Continental drifters ขอวิธีหนีแอบรัก - 18th drift // J (24/07/21)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Continental drifters ขอวิธีหนีแอบรัก - 18th drift // J (24/07/21)  (อ่าน 7689 ครั้ง)

ออฟไลน์ ddanav

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +129/-1
    • instagram
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม




..................................................




Drift
verb [ I usually + adv/prep ]
UK /drɪft/ US  /drɪft/
to move slowly, especially as a result of outside forces, with no control over direction:


Table of Contents






Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-07-2021 05:21:56 โดย ddanav »

ออฟไลน์ ddanav

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +129/-1
    • instagram
I’m all laid up with you, sentimental trickster
Maybe in another lifetime


Strange Land - NIKI & Phum Viphurit


1st drift - And you make me fall

ลอนดอน, ประเทศอังกฤษ

“หนาวเชี่ย”

ทำไมอากาศที่นี่มันหนาวอย่างนี้วะ! ผมบ่นในใจ ก่อนจะสูดอากาศให้เต็มปอดเป็นครั้งแรกในรอบเกือบสิบชั่วโมง

ประเทศอังกฤษยังคงหนาวเหมือนกับที่ผมจำได้ไม่มีผิด ครั้งสุดท้ายที่ผมมาเหยียบประเทศนี้ก็ซัก 8 ปีมาได้ละมั้ง ... ผมเกลียดการนั่งเครียดบิน มันเลยทำให้ผมเกลียดการเดินทางไปต่างประเทศไปซะหมด แต่รอบนี้มันต่างกันออกไป

นี่เป็นการมาต่างประเทศคนเดียวครั้งแรกของผม!

ไม่ใช่แค่นั้น นี่เป็นการมาเรียนต่างประเทศเป็นครั้งแรกของผมด้วย!

ผมเลยโครตตื่นเต้นเลย ด้วยความเป็นน้องเล็กของบ้าน การได้ไปไหนมาไหนคนเดียวอย่างอิสระนี่เป็นความฝันสูงสุดของผมแล้ว แล้วนี่คือมาแลกเปลี่ยนตั้งเทอมนึงแหนะ ผมจะทำแม่งทุกอย่างที่ตอนอยู่ที่ไทยทำได้ยาก (เหอๆ) ล้อเล่นครับ ผมอะเด็กดีจะตาย อย่างมากผมก็จะสูบบุหรี่ในห้องนอนแม่งทั้งวันทั้งคืน ไม่มีแม่ไม่มีพี่มาบ่นนี่ครับ

ผมลืมแนะนำตัวเลย ผมชื่อวาฬครับ อายุเพิ่งครบ 18 ไปหมาดๆ และตอนนี้ ผมกำลังมาเป็นเด็กแลกเปลี่ยนที่เมืองลอนดอน ประเทศอังกฤษ พอดีคณะสถาปัตย์ของมหาลัยผมที่ไทยมีโครงการแลกเปลี่ยน แล้วด้วยความเก่งของผม ผมเลยสอบชนะทุกคนจนได้มาเป็นหนึ่งในสองตัวแทนที่ได้รับเลือก ซึ่งเอาจริงๆ แม่งเป็นเรื่องใหญ่สำหรับผมมาก เพราะอย่างที่บอก การมาที่นี่มันหมายถึงอิสระ! ผมมีพี่ชายอยู่คนนึงครับ ชื่อพี่นนท์ ซึ่งพี่แม่งเป็นเด็กเพอร์เฟคในอุดมคติของพ่อแม่ทุกคน มันเลยเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ที่ทุกคนในบ้านจะคาดหวังให้ผมเดินตามรอยพี่นนท์ อิสระในบ้านผมก็มีแหละ แค่มันไม่มากพอเท่าที่ผมต้องการ จะย้ายออกมาอยู่หอผมยังทำไม่ได้เลยครับ พาสาวมานอนที่บ้านยิ่งไม่ต้องพูดถึง

“มึงเช็คขนาดเตียงด้วย พาหญิงมานอนจะได้ไม่ลำบาก สำส่อนอย่างมึงคงเยอะอยู่”

“คร้าบบบบ คุณเพื่อนปริน ดูเป็นห่วงจัง แต่มึงหลอกด่ากูว่าสำส่อนนี่หว่าไอ้ควาย!”

นั่นคือบทสนทนาตอนที่ผมนั่งหน้าคอมดูข้อมูลหอพัก ไอ้คุณปรินนั่นเพื่อนผมเอง สนิทกันมาตั้งแต่อนุบาล จนเข้ามหาลัยแล้วยังตามมาหลอกหลอนเรียนคณะเดียวกัน จริงๆ ที่ผมสอบมาแลกเปลี่ยนนี่ แผนของพวกผมคือจะสอบให้ได้ทั้งคู่แล้วมาด้วยกัน แต่ไอ้ปรินเสือกสอบไม่ติด เลยกลายว่าผมได้ไปคนเดียว

“ไอ้เมธร เมตรธรนี่คือใครวะ กูไม่เห็นจะรู้จัก หมั่นไส้แม่งชิบหาย อย่าให้กูรู้ว่ามึงไปเป็นเพื่อนกับมันที่นั่นนะเว้ย”

“ถ้ากูหาเพื่อนไม่ได้ก็ต้องคบกับมันปะวะสัส”

เมธร เมตรธรคือเด็กอีกคนที่ได้ไปแลกเปลี่ยนกับผม ไอ้หมอนี่มันบุคคลลึกลับ คนทั้งคณะไม่เคยได้ยินชื่อมันจนแม่งสอบได้นี่แหละ ไอ้ปรินยิ่งเกลียดมันเข้าไปใหญ่เพราะแม่งมั่นใจว่าจริงๆ มันต้องได้ไปกับผม ถ้าไม่ใช่เพราะเมธรดันสอบได้

“มึงไม่ต้องห่วงปริน เมธรแม่งไม่สิ้นคิดคบไอ้วาฬแน่”

“ถุยมึงอะรีรัก ถ้าว่างช่วยไอ้ปรินเอาของเข้ากระเป๋ากูไป”

ส่วนเจ้าของเสียงยานๆ นี่คือเพื่อนสนิทผมอีกคน มันชื่อรีรักครับ รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยมอปลายเพราะผมเคยไปฟันแฟนเก่ามันแล้วแม่งมาหาเรื่อง ไปๆ มาๆ เคลียร์ได้แถมสนิทกันเฉย จากที่มีกันแค่ผมกับปรินเลยมีมันมาร่วมด้วยเฉยเป็นสามคน คนในคณะชอบเรียกพวกผมว่าแก๊งเก๊ก หาว่าพวกผมชอบเก๊ก แต่คือพวกผมไม่ได้เก๊กไง คือเกิดมาหล่อกันอยู่แล้ว ก็เลยปล่อยให้คนเข้าใจกันไปแบบนั้น 55555 จริงๆ พวกผมเป็นแก๊งแฮร์รี่ พอตเตอร์ต่างหาก ไอ้รักแม่งฉลาดสุด ปล่อยแม่งเป็นเฮอร์ไมโอนี่ไป ส่วนไอ้ปรินคือรอนเพราะแม่งสูงกว่าผม ส่วนผมก็พระเอกสิครับ คนมันหล่อสุดอยู่แล้ว

จริงๆ ก็คิดถึงพวกมันแล้วนะเนี่ย ...

และผมก็มาถึงหอพัก อยู่ใจกลางเมืองพอดี จะได้สะดวกต่อการไปไหนต่อไหนได้ง่ายๆ ผมเข้ารับกุญแจมาจากพนักงาน เอากระเป๋าไปเก็บดีกว่าจะได้ออกไปดูเมือง วันแรกทั้งทีเนอะ

พนักงานสวยชิบหายเลยวุ้ย!

ผมเหลือบดูชื่อ เธอชื่อเซลีน ต้องเป็นลูกครึ่งเอเชียแน่ๆ ตาชั้นเดียวเฉียบขนาดนี้

“คุณทราบใช่ไหมคะว่าห้องพักของคุณเป็นแบบแชร์ค่ะ”

“ไม่ทราบเลยครับ หมายความว่า?”

“คือ หมายเลขอพาร์ทเมนท์ของคุณคือ 17 ค่ะ ซึ่งในโซน 17 นี่จะมีห้องแยกออกไปอีก 6 ห้อง และ 6 ห้องนี้จะแชร์ห้องครัวกันค่ะ”

คือ ผมไม่กะจะทำอาหารอยู่แล้ว แชร์ไปก็ไม่มีปัญหาอะไรอยู่ดี

“คือทางมหาวิทยาลัยของคุณจองมาให้แบบนี้ค่ะ ถ้าทางคุณไม่—“

“ไม่เป็นไรครับ ผมโอเค ถือว่าได้หาเพื่อนด้วย” ผมยิ้มหวาน “มาคนเดียวก็เหงาแบบนี้ละครับ”

“ถ้าเหงามาหาฉันได้นะคะ อยู่ตรงเคาท์เตอร์ตรงนี้ทุกหกโมงเย็นถึงสองทุ่มค่ะ”

เซลีนยิ้มให้ผมอย่างเป็นมิตร ผมขอเบอร์ไว้เลยจะดีปะวะ อ้างไปว่าเผื่อไว้มีปัญหาจะได้ถามได้อะไรแบบนี้ หรือแม่งจะหาว่าผมหื่นปะวะ ก็ยังอยากจะรักษาภาพลักษณ์ตัวเองหน่อย—

“เอ่อ นาวาฬรึเปล่า .. ครับ”

ใครวะ แม่งเรียกชื่อผมซะเต็มยศขนาดนี้ แต่แม่งพูดภาษาไทยนี่หว่า!

ผมหันกลับไปเจอผู้ชาย น่าจะอายุประมาณผม เตี้ยกว่าผมหน่อยนึง ผมหยิกยุ่งๆ เหมือนแอบหลับมา จะว่าไปผมว่ามันน่าจะเป็น ..

“เราชื่อฟาร์นะ เราเป็นเด็กแลกเปลี่ยนอีกคนจากมหาลัยของนาวาฬนั่นแหละ พอดีเรามาถึงตั้งแต่สามวันก่อน อาจารย์เลยวานให้เรามาช่วยดูนาวาฬน่ะ”

ไอ้เหี้ยปริน กูขอโทษนะ แต่แม่งดูคนดีจังว่ะ กูว่ากูจะคบแม่งเป็นเพื่อนนี่แหละ!

“เรียกเราว่าวาฬเหอะ ฟาร์นี่คือเมธรปะ”

“555 วาฬก็วาฬ เออ เรานี่แหละเมธร เรียกฟาร์เหอะ เซลีน เดี๋ยวผมพาเขาขึ้นไปเองครับ”

ผมเดินตามฟาร์ข้ามสนามไปยังตึกหลังสุด ระหว่างนั้นก็คุยกันไปด้วย แม่ง น่ารักชิบหาย น่ารักเหมือนลูกหมา ผมไม่เคยเห็นมันในมอได้ไงวะ ไม่งั้นเจอผมกับไอ้ปรินจับเล่นหัวไปนานแล้ว

“วาฬกับเราอยู่อพาร์ทเมนท์ 17 เหมือนกันแหละ เราอยู่ห้องหนึ่งวาฬอยู่ห้องหก”

“คุยกูมึงเหอะ เรียกเราแล้วมันแปลกๆ แฟลตเมทเป็นไงบ้างวะ มึงเจอบ้างรึยัง” คือก็ต้องสืบข้อมูลก่อนมั้ย ต้องอยู่กับคนกลุ่มนี้ไปอีกนาน อีกอย่าง ฟาร์น่าจะมีข้อมูลแนวนี้อยู่ละ มันบอกว่ามันมาก่อนผมสามวันนิ

“5555 ก็ได้ กูเจอหมดละนะ ก็โอเคมากๆ วันนี้มันบอกจะจัดปาร์ตี้ต้อนรับที่มึงมาให้”

โอโห ผมรักแฟลตเมทผมครับ ยังไม่ได้เจอหรอก แต่ใครก็ตามที่จะเลี้ยงเหล้าผมผมรักหมดแหละ

ฟาร์ไขประตูเข้าอพาร์ทเมนท์ก่อนจะพาผมไปที่ห้อง ห้องผมเป็นห้องที่อยู่ไกลที่สุดจากประตูอพาร์ทเมนท์ ติดกับห้องแค่ห้องเดียวคือห้องหมายเลขห้าที่อยู่ข้างๆ สภาพภายในห้องเรียบร้อยดี ไม่ใหญ่อย่างที่ผมคิดไว้แต่ก็ไม่เล็กเกินไป ผมโถมตัวลงบนเตียง นี่คือกลิ่นอิสระในการพาสาวมานอนห้องของกู!

“มึงโอเคกับห้องมั้ย”

“โอดิวะไอ้ฟาร์ ห้องแย่ขนาดไหนถ้ากูพาสาวมานอนได้กูโอหมดอะ” ฟาร์ยิ้มขำเฉยๆ มันคงได้ยินชื่อเสียงด้านฟันสาวของผมในคณะมาไม่มากก็น้อย

“ยินดีต้อนรับบบบบ”

สามคนที่มาออกันอยู่ที่หน้าประตูห้องนี่คงเป็นแฟลตเมทของผม

“วาฬ นี่แฟลตเมทนะ คนนี้แมกซ์” ผู้ชายฝรั่งตัวสูงชิบหายโบกมือให้ผม “นี่เคลวิน” หมอนี่เป็นคนเอเชียตัวเล็กลงมาหน่อย มองก็รู้ว่าใส่แบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้า “ส่วนนี่โจเอล” ฝรั่งผิวคล้ำใส่แว่นส่งยิ้มให้ผม “นี่วาฬ” ผมยิ้มตอบกลับทุกคน

“ไงวาฬ ยินดีต้อนรับเข้าสู่อพาร์ทเมนท์ของพวกเรา”

“มีปัญหาอะไรบอกพวกเราได้นะ พวกเรามาอยู่ก่อน แน่นอนว่าต้องรู้อะไรมากกว่านายอยู่แล้ว”

“ทำไมเหินห่างอย่างนั้นวะเคลวิน เฮ้ยวาฬ ยินดีต้อนรับว่ะ เล่าอะไรเกี่ยวกับตัวนายให้พวกเราฟังหน่อย มาทำอะไร เรียนอะไร เกิดที่ไหน อะไรแบบเนี้ย”

แมกซ์นี่ดูเฟรนด์ลี่โครตๆ กูยังไม่ชวนเข้าห้องยังเดินเข้ามาเองเฉยเลย 555 มีเคลวินเดินหน้ามุ่ยๆ ตามมาข้างหลัง

“ขี้เสือกว่ะแมกซ์ ให้เขาเล่าเองดีกว่ามั้ย จะไปถามเพื่อ”

“เฮ้ย เราโอเคว่ะ ไม่ต้องห่วงๆ 555”

บ่ายวันนั้นทั้งวันพวกมันก็มานั่งช่วยผมจัดของใส่ห้องใหม่ เลยได้คุยกันไปด้วย แมกซ์เป็นคนเยอรมัน มาเรียนปริญญาโทด้านวิศวะ ซึ่งก็ดูเหมาะกับมันดี ส่วนเคลวินเป็นนักศึกษาแพทย์มาจากฮ่องกง สองคนนี้รู้จักกันมาตั้งแต่แมกซ์ยังเรียนปริญญาตรี สาเหตุนึงที่แมกซ์มาเรียนที่นี่เพราะตามเคลวินมานี่แหละ โจเอลเป็นเด็กป. ตรีเหมือนกับผม แต่มันเรียนดนตรี เลยออกติสต์ๆ หน่อย ส่วนฟาร์ที่ผมเคยบอกว่าแม่งเป็นบุคคลลึกลับ แม่งก็เป็นบุคคลลึกลับจริงๆ นั่นแหละ

“ทำไมกูไม่เคยเห็นมึงที่คณะเลยวะ”

“กูไม่ค่อยมีเพื่อนที่คณะเท่าไหร่เลยเรียนเสร็จกลับเลย แต่จริงๆ กูรู้จักกับรีรักนะ”

“ถึงว่าทำไมไอ้รักแม่งเหมือนรู้จักมึง ทำไมแม่งไม่เคยพามึงมาเจอพวกกูวะ”

“ก็รักบอกว่าพวกมึงเป็นแก๊งแฮร์รี่ พอตเตอร์ ไม่มีที่ให้บุคคลที่สี่อย่างกูหรอก”

ไอ้รัก .. เหตุผลมึงแม่งงี่เง่าชิบหาย

อย่างน้อยระหว่างจัดห้อง ผมใจชื้นขึ้นนิดหน่อยว่ากูหาเพื่อนได้แล้วว่ะ อย่างน้อยก็กลุ่มนี้แหละ ทุกคนดูโอเคมากๆ แมกซ์ชวนผมไปยิม ในขณะที่โจเอลเสนอว่าจะพาผมไปเดินเล่นรอบเมืองพรุ่งนี้ พอเก็บของเสร็จเคลวินก็ทำอาหารให้พวกผมกิน ไอ้ฟาร์ก็เฮฮา คือแม่งอบอุ่นมากๆ สี่คนนี้ แต่เดี๋ยวนะ

“มันมีหกห้องไม่ใช่หรอ ทำไมมีกันแค่ห้าคนอะฟาร์”

“มันมีอีกคนกำลังกลับมา อยู่ห้องห้า พอดีมันมีเรียนวันนี้เลยกลับช้าหน่อย”

ห้องห้า .. ก็ห้องข้างผมเลยนี่หว่า

“แม่งเด็กเรียนเลยไปเรียนทุกวัน แต่นิสัยโอเคนะเว้ย นายน่าจะชอบมันอยู่มากๆ” แมกซ์ยืนยันกับผม ก่อนจะหันไปทางประตู “พูดถึงก็มาเลย โคล! พวกเราอยู่กันในห้องครัว”

“มีเบียร์มาเต็มเลย มาช่วยยกหน่อย”

“วาฬไม่ต้องมาหรอก รออยู่นี่แหละ” โจเอลพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะตามคนอื่นเดินออกไปนอกห้องครัวเพื่อไปช่วยผู้มาใหม่ยกของ ผมเลยที่จะออกไปด้วยเลยนั่งอยู่ที่เดิม ไถมือถือไปเรื่อยๆ เช็คว่ามีใครที่บ้านคิดถึงผมบ้างรึยัง

Priné - เป็นไงบ้างวะมึง เจอสาวบ้างยัง
Nawhale - เจอแล้วคนนึง
R. - ไม่รู้ทำไมว่ะ แต่กูรู้สึกว่าวาฬแม่งมีสิทธิ์จะเจอเมียในอนาคตรอบนี้ว่ะ
Nawhale - เพ้อเจ้อใหญ่ละมึง
Priné - กูนึกภาพแม่งมีเมียไม่ออก
Nawhale - กูก็นึกไม่ออก
R. - แต่กูนึกออก ไม่รู้ว่ะ กูมีเซนส์
Priné - ถ้าจะมีเมียเอาเพื่อนเมียมาฝากกูด้วยละกัน 5555

“สวัสดีครับคุณห้องหก”

ผมเงยหน้าขึ้นมองที่ประตูตามเสียงทัก ผู้ชายคนหนึ่งกับกระเป๋าเป้ยืนอยู่ตรงนั้น เขากำลังก้มหน้าลง พยายามถอดรองเท้า ผมเลยไม่เห็นหน้าเขา

“ชื่อวาฬใช่ไหมครับ”

“ครับ”

แม่งเป็นผู้ชายที่สูง แต่งตัวเรียบร้อย เสื้อเชิร์ตแขนยาวสีขาวถูกเอาปลายเข้าในกางเกงสีดำเรียบร้อย เสียงมันทุ้มมาก แถมภาษาอังกฤษสำเนียงลอนดอนชัดเจน แสดงว่ามาจากที่นี่ แต่แม่งคงไม่ฉลาดเท่าไหร่ แค่ถอดรองเท้ามันจะยากอะไรหนักหนา!

“นั่งถอดดีไหม” ผมรีบลุกจากเก้าอี้ให้ พอดีกับที่มันถอดเสร็จพอดี

“ไม่เป็นไรครับ เสร็จพอดี” มันเอามือเช็ดกางเกงก่อนจะส่งมือมาให้ผมจับ ดีมาก ผมไม่อยากจับมือที่โดนรองเท้ามาหรอก ..

เหี้ย

ผมเป็นอะไรวะ

เกิดอะไรขึ้น

ผู้ชายลูกครึ่งเอเชียหน้าตาดีกำลังส่งยิ้มมาให้ผม ผมสีน้ำตาลอ่อนปรกตาอยู่ข้างหนึ่ง ตาสีเขียวหม่นของเขามองจ้องเข้ามาในตาของผมเหมือนรู้จักกันมาเป็นสิบปี เขาคว้ามือผมที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศไปจับ

ผมรู้สึกได้ถึงชีพจรที่เต้นอยู่ตรงปลายนิ้วของเขา

“เราชื่อโคล อยู่ห้องห้า หวังว่าเราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันในอนาคตนะครับ”

ณ นาทีนั้น ผมรู้สึกได้ถึงชีพจรของตัวผมเองที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกับผู้ชายตรงหน้าของผม


ฝากด้วยนะคะ ^________^

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-12-2019 12:33:06 โดย ddanav »

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2076
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-1
Re: Continental drifters ขอวิธีหนีแอบรัก - 1st drift
«ตอบ #2 เมื่อ25-10-2019 07:30:57 »

 :pig2:
 :3123:
 o13

ออฟไลน์ ddanav

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +129/-1
    • instagram
Have I misread the way I feel about you
Have I misread the way I feel about you


Misread - Fazerdaze


2nd drift - In three heartbeats

หิว

นั่นคือความคิดแรกที่เข้ามาในสมองทันทีที่ผมลืมตาตื่น ฟ้าข้างนอกยังมืดอยู่ ทำให้ผมสรุปได้ว่าการที่ผมตื่นมานี่ต้องเป็นเพราะเจทแลกแน่ๆ ไม่ก็นอนไม่หลับซึ่งเป็นอะไรที่โคตรผิดวิสัยผม

ผมนอนไม่หลับทั้งคืน ได้แต่พลิกตัวไปมา เหมือนมีอะไรติดอยู่ในหัวที่ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไรนับตั้งแต่นาทีที่เจอหมอนั่น มันชื่ออะไรนะ ... โคล ใช่ มันชื่อโคล น่าจะอายุมากกว่าผม มันสูงกว่าผมแน่ๆ ล่ะ และตามันอีก ตามันที่มองผมทีเหมือนกับถูกเอกซ์เรย์เข้าไปถึงสมองและหัวใจ ..

ผมไม่กล้ามองหน้ามันเมื่อวาน

“เราชื่อโคล อยู่ห้องห้า หวังว่าเราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันในอนาคตนะครับ”

“ค—ครับ”


ผมหาคำพูดได้แค่นั้น ก่อนจะรู้สึกเหมือน .. แบบ .. ผมมองหน้ามันไม่ได้ ผมไม่รู้ทำไม ได้แต่ตอบไปเก้อๆ เสียงที่ออกมาแม่งก็โคตรเย็นชาแบบที่ไม่ใช่ผมเลย ชีพจรผมที่อยู่ๆ ไป sync กับมันได้ไงก็ไม่รู้ก็ดังชิบหาย

ผมไม่เคยเป็นแบบนี้

แบบไหนล่ะ เสียงเล็กๆ ในหัวของผมกระซิบเหมือนจะกวนตีน แบบที่เห็นหน้าใครแล้วหัวใจเต้นแรงอะนะ

“วาฬ มาช่วยยกของหน่อยยย” เสียงไอ้ฟาร์ช่วยชีวิต ผมรีบพุ่งตัวออกไปช่วยมันทันที ปล่อยโคลให้ยืนอยู่ตรงนั้น ในใจมันคงด่าผมว่าไร้มารยาทสัส คนจะชวนคุยเสือกชิ่ง ซึ่งผมยอมรับเลยว่าผมชิ่ง ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน คือแม่งไม่ใช่ผมเลย

แค่ผมรู้สึกว่าไม่พร้อมที่จะไปยืนให้มันใช้สายตาเอกซ์เรย์คู่นั้นมองผม

ผมกับมันคุยกันแค่นั้นจริงๆ ทั้งคืน พอเบียร์มาผมก็ดื่มไปคุยกับแมกซ์ไปเพราะมันคุยเก่ง พอเริ่มเมาผมก็ชิ่งขอตัวไปนอน แล้วก็มาบิดตัวพลิกไปมาค่อนคืนเพราะหาคำตอบไม่ได้ว่าตัวเองเป็นอะไร

ผมเหลือบหันไปดูนาฬิกา เจ็ดโมงเช้าเองหรอวะ สงสัยเป็นเพราะเจทแลกจริงๆ ด้วยนั่นแหละ แต่ว่าตอนนี้โคตรหิวเลย คุ้นๆ เหมือนมีโดนัทที่โคลซื้อเข้ามาให้เหลืออยู่ในตู้เย็น ไหนๆ ก็ตื่นแล้ว ลุกเลยละกัน ห้องครัวก็แค่นี้เอง

“สวัสดีครับ”

ผมมองตามเสียง โคลยืนอยู่ตรงหน้าเตา แต่งตัวเรียบร้อยเหมือนเตรียมตัวจะออกไปข้างนอก ตอนเจ็ดโมงเช้านี่นะ? มันส่งยิ้มให้ผมที่ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตัวเองส่งสีหน้าแบบไหนออกไปให้มัน

กูยังไม่ได้เตรียมใจจะเจอมึงเลย!
 
“อ่า หวัดดี ตื่นเช้าจัง”

“เราเป็นคนตื่นเช้าน่ะ กินไรหน่อยไหม” ผมเพิ่งสังเกตเห็นว่ามันถือถ้วยใส่ overnight oats ไว้

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเรากินโดนัทที่เหลือเมื่อวาน”

“กินโดนัทตอนเช้าไม่ดีนะ นั่งๆ เดี๋ยวเราทำอะไรให้กิน”

แล้วคุณมึงจะถามผมทำไมครับ มันค้นของกุกๆ กักๆ ในตู้เย็นอยู่แป้บนึงก่อนจะหยิบ overnight oats อีกถ้วยออกมาตั้งตรงหน้าผม ส่วนตัวเองก็นั่งบนเคาท์เตอร์ กินไปด้วยดูทีวีที่เปิดไว้อยู่ไปด้วยมั้ง ผมเองก็ไม่กล้าสบตามัน ได้แต่พึมพำขอบคุณก่อนจะเหลือบมองมันเป็นพักๆ

มันเป็นคนสูงมากครับ ขายาวมากจนผมแม่งเสียความมั่นใจ หน้ามันบ่งบอกว่าเป็นลูกครึ่งเอเชียชัดเจน น่าจะเป็นลูกครึ่งฮ่องกง ไม่ก็ไต้หวัน ... หรือไทย? ไม่สิ ถ้ามันเป็นลูกครึ่งไทยมันก็น่าจะพูดภาษาไทยกับผมไม่ก็ฟาร์ไปแล้ว ผมมันสีน้ำตาลอ่อนๆ แบบธรรมชาติ ปอยผมข้างหนึ่งปรกตาข้างขวาของมันเสมอ ผมโคตรชอบสีผมของมันเลย ต่างกับผมสีชมพูอ่อนของผมเองมากๆ แม่งดูเป็นผู้ชายเพอร์เฟคแบบที่ทำให้ผมคิดถึงพี่ชายของผมเองที่บ้านเล็กๆ

แต่แปลกแฮะ .. วันนี้ผมไม่มีอาการเหมือนเมื่อวาน

เมื่อวานผมอาจจะมโนไปเองก็ได้มั้ง

“พอกินได้มั้ย โอ๊ตน่ะ” จู่ๆ มันก็มานั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามกับผมจนผมแอบสะดุ้ง “พอดีเราแพ้นมวัวเลยใช้เป็นนมถั่วเหลืองแทน ไม่รู้นายจะชินกับรสชาติรึเปล่า”

“กินได้ อร่อยดี ขอบใจมากเลย”

“เอาล่ะ เมื่อวานไม่ค่อยได้คุยกันเลย มารู้จักกันหน่อย” เหี้ย “นายชื่อวาฬใช่มั้ย วาฬที่หมายถึงปลาวาฬอะนะ”

“ใช่”

“น่าสนใจ คงไม่ได้มีพี่น้องชื่อโลมาอะไรแบบนี้ใช่เปล่า”

มันชวนผมคุยเรื่อยๆ ระหว่างที่นั่งกินข้าวโอ๊ตไปด้วยกัน ผมเลยได้รู้ว่ามันอายุยี่สิบสาม กำลังเรียนกฎหมายแบบเดียวกับพี่ชายผม เคยใช้ชีวิตอยู่ฮ่องกงในช่วงวัยเด็ก (ผมบอกแล้วไม่ผิดว่ามันต้องเป็นลูกครึ่งฮ่องกง) และมาอยู่ลอนดอนคนเดียวตั้งแต่วัยรุ่น มีพี่สาวอยู่หนึ่งคนที่อายุห่างกันสิบกว่าปีเลยไม่สนิทกันเท่าไหร่ ผมก็เล่าเรื่องตัวเองบ้างว่าอายุเท่าไหร่ มาทำอะไร เล่าเรื่องพี่นนท์ พี่ชายผมให้มันฟังว่าเพอร์เฟคขนาดไหน ลามไปจนถึงเรื่องหนัง เรื่องดนตรี เพื่อที่จะพบว่ามันกับผมมีรสนิยมที่คล้ายกันจนน่าแปลกใจ ผมชอบวาดรูป มันชอบปั้นดิน ผมชอบปีนเขา มันชอบเดินป่า เรานั่งคุยกันอยู่ประมาณหนึ่งชั่วโมง ใจผมไม่เต้นขนาดนั้นอีกแล้ว ผมสบตามันได้เหมือนคนปกติ แสดงว่าเมื่อวานอาจจะไม่ใช่เพราะมันที่ทำให้ใจผมเต้นแรง อาจจะเป็นเพราะผมเหนื่อยจากการเดินทาง ต้องใช่แน่ๆ

ผมจะมาใจเต้นกับผู้ชายด้วยกันได้ไง

“วันนี้มีอะไรทำไหม”

“ไม่มีแพลนเลยครับ”

“งั้นไปแต่งตัว เดี๋ยวเราพาไปดูเมือง”

“เอ้ย รบกวนรึเปล่า”

“ไม่หรอก ที่แต่งตัวเรียบร้อยก็เพราะกะว่าถ้านายตื่นจะพาไปอยู่แล้วนี่แหละ” มันดุนหลังผมให้ออกจากห้องครัว “จะพาไปดูลอนดอนในแบบที่คนอื่นไม่รู้ให้ดู”

ก็ดีเหมือนกันนะ มีคนพาไปดูเมืองเนี้ย

Nawhale - ไม่อยู่นะ จะออกไปดูเมืองกับโคลว่ะ

ผมไลน์หาฟาร์ ซึ่งแม่งคงยังไม่ตื่นเหมือนคนอื่นๆ ในอพาร์ทเมนท์ที่คงนั่งแดกเหล้ากันทั้งคืนหลังจากที่ผมชิ่งไปนอน ถ้าผมไม่บอกไว้มันคงเป็นห่วงผมน่าดู ผมอาบน้ำเสร็จก็คว้าเสื้อยืดกางเกงยีนส์มาใส่ แจ๊กเกทอีกตัวนึงไว้กันหนาวเป็นอันเรียบร้อย เช็คอากาศมาแล้วว่าแค่นี้น่าจะเอาอยู่

“โคล ไปกัน”

ผมเรียกโคลที่นั่งรอผมอยู่ในห้องครัว มันคิ้วขมวดทันทีที่เห็นผม

“จะใส่แค่นั้นออกไปเนี้ยนะ”

“ก็เช็คมาแล้วว่าไม่น่าจะหนาว”

“นายดูถูกอากาศลอนดอนมากเกินไปนะวาฬ” มันเดินออกจากห้องครัวก่อนจะกลับมาพร้อมกับแจ๊กเกทยีนส์หนาๆ หนึ่งตัว

“ใส่ตัวนี้ดีกว่า”

โคลเดินมาหยุดตรงหน้าผม ก่อนจะดึงแจ๊กเกทของผมเองออกทางด้านหลัง ทำเหมือนผมเป็นเด็กถอดเสื้อเองไม่ได้อย่างนั้นแหละ!

“ถอดเองได้”

“แต่เราถอดให้ง่ายกว่า ใส่ตัวนี้ซะ” มันใส่แจ๊กเกทตัวใหม่ให้ผม โคตร oversize อะ ไม่เท่เลย ลองคิดดูสิว่าขนาดตัวของผมกับมันต่างกันขนาดไหน พอเสื้อมันมาอยู่บนตัวผมเลยรู้สึกหลวมไปเลย

“มันใหญ่ไปอะ”

“เดี๋ยวก็ชิน ใส่ไว้อย่างนั้นแหละ เดี๋ยวอุ่นไม่พอก็ไม่สบายกันพอดี”

เข้ามาใกล้เกินไปแล้ว

มันก้มตัวลงมาดึงเสื้อผมให้พอดีตัวมากขึ้น มันใกล้มาก ใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวมัน มันช้อนตาขึ้นมาหน้าผม ดวงตาข้างขวาที่มักจะถูกปอยผมสีอ่อนปรกไว้ถูกปัดออกไป ทำให้เห็นไฝจางๆ สองเม็ดที่เรียงกันอยู่ใต้ปลายขอบตาล่างของมันอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก พร้อมๆ กับดวงตาสีเขียวหม่นคู่นั้นที่จ้องเข้ามาในดวงตาเหมือนจะเอกซเรย์ทุกอย่างของผม

ตึก

หัวใจผมเต้นผิดจังหวะขึ้นมาอีกครั้ง

ตึก

สองครั้ง

ตึก

สามครั้ง

ผมไม่ได้คิดไปเองเรื่องที่ผมใจเต้นกับมันเมื่อวาน


………


โคลพาผมไปหลายที่ ทั้ง Notting Hill ตลาด Borough รวมไปถึงหลายเขตที่ไม่เป็นที่รู้จักมากขนาดนั้นอย่าง Dalston (ที่ผมชอบมาก เขตอะไรไม่รู้อาร์ตชิบหาย) ผมซื้อของอาร์ตๆ แบบที่หาที่ไทยไม่ได้มาเยอะแยะจนมันต้องช่วยผมถือ แต่มันก็ไม่ได้บ่นนะ แถมช่วยผมเลือกอีกตั้งเยอะ อย่างหมวกตลกๆ ที่ผมใส่อยู่นี่ก็ฝีมือมันเลือก

“ไม่อยากใส่”

“ใส่ไปเหอะ จะได้ไม่หนาวหู ทันสมัยดีด้วย”

ผมฟังก็รู้ว่ามันแกล้ง ใครที่ไหนเขาใส่หมวกโบราณศตวรรษที่ยี่สิบแบบนี้กัน แต่ด้วยความขี้เกียจเถียงเลยยอมใส่ไป

อาการใจเต้นแปลกๆ ของผมยังอยู่ แม้จะน้อยลงกว่าเมื่อเช้าตอนที่ถูกมันจ้องตา น่ารำคาญชิบหาย เจ้าตัวก็ดูเหมือนจะไม่รู้อะไรเลยว่าทำความคิดผมปั่นป่วนขนาดไหน ผมจะมาใจเต้นกับมันได้ไงล่ะ นี่ผู้ชายนะ! ผมไม่เคยมีประวัติชอบเพศเดียวกัน ยิ่งเป็นคนแปลกหน้าด้วยแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึง คนรักทุกคนในชีวิตผมที่ผ่านมาเป็นผู้หญิงหมด ฮอตด้วยเพราะผมมันพวกเลือกได้ (ครับ ยอมรับว่าน่าหมั่นไส้) ไม่เคยมีอารมณ์กับผู้ชายด้วยกัน ผมเห็นไอ้ปรินไอ้รักนอนเมาแก้ผ้ามาเยอะขนาดไหนก็ไม่เคยรู้สึกอะไร (ขนาดไอ้ปรินเป็นเดือนมหาลัยนะครับ หล่อคมเหี้ยๆ) อยู่ๆ ผมจะมาใจเต้นเป็นสาวน้อยกับคนที่ผมเพิ่งรู้จักได้ไม่ถึงวันนี่นะ

แล้วผมก็นึกถึงพี่เบนขึ้นมา พี่เบนเป็นเพื่อนสนิทพี่ชายผมตั้งแต่สมัยประถม เลยเหมือนโตมาด้วยกันเป็นพี่ชายอีกคน ถ้านับเรื่องความเคารพ ผมว่าผมน่าจะเคารพพี่เบนมากกว่าพี่นนท์ พี่ชายแท้ๆ ของผมเสียอีก เพราะพี่เบนเป็นคนใจดีที่ดูพึ่งพาได้ ส่วนพี่นนท์ดุกว่า แถมจุ้นจ้านผมไปหมดเสียทุกอย่างตั้งแต่เด็กๆ สองคนนี้มาเรียนที่ลอนดอนตั้งแต่อายุสิบสี่ ตอนนั้นผมเด็กๆ เลยไม่ได้อะไรมาก จนกระทั่งวันที่พี่ทั้งสองกลับไทยมาช่วงปิดเทอมตอนอายุสิบหก

ผมจำได้ว่าพี่เบนเท่มากในสายตาผม เหมือนไม่ใช่พี่เบนที่ผมจำได้ ย้อมผมสีเทา ไว้ผมยาวมัดเป็นจุดไว้ด้านหลัง สูบบุหรี่กลิ่นมิ้นต์ เจาะหูข้างเดียว ทำเอาผมกับไอ้ปรินประหม่าไปเลยว่าพี่กูเท่ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ (ส่วนพี่นนท์ก็ยิ่งเพิ่มความเป็นคุณชายเรียบร้อยเต็มขั้น ไม่มีความเท่) ตอนนั้นถ้าผมจำได้ผมก็เป็นแบบนี้แหละ หัวใจเต้นผิดจังหวะนิดหน่อย ปนกับความรู้สึกนับถือแบบเป็นลูกพี่กูเหอะตามฉบับเด็กอายุสิบสอง มันคือความรู้สึก admire แบบเด็กๆ ที่ผมไม่ได้สัมผัสมันมานานมากจนเกือบลืมไปแล้วว่ารู้สึกยังไง

มันคือความรู้สึกเดียวกันนั่นแหละ โคลแม่งเท่จะตาย ไม่แปลกที่ผมจะรู้สึกได้ถึง vibe แบบเดียวกับของพี่เบนมาจากตัวมัน

“เป็นไง ลอนดอนในแบบของเรา”
 
“อือ ดีมากเลย ไม่เหมือนกับที่คิดไว้ดี”

ตอนนี้ผมกับมันนั่งกันอยู่ในร้านกาแฟที่พิพิธภัณฑ์ Tate Modern หลังจากที่ดูงานอาร์ตกันมาจนขาลาก ผมนั่งไลน์หาฟาร์ที่เอาแต่ถามผมว่าจะกลับเมื่อไหร่ ก่อนจะตอบไลน์พี่นนท์ที่เอาแต่พยายามให้ผมไปกินข้าวกับเพื่อนสนิทพี่แม่งที่ผมไม่เคยเจอเพื่อเป็นการขอบคุณที่หาหอพักให้ผม (ผมไม่ไปแน่ๆ ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน จะให้ไปนั่งกินข้าวด้วยกันนี่นะ) ส่วนโคล เท่าที่เห็นจากหางตา ก็นั่งอ่านนิตยสารในร้านอยู่เงียบๆ

Priné - คิดถึงมึงละว่ะ
R. - กูก็อยู่ข้างมึงเนี่ย
Priné - กูหมายถึงเหี้ยวาฬเว้ยไอ้ห่า!
Nawhale - ไม่ต้องมาคิดถึงกูครับคุณเพื่อน กูสยอง

“คุยกับแฟนหรอ” จู่ๆ โคลแม่งก็ถามแทรกขึ้นมา

“ฮะ?”

“ก็เห็นดูมือถือไปยิ้มไปแบบนั้น” หน้าผมมันออกขนาดนั้นเลยอ่อวะ

“คุยกับเพื่อน โสดอยู่ๆ”

“ดีแล้ว อย่างเพิ่งรีบมีแฟนเลย อายุแค่นี้เอง” ขี้เสือกชิบหาย ถามกลับแม่งเลย

“นายอะโคล มีแฟนรึยัง”

“เรียนขนาดนี้จะเอาเวลาไหนไปมีแฟน จริงๆ วันนี้” มันก้มหน้าดูนาฬิกา “มีนัดเดทตอนบ่ายโมง”

“อ้าว แล้วทำไมไม่ไปอะ”

“ก็พาวาฬมาเดินดูเมืองสนุกกว่ากันตั้งเยอะ”

เอาอีกแล้ว ดวงตาคู่นั้นอีกแล้ว จ้องผมแบบนี้อีกแล้ว

“เราสงสารผู้หญิงว่ะ ยกเลิกนัดเดทง่ายๆ แค่เพราะจะพาเราเที่ยวนี่นะ ถ้านายไม่พามาฟาร์ก็ต้องพามาอยู่แล้ว”

“ไม่อะ แบบนี้ก็สนุกดี” มันยิ้มให้ผม ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ จนผมหายใจไม่ทั่วท้อง “ถือว่านี่ก็เป็นเดทละกัน”

ตึก ตึก ตึก ตึก ..

