมาเขวี้ยงหมอนข้างใส่แต่แม่งก็หลบได้



"พอได้แล้วไอ้ถั่ว!!!!"

นัทพยายามหยุดหัวเราะนะครับ ตอนกลั้นขำดูท่าจะทรมานทีเดียว สมน้ำหน้าแม่มมม ตายๆไปซะได้ก็ดี



"ขี้อีโมจริงๆนะมึง"

"เห็นแบบนั้นใครจะไปคิดดีได้ฟระไอ้ห่า"

"แล้วไปหากู คิดจะไปทำอะไร บอกชอบกูแล้วปล้ำกูเหรอ"

"ไอ้ห่านัททททททท!!!" ผมเขวี้ยงหมอนผ้าห่มใส่ไอ้นัท แต่มันรับได้หมดแล้วขยับเข้ามาใกล้แล้วกอดผมไว้

"นี่มึงทำเชี่ยอะไรเนี่ย"

"กอดคนที่กูรอมาหกปีไง"

"ฉวยโอกาสชิบหาย" ผมก้มหน้าหลบสายตาของนัท รู้สึกว่าตัวเองหน้าร้อนผ่าว

"ไม่ชอบเหรอ"

"..."

"ว่าไง…"

"ก็ไม่ได้แย่ …"

นัทเอามือมาเชยคางผมขึ้นแล้วมองผมด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มดีใจ

"บอม … กูขอโทษนะ ที่ก่อนหน้านี้กูไม่บอกกับมึงตรงๆเรื่องความรู้สึกของกู คือกูกลัวจะโดนมึงปฏิเสธน่ะ …"



ผมพยักหน้ารับรู้ ส่วนนัทจ้องหน้าผมไม่กะพริบอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ย ...



"ตอนนี้กูขอถามอะไรมึงหน่อยนะ …"

ผมแหงนหน้ามองคนร่างสูง มองมันด้วยความสงสัย

“อะไรวะไอ้ถั่ว”

"กู …"

"อะไรของมึง อย่าลีลาได้มั้ย"

"กูขอจีบมึงได้มั้ย"



ณ วินาทีนั้น ผมรู้สึกหน้ากับหูแดงไปหมด พูดอะไรไม่ออกนอกจากตอบมันไปสั้นๆว่า



"เออ"


************************************

 :-[ :-[ :-[ :-[ :-[


ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
Re: The Playlist : EP 13 รอ/ไม่รอ (21/7/2020)
«ตอบ #37 เมื่อ22-07-2020 00:30:15 »

จีบเลยยย เปิดทางขนาดนี้แล้ว

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1933
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
Re: The Playlist : EP 13 รอ/ไม่รอ (21/7/2020)
«ตอบ #38 เมื่อ22-07-2020 08:31:20 »

หวายๆ ๆๆๆ บอมเขินแล้วเขวี้ยงหมอนเหรอ คนโดนคงเจ็บตายละ
ว่าแต่ ต่อไปจะมีบทห้ำหั่นกันเหมือนเดิมไหม อย่าหวานมากนะ อิอิ
 :z2: :z2: :z2:

ออฟไลน์ Elliott

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
Re: The Playlist : EP 13 รอ/ไม่รอ (21/7/2020)
«ตอบ #39 เมื่อ22-07-2020 18:11:50 »

เพลย์ลิสต์ที่ 14 จอง



นี่ก็ครบอาทิตย์นึงแล้วครับ หลังจากที่นัทมันขอจีบผม ช่วงนี้เราก็หวานแหววกันดี

มีโมเมนต์โรแมนติกให้คนรอบข้างอิจฉากันบ้าง



……





ซะที่ไหนล่ะครับ!!!!





…….





แม่งงงงงป่วนกวนตีนผมหนักกว่าเดิมอีก ป่วนแบบไม่ให้พักไม่ให้ผ่อน ป่วนจนผมต้องร้องขอชีวิต



วันนี้ก็เช่นกัน



“ร้องเสียงหลงเป็นควายออกลูกเลยไอ้บอม”

“...” ผมหันไปมองนัทแบบเอือมๆ

“เพี้ยนนิดเดียวเอง กูว่าไม่ซีนะ” พี่ดิวท้วง

“พี่เอาแต่ตามใจไอ้บอมอ่ะ แม่งได้ใจ”



“ลิสต์อะไรของมึงวะเนี่ย สับสนชิบเป๋ง เพลงอารมณ์แม่งข้ามไปข้ามมาชิบหาย”

“เห้ย กูว่ามันก็ไม่ได้ขัดอารมณ์อะไรขนาดนั้นนะมึง” เบียร์หันมาช่วยผม

"มึงก็อีกตัวเบียร์เอาแต่โอ๋ไอ้ห่าบอม

“...”





“พี่ดิวๆรูปนี้ผมว่าพวกเราดูโอเคเลยนะพี่ งั้นเดี๋ยวผมเอาลงไอจีนะ”

“หน้ามึงเหียกจะตาย ลงไปเดี๋ยวคนก็อันไลค์กันหมดหรอก” ไอ้นัทเดินมาส่องรูปแล้วพูดขึ้นมาลอยๆ

“...”





สัดดดดถั่วววววววว นี่กูเองงงงงงงงงงงงง รักแรกของมึงงงงนะไอ้เชี่ยยยยย !!!!!



ผมนั่งหน้ามุ่ยอยู่บนรถไอ้นัทระหว่างขากลับจากห้องซ้อมไปคอนโด

คือหลังๆมันอาสาไปรับไปส่งผมที่คอนโดบ่อยๆ ด้วยเหตุผลว่าไม่อยากให้ผมเหนื่อย



แต่ตอนนี้กูเหนื่อยอารมณ์กับมึงเหลือเกินนนนน



“ทำไมทำหน้าแบบนั้นวะบอม”

“เรื่องของกู”

“...” นัทหันไปขับรถต่อเงียบๆ

“นี่ใจคอมึงจะไม่ถามกูต่ออีกหน่อยเหรอวะไอ้ถั่ว”

“อ้าว ก็มึงบอกเรื่องของมึง”



โอ้โห ขึ้นครับ ขึ้นเห้ๆ



“ทำไมช่วงนี้มึงกวนตีนกูเยอะจังวะ …”

“ก็ไม่นะ กูก็ว่ากูปกติ”

“คือมึงกวนตีนจนกูพลังชีวิตหมดอ่ะถั่ววววว กูขอเหอะ มึงอย่าแกล้งกูเยอะๆแบบนี้ได้มั้ยอ่า” ผมอ้อน

“กูก็แค่กวนๆมึงให้พี่ดิวกับไอ้เบียร์ไม่สงสัยอะไรก็แค่นั้นแหละ”

“มึงไม่อยากให้พี่ดิวกับเบียร์รู้ว่าคบกับกูเหรอ”

“กูไม่อยากให้มันวุ่นวายว่ะ”



ฟังคำตอบแล้วถามผมว่าน้อยใจมั้ยก็อาจจะหน่อยๆนะครับ

แต่ก็เข้าใจมันแหละ เคยคบหญิงมาตลอดจะให้เปิดเผยกับทุกคนว่าคบชายมันก็คงจะรู้สึกแปลกๆหน่อย





……





คืนนี้ที่ผับมีคนหนาตากว่าปกติ ปริมาณเบอร์โทรที่ถูกส่งผ่านผมไปให้ไอ้นัทก็ดูจะเพิ่มขึ้นเป็นหลายเท่า

นัทมันก็รับไปแล้วก็ใส่กระเป๋าเสื้อเหมือนเคย พอจบช่วง ระหว่างที่ไอ้นัทกำลังเก็บกีตาร์ก็มีสาวเดินไปหามันที่ข้างเวที

พลางกระซิบที่ข้างหูของมัน มันพยักหน้าแล้วผู้หญิงคนนั้นก็เดินกลับไปที่โต๊ะ



นัทหันมาบอกว่าเค้าชวนไปดื่มนิดหน่อยที่โต๊ะ ผมก็พยักหน้าแล้วบอกว่าไปเถอะ

แล้วผมก็ไปนั่งรอมันที่หน้าร้าน



นานๆทีนัทมันจะไปที่โต๊ะลูกค้าแบบนี้ล่ะครับ ต้องสนองความต้องการของการของลูกค้าหน่อย

ร้านจะได้อยู่ได้ เราก็จะได้อยู่ได้ … เห็นมั้ยครับผมมีเหตุผลจะตาย ไม่มีหรอกครับ ไอ้บอมคนขี้อีโม พูดกันไปเรื่อยครับ











แต่ถ้าไอ้ตัวดีที่นัดกันอย่างดิบดีว่าจะไปกินข้าวแล้วก็ไปส่งผมที่คอนโดมันหายไปที่โต๊ะนั้นชั่วโมงกว่าแล้ว

ผมว่าถ้าผมจะอีโมสักหน่อยคงไม่ผิดใช่มั้ย



ปลดแอก!!! กลับเอง!!!



โบกแท็กซี่กลับเองแม่มเลยครับ



“แก๊สหมดครับ …”

“ส่งกะครับ …”

“ไกลอ่ะพี่ …”



เชี่ยยยยยยย ถ้ามึงจะไม่รับผู้โดยสาร มึงจะออกมาวิ่งหาพระแสงของ้าวอะไรฟระ



อ่ะนั่นมาอีกคันละ เตรียมตัวจะโบกมือเรียกหยอยๆล่ะครับ

ถ้ามึงจะไปส่งแก๊สอีกกูจะไปลากเอาถังแก๊สปิกนิกในร้านมาฟาดหน้ามึงงง!!!



“ทำไรอยู่วะบอม”

เสียงอันแสนเยือกเย็นชวนขนหัวลุกดังขึ้นจากด้านหลัง

ผมค่อยๆหดมือ แล้วหันกลับก็เจอสายตาเย็นยะเยียบของไอ้ถั่วหน้าเหี้ยมครับ



น่ากลัวชิบหาย



แต่ไม่ได้ครับ … เราจะพ่ายแพ้ต่อไอ้ถั่วแบบนี้ไม่ได้



“เรียกแท็กซี่กลับไง”

ดีมากครับ … เสียงเย็นและนิ่งดีมากครับไอ้บอม

“แล้วที่กูบอกว่าจะไปส่งมึงล่ะ”

เชี่ย ทำไมเสียงแม่งน่ากลัวงี้วะ แถมสายตาอำมหิตนั่นอีก

“เห็นว่าวุ่นๆอยู่กับลูกค้า เลยไม่อยากกวน”

เสียงสั่นนิดหน่อย เอาวะ ถือว่ายังโอเคอยู่ ...

“ตามกูมา”

 ร่างสูงเอ่ยเสียงเย็นเรียกแล้วเดินนำไปที่รถ

“ได้ครับ …”

ผมก้มหน้าแล้วเดินตามไอ้นัทไปเงียบๆ …



หมดกันครับการปลดแอกของตรู



ผมเปิดประตูรถไปนั่งคาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จก็ก้มหน้ากดมือถือดูนู่นนี่ไปเรื่อย

ไอ้นัทเข้ามานั่งฝั่งคนขับมองหน้าผมแล้วถอนหายใจ



แล้วก็ยื่นกล่องเล็กๆมาให้ผม



"อะไรวะมึง"

"เปิดดูดิ"



ผมแกะดูก็เจอแหวนเกลี้ยงทองคำขาวสองวง

ผมหยิบขึ้นมาส่องดูวงนึงสลักด้านในว่า Bomb's กับอีกวงสลักว่า Nut's

นัทหยิบวงที่สลักว่า Nut's มาสวมให้ผมที่นิ้วนางด้านซ้าย แล้วก็หยิบอีกวงสวมที่นิ้วนางข้างซ้ายของมันเหมือนกัน



"ลูกค้าโต๊ะนั้นเค้าเป็นเจ้าของร้านจิวเวลรี่ กูเลยติดต่อขอให้เค้าทำแหวนให้
แล้วเค้าชวนคุยชวนดื่มนิดหน่อย กูขัดไม่ได้ มึงเลยต้องรอนานเลย … กูขอโทษนะบอม"

"กู …" ผมทำท่าจะร้องไห้ แต่นัทยื่นมือมาลูบหัวผมเบาๆ

"ไอ้คนขี้อีโมเอ้ยยย …"

ตอนนี้ผมกลั้นน้ำตาไม่อยู่ จำต้องปล่อยให้มันไหลอย่างควบคุมไม่ได้

"ขอบคุณนะนัท … ฮึก"

กายสูงยื่นมือมาเช็ดน้ำตาให้ผม ส่งยิ้มกว้างแล้วเอ่ย



"ถือว่ากูจองมึงแล้วนะ …"


***************************

ก็คงต้องบอกว่า ไม่น่ามีฉากหวานสวีทจนมดขึ้นหรอกนะครับ 5555
 :hao7: :hao7: :hao7: :hao7:

เดี๋ยวตอนต่อไปอาจจะอัพช้านิดนึงนะครับ ขอบคุณสำหรับทุกการอ่านและคอมเนต์นะครับ



CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: The Playlist : EP 13 รอ/ไม่รอ (21/7/2020)
« ตอบ #39 เมื่อ: 22-07-2020 18:11:50 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
Re: The Playlist : EP 14 จอง (22/7/2020)
«ตอบ #40 เมื่อ23-07-2020 00:44:22 »

กวนเก่งขึ้น คิดว่าคนในวงจะไม่รู้เลยหรอ มีแหวนคู่ด้วย อิจ

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1933
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
Re: The Playlist : EP 14 จอง (22/7/2020)
«ตอบ #41 เมื่อ23-07-2020 08:18:59 »

อ่ะ ยังกวนต่อไปได้ คู่นี้
คนเขียนพักบ้างก็ได้นะ แต่อย่าหายไปนะ อิอิอิ
 :L2: :L2: :L2:

ออฟไลน์ Elliott

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
Re: The Playlist : EP 14 จอง (22/7/2020)
«ตอบ #42 เมื่อ25-07-2020 20:31:26 »

เพลย์ลิสต์ที่ 15 เปลี่ยน



เพลย์ลิสต์ของบอม

ฝนตกอีกแล้วครับ …

วันนี้ผมชวนไอ้นัทไปนั่งเล่นเป็นเพื่อนผมตอนผมทำงานแต่งเพลงที่คาเฟ่ประจำแถวๆคอนโด

แรกๆมันก็งุ้งงิ้งบ่นขี้เกียจนะครับ เพราะมันต้องตื่นเช้า แต่ท้ายสุดผมก็อ้อนจนมันเหนื่อยแล้วก็ยอมมา



"กูว่ามึงต้องรื้อตู้เสื้อผ้าใหม่แล้วล่ะไอ้บอม"

นัททักขึ้นขณะที่ผมกำลังเคาะดินสอบนสมุดแต่งเพลงอยู่อย่างครุ่นคิด

"ห้ะ ทำไมวะ เสื้อกูมีรู ปลวกแดกเสื้อเหรอวะ"

ผมรีบก้มหารูบนเสื้อ

"... ไอ้ฉลาดครับ กูหมายถึงเปลี่ยนสไตล์การแต่งตัวของมึงโว้ย"

"เอ้า … ไอ้นี่ ก็ไม่บอกตรงๆแต่แรก จะพูดอ้อมไปอ้อมมาเพื่อ … ว่าแต่กูแต่งตัวไม่ดียังไงวะ"

วันนี้ผมมาในชุดเสื้อยืดคอกลมสีขาว กางเกงยีนส์ และรองเท้าผ้าใบคู่เก่งของผม

ในขณะที่ฝั่งตรงข้ามเสื้อเชิ้ตลายทางหลวมโคร่ง กางเกงขายาว สนีกเก้อร์คู่ที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน

โดยรวมลุคมันเหมือนจะไปเดบิวต์อ่ะครับ แต่น่าจะเดบิวต์ไปเป็นมาเฟียเกาหลีนะ หน้าโหดชิบหาย



"คือกี่รอบๆ มึงก็ใส่แต่เสื้อตัวเดิม กางเกงตัวเดิมอ่ะ จนกูสงสัยว่ามึงได้ซักเสื้อบ้างมั้ย"

"เห้ย กูซักนะ แค่กูมีเสื้อขาวกับยีนส์หลายตัว"

"กูประชดมั้ย!! คนเราแม่งจะมีเสื้อผ้าซ้ำๆเยอะๆในตู้เพื่ออะไรวะ"

"ก็ง่ายดี ไม่ต้องแมตช์อะไรให้วุ่นวาย" ผมก้มลงไปทดเนื้อเพลงลงในสมุดของผมต่อ

"ไม่ได้ละ เดี๋ยวมึงไปช้อปเสื้อผ้ากับกู"

"เชี่ยถั่ว ไม่เอา … งานกูยังไม่เสร็จ เดดไลน์อีกไม่กี่วันแล้ว"

"จะไปหรือไม่ไป …"

โอ้ยยย ผมล่ะอยากร้องไห้

"ขยันบังคับกูจังวะ มึงเนี่ยยยยยยย ชาติที่แล้วมึงเป็นผู้นำคิวบารึเปล่า"

"เออ!!! กูเป็นเผด็จการที่จะมาโค่นล้มระบอบเสื้อยืดกางเกงยีนส์ของมึงนี่แหละ"

"ถั่วววววว …"

"อย่างอแง จะไปมั้ย" นัทลุกขึ้นแล้วพูดด้วยเสียงเย็นยะเยือก

"ไปครับ …" ผมตอบเสียงอ่อย



ปกติผมไม่ค่อยได้มาซื้อเสื้อผ้าในห้างหรอกครับ เพราะไอ้ที่ผมใส่มันก็โคตรจะเรียบง่าย

เสื้อยืดขาว ยีนส์ หาซื้อที่จตุจักรผมก็แฮปปี้แล้ว พอตัวไหนย้วยๆผมก็โละไปเป็นชุดนอน

อย่างมากก็ซื้อเสื้อทางการซะชุดสองชุดแค่นั้นเอง



"เฮ้ยย ถั่ว อันนี้สวย ผ้าดีด้วยมึง"

ผมเดินปรี่เข้าไปจับเสื้อบนราวแขวน

"นั่นเสื้อยืดคอกลมสีขาว …"

"แต่ … "

"วันนี้กูจะแบนเสื้อขาวนะมึง ได้ทุกสียกเว้นสีขาว"

"..."



นัทเดินดุ่มๆนำผมเข้าร้านเสื้อหลายร้าน เลือกของอยู่พักใหญ่แล้วก็โยนเสื้อเชิ้ตผ้าพลิ้วๆลายแนวฮาวายมาให้ผมสองสามตัว

สเว็ตเชิร์ตอีกสามตัว กางเกงขายาวสองตัว



"โหย ลายพร้อยเลยมึง"

"เชื่อกู กูว่าโอเค อ่ะเอาอันนี้ไปลองด้วย"



ผมยืนส่องกระจกอยู่ในห้องลองนานมากครับ

เชี่ยยย เสื้อสีแจ๋นขนาดนี้ โคตรจะไม่มั่น



"เสร็จยังมึง เข้าไปแต่งตัวหรือไปตายวะนั่นทำไมนานขนาดนี้"

"เดี๋ยวดิมึง กู … ไม่มั่นโว้ยยยยย"

"รีบออกมาให้กูดูดิ๊"

"แป๊บนะถั่ว …"

"จะออกมาเองหรือให้กูลากออกมา …"

"เออๆๆๆๆ ออกไปแล้วๆๆๆๆ”



เพลย์ลิสต์ของนัท



ผมล่ะรำคาญกับความวึ่นวือของไอ้บอมจริงๆครับ

ด้วยความขี้โลเลของมันบางทีทำให้ผมต้องเทคโอเวอร์การตัดสินใจ เลือกสิ่งที่ผมว่าดีสำหรับบอมให้มันไปเลย จบ!!

การแต่งตัวของบอมนี่ก็เป็นอีกเรื่องน่าขัดใจสำหรับผมนะครับ คือผมจะเห็นมันใส่แต่เสื้อเดิมๆ กางเกงเดิมๆ อยู่ทุกวัน

จนผมงงว่ามันไม่เบื่อบ้างหรือไง แล้วเอาจริงๆด้วยหน้าตาบอมมันดีอยู่นะครับ

ถ้าแต่งตัวดีๆมันต้องดูดีมากแน่ๆ มันจะได้ไม่ต้องมาบ่นน้อยใจว่าไปไหนมาไหนกับมันแล้วมันเป็นคนใช้ผมบ้าง เป็นคนสวนบ้าง







"แป๊บนะถั่ว …"

เอ้า!!! ลีลาอีก !!!

"จะออกมาเองหรือให้กูลากออกมา …"

"เออๆๆๆๆ ออกไปแล้วๆๆๆๆ”



ภาพที่ผมเห็นคือ บอมเดินออกมาแบบเขินๆในชุดสเว็ตเชิร์ตสีน้ำเงิน กางเกงสปอร์ต รองเท้าสนีกเก้อร์

คือ น่ารักชิบหายครับบบบบบบบบบบบบ น่ารักจนผมใจสั่น



โอ้ยใจผมมมมมมมมม



“จ้องไรวะไอ้ถั่ว นี่กูน่าเกลียดจนมึงช็อคไปแล้วเรอะะะ”

“เปล่าๆ”

ผมรีบส่ายหน้า หันซ้ายหันขวาแล้วเดินไปหยิบหมวกแก๊ปสีดำที่แขวนอยู่ตรงชั้นใกล้ๆมาสวมให้มัน



“เออ แบบนี้โอเคละ”

“ไหวรึเปล่าวะมึง กูไม่เคยแต่งแบบนี้เลย …”

"ไหวดิ เชื่อกู กูไม่ให้มึงเป็นตัวตลกหรอก"

กายบางจ้องมองผมอย่างลังเล

เชี่ยยย จ้องแบบนี้ สายตาหมาหงอยแบบนี้ผมยิ่งใจสั่น

“กูอนุมัติเซ็ตนี้ เดี๋ยวไปลองเซ็ตต่อไปได้ …”

“เห้ยๆ เดี๋ยว …  กูนึกว่าจะซื้อแค่ชุดเดียวซะอีก"

"นี่ถ้ากูเข้าคอนไปเผาตู้เสื้อผ้ามึงได้นี่ กูจะเผาชุดชีพราหมณ์ของมึงให้เหี้ยนแล้วเนี่ย"

"ไอ้ห่าถั่ว"

"นั่นแหละ … ไปลองต่อ"





สรุปบอมได้ชุดใหม่ไปสามสี่ชุดครับ ตอนแรกมันบ่นเรื่องราคาว่าแพง แต่พอผมบอกจะช่วยออกให้

มันก็รีบยื่นให้ผมไปจ่ายตังค์แทนมัน เหตุผลคือผมสาระแนจะเปลี่ยนลุคมัน เพราะฉะนั้นผมต้องจ่าย …


ได้ครับ !!!
 

ขอทดไว้ก่อน เดี๋ยวมึงจะต้องโดนทวงคืนทั้งต้นทั้งดอกแน่นอนไอ้บอม



….



วันรุ่งขึ้นผมไปรับมันที่คอนโดก่อนจะไปที่ผับ

ปรากฏว่า … เชี่ย!!! เสื้อยืดคอกลมสีขาว กางเกงยีนส์อีกแล้ว !!!!!

ไฟแช็คอยู่ไหน กูจะบุกไปเผาตู้เสื้อผ้าแม่มมม



"อ่าว แล้วชุดที่กูซื้อให้อ่ะ"

"เดี๋ยวไว้ค่อยใส่ดิ กูไม่เซล์ฟ เดี๋ยวร้องเพลงไม่ออก"



ขยันให้กูเปิดโหมดโหดจังนะมึง



"บอม …" ผมพูดเสียงเย็น

"อะ … อะไร ของมึง"

"ไปเปลี่ยนเป็นชุดที่ซื้อมา"

"ถั่ววววววว กู … กูยังไม่ได้ซัก มันสกปรกน้าาา"

"จะเปลี่ยนรึไม่เปลี่ยน …"

"เปลี่ยนก็ได้ครับ …" บอมก้มหน้าตอบแบบหงอยๆ







เพลย์ลิสต์ของบอม



โคตรไม่มั่นเลยครับ …

 ตั้งแต่เดินเข้าร้านมานี่โดนจ้องอยู่สามสี่ครั้งแล้ว งวดหน้าไม่เอาแล้ว ขอแต่งแบบเดิมน่าจะสบายใจกว่า



"เห้ยยย เกิดอะไรขึ้นวะ … อะไรดลใจให้มึงเปลี่ยนลุคได้ขนาดนี้เนี่ย" เบียร์ทัก

"อย่าทักดิไอ้ห่าเบียร์ กูไม่เซล์ฟนะมึง"

"เออ แต่ก็ดีนะไอ้บอม เปลี่ยนลุคเปลี่ยนแนวบ้าง แบบนี้กูก็ว่าดูดีนะ" พี่ดิวสำทับ

แอบเหลือบไปเห็นไอ้นัททำหน้าทำตาภูมิใจอยู่ก็แอบหมั่นไส้อยู่นะครับ



วันนี้คืนวันศุกร์คนก็หนาตาเช่นเคยครับ แต่ที่ผมรู้สึกแปลกๆหน่อยเพราะมีแต่คนจ้อง …

ปกติจะเห็นแต่คนจ้องไอ้นัทซะเยอะนะครับ แต่โดนจ้องเองแล้วยิ่งทำให้ไม่เซล์ฟหนักเข้าไปใหญ่



ผ่านไปสองสามเพลงก็มีผู้ชายเดินมาหาผมส่งแก้วเหล้าพร้อมกับแล้วยื่นกระดาษขอเพลงให้

ผมยิ้มๆแล้วก้มไปรับ แล้วเตรียมส่งต่อให้ไอ้นัท แต่เอ๊ะ ขออ่านอีกที …



"09x-xxxxxx เบอร์ของผมให้นักร้องนำนะครับ น่ารักดีมีแฟนรึยังครับ"



… ห้ะ!?



"ของกูเหรอ ทำไมไม่ส่งมาวะ"

เชี่ยยยยยยยยแล้ว

"อะ เอ่อ เปล่าๆ … ใบขอเพลงเฉยๆน่ะ" ผมรีบพับกระดาษเก็บแต่ไม่ทันล่ะครับ

ไอ้มาเฟียมันฉวยไปอ่านแล้วเงยหน้ามองด้วยสายตานิ่งๆ

"ส่งแก้วมา …"

"อ่า … ดะ ได้" ผมยื่นแก้วให้

ไอ้นัทกระดกรวดเดียวหมด …



ไม่มีสมาธิร้องเพลงเลยว้อยยย รู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตที่มันแผ่ซ่านมาปะทะที่หลังตลอดเวลา …

แถมตอนนี้ไอ้นัทไม่ยอมให้ผมรับใบขอเพลงเองแล้ว พอมีใครโผล่เข้ามามันจะปรี่เข้าไปรับเองหมดครับ …

ใบไหนขอเพลงจริงมันก็ส่งต่อให้ผม ส่วนใบอื่นๆมันอ่านแล้วบางทีก็เหลือบมองผมด้วยสายตาว่างเปล่า ….



เชี่ยยยย ถั่ววว มึงเอามีดมาแทงกูเลยดีกว่ามั้ยเนี่ยยยย อึดอัดชิบหายยยยยย



ก่อนกลับผมลงรูปรวมของวงที่ฝากให้คนในร้านถ่ายให้ในแอคเค้าต์ไอจีหลักของวง

เช่นเคยครับ แป๊บเดียวคอมเม้นต์ก็เริ่มหลั่งไหลมา



ก็คงอ้อล้อไอ้นัทกันตามเคย …

แต่ผมเข้าไปอ่านแล้วก็เจอคอมเม้นต์ถึงผมแทรกอยู่ประปราย



นักร้องนำน่ารักจังครับ



เหยเปลี่ยนลุคแล้วชอบมาก น่ารักมากๆเลย







เดี๋ยวนะ แค่แต่งตัวเปลี่ยนลุคมันมีผลขนาดนี้เลยเรอะ

ผมยิ้มๆ นั่งอ่านคอมเม้นต์ไปเรื่อยๆ



ระหว่างทางกลับคอน นัทนั่งขับรถหน้าเป็นตูดเลยครับ หงุดหงิดอะไรของมันก็ไม่รู้

แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก นั่งดูคอมเม้นต์ในไอจีของวงอยู่



"ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป … ตอนมึงมาร้องเพลงมึงจะใส่เสื้อสีขาวตัวเก่งของมึงกูไม่ว่าล่ะนะ"

"อ่าว ทำไมวะไอ้นัท"

มันโยนกองกระดาษจำนวนมากมาให้ผม

เป็นกองที่เขียนมาหาผม มาจีบบ้าง มาขอเบอร์บ้าง

"กูพลาดว่ะ …"

ผมอ่านแล้วก็ขำๆ

"อ่ออออออ หึงที่กูฮอตเหรอ ถั่ว"

"เปล่า …"

"จริงง่ะ … งี้กูไม่แต่งละ เสื้อขาวกางเกงยีนส์ แต่งแบบนี้ไปเรื่อยๆดีกว่า"

นัทหันขวับ

"ไม่ได้!!"

ผมขำพรวด

"สรุปว่าหึงใช่มั้ยล่ะะะ"

นัทนิ่งไปสักครู่แล้วตอบเบาๆ

"เออ … นิดนึง"

"โถ ไอ้ถั่วน้อย …" ผมลูบหัวนัทแบบหลอกๆ

"..."

"หึงทำไมว้า จะมีใครเข้ามาหา กูก็รักแค่มึงคนเดียวเท่านั้นแหละ"

นัทนิ่งไปแป๊บนึง แล้วก็หันมามองผมอีกรอบด้วยความแปลกใจ

"มึงพูดว่า … รัก เหรอวะ"

ผมยิ้มๆแล้วพยักหน้า

"เออดิ ... ก่อนหน้านี้กูอาจจะสับสนไม่แน่ใจ … แต่ตอนนี้กูมั่นใจแหละว่ารักมึงจริงๆ … กูขอโทษที่ให้มึงรอนานนะถั่ว"

ร่างสูงยิ้มกว้างอย่างมีความสุข

"งั้น … คบกับกูนะบอม"



ผมแกล้งทำท่าคิดนิดหน่อย แล้วพยักหน้า



"อื้อ"


***********************************************

 :man1: :man1: :man1: :man1:

คบกันอย่างเป็นทางการแล้วนะคร้าบบบบบบ


ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1933
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
Re: The Playlist : EP 15 เปลี่ยน (25/7/2020)
«ตอบ #43 เมื่อ25-07-2020 23:40:08 »

พี่ถั่ว นี่รู้สึกจะหึงโหด ได้แต่ทำหน้าเหมือนตูด ทำอย่างอื่นไม่ได้ อิอิอิ
บอม บอกรักนัท หวายๆๆๆ จริงหรือนี่ เห็นเฉยๆ แต่โพล่งบอกรักเลยนะ
ขอให้ได้กันเร็ววัน เย้ยยย ขอให้รักกันนานๆ นะ
 :z2: :z2: :z2:

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
Re: The Playlist : EP 15 เปลี่ยน (25/7/2020)
«ตอบ #44 เมื่อ26-07-2020 00:54:07 »

แอบหึงโหด หวงมากด้วยนะเนี่ย ดีใจคบกันแล้วในที่สุดดดด รักกันนานๆน๊าา

ออฟไลน์ Elliott

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
Re: The Playlist : EP 15 เปลี่ยน (25/7/2020)
«ตอบ #45 เมื่อ27-07-2020 20:11:20 »

เพลย์ลิสต์ของนัท

Other side of playlist 1



“แล้วมึงต้องกระดิกหางปรี่ไปหาไอ้ห่าเฟิร์สทุกครั้งที่มันโทรมาเหรอวะ” ผมส่ายหัวเมื่อรู้ว่าบอมจะไปหาเฟิร์ส



“มันบอกว่ามันมีปัญหา …”



“ปัญหาแม่งก็เรื่องเดิมๆแหละวะ เรื่องเลิกกะแฟน” เบียร์พูดลอยๆ



“เห้ยยย นี่พวกมึง มารุมกูทำไมเนี่ย … กูแค่ไปดูแลเพื่อนเฉยๆ”



“เหอะ” ผม พี่ดิว เบียร์สามคนกระแทกเสียงแล้วถอนหายใจพร้อมกัน



“เออ นั่นแหละๆ กูไปก่อนละกัน … พี่ดิว หวัดดีนะพี่”



ผมมองตามร่างบางที่เร่งรีบออกจากร้านไปด้วยความกังวล เวลามันไปเจอไอ้เฟิร์สทีไรบอมมักจะกลับมาแบบเศร้าๆทุกที

แล้ววันนี้ผมก็ตัดสินใจตามบอมไปอย่างทุกครั้ง



ขับมอเตอร์ไซค์คู่ใจของผมไม่นานก็เจอบอมกำลังพยายามลากเฟิร์สขึ้นแท็กซี่ไป

ผมทิ้งระยะห่างจากรถแท็กซี่เล็กน้อย จนกระทั่งแท็กซี่จอดหน้าคอนโดหรูแห่งหนึ่ง บอมก็ประคองเฟิร์สเข้าไปในคอนโด



ผมรอบอมอยู่นาน จนเกือบจะตัดใจกลับอยู่แล้ว ก็เห็นร่างบางค่อยๆเดินออกมาจากคอนโดอย่างช้าๆ

แล้วทรุดตัวลงนั่งบนฟุตบาธ แล้วก้มหน้าร้องไห้

โคตรสงสาร โคตรอยากเข้าไปปลอบ แต่ก็ทำได้แค่รอ … เ

พราะผมไม่อยากให้มันรู้สึกว่าผมเข้าไปก้าวก่ายชีวิตมัน แค่นี้มันก็คงเกลียดผมจะแย่ที่ผมเอาแต่กวนประสาทมันเช้าเย็นแบบนี้

สารภาพตามตรงว่าผมเองแสดงความรู้สึกไม่เก่ง จะให้ผมไปพูดดีๆ ทำดีๆให้ผมเองทำไม่เป็นหรอกครับ



รอจนบอมมันเริ่มหยุดร้องไห้ ผมหยิบหมวกกันน็อคสำรองจากใต้เบาะ ค่อยๆสาวเท้าเข้าไปหาบอมอย่างช้าๆ

ที่คิดไว้คือจะแค่แตะไหล่นะครับ แต่มือเจ้ากรรมมันไม่ฟังคำสั่ง ตบหัวไอ้บอมไปแล้ว



“โอ้ยยยย เชี่ยไรเนี่ย … ไอ้เชี่ยนัท ตบหัวกูทำไม”



อยากขอโทษมันอยู่เหมือนกันนะครับ แต่ต้องพยายามคีพลุคเอาไว้

   

“ตบเรียกสติมึงอ่ะ … ไอ้ห่า”

“… คือกู … ”

“เออๆ มึงไม่ต้องเล่าอะไรหรอก กูไม่ได้อยากรับรู้”

“แล้วนี่ทำไมถึงมาแถวนี้ได้วะเนี่ย”

“กู … แวะมาหาเพื่อนแถวนี้ … แล้วบังเอิญได้ยินเสียงสัมภเวสีร้องไห้ขอส่วนบุญ

กูเลยแวะดูหน่อยว่าเป็นไงบ้าง”



ผมพูดไปก็ด่าตัวเองไป แม่งโคตรปากเสียเลย



“ไอ้ห่านัท”

“เออ ด่ากูได้แล้วแสดงว่าไม่เป็นไรแล้วใช่มะ งั้นปะมึง กลับบ้าน เดี๋ยวกูไปส่ง”

ผมโยนหมวกกันน็อคไปให้บอม แล้วเดินนำไปที่มอเตอร์ไซค์ของผม

บอมมันดูอิดออดนิดหน่อยแต่ก็เดินตามมาแล้วเขย่งขึ้นนั่งซ้อนท้าย เอามือจับที่จับด้านท้ายรถ

“เอ้า มึงก็มากอดเอวกูสิวะ จับแบบนั้นจะไปถนัดอะไรวะมึง”

“แต่กู …”

“เออ กูไม่ได้รังเกียจมึง โอเคมะ แต่ถ้ามึงซ้อนกูแล้วหล่น กูปล่อยมึงตายบนถนนนะ ขี้เกียจพามึงไปโรงบาล กูง่วงแล้ว”

“ไอ้เชี่ยนัท มึงนี่กวนส้นตีนกูจริงๆนะ”



บอมค่อยๆเอามือมากอดที่เอวของผมอย่างช้าๆ

ผมแอบยิ้มน้อยๆภายใต้หมวกกันน็อคของผมแล้วสตาร์ตรถออกไป



แค่นี้คืนนี้ผมก็นอนหลับฝันดีแล้วล่ะครับ



Other side of playlist 2 & 3



โคตรจะหงุดหงิดเลยครับ ทำไมบอมมันต้องไปหาไอ้เฟิร์สทุกครั้งที่มันเรียกไปหาก็ไม่รู้

เจ้าตัวก็รู้นะครับว่าไอ้เฟิร์สมันก็ไม่ใช่คนดีอะไร แถมไปหามาทีไรก็กลับมาร้องไห้ตลอด



ผมตัดสินใจตามบอมไปอีกครั้งในวันถัดมา จะหาว่าผมเป็นสตอล์กเกอร์ ก็ต้องยอมล่ะครับจุดนี้ ก็คนมันเป็นห่วงนี่นา

ผมทิ้งระยะจากบอมแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะที่มุมร้านอีกด้านหนึ่ง สั่งน้ำแก้วนึงแล้วลอบดูความเคลื่อนไหวของทั้งสองคน

บอมดูสีหน้าไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่เหมือนพยายามฝืนยิ้ม แต่นานไปร่างบางก็เริ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจและเริ่มเสียงดัง

ผมรีบเรียกพนักงานมาจ่ายค่าน้ำแล้วรีบเข้าไปหาบอม



"เสียงดังอะไรวะบอม"

"นัท!!" ร่างบางดูจะตกใจเมื่อเห็นผม

"เออ กูเอง ปล่อยให้กูรอมึงอยู่ตั้งนาน … ไหนว่ามึงจะแวะมาทักเพื่อนแป๊บเดียวไง"

"กู …"

"ไม่ต้องพูดอะไรแล้วบอม ไปเหอะ" ผมรวบกระเป๋าเป้ของบอมขึ้นมาสะพายพลางหันไปมองไอ้เฟิร์ส

"งั้นเดี๋ยวผมกับแฟนขอตัวก่อนนะครับ" แล้วก็รีบลากบอมออกจากร้านไป





"ปล่อยกูได้ยัง!!! แล้วแฟนเฟินเชี่ยอะไรของมึง!!" บอมโวยวายเสียงดัง

"กลัวมันเข้าใจผิดเหรอ" ผมอดที่จะถามประชดมันไม่ได้

"แล้วมึงจะลากกูออกมาทำไมวะ กูกำลังจะคุยกับมัน"

"เท่าที่กูเห็น มันไม่น่าใช่ว่ะ เหมือนมึงทะเลาะกับมันอยู่"

"แล้วมึงจะเสือกอะไรด้วยวะ นัท"



เจ็บแปลบที่ใจเหมือนกันนะครับ โดนมันด่าแบบนี้ ตอนนี้สถานะของผมมันก็แค่คนนอกเท่านั้นล่ะ



"กูว่ารอให้มึงอารมณ์เย็นกว่านี้ก่อนค่อยคุยเหอะ"



บอมนั่งก้มหน้ามองพื้นอยู่เนิ่นนาน คงพยายามคิดทบทวนไตร่ตรองอะไรบางอย่าง

สงสารมันนะครับ แต่จะไปปลอบผมก็ทำไม่เป็น แถมไปยุ่งตอนนี้เดี๋ยวมันจะด่าผมอีก … 

ในตอนนั้นอะไรก็ไม่รู้มาดลใจให้ผมผมแอบหยิบมือถือไปถ่ายรูปของบอมไว้

อาจจะเป็นทั้งแสงเงาหรือบรรยากาศที่มันได้อารมณ์เศร้าดี ... หรืออาจจะเป็นเพราะผมแค่อยากมีรูปของมันไว้ดูบ้าง ...