มันพูดเล่น แต่ร่างกายผมกลับตอบสนองแบบจริงจัง อีเหี้ย อีเหี้ยยยยยยยยยย แล้วจะเข้ามาใกล้ขนาดนี้ทำไม! มันเอื้อมแขนมาหยิบนิตยสารอีกเล่มที่อยู่ข้างๆ ผมก่อนจะถอยกลับออกไป ผมจะไม่แปลกใจเลยถ้ามันได้ยินเสียงหัวใจผมในตอนนี้ นี่มันไม่ปกติแล้ว

ผมเหลือบมองริมฝีปากมัน

อยากจูบ ..

“ทำไมหน้าแดงจัง ร้อนหรอ ไปข้างนอกมั้ย”

เพราะมึงนั่นแหละไอ้ควาย


……


“เป็นไรอะวาฬ เงียบตั้งแต่กลับมาแล้ว”

ผมมานั่งเล่นเกมส์ที่ห้องฟาร์ตั้งแต่กลับมา โคลมาส่งผมที่หอ ก่อนจะรีบออกไปห้องสมุดเพื่อไปปั่นรายงานต่อให้เสร็จ ก่อนมันไปยังอุส่าห์ชวนผมไปยิมด้วยกันตอนเย็นทุกวันกับมันและแมกซ์ ซึ่งผมก็ตอบตกลงไป แม้ในใจยังงงๆ ว่าวันนี้มันเกิดอะไรขึ้นวะ

“ไม่เป็นไรๆ กูเหนื่อยนิดหน่อย เมื่อเช้าตื่นเช้า”

“แล้วไป คิดว่าอกหัก เห็นหน้าอึนๆ แต่อย่างนาวาฬเนี่ย” มันยิ้มกวน “อกหักคงยากเนอะ”

“ทำไมวะ”

“ใครๆ ก็รู้เรื่องเปรี้ยวป้ะ”

เปรี้ยวเป็นแฟนคนล่าสุดของผม เป็นดาวคณะข้างๆ ที่ผมไปตามจีบอยู่สองอาทิตย์กว่าจะติด ก่อนผมมานี่ก็เพิ่งเลิกกันไปด้วยเหตุผลที่งี่เง่ามากๆ

“วาฬทำงี้ได้ไงอะ ทำอย่างงี้กับเปรี้ยวได้ไง!” ฟาร์ทำเสียงแว้ดแบบผู้หญิงจ๋าแถมยังทำท่าสะดิดสะดิ้ง “วาฬไม่เคยรักใครเลยนอกจากตัวเองใช่มั้ย!”

“พอมึง พอ พูดแล้วกูยังเจ็บไม่หาย”

เรื่องคือเปรี้ยวมาหาผมที่คณะระหว่างที่ผมกับเพื่อนกำลังเมาค้างจากวันก่อนกันอยู่ แล้วผมกับไอ้ปรินที่ใครๆ ก็รู้ว่าสนิทกันมากดันถูกเพื่อนอีกคน (ไม่ใช่รัก หมอนั่นโรคจิตกว่านี้เยอะ) ยุให้จูบกันแล้วจะช่วยต่อโมเดลให้

“ไอ้ปรินกูไม่เอา!”

“กลัวไรวะ ตอนเด็กๆ มึงก็หอมแก้มกูเป็นปกติ”

“นั่นมันตอนเด็กเว้ย ไม่เอ้า ไม่—“


และผมก็เจอมันจูบปากไปตามระเบียบ แค่แป้บเดียวจริงๆ ครับ แค่ปากแตะกัน แต่เปรี้ยวดันมาเจอจังหวะนั้นพอดี เท่านั้นแหละ ผมโดนตบก่อนจะโดนหาว่าชอบผู้ชายแล้วไปหลอกเปรี้ยวเพื่อเอาเป็นแฟนบังหน้า เปรี้ยวร้องไห้เสียงดังมากจนคนทั้งคณะมามุงดู น่าอายชิบหาย สิ่งที่น่าโมโหที่สุดคือไอ้เพื่อนเหี้ยๆ ของผมทั้งสองตัวที่นั่งยิ้มกริ่มเพราะแม่งไม่ชอบเปรี้ยวกันอยู่แล้ว

“แต่กูรักเค้าจริงๆ นะเว้ย”

“แต่มึงก็ไม่ได้วิ่งตามเค้าไปอ่า กูเห็นอยู่ ถ้ามึงรักเค้ามึงต้องพยายามเอาเค้ากลับมาป้ะ นี่กูเห็นมึงบ่นเจ็บหน้าแล้วก็กลับบ้านเฉย”

มันก็ถูก ผมไม่ได้เศร้าที่โดนเปรี้ยวบอกเลิก มันเป็นความรู้สึก ‘อีกแล้วหรอวะ’ มากกว่า ไม่มีความรักครั้งไหนของผมที่จะไม่จบโดยไม่มีเพื่อนผมมาเกี่ยว แต่ก็ไม่มีครั้งไหนที่ผมโกรธเพื่อนและไปง้อผู้หญิง สิ่งที่เกิดขึ้นคือพวกผมก็ขำๆ กันไปแล้วก็จบ

วาฬไม่เคยรักใครเลยนอกจากตัวเองใช่มั้ย!

ตกลงผมเคยรักใครรึเปล่า

“ฟาร์ เวลารักใครสักคนนี่รู้สึกยังไงวะ”

“ก็ เอาแบบกูนะ กูประหม่า”

“...”

“แล้วแบบ หัวใจเต้นไม่ปกติ เดี๋ยวแรง เดี๋ยวผิดจังหวะ”

“นั่นมันโรคหัวใจเปล่า”

“ใช่ก็แย่ละ มันจะรู้เองอะ ว่าแต่ถามทำไม” มันขมวดคิ้วมองผมที่เงียบไป “มึงไปชอบใครเปล่า”

“... เปล่าเว้ย! แล้วที่หัวใจเต้นอะไรของมึงเนี่ยเต้นตอนไหน ตอนเห็นหน้าอะไรอย่างนี้อ่อ”

“เอาจริงๆ แค่การมีตัวตนของเค้าอยู่ก็ทำให้รู้สึกได้แล้ว เห็นของที่เขาให้ แค่คิดถึง มึงก็รู้สึกแล้ว”

ผมเหลือบมองหมวกโง่ๆ ที่มันซื้อให้เมื่อเช้าก่อนจะรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นเร็วขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ ผมหลับตาเพื่อที่จะเห็นภาพริมฝีปากมันขึ้นมาในหัว

ผมอยากจูบมันเมื่อบ่าย

ผม อยาก จูบ มัน เมื่อ บ่าย

ผมไม่เคยรู้สึกแบบนั้นกับพี่เบน

“จะไปไหนวะมึง” ฟาร์ตะโกนไล่หลังผมที่ลุกพรวดขึ้นมา ผมรู้แล้ว ผมคิดออกแล้วว่าผมต้องทำอะไร

“เดี๋ยวกูมา แป้บนึง”

ผมอยากจูบมัน ผมอยากจูบมันแน่ๆ ตอนที่หน้ามันยื่นเข้ามาใกล้ๆ ตอนที่ผมเห็นขนตามันทุกเส้น ไฝจางๆ ที่ข้างตาขวา ตาสีเขียวที่ผมยังคงสลัดมันไม่หลุดจากสมอง ยังไม่นับหัวใจที่เต้นไม่เป็นแพทเทิร์นของผมอีก

ผมอาจจะไม่ได้รักมัน แต่มันไม่ใช่แค่คนรู้จัก หรือแม้แต่เพื่อนทั่วไปสำหรับผม

ผมต้องทำอะไรสักอย่าง

“เซลีนครับ”

“คะ” เซลีนหันมาทำหน้างงใส่ผมที่วิ่งพรวดพราดเข้าไปที่ล็อบบี้หอ ใบหน้าคมของเธอดูงงงวยจนผมแอบสงสาร

“มีอะไรรึเปล่าคะ ห้องคุณเรียบร้อยมั้ย”

“สนใจไปออกเดทกับผมพรุ่งนี้ไหมครับ?”




ตอนที่สองค่าาาา ยังงงๆ หาสไตล์การเขียนของตัวเองอยู่ ฝากด้วยนะคะะะ :)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-12-2019 09:18:10 โดย ddanav »

ออฟไลน์ anntonies

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 870
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
ติดตามค่าา ตอนแรกคิดว่าวาฬเป็นพระเอก
สรุป ไม่ใช่สินะ55555

ออฟไลน์ ddanav

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +129/-1
    • instagram
Against her hips I find some help
But I know it's not the truth
No matter what I tell myself


Valentine's Day - LANY


3rd drift - Three seconds rule


“กูขึ้นห้องก่อนเลยนะ โคตรหิว จะให้เหลืออะไรไว้กินป่ะ”

“ไม่เป็นไรอะ เดี๋ยวกูหากินข้างนอกเอา”

ฟาร์โบกมือบ๊ายบายให้ผมก็จะขึ้นลิฟท์ไป ผมเหลือบมองนาฬิกาข้อมือก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งที่โซฟาหน้าล็อบบี้หอ

ผมกับฟาร์มาอยู่ลอนดอนได้สามเดือนแล้ว เราสองคนปรับตัวได้เป็นอย่างดี อยู่จนรู้สึกไม่อยากกลับทั้งคู่ ไอ้ปรินกับรีรักบินมาเยี่ยมผมเมื่อเดือนที่แล้ว กวนตีนเหมือนเดิมทั้งคู่ โดยเฉพาะไอ้ปรินที่หาทาร์เกตในการแกล้งใหม่เป็นเพื่อนฟาร์ผู้แสนน่ารักของผม

“เนียร์~~~ฟาร์~~~แวร์เอฟเวอร์ยูอาร์~~~” มันร้องของมันทั้งวัน จนวันนึงที่ฟาร์ทนไม่ไหวว้ากใส่มันขึ้นมานั่นแหละ ที่มันตัดสินใจร้องจนจบเพลงแทนที่จะเป็นแค่ท่อนฮุกเฉยๆ แต่รวมๆ แล้วฟาร์เข้ากับเพื่อนผมได้ดี จนแก๊งแฮร์รี่ พอตเตอร์ของผมต้องเรียกประชุมกันเพื่อขอความเห็นชอบในการรับฟาร์เป็นหนึ่งในสมาชิกกลุ่ม ก่อนที่มติคณะจะผ่านด้วยคะแนนโหวตสองต่อหนึ่ง (แน่นอนว่าคะแนนคัดค้านคะแนนเดียวนั้นมาจากไอ้ปรินที่บอกว่าฟาร์เรียบร้อยเกินไป อยากได้เพื่อน ไม่ใช่น้องชาย) และฟาร์ก็กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มผม ซึ่งผมว่าแม่งช่วยบาลานซ์ความบ้าบอของไอ้ปริน แถมแม่งมีความอดทนสูงมากในการดีลกับความโรคจิตอ่อนๆ ของไอ้รักแบบที่ผมก็ยังไม่เข้าใจว่าทำได้ไง

“หวัดดีวาฬ”

ผมหันไปยิ้มหวานให้เซลีนที่นั่งอยู่ข้างหลังเคาท์เตอร์ล็อบบี้ “หวัดดีครับ”

เซลีนส่งยิ้มตาหยีให้ผม “รอโคลอยู่หรอ”

“อื้ม วันนี้มันช้าจัง มานี่มา”

ผมจูบเธอ เซลีนหัวเราะกิ๊กก่อนจะพยายามผลักผมออกไป เธอเป็นคนน่ารักแบบนี้แหละ ตั้งแต่วันนี้ที่ผมชวนเธอออกเดทครั้งแรก เราก็คุยกันมาตลอด (จะไม่อธิบายว่าคุยแบบไหนนะ) ทำให้ผมได้รู้จักเธอมากขึ้น เธอเป็นคนสิงคโปร์ อายุมากกว่าผมหนึ่งปี เรียนแฟชั่นดีไซน์อยู่ที่มหาวิทยาลัยข้างๆ ผม การดูแลล็อบบี้เป็นงานพาร์ทไทม์ของเธอหลังเลิกเรียน เราไปไหนมาไหนด้วยกันเป็นประจำ เธอมักพาผมไปเดินไชน่าทาวน์ด้วยกันกับเพื่อนๆ ของเธอ เคมีเราทั้งสองคนเข้ากันเป็นอย่างดี แม้ว่าเราจะไม่ได้มีสถานะเป็นแฟนการอย่างจริงจัง (เธอบอกว่าความสัมพันธ์ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ) เซลีนกลายเป็นหนึ่งในคนที่ผมอยู่ด้วยแล้วสบายใจที่สุดที่นี่รองลงมาจากฟาร์

“ไม่เอาแล้ววาฬฬฬ~”

“ไม่เอาอะไร ก็อยากจูบอะ ผิดด้วยหรอ”

ผมพยายามจูบเธออีกครั้ง เสียงหัวเราะของเธอน่ารักเมื่อเธอดิ้นไปดิ้นมาเพื่อหลบจูบจากผม

“ทำงานนนนน รอก่อน~~”

“วาฬ พร้อมรึยัง”

ผมปล่อยเซลีนออกจากอ้อมแขน โคลที่มาจากไหนไม่รู้ยืนส่งยิ้มให้ผมอยู่หน้าประตูหอ ผมส่งยิ้มตอบกลับไป

“สวัสดีครับเซลีน”

“สวัสดีค่ะโคล มารับวาฬหรอคะ”

“ครับ พอดีวันนี้เลิกเรียนช้าหน่อยเลยสายนิดนึง วาฬไปกัน ไม่งั้นจะมืดละนะ”

“ปะ ไปกัน เซลีนครับ ไว้เจอกันนะ”

ผมหอมแก้มเซลีนเร็วๆ หนึ่งครั้งก่อนจะเดินตามโคลออกไป แม่งเดินเร็วชิบหาย ผมถึงกับขนาดต้องวิ่งตาม

“เดินช้าหน่อยดิ ใครจะไปขายาวเหมือนนายทุกคนกัน” ผมบ่น ก่อนจะเจอแม่งหัวเราะใส่หน้า

“ยังไม่ชินอีกหรอ เดินด้วยกันทุกวันแบบเนี้ย”

มันเอื้อมมือมาขยี้หัวผม ผมหลับตาก่อนจะนับหนึ่งถึงสามในใจ หนึ่ง สอง สาม ..

ตึก

ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ผมเจอโคลทุกวัน เราไปยิมด้วยกันเหมือนกับวันนี้ กินข้าวเย็นด้วยกันเกือบทุกวัน วันไหนที่ผมกับฟาร์เลิกเรียนพร้อมๆ กับมัน มันก็จะมานั่งรอกลับกับพวกผมตลอด วันหยุดสุดสัปดาห์ผมกับมัน (บางทีก็มีแมกซ์ร่วมด้วย ถ้ามันงานไม่ยุ่ง) ก็มักจะออกไปฟังวงดนตรีสมัครเล่น ไม่ก็ไปดูพิพิธภัณฑ์ต่างๆ ด้วยกันเสมอ

สามเดือนที่ผ่านมานี้ ผมไม่เคยหยุดใจเต้นกับมันเลยแม้แต่วันเดียว บางทีแค่เพราะมันมองตา บางทีเพราะมันแตะตัวผม บางทีแค่เพราะผมได้ยินมันพูดชื่อผมให้คนอื่นฟัง บางครั้งที่มันชัดเจนมากๆ มันก็จะหันมาถามผมว่าทำไมหน้าแดงเหมือนเป็นไข้ และทุกครั้งที่มันถามอย่างนั้น ผมก็อยากจะตะโกนใส่หน้ามันว่าเป็นเพราะมึงอะละที่ทำให้กูเป็นแบบนี้ไม่มีสาเหตุ แต่ก็ไม่กล้าทำสักที และผมก็เสือกไม่อยากหาสาเหตุเองว่าทำไมมันถึงเป็นแบบนี้

ถึงว่าผมจะหยุดให้ใจตัวเองไม่เต้นบ้าบอแบบนั้นไม่ได้ แต่ผมก็เรียนรู้ที่จะอยู่กับมันได้ดี ทุกครั้งที่มันมองตา หรือแตะตัว หรืออะไรก็ตามแต่ที่ผมรู้ว่าเสี่ยง ผมมีเวลาสามวินาทีที่จะพยายามคงอาการตัวเองให้ปกติที่สุดก่อนที่หัวใจจะเต้นแรงขึ้นมา ผมเรียกมันว่าระยะสามวิ และมันมักจะเป็นสามวินาทีที่รวดเร็วที่สุดในชีวิตผมเสมอ

และพักหลังนี้ มันก็ดูเหมือนจะเร็วขึ้นกว่าเดิมทุกวัน


………


“นายจะกลับเดือนหน้าแล้วใช่เปล่า” โคลถามผมที่เพิ่งตักโยเกิร์ตคำเบ้อเร่อเข้าปาก ผมพยักหน้า เดือนหน้าก็จะถึงกำหนดที่ผมกับฟาร์ต้องกลับไทยแล้ว บางทีก็ลืมคิดไปเลยว่าเวลามันผ่านไปเร็วแค่ไหน

ตอนนี้ผมกับมันนั่งอยู่กันที่ร้านคาเฟ่สุขภาพใน Borough Market หลังจากที่เสร็จจากยิมมาหมาดๆ อยู่กับมันมากๆ ทำให้ผมกลายเป็นพวกบ้าอาหารสุขภาพ ไลฟ์สไตล์ฮิปสเตอร์นิดๆ แบบมันไปด้วย นี่ก็เป็นหนึ่งในกิจวัตรประจำของผมที่หลังจากออกกำลังกายเสร็จต้องมากินข้าวเย็นกับมันต่อแบบนี้ ช่วงแรกๆ ผมก็เกรงใจเซลีนที่ไม่เคยกินข้าวเย็นด้วยกัน จนรู้ว่าเธอต้องทำงานเวลานี้เลยสบายใจขึ้นมาบ้าง อีกอย่าง การได้ใช้เวลากับโคลแบบนี้ ผมว่ามันก็ดีเหมือนกัน แค่ต้องนับหนึ่งถึงสามมากขึ้นกว่าเวลาอื่นหน่อยแค่นั้น

“ไม่อยู่เที่ยวก่อนหรอ”

“ก็เที่ยวมาหมดแล้วนะ หรือว่ามีที่อื่นแนะนำ”

ผมกับฟาร์ตระเวนเที่ยวกันเกือบทุกอาทิตย์ ขึ้นเหนือ ลงใต้ ไปสกอตแลนด์ ไอรแลนด์ เวลส์ บางทีเซลีนก็ไปกับพวกผมด้วย

“ไปแมนเชสเตอร์กันไหม”

“แมนเชสเตอร์?” แมนเชสเตอร์เป็นเมืองใหญ่เมืองเดียวที่ผมยังไม่เคยไป คือรู้สึกส่วนตัวว่าจะให้ผมไปดูอะไรอะ บอลหรอ ผมก็ไม่ได้ดูกีฬาอะไรเยอะขนาดนั้น ฟาร์ยิ่งไม่แตะ เลยกลายเป็นเมืองที่พวกผมไม่เคยไปเสียที

“พอดี Colouring จะไปเล่นที่แมนเชสเตอร์ แล้วเราหาบัตรมาได้สองใบพอดี เลยคิดว่านายน่าจะสนใจ”

Colouring เป็นวงดนตรีเล็กๆ ที่ไม่ดังเท่าไหร่ของที่นี่ แต่แม่งเป็นเรื่องโคตรบังเอิญที่ทั้งผมและโคลชื่นชอบเหมือนกัน (ที่รู้เพราะมันตั้งเพลงของวงนี้เป็นเสียงเรียกเข้าแล้วผมเสือกไปได้ยินพอดี) และแม่งก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดาที่วงนี้จะแสดงที่ไหนสักที (ผมบอกแล้วว่าไม่ดัง) แน่นอนว่าผมต้องอยากไป แต่จะให้ไปกับมันสองคนก็ ..

ผมจะลากฟาร์ไปด้วย

“เราอยากไปนะ แต่ขอถามฟาร์ก่อน เดี๋ยวเอาฟาร์ไปด้วย”

Nawhale - มึงว่างศุกร์หน้าปะวะ
farr” - มีไรเปล่าวะ ฟาร์ตอบกลับมาเร็วทันใจ
Nawhale - ไปแมนเชสเตอร์กับกูกับโคลหน่อย
farr” - ไม่ไปอ้ะ ว่าจะไป oxford กับเคลวิน

เหี้ยฟาร์

“ฟาร์ไม่ไปอะ เราว่าเราก็คง—“

“ทำไมต้องเอาฟาร์ไปด้วย ไม่อยากไปกับเราหรอ” ถามกูได้ตรงประเด็นมากโคล เออ กูไม่อยากไปกับมึงสองต่อสอง อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนที่กูยังงงตัวเองกับการมีตัวตนของมึงอยู่

“ไม่ใช่อย่างนั้น แค่แบบ เอ่อ ก็อยากให้ฟาร์ไปด้วยอะ มันก็ยังไม่เคยไปแมนเชสเตอร์เหมือนกัน”

“แต่ฟาร์ไม่ไปนิ วาฬก็คงต้องไปกับเราสองคนแล้วล่ะ ตกลงไปนะ”

มึง ทำไมต้องพูดเหมือนบังคับกูกลายๆ วะโคล

“เอ่อ แต่—“

อย่ามองตากูแบบนั้น

“ไปนะวาฬ”

หนึ่ง สอง สาม

ตึก

ระยะสามวิอีกแล้ว

“ไป เราไม่อยากไปคนเดียว”

“เรายุ่งๆ อะ กลัวจะไม่มีเวลาจองรถไฟอะไรแบบนี้—“

“เดี๋ยวเราจองให้ ตกลงว่าไป”

พูดเหมือนตื้อ แต่จริงๆ มันคือบังคับ สายตาที่มองผมก็ไม่ใช่สายตาขอร้อง แต่เป็นสายตาแบบที่รู้ว่ายังไงผมก็ต้องไป ซึ่งเอาจริงๆ ผมก็รู้แหละว่าผมก็ต้องไปอยู่ดี ไอ้เหี้ย บางทีผมก็เกลียดตัวเองชิบหาย เกลียดสายตาเหี้ยๆ ที่เหมือนจะรู้ว่าต้องมองยังไงผมถึงจะยอม

“ก็ได้”

หน้ามันสว่างขึ้นมาทันที “แอบตื่นเต้นนะเนี้ย จะได้ดู Colouring แล้ว แถม” มันขยี้หัวผม “จะได้ดูกับแฟนคลับด้วยกัน ดีเลย ถือว่าเป็นของขวัญอำลาจากเราละกัน”

พระเจ้า ถ้ามีจริง ช่วยให้ผมรอดชีวิตหลังกลับมาจากแมนเชสเตอร์ที


………


เอาจริงๆ มันก็ไม่ใช่ว่าผมโง่ขนาดที่จะไม่รู้ว่าที่รู้สึกอยู่นี่คือความรัก

“คิดอะไรอยู่หรอ”

ผมเงยหน้ามองเซลีนที่ส่งยิ้มให้สะท้อนเงากระจกบานใหญ่ รอยยิ้มของเธอน่ารักเสมอ ผมชอบผมสีดำของเธอที่คลอเคลียอยู่ที่บ่า ร่างสูงโปร่งของเธอที่ดูจะเข้าได้กับเสื้อผ้าทุกชุด เสียงของเธอที่เหมือนกันร้องเพลงอยู่ตลอดเวลาที่เรียกชื่อผม รวมไปถึงการก้าวเท้าเยื้องย่างของเธอเวลาที่เดินเข้ามาหาผม

แต่ผมไม่เคยใจเต้นกับเธอ

“กำลังคิดอยู่ว่าตอนเรากลับไปแล้ว เราคงคิดถึงเธอน่าดู”

ผมซุกหน้าลงกับหน้าอกที่เปลือยเปล่าของเธอ ผมพาเซลีนมาที่ห้องผมบ้างเป็นครั้งคราว เวลาที่รู้แน่ๆ ว่าไม่มีใครอื่นอยู่ในอพาร์ทเมนท์เพราะว่า .. เอ่อ .. กำแพงหอพักที่นี่มันไม่ได้หนาอะไรขนาดนั้น

“เราก็คงคิดถึงวาฬ แต่” จู่ๆ เสียงของเธอก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง “เราเคยบอกวาฬแล้วใช่ไหมว่าเรายังไม่พร้อมกับการมีความสัมพันธ์แบบจริงจัง”

“เรารู้” เซลีนเคยบอกผมแล้ว นั่นคือสาเหตุที่ผมไม่เคยคาดหวังให้ความสัมพันธ์เราไปไกลมากกว่ากินข้าวด้วยกัน คุยเล่นกัน และมีความสัมพันธ์ทางกายบ้างเป็นครั้งคราว แม้จริงๆ ก็แอบคิดว่าการมีเธอเป็นแฟนก็น่าจะดี

“ก็นั่นแหละ เราแค่คิดว่าวาฬอาจจะ—“

“เราไม่อะไรเลย แต่เราคงคิดถึงเธออยู่ดีแหละ ยังไงก็เพื่อนกัน”

“เราก็เหมือนกัน วาฬฬฬฬฬฬ—-“

เซลีนครางเมื่อผมเริ่มเล่นกับปลายอกที่ชูชันขึ้นมา มือข้างหนึ่งเลื่อนลงไปสัมผัสความชื้นด้านล่างของเธอก่อนจะดึงเธอขึ้นมานอนบนตัวผม ร่างการของเซลีนเป็นอะไรที่ยั่วสัสๆ นั่นเป็นสิ่งแรกที่ผมสังเกตเกี่ยวกับเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน ขนาดตอนไอ้ปรินไอ้รักมาหา ไอ้รัก (ที่ปกติแม่งแทบไม่มองผู้หญิง) ยังมองแบบที่ผมก็รู้ว่ามันยังสนใจ

แต่อย่างที่บอก แต่ผมไม่เคยใจเต้นกับเธอ

แต่ผมใจเต้นกับโคล

“อา..”

ผมครางเมื่อเซลีนก้มลง เริ่มใช้ลิ้นเล็กๆ ของเธอโลมเลียแกนกายของผม ก่อนจะครอบริมฝีปากของเธอลงรอบมัน เธอเป็นคนที่ใช้ปากได้เก่งที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา แม่งโคตรเสียว ยิ่งเวลาที่เธอช้อนสายตาขึ้นมองผมทั้งๆ ที่มีอย่างอื่นของผมอยู่เต็มปากโคตรทำให้ผมอยากจะกดหัวเธอลงให้ลึกลงไปอีก

อย่างน้อยกูก็มีอารมณ์กับผู้หญิงละวะ ทุกครั้งที่ผมคิดแบบนี้ ผมก็จะรู้สึกสบายใจขึ้นมานิดหน่อยเรื่องที่ตัวเองใจเต้นกับโคล ผมน่ะ รู้แบบโคตรดีว่าที่ผมรู้สึกกับโคลอยู่นี่มันคือรูปแบบความรู้สึกบางอย่างที่มีสิทธิ์ที่จะพัฒนาไปเป็นความรัก แต่สิ่งที่ทำให้ผมรู้ว่าไม่ใช่แน่ๆ คือการที่ผมยังคงมีอารมณ์กับผู้หญิงทั่วไป และไม่เคยคิดที่อยากจะ — เอ่อ — เอากับมัน ให้ผมตายเหอะ แค่ลองคิดภาพมันก้มตัวลงต่อหน้าผมระหว่างที่ผมกระแทกเอวใส่มันแรงๆ แล้วผมแม่งจะ ..

“วาฬ เอาลึกกว่านี้มั้ย”

เสืยงเซลีนที่ดังขัดจังหวะความคิดของผมทำให้ผมปรือตามองเธอทั้งๆ ที่ความคิดยังค้างอยู่ในสมอง

“ได้นะเซ—“

สัส

ณ วินาทีเล็กๆ ที่โคลผมยังไม่หายไปจากสมองดีนั้น ผมเห็นหน้าโคลซ้อนกับหน้าเซลีน

สิ่งที่เหี้ยไปกว่านั้นคือ ผมแม่งยิ่งแข็งขึ้นกว่าเดิมจนเซลีนต้องร้องประท้วง

“วาฬ”

“ต่อเลยครับเซลีน”

ผมหลับตา พยายามสลัดภาพโคลออกไปจากสมอง แต่เหมือนยิ่งทำภาพหน้ามันก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

ไอ้เหี้ย ไอ้เหี้ย ไอ้เหี้ย

ผมกระแทกเอวเร็วขึ้น มือข้างหนึ่งจับผมของเซลีนไว้ ภาพที่มันใช้ลิ้นเลียแกนกายของผม วนอยู่ที่หัวซ้ำๆ ริมฝีปากดูดดึงไปมาทำให้ผมแทบคลั่ง ไหล่กว้างของมันที่โยกไปมาตามจังหวะศีรษะที่ขยับขึ้นลง ตาสีเขียวของมันที่ช้อนขึ้นมองผมโดยที่มีน้ำรักของผมไหลลงข้างมุมปาก—

ตาสีเขียวของมันที่เหมือนกับจะเอกซ์เรย์ผมคู่นั้น

“อา..”

ผมกดสะโพกขึ้น ก่อนจะปลดปล่อยออกมาในปากของเซลีนเต็มแรง ผมยังคงหลับตา จินตนาการภาพใบหน้าโคลที่เต็มไปด้วยเหงื่อ หอบเล็กๆ ยังคงจ้องตาผมอยู่ เหมือนจะบังคับให้ผมมองมันกลืนน้ำรักผมทุกหยาดหยด

ผมรู้สึกได้ถึงส่วนนั้นของตัวเองที่แข็งขึ้นมาอีกครั้ง

“ขึ้นให้หน่อยนะครับเซลีน”

มันไม่ใช่แค่ว่าผมมีอารมณ์กับผู้หญิงอย่างเดียวแล้ว ผมมีอารมณ์กับโคลด้วย

พระเจ้า ผมไม่มีข้ออ้างอะไรให้ตัวเองแล้ว



สวัสดีค่าาา ยังมีคนอ่านอยู่มั้ย 5555 ฝากด้วยนะคะ :)

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-12-2019 12:35:40 โดย ddanav »

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2076
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-1

ออฟไลน์ Funnycoco

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 253
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
 :katai2-1: ใหล้จะกลับไทยแล้ว จะมีอะไรเกิดขึ้นก่อนไหม

ออฟไลน์ ddanav

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +129/-1
    • instagram
You're shaping into the bones of me
And we're falling into symmetry


Symmetry - Colouring


4th drift - Symmetry


แมนเชสเตอร์, ประเทศอังกฤษ

แมนเชสเตออออออออออร์!!

เมืองที่คนไม่ดูบอลอย่างผม don’t give a fuck about

“เอาของไปเก็บที่โรงแรมก่อน แล้วเดี๋ยวออกไปหาอะไรกินกัน”

โคลเดินมาขยี้หัวผมก่อนจะเดินนำออกจากสถานีรถไฟ พวกผมมาถึงแมนเชสเตอร์แล้วครับ เท่าที่เห็น เมืองดูเหมือนเป็นลอนดอนย่อส่วน แต่ที่แตกต่างกันมากคืออากาศ ที่นี่หนาวกว่ามาก อาจจะเป็นเพราะมันอยู่ค่อนไปทางเหนือมากกว่าค่อนข้างเยอะ แถมฟ้าก็ดูครึ้มๆ เหมือนฝนจะตก แต่ผมว่าเมืองสวยดีนะ ไม่วุ่นวายเหมือนลอนดอน แถมตึกราบ้านช่องก็ดูดี

“โรงแรมอยู่ไหนอะโคล”

“นี่ไง ถึงแล้ว เดี๋ยวเราเช็คอินให้ รอตรงนี้แป้บนึง”

สิ่งเดียวที่ผมกังวลเกี่ยวกับทริปนี้คือการที่ผมมากับโคลแค่สองคน คือใช่ ผมยังงงกับเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างที่ผม—เอ่อ— อยู่กับเซลีนเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว งงขนาดที่ว่าพอเซลีนกลับไปแล้ว ผมถึงกับขนาดต้องเฟสไทม์ไปหาพี่เบนเพื่อขอคำแนะนำ

ทำไมไม่ปรึกษาเพื่อนตัวเองน่ะหรอครับ เพราะ 1. รีรักแม่งฉลาด ถ้าผมเล่ามันต้องหาทางบี้ผมให้บอกแน่ๆ ว่าคนที่ผมพูดถึงคือใคร ต่อให้ผมบอกว่าเป็นผู้หญิงก็เหอะ 2. ถ้ารักบี้ มีสิทธิ์ที่คนสมองไหลอย่างไอ้ปรินจะคิดว่าผมพูดถึงฟาร์ ซึ่งแม่งจะทำให้เรื่องวุ่นวายมากขึ้นไปอีก 3. ฟาร์แม่งดูจะมีสิทธิ์เดาได้ เพราะคนที่ผมไปไหนมาไหนด้วยที่นี่นอกจากมันกับเซลีนก็มีแค่โคลคนเดียว

ส่วนทำไมไม่ปรึกษาพี่นนท์? คุณชายเพอร์เฟคแบบนั้นไม่ฟังผมเล่าอะไรไร้สาระแบบนี้หรอกครับ

“พี่เบนว่าไงอะ คือมันหมายว่าเราชอบคนนี้อ่อ แต่คนนี้มันเป็นคนที่เราไม่ควรชอบอะ”

“คือไงนะ มึงตื่นเต้นเวลาอยู่กับเค้า ตอนมีอะไรกับแฟนก็นึกถึงหน้าเค้าไรงี้?”

“ก็ประมานนั้นแหละ”

“พูดได้หลายอย่าง พี่รู้อย่างเดียวว่าถ้ามึงชอบเค้าจริง มึงจะไม่มีคำว่าไม่ควรชอบอยู่ในหัว”

“...”

“พี่เลยคิดว่ามึงอะไม่ได้ชอบเขา”

“แต่คิดถึงหน้าแม่งแล้วแตกเลยนะเว้ย!”

“เอางี้ หลังจากวันนั้น ได้เจอเขาบ้างป่ะ”

“เจอ บ่อยด้วย”

“สองต่อสอง?”

“เออ”

“แล้วมีอารมณ์มะ อยู่กับแม่งสองต่อสองเนี้ย”

“ไม่มีอะ เฉยมาก ปกติมาก”

“งั้นพี่เข้าใจละ มึงฟังพี่นะ”
หน้าพี่เบนแม่งเปลี่ยนเป็นจริงจังจนผิดวิสัย “ตอนพี่อยู่มหาลัย พี่ นนท์ ไอ้จุน” พี่จุนเป็นเพื่อนอีกคนหนึ่งในแก๊งพี่ชายผม “กับไอ้คิน” คินเป็นอีกคนในแก๊งนี้ที่ผมไม่เคยเห็นหน้า เพราะเหมือนว่ามาเจอกับพวกพี่ผมที่อังกฤษตอนเรียนมหาลัย “พวกพี่สี่คนแม่งโคตรชอบเอ็มม่า โรเบิร์ตส พี่ก็—เอ่อ— นึกหน้าเขาบ่อยๆ เวลาชักว่าว จนวันนึงพวกพี่ไปเที่ยวแล้วเจอเขาที่ผับ”

“พี่เจอเอ็มม่า โรเบิร์ตส์ที่ผับเนี้ยนะ”

“เออ พวกพี่ก็คุยกับเค้านะ ยกเว้นพี่มึงอะที่หลบไม่กล้าคุย นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือพี่เฉยมากเลยว่ะ คือพี่ตื่นเต้นแหละที่เจอ แต่พี่ไม่ได้รู้สึกอยากอะไรมากกว่านั้น”

“...”

“พี่ก็เลยเข้าใจว่าที่พี่ว่าวไปคิดถึงเขาไปเนี้ย คือพี่แค่ชอบเค้าในจินตนาการแบบที่พี่อยากให้เค้าเป็น แต่ในชีวิตจริงก็แค่ตื่นเต้น ไม่มีอะไร”

“พี่ว่ามันใช่หรอวะ”

“ใช่ดิ ความรักมันคือการที่สมองกับร่างกายมันไปด้วยกัน ถ้าเกิดเราไม่มีอารมณ์กับเขาในชีวิตจริง นั่นเพราะเราไม่ได้รักเขาแบบนั้น เราแค่คิดถึงเขาในความคิดหื่นๆ ในตอนนั้น การจะรู้ว่าชอบใครจริงๆ ก็ตอนที่มีอารมณ์อย่างว่าไปพร้อมๆ กับใจเต้นเวลาอยู่กับเขานั่นแหละ”

“เชื่อพี่ก็ได้วะ”

“เออ เชื่อพี่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าต้องมีอารมณ์กับเค้าตลอดเวลานะเว้ย ดูสถานการณ์ด้วย”


“ทำไมชอบเหม่อจัง”

โคลยืนกอดอกมองผม ในมือถือคีย์การ์ดไว้ แสดงว่ามันเช็คอินเรียบร้อยแล้ว

“ไม่ได้เหม่อเหอะ”

“เห็นอยู่ว่าเหม่อ เอาของไปเก็บที่ห้องกัน เดี๋ยวพาไปกินข้าว”

ผมกระเด้งตัวขึ้นจากที่นั่ง มันหันมาขยี้หัวผม (อีกแล้ว) พักหลังผมสังเกตว่ามันชอบจับหัวผมเป็นพิเศษ ขยี้บ้าง จับโยกไปมาบ้าง ซึ้งถ้าเป็นคนอื่นทำผมคงด่าพ่อไปแล้ว แต่นี่พอเป็นโคลผมก็เลย ... นั่นแหละ ซึ่งเอาจริงๆ แม่งไม่ดีกับระยะสามวิของผมเลยแม้แต่นิดเดียว ยิ่งทริปนี้ผมตั้งใจว่าจะอยู่ห่างๆ มันถ้าไม่จำเป็น แต่ดูท่าจะยาก

“ทำไมเราอยู่ห้องเดียวกันอะ!!!”

ตาย ตาย ตายยยยย เพิ่งพูดไปยกๆ ว่าจะอยู่ห่างๆ มันถ้าไม่จำเป็น

“นอนห้องเดียวกันก็ไม่เป็นไรนิ แถมมีสองเตียงด้วย” มันทำหน้าเศร้าๆ แบบที่ผมดูก็รู้ว่ามันกวนตีน อย่ามาทำหน้าใส่ผมแบบนั้นนะ! “ถ้าวาฬไม่โอเคเดี๋ยวเราลงไปจองอีกห้องให้ก็ได้นะ เราแค่คิดว่าวาฬคงไม่ซีเรียสอะ”

“เปล่าาาาาา”

ผมแอบถอนหายใจโล่งอกที่เห็นว่าในห้องมีเตียงอยู่สองเตียงแยกกัน มันก็ไม่แย่เท่าไหร่หรอกงั้น เตียงก็ใหญ่ดี ผมวางของลงบนเตียงเป็นการประกาศความเป็นเจ้าของไว้ก่อน

“ไปเดินเล่นดูเมือง หาข้าวกินกันมั้ย แล้วค่อยไปฮอลที่แสดงกัน”

“ได้นะ โคลนำเลย”

“จะสอนอะไรให้นะวาฬ” จู่ๆ โคลก็ทำหน้าจริงจัง “วันหลังไปเดทอะ เลือกสถานที่เองบ้าง อย่าอะไรก็ได้ไปหมด มัน—“

“ก็นี่มันเดทซะที่ไหนล่ะ!”

มันแกล้งผมอีกแล้ว ผมรู้สึกได้ถึงความร้อนที่หน้าตัวเองในขณะที่มันหัวเราะเสียงดังจนผมแอบหมั่นไส้

รู้แหละว่ามันแกล้ง แต่แกล้งไม่ถูกจังหวะเอามากๆ

หัวใจนะหัวใจ


......


หลังกินข้าวเสร็จ พวกผมมีเวลาประมาน 2 ชม. ก่อนที่คอนเสิร์ตจะเริ่ม เลยตัดสินใจมานั่งที่ห้องสมุด John Rylands กัน มันเป็นห้องสมุดเก่าแก่ของที่นี่ครับ ข้างในสวยมาก ดูขลังสุด ขลังจนแอบทำให้ผมง่วงนอน ส่วนโคลน่ะหรอครับ หมอนั่นควักสมุดกับดินสอออกมาทันทีที่หาที่นั่งกันได้ ก่อนจะนั่งวาดรูปงกๆ ไม่สนใจผมเลย ผมเลยได้แต่เอาหัวผิงโต๊ะจะหลับ แอบมองมันเป็นพักๆ ไปด้วย

ผมชอบสายตามันเวลามันจริงจังกับอะไรสักอย่าง เหมือนกับเวลาที่มันอ่านหนังสือสอบระหว่างกินข้าวด้วยกัน หรือไม่สายตาแบบนั้นก็โผล่ขึ้นมาเวลาที่มันเหม่อ ผมอยากรู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ในเวลาแบบนั้นเสมอ

อย่างที่ผมบอก ผมไม่ได้โง่ขนาดที่ไม่รู้ว่าที่ตัวเองรู้สึกอยู่นี่คืออะไร แต่พอฟังพี่เบนพูดแล้วผมก็เห็นด้วยนิดหน่อย ผมไม่เคยมีอารมณ์กับมัน แสดงว่าต่อให้หัวใจผมไปแล้วส่วนหนึ่ง อาจจะเป็นส่วนความสบายใจ แต่ส่วนหนึ่งที่ยังอยู่กับตัวผมอยู่นั้นคือส่วนความรัก

ดีแล้ว ผมไม่อยากชอบผู้ชาย

ไม่ใช่ว่าผมรังเกียจเพศเดียวกัน หรือเป็น homophobic อะไร ไม่ ไม่ใช่เลย เพียงแต่ .. ผมไม่อยากทำให้ชีวิตผมยุ่งยากจากตอนนี้ ไม่เกี่ยวกับครอบครัวหรืออะไร แต่ในชีวิตผม ผมเห็นตัวอย่างคนเพศที่สามมากมายที่ต่อให้สังคมไม่ได้รังเกียจ แต่ก็มักที่จะโดนสังคม evaluate ตัวตนด้วยเพศเสมอ ยกตัวอย่างง่ายๆ ก็ญาติพี่จุนที่ชอบผู้ชายด้วยกัน ต่อให้มันฉลาดได้ไปเป็นตัวแทนประเทศแข่งโอลิมปิคคณิตศาสตร์โลกยังไง สิ่งที่คนให้ความสนใจคือเรื่องที่ว่ามันเป็นเด็กนักเรียนเพศที่สามคนแรกที่ได้ไปแข่งอยู่ดี นั่นขนาดว่ามันไม่ได้ชอบผู้ชายแค่เพศเดียวนะ ผมแค่ไม่อยากให้ทุกอย่างในชีวิตผมจะต้องถูกคนอื่นโฟกัสแค่ว่าผม ผู้เป็นคน accomplished สิ่งเหล่านั้นเป็นเพศอะไร ผมก็คือผม สนใจแค่นี้พอ

บางทีผมก็อยากรู้ว่าโคลจะคิดเรื่องเกี่ยวพวกนี้บ้างรึเปล่า

เวลาไปไหนมาไหนกัน มันชอบแซวว่ามันไปเดทกับผม คือก็รู้ว่าแซวแหละ แต่ ต้องแซวกันกี่ครั้งถึงจะเริ่มคิดได้ว่าเป็นเรื่องจริงวะ

“ตื่นได้แล้ววาฬ”

ผมคงหลับไปหน่อยนึง เพราะโคลกำลังเขย่าตัวปลุกผม ก่อนจะเป่าลมเบาๆ เข้ามาในหูผม

ฟู่ ..