ผมกดถ่ายเพิ่มไปได้สองสามภาพแล้วเก็บลงกระเป๋าไป



"กู … กูขอโทษนะนัท"



ร่างบางเอ่ยเบาๆ

ผมแอบยิ้มน้อยๆ พลางนึกในใจ



กูไม่เคยโกรธมึงหรอก ที่กูชอบมึงก็เพราะมึงเป็นคนขี้อีโมแบบนี้ล่ะ





Other side of playlist 4



ผมเดินนำบอมเข้าไปร้านเครื่องประดับของพี่ที่ผมรู้จัก กะว่าจะไปทักทางเฉยๆนะครับ

แต่คุยกับพี่ได้แป๊บเดียวก็เห็นร่างบางยืนจ้องสร้อยเส้นนึงเขม็ง ท่าทางจะถูกใจน่าดู



"ถูกใจอันนี้เหรอมึง"

"ก้อสวยดีนะ"

"อันนี้เท่าไหร่อ่ะพี่" ผมหันไปถามเจ้าของร้าน

"อันนั้นงานแฮนด์เมดนะไอ้นัท ราคาสูงหน่อย 3500"

บอมได้ยินราคาก็คิ้วขมวด

"เอ่ แต่ปกติกูก็ไม่ได้ใส่เครื่องประดับสักเท่าไหร่เนาะ งั้นยังไม่เอาดีกว่า"

"จนเหรอมึง" ผมแซวขำๆ

"กูเปล่าจนโว้ย … แค่ปกติกูก็ไม่ได้ใส่พวกสร้อยข้อมือเท่านั้นแหละ … เออๆ นั่นแหละ งั้นเดี๋ยวกูไปดูเสื้อฝั่งตรงข้ามแป๊บนะนัท"



ผมรอจนบอมเดินพ้นประตูออกไป ก็หันไปคุยกับพี่เจ้าของร้าน



“งั้นผมขอสร้อยข้อมือเส้นนั้นละกันพี่”

พี่เจ้าของร้านยิ้มให้ผมแล้วเอ่ย

“แฟนน้องคงรักน้องแย่นะเนี่ย”

“เข้าใจผิดแล้วครับ … ไม่ใช่แฟนนะพี่ แค่เพื่อนน่ะ”

“แล้วในอนาคตล่ะ ...”

“ก็ … ผมกำลังพยายามอยู่น่ะพี่” ผมเกาท้ายทอยแก้เขิน





….





ระหว่างทางกลับบ้าน บอมมันก็ผลอยหลับไป ดูท่าจะหลับสนิทมากครับ แต่ไม่น่าจะสบายมาก เพราะเก้าอี้ยังตั้งตรงอยู่

ผมอาศัยจังหวะที่รถติดไฟแดงปลดเข็มขัดนิรภัย แล้วค่อยๆ เอี้ยวตัวไปปรับเก้าอี้ให้เอนลงช้าๆ

ระหว่างที่ผมเอี้ยวตัวไปใบหน้าผมกับบอมใกล้ชิดกันมาก จนผมรู้สึกถึงลมหายใจที่ช้าและคงที่ของบอมเข้ามาปะทะที่หน้าด้านข้างของผม



...



อยากจะหันหน้าไปจูบซะให้รู้แล้วรู้รอด !!!! แต่ต้องห้ามใจไว้ครับ จะทำอะไรบุ่มบ่ามไม่ได้ …

โอ้ยยยยยย ตอนนี้ผมใจเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะจะแย่แล้ว



ปรับเก้าอี้เสร็จ ผมต้องนั่งสงบสติอยู่แว้บนึง แล้วถึงจะขับรถต่อได้ …



เมื่อถึงจุดหมายผมก็เขย่าปลุกบอม

"บอม ถึงแล้วมึง"

ร่างบางงัวเงียลุกขึ้นมาจากเบาะที่เอนไปด้านหลัง

"ถึงแล้วเหรอวะ นี่กูหลับไปนานมั้ยเนี่ย"

"ก็ออกมาจากห้างมึงก็สลบไปเลย"

"แล้วนี่กูเอนเบาะนอนตั้งแต่เมื่อไหร่วะ"

"กูไม่รู้ กูดูทางอยู่" ผมตอบแต่พยายามไม่มองหน้าบอม

"... เออ ถั่ว กูขอบใจมึงมากนะ วันนี้กูไม่รู้สึกเศร้ามาก เพราะมึงเลยนะ"

"อืม"

ระหว่างที่บอมเอื้อมมือกำลังจะเปิดประตู ผมก้อโยนกล่องหนังสีดำมาให้

"อะไรวะถั่ว"

“แกะดูดิ”

"เชี่ยถั่ว … อันนี้มันแพงนะเว้ย กูไม่มีปัญญาจ่ายหรอก"

"เออ คิดซะว่ากูซื้อให้ละกัน เห็นมึงมองตาละห้อยแล้วแม่งสงสารว่ะ เหมือนหมาอยากได้อาหาร … "

"โฮ่งงง"

"สัดบอม กวนตีนกูละ … เออๆ นั่นแหละ ไว้วันไหนกูมีไรอยากได้มึงค่อยหามาให้กูละกัน"

ผมพยักหน้า

"ขอบใจนะมึง"



อะไรที่ทำให้มึงมีความสุขกูก็จะหามาให้มึงนะบอม



Other side of playlist 8



ในชีวิตนี้มีเรื่องไม่กี่เรื่องหรอกครับที่ผมไม่ชอบ … หนึ่งในนั้นคือการตื่นเช้า!!!



ตอนแรกที่บอมมันจะมายืมรถไปรับเพื่อนมันที่สนามบิน ผมเองยื่นคำขาดว่าผมจะต้องไปด้วย

เพราะหนึ่งคือผมก็ไม่ไว้ใจบอมมันสักเท่าไหร่ ถึงแม้มันจะมีใบขับขี่แต่มันไม่เคยขับรถเลย ผมกลัวมันจะไปเกิดอุบัติเหตุ …

หวงรถก็ส่วนนึงนะครับ แต่ห่วงบอมเป็นส่วนใหญ่มากกว่า

เหตุผลที่สองคือจะไปดูหน้าเพื่อนสนิทของมันหน่อยครับ ว่าเป็นใคร เห็นว่าสนิทกันมานาน ผมเองก็อยากจะรู้จักบ้าง



แต่ด้วยความที่บอมมันลืมบอกผมว่าเพื่อนมันมาถึงไฟลต์เช้า มาบอกกันก็คืนก่อนไปรับ …



ตอน 5 ทุ่ม !!!!



สภาพผมเลยดูไม่ได้ครับ สุดแสนหงุดหงิดเพราะนอนไม่พอ จะให้ไปเสวนาดีๆอย่างเป็นมิตรกับคนอื่นผมก็ทำไม่ไหว

แค่ขับรถให้ตรงทางก็ลำบากแล้ว





ระหว่างทางขากลับบอมกับเนสคุยกันตามประสาเพื่อนสนิทอย่างสนุกสนาน

ตอนที่พวกมันขุดวีรกรรมสมัยก่อนๆขึ้นมาเล่าผมว่ามันก็ขำดี … ไม่คิดว่าสมัยมัธยมบอมมันจะเฮ้วได้ขนาดนี้

ฟังเพลินๆผมก็นึกขึ้นได้ว่าระหว่างทางมีร้านโจ๊กเจ้าอร่อยอยู่แถวๆนี้เลยลองถามบอมดูหน่อยว่าหิวมั้ย



"แวะกินอะไรมั้ย"



"แวะก็ได้นะไอ้นัท"



โอเคจัดไปตามนั้นครับ ...

ผมถือโอกาสที่เดินเข้าร้านมาก่อนทั้งคู่สั่งโจ๊กหมูใส่ไข่ไม่ใส่เครื่องในให้
เพราะผมจำได้ว่าบอมไม่กิน ส่วนเนสนี่เดาว่าคงไม่กินเครื่องใน



"กูอยากกินตับหมูอ่ะ … "



อ่าวเวรกรรม



ผมเลยรีบกุลีกุจอส่งตับไปให้บอม

"ปกติไม่กินเครื่องในไม่ใช่เรอะ"

"ก็ … ถ้าเป็นโจ๊กกูกินได้นะ … อร่อยว่ะ โจ๊กเจ้านี้ โคตรดี"



ผมอมยิ้มน้อยๆที่ดูบอมจะแฮปปี้ ...



ระหว่างที่บอมไปห้องน้ำ … จู่ๆเนสก็ถามผม

“เราเคยเจอกันมาก่อนมั้ยครับ”

“เอ่อ … คงไม่ล่ะมั้งครับ”

“แต่ผมว่าผมคุ้นๆหน้านัทอยู่นะ … นัทเคยเรียนพิเศษที่ XX ใช่มั้ย”

“... ครับ”

“แสดงว่าเคยเรียนที่ XX แล้วใช่นัทมั้ยที่ตอนนั้นมีเรื่องกับเฟิร์ส”

“...” ผมคงทำสีหน้าตกใจจนเนสจับได้

เนสยิ้มกว้างขึ้นมา

“นั่นไง ผมว่าแล้วเชียว ก็ว่าอยู่ว่านัทหน้าคุ้นๆ … ตอนนั้นต้องขอบคุณนัทที่จัดการไอ้เฟิร์สให้นะ โคตรจะสะใจ”

“หมายความว่ายังไงครับ” ผมคิ้วขมวดด้วยความงุนงง

“คือใครๆก็รู้แหละ ว่าไอ้เฟิร์สตอนนั้นไม่ได้ชอบบอมจริงๆ มันคบซ้อนไปเรื่อย เพื่อนๆพยายามเตือนบอมแล้ว

แต่มันก็ไม่ฟังจนไม่รู้จะทำไง”

“แต่จริงๆตอนนั้นผมเองก็อาจจะทำเกินไป …”

“ถามตรงๆเลยนะ นัทยังชอบบอมอยู่ใช่มั้ย”

“ห้ะ!?”

“บอมมันยังไม่รู้ … แล้วบอมก็ยังจำนัทไม่ได้ใช่มั้ย”

ผมก้มหน้าแล้วพยักหน้าน้อยๆ

“เชี่ยบอมมมมม โง่สมเป็นมันจริงๆ”

“แต่ผมขอเนสได้มั้ยว่าอย่าเพิ่งบอกบอมมัน …”

“อ่าว ทำไมล่ะ”

“คือผมรู้สึกว่าบอมมันยังไม่พร้อม …”

เนสหลุดหัวเราะคิกคักออกมา

“โอเคๆ ผมเข้าใจละ … งั้นก็ตามใจนัทละกัน แต่ผมเตือนไว้ก่อนนะ

เพื่อนผมมันหัวช้ามากกกกก กว่าจะเข้าใจ นัทอาจจะต้องเหนื่อยหน่อยนะ …”



"เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย" ร่างบางที่เดินกลับมาจากห้องน้ำพอดีเอ่ยถามขึ้น

"ไม่มีอะไรๆ" เนสโบกมือหยอยๆ ในขณะที่ผมได้แต่นั่งก้มหน้าหลบสายตาของทั้งบอมและเนส …





Other side of playlaist 9 - 10



"นัทไปนั่งก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวพี่ไปสั่งของแป๊บนึง"



ผมพยักหน้าให้พี่พัชแล้วเดินไปเลือกที่นั่งแถวๆริมกระจก

ไม่นานพี่พัชก็ตามมาแล้วยื่นแก้วกาแฟให้



"พี่พัชนัดผมมามีอะไรรึเปล่าครับ"

"อ้อ … คือพี่มีเรื่องอยากบอกนัท แต่อยากบอกแบบต่อหน้าน่ะ … พี่จะแต่งงานแล้วนะ"

"ยินดีด้วยครับพี่" ผมยิ้มกว้าง พี่พัชกับแฟนคบหากันมานาน ผมว่าก็สมควรแก่เวลาแล้วล่ะครับ



พี่พัชค่อยๆยื่นการ์ดเชิญมาให้



"พี่อยากให้นัทมาร่วมงานนะ"

"ด้วยความยินดีเลยครับพี่"

"พี่เองอาจจะเห็นแก่ตัวหน่อย … แต่พี่ก็รู้นะว่าตอนนั้นนัทก็ชอบพี่อยู่ ใช่มั้ย"

ผมยิ้มเขินๆให้พี่พัชแล้วเอ่ย

"จริงๆผมรักและเคารพพี่พัชแบบพี่สาวนะครับ... ตอนนั้นผมยังเด็ก ผมเลยคงยังแยกไม่ออกหรอก ว่าชอบใครสักคนจริงๆเป็นยังไง"

"แสดงว่าตอนนี้แยกออกแล้วเหรอ" พี่พัชยิ้มกว้าง

"ก็ … ทำนองนั้นครับ"

"คนคนนั้นต้องโชคดีมากๆเลยนะ"

ผมส่ายหัว

"ตอนนี้เจ้าตัวคงยังไม่รู้หรอกครับ เค้าเป็นคนหัวช้าหน่อย"

"งั้นพี่จะรอฟังข่าวดีนะ …"



พี่พัชออกไปจากร้านได้สักพักใหญ่แล้ว ในขณะที่ผมนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย

แต่ขณะที่ผมกำลังจะหยิบกระเป๋าเพื่อลุกออกจากร้าน สายตาก็กวาดไปตรงเค้าเตอร์ก็สังเกตเห็นร่างบางที่คุ้นเคยกำลังนั่งหลบมุมอยู่

ผมค่อยๆเดินไปหา ก็เห็นบอมใส่หูฟังจดจ่ออยู่กับอะไรสักอย่าง

ผมเลยตัดสินใจถอดหมวกมันออก



"เชี่ยยยย" บอมอุทาน

"กูว่าแล้วเชียว …"

"เอ้อ …แหะๆ ไอ้ถั่ว หวัดดี โทษทีกูกำลังทำงานเพลินๆ"

"มึงนั่งอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย"

"ก็ … ก่อนมึงจะเข้าร้านมาอ่ะ โทษทีที่ไม่ได้เข้าไปทักนะ กูไม่อยากรบกวน" ร่างบางเกาท้ายทอยแก้เขิน

"ว่าแต่มึง … ทำงานอะไรวะ"

"กู … แต่งเพลงนิดหน่อย … เอ้อ มึงมาก็ดีละ ช่วยกูดูหน่อยดิว่าโอเคมั้ย"

"รักแรก ?"

"อืมๆ กูเห็นมึงคุยกับพี่พัช แล้วเหมือนเป็นแรงบันดาลใจดีว่ะ บรรยากาศแม่งได้ เหมือนกับรักแรกของมึงคือพี่พัชอ่ะ …"



ณ ตอนนั้นผมก็บอกไม่ถูกเหมือนกันนะครับว่ารู้สึกยังไงที่ถูกเข้าใจผิดไปไกลแบบนั้น



"บอม มึงเข้าใจผิดละ"

"???"

"ถึงพี่พัชจะเป็นคนที่กูเคยชอบ … แต่เค้าไม่ใช่รักแรกของกู"



อยากบอกใจจะขาดครับว่ารักแรกที่ผมแอบรักมาเสมอเนี่ย



คนคนนั้นคือมึงนะบอม








ผมโยนสมุดคืนไปให้บอมแล้วรีบเดินออกจากร้านไป





….



หลังจากวันนั้นผมไม่มีอารมณ์จะคุยหรือกวนประสาทกับบอมเลยครับ มันเหมือนท้อๆหมดกำลังใจยังไงไม่รู้

จะบอกมันไปตรงๆถึงความรู้สึกก็ไม่กล้า ... ทำให้มันรู้ตัวว่าผมชอบแบบอ้อมๆ มันก็ดันหัวช้าไม่รู้เรื่องรู้ราว …

แถมโดนเข้าใจผิดไปอีกทางแบบนี้ก็ไม่รู้จะทำยังไง … เครียดครับ



เครียดจนไม่มีสมาธิ เล่นผิดเล่นพลาดจนโดนพี่ดิวด่า



ไม่ไหวล่ะครับขอพักสักหน่อยดีกว่า ...



ผมออกจากห้องซ้อมมานั่งแกร่วที่ม้านั่งหน้าตึกแถวห้องซ้อมของพวกเรา



นั่งอยู่ได้ครู่เดียว … ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเลยหันไปมอง ก็เห็นว่าเป็นบอม ...



ร่างบางยื่นทิชชู่ให้ผม



"เผื่อมึงร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่"



ล้อเลียนกูเหรอวะไอ้หมาหงอย



"กูไม่ได้ขี้อีโมแบบมึง" ผมพยายามตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย



"พี่ดิวให้กูมาดูว่ามึงเป็นไงบ้าง …"

"กูก็ปกติดี"

"ตกลงกูทำอะไรให้มึงไม่พอใจรึเปล่าวะนัท" บอมหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ

"..."

"คือ … มึงรู้ใช่มั้ยว่ากูโง่เรื่องความรู้สึกของคนรอบข้างมาก …"

"ใช่มึงโง่มาก"

"ไอ้ห่าถั่วว มึงอย่าขัดกูดิ … เอ้า แม่ง ลืมเลยจะพูดอะไร"



เพราะบอมมันเอ๋อๆอ๊องๆ น่ารักแบบนี้ล่ะครับผมเลยชอบ



"เอ้อ … คือกูอ่ะไม่ค่อยรู้เรื่องความรู้สึกคนอื่นสักเท่าไหร่ เพราะฉะนั้นมันอาจจะมีเรื่องที่กูอาจจะทำให้มึงขัดเคืองไปบ้าง

อย่างเรื่องแต่งเพลงวันนั้น … ซึ่งกูก็ต้องขอโทษ … แต่อยากให้รู้ว่ากูไม่เคยตั้งใจทำร้ายความรู้สึกมึงนะ"

"กูไม่ได้โกรธหรอกเรื่องวันก่อน … กูแค่เสียใจนิดหน่อย ซึ่งปกติกูคงไม่เป็นแบบนี้ "

"อ่าฮะ"

"กูว่ากูติดเชื้ออีโม มาจากมึงนี่ล่ะ"

"..."

"คือพี่พัชน่ะ … กูชอบเค้าก็จริงแต่แม่งเป็นเรื่องสมัยนานมาแล้วตั้งแต่กูอยู่มหาลัย

ตอนนั้นกูคิดว่ากูจะจริงจังกับพี่เค้านะ ถึงขั้นวางแผนจะสารภาพรักละ แต่ท้ายสุดเค้าก็ไปคบกับรุ่นพี่อีกคน …"

"เชี่ยถั่ว … กูขอโทษ"

ผมส่ายหัว

"กูมาคิดทบทวนตอนหลัง ไอ้ความชอบตอนนั้นสรุปได้ว่าแม่งเป็นแค่ความหลงว่ะ

จริงๆกูแค่เทิดทูนเค้าเป็นพี่สาวคนนึงของกูแค่นั้นแหละ แล้วก็ … วันนั้นที่กูไปกินกาแฟกับเค้าคือเค้าจะแต่งงาน

เค้าก็เลยมาแจกซองชวนกูไปงาน …"

ร่างบางจ้องผมอย่างจริงจัง

"...จริงๆแล้วกูก็แค่ใช้พี่พัชเป็นตัวแทนของรักแรกของกูเท่านั้นแหละ …"

"..."

"เพราะงั้น ที่กูอีโมมากเมื่อวันก่อนมันคงเป็นเพราะกูไม่อยากให้มึงเข้าใจผิดว่าพี่พัชเป็นรักแรกของกู"

"ทำไมวะ"

"เพราะรักแรกของกูก็คือมึง"



อยากจะบอกมันต่อนะครับ ว่าตอนนี้ผมก็ยังรักมันอยู่ แต่ปากมันหนักไม่กล้าที่จะพูดออกไป กลัวมันจะปฏิเสธ กลัวความผิดหวังหลังจากที่เฝ้ารอมันมาหกปี … ตอนนี้บอกมันแค่นี้น่าจะดีที่สุดแล้วล่ะครับ ...


********************************************************************

EP นี้ขอเล่าเรื่องในช่วงที่ผ่านมาผ่านสายตาของนัทบ้างนะครับ

 :mew3: :mew3: :mew3: :mew3:

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
Re: The Playlist : (Special EP) Hidden track : other side of playlist (27/07/63)
«ตอบ #46 เมื่อ27-07-2020 23:42:17 »

รักมั่นคงไม่เปลี่ยนเลยนะ อิจฉาบอม

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1933
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
Re: The Playlist : (Special EP) Hidden track : other side of playlist (27/07/63)
«ตอบ #47 เมื่อ28-07-2020 08:25:37 »

บอม จอมเอ๋อ มีน่าละถึงเป็นสเป็คของพี่ถั่ว อิอิอิ
ตัดใจจากเฟิร์สได้แล้วบอม ของดีอยู่ข้างๆ แล้ว
 :katai5: :katai5: :katai5:

ออฟไลน์ Elliott

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
Re: The Playlist : (Special EP) Hidden track : other side of playlist (27/07/63)
«ตอบ #48 เมื่อ30-07-2020 17:53:27 »

เพลย์ลิสต์ที่ 16 ยั่ว



"นี่พวกมึงจะบอกกูเมื่อไหร่วะว่าพวกมึงคบกันอยู่ ไอ้นัท ไอ้บอม"



พรวดดดดดดด



ผมสำลักน้ำ ไอแค่ก ส่วนไอ้นัทถึงแม้จะหลุดทำหน้าเหวอๆไปแว้บนึงแต่มันก็พยายามเก็บสีหน้า



"คบอะไร … พี่ดิว"

"มึงอย่ามาแอ๊บไม่รู้เรื่อง แค่ดูที่พวกมึงงุ้งงิ้งๆกันสองคน มองจากดาวอังคารก็รู้แล้ว …

ไหนจะแหวนคู่ ไหนจะไอ้ห่าบอมที่จู่ๆเปลี่ยนสไตล์การแต่งตัวเหมือนหลุดออกมาจากตู้เสื้อผ้าของมึงอีกไอ้นัท …" เบียร์เสริม



นัทหันมามองหน้าผมอย่างจนมุมแล้วเอ่ยเบาๆ

"ผมไม่อยากให้มันยุ่งยาก … "

"กลัวกูรับไม่ได้เหรอวะไอ้นัท … มึง ถึงกูจะแก่กว่ามึง แต่กูไม่ได้เป็นคนหัวโบราณขนาดนั้นนะเว้ย

ถ้ากูเป็นคนงี่เง่าอย่างนั้นกูก็ไม่รับไอ้บอมมาร้องนำตั้งแต่แรกหรอก"

"ขอโทษนะพี่ดิว …"

"เอาเหอะ มันไม่ได้กระทบกับงาน เพราะฉะนั้นกูไม่ได้ว่าอะไร แต่ถ้าพวกมึงแยกเรื่องส่วนตัวกับงานไม่ได้นั่นแหละ กูเอาเรื่องพวกมึงแน่"

"..."

"แล้วก็นะไอ้นัท …"

"ครับพี่ …"

"กูน่ะรักไอ้บอมเหมือนเป็นน้องกูจริงๆ เพราะฉะนั้น มึงดูแลน้องกูดีๆนะเว้ย"

ผมคลี่ยิ้มน้อยๆ

"เห็นมะพี่ดิวบอกมึงแล้วนะนัท เพราะงั้นกวนตีนกูน้อยๆหน่อย …"

"ส่วนมึง ไอ้บอม อีโมน้อยๆหน่อยนะมึง กูสงสารไอ้นัทมัน ซวยชิบหายชอบใครไม่ชอบ ดันเสือกมาชอบคนขี้ดราม่า…"

"อ่าวพี่ดิวววว ไหงงั้นนนนนอ่าาา …."





….







"มึงย้ายมาอยู่กับกูมั้ย …" นัทถามขึ้นระหว่างที่มันขับรถกลับไปส่งผมที่คอนโด

"ห้ะ"

"ต้องตกใจขนาดนั้น?"