เท่านั้นก็ทำให้ประสาทสัมผัสผมตื่นเสียยิ่งกว่าตื่น

“ตื่นแล้วๆ”

“ไปกัน คอนเสิร์ตจะเริ่มแล้วนะ”

“ไปๆ”

ผมลุกขึ้น รอยยิ้มที่มันส่งมาก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย แถมไอ้การขยี้หัวผมนี่ด้วย


.......


Colouring เป็นวงดนตรีเล็กๆ จากลอนดอนที่ตามมาตรฐานแล้วไม่ค่อยดังเท่าไหร่ แต่นั่นก็เป็นเสน่ห์ของมัน คอนเสิร์ตที่พวกผมมาดูในวันนี้ถูกจัดขึ้นในฮอลล์เล็กๆ ของมหาลัยที่นี่ ดูจากจำนวนคนที่มาแล้วน่าจะมีอยู่ไม่เกิน 400 คน ซึ่งผมเป็นพวกที่ชอบอะไรแนวนี้มากๆ เพราะความ intimate ของมัน ยิ่งได้กินเบียร์ไปด้วย ยืนดูไปด้วย มองคนรอบข้างที่มาดูเพราะดนตรีจริงๆ ไม่มีหน้าตานักร้องมาเกี่ยวไปด้วย .. แค่นี้ผมก็มีความสุขแล้ว

โคลก็ดูท่าจะชอบบรรยากาศแบบนี้เหมือนกัน

“ร้องสดดีมากเลย”

“อืม” ผมตอบ สายตายังจับจ้องไปที่วงที่ยังคงบรรเลงอยู่ ตัวแกว่งเบาๆ ไปตามเสียงเพลง ผมรักทุกอย่างที่เกิดขึ้น ณ นาทีนี้ นี่เป็นสิ่งที่ผมไม่มีทางหาได้ที่ไทย และนั่นก็แอบทำให้ผมใจหายเมื่อนึกขึ้นได้ว่าอีกไม่ถึงเดือนบรรยากาศแบบนี้ก็จะหายไป

“ถ้าเราไปเที่ยวไทย วาฬจะพาเราเที่ยวมั้ย” โคลพูดเหมือนจะรู้ว่าผมคิดเรื่องอะไรอยู่ มันเอื้อมแขนมาโอบคอผมจากด้านหลัง แกว่งตัวผมไปมาเบาๆ

อีกแล้ว ใจผมเต้นอีกแล้ว

“จะมาก็บอก เดี๋ยวจัดโปรแกรมเที่ยวให้เลย”

โคลหัวเราะเบาๆ ก่อนจะก้มลงดื่มเบียร์จากแก้วในมือผมจนหมด ผมชอบเสียงหัวเราะมันแบบนี้

“ใครบอกให้กินเบียร์เราหมดอะ”

“เหลืออยู่ นี่ไง”

มันชี้ไปที่ฟองเบียร์ข้างปากก่อนจะยักคิ้วให้ ส่งรอยยิ้มกวนตีนใส่ผมอย่างล้อเล่น แต่ตาสีเขียวของมันที่จ้องเข้ามาในตาของผมนั้นมีอะไรบางอย่างที่ผมอ่านไม่ออก มันมองผมนิ่งๆ เหมือนเอกซ์เรย์แบบทุกครั้งที่ผ่านมา ต่อให้มุมปากยังคงยกยิ้มอยู่อย่างนั้น

ตึก

หัวใจผมเริ่มเต้นแรงอีกครั้ง

Into the blue glow
Jump in the unknown
Crossing into a new frontier
And it's turning everything crystal clear

Colouring เริ่มเล่นเพลงโปรดของผม แต่ผมไม่ได้หันไปมอง นี่เป็นครั้งแรกที่ผมไม่ได้หลบสายตาโคล หากแต่จ้องกลับเข้าไปแทน แสงสีน้ำเงินจากบนเวทีตกกระทบเสี้ยวหน้าของมันทำให้ผมเห็นว่ามันก็ไม่ได้หลบตาผมเช่นกัน

เหมือนกับว่า มันกำลังรอให้ผมทำอะไรอยู่

All that you are is true
All of the things you do
There's color in every part of me
And we're falling into symmetry

ตึก

อาจจะเป็นเพราะสายตาแบบนั้นที่มันส่งให้ผม หรืออาจจะเป็นเพราะเพลงที่เข้ากับบรรยากาศ ทำให้ผมดึงเสื้อมันเข้ามาหาตัว ใบหน้าของมันใกล้กับผมเสียจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจเบาๆ ที่รดผิวหน้าของกันและกันอยู่

ตึก

ก่อนที่ผมจะรู้ตัว ฟองเบียร์ที่มุมปากมันก็หายไปโดยปลายลิ้นของผม

It’s colouring everything
Everything is coming alive
It’s so beautiful, everything
And it’s all because of you

ผมปล่อยชายเสื้อมันออกจากมือ ณ วินาทีนั้น ผมคาดหวังให้มันผลักผมออก ต่อยผม ดุผมว่าเล่นอะไรไม่เข้าเรื่อง หรือไม่ก็หันหลังเดินออกจากฮอลล์คอนเสิร์ตไปเลย เพราะใครก็ตามก็ต้องหาว่าผมล้ำเส้นเกินไปถ้าเจอแบบนี้ ไม่ก็ตั้งคำถามกับเพศสภาพผมว่าชอบเพศเดียวกันรึเปล่า

นาวาฬ มึงทำเหี้ยอะไรวะ

ในหูของผมมีแต่เสียงอื้ออึงที่ผมฟังไม่ออก ผมทำมันไปแล้ว ทำในสิ่งที่ผมอยากจะทำตั้งแต่วันแรกๆ ที่เจอกัน ผมหันหลังให้มันก่อนจะเดินฝ่าฝูงคนเข้าไปใกล้เวทีให้มากยิ่งขึ้น ปลายลิ้นยังร้อนจากสัมผัสเมื่อครู่ จะหาว่าผมหนีก็ได้ แต่ผมไม่กล้ามองหน้ามัน ผมไม่อยากตอบคำถามอะไรทั้งสิ้นถ้ามันถาม ไม่ใช่ตอนนี้ที่แม้แต่ผมเองยังงงๆ ว่าคืออะไรกันแน่

Into this new light
The future is a turning tide
Where everything’s falling into place
Like the architects of a perfect day

จู่ๆ ผมก็รู้สึกได้ถึงอ้อมกอดจากด้านหลัง อ้อมแขนแข็งแกร่งแบบนี้เป็นโคลที่คงเดินตามผมมาแน่ๆ แขนของมันโอบรอบเอวของผม ลมหายใจที่รอต้นคอผมบอกให้ผมรู้ว่ามันกำลังเอาคางเกยไหล่ผมอยู่ มันไม่ได้พูดอะไร ได้แต่แกว่งตัวผมไปมาเบาๆ ในอ้อมแขนมันแบบนั้น แม่งจะมาไม้ไหนวะ มึงจะไม่ถามอะไรกูซักคำเลยหรอ หรือที่กูทำไปเมื่อกี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ในสายตามึง

เจ็บว่ะถ้ามันจะคิดแบบนั้น

แล้วทำไมกูต้องเจ็บวะ ผมถามตัวเอง

All that you are is true
Every corner of you
Is shaping into the bones of me
And we’re falling into symmetry

“เบียร์เมื่อกี้อร่อยมั้ย” มันพูดเสียงกวนๆ อยู่ข้างหูผมทำให้ผมใจชื้นขึ้นนิดนึงที่มันไม่ได้ดูโมโหอะไร แต่ผมก็ยังไม่กล้ามองหน้ามันอยู่ดี

“วันหลังก็อย่าท้า”

“ถ้าวาฬจะกินแบบนั้นอีก เราคงจะท้าทั้งวันแหละ”

ผมเลือกที่จะไม่ตอบ มันรัดอ้อมแขนมันให้แน่นขึ้น ผมกับมันไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลย แต่เลือกที่จะยืนฟังเพลงอย่างนั้นไปด้วยกันเรื่อยๆ

It’s colouring everything
Everything is coming alive
It’s so beautiful everything
And it’s all because of you

ความทรงจำของผมที่เกิดขึ้นที่ประเทศอังกฤษคงมีแต่มันเต็มไปหมด เที่ยวลอนดอนครั้งแรก กินเบียร์สดครั้งแรก ฟังดนตรีจากวงที่อยู่ที่ไทยไม่มีทางได้ฟังแน่ๆ การได้ลองทำอะไรใหม่ๆ หัดทำอาหารเอง ไปยิมทุกวันแบบที่ไม่คิดว่าตัวเองจะไป จูบคนในคอนเสิร์ตครั้งแรก ..

And it’s all because of you
And it’s all because of you

เรื่องพวกนี้จะไม่มีทางได้เกิดขึ้นถ้าผมไม่ได้เจอกับโคล


......


ผมกลับมาถึงโรงแรมตอนตีหนึ่งกว่าๆ ใช่ครับ แค่ผมคนเดียว หลังจากที่คอนเสิร์ตจบผมก็ชิ่งออกไปก่อน แล้วค่อยส่งข้อความบอกโคลว่าจะขอเดินเล่นคนเดียวก่อนแป้บนึง กลับไปก่อนได้เลย จริงๆ ก็เป็นเพราะว่าผมไม่อยากเปิดช่องให้มันถามผมได้ว่าอะไรเป็นอะไรนั่นแหละครับ ผมเดินเตร่อยู่ประมานชั่วโมงนึง นั่งในผับเล็กๆ อีกชั่วโมงก็ได้ฤกษ์ยามกลับโรงแรม โคลมันเป็นเด็กอนามัย เที่ยงคืนหัวต้องถึงหมอน ผมกลับไปมันก็น่าจะหลับไปแล้ว ส่วนตอนเช้า ผมก็แค่จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็แค่นั้น

“อะไรวะเนี้ย”

โคลหลับไปแล้วตามที่ผมคาด แต่บนเตียงผมนี่สิมีรอยเปื้อนเปียกๆ ขนาดใหญ่อยู่กลางเตียง ดูจากกลิ่นและขวดน้ำอัดลมที่อยู่ในขยะแล้ว สรุปได้ว่าโคลแม่งคงจะพยายามเปิดโค้กกินแล้วแก๊สมันล้นออกมา ซึ่งเปิดที่ไหนไม่เปิดมาเปิดบนเตียงผม แล้วทีนี้ผมจะนอนยังไงวะเนี้ย โซฟาก็ไม่มี นอนพื้นก็ลำบาก ผมเหลือบไปมองที่เตียงมัน ก็ดูใหญ่พอที่ผมจะนอนด้วยได้ มันคงกะจะให้ผมทำอย่างนั้นเพราะเตียงมันมีหมอนตั้งไว้อยู่สองใบ

จะนอนข้างโคลจริงๆ หรอ เสียงเล็กๆ ในหัวของผมพูดอย่างกวนตีน ผมสะบัดความคิดนั้นออกไป

แม่งไม่มีทางเลือกแล้วนี่หว่า

ผมล้มตัวนอนลงข้างโคลหลังจากอาบน้ำเสร็จ ไฟสลัวๆ ข้างหัวเตียงทำให้ผมมองเห็นหน้ามันอย่างชัดเจน ใบหน้าคมของมันดูสงบอย่างบอกไม่ถูก ไฝสามเม็ดข้างตาที่แปลกตาของมันนั้นยิ่งดูชัดเข้าไปใหญ่กลางไฟสีอุ่น ผมจ้องหน้ามันอยู่พักใหญ่ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อมันพลิกตัว

มันนอนหันข้างมาทางผม เสื้อยืดสีขาวของมันเลิกขึ้นเล็กน้อยทำให้ผมเห็นมัดกล้ามเนื้อที่ท้องของมัน รวมไปถึงกล้ามแขนที่ปกติไม่ค่อยได้เห็น เซ็กซี่ชิบหาย ผมมองไล่ไปเรื่อยๆ ก่อนจะไปหยุดที่กลางลำตัวของมัน

แค่ผ่านกางเกงที่มันใส่อยู่ ผมก็รู้ว่ามันคนละไซส์กับผมแค่ไหน

ผมบังคับให้ตัวเองกลับไปมองใบหน้าของมัน คนอะไรวะ sex appeal สูงชิบ ริมฝีปากอิ่มของมันไม่เคยทำให้ผมไม่ใจเต้น ยิ่งเวลาที่มันเม้มปากไปมายิ่งทำให้ผมจะเป็นบ้า

อยากรู้ว่าเวลาที่มันใช้ปากให้ผู้หญิง ผู้หญิงจะดิ้นครางขนาดไหน

เหี้ย

ผมรู้สึกได้ถึงแกนกายตัวเองที่เริ่มตื่นตัวขึ้นมาทันทีที่จินตนาการภาพโคลแบบนั้น ผมพยายามหยุดมันแต่ก็ไม่สำเร็จ รู้ตัวอีกที น้องผมแม่งก็โตเต็มวัยขึ้นมาเต็มกางเกงนอนที่ผมใส่อยู่จนแม่งอยากทำให้ผมตบหัวแม่งแรงๆ สักที

ไปว่าวในห้องน้ำก็ได้วะ

ก่อนที่ผมจะได้ลุกจากเตียง ขาของโคลข้างนึงกลับมาพาดกับขาของผมในท่าที่ถ้าผมลุกมันต้องตื่นแน่นอน เลือกเวลาได้ดีชิบหายยยยยยย ผมนั่งตัวแข็ง ก้มลงมองน้องในกางเกงตัวเองที่ร่ำร้องอยากโดนปลดปล่อย สลับกับมองโคลที่นอนหลับไม่รู้เรื่อง เบือนหน้าไปทางตรงข้ามกับผม กางเกงที่เลื่อนลงเล็กน้อยทำให้ผมเห็นไรขนบางๆ ใต้สะดือของมันได้อย่างง่ายดาย

ไม่ไหวแล้ว

ผมเลื่อนมือเข้าไปในกางเกง ค่อยๆ สาวความยาวของตัวเองอย่างเบามือที่สุด ถ้ามันตื่นมาตอนนี้คือผมตาย ไม่มีข้อแก้ตัวอะไรให้กับสถานการเหี้ยๆ แบบนี้แน่ๆ ผมมองใบหน้าของมัน จินตนาการว่าสิ่งที่ล้อมรอบแกนกายผมอยู่ในตอนนี้คือริมฝีปากของมันและไม่ใช่มือตัวเอง อีกใจนึงก็รู้สึกแย่เหี้ยๆ เหมือนตัวเองกำลังลักหลับคนที่ไม่รู้เรื่อง แต่จะทำไงได้ ผมมันอยากจนเหมือนกับแกนกายจะระเบิดออกมาได้ตลอดเวลา ไม่ต่างกับหัวใจตัวเองที่เหมือนจะระเบิดออกมาได้เหมือนกัน

ผมเริ่มโยกเอวขึ้นลงตามมือเบาๆ เสียวสัส เสียวเหี้ยๆ ขนาดมือตัวเองยังเสียวขนาดนี้ ถ้าเป็นมือมันจะเสียวขนาดไหน

จะเสร็จแล้ว

การจะรู้ว่าชอบใครจริงๆ ก็ตอนที่มีอารมณ์อย่างว่าไปพร้อมๆ กับใจเต้นเวลาอยู่กับเขานั่นแหละ

แค่เสี้ยวนาทีก่อนที่ผมจะเสร็จ จู่ๆ คำที่พี่เบนพูดไว้กับผมก็ดังขึ้นมาในหัว ผมเสร็จแรงที่สุดอย่างที่ไม่เคยเสร็จมาก่อน น้ำรักไหลลงมาตามข้อมือเมื่อผมปลดปล่อยมันออกมาสุดแรง หอบหายใจไปด้วย มองหน้าโคลที่หลับสนิทไปด้วย ผมหลับตา

ณ วินาทีนั้นเอง ที่ผมเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร

“กูรักมึงว่ะโคล”

ภาษาไทยที่ไม่ได้พูดมานานหลุดออกจากปากเบาๆ แต่ฟังดูดังเหลือเกินในห้องที่มีแต่เสียงลมหายใจของคนสองคน ผมไม่มีข้ออ้างอะไรให้ตัวเองอีกแล้ว ผมรักมัน รักตั้งแต่วันแรกที่เจอ รักทุกวินาทีที่ผมได้ใช้ร่วมกับมัน รักความกวนตีนของมัน รักความห่วงใยของมัน รักตัวตนของมันทุกอย่าง รักแม้กระทั่งความเป็นผู้ชายของมัน รักอย่างที่ผมไม่เคยรักใครมาก่อน

แล้วผมควรต้องทำยังไงต่อ ไม่มีอะไรบอกผมว่าโคลจะรักผมกลับ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคิดกับความรักของเพศเดียวกันยังไง มันอาจจะไม่ได้เห็นผมเป็นเพื่อนด้วยซ้ำ หากแต่เป็นน้องที่สนิทกัน ล้อเล่น กวนตีนกันได้ ผมมันก็แค่เด็กแลกเปลี่ยน อีกไม่กี่วันก็จะกลับประเทศไทย ผมต้องทำยังไงเพื่อให้มันสานสัมพันธ์กับผมต่อ ถ้าผมบอกมันว่าผมรักมันมันจะรังเกียจผมไหม คำถามมากมายตีกันอยู่ในหัวของผมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนกับใคร กับผู้หญิงคนอื่นผมอาจจะรู้ว่าต้องทำอย่างไง แต่โคลไม่ใช่ผู้หญิง และโคลไม่ใช่คนอื่นๆ ทั่วไป แน่นอนว่าผมต้องไปไม่เป็น

ผมลุกจากเตียงไปล้างมือ ก่อนจะจบด้วยการอาบน้ำอีกรอบ สมองยังคงวิ่งวุ่นจากสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น ผมควรต้องพูดเรื่องนี้ให้ใครสักคนฟัง คนที่ผมไว้ใจได้ และคนที่จะไม่ทำให้เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่กว่าที่มันเป็นอยู่

รีรักไง

ครืน ครืน ..

คนที่โทรเข้ามาไม่ใช่คนที่ผมคิดอยู่ หากแต่เป็นเบอร์พี่เบนที่โชว์อยู่หน้าจอ พี่เบนโทรมาหาผมตอนตี่สองกว่านี่นะ? ที่ไทยยังเช้าอยู่เลย พี่เบนก็ไม่ใช่คนตื่นเช้า ต้องมีอะไรแน่ๆ

“ว่าไงพี่”

“วาฬอยู่ไหน” เสียงพี่เบนนิ่งอย่างที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน

“อยู่แมนเชสเตอร์ พี่เบนมีไรปะ โทรมาดึกเชียว”

“วาฬหาที่นั่ง ทำใจเย็นๆ แล้วฟังพี่ดีๆ นะ” ผมนั่งลงบนชักโครก เริ่มเซนส์ได้ว่ามีอะไรไม่ปกติในเสียงของพี่เบน

ผมไม่รู้เลยว่าประโยคต่อมาของพี่เบนจะเป็นประโยคที่เปลี่ยนชีวิตผมไปตลอดกาล

“บ้านวาฬเกิดอุบัติเหตุ นนท์มันโอเค ไม่เป็นอะไร แต่คุณอากับคุณน้า .. ไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

“...”

“พี่อยากให้วาฬกลับไทยทันที เดี๋ยวพี่จะส่งคนไปรับที่สนามบินแมนเชสเตอร์ วาฬขึ้นเครื่องได้เลย เร็วที่สุดยิ่งดี”

ความทรงจำของผมในประเทศอังกฤษหยุดลง ณ วินาทีนั้น



สวัสดีค่าา มีใครอ่านอยู่มั้ย 55555 นี่แอบหนีอ่านสอบมาต่อ ยังไงเรื่องนี้ก็ต้องเขียนให้จบ!
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-12-2019 13:20:16 โดย ddanav »

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 931
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +570/-0
เขียนต่อให้จบนะครับ
เรื่องนี้สนุกมาก  o13
คนเขียนเขียนเก่งมากไต่ระดับความสนุกขึ้นทุกตอนเลย
เพิ่ง4ตอนเองแต่พัฒนาการความสัมพันธ์ของตัวละครของนาวาฬกับโคลไปเร็วมาก
นี่คิดว่าไม่แปลกถ้าวาฬเหมือนจะหลงรักโคลตั้งแต่วันแรกๆที่เจอ เพราะโคลเป็นผช.ที่มีเสน่ห์จริงๆ
ชอบฉากในคอนเสิร์ต ให้ความรู้สึกที่แบบว่า...เฮ้ยยคือไม่ต้องพูดอะไรกันเยอะแยะแต่ทำไมมันโรแมนติกจังวะ ภาษากายกันล้วนๆ  :-[
ส่วนที่ทิ้งท้ายเรื่องที่บ้านคืออย่าเพิ่งดราม่าด้ายม้ายย แต่ยังไงก็ขอให้คุณพ่อคุณแม่น้องปลอดภัยนะครับ ขอพระคุ้มครอง  :hao5:

คะแนนความชอบ 4 ตอนนี้ ให้ 8, 8.5, 9, 9.5 ตามลำดับครับ (ถ้าไม่มีดราม่าเรื่องที่บ้านจะให้ 10 อ่ะแหละ เพราะชอบบรรยากาศตอนที่ 4 มั่กมากกก  :o8:

และ +1 ให้นะครับผมสำหรับนิยายดีๆครับ  :katai3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ddanav

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +129/-1
    • instagram
What if I can't get you out of my thoughts?
What if my seasons don't change?
What if you forget to forget me not


Flower - Johnny Stimson



5th drift - See you never

4 ปีผ่านไป

กรุงเทพฯ, ประเทศไทย

Lane24 เป็นบาร์หรูขนาดเล็กริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่ขึ้นชื่อว่ายากในการจองคิวเข้ามาชื่นชมบรรยากาศและการตกแต่งที่ไม่เหมือนใคร พร้อมกับเครื่องดื่มที่มีสูตรเฉพาะหาไม่ได้ทั่วไป ทำให้ Lane24 นับได้ว่าเป็นบาร์ที่สามารถคงตัวให้อยู่ในเทรนด์ได้แม้ว่าราคาจะแพงกว่าบาร์ปกติทั่วไป ความพิเศษอีกอย่างของ Lane24 คือเจ้าของที่มีดีกรีเป็นถึงลูกชายคนเดียวของครอบครัวนักแสดงแถวหน้าของประเทศอย่างรีรัก ขรวัตร์ ผู้ถือได้ว่าเป็นที่หาจับตัวได้ยาก แม้ว่าจะถูกจับตามองว่าอาจจะเข้ามาเป็นคลื่นรุ่นใหม่ของวงการนักแสดงไทยก็ตาม

เที่ยงคืนครึ่ง เลยเวลาร้านปิดไปครึ่งชั่วโมงแล้ว กว่าที่รถ Ford Blanco 1977 สีฟ้าจะถูกขับเข้ามาจอดหน้าร้านข้างรถที่ถูกจอดเอาไว้แล้วสองคัน ชายหนุ่มก้าวลงจากรถ ผมสีดำสะบัดตามลมแม่น้ำที่ลอยเข้ามาประทะใบหน้า เขาปัดมันออกอย่างลวกๆ

นาวาฬไม่ได้ดูต่างจากเมื่อสี่ปีที่แล้วมากนัก นอกจากผมที่เป็นสีธรรมชาติและรอยเจาะมากมายที่หูและจิวที่ปาก ใบหน้าของเขาดูโตขึ้นตามวัยยี่สิบสองย่างยี่สิบสาม ไม่ได้ดูเป็นเด็กเหมือนอย่างที่ผ่านมา

ป้ายที่เขียนว่า ‘ปิด’ ที่ประตูหน้าร้านไม่ได้หยุดเขาให้ไม่เดินเข้าไป ประตูถูกเตะให้เปิดออก

“ไอ้วาฬมาแล้ว!”

ปรินวิ่งเข้ามากอดคอเพื่อนอย่างสนิทสนม ก่อนจะกึ่งลากกึงดึงให้เข้าไปข้างในร้าน เป็นท่าทางที่แสดงให้เห็นถึงมิตรภาพอันยาวนานระหว่างทั้งสองคน

“มึงช้า กูกับฟาร์มาเป็นชั่วโมงละ”

“มึงกินไรป้ะ มีไก่ย่างกับหมูปิ้งให้เลือก”

ฟาร์ถาม ชายหนุ่มตัวเล็กชูถุงใส่อาหารในมือทั้งสองข้างขึ้น ปรินทำเสียงจึ๊

“แกะมาหมดนั่นแหละ แม่งไม่กินกูกินเอง”

“มึงอะกินน้อยๆ อ้วนจะเป็นหมูอยู่แล้ว”

“ไอ้ฟาร์ ปากดีนะ”

ปรินกระโจนเข้าไปหาฟาร์ที่วิ่งหนีไปรอบๆ วาฬนั่งลง หัวเราะไปด้วยระหว่างที่มองเพื่อนทั้งสองคนวิ่งไล่กัน เป็นเวลาสี่ปีแล้วที่ฟาร์กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มที่เคยมีอยู่กันแค่สามและทำให้ภาพที่ฟาร์กับปรินตีกันกลายเป็นเรื่องปกติจนชินตาของคนอื่นที่มองเข้ามา

“ทำไมมึงช้านักวะ”

รักวางแก้วลงตรงหน้าเพื่อนผู้มาใหม่ แก้วที่มองก็รู้ได้ทันทีว่าชามินต์ เครื่องดื่มโปรดของวาฬผู้ไม่ค่อยดื่ม วาฬเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เจ้าของร้านหนุ่ม

“พอดีกูต้องไปช่วยพี่เบนเก็บห้องทำงานว่ะ ของเยอะชิบหาย กูจะบ้า”

“เออ ลืมไป ชีวิตเด็กฝึกงานบังคับนี่หว่า 5555”

“ทำไมมึงต้องไปทำด้วยวะ เลยไปเที่ยวกับพวกกูไม่ได้เลยเนี่ยแม่ง”

ปรินบ่น ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ข้างๆ เพื่อนทั้งสองโดยมีฟาร์ที่หอบเหนื่อยอยู่บนตักเพราะเก้าอี้ไม่พอ ชายหนุ่มหน้าคมทำหน้ามุ่ยเพราะเพื่อนตรงหน้าเพิ่งบอกเมื่อเช้าว่าทริปที่จัดกันทั้งแก๊งต้องโดนยกเลิกเพราะตัวเองไปไม่ได้

“กูไม่ทำพี่กูก็ไม่ให้ตังกูแดก ไม่ให้เงินกูเรียน กูมีช้อยส์มั้ยล่ะ”

“มึงก็บอกมึงไม่ทำแค่นั้น”

“มึงรู้จักพี่กูดีมั้ยล่ะ จ่ายค่าเทอมแทนกูดิ”

วาฬถอนหายใจ นอกจากรักที่เรียนจบแล้ว เขา ปริน และฟาร์ยังคงมีสถานภาพเป็นนักศึกษาปีห้าสาขาสถาปัตย์ด้วยกันทั้งหมด (รักเรียนเคมีเลยได้จบก่อนเพื่อนคนอื่นๆ) ง่ายๆ คือยังคงต้องพึ่งพิงเงินจากทางบ้านอยู่ไม่มากก็น้อย

“ปรินมึงเงียบ”

ฟาร์ปรามปรินเบาๆ มองวาฬไปด้วยอย่างเห็นใจ ตั้งแต่พ่อแม่เพื่อนเขาเสียอย่างกระทันหันเมื่อสี่ปีก่อน นนท์สกุล พี่ชายของวาฬต้องเข้ามาดูแลกิจการสำนักงานกฎหมายข้ามชาติชื่อดังของทื่บ้านทั้งหมด รวมถึงเป็นคนควบคุมค่าใช้จ่ายและมรดกส่วนของวาฬจนกว่าจะเรียนจบ หนึ่งในข้อตกลงที่เพื่อนเขาทำไว้นั้นคือ การเข้าไปช่วยเหลือเป็นเด็กฝึกงานในสำนักงานใหญ่ระหว่างปิดเทอม เพื่อแลกกับค่าใช้จ่ายทุกอย่างที่นนท์จะเป็นคนจัดการให้เป็นการตอบแทน

“จริงๆ กูไปก็ไม่ได้ไปทำอะไรมาก นั่งๆ นอนๆ ถ่ายเอกสารแค่นั้น กูไม่ได้เรียนกฎหมายมานิ จะไปทำเหี้ยอะไรได้”

“เพราะพี่เบนแม่งใจดีด้วยแหละ”

“เออ” เบญจมินทร์ ทนายหุ้นส่วนของสำนักงาน ซึ่งเป็นเจ้านายโดยตรงของวาฬนั้นเป็นเพื่อนสนิทของนนทสกุลที่วาฬเติบโตมาด้วยตั้งแต่เด็ก ทำให้การทำงานที่ไม่คุ้นเคยนั้นไม่ได้แย่เสียจนเกินไป

“อย่างวันนี้ก็งานหนักครั้งแรก คนอะไรของแม่งเยอะชิบหาย”

“เออ วันนี้พี่เบนทำงานวันสุดท้ายนี่หว่า” รักทำเสียงนึกขึ้นได้

“ใช่” วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เบญจมินทร์จะทำงานในบริษัทกฎหมายในสถานะหุ้นส่วน และนั่นทำให้วาฬต้องอยู่จนดึกเพื่อช่วยเก็บของเคลียร์ห้องทำงานที่จะถูกส่งต่อให้หุ้นส่วนคนใหม่แทน

“พี่นนท์จะเอาใครมาแทนวะ”

“กูก็ไม่รู้ เห็นบอกว่าเป็นเพื่อนที่เรียนมอปลายกับกฎหมายด้วยกันมั้ง”

“มึงเคยเจอปะวะ”

“ไม่เคยว่ะ เห็นบอกว่าชื่อคิน”

ปรินทำหน้าครุ่นคิด “แสดงว่าต้องสนิทกับพี่มึงมาก ทนายหุ้นส่วนนี่คือมีสิทธิ์ในบริษัทเท่ากับพี่มึงเลยนี่หว่า”

“เออ ก็แก๊งเดียวกันอะ รวมพี่จุนเข้าไปด้วยก็เป็นสี่คน แต่เหมือนคนนี้ไม่ค่อยกลับไทยเท่าไหร่กูก็เลยไม่เคยเจอ”

“คนนี้ใช่คนที่หาหอให้มึงตอนไปลอนดอนกับกูปล่าว” ฟาร์แทรก วาฬทำท่านึกได้

“เออ คนนี้แหละ ที่พี่นนท์แม่งจะให้กูไปเลี้ยงข้าวขอบคุณอยู่ได้ แต่กูก็ไม่ได้ไป ..”

เสียงวาฬค่อยๆ เบาลง ฟาร์มองปรินหน้ากันเลิ่กลั่ก ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา ลอนดอนกลายเป็นหัวข้อต้องห้ามในวงสนทนาที่มีวาฬอยู่โดยที่พวกเขาก็ไม่รู้สาเหตุ ได้แต่เดาว่าน่าจะเป็นเพราะการจากไปอย่างกระทันหันของพ่อแม่วาฬที่เกิดขึ้น ณ ช่วงที่วาฬอยู่ที่ลอนดอน ที่อาจทำให้ชื่อเมืองดังกล่าวนั้นยากต่อการรับฟังของวาฬ

เพื่อนที่สนิทกับวาฬรู้ดีว่าวาฬเปลี่ยนแปลงไปมากแค่ไหนหลังจากที่สูญเสียพ่อแม่ไปในอุบัติเหตุเมื่อสี่ปีก่อน จากที่เคยเป็นคนร่าเริงเฮฮาต่อหน้าทุกคน วาฬกลับนิ่งมากกว่าที่ผ่านมา จากที่เคยเปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น วาฬกลับไม่เคยยุ่งกับผู้หญิงคนไหนอีกเลยนับตั้งแต่กลับมาที่ไทย เขาไม่เคยโดดเรียนอีกเลย ดื่มเหล้าน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด และที่สำคัญที่สุดคือรูปลักษณ์ภายนอกที่เปลี่ยนไป ผมของเขากลับมาเป็นสีดำสนิท ใบหูเต็มไปด้วยรอยเจาะที่ไม่เคยมีมาก่อน จิวที่ริมฝีปากที่เคยบอกว่าจะไม่มีวันเจาะเด็ดขาดกลับกลายเป็นหนึ่งในเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ทุกคนจำได้ แม้ว่าอยู่กับเพื่อนสนิทวาฬจะยังคงเป็นวาฬที่เฮฮาร่าเริง แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เพื่อนหยุดเป็นห่วงเขา

ทุกคนรับรู้แม้ว่าไม่เห็นด้วยว่าวาฬโทษตัวเองไม่มากก็น้อยว่าเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้อุบัติเหตุครั้งนั้นเกิดขึ้น รถที่ครอบครัวของเขาใช้ในวันนั้นเป็นรถที่วาฬใช้ตอนอยู่ที่ไทย ด้วยความที่รถไม่ได้ใช้มาหลายเดือน ประกอบกับคนขับรถที่ไม่ชำนาญในการขับรถสปอร์ต ทำให้อุบัติเหตุดังกล่าวเกิดขึ้น ในสายตาของวาฬ เรื่องเหล่านี้จะไม่เกิดหากเขาไม่ได้อนุญาตให้ที่บ้านใช้รถของเขาในวันนั้น มันเป็นความคิดที่อาจจะดูไม่เกี่ยวข้องในสายตาคนอื่น แต่ในของผู้ที่อยู่ข้างหลังอย่างวาฬ ครึ่งหนึ่งนั้นมันเป็นความผิดของเขา

“แล้วพวกมึงเป็นไงบ้างวะ คอนโดใหม่” รักเปลี่ยนเรื่อง ปรินกับฟาร์เพิ่งย้ายเข้าไปอยู่ในคอนโดใหม่ด้วยกันเป็นครั้งแรกมาได้ประมานหนึ่งอาทิตย์แล้ว

“กูอยากย้ายออกแล้ว กูอยู่เหมือนเป็นคนใช้ปริน” ฟาร์บ่น

“กูไม่ให้มึงย้าย”

“ถ้ากูต้องทำข้าวให้มึงกินอีกรอบกูย้ายแน่”

“แล้วมึงยอมย้ายไปอยู่กับมันเพื่อ” วาฬหัวเราะใส่หน้ามุ่ยๆ ของฟาร์ที่ยิ่งทำหน้ามุ่ยเข้าไปใหญ่ ฟาร์เป็นคนใจดีและปฏิเสธคนไม่เป็นมาเสมอต้นเสมอปลาย ดังนั้นการที่ฟาร์ยอมย้ายเข้าไปอยู่คอนโดเดียวกับปรินเพราะโดนตื้อเป็นอาทิตย์ไม่ได้ทำให้เขาแปลกใจมากนัก

“ก็พี่ชายกูมีแฟน เค้าเลยขอให้กูออกไปอยู่คนเดียว แล้วไม่ให้เวลากูหาที่อยู่ใหม่เลย—“

“เออๆ กูรู้ละ ไอ้ปรินให้มึงอยู่ฟรีมึงก็เลยอยู่ว่างั้น”

“เออ แต่กูไม่อยากอยู่แล้ว!” ฟาร์ทำเสียงวีน “กูต้องทำข้าวให้มันกิน ล้างจาน เก็บที่นอน มันใช่หน้าที่กูมั้ย!”

“กูลืมไปเลย” ปรินไม่สนใจฟาร์แม้ว่าจะเพิ่งโดนวีนไปหยกๆ “ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ผมขอเรียนเชิญคุณเพื่อนไปแดกเหล้าต่อกันที่บ้านผมเพื่อเป็นการเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ครับ” ชายหนุ่มโค้งคำนับอย่างกวนตีน

“วันนี้นี่นะ! นี่แม่งจะตีหนึ่งอยู่แล้ว” ฟาร์ร้องเสียงหลง

“ไปเหอะหน่าาา ไหนๆ ก็รวมตัวกันได้ซักที แถมไอ้รักพรุ่งนี้ร้านแม่งก็หยุด”

“แต่วาฬต้องไปทำงานนี่ป้ะๆๆๆ”

วาฬหัวเราะก่อนจะทำเป็นไม่เห็นสายตาเว้าวอนของฟาร์ที่ส่งมาว่า ‘มึงอย่าไปนะ’ “กูได้หยุดงานพรุ่งนี้ว่ะ พี่เบนบอกว่าวันนี้กูดึกเลยให้หยุด”

“ไอ้วาฬ” ฟาร์คราง

“โอเค งั้นไปกันต่อเลยครับเพื่อน!” ปรินกระโดดลุกขึ้นจากเก้าอี้ กอดคอฟาร์ที่ทำหน้าแบะเพราะรู้ดีว่าหลังจากดื่มเสร็จใครจะต้องเป็นคนเก็บกวาดทำความสะอาดคอนโด รักหัวเราะก่อนจะเริ่มไล่ปิดไฟในร้านโดยมีวาฬเป็นผู้ช่วย


......


ครืน ครืน ..

วาฬพลิกตัวเมื่อรู้สึกได้ถึงเครื่องมือสื่อสารที่สั่นอยู่ข้างตัว เขาลืมตาขึ้น บิดขี้เกียจพร้อมกับกวาดสายตามองบรรยากาศรอบตัวไปด้วย เขานอนอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ก้อนกลมๆ บนพื้นข้างตัวมีใบหน้าของรักโผล่ออกมาเล็กน้อย ฟาร์กับปรินที่ไม่อยู่ทำให้วาฬเดาได้ว่าคงเข้าไปนอนในห้องตัวเองตั้งแต่เมื่อคืน

หลังจากมาถึงคอนโดของปรินกับฟาร์ วาฬก็ได้แต่กินเบียร์ไปพร้อมกับนั่งดูเพื่อนเล่นเกมส์ FIFA กัน ก่อนจะหลับก่อนใครเพราะเหนื่อยจากการต้องขนของไปมาทั้งวัน แสงที่ส่องเข้ามาในห้องสลัวๆ ผ่านผ้าม่านทำให้เขารู้ว่าเป็นเวลาเช้าแล้ว วาฬกดรับสาย

“ฮัลโหล”

“อาวาฬตื่นแล้ว!” เสียงเด็กผู้ชายที่ตะโกนผ่านโทรศัพท์ทำให้วาฬยิ้มออกมาน้อยๆ

“ลัลตื่นก่อนอาอีก” วาฬหาว ก่อนจะเหลือบดูนาฬิกา แปดโมงเช้าแล้ว

“พ่อ! อาวาฬตื่นแล้ว”

เสียงหลานชายที่เจื้อแจ้วทำให้วาฬหัวเราะเบาๆ ลัลเป็นลูกชายของนนท์สกุล อายุสามขวบ ด้วยความที่นนท์สกุลเป็นคนดูแลลูกเพียงแค่คนเดียว ทำให้วาฬที่อยู่ในสถานะน้องชายกลายเป็นหนึ่งในคนที่มีส่วนร่วมในการเลี้ยงดูลัลมากที่สุดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“วาฬ” เสียงพี่ชายจากปลายสายทำให้วาฬรู้ว่าหลานชายได้ส่งสายต่อให้ผู้เป็นพ่อเรียบร้อยแล้ว

“ว่าไงพี่นนท์”

“วันนี้ไปทำงานด้วยนะ”

“เอ้า พี่เบนบอกให้วาฬหยุดวันนี้ วาฬเลยออกมากินเหล้ากับพวกไอ้ปรินมันเมื่อคืน”

“เพื่อนพี่จะมาทำงานวันนี้วันแรก พี่อยากให้มันเจอทุกคน จะได้รู้ว่าใครอยู่หน้าที่ไหนตำแหน่งไหนกันบ้าง”

“วาฬไปพรุ่งนี้ไม่ได้อ่อ”

“ไปวันนี้แหละ โผล่ไปแค่ตอนพี่แนะนำมันก็ได้ อย่างน้อยแค่ให้มันเห็นหน้า”

“แต่วาฬเมาค้างเหี้ยๆ เลยนะ”

“โผล่ไปแค่ห้านาที แล้วไปนอนต่อที่ห้องทำงานพี่ก็ได้”

ชายหนุ่มถอนหายใจ “โอเค วาฬคงไปถึงซักสิบโมง”

“ได้ อีกอย่าง คืนนี้พี่ฝากวาฬดูลัลให้หน่อย พอดีจะพาไอ้คินไปกินข้าว มันเพิ่งมาทั้งที”

“อาวาฬ ลัลอยากกินคุ้กกี้” วาฬยิ้มให้กับเสียงหลานชายที่เปรียบเสมือนดวงใจของเขาและนนท์

“เดี๋ยวอาทำให้กินเลยคืนนี้”

“เย้!”