"เออดิวะ … กูไม่ค่อยแน่ใจว่ากูฟังผิดมั้ย แต่นี่ประโยคคำสั่งรึคำถามวะเอาดีๆก่อน"

"อยากให้เป็นแบบไหนล่ะ"

"คำถามสิวะะะะะ แล้วนึกคึกยังไงเนี่ย ชวนกูไปอยู่ด้วย"

"ก็ไหนๆ เราก็คบกันแล้ว คนอื่นก็รับรู้แล้ว … แถมกูจะได้ไม่ต้องขับรถไปส่งมึงงี้ด้วย"

"ทั้งหมดทั้งมวลคือขี้เกียจไปส่งกูว่างั้น"

"เปล่า … เชี่ยบอม มึงอย่าตีความให้กูเลวแบบนี้ดิ คือ …"

"คืออะไร … ว่ามาดิ เผื่อจะช่วยให้กูตัดสินใจได้ง่ายขึ้น"

"คือ … กูรู้สึกอยากอยู่กับมึงเยอะๆมั้ง อยากตื่นเช้ามาเจอมึง ตอนก่อนนอนก็อยู่กับมึง …"

"เชี่ยถั่ว … เลี่ยนว่ะ … ฮ่าๆๆๆๆ"

นัททำหน้าเซ็งๆนิดหน่อย ส่วนผมกลั้นยิ้มมองนัทด้วยความขำแล้วเอ่ย

"ขอกูคิดนิดนึงละกันนะ …"



คิดอยู่ได้สองสามวันเท่านั้นแหละครับ … ก็ต้องตอบโอเคไป เพราะไอ้นัทตื๊อหนักมากกกกกก แทบจะถามสามเวลาหลังอาหาร

แต่ผมขอมันว่าบางทีผมอาจจะกลับไปนอนคอนโดของผมเองบ้าง เพราะแอบเป็นห่วงข้าวของ

หรืออาจจะต้องทำงานที่มันต้องการสมาธิบ้าง …



จริงๆก็แอบหวั่นใจนะครับ กลัวย้ายไปอยู่ด้วยกันแล้วทะเลาะกัน



…..





คอนโดของนัทเป็นแบบสองห้องนอน ห้องนึงของนัท อีกห้องของนอร์ธน้องชายไอ้นัท

ซึ่งผมไม่มีปัญหาอะไรกับการอยู่หลายคนอยู่แล้ว แค่เหมือนผมไปอยู่หอสมัยเรียนมหาวิทยาลัย



แต่ตอนที่อยู่กับนอร์ธมักจะมีดราม่าเล็กๆเกิดขึ้นเสมอ



...



ด้วยความที่นอร์ธมันชอบแก้ผ้าใส่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวหรือไม่ก็กางเกงขาสั้นแบบสั้นเห้ๆเดินไปเดินมาครับ …

ซึ่งมันรบกวนจิตใจผมแบบโคตรๆ แถมนอร์ธมันก็ดูดีไม่แพ้พี่ชาย มันทำให้ผมอดชำเลืองมองไม่ได้ !!!!



โอ้ยยยย ใจผมมมม



"เชี่ยนอร์ธ มึงจะช่วยใส่เสื้อผ้าให้มันดีๆได้มั้ยวะ"

"เอ้าก็ผมชินแบบนี้อ่ะพี่นัท … "

"แล้วนั่นมึงมองอะไรไอ้นอร์ธนักหนาวะ ไอ้บอม"

"กูเปล่าโว้ยยยย" ผมรีบก้มหน้ากินก๋วยเตี๋ยวของผมต่อ



นอร์ธมองหน้าผมสลับกับนัท ยกยิ้มน้อยๆแล้วเดินมากอดคอผม



"อ๋อ โวยวายขนาดนี้กลัวแฟนพี่จะเปลี่ยนใจเหรอพี่นัท"

"..."

"แต่ถ้าพี่บอมจะเปลี่ยนใจ ผมเองก็พร้อมเสมอ ผมน่ะไม่ขี้หึง ไม่ขี้โมโห แถมลีลายังเด็ดไม่แพ้พี่ชายผมนะครับ"



ไอ้นอร์ธพูดเสียงแผ่วกับผมที่ข้างหูแล้วหันไปยิ้มหวานให้พี่ชายมัน



เชี่ยนอร์ธ อย่าพาความซวยมาหากู !!!!



ผมหันไปมองไอ้นัทที่ตอนนี้คิ้วขมวดแทบจะเป็นปมเงื่อนตายอยู่แล้ว



นั่นไงมึงงงง องค์ซิธลอร์ดประทับร่างไอ้นัทแล้ว!!!



…..



"หรือกูควรย้ายไปอยู่กับมึงที่คอนโดมึงแทนดีวะ"

"เห้ย คอนโดกูแคบจะตาย มึงอยู่ไม่ได้หรอก"

ไม่อยากจะคิดเลยครับว่าไอ้คนที่เคยอยู่คอนโดสองห้องนอน มีห้องนั่งเล่น โซนครัวแยก

ถ้าย้ายไปอยู่คอนโดรูหนู 33 ตารางเมตร มันจะอยู่ได้ยังไง

“อยากส่องไอ้นอร์ธสิมึง”

“...”

นัทฮึดฮัดพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียง ในขณะที่ผมนอนเสียบหูฟังข้างเดียวแต่งเพลงอยู่บนฟูกข้างๆ

ผมมองพฤติกรรมมันอยู่นานก่อนจะตัดสินใจกระโดดขึ้นไปบนเตียงไปนอนข้างๆนัท

"เห้ย!!บอม!?!??" กายสูงลืมตาโพลงด้วยความตกใจ ส่วนผมนอนจ้องหน้ามันตาไม่กะพริบ

"เหนื่อยมั้ยวะ ถั่ว …"

นัทหันมามองผมด้วยสายตาสงสัย

"ก็ที่มึงต้องมาหึงกูแบบนี้เนี่ย …"

"... ก็อาจจะ นิดหน่อย …"

"คือพอมึงเป็นแบบนี้กูก็ไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ เพราะไปๆมาๆกลายเป็นมึงขี้อีโมมากกว่ากูเยอะเลยนะเรื่องนี้ มันทำให้กูคิดว่า

เอ๊ะ … กูทำอะไรผิดไปรึเปล่าวะ"

"ผิดยังไงวะบอม?"

"คือกูรู้สึกว่าที่กูทำ มันไม่พอที่จะทำให้มึงไว้วางใจในตัวกูได้เลย มึงเลยออกอาการหึงเรี่ยราดแบบนี้"

"มึง … ไม่ผิดหรอก มีแต่กูเนี่ยแหละที่คิดมากเอง"

"อ่าฮะ"

"มึงคิดดู กูรอมึงมาหกปีกว่ามึงจะยอมคบกับกู กูก็คงกลัวมากๆกับทุกเรื่องแหละ … กูขอโทษนะบอม"

"ไม่เป็นไรนะ ไอ้ถั่ว" ผมเอามือลูบที่แก้มนัทอย่างแผ่วเบา นัทจับมือของผมแล้วค่อยๆขยับตัวเข้ามาหาอย่างช้าๆ

ใบหน้าของเราใกล้ชิดกันจนผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่ายที่ตอนนี้ดูจะติดขัดไม่เป็นจังหวะ

สายตาของกายสูงที่จ้องมาตาไม่กะพริบกับใจผมที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะตอนนั้นทำให้ผมรู้สึกว่ามันชักจะไม่ค่อยปกติละ …

ผมตัดสินใจค่อยๆยันตัวลุกขึ้น

"โอเค งั้นเดี๋ยวกูไปแต่งเพลงต่อก่อ … เฮ้ยเชี่ยถั่ววววว" แต่ก่อนที่จะลุกได้ ผมก็โดนนัทรวบตัวลงมานอนในอ้อมกอดของมัน

"ไอ้ถั่ว … มะ … มึงจะทำอะไร …" ผมถามเสียงสั่นด้วยความกลัว นัทมันจ้องหน้าผมนิ่งๆแต่แววตามันเปลี่ยน …

"กูพยายามอดทนมานานแล้วนะ …" กายสูงเอ่ยเสียงเย็น

"อะไรของมึงวะ ถั่วววว ปล่อยกู" ผมพยายามดิ้นให้หลุดออกจากอ้อมกอดของมัน แต่ก็สู้แรงของกายสูงไม่ได้

"แต่มึงยั่วกูเองนะ …"

"ยั่วอะไรวะ …อื้ออ"

นัทค่อยๆบรรจงประทับริมฝีปากของมันลงบนริมฝีปากของผม แรกๆผมพยายามต่อต้านโดยการเม้มปาก

แต่ลิ้นของนัทค่อยๆ แทรกผ่านริมฝีปากของผมเข้ามา

ผมปล่อยให้ลิ้นของเราเกี่ยวกระหวัดกันอยู่นาน สักพักนัทก็ถอนปากออกมาให้ผมได้พักหายใจ

ผมหอบหายใจแรงเพื่อชดเชยอากาศที่ผมขาดไป

นัทเริ่มซุกไซร้มาที่ซอกคอ ในขณะที่มือค่อยๆถอดเสื้อผ้าของผม

"อ้ะ … นัท" ผมคราง เมื่อนัทขบที่ติ่งหูของผม มือหนาค่อยๆลูบไล้ไปตามร่างที่เปลือยเปล่าของผม



ผมพยายามกระเถิบตัวหนี แต่นัทก็กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนผมไม่สามารถขยับไปไหนได้อีก

จากนั้นกายสูงค่อยๆเอามือประคองคอแล้วมอบรสจูบให้ผมอีกครั้ง

ผมรู้สึกเรี่ยวแรงของผมถูกสูบหายไปหมด ทำได้แค่เพียงแต่ก่ายกอดตอบอย่างไร้เรี่ยวแรง

นัทค่อยๆถอนปากออกอีกครั้ง แล้วค่อยๆไล่พรมจูบจนทั่วร่าง

จนถึงส่วนแก่นกายที่แข็งชันของผม กายสูงค่อยๆเอาปากครอบและขยับเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า



"อ้ะ …. อย่า นัท อ้ะ …"



กายสูงไม่ฟังคำห้ามกลับขยับเร็วขึ้นและแรงขึ้น



"อื๊อ … จะไม่ไหวแล้วนะ นัท อ้ะ"

ร่างผมกระตุกและปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาในช่องปากของนัท นัทดูดและกลืนไปจนหมด

ส่วนผมทิ้งร่างลงด้วยความอ่อนแรง

"นัท กูขอโทษ …" ผมพูดเสียงแผ่วพลางหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

กายสูงยิ้มแล้วส่ายหน้า ขยับขึ้นมาจูบผมอีกครั้ง

"กูขอนะบอม …"





นัทเอาเจลค่อยๆป้ายที่ทางเข้า แล้วค่อยๆสอดนิ้วเข้าไป

แล้วค่อยๆถอนออกอย่างช้าๆ

" … นัท มันแน่น" ผมคราง

แต่กายสูงก็ยังคงค่อยๆขยับเข้าและออกโดยที่ไม่ฟังคำท้วงใดๆ

"อย่าแกล้งกูสิ … ฮึก" นัทเริ่มขยับนิ้วอีกครั้ง เข้าไปตำแหน่งที่ลึกกว่าเดิม

"อ้ะ ตรงนั้น" ร่างผมกระตุกเฮือกตอบสนองแรงกระตุ้น

"ตรงนี้ทำไมเหรอบอม" ร่างสูงยังคงกระแทกกระทั้นตรงจุดนั้นจนผมรู้สึกพร่าเบลอ

"กู … อ้ะ … นัท" ผมเริ่มครางไม่เป็นภาษา

นัทถอนนิ้วออกจากทางเข้า แล้วไปหยิบถุงยางที่อยู่ในลิ้นชักเอามาครอบแก่นกายที่แข็งชัน

ขยับมาจ่อที่ปากทางเข้าแล้วค่อยๆกดเข้ามาอย่างเชื่องช้า 



" บอม กูเข้าไปล่ะนะ"

"อะ … อื้อ … อ้ะ ค่อยๆ"

"เจ็บเยอะมั้ย"

ผมส่ายหัวเป็นคำตอบ

นัทค่อยๆขยับร่างของมันช้าๆเป็นจังหวะ

"เข้ามาเถอะนัท … กูจะไม่ไหวอยู่แล้ว"

"แต่เดี๋ยวมึงเจ็บ…"

ผมค่อยๆยันร่างลุกขึ้นจากเตียงมาทับร่างของนัทแล้วกอดคอของมัน ซึ่งท่านี้ทำให้ร่างของเราแนบชิดกันมากขึ้น

"ฮึก … มัน … ลึกจัง"

"ไหวมั้ย … บอม"

ผมค่อยๆขยับร่างเป็นคำตอบด้วยจังหวะเริ่มจากช้าและค่อยๆเร็วขึ้น

เสียงกระทบกันของร่างของผมกับกายสูงสลับกับเสียงครางดังขึ้นเรื่อยๆ

จนในที่สุดกายสูงก็ปลดปล่อยความอุ่นเข้ามาในร่างของผมในการกระแทกอันหนักหน่วงในครั้งสุดท้าย

พร้อมๆกับที่ผมปลดปล่อยเช่นกัน



....



ผมจมอยู่ในภวังค์นอนกอดนัทอยู่เนิ่นนาน

จนกระทั่งนัทมันหันหน้ามาหาผมแล้วถามเบาๆ

"ไหวมั้ยบอม"

ผมพยักหน้าแล้วตอบ

"อื้อ ไหวดิมึง"

มันมองหน้าผมแล้วยิ้ม ...

"งั้น … กูขออีกรอบนะ"



เฮ้ยเดี๋ยวนะไอ้นัท ที่มึงถามนี่ไม่ได้ถามถึงรอบที่แล้วว่าร่างกายกูรับไหวมั้ยเรอะ !!!



"เฮ้ยเดี๋ยว มึง … อะ ไอ้ นัท อ้ะ …."




**************************************

เข้าพระเข้านางกันแบบไม่มีอะไรกั้นแล้วนะคร้าบบบบบบบบบบบ

 :z1: :z1: :z1:

รอติดตามตอนต่อไปว่าจะเป็นยังไงต่อนะครับ

ขอบคุณสำหรับทุกๆคอมเม้นต์และการเข้ามาอ่านคร้าบ


ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1933
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
Re: The Playlist : EP16 ยั่ว (30/07/63)
«ตอบ #49 เมื่อ30-07-2020 20:42:27 »

เขาได้กันแล้ว ว ว ว ว ว พี่ถั่วต้องรีบหน่อยละ ไม่งั้นกลัวเสียให้กับน้องตัวเอง
ดีใจด้วยนะที่รอมา 6 ปี ในที่สุดก็สมหวัง
 :hao6: :hao6: :hao6:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: The Playlist : EP16 ยั่ว (30/07/63)
« ตอบ #49 เมื่อ: 30-07-2020 20:42:27 »





ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 67
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: The Playlist : EP16 ยั่ว (30/07/63)
«ตอบ #50 เมื่อ30-07-2020 21:29:50 »

แสนสาหัส :ling1:

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
Re: The Playlist : EP16 ยั่ว (30/07/63)
«ตอบ #51 เมื่อ31-07-2020 23:15:03 »

นัทอดทนเก่งมาก น้องนอร์ธเราขอๆ

ออฟไลน์ Elliott

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
Re: The Playlist : EP16 ยั่ว (30/07/63)
«ตอบ #52 เมื่อ02-08-2020 08:36:57 »

เพลย์ลิสต์ที่ 17 แฟนเก่า



วันรุ่งขึ้น ไข้ก็รับประทานเป็นที่เรียบร้อยครับ … ไม่รู้ไอ้นัทมันไปหื่นแล้วก็ไปเอาเรี่ยวเอาแรงมาจากไหน

เมื่อคืนมันเล่นซะผมแทบตาย ตอนนี้ผมได้แต่นอนแผ่ขยับร่างไม่ไหว หัวหมุนติ้วไปหมด



"กูขอโทษนะบอม"



ผมได้แต่มองนัทด้วยสายตาเคืองๆ จะด่ามันยังไม่มีแรงเลยครับเนี่ยยยยยย

“ตัวร้อนจี๋เลย ทำไงดีวะนอร์ธ”

กายสูงหันหน้าไปคุยกับน้องชายที่ยืนพิงประตูด้วยสีหน้าเซ็งๆ

“เดี๋ยวไปซื้อยาลดไข้ก็ได้มั้งพี่นัท ไว้ไปลองถามเภสัชกรดู … ว่าแต่เมื่อคืนเสียงโคตรดังอ่ะพี่นัท ผมนอนไม่ค่อยหลับเลย”



ไอ้เชี่ยยยยยยยยยยนัททททททท โอ้ยยยยยยย อยากให้เตียงสูบผมจมหายไปให้รู้แล้วรู้รอด อายจนไม่รู้จะอายยังไงแล้วว้อยยยยยย



"เออ เมื่อคืนกูยั้งไม่ค่อยอยู่ว่ะ ขอโทษที"



ยัง!!! ยังไม่หยุดอีก!!!!!



...



คู่หูพี่น้องจากนรกหายออกจากห้องไปไม่นานก็กลับมาพร้อมกับข้าวต้มกับยา



นัทพยายามป้อนข้าวกับยาผมด้วยความทุลักทุเล ผมเองก็พยายามให้ความร่วมมือนะครับ

แต่ร่างกายมันไม่ไหวจริงๆ กินข้าวกินยาเสร็จผมก็แทบจะหมดสติหลับไป

ผมหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ ตื่นขึ้นมาอีกที นัทกับนอร์ธก็ไม่อยู่แล้ว กวาดตาดูก็เห็นกระดาษโน้ตเล็กๆแปะไว้ที่หัวเตียง



"ไปซื้อข้าวเย็นเดี๋ยวมา บอกพี่ดิวให้แล้วว่าวันนี้มึงป่วย"



อาการหัวหมุนของผมเริ่มดีขึ้นมากแล้ว พอจะขยับตัวได้บ้าง เลยขอสำรวจห้องนัทมันหน่อย แก้เบื่อระหว่างรอ

ปกติเวลาอื่นนัทมันติดผมแจครับ เลยไม่ค่อยกล้ารื้อของของมันสักเท่าไหร่ ผมเดินไปดูที่ชั้นหนังสือ

บนชั้นเต็มไปด้วยหนังสือคอร์ดกีตาร์ แมกกาซีนเกี่ยวกับดนตรีฉบับเก่าๆ ที่กองๆอยู่

ผมจัดๆหนังสือมัน เผื่อจะหาที่ลงให้หนังสือของตัวเองบ้าง จัดไปจัดมาแป๊บเดียว
ก็เจอกับกล่องเล็กๆ ที่ใส่รูปโพลารอยด์ไว้จำนวนมาก

ผมลองรื้อๆดู ก็เจอว่าเป็นรูปวิวเป็นส่วนใหญ่ มีถ่ายรูปคนอยู่บ้างนิดหน่อย

ถ้านี่เป็นฝีมือนัท ถือว่ามันถ่ายรูปสวยมากนะครับ

ผมดูไล่จนถึงรูปสุดท้าย เป็นรูปนัทถ่ายคู่กับผู้หญิงหน้าตาดีคนนึง ลงวันที่ไว้น่าจะเป็นวันที่ถ่าย …



เดือนเดียวกับที่เราฟอร์มวงดนตรี แล้วนัทเข้ามาเป็นสมาชิกวง …



"ทำไรอยู่ ไม่สบายทำไมไม่นอนวะ บอม…"

ผมหันไปก็เจอร่างสูงกำลังหิ้วของเข้ามาในห้อง

"นอนเยอะเกินไปแล้วมึง … ตัวกูมีแผลกดทับแล้วเนี่ย"

นัทมันพยักหน้า แล้วเดินเข้ามากอดผม

"เชี่ย ถั่ว มึงพอเลย … กูไม่ไหวแล้ว …"

นัทหัวเราะ

"เออ กูรู้แล้ว … "

ผมหยิบรูปแล้วยื่นให้นัท

"นี่มึงถ่ายเหรอ"

"อื้อ"

"สวยดีว่ะ … ถ่ายสวยแบบนี้ไม่ไปรับจ้างถ่ายรูปไรงี้ด้วยเหรอ"

"ไม่อ่ะ … กูชอบถ่ายวิวอะไรไปเรื่อยตามอารมณ์กู ขี้เกียจถ่ายคน เรื่องเยอะ"

"แต่ก็พอมีรูปคนอยู่นี่หว่า" ผมยื่นรูปที่เหลือให้นัท

แต่พอมันเห็นรูปคู่ใบนั้น สีหน้าของนัทเปลี่ยน มันรีบรวบรูปแล้วก็เก็บใส่กล่อง

"ปะ มึงไปกินข้าวกัน มึงจะได้กินยา"





ผมตักข้าวไปพลางมองดูกายสูงด้วยความคาใจ

"หน้ากูมีอะไรติดเหรอวะบอม"

"ความรักของกูมั้ง …"

"ถุย ครับ … อ้ะ โทษที ปฏิกริยาตอบสนองกูไวไปนิด"

"ไอ้ห่าถั่ว มึงนี่ …"

ผมก้มหน้าลงไปจ้วงข้าวต้มกินต่อ

"มึงมีอะไรจะถามเรื่องรูปรึเปล่า …"



เชี่ยยย ไอ้มาเฟียอ่านใจผมได้อีกแล้ว



"... ก็ … รูปคู่นั่น …"

"อืม แฟนเก่ากู ชื่อพลอย …"

"กูไม่รู้จะถามอะไรว่ะมึง … เอาเป็นว่ามึงเล่าให้กูฟังดีกว่า"

"ก็ไม่มีอะไรมาก … กูคบกับพลอยได้ประมาณปีนึง วันที่อยู่บนรูปนั่นแหละวันครบรอบ พอกูเข้ามาในวงได้ไม่นาน กูก็เลิกกับเค้า"

"อ่าฮะ …"

"แค่นั้นแหละ …"

"เรียบง่าย สมเป็นมึงจริงๆว่ะ"



เอาจริงผมอยากถามต่อนะครับ ว่ามันเลิกกันเพราะอะไร แต่ผมต้องพยายามเก็บความอยากรู้อยากเห็นไว้หน่อย
กลัวโดนด่า แล้วก็ไม่อยากไปขุดอะไรเก่าๆมาก เดี๋ยวเกิดเป็นแผลเก่าของมัน ขี้เกียจมาดราม่าครับ



"เอ้อ เสาร์หน้า งานแต่งพี่พัชนะ …"

"เออๆกูจำได้ มึงจะกลับดึกใช่ป่ะ กูจะได้ไม่ต้องรอ" ผมกอดหมอนข้างแล้วล้มตัวลงไปนอนกลิ้งบนฟูก

"มีชุดดีๆใส่ไปงานมั้ย …"

ผมผุดลุกขึ้นมานั่งจ้องหน้านัท

"หะ … เดี๋ยวนะถั่ว … กูต้องไปด้วยเหรอ กูไม่ได้รู้จักพี่พัชเป็นการส่วนตัวนะเว้ย"

"ไปดิ ไปออกงานกันหน่อย … ในฐานะแฟนกู"



….





งานแต่งพี่พัชกับแฟนหนุ่มจัดที่โรงแรมหรูใจกลางเมือง มีแขกเหรื่อมางานมากมาย …

ผมงี้ตื่นเต้นครับ เพราะไม่เคยมางานสเกลใหญ่ขนาดนี้มาก่อน แถมไม่ได้รู้จักมักจี่กับเจ้าของงานด้วย …



"ตื่นเต้นเหรอมึง …" กายสูงในชุดสูทดำเต็มยศถามระหว่างที่เราเข้าคิวถ่ายรูปกับบ่าวสาว

"ถ้าเค้าจับได้ว่ากูขโมยของในไลน์คอกเทลกลับบ้านนี่เค้าจะแจ้งตำรวจมั้ยวะ …"

นัทส่ายหัว

"เดี๋ยวกูเคลียร์ให้”

"ง่อวว เส้นใหญ่สัดนะมึง"

"กูจะเคลียร์ว่ากูไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับมึงนะครับ บอม"

"อ่าวไอ้ห่านี่ …"



พี่พัชในชุดเจ้าสาวสวยมากครับ สวยแบบไม่สงสัยเลยว่าทำไมนัทมันถึงเคยชอบพี่เค้า

"นัท … บอม ขอบใจที่มางานของพี่นะ"

"ยินดีด้วยนะครับพี่พัช" ผมเอ่ย

"ขอบใจมากนะน้องบอม"

"ยินดีด้วยนะพี่ …" นัทยิ้มกว้าง

"จ้า … ขอบใจมากๆนะนัท"



"เอ้าชูสองนิ้วหน่อยนะครับ"

"เจ้าสาวพิงเจ้าบ่าวหน่อยครับ"

"ชี้เจ้าบ่าวหน่อยครับ …"



สารพัดสิบแปดแอคชั่นกับตากล้องเสร็จ ผมกับนัทก็มายืนหลบมุมในห้องจัดเลี้ยง

"พี่พัชโคตรสวยเลยวันนี้ …"

"อือ"

"... เป็นไรรึเปล่าวะถั่ว"

"กู … ไม่รู้ว่ะ มันปนๆกันแปลกๆ"

"แหงล่ะ … คนที่มึงเคยชอบมากแต่งงานนี่หว่า"

นัทหันมามองผมด้วยสายตาที่กังวล

"เชี่ยถั่ว มึงไม่ต้องห่วงกู … กูเข้าใจความรู้สึกของมึง กูไม่ได้คิดมากอะไรเลยนะ"

"ขอบใจนะบอม"



...



"นัท … นัทใช่มั้ย …"

เสียงหวานของหญิงสาวที่ไม่คุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ผมหันหลังไปมองตามทิศทางของต้นเสียง ...