“ถึงออฟฟิศแล้วไลน์มานะ พี่จะได้พาไอ้คินเข้าไปที่แผนก”

“ได้พี่นนท์ เจอกันครับ”


......


“บอกกูอีกทีว่าทำไมมึงต้องเข้าไปที่ออฟฟิศวันนี้นะ” ปรินบ่น ก่อนจะเลี้ยวรถเข้าถนนสุขุมวิท อ้าปากหาวไปด้วยอย่างคนนอนไม่พอ “ไหนมึงบอกว่าวันนี้หยุด”

“พี่นนท์อยากให้กูไปเจอเพื่อนเขาที่จะมาเป็นหุ้นส่วนคนใหม่อะ เพราะแม่งจะมาแทนพี่เบน คงอยากให้กูเป็นคนช่วยแนะนำนู่นนี่เกี่ยวกับบริษัทละมั้ง”

สำนักงานกฎหมาย Legal Wara เป็นสำนักงานกฎหมายนานาชาติอันดับต้นๆ ของประเทศไทย ที่รับงานกฎหมายทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นในประเทศและนอกประเทศ คดีแพ่งหรือคดีอาญา หรือแม้กระทั่งให้คำปรึกษาทางกฎหมาย Legal Wara ถูกก่อตั้งขึ้นมาโดยพ่อของนนท์และวาฬ ด้วนเรทการชนะคดีที่สูง บวกกับค่าบริการที่สูงกว่าสำนักงานกฎหมายทั่วไป ทำให้สำนักงานประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูง รวมถึงผลักให้ตระกูลวธนการกลายเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงโด่งดังทางด้านกฎหมายไปโดยปริยาย

หลังจากที่สำนักงานต้องสูญเสียผู้ก่อตั้งไปอย่างกระทันหัน ทำให้นนท์สกุล ที่ในขณะนั้นเพิ่งจบเนติบัณฑิตจากอังกฤษมาใหม่ๆ ต้องเข้ามารับช่วงต่อ โดยปรับเปลี่ยนให้สำนักงานมีความเป็นสากลมากขึ้นกว่าเดิม มุ่งเป้าหมายไปที่คดีที่เกี่ยวข้องกับต่างประเทศ และนำระบบสำนักงานกฎหมายต่างชาติมาใช้ เช่นการบริหารโดยใช้ระบบหุ้นส่วนแทนที่จะมีผู้บริหารเพียงแค่คนเดียว หุ้นส่วนคนแรกนั้นแน่นอนว่าไม่พ้นเบญจมินทร์ ที่เข้ามารับหน้าที่คู่กันกับนนท์สกุลในช่วงสี่ปีแรกของสำนักงานภายใต้การนำของ ‘รุ่นสอง’ ดังนั้น การลาออกของเบญจมินทร์และผู้ที่จะเข้ามาเป็นหุ้นส่วนคนใหม่จึงถือได้ว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ของตัวสำนักงาน Legal Wara เอง และวงการกฎหมายในประเทศไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การที่หุ้นส่วนคนใหม่นั้นไม่ได้เป็นที่รู้จักกันในวงกว้าง และไม่มีใครรู้จักเขาอย่างจริงจังว่าเป็นใคร แม้แต่ชื่อก็ไม่ได้ถูกปล่อยออกมาให้ได้รับรู้กัน

“แปลกที่ทั้งกูทั้งมึงไม่เคยเจอพี่คินอะไรนี่เลย ทั้งๆ ที่แม่งอยู่แก๊งเดียวกับพี่มึงนี่นะ”

“เออ กูก็งง แม่งไม่กลับไทยเลยหรอวะ คือถ้ากลับกูไม่ก็มึงก็ต้องเคยเห็นอะ”

ปรินเป็นเพื่อนบ้านของวาฬ จึงไม่แปลกที่จะรู้จักและสนิทสนมกับครอบครัววธนการมาตั้งแต่เด็ก

“ตอนงานพ่อแม่มึง—-“

“กูว่าไม่ได้มา ถ้ามากูก็ต้องเห็น”

วาฬตัดบทเรียบๆ ปรินถอนหายใจ

“วาฬ มึงรู้ใช่ปะวะ—-“

“มึงส่งกูลงตรงนี้แหละ” ชายหนุ่มไม่รอให้เพื่อนพูดจบจน หากแต่ชี้ไปที่ตึกสำนักงานหรูที่ตั้งตระหง่านอยู่ข้างถนน “ขอบใจที่มาส่งมึง กูเมาค้างมากแม่ง”

“เออๆ ไม่เป็นไร จะเข้าไปเอารถมึงเมื่อไหร่ก็บอกละกัน” ปรินพูดถึงรถสีฟ้าของเพื่อนที่ถูกจอดในโรงจอดรถที่คอนโดตัวเอง

“คงคืนนี้ดึกๆ กูต้องเลี้ยงลัลคืนนี้ว่ะ ไม่ก็พรุ่งนี้เช้าถ้ากูนอนบ้านพี่กูเลย”

“บอกกูหน่อยละกัน”

ปรินโบกมือลาเพื่อนสนิทที่หันหลังเดินเข้าไปในตึกก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ หลังของวาฬเวลาเดินคนเดียวนั้นช่างดูอ่อนแอเหลือเกิน เขาเกลียดตัวเองที่ไม่สามารถช่วยเหลือเพื่อนจากความรู้สึกผิดลึกๆ ที่กัดกินหัวใจมาตั้งแต่สี่ปีก่อน สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือการพยายามทำให้เพื่อนยอมรับว่าการสูญเสียเป็นเรื่องปกติที่สามารถพูดคุยกันได้ แต่ก็มักจะโดนฟาร์ที่คอยระวังไม่ให้ความรู้สึกวาฬโดนกระทบคอยกันเอาไว้เสมอ

ขอให้วันนี้มีเรื่องอะไรดีๆ เกิดขึ้นกับวาฬ เขาภาวนาในใจเหมือนทุกครั้งที่ต้องมาส่งเพื่อนเข้าทำงาน


......


Nawhale - ถึงแล้วนะ

วาฬไลน์หาพี่ชายตัวเองก่อนจะนั่งลงที่หน้าโต๊ะทำงานตัวเอง แผนกที่เขาประจำอยู่คือแผนกนิติกร เพราะเป็นแผนกเดียวที่ไม่จำเป็นต้องมีความรู้ด้านกฎหมายก็มีงานให้พอทำได้เช่นกัน

“อ้าว วาฬ หวัดดี”

“พี่ปีย์สวัสดีครับ” เขายกมือขึ้นไหว้รุ่นพี่ในแผนกที่สนิทกันเป็นอย่างดี ปีย์เป็นชายหนุ่มอายุสามสิบต้นๆ และเป็นผู้ชายคนเดียวในแผนกที่เต็มไปด้วยผู้หญิง ทำให้สนิทกับวาฬที่เป็นผู้ชายเหมือนกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“ไหนคุณเบญจมินทร์บอกว่าวันนี้วาฬจะหยุด”

“พี่นนท์ให้ผมมา บอกว่าอย่างน้อยให้มาเจอหุ้นส่วนคนใหม่สักครั้ง”

“ไหน ใครพูดอะไรถึงหุ้นส่วนใหม่”

“สวัสดีครับพี่ปราง”

หญิงสาวผมสั้นมาใหม่รับไหว้อย่างลวกๆ ก่อนจะพูดต่ออย่างสนใจกับประเด็นที่พูดค้างไว้ “พี่นะอยากเห็นหน้าหุ้นส่วนใหม่มากเลย วาฬพอจะรู้มั้ยว่าเป็นใครอะ”

“ทำไมเธอต้องสนใจขนาดนั้น จะเป็นใครก็ตามก็ต้องเป็นคนที่คุณนนท์คัดมาแล้ว ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเราเลย”

“แกอะเงียบปีย์ รู้มั้ยว่าเรื่องนี้เป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์มากเลยนะยะ” ปรางส่งสายตาอืมระอาใส่ปีย์ “เพื่อนชั้นทำงานอยู่ที่ Thompson’s” Thompson’s เป็นสำนักงานกฎหมายอีกที่หนึ่งที่เรียกได้ว่าเป็นคู่แข่งกัน “แล้วหุ้นส่วนของ Thompson’s น่ะลาออก แถมตอนออกบอกว่ายังไงเราอะต้องไปทาบทามจ้างเค้ามาแน่นอน ปรากฎว่าเราไม่ แถมคุณนนท์สกุลก็ไปหาคนมาจากไหนไม่รู้ ไม่คิดว่ามันจะปริศนามากเกินไปหน่อยหรอ”

“มันก็เรื่องของเจ้านายหน่าปราง” ปีย์ปราม แต่นั่นก็ไม่สามารถหยุดหญิงสาวได้

“ชั้นอะแอบได้ยินแพรแผนก HR บอกว่าคนนี้จบมาด้วยคะแนนเพอร์เฟคเลยนะยะ ถ้าหน้าตาดีด้วยชั้นจะกรี๊ดให้ วาฬเคยเห็นหน้าหุ้นส่วนใหม่นี่มั้ยอะ”

“ไม่เลยครับ เคยได้ยินแต่ชื่อ”

“เห็นบอกว่าเป็นลูกครึ่งใช่มะ แบบลูกครึ่ง—-“

“ทุกคนคะ” คำพูดของปรางถูกขัดจังหวะโดยหญิงสาวมาใหม่ที่เปิดประตูแผนกเข้ามาด้วยท่าทางเร่งรีบ วาฬยกมือขึ้นไหว้เลขาของพี่ชาย

“สวัสดีค่ะคุณวาฬ ทุกคนคะ เดี๋ยวอีกห้านาทีคุณนนท์สกุลจะพาหุ้นส่วนคนใหม่มาแนะนำนะคะ รบกวนทุกคนช่วยยืนประจำที่ตัวเองด้วยค่ะ”

“งั้นพวกพี่กลับเข้าที่ก่อนนะวาฬ”

“โอเคครับ”

farr” - มึง
Nawhale - ว่า

วาฬพิมพ์ตอบกลับไปเร็วทันใจ ตาเหลือบมองประตูแผนกเป็นพักๆ เผื่อว่าพี่ชายตนจะโผล่เข้ามาแบบไม่ให้ตั้งตัว

farr” - กูเพิ่งคุยกับแมกซ์มา เห็นว่าโคลอยู่ไทยนะตอนนี้

โคล

ชื่อที่เขาไม่ได้ยินมานานฟังดูแปร่งหู สิ่งสุดท้ายที่เขาจำได้เกี่ยวกับโคลคือใบหน้าหล่อเหลาที่หลับสนิทเมื่อเขาคว้ากระเป๋าสตางค์และพาสปอร์ตออกมาจากห้องพักที่พวกเขาแชร์ด้วยกันในคืนนั้น ณ แมนเชสเตอร์ พวกเขาไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย หรือพูดได้อีกอย่างว่าวาฬไม่เคยติดต่อโคลกลับ ไม่ว่าจะเป็นทางข้อความหรือโทรศัพท์ ก่อนจะเปลี่ยนเบอร์เมื่อกลับมาอยู่ที่ไทยอย่างถาวร ชีวิตวาฬเปลี่ยนไปมากหลังวันนั้น จนเรื่องของโคลกลายเป็นเรื่องที่ถูกเก็บไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของสมอง ลึกเสียจนวาฬไม่เคยค้นออกมาให้ต้องคิด

Nawhale - แล้วไง

วาฬถอนหายใจ อาจเป็นเพราะความรู้สึกที่ตกตะกอนแล้ว ที่ทำให้โคลเป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งในความทรงจำจากลอนดอนที่วาฬไม่อยากจำ

“สวัสดีครับทุกคน” เสียงของนนท์ทำให้วาฬลุกขึ้นยืน สายตายังคงจับจ้องที่โทรศัพท์

farr” - ก็ไม่แล้วไง แค่แปลกใจนิดหน่อย มึงรู้ปะวะว่าโคลแม่งเป็นลูกครึ่งไทยไม่ใช่ฮ่องกงอะ ทำไมแม่งไม่บอกพวกเราวะ

“ผมพาหุ้นส่วนใหม่มาแนะนำครับ ต่อไปนี้เขาจะมาคนที่มาแทนตำแหน่งของคุณเบญจมินทร์ จะมีเพิ่มมานิดหน่อยคือจะเข้ามาดูแลพวกคดีที่ดินและคดีทางทะเลเองโดยตรงครับ ส่วนผมจะไปดูพวกคดีอาญาอะไรอย่างนี้แทน”

farr” - มันมีชื่อไทยด้วยนะมึง พูดไทยได้ทุกอย่าง

วาฬแทบไม่ได้ยินเสียงของนนท์สกุล ในสมองอ่านข้อความสั้นๆ ของเพื่อนที่ถูกส่งมาใหม่ซ้ำไปซ้ำมา

โคลรู้ภาษาไทย

กูรักมึงว่ะโคล

วาฬยังจำได้ดีว่าประโยคนั้นดังก้องในห้องที่เงียบสงันคืนนั้นมากแค่ไหน คำที่เขาคิดว่าต่อให้โคลได้ยินก็ฟังไม่ออก คำที่เหมือนทำให้เขายอมรับความรู้สึกตัวเองออกมาในวันนั้น

คำที่ตอนนี้เขาก็ยังนึกไม่ออกว่าตัวเองอยู่ในอารมณ์ไหนถึงได้พูดมันออกไปง่ายๆ อย่างนั้น

Nawhale - มีชื่อไทยด้วยหรอวะ

“สวัสดีครับ ผมอนาคินนะครับ ต่อไปนี้คงต้องทำงานด้วยกันอีกนาน อย่างไรก็ฝากตัวด้วยครับ”

เสียงนี้

วาฬเงยหน้าจากโทรศัพท์ขึ้นมาทันที เขารู้สึกได้ถึงหัวใจตัวเองที่เป็นโครมคราม ผู้ชายในเสื้อเชิร์ตสีขาวคนนั้นเป็นพี่ชายเขาไม่ผิดแน่ แต่คนใส่สูทที่ยืนอยู่ข้างๆ นนท์สกุลนั้น ..

เหมือนจะรู้ว่าถูกจ้องมองอยู่ ผู้มาใหม่หันมาสบตากับวาฬที่ยืนนิ่งไม่กล้าหายใจ

โคลยืนส่งยิ้มให้เขา รอยยิ้มที่เหมือนเมื่อสี่ปีก่อนไม่ผิดเพี้ยน ปอยผมสีน้ำตาลอ่อนยังคงปรกตาอยู่ข้างหนึ่งไม่เปลี่ยน สิ่งที่ทำให้วาฬลืมหายใจนั้นไม่ใช่ชุดสูทแปลกตาที่ชายหนุ่มนั้นใส่อยู่ หรือภาษาไทยสำเนียงชัดเจนที่ถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากสวย หากแต่เป็นสายตาผ่านดวงตาสีเขียวหม่นคู่นั้นที่กำลังจับจ้องเขาเหมือนอย่างที่ผ่านมา

farr” - อนาคิน ชื่อแปลกชิบหาย

มือถือของวาฬสั่นขึ้นอีกรอบ แต่วาฬไม่มีเวลาสนใจมัน เขากระพริบตา เหมือนจะให้ภาพตรงหน้าหายไป หากแต่โคลยังคงยืนอยู่ตรงนั้น คนในอดีตของเขายังคงยืนอยู่ตรงนั้น

วาฬรู้สึกได้ถึงความทรงจำในอดีตที่เริ่มไหลออกมาล้นสมองอีกครั้ง

“ฝากตัวกับเด็กฝึกงานด้วยนะครับ ไม่ใช่แค่พนักงานอย่างเดียว”

สำหรับนาวาฬแล้ว ณ เสี้ยวนาทีนั้น เหมือนโลกที่เขารู้จักมาตลอดสี่ปีกำลังหยุดหมุนไปทั้งใบ




:)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-12-2019 05:31:19 โดย ddanav »

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 931
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +570/-0
เขียนต่อให้จบนะครับ
เรื่องนี้สนุกมาก  o13
ฮือออ คนเขียนเขียนเก่งอีกแล้ว เดาเรื่องไม่ถูกเลย ไม่คิดว่าจะหักมุม (เรียกว่าหักมุมได้มั้ย) ที่ตัดจบตอนที่แล้วและขึ้นต้นด้วยเรื่องราวในอีก4ปีข้างหน้าต่อเลย
วาฬตอนนี้น่าสงสารที่ต้องแบกความรู้สึกผิดเรื่องพ่อแม่มาตลอด4ปี แต่ก็เข้าใจนะก็รถที่เอาไปชนก็รถเขาไง แต่เรื่องมันก็ผ่านมาตั้ง4ปีแล้วเหมือนน้องจะยังไม่ move on  :ling3:
ปรินกะฟาร์นี่ยังไงๆอยู่นะ  :hao3:
ส่วนโคล...นี่ก็คาดไม่ถึงว่าจะเขียนบทให้พีคในพีคได้ขนาดนี้ อะไรยังไงครับคุณอนาคิน ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันนายฟังไทยพูดไทยได้มาตลอดเลยเนี่ยนะ นายมันร้ายยยย  :m16:

คะแนนความชอบตอนนี้ ให้ 10 เต็มครับ บทดี มีความพีค มีความหักมุม และมีความพาทั้งคู่กลับมาแจกันอีกครั้ง  :กอด1:

และ +1 ให้ สำหรับนิยายดีๆครับผม  :katai3:

ออฟไลน์ Keane

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 248
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +192/-0

ออฟไลน์ ddanav

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +129/-1
    • instagram
And I do not want to be cold to you
You left me no choice again


Small Talk - Briston Maroney


6th drift - Hello strangers

“อาวาฬฬฬฬ ลัลยังไม่อยากนอน”

“เลยเวลานอนปกติของลัลแล้วนะ มานี่เลย”

“แต่ลัลยังไม่อยากนอนถ้าพ่อยังไม่กลับนี่นา” นาวาฬยิ้มให้กับหลานชายที่ทำหน้ามุ่ย ปากเล็กๆ นั้นเบ้ลงเหมือนจะร้องไห้ วาฬแอบเรียกหน้านี้ของหลานชายในใจว่า ‘ลัลแอทแทค’ เพราะมันทำให้เขาต้องแอบหัวเราะทุกที

“ถ้าลัลหลับตานะ อาสัญญาว่าพอลืมตาปุ๊บพ่อจะกลับมาทันทีเลยรู้มั้ย”

ลัลปีนขึ้นเตียงก่อนจะเอนตัวนอนข้างๆ วาฬ ร่างเล็กๆ ขดลงก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอาด้วยตาใสแป๋ว

“ลัลเชื่ออาก็ได้”

วาฬลูบหัวหลานเบาๆ เหมือนจะกล่อมให้หลับไป สายตาจับจ้องไปยังใบหน้ากลมของเด็กชายด้วยความรัก

หลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้น นนท์สกุล พี่ชายที่เพอร์เฟคไปเสียทุกอย่างในสายตาของเขากลับเตลิดเปิดเปิงไปในแบบที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน เหล้าที่ปกติแทบไม่เคยแตะกลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ผู้หญิงที่เคยระวังมาตลอดกลายเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ ภาพที่ชินตาของวาฬในช่วงปีแรกนั้นคือพี่ชายที่กลับบ้านมาด้วยสภาพที่เมามาย มีผู้หญิงมากหน้าหลายตาติดมาด้วยเหมือนจะแยกจากกันไม่ได้ สำนักงานกฎหมายของที่บ้านที่รอให้นนท์สกุลเข้าไปรับช่วงต่อนั้นต้องพึ่งพิงเบญจมินทร์และจุนน์ เพื่อนสนิททั้งสองคนที่เข้าไปดูแลแทนในช่วงปีแรก จนกระทั่งวันที่ดาราหน้าใหม่ที่มีความสัมพันธ์กับนนท์สกุลแค่เพียงชั่วคืนบอกกับพี่ชายของเขาว่าตนกำลังตั้งครรภ์ ที่ทำให้นนท์สกุลตื่นขึ้นมาในโลกความเป็นจริงอีกครั้ง ไม่เพียงแค่นนท์สกุล ลัลได้กลายมาเป็นแสงสว่างในชีวิตของนาวาฬเช่นเดียวกัน บ้านวธนการที่เคยเงียบสงัดกลับมาสดใสอีกครั้งด้วยเสียงหัวเราะของเด็กชายที่เปรียบเสมือนกับกล่องดวงใจของพี่น้องทั้งสองคน

ลัลหลับไปแล้ว วาฬยังคงนอนอยู่ตรงนั้น ฟังเสียงหายใจของหลานที่ดังค่อยๆ อย่างคนหลับสนิท ในใจนึกไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า

โคล

อนาคินคือโคลไม่ผิดแน่ ยกเว้นโลกนี้จะเล่นตลกให้มีคนสองคนที่หน้าเหมือนกัน เสียงเหมือนกัน ความสูงเท่ากัน มีดวงตาที่เหมือนกันไม่ผิดเพี้ยนแบบนั้น วาฬจำได้ดีถึงหัวใจตัวเองที่เต้นโครมครามเมื่อเช้า มันไม่ได้เต้นเหมือนอย่างเก่า แต่เต้นด้วยความตกใจและคาดไม่ถึง ใครๆ ก็ต้องตกใจกันทั้งนั้นถ้าเหตุการณ์อย่างนั้นเกิดขึ้นกับตัวเอง

โคลเป็นเพื่อนพี่นนท์ วาฬคิดในใจ โคลรู้แต่แรกแล้วว่าเราเป็นใคร

แหงสิ มันไม่มีทางที่โคลจะไม่รู้มาก่อน โคลเป็นคนหาที่พักให้เขาที่ลอนดอนตามคำขอของพี่ชาย โคลคือคนที่นนท์สกุลพยายามให้เขาไปเจอในตอนนั้น โคลรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเขาคือใครแน่นอน

“ฝากตัวกับเด็กฝึกงานด้วยนะครับ ไม่ใช่พนักงานอย่างเดียว”

คำพูดเมื่อเช้าของโคลยังคงก้องอยู่ในหูของเขา คำพูดสุดท้ายที่วาฬได้ยินจากโคลก่อนที่เขาจะพุ่งตัวออกไปจากแผนกโดยใช้ประตูหลัง

แสดงว่าโคลรู้อยู่แล้วว่าเราเป็นเด็กฝึกงานอยู่ที่นี่ แต่ทำไมล่ะ ทำไมต้องทำให้มันเป็นเรื่องยุ่งยาก บอกมาตั้งแต่แรกว่าเป็นเพื่อนพี่นนท์ก็จบแล้ว

สิ่งเดียวที่วาฬดีใจคือการที่หัวใจเขาไม่เต้นในแบบที่เคยเป็น อาจจะเป็นเพราะเวลาที่ผ่านไปนาน บวกกับอะไรหลายๆ อย่างที่ทำให้เขาไม่ใช่วาฬคนเดิม ทำให้นอกเหนือจากการตกใจและไม่เข้าใจแล้ว (โอเค เขายอมรับก็ได้ว่ามีความโมโหที่โดนหลอกอยู่นิดหน่อย) การได้มาเจอกับโคลอีกครั้งไม่ได้ทำให้ความรู้สึกเก่าๆ กลับคืนมา อย่างน้อยก็ไม่ได้กลับมาในแบบที่เขากลัว

แต่จะเป็นแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหนล่ะ เสียงเล็กๆ ในหัวดังขึ้น

วาฬสะบัดศีรษะเหมือนจะไล่ความคิดนี้ทิ้งไป เขาจะป้องกันไว้ก่อน ให้แน่ใจว่าตัวเองจะไม่กลับไปรู้สึกแบบนั้นอีก

เขาจะขีดเส้นให้ความรู้สึก

สี่ปีที่ผ่านมา เขาได้สร้างชีวิตใหม่ของตัวเองขึ้นมาจากชีวิตที่ปรักหักพัง อย่าคิดว่าเขาจะยอมให้อะไรจากอดีตมาหยุดเขาได้อีกเลย


....


วาฬคงเผลอหลับไป เขากระพริบตาปริบๆ เมื่อรู้สึกได้ถึงลมเบาๆ ที่พัดผ่านหน้า แต่ยังคงนอนอยู่ที่เดิม เอาหน้าซุกเข้ากับหลานชายที่นอนขดตัวในอ้อมแขน เขาเหนื่อย บวกกับอาการเมาค้างเมื่อเช้าทำให้วาฬไม่อยากลุก

“วาฬครับ”

“....”

“นาวาฬ”

วาฬลืมตาขึ้นทันทีที่จำได้ว่าเสียงนั้นเป็นของใคร สิ่งแรกที่เขาเห็นคือไฝข้างตาสามเม็ดของบุคคลตรงหน้าที่ก้มลงมาเขย่าตัวเขาให้ตื่น วาฬอ้าปาก

“ชู่ว์”

อนาคินรีบเอานิ้วแตะปากไม่ให้วาฬร้อง ส่งสัญญาณบุ้ยใบ้ไปยังเด็กชายที่ยังนอนหลับสนิทเหมือนจะบอกว่าอย่าทำให้ลัลตื่น วาฬจ้องไปยังใบหน้าหล่อเหลาของผู้มาใหม่อย่างว่างเปล่าก่อนจะพยักหน้าค่อยๆ อย่างรับรู้ ยังคงไม่ละสายตาไปจากดวงตาคมคู่นั้น

“มาทำอะไรที่นี่”

“นนท์บอกให้พี่มาดูว่าวาฬอยู่ไหน มันหาวาฬข้างล่างไม่เจอ” ชายหนุ่มร่างสูงเอื้อมมือไปช่วยพาวาฬที่ยังคงสะลึมสะลือลงจากเตียง

พูดไทยได้จริงด้วย

ภาษาไทยสำเนียงชัดเจนที่ออกมาจากปากของอนาคินนั้นฟังดูแปลกหูจนวาฬได้แต่จ้องไปที่ปากของคนข้างหน้า พยายามทำให้สายตาตัวเองชินกับสิ่งที่เห็น

“มันเมามาก พี่เลยให้มันนั่งที่โซฟาข้างล่างไปก่อน พี่ไม่แน่ใจว่าห้องนอนมันคือห้องไหน”

“ไม่ เราหมายความว่า มาทำอะไรที่ไทย มาทำอะไรที่บริษัท มาทำอะไรที่นี่กันแน่”

วาฬถามออกไปแล้ว อนาคินดูเซอร์ไพรซ์นิดหน่อยที่ได้ยินคำถามนั้น แต่รอยยิ้มของเขาก็กลบเกลื่อนความแปลกใจเหล่านั้นไปได้อย่างง่ายดาย

“พี่—-“

แต่ก่อนที่อนาคินจะได้ตอบอะไร เสียงนนท์สกุลก็ลอยขึ้นมาเสียก่อน

“ทำไมโลกมันหมุนแบบนี้วะะะะ”

วาฬวิ่งลงบันไดไปตามเสียงพี่ชาย โดยมีอนาคินวิ่งตามลงมาติดๆ ตั้งแต่นนท์กลับตัวกลับใจ เหล้าก็เป็นสิ่งที่นานๆ ทีจะได้แตะ ทำให้การกินเหล้าแต่ละทีกลายเป็นเรื่องพิเศษที่นนท์ต้องกินให้คุ้มจนเมาเละทุกที “พี่นนท์ไปนอน เดี๋ยววาฬพาไป” วาฬพยุงพี่ชายที่เมาคอพับคออ่อนขึ้นบันไดไป ท่าทางที่ดูชำนาญทำให้อนาคินทัก

“นนท์มันเมาแบบนี้บ่อยหรอ”

“ไม่รู้หรอ เป็นเพื่อนสนิทกันไม่ใช่หรอครับ” วาฬตอบกลับแบบเย็นๆ อนาคินไม่ได้ถามอะไรอีก หากแต่หายออกไปจากห้องนอนที่วาฬพานนท์ไปวางไว้บนเตียง ก่อนจะกลับมาพร้อมกับลัลที่อยู่ในอ้อมแขน เขาวางลัลไว้ที่เตียงคอกข้างๆ เตียงใหญ่ที่ดูเหมือนไม่ได้ถูกใช้มานาน

“นนท์บอกคิดถึงลูก ให้มันได้เห็นลูกเป็นอย่างแรกตอนเช้าก็น่าจะดี” เขาตอบสายตาสงสัยของวาฬ

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วกลับเลยครับ” วาฬตอบแบบแอบไล่ โคลเวอร์ชั่นที่เขาเจออยู่นี่กำลังทำให้เขาหงุดหงิด อยู่ๆ ก็โผล่มา ทำตัวสนิทสนมกับเขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังเป็นเพื่อนสนิทพี่ชาย ทั้งๆ ที่ตอนพี่ชายเขาประสบปัญหาทางจิตใจไม่เคยโผล่หน้ามาหาเลยสักครั้งเดียว ที่สำคัญ เขายอมรับว่าความรู้สึกงุนงงในตอนแรกกำลังเริ่มเปลี่ยนไปเป็นความโกรธ เขาโดนไอ้หมอนี่หลอกเรื่องสัญชาติตัวเองอยู่หลายเดือนนี่นะ? โอเค มันอาจจะไม่ได้ดูเป็นเรื่องใหญ่ แต่จะหลอกทำไมวะ? สนุก?

โคลมันอาจจะรู้เรื่องที่แกชอบมันตอนนั้นก็ได้นะ เสียงกระซิบในหัวกระซิบอีกแล้ว แล้วมันก็เล่นกับแกเพราะสนุกเหมือนที่หลอกแกกับฟาร์ไง

“เดี๋ยวพี่ไปส่ง เห็นนนท์บอกว่าไม่ได้เอารถมานิ” อนาคินเสนอ

“ไม่เป็นไร เราเรียกอูเบอร์ได้”

“เที่ยงคืนแล้ว อูเบอร์เรียกยากนะ” ชายหนุ่มดูนาฬิกาข้อมือ “พี่ไปส่งเราดีกว่า ถ้านนท์รู้ว่าพี่ปล่อยน้องมันขึ้นอูเบอร์คนเดียวดึกๆ เดี๋ยวมันจะมาว่าพี่เอา”

“...”

“อีกอย่าง ถ้านนท์ถามว่าทำไมวาฬไม่ไปกับพี่ วาฬจะตอบว่าอะไรล่ะ”

ตาสีเขียวหม่นนั้นแพรวพราวเหมือนสนุกที่เห็นฟันเฟืองในสมองวาฬกำลังหมุนไปมา ใช่ .. เขาไม่เคยมีปัญหากับเพื่อนพี่ชายไม่ว่าจะเป็นคนไหน ถ้าเขาปฏิเสธที่จะไปกับอนาคิน เขาจะต้องถูกถามแน่นอนว่าทำไม

“พี่ไม่มีปัญหากับการที่จะบอกนนท์ว่าเรารู้จักกันอยู่แล้วนะ แต่เหมือนวาฬ—“

“เออ เราไปด้วย” วาฬตัดบท หันไปขว้ากระเป๋าเป้ประจำตัวขึ้นสะพายอย่างรวดเร็ว เขายังไม่พร้อมจะบอกนนท์หรือใครตอนนี้ (บางทีเบญจมินทร์กับปรินอาจจะเป็นกรณียกเว้น) ยังไม่ใช่ตอนนี้ที่ยังมีหลายๆ เรื่องที่เขายังไม่เข้าใจอยู่

ยังไม่ใช่ตอนนี้ เมื่อชีวิตใหม่ของเขาเหมือนจะกลับมาวุ่นวายอีกครั้ง


.....


นาวาฬเป็นคนไม่ฟังเพลงคลาสสิค เพลงคลาสสิคทำให้เขาง่วงนอน แถมมันยังชอบเล่นวนไปวนมาแบบที่เขาไม่เข้าใจ

แต่ไม่ใช่วันนี้ ที่วาฬต้องทำเป็นนั่งฟังมันอย่างสนอกสนใจเพื่อกันไม่ให้คนข้างๆ หันมาชวนคุย

พวกเขานั่งอยู่ในรถ Tesla คันสวยที่มีอนาคินเป็นคนขับมาได้ห้านาทีแล้ว เพลงคลาสสิคเบาๆ ที่ถูกเปิดคลออยู่นั้นเป็นสิ่งเดียวที่ดังพอที่จะกลบเสียงหายใจของทั้งสองคน วาฬมองออกไปนอกรถบนถนนกรุงเทพที่โล่งจนแปลกตา ณ เวลาเที่ยงคืน ในสมองมีแต่คำภาวนาไม่ให้คนข้างๆ หันมาสนใจตัวเอง

ทำไมเราต้องกลัวด้วยวะ วาฬคิดในใจ เขาไม่ใช่คนที่ไปหลอกคนอื่นว่าจริงๆ แล้วตัวเองเป็นใคร ไม่ใช่คนที่อยู่ดีๆ โผล่มาไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยแล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างที่โคลทำ แล้วทำไมเขาต้องกลัว

บางที อาจจะเป็นเพราะว่าเขาเป็นฝ่ายตัดขาดการติดต่อกับโคลในวันนั้นโดยไม่มีคำอธิบายอะไรให้อีกคน

ถ้าโคลถาม เขาจะอธิบายว่าอย่างไร

เรื่องคำบอกรักโง่ๆ นั่นอีกล่ะ ถ้าโคลแอบได้ยินที่เขาพูด แน่นอนว่าโคลต้องเข้าใจ

แถมเรื่องก่อนหน้าคำบอกรักนั่นอีก

วาฬรู้สึกได้ถึงความร้อนที่พุ่งขึ้นใบหน้าเมื่อนึกถึงเรื่องที่ทำไปในวันนั้น

“บอกทางพี่ด้วยนะ พี่ไม่ค่อยชินทางที่นี่เท่าไหร่”

“อาฮะ” วาฬตอบสั้นๆ อนาคินหันมาทางคู่สนทนาที่ยังคงจ้องออกไปนอกหน้าต่างเหมือนสนใจบรรยากาศข้างนอกมากกว่าปกติ

“กลัวพี่หรอ”

“ฮะ?”

“ก็ไม่มองหน้าพี่เลย เหมือนกลัวพี่อย่างนั้นแหละ” ชายหนุ่มหัวเราะ “ทำไม ไม่ดีใจเลยหรอที่เจอพี่ที่นี่น่ะ”

“ไม่” วาฬตอบไปตรงๆ อนาคินเบ้ปากลงเล็กน้อยเหมือนจะกวน

“เสียใจนะเนี้ย พี่ดีใจมากเลยตอนที่รู้ว่าจะได้เจอวาฬที่นี่”

ดีใจไปคนเดียวสิ

“แต่พอเห็นวาฬเป็นแบบนี้เลยแอบคิดว่าพี่ทำให้วาฬอึดอัดรึเปล่า”

“ใครพี่” วาฬสวนอย่างหาเรื่องเต็มที เขารำคาญมานานแล้วกับการที่อนาคินเรียกตัวเองว่าพี่เวลาพูดกับเขา มันเหมือนกับเป็นการบังคับให้เขาต้องเคารพกลายๆ ยังไงก็ไม่รู้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่อะไรเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ ..

อนาคินหัวเราะ

“ก็ พี่อายุเท่ากับนนท์ ก็เลยเป็นพี่ไง”

“ไม่ให้เรียก”

อนาคินยิ้ม ชูมือสองข้างขึ้นจรดอกแบบยอมแพ้ “โอเค แล้ววาฬอยากเรียกพี่ว่าอะไรล่ะ”

นั่นสิ เขาอยากเรียกคนตรงหน้าว่าอะไรล่ะ

“คุณมาแทนพี่เบน คุณเลยเป็นเจ้านายผม” วาฬเปลี่ยนสรรพนามทันที “เรียกกันผม-คุณ ตามหน้าที่การงานก็โอเคแล้ว”

“ได้ ผมไม่มีปัญหา” โคลเปลี่ยนสรรพนามตนเองเช่นกัน เขาทำสีหน้าขึงขังให้เข้ากับสรรพนามใหม่ แม้ว่าดวงตาจะยังคงมีแววหัวเราะแบบที่วาฬเห็นแล้วหมั่นไส้ “ผมต้องเรียกคุณว่านาวาฬด้วยไหม”

“แล้วแต่คุณอนาคินเลยครับ”

“ให้ผมเดาคือคุณคงไม่อยากให้คนอื่นรู้เท่าไหร่ว่าเรารู้จักกันมาก่อนใช่ไหม”

“ครับ”

“งั้นผมก็จะไม่พูดตราบใดที่คุณไม่โอเคกับมัน แต่มันเป็นไปไม่ได้ที่ผมจะไม่เจอกับฟาร์ระหว่างอยู่ที่นี่” อนาคินเลี้ยวรถเข้าถนนเลียบทางด่วนตามที่วาฬชี้ “คุณไปบอกกับฟาร์เองละกันว่าทำไม”

วาฬพยักหน้า

“ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี แต่โอเค” อนาคินยักไหล่ “คุณเพิ่งเรียกเบนว่าพี่ไปหยกๆ แต่กับผมกลับเป็นปัญหาว่าเรียกไม่ได้ อธิบายให้ผมฟังที”

ก็เพราะมึงเป็นโคลไง วาฬกรีดร้องในใจ

“เพราะพี่เบนพิเศษ เรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็กแล้ว แต่ผมเพิ่งรู้จักกับคุณ”

“พูดแบบนี้ ผมก็รู้จักคุณมาตั้งสี่ปีแล้วนะ”

อนาคินเอื้อมมือมาขยี้หัวคนข้างๆ อย่างที่เคยทำทุกวันเมื่อสี่ปีก่อน วาฬนั่งตัวแข็ง ภาวนาให้หัวใจตัวเองไม่เต้นแรงอย่างที่เคยเป็นมา ก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อมันไม่ได้เป็นอย่างนั้น เขาร้องประท้วง

“เจ้านายจะจับหัวลูกน้องไม่ได้นะ!”

“จะฟ้องผมกับ HR รึไง” อนาคินหัวเราะ “หรือจะฟ้องพี่ชายคุณ แต่ผมว่าคุณไม่กล้าหรอก”

วาฬนั่งเงียบ แต่ยอมปล่อยให้ผมของตัวเองนั้นโดนขยี้ไปด้วยฝีมือของเจ้านายคนใหม่ อนาคินยิ้มใส่หน้าบึ้งๆ ของเขา

“คุณผมสีดำแล้วไม่ชินเลย แล้วหูเนี้ย” มือของเขาเลื่อนไปจับที่หูของคนข้างๆ “ผมไม่ให้เจาะแล้วนะ ถ้าจะเจาะอีกคุณต้องบอกผมก่อน นี่เป็นคำสั่ง”

“ที่บริษัทไม่มีกฎนี้”

“อย่างที่คุณบอกว่าผมเป็นเจ้านายคุณ ทำตามที่เจ้านายบอกก็พอครับคุณนาวาฬ เอาล่ะถึงแล้ว”

รถคันสวยถูกจอดไว้ ณ หน้าบ้านสไตล์โมเดิร์นหรูหลังหนึ่ง วาฬเปิดประตูเตรียมก้าวลงจากรถเมื่ออนาคินสังเกตุเห็นคนที่ยืนสูบบุหรี่อยู่บนระเบียงชั้นสองของบ้าน

“อ้าวเบน อยู่นี่ได้ไงวะ”

“มึงหมายความว่าไง ก็ที่นี่บ้านกู” เบญจมินทร์พ่นควันบุหรี่ออกจากปาก ก่อนจะสะบัดผมที่ยาวประบ่าออกไปอย่างลวกๆ เขาก็ดูแปลกใจเช่นเดียวกัน “แล้วมึงมาได้ไงวะ”

“กูพาวาฬมาส่งบ้าน นี่มึง—“

“ขอบคุณที่มาส่งครับ” วาฬใช้กุญแจรีโมตในมือเปิดประตูบ้านออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยืนส่งยิ้มให้คนตรงหน้าเป็นทำนองให้รีบกลับไปได้แล้ว อนาคินเงยหน้ามองเบนที่ยักไหล่ให้ ก่อนจะมองกลับไปที่วาฬ

“งั้น พรุ่งนี้เจอกันนะ”

“ครับ”

ชายหนุ่มขยี้หัวคนตรงหน้าอีกครั้งก่อนจะขึ้นรถไปโดยที่วาฬไม่ได้ประท้วง เขายืนมองรถที่ค่อยๆ ถอยออกไป ก่อนจะถอนหายใจเมื่อได้ยินเสียงเบญจมินทร์ตะโกนลงมาจากบนระเบียง

“เข้าบ้านเดี๋ยวนี้เลยตัวแสบ เล่าให้พี่ฟังเดี๋ยวนี้”


......


“เดี๋ยวนี้มีเรื่องอะไรไม่เล่าให้พี่ฟังรึไง” เบญจมินทร์ถือแก้วสองใบที่เต็มไปด้วยโกโก้ร้อนก่อนจะยื่นหนึ่งในนั้นให้กับรุ่นน้องที่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนโซฟาหน้าทีวี โดยที่มีเจ้าโล้น แมวสฟิงส์ไร้ขนของเขานั่งอยู่บนตักอีกที “ไปรู้จักกับไอ้คินมันตั้งแต่ตอนไหน”

“รู้จักกันวันนี้แหละ พี่นนท์ให้มันพาเรามาส่งบ้าน พอดีมันไกล เราเกรงใจเลยให้มาที่นี่แทนอะ”

“อย่ามาโกหก มึงยอมให้ใครเล่นหัวมึงง่ายๆ ที่ไหน เล่ามา ไม่งั้นพี่จะถามไอ้คินมันเอง”

เบญจมินทร์ขู่ เขารู้จักกับวาฬดีจนสามารถบอกได้ว่าคำแก้ตัวที่วาฬบอกมันคือคำโกหกหน้าตาย วาฬคราง

“พี่เบนปล่อยเราไปครั้งเดียวได้ป้ะขอร้อง”

“ไม่ เพราะพี่สงสัยของพี่มาตั้งนานแล้วว่ามึงกับไอ้คินอะรู้จักกันมาก่อน”

“ทำไมวะ”

“ก่อนพี่ลาออก พี่เป็นคนไปคุยกับไอ้คินเองว่าจะให้มันมาแทนตำแหน่งพี่ คำแรกเลยที่มันถามคือขอดูชื่อพนักงานทุกคนก่อนแล้วจะตัดสินใจ พี่ก็ให้ HR ส่งชื่อให้มันไป วันต่อมามันบอกขอดูชื่อเด็กฝึกงาน” วาฬนั่งฟังอย่างตั้งใจ จิบโกโก้ในมือไปด้วย “ซึ่งมึงก็รู้ว่าบริษัทเราไม่รับเด็กฝึกงานเพราะยุ่งยาก ชื่อเดียวที่มีอยู่คือชื่อมึงอะละ แค่นั้นแหละ มันตอบรับยอมมาทำทันที ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ไอ้นนท์เคยชวนมันมาทำตั้งนานแม่งไม่มา”

“...”

“พี่เลยเดาว่าต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกับมึง แต่ก็นึกไม่ออกว่าจะไปเกี่ยวกันตอนไหน เพราะตอนที่มึงอยู่ลอนดอนมึงก็ไม่ได้ไปกินข้าวกับมันตามที่ไอ้นนท์บอกนี่หว่า”

วาฬถอนใจ เขามองหน้ารุ่นพี่สนิทตรงหน้าอย่างชั่งใจ เขารู้จักนิสัยเบนดี เขารู้ดีว่าต่อให้เขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่อังกฤษทุกอย่างให้เบนฟัง มันก็จะไม่ทำให้เบนมองเขาแตกต่างไปจากเดิม แต่อีกใจหนึ่ง การที่จะมีอีกคนหนึ่งบนโลกมารับรู้เรื่องพวกนี้กับเขา มันก็จะไม่เป็นความลับที่มีแค่เขารู้อีกต่อไป

เอาวะ

“พี่เบนสาบานก่อนว่าถ้าเราเล่าพี่จะไม่บอกใคร โดยเฉพาะพี่นนท์ หรือแม้โคลพี่ก็ห้ามบอกว่าพี่รู้”

“โคล?” เบญจมินทร์ทำหน้างงเมื่อได้ยินชื่อที่ไม่คุ้นหูของเพื่อนสนิท “มันให้มึงเรียกมันว่าโคลเนี้ยนะ”

“ก็นี่ไง ที่จะเล่าอะ”

นาวาฬเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมด ตั้งแต่ตอนที่เจอกับอนาคินครั้งแรก หัวใจเต้นครั้งแรก ระยะสามวิที่เกิดขึ้น เซลีน ไปจนถึงเรื่องคืนนั้นที่แมนเชสเตอร์ วาฬเล่าข้ามการจูบในคอนเสิร์ตไปเพราะมันยังทำให้ใบหน้าของเขาร้อนผ่าวอยู่ทุกครั้งที่นึกถึง เบญจมินทร์นั่งฟังอย่างตั้งใจ จนกระทั่งวาฬซบหน้าลงกับฝ่ามือตัวเองเป็นสัญญาณว่าเล่าจบแล้ว

“คนที่มึงโทรมาขอคำแนะนำจากพี่คือมันใช่ปะตกลง”

“ใช่”

“แล้วมึงก็ไม่ฟังคำกู ไปว่าวข้างๆ มันตอนมันหลับนี่นะ”

“พี่ลืมๆ พาร์ทนั้นไปได้ป้ะ ขอร้อง” วาฬโวยวาย

“จะว่าไป ตอนงานคุณอาคุณน้า มันก็มานะ” เบญจมินทร์เป็นคนเดียวที่สามารถพูดถึงการสูญเสียในวันนั้นต่อหน้าวาฬได้โดยที่วาฬไม่รู้สึกอะไร อาจจะเป็นเพราะความมั่นคงทางอารมณ์ของเบญจมินทร์เองที่มีมาตั้งแต่เด็กๆ และทำให้ใครก็ตามรู้สึกปลอดภัยเวลาที่อยู่ด้วย “มันมาช่วยงานทุกวัน ทำทุกอย่าง วิ่งรับแขก ส่งแขก ดูแลพระทั้งๆ ที่แม่งไม่มีศาสนา คุมอาหาร ช่วยกูปลอบไอ้นนท์ที่แม่งเหมือนจะตายจริงๆ ตอนนั้น”

“ทำไมเราไม่เห็นอะ”

“มึงจะไปเห็นได้ไง ไม่โอเคขนาดนั้น” ชายหนุ่มยังจำได้ดีถึงภาพวาฬ ที่ในขณะนั้นยังเป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มอายุสิบแปด นั่งอยู่ตรงหน้าโลงศพของผู้ให้กำเนิดทั้งสองเหมือนวิญญาณได้หลุดออกจากร่างไปแล้วเช่นกัน โดยมีปรินเป็นผู้ปลอบตลอดทั้งเจ็ดวันไม่ขยับไปไหน “หรือถ้ามันเห็นมึงมันคงไม่อยากเข้าไปกวน ไอ้คินมันอย่างนี้แหละ เข้าอกเข้าใจคนอื่นไปทั่ว พี่ไม่ว่ามันหรอกนะ”

อย่างนี้นี่เอง ทั้งเราทั้งปรินเลยไม่เห็นโคล วาฬคิดในใจเมื่อนึกขึ้นได้ว่าปรินไม่ได้ละไปไหนจากข้างกายเขาเลยในช่วงนั้น

“แล้วทำไมมันต้องไม่บอกเราว่ารู้จักกับพวกพี่แถมเป็นคนไทยด้วยอะ”

“กูจะไปรู้หรอ มันคงมีเหตุผลของมันอะละ”

“มีเหตุผลหรือเหี้ยชอบเห็นคนอื่นโง่” วาฬทำเสียงเคลือบแคลงก่อนจะโดนเบญจมินทร์ดุ

“พี่รู้จักเพื่อนพี่ดี แม่งเป็นหนึ่งในคนที่ดีที่สุดที่พี่เคยเจอมา พูดตรงๆ เลย พี่เลยเชื่อว่าแม่งมีเหตุผลแหละ แค่มันยังไม่บอกเหตุผลให้มึงฟังแค่นั้น”

“พี่เบนก็เข้าข้างมันไปสิ” วาฬซุกหน้าลงกับเจ้าโล้นเหมือนที่ทำเป็นประจำเวลาเถียงพี่ชายคนนี้ไม่ออก เบญจมินทร์หัวเราะ

“ไม่ได้เข้าข้าง ถ้ามันไม่ใช่คนดี มึงก็คงไม่ชอบมันหรอกจริงมั้ย” ชายหนุ่มลูบหัวบุคคลผู้เปรียบเสมือนเป็นน้องชายแท้ๆ เบาๆ อย่างเอ็นดู นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาเห็นวาฬเดือดเนื้อร้อนใจเพราะอะไรสักอย่าง แทนที่จะปล่อยให้อารมณ์ความรู้สึกของตัวเองถูกฝังจนลึกเหมือนตลอดสี่ปีที่ผ่านมา

วาฬลุกขึ้นนั่ง สายตาจับจ้องไปที่คนตรงหน้าอย่างจริงจัง

“พี่เบนไม่รู้สึกอะไรเลยหรอ กับการที่เราเคยชอบผู้ชายเนี้ย”

“ไม่อะ ทำไมพี่ต้องรู้สึก”

“ก็มันไม่ปกติ ..” เสียงของวาฬแผ่วลง นี่เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาภาวนาไม่อยากใจเต้นกับอนาคินอีก ตัวเขาเมื่อสี่ปีที่แล้วอาจจะพร้อมยอมรับตัวเองในข้อนี้ แต่เขาตอนนี้ กับชีวิตใหม่ที่ถูกสร้างขึ้นมาตลอดสี่ปีนี้ เขาไม่พร้อมที่จะให้ตัวเองกลับไปรู้สึกอย่างนั้นอีก

นี่คือสาเหตุที่เขาจะขีดเส้นให้ความรู้สึกตัวเอง

“ไม่กลัวเราอ่อ แบบ นั่งอยู่ด้วยกันสองคนแบบนี้ ปกติเค้าต้องกลัวกันแล้วว่าเราจะปล้ำพี่รึเปล่า”

“พี่นั่งกับผู้หญิงไม่เห็นจะรู้สึกว่าพี่ต้องปล้ำใครเลย เกี่ยวกันที่ไหน”

“...”

“พี่ไม่มีสิทธิ์ที่จะไปบอกให้มึงเห็นว่าอะไรปกติหรือไม่ปกติในโลกของมึงนะ แต่สำหรับพี่” เบญจมินทร์ยิ้ม “มึงจะชอบใครเพศไหนแม่งไม่ได้ทำให้มึงเปลี่ยนไปในสายตาพี่เลย”

“...”

“บางอย่าง บางความรู้สึก ไม่ต้องไปติดตราให้มันก็ได้นะวาฬ ปล่อยชีวิตมันไหลของมันไปบ้าง ไม่ต้องไปวางแผนให้มันหมดว่าต้องเป็นแบบนี้ๆ ก็ได้”

จะได้ไงล่ะ เขาเคยใช้ชีวิตแบบนั้นมาแล้ว และเห็นทุกอย่างพังทลายลงต่อหน้าต่อตาเมื่อมีอะไรผิดพลาดไป

นี่คือชีวิตใหม่ของเขา เขาจะไม่ทำซ้ำแบบนั้นอีก

“ไม่รู้อะ เราไม่ได้ชอบมันแล้วละกัน ตอนนั้นแค่หลงผิด”

“ก็แล้วแต่ บอกพี่หน่อยละกันถ้าจะให้พี่ช่วยอะไร” เบญจมินทร์ลุกขึ้นเพื่อเอาแก้วไปล้างในห้องครัว “แต่แบบวันนี้ไม่เอาละนะ ไอ้คินมันต้องคิดว่าพี่อยู่บ้านเดียวกับมึงแหงเลย”

“ให้มันเข้าใจไปยังงั้น เราไม่ให้มันไปส่งบ้านเพราะไม่อยากให้มันรู้ว่าเราอยู่ไหนนี่แหละ”

“เลวสัส” ชายหนุ่มบ่นก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้ม “ตกลงคืนนี้นอนนี่ใช่มั้ย”

“ได้ป้ะ”

“ได้ เดี๋ยวพี่ไปส่งที่บริษัทตอนเช้าให้ จะดูหนังมั้ย ถ้าจะดูก็เลือกในเนทฟลิกซ์เลย เดี๋ยวพี่ล้างแก้วเสร็จเดี๋ยวไปดูด้วย”

วาฬไล่ดูรายชื่อหนังระหว่างรอเบญจมินทร์ล้างแก้ว ก่อนจะตะโกนเข้าไปในห้องครัวเหมือนเพิ่งนึกได้

“ไม่ต้องไปบอกใครนะที่เราเล่าวันนี้อะ โดยเฉพาะพี่นนท์กับไอ้รัก ไม่งั้นเราโดนเค้นตายแน่”

“สาบานครับว่าจะไม่บอก” ชายหนุ่มทำท่าตะเบ๊ะรับคำสั่งก่อนจะยิ้มน้อยๆ กับตัวเอง

แสดงว่าวาฬก็ยังมีหัวใจอยู่สินะ ..




อังกฤษหนาวแล้วค่ะ มากเลยด้วย :/ รู้สึกได้ถึงความขี้เกียจที่เพิ่มขึ้นอย่างรุนแรง 555
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-12-2019 04:46:13 โดย ddanav »

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 931
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +570/-0
เขียนต่อให้จบนะครับ
เรื่องนี้สนุกมาก  o13

ชอบลัล เจ้าตัวน้อยของบ้านวธนการ
โคลนี่ก็ยังมีเสน่ห์ในแบบของเขาอ่ะเนอะ ไม่รู้ทำไมจะพูดจะทำอะไรก็ดูเท่ดูหล่อไปหมด นาวาฬอ่ะระวังเถอะระยะ 3 วิกำลังจะกลับมาเร็วๆนี้แน่ๆ  :laugh:
แต่ตอนโคลมาส่งบ้านแล้วเจอเบญนี่ไม่รู้คิดไปถึงไหนต่อไหนแล้วมั้ง ต้องมีคนแอบหึงแน่ๆเราเชื่ออย่างนั้น ฮ่าๆๆ  :hao3:
ตอนวาฬพูดกับเบญแล้วแทนตัวเองว่า"เรา"ก็น่ารักดีเนอะ คู่นี้ก็เคมีเข้ากันไม่เบาทีเดียว แต่ยังไงผมก็เป็น FC โคล+วาฬ เน่อ  :กอด1:

คะแนนความชอบตอนนี้ ให้ 10 เต็มครับ เพราะไม่รู้จะติอะไร มีคำผิดบ้างแต่เราปล่อยผ่านเพราะเนื้อเรื่องสนุกมากๆ หลงรักทั้งโคลและนาวาฬจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วเนี่ย  :กอด1:

และ +1 ให้ สำหรับนิยายดีๆครับผม
ปล. เราเข้ามากดโหวตให้ทุกวันเลยน๊าคุณนักเขียน  :katai3:

ออฟไลน์ ddanav

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +129/-1
    • instagram
Bore a cyclone every time you exhale
I cut off the ground and now I’m unbounded


Blowback - Galimatias


7th drift - Yes boss

“วาฬ นนท์เรียกจ้ะ”

วาฬมองตามเสียงเรียกของเลขาพี่ชายก่อนจะอ้าปากหาว เมื่อคืนกว่าที่เขากับเบญจมินทร์จะได้นอนก็ปาเข้าไปตีสี่ หลังจากเผลอหลับกันหน้าโซฟาทั้งคู่ แถมเขายังต้องมาทำงานอีก โชคดีที่วันนี้เป็นวันศุกร์ ทำให้ความคิดที่ว่าจะได้นอนจนเต็มอิ่มทั้งสุดสัปดาห์ดูไม่แย่จนเกินไปนัก

“ให้ผมไปหาที่ห้องหรอครับพี่กวาง”

“ใช่จ้ะ มันรออยู่นะ”

คำสรรพนามที่ดูสนิทสนมนั้นไม่ได้ทำให้วาฬแปลกใจแต่อย่างใด กวางเป็นหนึ่งในเพื่อนของนนท์สกุลสมัยเรียนมหาวิทยาลัย และเป็นคนเดียวที่เขาวางใจให้มาทำงานเป็นเลขาใกล้ชิดที่ดูแลทุกขั้นตอนของการทำงาน

“ผมขอสองนาทีเดี๋ยวตามไปครับ”

วาฬปิดหน้าจอแลปท็อปที่เล่น Minecraft ค้างไว้อย่างลวกๆ ก่อนจะเดินตามกวางออกไป ชีวิตเด็กฝึกงานที่ไม่ได้เรียนกฎหมายมาในสำนักงานกฎหมายอย่างเขานั้นเต็มไปด้วยการถ่ายเอกสาร ส่งอีเมล์ และเล่นเกมส์ออนไลน์กับปรินและรีรักที่ป่านนี้คงยังไม่แม้แต่จะลุกจากเตียง

“วาฬมาแล้ว”

“เข้ามา ปิดประตูด้วย” นนท์สกุลที่นอนดูมือถืออยู่บนโซฟาหันมาเรียกน้องชาย แม้ว่าเขาจะมีท่าทีผ่อนคลาย ชุดสูทเต็มยศที่เขาใส่อยู่นั้นบ่งบอกให้รู้ว่าเขากำลังจะไปงานสังคมในเวลาอีกไม่กี่ชั่วโมง “ส่วนแกอะกวาง ไปหาข้าวกินก่อนซะ หกครึ่งเดี๋ยวเราไปรับที่บ้าน”

“ค่ะเจ้านาย” เลขาสาวตอบแบบประชดก่อนจะเดินออกจากห้องไป ก่อนออกก็โบกมือเป็นเชิงอำลาให้วาฬที่ได้แต่ยิ้มตอบแบบงงๆ

“อ้าว พี่กวางไปไหน”

“พี่จะให้มันไปงานกับพี่คืนนี้เลยให้มันไปแต่งตัวก่อน ว่าแต่เราอะ เมื่อคืนเพื่อนพี่ไปส่งเรียบร้อยดีใช่รึเปล่า”

“อ่าาา ครับ” วาฬไม่รู้จะตอบว่ายังไงเลยได้แต่ตอบรับไปส่งๆ ก่อนที่เสียงหัวเราะที่คุ้นหูจะดังขึ้นจากโซฟาที่ตั้งอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง

“หวงน้องชิบหาย”

อนาคินนอนเหยียดอยู่บนโซฟาอีกตัว หูฟังไร้สายที่คาอยู่ในหูทำให้รู้ว่าเขาคงนอนฟังเพลงอยู่ตรงนั้นมานานแล้ว เขาอยู่ในเสื้อเชิร์ตสีขาวกางเกงสีดำที่ดูแปลกตา ผมที่ไม่ได้เซทนั้นถูกปัดออกจากหน้าอย่างลวกๆ เขายิ้มให้วาฬที่มองเขาอย่างตกใจ

“โทษที เมื่อวานพี่เมาเลยไม่ได้แนะนำอย่างเป็นทางการเลย ไอ้คิน นี่น้องกู นาวาฬ มึงเรียกมันว่าวาฬก็ได้ ไม่ต้องชื่อเต็มหรอก มันอยู่ว่างๆ ช่วงปิดเทอมกูเลยให้มาทำงานพลางๆ ส่วนวาฬ นี่ไอ้คิน เพื่อนพี่ตั้งแต่สมัยอยู่อังกฤษ พี่ให้มันมาดูงานส่วนไอ้เบนมัน คงอยู่ที่นี่อีกนาน”

“สวัสดีครับนาวาฬ”

“ส-สวัสดีครับ”

รู้จักกันอยู่แล้วโว้ย! วาฬตะโกนในใจ พยายามแสดงสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดขณะที่ยกมือไหว้เพื่อนพี่ชายอย่างสงบเสงี่ยมเรียบร้อย อนาคินรับไหว้ สายตาที่ส่งมาให้ผู้ไหว้นั้นเต็มไปด้วยแววหัวเราะ

“จริงๆ พวกมึงน่าจะรู้จักกันตั้งนานแล้ว ถ้าไม่เป็นเพราะน้องกูขี้เกียจเลี้ยงข้าวมึง วาฬ ไอ้คินนี่แหละที่เป็นคนหาหอให้ที่ลอนดอนอะ ตอนนั้นมันเรียนบาร์อยู่พี่เลยขอให้มันช่วยหาให้”

“หอตอนนั้นโอเคไหมครับ”

“ดีครับ ดีมากเลย ขอบคุณมากครับ”

นนท์สกุลที่ยังคงนอนเล่นมือถืออยู่ดูเหมือนจะไม่ทันสังเกตน้ำเสียงประชดประชันที่เจืออยู่ในคำพูดของน้องชาย เขาพูดต่อ

“ไอ้คินมันทำงานเก่งนะ อาจจะต้องปรับตัวเข้ากับวัฒนธรรมการทำงานไทยนิดนึงเพราะไม่ได้อยู่ที่นี่มานาน วาฬช่วยดูๆ มันหน่อยละกัน”

“ตกลงที่เรียกมานี่มีอะไรพี่นนท์” วาฬถามออกมาในที่สุด เมื่อพี่ชายดูเหมือนจะยังไม่หยุดดูมือถือในมือเสียที นนท์ทำท่านึกขึ้นได้

“เออใช่ ตอนที่เบนอยู่ มันให้วาฬทำอะไรบ้างวันๆ”

“ส่วนใหญ่ก็ส่งอีเมล์หาแผนกอื่น ไม่ก็ถ่ายเอกสาร”

“มีอย่างอื่นอีกมั้ย”

“ไม่มีแล้วครับ” วาฬตอบอย่างงงๆ “ทำไมอะ”

“คือ พี่เพิ่งคุยกับไอ้คินมาเรื่องเลขามัน เพราะตอนนี้ยังหาไม่ได้ วันนี้มันก็นั่งสัมภาษณ์คนมาตั้งแต่เช้าเพื่อตำแหน่งนี้แต่ก็ยังไม่เจอที่ถูกใจ” วาฬหันขวับไปมองตัวต้นเหตุที่ยังคงนอนฟังเพลงไม่รู้ไม่ชี้ ลางสังหรณ์ที่มีกำลังบอกเขาให้วิ่งออกนอกประตูบานนั้นไปให้เร็วที่สุด “ทีนี้พี่ลองคุยกับมันดู เห็นมันบอกว่าเมื่อวานตอนไปส่งวาฬที่บ้าน มันก็คุยกันถูกคอกับวาฬใช่มั้ย”

“...”

วาฬมองหน้าผู้เป็นพี่ชายด้วยความพรั่นพรึง เขาพอจะเดาออกได้ว่าคำพูดต่อมานั้นจะเป็นอะไร

“พี่เลยคิดว่าไหนๆ ก็ไหนๆ วาฬก็ไม่มีอะไรทำเท่าไหร่ เลยจะให้ไปเป็นเลขาชั่วคราวของมันดูช่วงสั้นๆ ระหว่างที่หาเลขาถาวรอยู่”

“ต-แต่วาฬไม่เคยทำงานเลขามาก่อนเลยนะ! อย่างมากก็แค่จดรายงานการประชุมตามที่พี่เบนสั่ง—“

“ก็ลองดู พี่จะให้ยัยกวางช่วยไกด์ด้วยช่วงแรก ไม่ต้องกลัวว่าจะทำงานพลาด”

“ต-แต่—“

“ถือว่าเป็นการฝึกการทำงานจริงจัง ไหนๆ อีกแค่เดือนเดียวก็เปิดเทอมแล้ว ให้ได้อะไรกลับไปบ้าง มาทำงานที่นี่ทั้งที”

“ก็ทำมาตั้งเกือบสองเดือนแล้วนิ จะงานถ่ายเอกสารหรืองานเลขามันก็งานเหมือนกันนั่นแหละ”

“ไม่ใช่ว่าพี่ไม่รู้นะว่าที่ผ่านมาวาฬนั่งเล่นเกมส์ตลอด งานก็แตะๆ เป็นพิธี ไอ้เบนมันใจดีกับเรามาตั้งแต่ไหนแต่ไร แม่งไม่ให้ทำอะไรหรอก”

วาฬเงียบ เกมส์ Minecraft ที่ยังคาอยู่ในคอมบนโต๊ะทำงานของเขาทำให้เขาเถียงไม่ออก

“ตกลงว่าตามนี้นะ มึงโอเคปะวะไอ้คิน”

“ได้” อนาคินลุกขึ้นนั่งเป็นครั้งแรก ดวงตาสีเขียวหม่นบ่งบอกว่าเจ้าของมันกำลังสนุกกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า เขาสบตากับวาฬที่ทำหน้ามุ่ยเล็กๆ แบบโดนขัดใจ นนท์สกุลปรบมืออย่างพอใจ

“งั้นก็ตามนี้เลย เดี๋ยวพี่ให้กวางเอาสัญญามาให้เซ็นวันจันทร์”

“ทำไมต้องเซ็นสัญญา!”

“เพราะพี่อยากให้วาฬรู้ว่างานนี้จริงจังไม่ใช่เล่นๆ” นนท์สกุลลุกขึ้นยืน ก่อนจะก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ “กูต้องไปแล้ว เจอกันคืนนี้นะมึง ถึงแล้วบอกกูไม่ก็ไอ้จุนน์หน่อยละกัน”

“โอเค”

“เจอกันวาฬ”

นนท์สกุลเดินออกจากห้องไป ทิ้งวาฬที่ยังคงนั่งจ้องประตูอย่างงงๆ เขาหันขวับมาหาอนาคินทันทีเมื่อรวบรวมความคิดของตัวเองได้แล้วหลังจากอึ้งไปนาน

“คิดจะทำอะไร”

“ไม่ใช่ไอเดียผมนะ ถ้าคุณจะโกรธใคร คงต้องโกรธพี่ชายคุณแล้วล่ะ” ดวงตาของชายหนุ่มยังคงแพรวพราวด้วยความสนุกแบบที่ทำใ้ห้นาวาฬยิ่งหมั่นไส้ขึ้นไปอีก

อยากรู้ว่าถ้าโดนทุบหัวตามันจะหยุดเป็นประกายมั้ย

คนอายุน้อยกว่ายืนกอดอก เม้มปากแน่น อนาคินหัวเราะน้อยๆ อย่างไม่ปิดบัง

“ถ้าคุณมีอะไรอยากพูดกับผมค่อยไว้พูดระหว่างทาง เราต้องรีบแล้ว” เขาดูนาฬิกา “ห้าโมงแล้ว คุณไปเก็บของที่โต๊ะของคุณแล้วลงไปเจอผมที่ล็อบบี้อีกสิบนาที”

“เดี๋ยว นี่ผมต้องไปไหน”

“บริษัทของจุนน์มีงานเลี้ยงฉลองปิดไตรมาสที่สองตอนหนึ่งทุ่มคืนนี้ และจะเป็นครั้งแรกที่ผมออกงานในนามของ Legal Wara คุณต้องไปกับผมด้วย”

วาฬอ้าปากค้าง “แต่นี่มันได้เวลาเลิกงานของผมแล้วนะ”

“งานเลขาส่วนบุคคลไม่มีคำว่าเวลาเลิกงานครับคุณนาวาฬ เจอกันที่ล็อบบี้อีกสิบนาทีนะครับ”

ร่างสูงยิ้มก่อนจะหมุนตัวเดินออกนอกห้องไป วาฬทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ก่อนจะใช้กำปั้นทุบลงไปที่เบาะที่ยังคงมีไออุ่นของคนที่เพิ่งลุกออกไป จินตนาการไปด้วยว่าเป็นตักของคนๆ นั้น

นี่มันอะไรวะเนี่ย!


......



“ผมไม่มีชุดทางการนะ อยู่ที่บ้านหมด” นาวาฬพูดลอยๆ “บ้านผมอยู่เส้นรถติด คงกลับไปเอาไม่ทันแล้วด้วย”

พวกเขาอยู่ในรถ Tesla คันเดิมโดยมีอนาคินเป็นคนขับ เพลงคลาสสิคเบาๆ ยังคงเล่นอยู่เหมือนเมื่อวาน สิ่งที่แตกต่างออกไปคงเป็นเจ้าของรถที่แม้ว่าสายตาจะจับจ้องอยู่ที่ท้องถนน แต่ใบหน้ากลับมีรอยยิ้มประเปื้อนเต็มไปหมดแบบที่วาฬเห็นแล้วยิ่งรู้สึกหมั่นไส้

“เราเลยจะแวะกันที่นี่ไงครับ เอาล่ะถึงพอดี”

รถคันสวยเลี้ยวเข้าไปในอาคารห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางเมือง ชายหนุ่มยิ้มให้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถามของคนที่นั่งข้างๆ

“ผมโทรให้คนที่ร้านประจำผมเตรียมชุดให้คุณไว้ลองสองสามชุด รวมรองเท้าด้วย เดี๋ยวคุณเข้าไปลองแล้วถ้าใส่ได้ก็ใส่ไปเลย”

“ผมไม่มีเงินมาจ่ายค่าเสื้อผ้าพวกนี้หรอกนะครับ” วาฬเหลือบมองป้ายยี่ห้อชุดสูทที่ถูกแขวนไว้หลังรถ ป้ายดังกล่าวบ่งบอกถึงแบรนด์ที่ราคาแพงหูฉี่ที่เด็กนักศึกษาอย่างเขาไม่มีทางซื้อเองได้

“เดี๋ยวผมจัดการให้ คุณไม่ต้องห่วง แค่เลือกที่คุณชอบก็พอ”

หนึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขากลับเข้ามานั่งในรถ Tesla ที่โลดแล่นอยู่บนถนนอีกครั้ง แต่คราวนี้นาวาฬอยู่ในชุดสูทสีเขียวเข้มที่เข้ากับรองเท้าและผมสีดำสนิทที่หยักศกนิดๆ เป็นอย่างดี ใบหูและริมฝีปากปราศจากจิวต่างๆ ที่ปกติเป็นภาพชินตา อนาคินก็อยู่ในชุดสูททางการแล้วเช่นกัน สีที่ดำสนิทของสูทและเสื้อเชิร์ตข้างในยิ่งขับให้ใบหน้าของเขาดูหล่อเหลายิ่งขึ้นไปอีก ท่าทางที่มั่นใจของเขาขัดกับวาฬที่ดึงคอเสื้อตัวเองไปมาอย่างไม่ชิน อนาคินหัวเราะ

“ดึงอย่างนั้น ถ้ากระดุมขาดนี่ผมช่วยอะไรไม่ได้แล้วนะ”

“ผมไม่ชิน ผมไม่ชอบอะไรแบบนี้”

“ผมรู้ว่าคุณไม่พอใจ แต่ผมกล้ารับรองกับคุณเลยว่าผมไม่ใช่เจ้านายที่ใจร้าย ถ้าคุณอึดอัดหรืออยากกลับบอกผมได้ทันที แต่หนึ่งชั่วโมงแรกคุณต้องทนหน่อยนะ”

อนาคินไม่ใช่คนใจร้าย วาฬรู้ดี รู้สึกผิดนิดหน่อยที่ทำให้อีกฝ่ายต้องออกตัวออกมาอย่างนั้น

“ขอบคุณครับ” เขาพูดอุบอิบ ก่อนจะพูดต่อเหมือนนึกขึ้นได้ “ผมไม่ได้คิดว่าคุณใจร้าย แค่ผมไม่อยากทำงานกับคุณ”

“นั่นแหละที่ผมไม่เข้าใจ” อนาคินเลี้ยวรถเข้าอาคารโรงแรมที่เป็นสถานที่จัดงาน น้ำเสียงเขาฟังดูจริงจังขึ้นมา “ตอนอยู่ที่ลอนดอน เราสนิทกันมากเลยนะ ผมยังจำได้ว่าเราเจอกันทุกวัน ผมยังเคยไปดูคอนเสิร์ตกับคุณเลย แต่คุณดูไม่ดีใจที่เจอผมที่นี่ แถมคุณยังทำเหมือนกับไม่ชอบหน้าผมอย่างนั้นแหละ”

ก็เพราะว่านายเป็นคนที่มาจากอดีตไง

นาวาฬเงียบอย่างไม่รู้จะตอบว่าอย่างไร ใช่ เขารู้ว่าทางทีที่เขาแสดงออกต่ออนาคินมันไม่สุภาพอย่างไร้สาเหตุ จริงๆ เขาควรที่จะกระโดดเข้าไปกอด ทักทาย พาผู้มาใหม่ไปเลี้ยงข้าวในสถานะที่รู้จักกันมาก่อน ไม่สิ แค่รู้จักกันยังน้อยเกินไป ในสถานะที่เคยสนิทกันมาก่อน ชีวิตพวกเขาเคยผูกติดกันอยู่ช่วงหนึ่ง เจอกันทุกวัน ในมุมของอนาคินแล้ว พฤติกรรมที่เขาทำอยู่นั้นคงเป็นที่น่างงงวยเป็นอย่างมาก แต่สำหรับเขาแล้วนั้น อนาคินเปรียบเสมือนดังวิญญาณจากอดีตที่อยู่ดีๆ ก็โผล่มาหลอกหลอนแบบไม่ให้ทันรู้ตัว มากไปกว่านั้น เขายังคงไม่เข้าใจเหตุผลที่อนาคินต้องปิดปังว่าตัวเองเป็นใครกับเขา ทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่าเขาเป็นใครและเป็นอะไรกับนนท์สกุล

“เพราะคุณหลอกผม” วาฬตอบออกมาในที่สุด

“ที่ผมไม่ได้บอกว่ารู้จักกับนนท์?”

“ใช่ คิดว่าผมจะตกใจไหมล่ะ อยู่ดีๆ คนที่รู้จักกันมากลายมาเป็นเพื่อนพี่ชายผมงั้นอะ”

“โอเค” อนาคินจอดรถ ก่อนจะยกมือขึ้นเสมอออกอย่างยอมแพ้ “เรื่องนั้นผมผิด แต่ผมมีเหตุผลของผม”

“ต้องมีเหตุผลด้วยหรอ ไม่ใช่ว่าคุณแค่สนุกหลอกผมกับฟาร์ได้อ่อ”

วาฬพูดออกไปแล้ว สิ่งที่เขาคิดตั้งแต่วันแรกที่พวกเขาได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง อนาคินถอนหายใจ

“ผมแค่ไม่อยากให้คุณเห็นผมเป็นเพื่อนพี่ชาย ผมอยากให้คุณมองผมเป็นเพื่อนของคุณจริงๆ”

อ้างได้ก็อ้างไปสิ

“โอเค เรื่องนั้นผมอาจจะเข้าใจ แต่ที่คุณไม่บอกผมว่าคุณเป็นลูกครึ่งไทย อันนี้ผมไม่เข้าใจ”

“อันนั้นคุณคิดไปเอง ผมไม่เคยบอกว่าผมเป็นลูกครึ่งฮ่องกง แค่ตอนเด็กผมโตที่นั่น”

“.....”

“ผมไม่เคยคิดจะหลอกคุณ ผมกะว่าจะบอกคุณก่อนคุณกลับไทย แต่แค่ผมไม่มีโอกาสได้บอกคุณตามที่คิดไว้ ก็แค่นั้น”

นาวาฬสบตาอนาคินเป็นครั้งแรก ไม่มีความล้อเล่นอยู่ในนั้นอีกแล้ว มีแต่ความจริงจังที่เขาไม่ได้เห็นมานาน เพลงคลาสสิคที่ดังเบาๆ นั้นยิ่งทำให้เวลาเคลื่อนช้าลงไปอีก วาฬรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เริ่มเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย

ทำไมแอร์มันร้อนอย่างนี้วะ เมื่อกี้ยังหนาวๆ อยู่เลย

“ผมอธิบายฝั่งผมเคลียร์ไหมครับ”

“เคลียร์ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผมจะไนซ์กับคุณมากกว่าเดิมนะ”

เขาหลบตาก่อนที่อีกฝ่ายจะทันส่งยิ้มให้ อนาคินแอบยิ้มกับตัวเอง

“ผมก็มีเรื่องจะถามคุณ”

“....”

นาวาฬรู้สึกได้ถึงความกลัวจับขั้วหัวใจที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ ฟันเฟืองในสมองวิ่งวุ่นหาข้ออ้างที่ดูฟังขึ้นถ้าคำถามคำนั้นจะเกี่ยวข้องกับการที่เขาหายตัวไปจากชีวิตของอนาคิน

อย่าถามกูในเรื่องที่กูคิดเลย กูขอ

“ทำไมคุณถึงไม่ตอบ—-“

ก๊อก ก๊อก

เสียงของหน้าต่างข้างคนขับที่ถูกเคาะเบาๆ ช่วยชีวิตนาวาฬที่แอบถอนหายใจอย่างโล่งอกเอาไว้ นนท์สกุลเคาะอีกสองครั้งจนอนาคินต้องเลื่อนหน้าต่างลง

“กูบอกว่าถึงแล้วให้บอกกูไง”

“กูบรีฟงานนาวาฬอยู่เลยยังไม่ได้บอก โทษทีๆ”

นนท์สกุลในชุดสูทชุดเดิมยืนอยู่กับกวางที่มาพร้อมกับ iPad ในมือ รถคันหรูที่ยังไม่ได้ดับเครื่องบอกให้รู้ว่าเขาก็เพิ่งมาถึงเช่นกัน เขาเหลือบมองน้องชายอย่างเร็วๆ ด้วยสีหน้าพึงพอใจ

“ไม่มีจิวแล้วดูดีขึ้นเยอะเลยวาฬ ไม่ต้องใส่แล้วนะวันหลังอะ”

“จบงานวาฬก็ใส่ต่อแล้ว พี่นนท์อย่าหวังให้มาก” วาฬทำหน้างอ ก่อนจะหันไปเอ่ยปากชมเลขาตัวเล็กของพี่ชายที่อยู่ในชุดค็อกเทลเรียบหรู เรียกเอารอยยิ้มจากใบหน้าสวยนั้นได้เป็นอย่างดี

“พี่กวางสวยจังเลยครับ”

“ขอบใจจ้ะ เนี้ยแก เห็นมะ น้องวาฬเค้ายังชมชั้นได้เลย ทำไมแกจะชมไม่ได้”

“ก็ไม่อยาก เดี๋ยวแกเหลิง ใครโดนชมมากๆ ก็เหลิงทั้งนั้นแหละ”

“อ๋อ เหมือนกับที่แกไม่ยอมออกจากบ้านจนกว่าคุณเบนจะบอกว่าแกหล่อใช่มะ” นนท์สกุลดึงปลายผมคนพูดอย่างหมั่นไส้จนกวางร้องโอ้ย วาฬกวาดสายตาไปรอบๆ

“พี่เบนมาด้วยหรอ”

“เปล่า พี่ขอให้มันอยู่บ้านเป็นเพื่อนลัล” ผู้เป็นพี่ชายตอบก่อนจะเหลือบดูนาฬิกา “ไอ้จุนน์ไปไหนวะ เห็นมันบอกว่าจะออกมารับ”

“นั่นไงมาพอดี” อนาคินบุ้ยใบ้ไปยังชายหนุ่มร่างสูงผมสีบลอนด์สว่างที่ก้าวเท้าฉับๆ ตรงมาทางพวกเขา ใบหน้าใสอ่อนกว่าวัยของผู้มาใหม่ทำให้สูทที่เขาสวมใส่อยู่ดูแปลกตา

“พวกมึงสายห้านาที สวัสดีครับกวาง หวัดดีน้องวาฬ” จุนน์เรียกวาฬว่าน้องวาฬเสมอไม่เคยเปลี่ยนตั้งแต่รู้จักกันมาตลอดสิบกว่าปี “กูแทบไม่เคยเห็นไอ้คินใส่สูทเลยว่ะ ดูดีนะมึง”

“ขอบใจ ส่วนมึงเหมือนขโมยสูทพ่อมาใส่”

“เออ โครตเหี้ย กูทำยังไงหน้ากูก็ไม่โต กูไว้หนวดดีปะวะ” จุนน์เริ่มเดินนำคณะเพื่อนและเลขา “เดี๋ยวพวกมึงเข้าไปทักพ่อกูก่อน ทักเสร็จเดี๋ยวกูพาไปหาคู่ค้าใหม่จากเวียดนาม” ธุรกิจที่บ้านของจุนน์นั้นเกี่ยวข้องกับการนำเข้าและส่งออกสินค้าทางการเกษตร แม้ว่าอาชีพหลักของจุนน์นั้นคือทันตแพทย์ก็ตาม

“น้องวาฬเดินเล่นกันก่อนเลยครับ เดี๋ยวพี่พาสองคนนี้กลับมาส่งให้เอง”

“ไม่ต้อง ให้มาด้วยกันนั่นแหละ”

“ทำไมวะ น้องไปนั่งฟังพวกมึงแนะนำตัวคุยงานก็เบื่อพอดี”

“กูเพิ่งเลื่อนตำแหน่งให้มัน ตอนนี้มันเป็นเลขาไอ้คินอยู่”

“จริง?” จุนน์หันขวับมามองวาฬที่ได้แต่ทำหน้ายิ้มแหยๆ “งานหนักเลยนะครับน้องวาฬ ไอ้คินมันเรื่องมากจะตาย เนื้อสัตว์ไม่กิน นมดื่มไม่ได้ ของทดลองในสัตว์ไม่ใช้ กระดาษต้องเป็นรีไซเคิล รถใช้น้ำมันไม่ขับ ลูกความต้องไม่มีประวัติเสียหาย ต้องไปยิมทุกวัน คำหยาบไปพูดไม่ได้ นอนไม่เกินเที่ยงคืน ตื่นไม่เกินเจ็ดโมงเช้า นกเขา—-“

นกเขา?

“มึงพอ นาวาฬ คุณตามผมมา”

“จะมาผมๆ คุณๆ อะไรวะ นี่น้องเพื่อน ทำตัวเหินห่างไปได้ น้องวาฬอย่าไปสนใจมันเลยครับ” จุนน์หันมากอดคอวาฬอย่างที่ทำเป็นประจำ สิ่งหนึ่งที่ทำให้นาวาฬชอบจุนน์คือการที่จุนน์เป็นคนเดียวในหมู่เพื่อนพี่ชายที่พร้อมเข้าข้างเขาเสมอไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม แต่มันต้องไม่ตอนนี้สิ เขายิ่งไม่อยากอธิบายต่อหน้าพี่ชายอยู่ว่าทำไมความสัมพันธ์ระหว่างอนาคินกับเขาถึงดูเป็นทางการมากกว่าเพื่อนพี่ชายคนอื่น

“นาวาฬทำงานให้กู เรียกแบบนี้ก็ถูกแล้ว”

“ทำเป็นเท่นะมึงงงงงงงงงง” จุนน์ทำเสียงล้อ อนาคินทำท่าไม่สนใจ

“นาวาฬ คุณมากับผมนั่นแหละ มึงจะยืนอยู่อีกนานไหมจุนน์”

“เออๆ ไปๆ”

ไม่ชอบงานแบบนี้ วาฬคิดในใจทันทีที่พวกเขาเข้าไปในงาน ทั้งห้องจัดเลี้ยงนั้นเต็มไปด้วยผู้ร่วมงานในชุดทางการไม่ต่างจากพวกเขา ดนตรีเครื่องสายที่บรรเลงอยู่นั้นบ่งบอกได้ดีถึงความจริงจังของงานที่ทำให้วาฬอึดอัดแบบแปลกๆ แต่ดูเหมือนคนอื่นนั้นจะเคยชินกับมันเป็นอย่างดี วาฬมองพี่ชายที่ส่งยิ้มให้ผู้คนโดยรอบ เข้าไปจับไม้จับมือกับคนรู้จักที่เริ่มเดินเข้ามาทัก โดยมีกวางเดินตามอยู่ไม่ห่าง จุนน์หายตัวไปแล้ว เดาว่าคงไปตามพ่อของตัวเองที่น่าจะปะปนอยู่กับแขกในงานให้มาเจอกับพวกเขา วาฬถอนหายใจ นี่มันไม่ใช่ที่ของเขาเลย

“ประหม่าหรอ”

“ผมไม่ค่อยชอบอะไรแบบนี้เท่าไหร่” วาฬดึงคอเสื้อตัวเองที่ไม่ชินไปมา มันทำให้เขาอึดอัด

อยากกลับบ้าน

“ชั่วโมงเดียวคุณ ผมสัญญา” อนาคินยิ้มให้คนข้างๆ ก่อนจะเอื้อมมือทั้งสองมาช่วยจัดคอเสื้อให้ “อย่าดึงมันเยอะ อย่างที่บอก ถ้ากระดุมขาดนี่ผมช่วยอะไรไม่ได้นะ”

“มันอึดอัดอะ”

“งั้นก็ปลดกระดุมออก ถ้าพี่ชายคุณบ่นว่าดูไม่เรียบร้อยเดียวผมรับเอง”

นิ้วที่เรียวยาวค่อยๆ ปลดกระดุมที่คอเสื้อของนาวาฬที่เหมือนจะแข็งจนปลดยากกว่าปกติ ใบหน้าของอนาคินนั้นดูตั้งใจกับการปลดกระดุมมากจนไม่ทันได้สังเกตเห็นถึงสีหน้าของเจ้าของเสื้อ วาฬหยุดหายใจไปช่วยขณะเมื่อเขาสามารถเห็นขนตาของคนตรงหน้าได้ทุกเส้น ไฝข้างตาทุกเม็ด รู้สึกได้ถึงลมหายใจที่รดผิวของเขาอยู่ รวมไปถึงปลายนิ้วที่ลากผ่านผิวเขาไปมาอย่างเบาๆ

เขาหลับตา รู้สึกได้ถึงความกลัวที่เคลือบคลานเข้ามาจับหัวใจของตัวเอง

ระยะสามวิไม่เอาแล้วนะไอ้เหี้ย

“คุณอามาแล้ว” นนท์บอกเพื่อน บุ้ยใบ้ไปทางจุนน์ที่กำลังเดินตรงมาหาพร้อมกับผู้ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง วาฬสูดหายใจเอาลมเข้าปอดได้อีกครั้งเมื่ออนาคินปล่อยมือออกจากคอเสื้อของเขา

“ขอบคุณครับ” วาฬกระซิบอุบอิบ อนาคินยิ้ม

“ไม่เป็นไร เอาล่ะ ไปกัน”


......



สัญญาของอนาคินที่ว่าพวกเขาจะอยู่ในงานแค่หนึ่งชั่วโมงนั้นเจอสกัดโดนนนท์สกุลที่ขัดขวางทันทีที่อนาคินขอตัวกลับ

“จะกลับทำเหี้ยอะไร อีกแป้บเดียวเวียดนามก็มาแล้ว”

“คือ—“

“ผมอยู่ต่อได้ครับ” วาฬรีบพูดเมื่อสังเกตได้ถึงความหงุดหงิดของพี่ชายที่เริ่มก่อตัวขึ้น อนาคินดูลังเล

“แต่ผม—“

“ไม่เป็นไรครับ ผมอยู่ได้”

หนึ่งชั่วโมงที่คิดไว้กลายเป็นสามชั่วโมง มันเป็นสามชั่วโมงที่เต็มไปด้วยการรับนามบัตร แลกอีเมล์ บันทึกเบอร์โทรศัพท์สำหรับวาฬ นนท์สกุลพาเพื่อนของเขาเดินไปแนะนำให้ทุกคนรู้จักในสถานะทนายหุ้นส่วนคนใหม่ของ Legal Wara เรียกเสียงฮือฮาจากผู้เข้าร่วมงานได้เป็นอย่างมาก รวมไปถึงสายตาตื่นเต้นจากผู้เข้าร่วมงานเพศหญิงที่หาโอกาสเข้ามาคุยกับชายหนุ่มเป็นเนืองๆ นาวาฬมองดูอนาคินที่โปรยยิ้มให้ทุกคนและแนะนำตัวเองด้วยท่าทางที่มั่นใจแบบที่วาฬรู้ว่าตัวเองไม่มีทางทำได้ ณ จังหวะนั้นเอง ที่เขาเข้าใจว่าทำไมนนท์สกุลถึงเลือกอนาคินมารับตำแหน่งทนายหุ้นส่วนที่มีสิทธิ์ในบริษัทเทียบเท่ากับพี่ชายของเขา

ชีวิตของวาฬรายล้อมมาด้วยนักกฎหมายมาโดยตลอด เขาสามารถแยกแยะได้ถึงแววตาของนักกฎหมายที่รักในอาชีพและนักกฎหมายธรรมดา เบญจมินทร์แม้ว่าจะเรียนจบกฎหมายมา แต่กลับไม่มีความรักในสิ่งที่เรียน วาฬแอบคิดด้วยซ้ำว่าเพื่อนอย่างนนท์สกุลเป็นสาเหตุเดียวที่ทำให้เบญจมินทร์เลือกเรียนมัน ซึ่งสุดท้ายชายหนุ่มก็เลือกที่จะออกจากตำแหน่งเพื่อไปเปิด Art Gallery พิพิธภัณฑ์ และโรงงานเซรามิคตามที่ตัวเองชอบอยู่ดี แต่อนาคินไม่ใช่อย่างนั้น ลักษณะและบุคลิกของเขาบ่งบอกได้ดีถึงความมั่นใจในทางที่ตัวเองเลือกเดิน คำพูดที่ฉะฉาน ท่าทางที่ดูแกร่งแต่พร้อมที่จะประนีประนอมได้ในคราวเดียวกันเป็นสิ่งที่วาฬได้แต่แอบมองด้วยความชื่นชมเล็กๆ แววตาที่ชายหนุ่มส่งออกมานั้นคือแววตาที่วาฬเคยเห็นมันมาก่อน

มันคือแววตาที่คล้ายคลึงกับบิดาของเขาที่วาฬเห็นมาตั้งแต่เด็ก

เขาสูดจมูกก่อนจะปัดความคิดนั้นทิ้งไปจากสมองอย่างรวดเร็ว

กว่าที่พวกเขาจะได้ออกจากงานได้ก็เป็นเวลาสี่ทุ่มเข้าไปแล้ว วาฬที่ไม่ได้กินข้าวเย็นมาถึงกับหิวท้องกิ่ว ไม่ต่างอะไรกับคนอื่นมากนัก

“กูหิวว่ะ กินข้าวมะๆ น้องวาฬทานข้าวด้วยกันไหมครับ”

“กูกลับบ้านว่ะ ฝากลัลไว้กับไอ้เบน เมื่อกี้มันโทรมาบอกว่าทำข้าวเผื่อไว้ให้แล้วด้วย ต้องไปส่งกวางอีก”

“โคตรเมียกูบอกเลย โอ๊ยไอ้สัส!” จุนน์ร้องเมื่อเจอนนท์สกุลตบหัวเสียงดังลั่น “น้องวาฬว่าไงครับ”

“ต้องไปเอารถที่บ้านไอ้ปรินอะ จอดไว้นานแล้วเกรงใจมัน” วาฬพูดถึงรถสีฟ้าของตัวเองที่ยังคงจอดไว้ในโรงรถที่คอนโดของปรินและฟาร์ตั้งแต่เมื่อวันก่อน จุนน์อ้าปากก่อนจะร้องโหยหวน

“แม่งไม่มีใครจะไปแดกข้าวกับกูเลยอ่อวะ ไอ้คินมึงอะ”

“ว่าจะทำกินเองที่บ้าน มึงมากินกับกูไหมล่ะ”

“ตามนั้นเลยครับคุณเพื่อน!!” จุนน์กระโดดกอดคออนาคินก่อนจะส่งสีหน้ารังเกียจสุดขีดไปให้นนท์สกุล “ส่วนมึงไอ้คนทิ้งเพื่อน ไปไกลๆ เลย กูไม่รักมึงแล้ว”

“ถุย ไม่ต้องไล่กูก็จะไปอยู่ละ วาฬ พี่ไปก่อนนะ ไอ้คินฝากส่งน้องกูด้วย”

“เออ”

นนท์สกุลหันมาตบบ่าน้องชายก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับเลขาสาวที่วิ่งตามหลัง วาฬหันไปไหว้คนที่เหลืออยู่

“งั้นไปก่อนนะครับ สวัสดีครับ”

“อ้าว น้องวาฬจะกลับยังไงครับ เหมือนขามามากับไอ้นนท์ใช่หรือเปล่า”

“เดี๋ยวเรียกอูเบอร์ๆ”

“เดี๋ยวผมไปส่ง” อนาคินตอบนิ่งๆ ชายหนุ่มเข้าไปนั่งในรถ ประจำที่คนขับเรียบร้อยแล้ว วาฬยืนตัวแข็ง

จะให้เจอกับฟาร์ไม่ได้เด็ดขาด

“เอ่อ ไม่เป็นไรครับ”

“ผมบอกนนท์ไปแล้วว่าจะพาคุณไปส่ง”

“มันใกล้ๆ เองครับ นั่งอูเบอร์ไปซักสิบนาทีเอง ผมเกรงใจคุณ”

“น้องวาฬครับ ถ้าน้องวาฬไม่ให้พวกพี่ไปส่งพวกพี่ก็จะไม่ออกรถละครับ จอดมันอยู่ตรงนี้แหละ” จุนน์นั่งลงกับพื้นหน้ารถที่สตาร์ทเอาไว้เรียบร้อย ขาที่เหยียดยาวออกมาขวางทางไม่ให้รถออก

กูเปลี่ยนใจ กูเกลียดพี่จุนน์

“หรือว่าจะให้พวกพี่ไปส่งที่บ้านน้องวาฬแทนดี บ้านอยู่ใกล้ๆ—“

“พี่จุนนนน์!!!”

วาฬร้องเสียงหลง ใช่ บ้านเขาอยู่ใกล้ๆ คอนโดของปรินและฟาร์ก็จริง และจุนน์ก็รู้ที่อยู่บ้านเขาเสียด้วย แต่อนาคินยังไม่รู้ว่าบ้านที่ไปส่งเขาเมื่อวานเป็นบ้านของเบญจมินทร์ไม่ใช่ของเขา และเขายังไม่วางแผนให้อนาคินรู้ความจริงในตอนนี้

บางทีการให้อนาคินไปส่งเขาที่คอนโดของปรินและฟาร์อาจจะไม่ใช่ความคิดที่แย่เกินไปนัก หากเขามีโอกาสอธิบายสถานการณ์ให้ฟาร์ฟังเสียก่อน

จริงๆ การที่ฟาร์จะเจอกับอนาคินก็ไม่ใช่ปัญหา ปัญหามันอยู่ที่จุนน์ที่จะกลายเป็นผู้ติดตามนี่นะสิ เขาไม่พร้อมให้จุนน์รู้ว่าเขากับอนาคินรู้จักกันมาก่อนผ่านการแสดงออกของฟาร์ แต่มานึกดูอีกที ฟาร์และจุนน์ไม่เคยเจอกันมาก่อน ดังนั้นการที่ฟาร์จะโกหกต่อหน้าจุนน์ก็ดูเป็นเรื่องที่ไม่ยากเกินไปนักสำหรับฟาร์ที่ห่วยแตกในการโกหก

เขาแค่ต้องหาโอกาสบอกฟาร์ก่อน

“ไปด้วยก็ได้ครับ” วาฬบอกด้วยเสียงยอมแพ้

“งั้นขึ้นรถเลยคร้าบบบบ” จุนน์กระโดดลุกขึ้นยืน เขาโค้งคำนับอย่างกวนตีนให้กับน้องชายเพื่อนที่เดินขึ้นรถอย่างไม่มีทางเลือก “ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้นครับน้องวาฬ พวกพี่พร้อมที่จะดูแลน้องวาฬแทนที่ไอ้นนท์เสมอ ไม่ต้องขอบคุณเลยครับ”

ไม่ได้กะจะขอบคุณอยู่แล้วโว้ย! ให้ตาย วันนี้มันจะมีแต่เรื่องปวดหัวทั้งวันรึไง!





ถึงคุณคนนั้นที่คอมเม้นท์อยู่ตลอด ขอบคุณมากเลยนะคะะะะ :)

ตอนแรกคิดจริงๆ ว่าจะหยุดเขียน แต่ไม่ละ เขียนให้จบดีกว่า ท้าทายตัวเองดี 55555

Merry Christmas ล่วงหน้าให้ทุกคนด้วยนะคะ :)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-12-2019 21:58:46 โดย ddanav »

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 931
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +570/-0
พูดในฐานะนักอ่านที่ค่อนข้างเลือกอ่านแต่งานเขียนดี ๆ นะครับ ก็ยังจะยืนยันตามเดิมว่านิยายเรื่องนี้สนุกมาก สำหรับผมแม้มันจะยังไม่จบ แค่ 6 ตอนที่ผ่านมา ผมคิดว่ามันดีมาก ๆ (ตอนล่าสุดยังไม่อ่าน แต่อยากคอมเม้นท์ให้กำลังใจก่อน)
ถ้าถามว่าดีมากขนาดไหน? ขนาดที่ผมยกให้เป็นนิยายขึ้นหิ้ง/เป็นนิยายในดวงใจสำหรับผมเลยล่ะ
แล้วถ้าถามอีกว่า เรื่องมันยังไม่จบ ยังไม่รู้เรื่องราวต่อจากนี้เลย จะมั่นใจได้ไง? เอาเป็นว่าผมค่อนข้างมั่นใจแหละว่าทั้ง 'โคล' และ 'นาวาฬ' จะไม่ทำให้ผมผิดหวังแน่นอน!!

แต่ผมก็เข้าใจคุณนักเขียนอีกเหมือนกันว่า การเขียนนิยายซักเรื่อง จะจบหรือไม่ กำลังใจค่อนข้างสำคัญทีเดียว บางทีเรามีพล็อตอยู่ในหัวเยอะแยะไปหมด แต่ถ้าไม่มีคนอ่านหรือคนอ่านน้อยก็ไม่อยากจะเขียน ไม่อยากจะอัพต่อแล้ว...อะไรแบบนั้น
และนี่คือสิ่งที่ยากที่เดียวกับการเขียนนิยายสดแบบเขียนไปออนแอร์ไปครับ!

แต่อยากบอกแบบนี้ว่า...มีนิยายในบอร์ดนี้หลายเรื่องมาก ๆ เลยที่คนอ่านน้อย/คอมเม้นท์น้อยในช่วงแรก แต่หลังจากนั้นถ้าของเขาดีจริง จะเกิดการ 'บอกต่อ' ครับ
แล้วก็มีนิยายในบอร์ดนี้หลายเรื่องมาก ๆ เช่นกันที่คนอ่านน้อย/คอมเม้นท์น้อย แต่กลับมีสำนักพิมพ์ติดต่อรวมเล่ม

สำหรับเรื่องนี้ที่คนอ่านน้อย ผมคิดว่า
1. น่าจะด้วยชื่อเรื่องที่ยังไม่ดึงดูดให้คนอยากเข้ามาอ่านซักเท่าไหร่ (ผมเห็นชื่อเรื่องตอนแรกผมยังงงเลย อะไรวะขอวิธีหนีแอบรัก แล้วไอ้ภาษาอังกฤษ Continental drifters นั่นยิ่งแล้วใหญ่ แปลว่าอะไรวะ ฮ่าๆๆๆ ผมโง่ภาษาอังกฤษน่ะครับเรื่องของเรื่อง นี่ก็ถึงขนาดต้องไปถามแฟนอ่ะว่ามันแปลว่าอะไร ฮ่าๆๆ)
2. นิยายเรื่องนี้ไม่ใช่แนวตลาดแบบที่เด็กๆ มัธยมชอบอ่านกันอ่ะครับ ไม่มีวิศวะ ไม่มีหมอ ไม่มีดาวไม่มีเดือน ไม่มีตบ-จูบ บลาๆๆ

ท้อแท้ได้ เหนื่อยได้ พักได้ แต่ไม่อยากให้หยุดเขียนนะครับ
ผมน่ะอยากเห็นนิยายเรื่องนี้วางอยู่บนแผงหนังสือจะแย่แล้ว แล้วก็รับรองว่าถึงวันนั้นจริง ๆ ผมล่ะคนนึงที่จะหิ้วหนังสื่อเล่มนี้ 2 เล่มกลับบ้าน

สู้ ๆ นะครับ  :กอด1: :L2: อาจจะเขียน(ให้กำลังใจใคร)ไม่เก่งนะ อาจจะงงๆ ไปบ้าง ก็ต้องขออภัยด้วย แต่เนี่ยก็พยายามที่สุดแล้วเนี่ย ฮ่าๆๆ

ปล. ยังไงก็เคารพการตัดสินใจนะครับ ถ้าไปต่อไม่ไหวก็ไม่เป็นไร ไม่ว่ากัน
แต่ถ้าหยุดเขียนไปจริง ๆ บอกเลยว่า 'คุณคนนั้น' คงเสียใจมาก  :ling3:




ออฟไลน์ Keane

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 248
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +192/-0

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 931
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +570/-0
ตอนที่อ่านบทแรกๆคิดว่าเบญจมินทร์กับนนท์สกุลนี่อาจจะอะไรๆกันรึปล่าว แล้วบทก็พลิกให้นนท์สกุลมีลัล แต่พอมาบทนี้เหมือนจะพลิกอีกแล้ววววว อะไรคือตาเบญต้องอยู่เลี้ยงลูกในเพื่อนสนิท อะไรคือเลขากวางแซว สรุปเบญกับนนท์เขาต้องคู่กันสิเนอะ  :-[

บทนี้ชอบความขี้ยั่ว(โมโห)ของโคล แต่โคลเขาก็รักนาวาฬของเขาอ่ะเนอะ วาฬเอ้ยยระวังให้ดีเถอะ...ระยะสามวิ  :pighaun:

บทนี้เม้นสั้นๆพอเนอะ วันก่อนเวิ่นอะไรไปยืดยาวแล้ว ฮ่าๆๆ  :hao6:

ออฟไลน์ ddanav

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +129/-1
    • instagram
Why'd we run away
Pretend to be chased


Trust Fall - Wallows


8th drift - Strangers party


Nawhale - กูกำลังเข้าไปเอารถนะ พวกมึงอยู่บ้านใช่ป้ะ
farr” - กูอยู่ ไอ้ปรินไปร้านรัก แต่กุญแจรถมึงอะอยู่กับกู

ด้วยความเมาค้างในวันนั้นทำให้นาวาฬลืมกุญแจรถไว้ที่บ้านเพื่อน

Nawhale - เออฟาร์ กูมีเรื่องจะขอมึงนิดนึงว่ะ

นาวาฬเหลือบมองอนาคินที่ขับรถอยู่ พูดคุยกับจุนน์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ไปด้วย ทั้งสองคนดูเหมือนจะไม่ได้สนใจเขา

farr” - ว่า
Nawhale - หุ้นส่วนใหม่พี่กูอะ แม่งคือไอ้โคล แล้วกูอยู่ในรถกับมันเนี้ย มีเพื่อนพี่กูอีกคนมาด้วย
farr” - แป้บ โคลลอนดอนอะนะ
Nawhale - เออ โคลนั่นแหละ
farr” - พีคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค

เขารู้สึกเหมือนได้ยินเสียงฟาร์กรีดร้องผ่านตัวอักษร แหงสิ เป็นใครก็ต้องตกใจทั้งนั้นแหละ

farr” - แต่ก็ดีแล้วนิ กูก็อยากเจอมันอยู่
Nawhale - นั่นแหละที่กูจะขอมึง คืออออออ กูไม่ค่อยอยากให้คนรู้เท่าไหร่ว่ากูรู้จักมันมาก่อนว่ะ
farr” - ไมอะ
Nawhale - โมโหแม่ง หลอกกูกับมึงมาเป็นชาติ
farr” - มันก็คงมีเหตุผลของมันป้ะ

ฟาร์เป็นคนที่จิตใจดีเสมอ เขารู้ข้อนี้ดี

Nawhale - กูไม่สน
farr” - ตามใจ แล้วจะให้กูช่วยอะไรอะ
Nawhale - มึงช่วยทำเป็นเหมือนกูไม่เคยรู้จักกับแม่งต่อหน้าเพื่อนพี่กูหน่อยดิ

เขากลั้นหายใจรอคำตอบของเพื่อน

farr” - เออ มึงบอกมันแล้วใช่มะ
Nawhale - มันบอกให้กูมาบอกมึงเอง
farr” - มึงรู้ป้ะว่ามึงชอบทำให้ชีวิตตัวเองยุ่งยากอะ

“ถึงแล้วครับน้องวาฬ”

“อ่าาา เดี๋ยววาฬบอกเพื่อนแป้บ”

Nawhale - เออๆ กูถึงละ มึงลงมาดิ๊

“คุณจะไปไหน” ชายหนุ่มเรียกทันทีที่ผู้มีสถานะเป็นเลขาเปิดประตูรถ วาฬก้าวลงจากรถก่อนจะหันไปตอบ

“เดี๋ยวเพื่อนจะเอากุญแจรถลงมาให้ พอดีผมลืมไว้ กลับก่อนเลยก็ได้ครับ”

“ไม่เป็นไรครับน้องวาฬฬฬ พวกพี่รอเพื่อนน้องวาฬมาก่อนก็ได้ เนอะไอ้คิน” จุนน์หันไปสะกิดเพื่อนที่เปิดประตูรถออกเช่นกัน

“เดี๋ยวผมไปกับคุณ ไอ้จุนน์มึงรออยู่นี่แหละ”

“กูโดนทิ้งคนเดียวตลอดไอ้สัส” จุนน์บ่นเสียงดังแต่ไม่มีใครสนใจ อนาคินเดินตามหลังวาฬที่ตรงไปยังรถสีฟ้าที่สะดุดตาท่ามกลางรถหรูมากมาย สายตาสอดส่ายไปมาเหมือนจะหาใครสักคน

“คุณรอในรถเหมือนพี่จุนน์ก็ได้ ไม่เห็นต้องลงมากับผมเลย” วาฬบ่น

“ผมอยากเจอฟาร์น่ะ ไม่ได้เจอตั้งนาน”

“คุณรู้ได้ไงว่าเพื่อนผมคือฟาร์”

“เพราะมันคงไม่มีเหตุผลอื่นแล้วที่คุณจะพยายามไม่ให้ผมมาส่งที่นี่ ไม่ต้องห่วง ผมจำข้อตกลงของเราได้” เขารีบพูดเมื่อเห็นสีหน้าของคู่สนทนา “ผมเลยให้จุนน์รอในรถไงครับ”

แม่งจริงจังกับข้อตกลงมากกว่าที่คิด

“ไอ้วาฬ” ฟาร์เดินออกมาจากลิฟต์ โบกมือแหยงๆ ให้เพื่อนที่โบกตอบ อนาคินหันไปตามเสียงก่อนจะยิ้มกว้างให้กับผู้มาใหม่

“ฟาร์ เป็นไงบ้าง”

“พูดไทยได้จริงด้วย ไม่ชินเลยอะ” ฟาร์ทำเสียงง้องแง้งก่อนจะส่งกุญแจให้วาฬที่กรอกตาขึ้นมองเพดานอย่างห้ามไม่ได้ “วาฬเล่าให้ฟังแล้ว ปล่อยให้คิดอยู่ตั้งนานว่าเป็นฮ่องกง บ้าบอออออ”

“เฮ้ย ขอโทษจริงๆ ก็เห็นเข้าใจไปแล้วเลยปล่อยไป” ชายหนุ่มหัวเราะให้เพื่อนที่ไม่เจอกันนาน “แล้วนี่เป็นไงบ้าง ว่างๆ กินข้าวกัน”

“ได้ๆ ขอไลน์หน่อย มีป้ะๆ”

วาฬกรอกตาขึ้นฟ้ารอบที่สอง จะใจดีไปไหนวะฟาร์

“ถ้าจะคุยกันนานกูขอกุญแจ”

“เอ้า จะกลับแล้วอ่อ”

“กูจะไปหาข้าวกิน หิวมาก พูดจริงๆ”

“ขึ้นไปกินห้องกูดิ โคลมาด้วยกันๆ”

“ทิ้งกูไว้ในรถแล้วก็มายืนคุยกัน แม่ง”

ก่อนที่มีใครได้ทันตอบรับหรือปฏิเสธคำชวนของฟาร์ จุนน์ที่ถูกทิ้งไว้ในรถก็ปรากฎตัวขึ้นพร้อมกับเสียงบ่นมาแต่ไกล ใบหน้าอ่อนกว่าวัยนั้นมุ่ยลงอย่างเห็นได้ชัด เขากวาดสายตามองเพื่อนและน้องชายเพื่อนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ก่อนที่จะหยุดลงที่ฟาร์ที่วาฬไม่เคยพามารู้จัก

“เอ่อ— ฟาร์ป้ะ?”

วาฬหันขวับไปมองเพื่อนตัวเองที่ก็ดูประหลาดใจไม่แพ้กัน

“พี่จุนน์หรอ”

“ใช่ๆ พี่เองๆ เฮ้ยยย ฟาร์จริงๆ ด้วยว่ะ!” ชายหนุ่มกระโดดโลดเต้นไปรอบๆ ขว้าคอฟาร์ที่ยังดูงงๆ อยู่เข้ามากอด อนาคินส่งสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามให้วาฬที่ส่งสายตาแบบเดียวกันกลับไป

“ไอ้พี่จุนน์ เจ็บว้อย ปล่อยฟารรรรรรรรรร์”

ฟาร์ดิ้นพราดๆ พยายามเอาตัวเองให้หลุดจากอ้อมแขนของชายที่แก่กว่า แต่สีหน้าของเขากลับดูดีใจไม่แพ้กัน

“โตขึ้นเยอะชิบหาย เจอสุดท้ายยังใส่แว่นอยู่เลย” จุนน์ปล่อยคอรุ่นน้องออก แต่ยังคงมีสีหน้าตื่นเต้น “ไม่ได้เจอกันกี่ปีละวะเนี้ย”

“ก็ตั้งแต่—เออ นั่นแหละ ซักห้าปีได้ละมั้ง” ฟาร์นับนิ้ว

“พี่จุนน์รู้จักมันอ่อ ไม่คิดว่าเคยแนะนำให้รู้จักนะไอ้ฟาร์เนี้ย” วาฬถามงงๆ

“เออ มันเป็น—เพื่อนญาติพี่ตั้งแต่เด็กๆ เลย พี่เลยเจอมันประจำ แต่พอมันจะเข้ามหาลัยก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย นี่คอนโดมึงอ่อฟาร์”

“ใช่ๆ ฟาร์อยู่กับเพื่อนอีกคน ก็เพื่อนๆ กันหมดนี่แหละ... ฟาร์ก็รู้จักโค—พี่คินตอนไปแลกเปลี่ยนสมัยปีหนึ่ง” ฟาร์รีบแก้อย่างรวดเร็ว เหลือบมองเพื่อนที่ส่งสายตาเตือนมาให้นึกถึงข้อความในไลน์ที่คุยกัน จุนน์อ้าปากค้าง

“พระเจ้า โลกกลมสัส”

วาฬมองไปที่เพื่อนตัวเองที่ดูดีใจแบบที่เขาเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อน มองกลับไปที่จุนน์ที่ยังดูช็อคกับความบังเอิญที่เกิดขึ้นตรงหน้า ก่อนจะหันไปยังอนาคินผู้ยืนมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

เหมือนกับรู้ว่าถูกจ้องอยู่ ชายหนุ่มหันกลับมาหลิ่วตาให้วาฬที่ก้มลงมองรองเท้าตัวเองด้วยความเร็วแสง

โลกมันกลมได้มากกว่าที่พี่คิดเยอะพี่จุนน์ วาฬคิดในใจ


......


“อร่อยมากเลยฟาร์” อนาคินชม ใช้ส้อมม้วนเส้นผัดไทยในช้อนตัวเองไปด้วย

“แต้งกิ้ววว พอดีเราทำให้เพื่อนอะ มันชอบรสแบบนี้เลยไม่แน่ใจว่าจะโอเคกันป่าว” ฟาร์ยิ้มรับ ก่อนจะหันไปดุเพื่อนที่ตั้งหน้าตั้งตากินอย่างหิวโหย “กินช้าๆ ติดคอตายแล้วเดี๋ยวลำบากกูอีก”

พวกเขากำลังอยู่กันในคอนโดที่ฟาร์แชร์ร่วมกับปรินที่ยังคงไม่กลับมา ชามผัดไทยขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงหน้านั้นถูกตักแจกให้วาฬ อนาคิน และจุนน์ที่หิวกันสุดขีดทาน จุนน์มองเพื่อนตัวเองที่กินผัดไทยด้วยท่าทางแปลกๆ ก่อนจะโวยวาย

“ไอ้ฝรั่ง ใครแดกผัดไทยกันแบบนั้น น้องวาฬสอนมันหน่อยครับ”

“ทำไมพี่จุนน์ไม่สอนเพื่อนพี่เองอะ”

“น้องวาฬนั่งใกล้มันก็สอนมันให้พี่หน่อย”

วาฬถอนหายใจใส่เพื่อนพี่ชายที่หันไปคุยกับฟาร์ต่อ ตั้งแต่ที่จุนน์เจอกับฟาร์ ทั้งสองคนก็นั่งคุยกันไม่หยุดแม้แต่นาทีเดียวตามประสาคนที่ไม่ได้เจอกันมานาน เท่าที่วาฬจับใจความได้ จุนน์กำลังโวยวายฟาร์ที่อยู่ๆ ก็หายตัวไปแล้วตัดการติดต่อทุกอย่างกับคนรู้จักตอนกำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย

“ก็รู้ไง แต่ไม่จำเป็นต้องตัดพี่นี่หว่า พี่ช่วยมึงอยู่แล้ว”

“ก็ฟาร์ไม่อยากให้พี่ลำบาก”

“นั่นข้ออ้างมึงหรอ สัส คนเค้าก็หากัน”

“สองสามวันนี้โลกกลมเนอะ คุณว่าไหม” อนาคินยิ้มให้วาฬที่ทำหน้ามุ่ยอยู่ข้างๆ มือถือส้อมที่หยุดค้างอยู่กลางอากาศ “ตกลงคุณต้องสอนผมกินไหม หรือไง”

“โลกคุณกับผมมันกลมมาตั้งแต่ตอนลอนดอนแล้วครับ แค่ผมเพิ่งมารู้ตอนนี้” วาฬบ่นพึมพำ อนาคินหัวเราะ

“ผมบอกคุณแล้วไงว่าตอนนั้นผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”

“ไม่รู้อะ ผมรู้แค่ว่าในโลกนี้ไม่มีใครกินผัดไทยแบบพาสต้า เอาส้อมโกยเส้นเข้าปากก็พอครับ” วาฬใช้ส้อมตักเส้นผัดไทยเข้าปากเป็นตัวอย่าง อนาคินเลิกคิ้ว

“ผมว่าเลอะเทอะ”

“นี่คือคุณบอกว่าผมเลอะเทอะหรือผมกินเลอะเทอะ”

“โห ใครจะกล้าไปว่าคุณเลอะเทอะครับคุณนาวาฬ แค่นี้คุณก็เกลียดผมจะตายอยู่แล้ว” ชายหนุ่มยกมือยอมแพ้ก่อนจะตักเส้นเข้าปากอย่างที่วาฬสอนด้วยท่าที่ไม่ชิน ด้วยความไม่ชินทำให้มีเศษอาหารกระเด็นออกมาเล็กน้อย

“กินเหมือนเด็ก” วาฬหลุดหัวเราะ โคลที่เขารู้จักมาโดยตลอดคือผู้ชายที่เนี้ยบไม่มีที่ติ การได้เห็นคนตรงหน้ากินอาหารด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ ทำให้ดูน่าขำชอบกล อนาคินขำตาม ปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ว่าท่าทางตัวเองนั้นคงดูตลกพิลึก เขาวางส้อมลง

“ผมทำอาหารกระเด็นใส่คุณ ขอโทษที” นิ้วมือเรียวยาวเอื้อมมาปัดที่ข้างแก้มของวาฬที่นั่งตัวแข็งก่อนจะถอนหายใจออกช้าๆ

“ไม่เห็นมีเลย” เขามองนิ้วที่ควรจะมีเศษอาหารติดอยู่ ชายหนุ่มหัวเราะ

“ไม่มีหรอก ผมแกล้งคุณเล่น”

ก่อนที่วาฬจะได้ทันโวยวาย ประตูคอนโดก็ถูกเปิดออก ตามมาด้วยเสียงของปรินที่ตะโกนเข้ามาก่อนตัว

“ฟาร์กูกลับมาละ อ้าว คนเยอะแยะเลย ว่าไงมึง พี่จุนน์สวัสดีครับ”

ปรินยกมือไหว้รุ่นพี่ที่รู้จักกันมาก่อนอยู่แล้ว ใบหน้าที่แดงน้อยๆ นั้นบ่งบอกให้รู้ว่าชายหนุ่มนั้นดื่มมาก่อนที่จะกลับมา ฟาร์ทำหน้าเซ็งทันที

“เมาแล้วขับรถกลับมาเนี้ยนะ”

“กูเป็นคนขับๆ” รีรักโผล่ตามหลังเข้ามา ในมือถือขนมพะรุงพะรังเข้ามาอย่างที่ทำให้วาฬรู้ว่าคงหนีไม่พ้นกะจะมานอนเล่นเกมส์ที่นี่อย่างเคย “ว่าจะโทรตามมึงมาเล่นเกมส์พอดี หวัดดีครับพี่ ฟาร์พวกกูโคตรหิว มีอะไรกินมั่ง”

“ทำผัดไทยไว้ให้ปรินแต่พวกนี้กินกันไปบ้างละ” ฟาร์บุ้ยใบ้ไปยังทั้งสามคนที่ยังนั่งอยู่บนโต๊ะอาหาร อนาคินยิ้มให้ปรินและรีรักที่เพิ่งสังเกตุเห็นการมีตัวตนอยู่ของเขาเป็นครั้งแรกตั้งแต่ก้าวเข้าห้องมา

ใครวะ ปรินทำปากถามวาฬที่ถอนหายใจ

“พวกมึง นี่คุณอนาคิน เป็นหุ้นส่วนใหม่พี่กู—“

“เป็นเพื่อนพี่ด้วย” จุนน์แทรก

“—เป็นเพื่อนพี่จุนน์ด้วย และตอนนี้เป็นเจ้านายกูเพราะมาแทนที่พี่เบน แล้วด้วยความโลกกลมพรหมลิขิตอะไรก็ไม่รู้ก็เป็นเพื่อนไอ้ฟาร์มาก่อนด้วย” ทำหน้าเฉยเข้าไว้วาฬ อย่าให้ปรินจับได้ว่ามึงพูดความจริงไม่หมด “ส่วนคนเสื้อดำนี่ปริน คนสูงๆ นั่นรีรักครับ”

“สวัสดีครับ” ผู้มาใหม่ทั้งสองยกมือไหว้ ชายหนุ่มยกมือรับไหว้ตอบพร้อมรอยยิ้ม

วาฬตักผัดไทยที่เหลืออยู่ใส่จานตัวเองก่อนจะส่งให้ปริน ด้วยความที่สนิทกันมานาน การกินข้าวจานเดียวกันและใช้ช้อนส้อมคู่เดียวกันนั้นไม่ใช่เรื่องที่ทั้งคู่มองว่าเป็นเรื่องประหลาด ยิ่งปรินเป็นโรคกระเพราะอยู่ด้วยนั้น ทำให้วาฬเรียนรู้ที่จะหาอะไรให้ปรินกินทันทีที่อีกฝ่ายบ่นหิว จนกลายเป็นนิสัยที่ติดตัวมาโดยตลอด อนาคินเลิกคิ้วเมื่อเห็นปรินที่ดูไม่สนใจเริ่มตักเส้นผัดไทยเข้าปากทักที

“ฟาร์ ไปเอาจานใหม่ให้เพื่อนดีกว่ามั้ย”

“สองคนนั้นมันก็อย่างนั้นตลอดแหละ เออฟาร์ มึงยังเล่นบาสอยู่ป้ะ เดี๋ยววันไหนไปเล่นกัน”

จุนน์กับฟาร์คุยกับเจื้อยแจ้ว ไม่สนใจวาฬที่เดินเก็บจานที่ใช้เสร็จแล้วเพื่อเอาไปล้าง

“ผมช่วย” อนาคินพับแขนเสื้อขึ้น ทำเอาวาฬที่ไม่ทันสังเกตุว่ามีคนเดินตามหลังเข้าครัวมาสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ตัวต้นเหตุหัวเราะ

“ขวัญอ่อนจัง”

“ก็คุณเดินมาเงียบๆ ใครจะไปทันสังเกตุ” วาฬบ่น “ไม่ต้องช่วยหรอกครับ แค่สองสามใบ ผมล้างเองได้”

“งั้นผมเช็ดจานให้ละกัน” ชายหนุ่มคว้าผ้าเช็ดจานที่ตากอยู่ข้างๆ มาถือเอาไว้ “คุณสนิทกับปรินมากเลยหรอ”

“ก็ใช่ มีอะไรรึเปล่าครับ”

“เปล่า ผมแค่เห็นพวกคุณใช้จานเดียวกันเหมือนเป็นเรื่องปกติเลยสงสัยขึ้นมาแค่นั้น”

“มันกับผมสนิทกันมาตั้งแต่อนุบาล เลยชินๆ กันไปพวกเรื่องแบบนี้” วาฬอธิบาย “เหมือนพี่นนท์กับพี่เบน คล้ายๆ กัน”

“จริงสิ บางทีผมก็ลืมว่าสองคนนั่นสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก”

“สนิทยังน้อยไปครับ ตอนผมเด็กๆ พี่เบนกินนอนที่บ้านผมจนพ่อแม่พี่เบนเลิกตามให้กลับบ้าน” วาฬหัวเราะน้อยๆ เมื่อนึกถึงอดีตที่เบญจมินทร์มักจะแอบปีนรั้วเข้าบ้านเขาตอนดึกๆ เพื่อที่จะมานอนในห้องเขาบ้าง ห้องนั่งเล่นบ้าง เพราะนนท์สกุลมักจะไล่ให้เพื่อนกลับไปนอนบ้านตัวเองอยู่เรื่อยๆ แต่เขาไม่เคยฟัง จนในที่สุดพ่อแม่ของเขาต้องหาฟูกมาปูให้ถาวรในห้องของนาวาฬที่ตื่นเต้นทุกครั้งที่เบญจมินทร์แอบเข้ามา

“คุณกับเบนเลยเป็นเพื่อนกันด้วยสินะ”

“จะเรียกว่าเพื่อนก็ไม่ถูกครับ เหมือนเป็น—“

“ไอ้วาฬ”

“อ้าว มาไมวะ” วาฬหันคอไปถามปรินที่เดินเข้าห้องครัวมาด้วยสีหน้าที่เขาเองก็อ่านไม่ออก บทสนทนาที่เขากำลังมีกับอนาคินถูกขัดจังหวะลงทันที “กูล้างจานอยู่ เดี๋ยวกูก็ออกไปละ”

“ไอ้รักแม่งแดกหมดละผัดไทย กูจะต้มมาม่า แล้วคุณ—เอ่อ—“ เขามองอนาคินอย่างไม่แน่ใจ “คุณอนาคินไม่ต้องช่วยมันล้างหรอกครับ เดี๋ยวผมช่วยมันเอง”

“ไม่เป็นไรครับ”

“มึงเป็นไรวะ ทำหน้าแปลกๆ” นาวาฬทักเพื่อนที่ยืนรอน้ำที่เพิ่งต้มนั้นเดือด ปรินทำท่าอึกอัก

“เอ่อ—“

“คุยกันได้เลยครับ ไม่ต้องเกรงใจผม” อนาคินยิ้มให้ปรินที่เหลือบมองเขาก่อนจะยิ้มอย่างเกรงใจน้อยๆ วาฬเลิกคิ้ว

“มีไรมึง”

“ไอ้ฟาร์กับพี่จุนน์ไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่วะ”

“กูก็ไม่รู้ วันนี้กูก็งงเหมือนกัน คิดว่าต้องแนะนำให้รู้จักกลายเป็นว่าสนิทกันมาก่อนซะงั้น”

“หมายความว่าอะไรวะ สนิทกันมาก่อน?”

“เห็นพี่จุนน์บอกว่ามันเป็นเพื่อนญาติหรืออะไรซักอย่าง แต่เหมือนไม่ได้คุยกันเลยไรงี้”

“จะไม่ได้คุยกันเลยได้ไงวะถ้าสนิทกันมาก่อน” ปรินทำท่าไม่เชื่อ

“กูจะไปรู้หรอ แต่ที่เห็นคุยๆ กันเหมือนว่าฟาร์อยู่ดีๆ ก็ตัดการติดต่อกับคนที่รู้จักช่วงนั้นไปเลยไรงี้ เห็นพี่แม่งบ่นอยู่ว่าปล่อยให้หากันแทบตาย”

“พวกคุณนี่ชอบเล่นซ่อนแอบเนอะ” อนาคินบ่นค่อยๆ วาฬหันขวับทันที

“เมื่อกี้คุณพูดอะไรรึเปล่าครับ”

“เปล่าครับ เปล่าๆ" ชายหนุ่มไอ ปรินที่เหมือนไม่ได้ยินพูดต่ออย่างเคลือบแคลง

“หากันท่าไหนไม่เจอ ฟอลโลเวอร์ไอจีแม่งรวมกันเป็นแสน”

“กูต้องรู้หรอ แล้วมึงอะไปยุ่งอะไรฟาร์มัน”

“กูหมั่นไส้ แม่งยังไม่คุยกับกูซักคำเลย คุยแต่กับไอ้พี่จุนน์”

“เป็นเมียมันรึไงมาน้อยใจนู่นนี่ ถ้าว่างมึงไปทำมาม่าไป๊ น้ำเดือดแล้ว” วาฬไล่ ส่งจานใบสุดท้ายให้อนาคินที่ยืนเช็ดจานเงียบๆ นั้นเช็ดต่อ ปรินกอดคอเพื่อนเร็วๆ ก่อนจะหันไปแกะมาม่าใส่จาน

“แดกเสร็จตามกูออกไปนะ”

“เออๆ”


......


“ถ้ามึงหายไปอีกรอบนะเว้ยฟาร์ พี่จะไปแจ้งความคนหายให้มึงเห็นเลยคอยดู”

“โหหหห พี่แม่งพูดแบบนี้แล้วใครจะไปกล้าหายวะ”

ตีสอง ขวดเบียร์ที่วางอยู่เกลื่อนกลาดนั้นบ่งบอกได้ดีถึงจำนวนแอลกอฮอลที่ถูกดื่มไปในระหว่างนั้น จุนน์และฟาร์ยังคุยกันอยู่ไม่หยุด พร้อมกับถ่ายรูปคู่กันเป็นระยะๆ เพื่อหาภาพที่ดีที่สุดไปลงอินสตาแกรมของตัวเอง รีรักและปรินนั้นกำลังดวล FIFA กันอยู่ในท่าทางเมามาย โดยมีอนาคินผู้ซึ่งเป็นคนเดียวที่ไม่ดื่มนั่งเชียร์อยู่ข้างๆ นาวาฬที่กดมือถืออยู่อย่างไม่สนใจ

CeL~ - หวัดดี เราจะไปเที่ยวไทยช่วงเดือนหน้าอะ ว่างมาเจอกันหน่อยมั้ย?

เซลีนเป็นคนเดียวจากลอนดอนที่วาฬยังคงติดต่ออยู่อย่างสม่ำเสมอ แม้ว่าพวกเขาจะไม่เคยคบกัน แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเซลีนได้พัฒนาจนกลายมาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ต่อให้พวกเขาได้คุยกันแค่เดือนและครั้งสองครั้ง ข้อความแค่สองสามข้อความ เท่านั้นก็เพียงพอที่จะทำให้วาฬรู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับเขา เซลีนจะเป็นหนึ่งในคนที่พร้อมช่วยอย่างสุดความสามารถแม้ว่าจะต้องเจอกับอะไรก็ตาม และเขาคงทำแบบเดียวกันเพื่อเธอ

Nawhale - ได้ๆ มาแล้วบอกนะ เดี๋ยวจะพาเที่ยวให้ทั่วเลย
CeL~ - มีโรงแรมแนะนำป้ะ
Nawhale - ถ้าไม่มายด์ นอนคอนโดเราได้นะ มีห้องนอนเหลืออยู่ห้องนึง
CeL~ - จะรบกวนปล่าว
Nawhale - ถ้ารบกวนเราก็คงไม่ชวนแล้ว คิดมาก
CeL~ - 5555 งั้นตามนั้นจ้ะ รบกวนด้วยนะ

“กูกลับนะ” วาฬลุกขึ้นคว้ากระเป๋าท่ามกลางเสียงประท้วงของคนอื่นๆ

“มึงนอนนี่แหละะะะ แดกเบียร์ไปเยอะอย่างนั้นมึงจะขับรถกลับได้ไง”

“ไม่ กูอยากนอนเตียง ไม่อยากนอนโซฟา เดี๋ยวกูเรียกอูเบอร์กลับก็ได้ ส่วนรถค่อยมาเอาพรุ่งนี้ สัสรถกูไม่ได้กลับบ้านซักที” เขาบ่น อนาคินลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

“เดี๋ยวผมไปส่ง”

วาฬที่เริ่มรู้ดีว่าไม่มีประโยชน์ที่จะเถียงกับบุคคลตรงหน้าในเรื่องนี้ถอนหายใจ

“แล้วรถคุณล่ะ คุณจะเอารถคุณกลับยังไง”

“ก็ให้มันขับรถน้องวาฬไปส่งที่บ้าน แล้วให้มันเรียกอูเบอร์กลับ ส่วนรถมันเดี๋ยวพี่ขับไปให้มันที่บ้านพรุ่งนี้ ยังไงพี่ก็ต้องไปบ้านมันอยู่แล้ว” จุนน์อธิบาย

“ถ้าคุณโอเคกับการนั่งอูเบอร์กลับ—“

“ผมโอเค”

“งั้นตกลงครับ”

“เดินดีๆ คุณ” ชายหนุ่มพยุงนาวาฬที่เดินเซนิดๆ เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล เขายิ้มกับตัวเองเมื่อมองไปยังคนที่ทำหน้าตาง่วงนอน พยายามเดินให้เป็นปกติไปด้วย เขาจัดท่างทางให้วาฬนั่งเรียบร้อยก่อนจะออกรถช้าๆ ไปยังความมืดของกรุงเทพในกลางดึก

“คุณฟังเพลงไหม”

“ไม่เอาเพลงคลาสสิกครับ” วาฬบอกพึมพำ อนาคินหัวเราะก่อนส่งโทรศัพท์ของตัวเองให้

“งั้นคุณเลือกจากเครื่องผมเอาเองเลย”

วาฬรับมา สิ่งที่สะดุดตาเขาเป็นอย่างแรกคือภาพหน้าจอโทรศัพท์ที่เป็นรูปแสงไฟสีม่วงในห้องมืดสลัว อย่างที่สองคือจำนวนเพลงในเครื่องที่มีแค่ไม่กี่เพลงจนวาฬประหลาดใจ

“คุณมีเพลงแค่แปดเพลง?”

“ผมเก็บไว้แต่เพลงที่ผมฟังประจำครับ เลยมีอยู่แค่นั้น”

วาฬไล่ดูเพลงที่ชายหนุ่มมีอย่างสนใจ บางเพลงเขาเองก็จำได้ว่าเป็นเพลงที่เคยแลกกันฟังกันอนาคินสมัยที่อยู่ลอนดอน จนกระทั่งสายตาเขาไปสะดุดอยู่ที่เพลงสุดท้ายที่เขาเกือบจะลืมไปแล้ว

Symmetry

“ถ้าวาฬจะกินแบบนั้นอีก เราคงจะท้าทั้งวันแหละ”

เขากัดริมฝีปากตัวเองที่เหมือนจะจำสัมผัสในคืนนั้นได้ดี

เขาไม่เคยฟังเพลงนี้อีกเลยหลังจากคอนเสิร์ตในคืนนั้น

“เลือกได้รึยังครับ”

“ด—ได้แล้วครับๆ” วาฬรีบกดเล่นเพลงที่อยู่ใกล้นิ้วของตัวเองที่สุด รู้สึกได้ถึงหัวใจของตัวเองที่เริ่มเต้นแรงเมื่อนึกถึงคืนนั้น โคลยังฟังเพลงนี้อยู่ เขาคิดในใจ มันยังฟังอยู่ สี่ปีมาแล้วยังฟังอยู่

หรือมันอาจจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างคืนนั้น

และไม่รู้ทำไม ความคิดนั้นทำให้เขารู้สึกขัดใจอย่างแปลกๆ

บอกเธอเอาไว้ก่อน
ว่าตัวฉันนั้นเป็นคนอ่อนไหว
แต่ใจมันเหมือนว่าชินและชา


บอกเธอเอาไว้บ้าง
หากวันไหนฉันเองดูเปลี่ยนไป
อย่าไว้ใจฉันเหมือนวันผ่านมา

เสียงเพลงดังขึ้นเบาๆ เหมือนเป็นเสียงซาวด์แทรคประกอบฉากขับรถฝ่าความมืดในหนังเรื่องอะไรสักเรื่องที่ฉายในทีวีหลังเที่ยงคืน แสงสีส้มจากป่าคอนกรีตที่ส่องเข้ามาผ่านกระจกสะท้อนเสี้ยวใบหน้าของนาวาฬที่ยังคงหลงอยู่ในความคิดของตัวเองจนเหมือนไม่ได้ยินเสียงรอบตัว ต่างกับอนาคินที่เชยตามองคนข้างๆ เมื่อเสียงโน้ตตัวแรกของเพลงดังขึ้น

เพราะว่าฉันรู้ว่าเธอควรพบใครที่ดีกว่า
ส่วนตัวฉันแค่ผ่านมา จากวันนั้นไม่เหมือนเดิม

ดวงตาสีเขียวหม่นจับจ้องใบหน้านิ่งคิดของคนข้างๆ อย่างอ้อยอิ่งเหมือนจะเก็บทุกรายละเอียดเอาไว้ในความคิด ดวงตาเรียวยาวคู่นั้น ปลายจมูกที่เชิดรั้น ใบหูที่เต็มไปด้วยรอยเจาะมากมาย ริมฝีปากอิ่มสีเรื่อที่คุ้นตา แม้แต่ผมหยักศกสีดำที่คลอเคลียอยู่ที่ต้นคอ

ชายหนุ่มยกยิ้มเบาๆ ให้กับตัวเอง

อย่าเลย อย่าไว้ใจฉันเลย
เพราะฉันไม่เหมือนที่เคยผ่านมา
ยิ่งนานสักเท่าไหร่ ฉันเองยิ่งรู้ว่า
คิดถึงเธอมากกว่าเดิม

“ไม่ว่าคุณจะคิดอะไรอยู่ ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมดีใจมากที่ได้เจอคุณที่นี่”

นาวาฬหันตามเสียงทุ้มนุ่มของคนข้างๆ ที่ดังขึ้นฝ่าเสียงเพลง เขาก้มลงมองมือตัวเอง

“แต่ผมไม่ดีใจ”

“ผมเข้าใจ คุณผ่านอะไรมาเยอะในช่วงที่เราไม่ได้เจอกัน มันคงจะฟังดูบ้าถ้าผมบอกว่าคุณไม่มีสิทธิ์ที่จะโกรธผมที่ผมทำเป็นไม่รู้จักพี่ชายคุณ”

“...”

“อย่างที่บอก ผมดีใจที่ได้กลับมาเจอคุณอีกครั้ง ผมคงไม่มีสิทธิ์ที่จะไปบอกให้คุณคิดแบบเดียวกัน หรือกลับมาเป็นเพื่อนกับผม สิ่งเดียวที่ผมทำได้คือการเป็นเจ้านายที่ดีที่สุดของคุณ เพราะนั่นคือสิ่งที่คุณต้องการให้ผมเป็น”

อนาคินยิ้มให้นาวาฬที่หันมาสบตากับเขา

ไม่อยากให้ความไว้ใจ ทำร้ายเธอ
แต่ทุกครั้งที่เธอสบตา
มันทำฉันรู้สึก ลึกเกินไปกว่า
สิ่งที่เธอต้องการ ให้ฉันเป็น

ประโยคสุดท้ายของเพลงลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ วาฬหลบสายตาคนข้างๆ ก่อน เขากลับไปจ้องมือตัวเองเหมือนเดิม พยายามซ่อนความรู้สึกแปลกๆ ที่เขาไม่เข้าใจไว้ภายใต้ใบหน้านิ่ง

โคลไม่เปลี่ยนเลย

ความคิดของเขาถูกขัดจังหวะเมื่อรถจอดลงเร็วกว่าที่เขาคิดไว้

“ถึงแล้วครับ”

รถคันสวยจอดที่หน้าบ้านของเบญจมินทร์ ทำให้นาวาฬนึกขึ้นได้ถึงความจริงที่อนาคินไม่รู้ว่าเขาอาศัยอยู่ที่ไหน และคงคิดไปเองว่าเขาและเบญจมินทร์อาศัยอยู่ด้วยกัน บ้านที่ดูมืดมิดกว่าปกตินั้นบ่งบอกให้เขารู้ดีว่าเจ้าของบ้านนั้นคงนอนที่บ้านเพื่อนสนิทตามเคย เขาก้าวลงจากรถ ใช้รีโมตที่มีอยู่ให้ประตูเปิดออก

“เหมือนพี่เบนยังไม่กลับ” เขาพูดอย่างลังเลเมื่ออนาคินจอดรถของเขาในโรงรถเรียบร้อยแล้ว “คุณเข้ามาเรียกอูเบอร์ในบ้านก่อนก็ได้นะครับ”

“ผมกดเรียกไปแล้วครับ อีกแค่ไม่กี่นาทีเอง” อนาคินชูโทรศัพท์ให้เขาดู “ผมไม่เคยเข้ามาที่นี่เลย ครั้งสุดท้ายที่ผมกลับไทยเบนมันยังอยู่คอนโดอยู่เลย”

“พี่เบนย้ายมาอยู่ที่นี่เพราะนี่ครับ” เขาชี้ไปยังเรือนหลังเล็กท้ายสวนที่โดนต้นไม้บดบังจนเกือบมิด อนาคินหัวเราะ

“เตาเผาเครื่องปั้นมันใช่ไหม”

“ครับ”

ชายหนุ่มเปิดประตูเข้าไปในเรือนที่ไม่ได้ล็อค เขากวาดสายตาไปรอบๆ อย่างสนใจ เครื่องปั้นทั้งแบบเซรามิคและดินเหนียวถูกตั้งไว้รอบๆ มีทั้งแบบแก้ว จาน ชาม โถ หรือแม้แต่รูปปั้นต่างๆ บนแป้นปั้นมีงานที่ยังไม่เสร็จคาไว้อยู่ วาฬก้มลงดู

“เพิ่งรู้ว่าพี่เบนปั้นรูปคนด้วย”

“มันอาจจะปั้นรูปคุณอยู่ก็ได้”

วาฬหัวเราะ “โห พี่เบนไม่ขนาดนั้นหรอก”

“คุณรู้ไหมว่าตอนสมัยที่พวกผมอยู่ไฮสคูล ผมได้ยินเรื่องคุณจากเบนเยอะมากเลยนะ” อนาคินเล่าเรื่อยๆ เดินดูเครื่องปั้นตามผนังไปด้วย “พาวาฬไปทะเลมา สอนวาฬขี่จักรยาน วาฬมีแฟนคนแรก พวกผมทุกคนยกเว้นนนท์ฟังชื่อคุณจนติดหู ปรินก็ด้วย วันนี้ที่เจอปรินเลยรู้สึกเหมือนจริงๆ แล้วรู้จักกันมาก่อน ตอนที่ผมเจอคุณก็เหมือนกัน”

“พี่เบนแม่งนินทา”

“มันชอบคุณตั้งแต่ตอนนั้นหน่า อย่าไปมองแบบนั้น” เขาก้มลงมือโทรศัพท์ที่สั่นขึ้น “อูเบอร์ผมมาแล้ว คุณไม่ต้องเดินไปส่งหรอก เข้าไปนอนเถอะครับ”

วาฬดูไม่แน่ใจ “แน่ใจหรอครับ”

“ครับ แค่อย่าลืมปิดประตูก็พอ” เขายิ้ม หันมาขยี้ผมวาฬเร็วๆ อย่างที่เคยทำ “เจอกันวันจันทร์นะ”

“ครับ”

นาวาฬมองหลังของคนที่ค่อยๆ เดินห่างออกไปจนลับตาเมื่อออกประตูไป ก่อนจะยกมือขึ้นจับศีรษะตัวเองที่ผมยังคงยุ่งเหยิงจากการขยี้อยู่ มุมปากยกขึ้นน้อยๆ อย่างไม่ได้ตั้งใจ

ห่าร่างกาย อย่าเสือกยิ้มนะ

“ไม่ยิ้มหรอก” เขาพูดออกมาดังๆ เสียงของเขาที่ลอยออกไปในความมืดมิดยามตีสามเหมือนจะทำให้ตัวเองแน่ใจในอะไรบางอย่างที่ยังคงมาไม่ถึง


......


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-01-2020 21:17:21 โดย ddanav »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ddanav

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +129/-1
    • instagram
“เดี๋ยวนี้นอนเตียงพี่เลยรึไง ตื่น”

นาวาฬลืมตาขึ้นอย่างงวยเงียเมื่อรู้สึกได้ถอนหมอนข้างที่กระทบข้างแก้มเขาเบาๆ ตามแรงเหวี่ยงของใครบางคน เขาลุกขึ้นนั่ง หรี่ตามองเจ้าของเสียงที่มาพร้อมกับแรงเหวี่ยง

“กลับมาแล้วหรอ”

เบญจมินทร์ยืนอยู่ตรงนั้น เสื้อผ้าเรียบร้อยที่ใส่อยู่บ่งบอกให้รู้ว่าเขาเพิ่งกลับมาถึงบ้าน แสงที่ส่องลอดหน้าต่างเข้ามาทำให้วาฬรู้ว่ามันคงเป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้ว

“ทำไมมาอยู่บ้านพี่ อ๋อ” เขาดีดนิ้ว กรอกตาขึ้นฟ้า “ต้องเกี่ยวข้องกับไอ้คินชัวร์ มันจะมาส่งบ้าน มึงไม่อยากให้มันรู้ว่าบ้านมึงอยู่ไหนเลยมานี่?”

“ถูก พี่เบนเพิ่งกลับอ่อ”

“นอนบ้านพี่มึงมาเมื่อคืน แล้วทำไมรถมึงจอดอยู่นี่”

“ก็มันขับมาส่ง พอดีไปเอารถที่ห้องไอ้ปรินมัน”

“แล้วมันกลับไง”

“อูเบอร์”

“มึงปล่อยเพื่อนพี่นั่งอูเบอร์กลับเนี้ยนะ” เบนถอนหายใจ ทรุดตัวลงนั่งที่ปลายเตียง “กี่โมง”

“ตีสามมั้ง”

“มึงปล่อยไอ้คินที่ไม่ได้นอนให้เรียกอูเบอร์กลับบ้านตอนตีสาม?!” หมอนถูกปาใส่หน้าวาฬที่ก้มหลบได้ทันเวลาพอดี “ปกติไม่เกินเที่ยงคืนมันก็หลับแล้ว ตอนมันขับรถมามันยิ้มเหมือนคนเมาเปล่า”

วาฬทำท่าคิด “ก็ไม่นะ แค่ยิ้มเฉยๆ อะ”

“ยิ้มตลอด?”

“ช่าย”

“ไอ้ห่าวาฬ มันเมาาาา” เบนกดโทรศัพท์ด้วยท่าทางเร่งรีบ วาฬมองด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ

“เมาอะไร เหล้าแม่งก็ไม่ได้กิน”

“เมาไม่ได้นอน แม่งเป็นคนที่เที่ยงคืนคือต้องหลับแล้ว เกินกว่านั้นประสิทธิภาพการตัดสินใจแบบมนุษย์ปกติมันจะน้อยลงเรื่อยๆ ไม่ก็น็อคไปเลย ตอนอยู่มหาลัยแม่งเคยง่วงหลับในสวนหน้าหอมันเพราะเดินกลับหอไม่ไหว เจอขโมยมือถืออีกต่างหาก ก็แม่งไปนอนอย่างนั้น”

“คนไรวะ” วาฬบ่นพึมก่อนจะร้องโอ๊ยเมื่อโดนเบญจมินทร์เขกศีรษะ

“ไม่มีใครรับสายกูซักคน เออ เดี๋ยวพี่ออกไปเช็คมันที่คอนโดมันดีกว่า กลัวมันไปหลับพับหน้าคอนโด ส่วนมึงน่ะ พี่มีอาหารอยู่ในตู้เย็นนิดหน่อย กินเสร็จแล้วจะอยู่หรือกลับบ้านไปก็ได้ เดี๋ยวพี่คงกลับมาค่ำๆ”

“ทำไมพี่เบนต้องไปเช็คมันเอง โทรหารปภ. แล้วถามเค้าเอาก็ได้ป้ะ”

“พี่ไม่รู้เบอร์คอนโดมัน และแม่งก็อยู่ใกล้ๆ นี่เอง” เบญจมินทร์คว้ากุญแจรถก่อนจะหันกลับบอกรุ่นน้องที่ทำหน้ามุ่ยอยู่บนเตียง “มึงอะเคารพมันบ้าง การพูดการจา ยังไงมันก็เป็นเพื่อนพี่มึงนะเว้ย”

เจ้าของห้องเดินออกไป นาวาฬนั่งอยู่บนเตียง ความรู้สึกผิดเข้ากัดกินหัวใจนิดหน่อย เขาเพิ่งโดนเบญจมินทร์ที่ร้อยปีร้อยชาติก็ไม่เคยดุเขาดุเอาเสียอย่างนั้นด้วยเรื่องของอนาคินคนเดียว

เขาถอนหายใจ



เพิ่งรู้ว่ามีกำหนดจำนวนตัวอักษรด้วย 55555
สวัสดีปีใหม่ล่วงหน้าค่ะ :)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 30-12-2019 22:01:30 โดย ddanav »

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 931
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +570/-0
ขอโทษด้วนะครับมาเม้นช้าาาาา
พอหลังปีใหม่ปุ๊บงานก็เยอะแยะไปหมด /ปวดหัว

สำหรับตอนนี้นี่กลัวใจโคลมากว่าจะกลับถึงบ้านรึปล่าว แล้วจะปลอดภัยมั้ย จะมีใครหลอกไปทำอะไรมิดีมิร้ายรึปล่าว /ยังไงก็ขอให้ปลอดภัยเนอะ
แต่นาวาฬก็ไม่น่าใจร้ายปล่อย(อดีต)คนเคยหวั่นไหวกลับไปทั้งที่ดึกขนาดนั้นเลย /ไม่น่ารักเลยนะน้อง

นี่กำลังเอาระยะสามวิของนาวาฬมาใช้กับตัวเองด้วยแหละ แต่อยากบอกว่าสามวิมันอันตรายเกินไป ผมนี่แค่หนึ่งวิก็พอ /ฮ่าๆๆ

คุณคนเขียนจะมาต่อมั้ยน๊า /ลุ้นๆๆๆ

ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆนะครับ  :pig4: :3123:

ออฟไลน์ ddanav

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +129/-1
    • instagram
For you bebe
It's anobrain


Anobrain - The 1975


9th drift - Hi daddy

“ตามที่หมอบอกเลยนะครับ คงต้องให้นอนรักษาตามอาการไปก่อนเพราะตอนนี้ไข้ยังไม่ลด น่าจะกลับบ้านได้อีกประมานสี่วันครับ”

“ขอบคุณครับคุณหมอ” ชายหนุ่มทั้งสี่ยกมือไหว้นายแพทย์เจ้าของไข้ จุนน์ที่นั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยหัวเราะออกมาทันทีที่เขาเดินออกไป

“ไข้เลือดออก ให้ตาย มึงย้ายมาได้ไม่ถึงอาทิตย์เป็นไข้เลือดออก กูอยู่ประเทศนี้มายี่สิบกว่าปี โดนยุงกัดเป็นพันยังไม่เป็น อ่อนชิบหาย”

เพื่อนสนิททั้งสี่รวมตัวกันอยู่ในห้องสีขาวสะอาดตาบนชั้นสิบสองของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง หากแต่หนึ่งในสี่นั้นนอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงผู้ป่วย สายน้ำเกลือระโยงระยางจากแขนทั้งสองข้างดูแปลกตา ดวงตาสีเขียวหม่นที่อิดโรยเหมือนจะส่งไอความร้อนจากการเป็นไข้ออกมา แต่ใบหน้าของเขายังคงมีรอยยิ้มอยู่ แม้ว่าจะไม่สดใสเหมือนเคยก็ตามที

“มึงไม่เป็นเพราะมึงไม่เคยออกนอกบ้านไปเจอยุงมากกว่า” เบญจมินทร์หาว เขาเอนกายอยู่บนโซฟาข้างหน้าต่างในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน บนตักมีลัลที่นอนหลับบนตัวของเขาอยู่ “ถ้ามึงออกไปนอนกลางสวนตอนตีสามเหมือนมัน ยังไงมึงก็เป็น”

“แล้วนี่จะเอาไงวะเนี้ย แม่งยังไม่ได้เริ่มทำงานเลย อาทิตย์นี้มีสัญญาให้เซ็นหลายฉบับด้วย” นนท์สกุลเกาศีรษะแกรกๆ มองไปยังเพื่อนสนิทที่นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าที่อ่อนโรยนั้นบอกได้ดีถึงไข้ที่ยังคงขึ้นสูง “แล้วใครจะมาเฝ้าไข้มึงได้วะ พรุ่งนี้กูก็ไปเชียงใหม่แล้ว” เนื่องจากปัญหาด้านที่ดินมรดกส่วนตัวที่ยังจัดการไม่เสร็จ ทำให้นนท์สกุลจำเป็นต้องไปเชียงใหม่ในวันรุ่งขึ้น จุนน์ยกมือ

“กูมาได้หลังกะนะ ทุ่มนึงไรงี้ ไอ้เบนว่างงานก็ให้มาเฝ้าตอนเช้ากับบ่าย เดี๋ยวช่วงค่ำกูดูมันเอง”

“กูไม่ได้ว่างงานครับเพื่อน อีกอย่าง กูไม่อยู่ ไปกับไอ้นนท์”

“ไปทำเหี้ยไรกันเยอะแยะ”

“กูพาลัลไปด้วย ให้ไอ้เบนไปช่วยดูอะดีแล้ว” นนท์สกุลตอบแทน จุนน์กรอกตาขึ้นฟ้า

“เอออออออ งั้นเดี๋ยวกูจะแว้บๆ มาช่วงเที่ยงด้วยละกัน ไอ้ฝรั่งมึงอยู่คนเดียวตอนเช้าได้ใช่ปะ”

อนาคินยิ้มบางๆ เขายกแขนที่มีสายน้ำเกลือติดอยู่โบกไปมาเหมือนบอกว่าไม่เป็นไร

“เอาหนังสือมาทิ้งให้กูเยอะๆ หน่อยก็โอเคแล้ว”

“ได้ๆ เดี๋ยวกูไปขนจากบ้านมึงมาให้ มีอะไรจะสั่งเสียกูอีกมะ”

“ดูไต้ฝุ่นกับไคให้หน่อย ให้อาหาร พามันไปวิ่งบ้าง อยู่แค่สองตัวกูกลัวมันเหงา” ชายหนุ่มพูดถึงสุนัขแสนรักทั้งสองที่พาข้ามน้ำข้ามทะเลมาด้วยกันจากอังกฤษ จุนน์ชูนิ้วโป้งขึ้นเป็นสัญญาณว่าตกลง

“เอาจริงไอ้คิน ช่วยทำอะไรสักอย่างกับไอ้การง่วงปุ๊บสติหลุดปั๊บของมึงหน่อยได้ปะวะห่า” เบญจมินทร์บ่น นึกไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสองวันที่แล้ว หลังจากที่ได้ยินจากนาวาฬ เขาก็ขับรถตรงไปที่คอนโดของเพื่อนทันที (แน่นอนว่าหลังจากที่โทรไปด่าจุนน์ผู้แก้ตัวว่าเมาเลยไม่ทันคิด) เพื่อที่จะพบว่าอนาคินกลับเข้าคอนโดอย่างเรียบร้อยไม่มีปัญหา ก่อนที่ความจะมาแตกเมื่อเช้าพร้อมกับไข้ที่ขึ้นสูงของเพื่อนว่าที่จริงแล้วเขาไปนอนสลบสไหลที่เก้าอี้ในสวนของคอนโดมาแล้ว เนื่องจากเป็นเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ตัวมากที่สุดตอนที่ร่างกายตัดสวิทช์ตัวเองให้หลับ ก่อนที่จะตื่นกลับห้องตัวเองในตอนเช้า “นี่ไม่ใช่ครั้งแรกนะเว้ย นี่โชคดีที่แค่ไม่สบาย ไม่โดนปล้นเหมือนตอนเรียนก็ดีแค่ไหนละ”

“แก้ไม่ได้ว่ะ มึงก็รู้อยู่”

“แดกกาแฟ ทำเหี้ยไรก็ได้ ไอ้ห่ามึงไม่แดกกาแฟอีก” เขาทำท่าเซ็งเมื่อนึกขึ้นได้ จุนน์หัวเราะ

“ถ้ามันแก้อะไรของมันได้มันแก้Kมันไปละ โอ้ยไอ้สัส!”

อนาคินปาหมอนใส่จุนน์ที่ก้มหลบไม่ทัน เขาก้มลงเก็บก่อนจะหันไปปามันใส่เบญจมินทร์ที่รับไว้ทันก่อนจะขว้างกลับไปยังคนป่วยที่รับไว้ได้เช่นกัน

“ไอ้สัสเบนมึงไปปาใส่มันทำเหี้ยไร สายน้ำเกลือหลุดเดี๋ยวก็ยุ่งอีก” นนท์สกุลบ่น เขาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ใบหน้าครุ่นคิด “งั้นก็ตามนี้นะมึง เดี๋ยวพวกเอกสารที่ต้องเซ็นกูจะให้เด็กที่ออฟฟิศเอามาให้”

“ได้ ฝากนาวาฬมาก็ได้”

“เออใช่ เรามีน้องวาฬนี่หว่า” จุนน์ลุกขึ้นตบมือ ชี้ไปที่นาวาฬที่นั่งอยู่สุดมุมห้อง พยายามทำตัวเองให้เล็กที่สุด เขาถอนหายใจออกมายาวๆ เมื่อทุกคนหันมามอง

ซวยแล้ว

“เอ่อว่ะ กูลืมน้องกูไปเลย” นนท์สกุลทำท่านึกขึ้นได้ เขาหันไปหาน้องชายที่ภาวนาอยู่ในใจให้ทุกคนลืมว่าเขาอยู่ที่นี่มาตั้งแต่แรก (“มาดูเจ้านายตัวเองหน่อย” พี่ชายสั่งทันทีที่เขาโผล่เข้าสำนักงานไป) “เดี๋ยวพี่ฝากยัยกวางเอาเอกสารมาให้ แล้ววาฬเอาเข้ามาให้มันเซ็นหน่อยละกัน”

“อ่าาาา” วาฬรับคำอย่างเสียไม่ได้

“ไหนๆ ก็ไหนๆ ช่วงเช้าก็ให้น้องวาฬเข้ามาเช็คมันก่อนเข้างานก็ได้นิ” จุนน์เสนอ นนท์สกุลทำท่าเห็นด้วย

“เออ แวะมาดูมันช่วงเช้าด้วยระหว่างที่พวกพี่ไม่อยู่”

“ได้ครับ” วาฬยอมแพ้

ซวยกูอีก เขาคิดในใจ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าที่อนาคินไม่สบายเขาก็มีส่วนผิดอยู่เหมือนกัน แต่เหมือนจะไม่มีใครโทษเขาเท่าไหร่นักเพราะทั้งอนาคินและเบญจมินทร์ไม่ได้พูดถึงเขาเลยตอนที่อธิบายให้นนท์สกุลและจุนน์ฟังว่าไข้เลือดออกนี่ไปติดมาอย่างไร ซึ่งเขารู้สึกขอบคุณอยู่ไม่น้อย เพราะถ้านนท์สกุลรู้มีสิทธิ์ที่เขาจะโดนดุอีกหลายเรื่อง

“เรียบร้อยละนะ มามึง กินข้าว อยากกินอะไรเป็นมื้อสุดท้ายครับคุณฝรั่ง เดี๋ยวผมสั่งให้”

“กูแค่ไม่สบาย แช่งกูตลอดเลยนะมึง”

อนาคินปาหมอนใส่จุนน์อีกครั้ง วาฬหันไปสบตากับเขาเร็วๆ อย่างไม่ได้ตั้งใจ มุมปากของคนป่วยยกขึ้นเล็กน้อย ส่งแววตาที่เหมือนกับจะบอกว่า ขอโทษนะคุณ มาให้

เขาถอนใจ


..........


เจ็ดโมงครึ่ง นาวาฬโผล่หน้าพร้อมผมสีดำยุ่งๆ เข้าไปในห้องพักผู้ป่วยที่ยังคงไม่สว่างดี ในมือถือถุงพะรุงพะรังที่เต๊มไปด้วยผลไม้และหนังสือจากบ้านเขาเองที่จุนน์ย้ำนักย้ำหนาว่าให้เอามาก่อน

“มาเช้าจัง”

อนาคินตื่นเรียบร้อยแล้ว เขายังเอนตัวอยู่บนเตียงผู้ป่วย ถุงน้ำเกลือที่ค่อนข้างเต็มบอกให้รู้ว่ามันเพิ่งได้รับการเปลี่ยนมาเร็วๆ นี้ ใบหน้าของเขายังคงอ่อนโรยแม้ว่าจะมีรอยยิ้มเปื้อนอยู่

“พอดีตื่นเช้าครับ ต้องไปแวะซื้อผลไม้ด้วย พี่จุนน์สั่งมา” เขาชูถุงให้ดู “ผมเอาหนังสือมาให้ด้วย”

อนาคินเปิดถุงหนังสือ เขาหยิบแต่ละเล่มขึ้นมาดูอย่างสนใจ

“กินทามะ .. อคิระ .. จันจิ อิโต .. นี่มันไม่ใช่หนังสือผมนิ”

“พี่จุนน์โทรมาบอกให้ผมหาอะไรมาให้คุณอ่านก่อน บอกกลัวคุณเบื่อ ผมเลยเอาการ์ตูนที่บ้านผมมา” วาฬยักไหล่ “ถ้าไม่ชอบเดี๋ยวพี่จุนน์จะเอาของที่บ้านคุณมาตอนเย็นครับ”

“ไม่เป็นไร นี่ก็น่าสนใจ ผมก็ไม่ได้อ่านงานของจันจิ อิโตมานานแล้ว ว่างๆ อ่านหน่อยก็ดี”

วาฬลอบมองคนป่วยที่สายตาจับจ้องอยู่ที่หน้ากระดาษ นอกจากใบหน้าที่ยังขาวซีดแล้ว อนาคินดูดีขึ้นกว่าเมื่อวันก่อน ดวงตาที่อิดโรยค่อยๆ กลับมาคมคายเช่นเดิม เสียงพูดที่แผ่วเบาเริ่มกลับมาดังขึ้นเหมือนปกติ วาฬกัดริมฝีปากตัวเอง ความรู้สึกผิดเริ่มกลับเข้ามากินหัวใจอีกครั้ง

โอเค เขาไม่คิดหรอกว่าเขาผิด 100% ที่ปล่อยให้อนาคินออกไปผจญชะตากรรมกับอูเบอร์ตอนตีสาม ถ้าใครจะผิดคงเป็นจุนน์เพราะเมาจนลืมคิดถึงเพื่อนตัวเอง ใครมันจะไปรู้วะว่าจะมีคนแบบนี้อยู่บนโลก ประเภทที่ง่วงคือสมองหยุดทำงานไปเฉยๆ อีกอย่าง อนาคินเองก็ไม่เคยพูดถึงอาการนี้ของตัวเอง ไม่วาจะตอนเป็นโคลหรือเป็นอนาคิน แล้วเขาจะไปรู้ได้ไง ต่อให้เบญจมินทร์จะดุที่เขาปล่อยให้คนขึ้นอูเบอร์ไปดึกๆ มันก็ไม่ใช่ว่าอูเบอร์จะไม่ปลอดภัยจนเขาต้องระวังอะไรขนาดนั้น

แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกผิดน้อยลง ต่อให้เจ้านายคนใหม่ของเขาเปลี่ยนชื่อไปสักสิบรอบ หรือไม่เคยรู้จักกับนนท์สกุลมาก่อน โคลก็ยังเป็นโคลที่เขายังคงห่วงใย (นิดเดียว แค่นิดเดียว เขาบอกกับตัวเอง) อยู่วันยันค่ำ ต่อให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะเปลี่ยนไปเป็นความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายกับลูกน้องอย่างที่เขาอยากให้เป็น มันก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดีที่เขาจะไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องนี้เลย

“คุณแอบมองผมอยู่เรื่อยเลย รู้ตัวรึเปล่า” เสียงนุ่มเจือหัวเราะของอนาคินปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์

“ผมไม่ได้แอบ”

“งั้นคุณก็ยอมรับสินะว่าคุณมองผมอยู่จริงๆ”

อนาคินยิ้ม นาวาฬถอนใจเมื่อรู้ว่าตัวเองโดนจับได้แต่ยังคงปากแข็ง

“เปล่า”

“อย่าเถียงเลยคุณ ผมเห็นมาตั้งแต่ตอนอยู่อังกฤษแล้ว ชอบแอบมองผมแล้วพอผมมองกลับก็ทำเป็นไม่เห็น”

“คุณกินผลไม้ดีกว่า” วาฬทำเป็นไม่ได้ยิน เขาค้นถุงที่เอามาด้วย ไม่มองไปทางคนป่วยที่ยิ้มแบบรู้ทัน “ผมซื้อมะม่วง พีช กับทับทิมมา เอาอะไรครับ”

อนาคินหัวเราะเหมือนจะยอมให้วาฬหนีบทสนทนาไปดื้อๆ

“พีชละกัน คุณปอกเป็นหรอ”

“ก็ไม่น่ายาก”

เหี้ย ปอกไงวะ

วาฬหยิบมีดขึ้นมาด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ เขาไม่ใช่คนทำอาหาร ครัวแทบไม่เคยเข้า ใช้มีดที่ไม่ใช่มีดโกนเป็นไหมยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาทำหน้าช็อคเมื่อกดมีดลงกับผิวพีชแรงเกินไปจนทำให้น้ำไหลออกมาเต็มมือ

ทำไมมันนิ่มงี้

“ผมว่าผมปอกให้ดีกว่า” อนาคินหัวเราะ เช็ดมือตัวเองกับทิชชู่เปียกที่วางอยู่ข้างๆ เขาส่งอีกแผ่นให้คนที่อยู่ตรงข้าม วาฬสั่นศีรษะ

“นาวาฬ อย่าดื้อ”
 
วาฬส่งมีดให้เขาอย่างเสียไม่ได้ ชายหนุ่มเริ่มหั่นลูกพีชออกเป็นส่วนๆ ใส่ในจานที่วาฬเตรียมไว้ด้วยท่าทางคล่องแคล่วจนวาฬต้องมองด้วยความหมั่นไส้เล็กๆ

ทำไมแม่งเป็นคนที่ทำอะไรได้ทุกอย่างแบบนี้วะ

“นี่ไง คุณแอบมองผมอีกแล้ว”

“ผมบอกไปแล้วว่าเปล่า”

“วันหลังจะมองก็มอง ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย”

อนาคินชายตาขึ้นมองนาวาฬที่หลบตาไปมองออกนอกหน้าต่างแทน ในวินาทีนั้น ดวงตาสีเขียวหม่นของชายหนุ่มเต็มไปด้วยประกายแห่งความหลัง เขามองตามสายตาคนตรงหน้าออกไปยังท้องฟ้าข้างนอก ก่อนจะยิ้มกับตัวเอง


...........


อาการอนาคินค่อยๆ ดีขึ้นอย่างช้าๆ ช้ากว่าที่ทุกคนคาดไว้มาก จากที่คิดกันไว้ว่าจะสามารถกลับบ้านได้ภายในสามวัน กลับกลายเป็นว่าไข้ของเขายังคงไม่ลดลงจนกระทั่งวันที่สี่ที่ลดลงนิดหน่อย

นาวาฬไปหาเขาทุกวันในช่วงเช้าพร้อมกับหนังสือเล่มใหม่ อนาคินเป็นคนอ่านหนังสือเร็ว ภายในวันที่สองเขาอ่านกินทามะทุกเล่มจนจบและกระตือรือร้นที่จะวิเคราะห์มันให้เจ้าของหนังสือฟัง เขาขอให้วาฬอ่านหนังสือให้เขาฟังบ้างซึ่งวาฬก็ยอม (จริงๆ ตอนแรกก็ไม่ จนกระทั่งอนาคินโทรไปบ่นให้เบญจมินทร์ฟังว่าเบื่อ แล้วเบญจมินทร์โทรมาหาวาฬอีกที) วาฬไม่เคยต้องปอกผลไม้อีกเลยเพราะอนาคินแย่งเอาไปปอกเองเสียทุกครั้ง จุนน์ต้องดุว่าถ้าลำบากมากก็เอาองุ่นมาสิวะ ทำให้องุ่นกลายเป็นผลไม้เยี่ยมไข้เพียงแค่อย่างเดียวที่อนาคินได้กิน เขาดูไม่เดือดเนื้อร้อนใจกับอาการของตัวเองเลยแม้แต่น้อย แค่ดูผิดหวังนิดหน่อยทุกครั้งที่วาฬต้องเข้าออฟฟิศ

“จริงๆ ผมบอกให้คุณไม่ต้องเข้าออฟฟิศก็ได้นะ”

“ผมเข้าไปเตรียมงานให้คุณนั่นแหละครับ ออกไปคุณมีเอกสารต้องอ่านอีกเยอะ”


เขาไม่ได้ล้อเล่น ข่าวการเปลี่ยนทนายหุ้นส่วนของ Legal Wara และกิตติศัพท์ของเขาทำให้มีบริษัทขนาดใหญ่มากมายติดต่อเข้ามาจนทุกคนไม่ว่าจะเป็นพนักงานธรรมดาไปจนถึงนักกฎหมายในแผนกต่างๆ งานล้นมือ ยิ่งนนท์สกุลไม่อยู่และอนาคินอยู่ในโรงพยาบาล งานต่างๆ ที่ต้องได้รับการอนุมัติของผู้บริหารนั้นกลับมาค้างอยู่ที่เลขาอย่างวาฬและกวางที่วิ่งวุ่นกันทั้งวัน สำหรับวาฬแล้ว ช่วงสี่วันที่ผ่านมานี้เขาได้เรียนรู้อะไรมากกว่าการอยู่ในแผนกนิติกรมาเป็นเดือนเสียอีก

วันนี้ก็ไม่ได้ต่างกัน เขากำลังไล่อ่านเอกสารสัญญาหกสิบหน้าอยู่อย่างจริงจังเมื่อโทรศัพท์ที่โต๊ะดังขึ้น

“สวัสดีครับ”

“คุณนาวาฬคะ มีผู้หญิงกับเด็กวัยรุ่นมาขอเข้าพบคุณอนาคินค่ะ”

ผู้หญิงกับเด็กวัยรุ่น?

“ได้บอกรึเปล่าครับว่าเรื่องอะไร”

“ไม่ได้บอกว่าเรื่องอะไร แต่คนผู้หญิงบอกว่าชื่อดารินทร์ค่ะ”

“ส่งเขาขึ้นมาที่ห้องรับรองชั้นหกเลยครับ เดี๋ยวผมลงไปเจอเอง”

ใครวะ

เขาก้าวขึ้นลิฟท์ ในหัวก็พยายามคิดว่าใครกันแน่ที่จะมาขอเจออนาคินตอนนี้ เขาเปิดรายชื่อผู้ติดต่อของบริษัทขึ้นมาดูเพื่อที่จะพบว่าไม่มีใครในนั้นที่ชื่อดารินทร์ ตามมาด้วยลิสต์ที่อนาคินส่งให้อีกอัน ภายในนั้นเต็มไปด้วยชื่อบุคคลที่อนาคินปฏิเสธให้เข้าพบอย่างเด็ดขาด เขาเปิดดูมันเป็นครั้งแรกเพื่อที่จะพบกับชื่อเพียงแค่สามชื่อ

ดารินทร์ คู คือชื่อแรกของลิสต์

แฟนเก่า? วาฬคิดในใจ แฟนเก่ารู้ว่าอยู่ไทยเลยมาตามหรอ การที่อนาคินจะมีแฟนมาก่อนมันไม่ใช่เรื่องแปลก ไม่มีคนอายุยี่สิบแปดที่ไหนไม่เคยมีแฟนมาก่อนหรอก แต่การที่กลัวแฟนเก่าขนาดห้ามไม่ให้มาเจอเด็ดขาดนี่สิที่แปลก

ลิฟท์เปิดออกเมื่อหยุดอยู่ที่ชั้นหก ขาของเขาที่ก้าวเตรียมออกจากลิพท์ค้างอยู่กลางอากาศเมื่อนึกขึ้นได้ถึงความเป็นไปได้อีกอย่างที่อาจจะเป็นคำตอบ

ดารินทร์มากับเด็กวัยรุ่นอีกคน

แฟนเก่ากับ... ?

“สวัสดีค่ะคุณนาวาฬ ให้แขกนั่งรอในห้องรับรองเรียบร้อยแล้วค่ะ”

วาฬพยักหน้าขอบคุณ ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องรับรอง มือจับที่ราวประตูก่อนจะถอนหายใจเฮือก

เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง

จะไปรู้ได้ไงล่ะ เสียงเล็กๆ ในหัวดังขึ้น ขนาดเป็นลูกครึ่งไทย รู้จักกับพี่นนท์มันยังไม่บอกเลย อย่างกับมันจะยอมเล่าว่าตัวเองมีลูกอย่างนั้นแหละ

โอเค สมมุติว่าเด็กวัยรุ่นคนนั้นอายุสักสิบสี่ อนาคินตอนนี้อายุยี่สิบแปด เท่ากับถ้าเป็นลูกจริงๆ เท่ากับเจ้านายของเขาต้องอายุสิบสี่ตอนที่เด็กคลอด ฟังดูเป็นไปได้ถ้าเกิดอนาคินตอนนั้นจะ—เอ่อ—ไม่ได้เรียนรู้เรื่องเพศศึกษาอย่างถูกต้องตามภาษาเด็กวัยรุ่น

นาวาฬรู้สึกได้ถึงหัวใจตัวเองที่เหมือนทิ้งดิ่งลงมาจากที่สูง

ก่อนที่ความคิดเขาจะเตลิดไปไกลกว่านี้ เสียงยานคางที่ไม่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหลังเขา

“จะเข้าไปป่ะ ถ้าไม่เข้าหลบหน่อย”

เขาหันไปมองตามเสียง ก่อนที่สายตาจะสบเข้ากับดวงตาสีเขียวแบบเดียวกับอนาคินบนใบหน้าของเด็กผู้ชายวัยรุ่นร่างสูงที่ยืนค้ำศีรษะเขาอยู่ ใบหน้าเรียบเฉยนั้นจ้องกลับมายังเขาที่คงส่งสีหน้าแปลกประหลาดกลับไป

“เชิญก่อนเลยครับ”

เด็กวัยรุ่นคนนั้นยักไหล่ให้เขาเร็วๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องโดยมีวาฬตามหลังไปติดๆ หัวใจที่เพิ่งทิ้งดิ่งกลับยิ่งดิ่งลงไปอีกเมื่อเห็นนึกขึ้นได้ว่าคนที่เพิ่งเจอนั้นทำให้เขานิดถึงใคร

ตาเหมือนกันเสียขนาดนี้

“แม่ คุณเลขามาแล้ว”

ผู้หญิงที่ยืนอยู่กลางห้องหันขวับมามองเขา เธอเป็นผู้หญิงที่ตัวเล็กมาก น่าจะสูงกว่าร้อยห้าสิบไม่มากเท่าไหร่ ผมสีอ่อนนั้นเกล้าขึ้นอย่างเรียบร้อย ใบหน้าของเธอที่ดูเป็นต่างชาติอย่างชัดเจนนั้นดูน่ารัก วาฬคะเนว่าเธอคงอายุประมานปลายๆ ยี่สิบต้นๆ สามสิบด้วยใบหน้าที่อ่อนเยาว์ของเธอ ให้บอกว่าเป็นพี่สาวของเด็กคนนั้นนาวาฬคงเชื่อ

“สวัสดีครับ ผมชื่อนาวาฬ เป็นเลขาของคุณอนาคินครับ”

“ดารินทร์ค่ะ จะขอเข้าพบอนาคินหน่อย”

น้ำเสียงมั่นใจบวกกับภาษาไทยชัดเจนที่ออกมาจากปากของเธอทำให้วาฬผงะไปนิดหน่อย

“คุณอนาคินไม่ได้เข้าออฟฟิศวันนี้ครับ มีอะไรฝากผมไว้ก่อนได้ เดี๋ยวผมจะแจ้งเขาเองครับ”

“ไปไหนของมันนะ” เธอหันไปทางลูกชายที่นั่งกดโทรศัพท์อยู่อย่างไม่สนใจอะไร “ลองโทรอีกทีซิ”

“เค้าเปลี่ยนเบอร์ไง โทรไปก็ไม่ติดหรอก ไม่ได้ใช้เบอร์อังกฤษแล้ว”

“เป็นอะไรของมัน ชอบทำอะไรลับๆ ล่อๆ” เธอบ่น “คุณนาวาฬมีเบอร์ใหม่เค้าไหมคะ”

“ผมไม่ได้รับอนุญาตให้บอกเบอร์คุณอนาคินกับใครครับ ถ้ามีอะไรเร่งด่วนผมจะแจ้งให้เขาทราบเอง”

“แม่ ไปเหอะ เค้าไม่อยากเจอทำยังไงเค้าก็ไม่อยากเจอ” เด็กวัยรุ่นคนนั้นลุกขึ้นยืนดึงแขนผู้เป็นแม่ให้ไปที่ประตู ดารินทร์ทำท่าไม่พอใจนิดหน่อยก่อนจะหันมายิ้มหวานให้นาวาฬ

“ฝากบอกอนาคินด้วยนะคะว่าแคลร์กับนีรมาหา”

“ได้เลยครับ เดี๋ยวผมให้พนักงานลงไปส่งที่รถนะครับ”

วาฬทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาทันทีที่ทั้งสองออกจากห้องไป เด็กคนนั้นต้องเกี่ยวข้องกับอนาคินไม่ว่าทางใดทางหนึ่งแน่ๆ ดวงตาคล้ายกันเสียขนาดนั้น เขากรีดร้องในใจเมื่อนึกขึ้นได้ว่าลืมถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสามคน

เขารู้สึกได้ถึงหัวใจที่ตอนแรกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มกลับหล่นลงไปกองที่ส้นเท้า


...........


Nawhale - พี่เบนรู้จักใครชื่อแคลร์บ้างป้ะ

นาวาฬเดินเช็ดผมออกจากห้องน้ำ สายตาจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ตัวเองอย่างใจจดใจจ่อ เขาไม่ต้องรอนานเมื่อเบญจมินทร์ตอบกลับมาเร็วทันใจ

benjamin t. - คิดแป้บ ไมวะ
Nawhale - วันนี้มีผู้หญิงมาหาโคลที่ออฟฟิศกับลูกชาย บอกว่าชื่อแคลร์
benjamin t. - นึกไม่ออกว่ะ กูถามนนท์มันแป้บ ไม่บอกหรอกว่ามึงถาม

นนท์สกุลตัดสินใจอยู่เที่ยวต่อที่เชียงใหม่กับลูกชายอีกสองสามวันหลังจากเสร็จงาน ทำให้กำหนดกลับต้องถูกเลื่อนออกไป เช่นเดียวกับเพื่อนสนิทที่พลอยกลับกรุงเทพไม่ได้ไปด้วย

benjamin t. - ชาติไหน หน้าฝรั่งๆ ป้ะ
Nawhale - เออ แต่พูดไทยชัดมากเลยนะ
benjamin t. - แฟนมันสมัยเรียนมั้ง ตอนมอต้นมันมีแฟนชื่อแคลร์ นนท์บอกเป็นลูกครึ่ง

แฟนสมัยเรียน

แม่ง มีอะไรในร่างกายกูที่ต่ำกว่าส้นเท้าปะวะ

วาฬจ้องข้อความสุดท้ายของเบญจมินทร์อย่างว่างเปล่า คำว่าแฟนสมัยเรียนเป็นการยืนยันทุกอย่างที่เขาคิดเอาไว้ตั้งแต่เมื่อกลางวัน

วาฬไม่ได้หยุดความคิดตัวเองเอาไว้แค่นั้น

Nawhale - เด็กคนนั้นคงไม่ใช่ลูกเพื่อนพี่ที่ซุกไว้ใช่ป้ะ
benjamin t. - ใช่ก็บ้าแล้ว
Nawhale - แต่ตาแม่งเหมือนกันมากเลยนะ มันจะมีกี่คนในโลกที่ตาสีเขียวโทนเดียวกับโคลอะ
benjamin t. - นี่เป็นเพื่อนกับแม่งมาสิบกว่าปียังไม่รู้เลยว่าตามันเขียวโทนไหน มึงต้องไปจ้องตามันเยอะแค่ไหนถึงรู้วะ

เหมือนได้ยินน้ำเสียงรู้ทันดังเล็ดลอดออกมาจากข้อความจากเบญจมินทร์ เขารีบสั่นหัวให้ตัวเองเร็วๆ ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่อง

Nawhale - ไม่งั้นถ้าเป็นแฟนสมัยมอต้นจะยังติดต่ออะไรกันอยู่อีก มีการมาตามกันที่ออฟฟิสอย่างนี้ มันต้องมีอะไรซักอย่าง ก็ต้องเรื่องลูกอะละ
benjamin t. - ต้องให้พี่บอกมึงกี่ครั้งวะว่าเด็กนั่นไม่มีทางเป็นลูกไอ้คิน มึงคิดว่าไอ้คินจะเอาคนมาตั้งแต่สิบสามสิบสี่รึไง
Nawhale - ก็มันหน้าเหมือนกันอะ แคลร์อะไรนี่อาจจะเอามาเรียกร้องเงินจากโคลก็ได้
benjamin t. - มึงนี่หึงฟาดหัวฟาดหางโคตร

หึงหรอ?

วาฬไม่เคยหึงใคร อาการหึงคืออะไรเขาไม่รู้จัก ยิ่งกับคนที่เราไม่ได้รักแล้วอย่างอนาคินนี่ยิ่งไม่มีทางไปใหญ่ ไอ้อาการหัวใจตกลงส้นเท้ากับร้อนๆ ในอกคือ passion ของความอยากรู้อยากเสือกเรื่องนี้มากกว่า ไอ้พี่เบนแม่งมั่ว

Nawhale - ไม่ได้หึงโว้ย จะหึงทำไม ไม่ได้ชอบ ไม่เคยเป็นอะไรกัน นี่เป็นลูกน้องให้แม่งโขกสับ
benjamin t. - ได้ข่าวว่าใครจูบใครในคอนเสิร์ตนะ
Nawhale - พอ
benjamin t. - ถ้าพี่เป็นไอ้คินพี่แจ้งความไปละ จูบก็จูบกูก่อน ชักว่าวตอนกูหลับก็ทำ แล้วก็หนีกลับประเทศ บล็อคกูทุกอย่างซะงั้น พอกลับมาเจอแค่เป็นเพื่อนก็เป็นไม่ได้เพราะแม่งเสือกให้กูเป็นเจ้านายอีก
Nawhale - พอออออออออ
benjamin t. - ยังหึงก็ยอมรับว่าหึง เคยรักก็ยอมรับว่าเคยรัก ยากตรงไหนวะแค่เนี้ย

เคยรักอะอาจจะใช่ แต่ไม่ได้หึงว้อย ใครจะมาบ้าหึงคนที่ไม่ได้รักแล้วกัน


...........


“ผมรู้นะว่าเค้าไม่อยากเจอพวกผมเลยไม่ได้เข้าออฟฟิศ” นีรนั่งลงบนขอบโต๊ะเลขาที่วาฬนั่งทำงานอยู่ เขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

“คุณอนาคินแค่ไม่เข้าบริษัทช่วงนี้”

“ใครจะไม่เข้ามาทำงานได้สองสามวันติดๆ” เขามองไปรอบๆ ตัวที่มีแต่กองเอกสารตั้งเต็มไปหมด “งานก็ค้างเยอะแยะ จะกลัวอะไรพวกผมนักหนา”

ตั้งแต่ที่ดารินทร์และลูกโผล่เข้ามาเมื่อสองวันก่อน ชีวิตวาฬก็ไม่สงบสุขอีกเลย ทั้งสองยังคงเข้ามาที่บริษัทและขอเข้าพบอนาคิน ซึ่งวาฬก็บอกไปทุกครั้งว่าอนาคินไม่ได้เข้ามาทำงาน เช่นเดียวกับดารินทร์ที่ปฏิเสธที่จะกลับจนกว่าจะแน่ใจว่าอนาคินไม่ได้เข้ามาจริงๆ เธอใช้ห้องรับรองชั้นหกเป็นห้องดูเนทฟลิกซ์ฆ่าเวลาของเธอ ก่อนจะกลับไปในตอนเย็น ส่วนนีรก็เอาแต่นั่งเล่นเกมส์มือถือในสองวันแรก ก่อนจะตามเข้ามานั่งในห้องของวาฬในวันที่สาม เดินดูเอกสารทั่วไปด้วยสายตาเบื่อหน่าย

จนแล้วจนรอดวาฬก็ยังไม่กล้าถามว่าทั้งสามคนเป็นอะไรกัน เขาไม่ได้บอกให้อนาคินรู้เสียด้วยซ้ำเกี่ยวกับการมาเยือนของคู่แม่ลูก การที่อนาคินไม่ยอมตอบข้อความหรือรับสายจากทั้งสองบอกให้วาฬรู้ดีว่าเจ้านายของเขานั้นไม่สนใจที่จะพบกับแขกผู้มาเยือน

“ผมรู้ด้วยว่าคุณเป็นแค่เด็กฝึกงาน”

“ใครบอก”

“ผมเช็คประวัติคุณมาละ อายุแค่ยี่สิบสอง นามสกุลเดียวกับหุ้นส่วนบริษัท ไม่มีทางอะที่คุณจะได้งานนี้เป็นงานแรกด้วยตัวเอง หน้าอ่อนแบบนี้ ผมว่าคนยังจะบอกว่าผมอายุมากกว่าคุณเลยถ้าถาม”

นีรเป็นเด็กที่หน้านิ่งจนน่ากลัว แถมคำพูดคำจายังกวนตีนอย่างที่ทำให้วาฬมั่นใจว่าจะเป็นคู่ฟัดคู่เหวี่ยงกับจุนน์และรีรักได้อย่างสบายๆ พอได้มาดูใกล้ๆ ตาของนีรก็ไม่ได้เหมือนอย่างที่เขาคิดไว้ขนาดนั้นเพราะมันเป็นสีเขียวใสประกาย ไม่เหมือนของอนาคินที่เป็นสีเขียวหม่นแปลกตา แต่วาฬยังคงเห็นร่องรอยของอนาคินบนใบหน้าของคนที่อ่อนวัยกว่า สันกรามที่เป็นรูปเดียวกัน จมูกที่ดูเหมือนกัน ถ้านีรเป็นลูกของอนาคินจริงๆ อย่างที่เขาคิดไว้ก็ถือว่าไม่ต้องตรวจดีเอ็นเอกันเลยทีเดียว

“คุณต้องไม่ใช่เลขาเฉยๆ แน่ๆ เค้าไม่มีทางให้เด็กฝึกงานอย่างคุณมาทำงานใหญ่อย่างนี้หรอก”

“ก็เป็นเลขานั่นแหละ” วาฬวางเอกสารในมือลง “พี่ชายพี่เป็นเพื่อนกับคุณอนาคินเลยให้พี่มาทำงานด้วย พอใจกับคำตอบนี้ยัง”

นีรยักไหล่ “ไม่ แต่ก็โอเค ผมอยากไปซื้อข้าวที่ฟู้ดแลนด์ ขับรถพาผมไปหน่อย”

ไอ้เด็กนี่แม่ง

“พี่ต้องทำงาน เดี๋ยวให้คนอื่นพาไปละกัน”

“ไม่ จะให้คุณพาไป ถ้าไม่พาผมไปเดี๋ยวจะบอกพ่อ”

“ก็พี่ไม่ว่า—บอกใครนะ” วาฬชะงัก มือที่ถือปากกาลอยอยู่กลางอากาศ

พ่อ เมื่อกี้เด็กนี้เรียกโคลว่าพ่อใช่มั้ย

“พ่อไง เจ้านายคุณน่ะ”

“โคลเป็นพ่อคุณ?”

เขารู้สึกเหมือนโดนมือที่มองไม่เห็นทุบหัวแรงๆ

“ช่ายยย ไม่งั้นผมกับแม่จะมาตามเค้ากลับบ้านทำไม พ่อหนีพวกผมมาอยู่นี่เลยต้องมาตามกลับอังกฤษ”

นีรมองนาวาฬที่ยังคงทำหน้าตกใจอย่างเฉยชาแม้มุมปากจะยกขึ้นน้อยๆ เหมือนสนุก เขาคงไม่รู้ว่าประโยคที่หลุดออกจากปากเขานั้นทำให้คนตรงข้ามนั้นตกใจจนสมองไม่ทำงาน

“ตกใจอะดิ คุณคิดว่าผมกับแม่เป็นอะไร เพื่อนพาลูกมาเยี่ยมงั้นหรอ”

“ป-เปล่า”

“รู้แล้วพาผมไปฟู้ดแลนด์ได้ยัง”

“เออๆ พาไปก็ได้” วาฬยอมแพ้ คว้ากุญแจรถขึ้นมือก่อนจะเดินไปยังประตูห้อง ในใจยังคงสับสนด้วยคำพูดที่ได้ยินเมื่อกี้

มีอะไรเกี่ยวกับโคลที่เรายังไม่รู้อีกวะ


..........


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-03-2021 19:24:57 โดย ddanav »

ออฟไลน์ ddanav

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +129/-1
    • instagram
“กินกับผมหน่อย ผมเลี้ยง” นีรเลื่อนจานสปาเกตตี้ไปตรงหน้านาวาฬที่ยังคงนั่งเหม่อ “แล้วหยุดเหม่อได้แล้วนาวาฬ”

วาฬเหมือนตื่นขึ้นจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงนีรเรียกชื่อตัวเอง

“มาคุยกันหน่อย” เขากอดอก เอนตัวเข้าไปหาเด็กวัยรุ่นที่ตักข้าวเข้าปากอย่างไม่สนใจอะไร “ไหนๆ ก็รู้แล้วว่านายเป็นลูกเจ้านายพี่ มาเปลี่ยนสรรพนามกัน” เขาเอามือชี้เข้าหาตัวเอง “เรียกพี่ว่าพี่วาฬ ยังไงพี่ก็อายุมากกว่า”

นีรยักไหล่อย่างไม่สนใจ “พี่ก็พี่ จะกินได้ยัง” เขาขโมยเส้นสปาเกตตี้ในจานของวาฬไปกินดื้อๆ แม้ว่าตัวเองจะเป็นคนบอกว่าสั่งมาให้อีกฝ่าย “ทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นตอนบอกว่าเจ้านายพี่เป็นพ่อผม”

“ก็โคลยังไม่ถึงสามสิบ มีลูกโตขนาดนี้—“

“ผมเป็นลูกแบบพลาดอะ แม่มีผมตอนสิบหก ส่วนพ่อผมก็สิบสาม” เขาพูดเรื่อยๆ ไม่ได้สนใจสีหน้าของวาฬที่เจื่อนลงเล็กน้อย ใช่อย่างที่คิดด้วย “ผมอยู่กับแม่เป็นส่วนใหญ่ พ่อก็ไปๆ มาๆ พักหลังพอผมโตก็เจอกันบ่อยหน่อย แต่อย่างที่เห็น เค้าไม่ค่อยมาดูอะไรหรอก รักผมรึเปล่ายังไม่รู้เลย”

“...”

“ผมรู้แหละว่าเค้าไม่ได้รักแม่แล้ว แต่อย่างน้อยเค้าก็ควรจะรักผมบ้าง ไม่ใช่ว่าอยากจะหนีก็หนีมาดื้อๆ ส่งข้อความไปไม่ตอบ เปลี่ยนเบอร์ไปเฉยๆ” ใบหน้าคมของเด็กหนุ่มนั้นมีร่องรอยแห่งความเศร้าปรากฎอยู่วูบหนึ่งก่อนจะจางหายไป แต่วาฬเห็นมันเสียก่อน “ผมต้องกลับไปเรียนอาทิตย์หน้า มีเวลาแค่อีกสองวันที่ผมจะได้เจอพ่อ คุณช่วยคุยกับพ่อผมได้ไหมว่าผมอยากเจอ”

วาฬมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างสับสน เขารู้สึกแย่อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนแม้จะนึกไม่ออกว่าแย่เพราะอะไร แต่อย่างน้อยสิ่งหนึ่งที่เขารู้คือ เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอนาคินจริงๆ เลย เบญจมินทร์ก็ด้วย

“เดี๋ยวผมจะดูละกันว่าผมทำอะไรได้บ้าง”

วาฬลุกออกจากโต๊ะ ในมือถือโทรศัพท์อย่างชั่งใจ เขาควรจะทำอย่างไรดี

เอาแบบที่เซฟสุดละกัน

“ว่า”

“พี่เบนว่างคุยป้ะ” เขากรอกเสียงลงตามสายทันทีที่ได้ยินเสียงเบญจมินทร์ตอบกลับมา

“ได้ห้านาที เดี๋ยวต้องขึ้นเครื่องแล้ว” เสียงลัลร้องโยเยดังออกมาให้วาฬได้ยิน แสดงว่าพวกพี่ชายเขาอยู่ที่สนามบินเตรียมตัวบินกลับกรุงเทพกันแล้ว

“เดินออกมาจากตรงนั้นหน่อย ไกลๆ พี่นนท์”

“เรื่องมาก” เบนบ่น “ออกมาละ มีไรวะ ลับๆ ล่อๆ”

“เราอยู่กับเด็กคนที่มาหาโคลกับแม่อะ นึกออกป้ะที่เล่าวันก่อน”

“ยังมาอยู่อีกหรอวะ”

“เอออ แล้วแบบ มันเป็นอย่างที่เราคิดจริงๆ ด้วยว่ะ”

“คิดไร”

“เด็กมันบอกว่าโคลเป็นพ่อมัน”

“เป็นไปไม่ได้” เบญจมินทร์ตอบทันที “ยังไงก็เป็นไปไม่ได้ พวกพี่อยู่กับมันมาสิบกว่าปีไม่เคยเห็นเด็กที่ไหนโผล่มาเลย อีกอย่างไอ้คินอายุยี่สิบแปด จะไปมีลูกเป็นวัยรุ่นได้ไง”

“เท่าที่ฟังคือโคลทำแฟนท้องตอนสิบสาม”

“วาฬมึงอย่าโง่ ยิ่งฟังยิ่งรู้ว่าเป็นไปไม่ได้”

“เป็นไปได้พี่ หน้าแม่งก็คล้ายกัน ยังไงก็ใช่”

“พี่เอาบ้านพี่พนันเลยว่าบูลชิท”

“ประเด็นคือมันให้ลิสต์คนที่ไม่ให้มาเจอเด็ดขาดแล้วชื่อผู้หญิงอะเป็นชื่อแรกเลย แต่เราว่าจะไม่สนว่ะ”

“หมายความว่าไรวะ มึงจะพาเด็กไปเจอ?”

“เออ สงสารมันอะพี่เบน เห็นบอกว่าอาทิตย์หน้าต้องกลับอังกฤษแล้วด้วย”

“เดี๋ยว ฮัลโหล นี่วาฬป้ะ ทำไมพูดจาไร้สาระไม่เหมือนวาฬที่พี่รู้จักเลย”

“ตรงไหน”

“วาฬที่พี่รู้จักคิดอะไรรอบคอบกว่านี้เยอะ คิดแล้วคิดอีกก่อนที่จะทำอะไร แล้วนี่คือไร อะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับไอ้คินมึงแม่งโยนเหตุผลออกนอกหน้าต่างไปหมดเลยว่างั้น”

น้ำเสียงของเบญจมินทร์ฟังดูเบื่อหน่ายปนหงุดหงิดกับสิ่งที่วาฬพูดออกมา วาฬนิ่งคิด ใช่ เขาไม่เถียงหรอกว่าเขากำลังทำตัวไม่มีเหตุผล แต่จะทำไงได้ล่ะ ก็แค่—ก็แค่— สายตาขอร้องของเด็กผู้ชายอายุสิบสี่ที่อยากเจอพ่อต่างหากที่ทำให้เขาอยากเป็นคนดีช่วยเหลือเด็กขึ้นมา มันต้องแค่นั้นแน่ๆ แค่นั้นแหละ

“แล้วถ้าแม่งเป็นลูกไอ้คินจริงๆ มึงจะไม่เคารพการตัดสินใจของมันที่จะไม่เจอลูกแม่งเลยหรอวะ การที่มันจะไม่เจอมันก็ต้องมีเหตุผลของมันอยู่แล้ว เพื่อ”

“เด็กทุกคนมีสิทธิ์ได้เจอพ่อนะพี่เบน”

“ตอแหล มึงแค่เสือก มึงแค่อยากรู้ว่าผู้ชายที่มึงชอบมีประวัติยังไงบ้างก่อนจะมาเจอมึง”

“บอกแล้วว่าไม่ได้ชอบ เออ ยอมรับว่าเราแค่อยากรู้ก็ได้”

“ตอแหลอีกละ มึงลองคิดดีๆ นะว่า—“

“พี่วาฬ” นีรโผล่มาจากไหนไม่รู้ ชูถุงอาหารที่เอามาด้วยให้ดู “ผมจ่ายตังไปละ ไปกัน”

“เออๆ พี่เบนๆ เดี๋ยวโทรกลับ” เขาตอบ หันไปบอกลาเบญจมินทร์ที่ดูเหมือนจะพอเดาได้ว่าเสียงนั้นเป็นเสียงใคร

“เสียงเด็กนั่นใช่มะ พี่ขอคุ—“

“พี่วาฬ” นีรโผล่มาจากไหนไม่รู้ ชูถุงอาหารที่เอามาด้วยให้ดู “ผมจ่ายตังไปละ ไปกัน”

“เออๆ พี่เบนๆ เดี๋ยวโทรกลับ” เขาตอบ หันไปบอกลาเบญจมินทร์ที่ดูเหมือนจะพอเดาได้ว่าเสียงนั้นเป็นเสียงใคร

“เสียงเด็กนั่นใช่มะ พี่ขอคุ—“

วาฬกดวางสาย แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกนิดหน่อยที่ไม่จำเป็นต้องตอบคำถามจากเบญจมินทร์อีกต่อไป นีรมองก่อนจะถามด้วยเสียงยานคางเหมือนปกติ

“คุยกับพ่อหรอ”

“เปล่า เพื่อนพ่อนาย” เขาหันไปมองเด็กหนุ่มด้วยสีหน้าจริงจัง “ตอบพี่ตรงๆ ไม่ได้หลอกพี่เรื่องคุณอนาคินใช่ไหม”

“ผมจะหลอกพี่ไปทำไม หลอกไปก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี” นีรตอบกลับมาด้วยสีหน้าจริงจังไม่แพ้กัน วาฬถอนหายใจแบบตัดสินใจแล้ว

เอาวะ

“งั้นบอกแม่ไปเจอที่โรงพยาบาล...” วาฬบอกชื่อโรงพยาบาลที่อนาคินรักษาตัวอยู่ นีรเบิกตาโตเมื่อได้ยิน

“ทำไมอยู่โรงบาล?”

“เป็นไข้เลือดออก แต่จะหายแล้ว ให้คุณแคลร์ไปเจอที่นั่น ส่วนนายเดี๋ยวพี่พาไปเอง” วาฬเปิดประตูรถ “ขออย่างเดียว ถ้ามีปัญหาอะไรกันมาก่อน อย่าทะเลาะกัน อย่าโวยวายว่าทำไมถึงหนีมาอะไรแบบนี้ โคลคงมีเหตุผลของเขาแหละ”

บอกว่าฟาร์ใจดีเกินไป กูก็ไม่ต่างกันละวะ

นีรพยักหน้าตกลง วาฬออกรถ สายตาที่มองออกไปบนท้องถนนเต็มไปด้วยหลายอารมณ์ที่ทำให้ตัวเองงงๆ ว่าตกลงคิดอะไรอยู่กันแน่ เขาควรจะรู้สึกยังไง การพาเด็กไปเจอพ่อมันควรจะทำให้เขารู้สึกดีที่กำลังทำความดีอยู่สิ ทำไมเขากลับรู้สึกได้ถึงความกลัวที่ค่อยๆ เคลือบคลานเข้ามาเกาะกุมหัวใจทุกครั้งที่รถของเขาเข้าใกล้ที่หมายมากขึ้น

เครียด อยากอ้วก

ครืน~ ครืน~

โทรศัพท์ที่สั่นเป็นสัญญาณว่ามีข้อความเข้าทำให้เขาเหลือบมองมันเร็วๆ ก่อนจะรถจะหยุดรอสัญญาณไฟ

a - หมอบอกพรุ่งนี้ผมออกจากที่นี่ได้แล้ว ให้ผมเลี้ยงข้าวคุณที่มาเฝ้าผมทุกเช้านะ :)

วาฬอ่านข้อความนั้นด้วยความโหวงๆ ในอกแบบแปลกๆ โทรศัพท์เขาสว่างอีกครั้งพร้อมกับข้อความใหม่ที่ปรากฎขึ้นบนหน้าจอ

a - อยากกินอะไรครับคุณ
Nawhale - ผมกำลังเข้าไปที่โรงพยาบาลกับนีรนะครับ

เขาพิมพ์ตอบกลับไป สายตาจับจ้องอยู่ที่ตัวนับถอยหลังสัญญาณไฟแดงไปด้วย อีกสามสิบวินาที

a - นีร?
Nawhale - คุณแคลร์ก็มาด้วย คุยกันดีๆ นะครับ

“เขียวแล้ว” นีรเรียกก่อนที่รถข้างๆ จะเริ่มออกตัว วาฬโยนโทรศัพท์ไปไว้ที่เบาะหลังก่อนจะหันไปสนใจกับท้องถนนด้วยหัวใจที่ดังอึ้งเช่นเดิม

เขากำลังยกความเป็นเหตุเป็นผลทิ้งนอกหน้าต่างอย่างที่เบญจมินทร์บอกจริงๆ ด้วย เขาควรจะฟังคำอธิบายจากอนาคินก่อนสักนิดว่าอะไรเป็นอะไร แต่ความกลัวคำตอบกลับทำให้เขาเลือกที่จะไม่ฟังมันไปเฉยๆ เสียอย่างนั้น

ว่าแต่ เขากำลังกลัวอะไรอยู่ การที่อนาคินจะมีลูกไม่มีลูกไม่เห็นเกี่ยวกับเขาเลย ก็แค่คนที่เคยรักมีลูกมาก่อน ไม่เห็นแปลก ก็ไม่รักแล้วนิ อนาคินจะไปทำคนท้องมากี่คนก็ไม่ใช่เรื่องของเขาแล้ว

เอาจริงๆ เขาอาจจะมีปัญหากับการที่เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอนาคินเลย หรือถ้ารู้ เขาก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่อนาคินยอมให้เขารู้มันสำคัญขนาดไหน อนาคินเป็นเหมือนกับพระจันทร์ที่บางครั้งก็ยอมให้เขาเห็นซีกหนึ่งของชีวิต บางครั้งก็ให้เห็นจนเกือบหมด หรือแม้แต่เวลาที่เขาคิดว่าได้เห็นจนหมดแล้ว พระจันทร์ดวงนั้นก็ยังมีด้านหลังที่ซ่อนอยู่ในมุมมืดอีก

แล้วจะให้วางใจเป็นเพื่อนได้ไงล่ะ

เขาไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่สั่นขึ้นอีกหลายรอบ นีรหันกลับไปเหลือบมองมันนิ่งๆ ก่อนจะยิ้มอย่างนึกสนุกให้กับตัวเอง




:)))
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-03-2021 19:25:24 โดย ddanav »

ออฟไลน์ kong6336

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 419
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0
นาวาฬโดนเด็กหลอกปะเนี่ยว่าเป็นของโคล

ออฟไลน์ ddanav

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +129/-1
    • instagram
I'm sorry I get jealous or if I ever act selfish
But it's only 'cause I've got a hard time sharing you



Sharing You - LANY


10th drift - Liar liar liar


“เดี๋ยวพี่เข้าไปก่อน ได้ยินเสียงเรียกแล้วเราค่อยตามเข้าไปนะ”

วาฬหันไปบอกนีรที่ยกไหล่ขึ้นเป็นสัญญาณว่าตกลง

“พี่จะเข้าไปเมื่อไหร่อะ ยืนอยู่ตรงนี้มาจะสามนาทีละ”

นีรพูดถูก พวกเขายืนอยู่หน้าประตูห้องผู้ป่วยที่มีอนาคินอยู่ข้างในมาได้สักพักแล้ว นาวาฬก้มลงมองพื้น หลบสายตาเบื่อหน่ายของเด็กหนุ่มที่ถูกส่งมาให้ เขารู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นแรกขึ้นกว่าปกติ อาการร้อนๆ หนาวๆ ที่เริ่มกระจายไปทั่วร่างกาย เขาใช้เวลาอยู่หลายนาทีกว่าจะรู้ตัวว่าอาการที่เขารู้สึกอยู่คือความกลัว

กลัวหรอ แต่กลัวอะไรล่ะ

คำถามในสมองเขาได้รับคำตอบทันทีเมื่อหญิงสาวร่างเล็กเดินตรงมาทางพวกเขา

ไม่ อย่ารู้สิวะ

“ทำไมมันมาอยู่ที่นี่คะคุณนาวาฬ”

“ติดเชื้อไข้เลือดออกครับ อยู่โรงพยาบาลมาได้เกือบอาทิตย์แล้ว คิดว่าน่าจะกลับบ้านได้อีกสักวันสองวันครับ”

“แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน ฉันเป็นครอบครัวเขานะ”

“คุณอนาคินสั่งไว้ว่าอย่าแจ้งใครครับ ผมแค่ทำตามหน้าที่” เขาแปลกใจนิดหน่อยที่ได้ยินน้ำเสียงประชดประชันแฝงอยู่ในปลายเสียงของตัวเอง มันช่วยไม่ได้นิ ครอบครัวประสาอะไรกันถึงโดนห้ามไม่ให้เจอ ดารินทร์ยิ่งทำท่าหงุดหงิดมากขึ้นไปอีกเมื่อได้ยินคำตอบ

“กล้าสั่งไม่ให้ชั้นมาหาหรอโคล ตายแน่” เธอส่งกระเป๋าให้ลูกชายที่ยังคงยืนทำหน้าเฉยเหมือนนี่เป็นเรื่องปกติ “ไม่ต้องมาห้ามแม่นะ ห้ามเข้าข้างมันด้วย”

เธอเรียกอนาคินว่าโคล วาฬรู้สึกได้ถึงหัวใจของตัวเองที่ตกลงไปที่ตาตุ่มอีกครั้ง

ฟาร์ก็เรียกมันว่าโคลเหมือนกันนะ เสียงที่วาฬเกลียดนักหนาดังขึ้นอีก ทำไมแค่ผู้หญิงคนนี้เรียกชื่อนั้นแล้วนายต้องกลัวนักหนาด้วยล่ะ

“ใจเย็นๆ ดีกว่านะครับ ให้ผมเข้าไปก่อน เดี๋ยวพอผมเรียกแล้วค่อยตามเข้าไป” วาฬรีบห้ามแม้รู้สึกได้ถึงริมฝีปากที่แห้งผาก แต่ดารินทร์ไม่สนใจ

“ไม่ค่ะคุณนาวาฬ  ฉันบินมาถึงที่นี่ ยังไงวันนี้ก็ต้องคุยให้รู้เรื่อง”

ก่อนที่ใครจะทันได้พูดอะไร หญิงสาวเปิดประตูเข้าไปอย่างแรงจนอนาคินที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียงสะดุ้งสุดตัว

“คิดว่าชั้นจะหาแกไม่เจอหรอ”

“แคลร์”

อนาคินเรียกชื่อหญิงสาวที่ยืนอยู่ปลายเตียงผู้ป่วยด้วยสายตาพิฆาตอย่างงงงวย เบนสายตาไปมองเด็กหนุ่มยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ ก่อนที่จะหยุดลงที่นาวาฬที่ยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ปากขยับเป็นคำว่า โทษทีคุณ

“มาได้ไง”

“แกบอกเลขาแกว่าไม่ให้ชั้นมาหา ชั้นไปนั่งๆ นอนๆ ที่ที่ทำงานแกมาตั้งหลายวัน ทำไมไม่รับโทรศัพท์”

“รู้ว่ารับไปก็มีแต่เรื่องเดิมๆ ผมเดาได้ด้วยว่าจะมา”

“แล้วจะทำท่าดีใจที่ชั้นมาหน่อยไม่ได้รึไงยะ” ดารินทร์คว้าลูกองุ่นในถ้วยข้างๆ ออกมาปาใส่ศีรษะอนาคินที่พยายามก้มหลบ นาวาฬมองการสนทนาของทั้งสองคนด้วยความรู้สึกที่ยิ่งแปลกมากขึ้นไปอีก พวกเขาไม่ได้ดูเกลียดกัน เหมือนกันคนที่รู้จักกันดีมากๆ มามากกว่า เขารู้สึกโหวงในอกขึ้นมาอีกครั้ง

รู้สึกเหมือนจะอ้วก

“วันหลังรับนะโทรศัพท์อะ”

“ถ้าผมไม่รับผมก็ไม่รับ”

“แกนี่” ดารินทร์ขึ้นเสียง ก่อนจะหันมาทางนาวาฬที่พยายามมองไปทางอื่นเพื่อหลีกเลี่ยงการมีส่วนร่วมกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นเหมือนจะฟ้อง “คุณนาวาฬดูมันสิ ถ้าคุณไม่พามาวันนี้ ชาตินี้ฉันก็ไม่ได้เจอมันแน่”

“ค่อยๆ พูดกันดีกว่าครับ ให้นีรมาดูพ่อแม่เขาทะเลาะคงไม่ดีเท่าไหร่” วาฬเตือน เหลือบมองไปทางนีรที่มองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยสายตาเบื่อหน่ายตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้อง ดารินทร์ทำหน้างงเมื่อได้ยิน

“คืออะไรคะ”

วาฬก้มลงมองพื้นอย่างไม่แน่ใจอีกครั้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาตอบ

“ก็พวกคุณ—“

เขาหยุดพูดกลางคันเมื่อเห็นสีหน้าขบขันของผู้เป็นเจ้านาย  นีรหัวเราะออกมาอย่างไม่ปิดบัง สีหน้าที่ปกติเรียบเฉยนั้นมีรอยยิ้มกว้างที่เหมือนของอนาคินอย่างไม่ผิดเพี้ยน แววตาที่เคยเฉยชานั้นเต้นพริ้วอย