"ใช่นัทจริงๆด้วย …" หญิงสาวในชุดเดรสสีชมพูค่อยๆสาวเท้าเดินมาทางผมกับนัท



"พลอย …" นัทเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา



*************************************************************

แฟนเก่าของนัทโผล่มา !!!

 :a5: :a5: :a5: :a5: :a5: :a5:

เหตุการณ์จะเป็นอย่างไรต่อไปติดตามต่อ EP หน้านะคร้าบบบ


ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1933
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
Re: The Playlist : EP17 แฟนเก่า (02/08/63)
«ตอบ #53 เมื่อ02-08-2020 10:56:43 »

งานนี้พี่ถั่วโดนน้องบอมไล่ไปนอนนอกห้องแน่ๆ
 o18 o18 o18

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 67
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: The Playlist : EP17 แฟนเก่า (02/08/63)
«ตอบ #54 เมื่อ02-08-2020 18:29:43 »

งานเข้าเต็มๆเลยคับ :katai5:

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
Re: The Playlist : EP17 แฟนเก่า (02/08/63)
«ตอบ #55 เมื่อ03-08-2020 00:03:19 »

เอาแล้ว มีงานเข้านัทแทนรอบนี้

ออฟไลน์ Elliott

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
Re: The Playlist : EP17 แฟนเก่า (02/08/63)
«ตอบ #56 เมื่อ03-08-2020 18:08:08 »

เพลย์ลิสต์ที่ 18 ทิ้ง



พลอยเดินผ่านผมเข้าไปคล้องแขนนัทด้วยความร่าเริง

"เราก็มองหานัทอยู่ตั้งนานแน่ะ จะมาทำไมไม่บอกล่ะ เราจะได้ขอติดรถมาด้วย"

"เราไม่รู้ว่าพลอยจะมา" นัทเอ่ยด้วยโทนเสียงเรียบๆ

"เอาเถอะๆ ไม่เป็นไร ได้มาเจอนัทที่นี่เราก็ดีใจนะ … แล้วนี่กำลังคุยกับใครอยู่ … "

พลอยหันมามองผมแล้วยิ้มให้

"อ่า … สวัสดีครับ ผมบอมครับ"

"เราชื่อพลอยนะ ยินดีที่ได้รู้จัก"



พลอยทักทายผมเสร็จก็หันไปคุยกับนัทต่อ …

“ยังเล่นกีตาร์อยู่เหมือนเดิมใช่มั้ย”

“อืม”

“เล่นอยู่ที่ไหนนะเผื่อเราจะได้ชวนเพื่อนๆไปฟัง”

 “เราว่ามันไกลจากบ้านเธอนะพลอย อาจจะมาลำบาก”

“ไม่เห็นเป็นไรเลย เราอยากฟังนัทเล่นกีตาร์อีก ….” พลอยยิ้มๆแล้วหันมาทางผม

“เนี่ยนะบอม สมัยก่อนนัทเล่นกีตาร์ให้เราฟังแทบทุกวันเลย”

“เหรอ” ผมตอบพลอยเสียงแผ่ว

“พลอย … เราว่าเลิกคุยเรื่องนี้เหอะ …”

“ทำไมล่ะ … กลัวเราเอาวีรกรรมในอดีตมาเผาให้เพื่อนนัทฟังเหรอ” 

“มันไม่ใช่อย่างนั้นพลอย …” นัทมุ่นคิ้วใส่พลอยที่ดูจะไม่สนใจอะไร

“โอเคๆ ไม่พูดถึงเรื่องเก่าๆก็ได้ …”



ถึงปากจะพูดอย่างนั้น แต่พลอยก็ยังคงเล่าเรื่องในอดีตของนัทให้ผมฟัง ถ้าเป็นเพื่อนทั่วๆไปคงไม่เป็นอะไร

แต่นี่พลอยคือแฟนเก่าของนัท … พอมาเจอแบบนี้ผมโคตรจะอึดอัดเลย



"เอ้อ นี่เดี๋ยวไปหาเพื่อนๆเราหน่อยสิ มีแต่คนถามหานัทน่ะ ขอยืมตัวนัทแป๊บนึงนะบอม"

“อื้อ … เอาสิพลอย”

หญิงสาวเดินนำแล้วลากชายร่างสูงเดินลิ่วๆไป นัทหันมามองผม แต่ผมพยักหน้าให้



ไม่เป็นไรหรอก นัทแค่ไปหาเพื่อนๆเอง



….



ผมดูพรีเซนเตชั่นงานแต่งของพี่พัชจบด้วยความรู้สึก โหยยย โปรดักชั่นโคตรอลังการงานสร้าง

อยากเม้าท์มอยกับไอ้นัท แต่มันก็ดันไม่อยู่ซะนี่ เซ็งนิดหน่อยนะครับ มางานคนไม่รู้จักแถมยังต้องแกร่วอยู่คนเดียวแบบนี้



เวลาผ่านไปเนิ่นนานผมก็ยังไม่เห็นวี่แววของนัทเลย ผมยืนมองซ้ายมองขวาก็มีแต่คนที่ผมไม่รู้จัก ผมตัดสินใจโทรหานัท …



แต่มันก็ไม่รับสาย



อึดอัดว่ะ



ผมตัดสินใจเดินออกจากงานแล้วไปนั่งแกร่วรอที่ล็อบบี้



สามทุ่มกว่า ผมสังเกตว่าแขกเหรื่อส่วนใหญ่เริ่มทยอยเดินทางกลับกันแล้ว แต่ผมก็ยังไม่เห็นว่านัทมันไปอยู่ที่ไหน



ผมหยิบโทรศัพท์โทรไปหานัทอีกครั้งด้วยความร้อนใจแต่มันก็ไม่รับสายตามเคย … ผมเลยส่ง DM ไปหามัน



BomB

[อยู่ไหนแล้ววะถั่ว]



ระหว่างที่ผมรอมันตอบผมก็ไถไอจีไปเรื่อยครับ แต่ก็มาสะดุดตารูปของนัทที่ถ่ายคู่กันกับพลอยแบบใกล้ชิด

ในสถานที่ที่น่าจะเป็นบาร์ของโรงแรม ผมรีบไถเลื่อนลงไปอ่าน caption



bean_bean ดีใจที่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง …



ไอ้เชี่ยนัท ...



วินาทีนั้นผมตัดสินใจเดินออกจากล็อบบี้ทันที จะไปเรียกแท็กซี่กลับ แต่ด้วยความรีบจนไม่ได้ดูทาง

ผมเดินเข้าไปชนกับชายร่างสูงโปร่งที่เดินมาพอดี



"ขอโทษครับ …"

"อ้าว บอม"

"ฟะ เฟิร์ส!"

"มางานแต่งเหมือนกันเหรอ … รู้จักกับพี่พัชด้วยเหรอ"

"เปล่าหรอก เรามากับนัทน่ะ …"

"แล้วตอนนี้เจ้าตัวไปไหนแล้วล่ะ"



ตอนนี้มันไปอยู่กับแฟนเก่า



แค่คิดก็ปวดใจจะแย่แล้ว …




"มันอยู่กับเพื่อนน่ะ ... เออ … ถ้าเฟิร์สไม่มีอะไร เราขอตัวกลับก่อนนะ"

ผมพยายามตอบเฟิร์สด้วยโทนเสียงที่ปกติ แต่ก็ดูเหมือนจะคุมไม่ได้ เสียงที่ตอบเฟิร์สไปจึงเจือไปด้วยความสั่นเครือ

"เฮ้ย ขอโทษนะบอม … งั้นเดี๋ยวให้เราไปส่งมั้ย ตอนนี้จะเรียกแท็กซี่คงยากนะ"

ใจจริงผมไม่อยากกลับกับเฟิร์สเลย แต่เห็นคิวยาวเหยียดที่รอเรียกรถอยู่หน้าล็อบบี้ตอนนี้แล้วผมก็ต้องจำใจตกลง



ผมนั่งนิ่งๆอยู่บนรถของเฟิร์สที่กำลังฝ่าการจราจรที่ค่อนข้างจะหนาแน่นอย่างผิดวิสัยในคืนวันเสาร์แบบนี้



"ทะเลาะกับนัทเหรอ"

"เปล่า"





ต้องเรียกว่ายังไม่ได้ทะเลาะมากกว่า





เราทั้งคู่ไม่ได้คุยอะไรกันอีกพักใหญ่ แล้วจู่ๆเฟิร์สก็พูดขึ้น

“บอม …”

“มีอะไรเหรอ”

"คือเราอยากขอโทษบอมอีกครั้งนะ เรื่องที่เราเคยทำแย่ๆกับบอมไว้ …"

ผมหันหน้าหนีไม่สบตาคู่สนทนา

"..."

"เอาจริง เรามาคิดทบทวนแล้ว เราเองแม่งโคตรเห็นแก่ตัวอย่างที่บอมด่าแหละ"

"..."

"คือเราก็ไม่ควรขอให้บอมทำอะไรแย่ๆแบบนั้นด้วย … เราไม่ได้คิดถึงจิตใจบอม ตอนนั้นเราคิดถึงแต่ตัวเอง

เพราะฉะนั้นงวดนี้ เราขอโทษบอมจากใจจริงของเรานะ"

คำพูดเหล่านั้นทำให้ผมต้องหันไปมองหน้าเฟิร์ส

"ยกโทษให้เราได้มั้ย"

ผมค่อยๆพยักหน้าให้ร่างสูงโปร่งที่ตอนนี้คลี่ยิ้มอย่างยินดี

"ช่างมันเหอะเฟิร์ส เรื่องมันผ่านไปแล้ว ..."



เอาจริงๆตอนนั้น … ผมไม่มั่นใจว่าที่ยอมใจอ่อนยกโทษให้เฟิร์สเพราะผมให้อภัยมันจริงๆ หรือต้องการประชดนัทกันแน่



22.30



ผมนั่งซึมกระทืออยู่บนเตียงที่คอนโดรูหนูของผม

เอาวะ อย่างน้อยก็ยังดีที่ไม่ได้ย้ายไปอยู่กับไอ้นัทอย่างเต็มตัว

ผมยังมีที่ที่ผมจะสามารถถอยมาพักใจของผมได้แบบนี้



RRRRrrrr ….



ผมพลิกโทรศัพท์ดู เป็นเบอร์คนที่ไม่รู้จัก ไม่ใช่ไอ้นัท … 

ผมกดปิดเสียงโยนโทรศัพท์ทิ้ง แล้วนอนเอาหน้าซุกหมอน



เชี่ยเอ้ยยยย ผมไม่ได้เศร้าอะไรหรอกนะ แต่ทำไมน้ำตามันถึงไหลเยอะได้แบบนี้







23.00



ก๊อกๆๆๆๆ



“บอม มึงเปิดประตูให้กูหน่อย”

ผมนอนนิ่งอยู่ที่เตียง ไม่อยากไปเจอหน้านัทมันเลยครับ ตอนนี้ผมมั่นใจมากๆว่าถ้าคุยกันเราก็ทะเลาะกัน



ก๊อกๆๆๆๆ



“บอม กูขอเถอะ อย่างน้อยขอกูได้เห็นหน้ามึงหน่อย ขอให้กูรู้ว่ามึงปลอดภัยดี …  นะบอม”



ผมค่อยๆขยับตัวไปที่ประตูอย่างเชื่องช้า ยืนพิงประตูแล้วตอบนัท



“เออ กูไม่เป็นไร … แต่คืนนี้มึงกลับไปก่อนเหอะ กูไม่พร้อมคุยจริงๆว่ะ”

“กูขอโทษนะบอม คือมันมีเรื่องนิดหน่อยน่ะ แล้วพลอยเค้า …”

“คือตอนนี้กูไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้นอ่ะมึง … กูขอร้องล่ะ”

“บอม …”

“...”

“งั้น ...กูมาหามึงอีกทีพรุ่งนี้นะ”

“...”



สิ้นประโยคของนัท ผมก็หมดแรงที่จะสะกดกลั้นความเสียใจที่เอ่อล้น … ได้แต่ทรุดตัวลงนั่งและร้องไห้อยู่ที่ประตู




*********************************************************

 :hao5: :hao5: :hao5: :hao5:

บอมจะขี้อีโมเกินกว่าเหตุไปรึเปล่าน้า

เหตุการณ์จริงๆจะเป็นอย่างไร รอติดตามต่อตอนหน้านะคร้าบบบ

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 67
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: The Playlist : EP18 ทิ้ง (03/08/63)
«ตอบ #57 เมื่อ03-08-2020 18:26:51 »

โศกจริงๆตอนนี้ครับ :hao5:

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
Re: The Playlist : EP18 ทิ้ง (03/08/63)
«ตอบ #58 เมื่อ03-08-2020 20:50:32 »

เข้มแข็งนะบอม สู้ๆ

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1933
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
Re: The Playlist : EP18 ทิ้ง (03/08/63)
«ตอบ #59 เมื่อ04-08-2020 10:18:35 »

พี่ถั่วมานี่หน่อยดิ
 :beat: :beat: :beat: :beat: :beat:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด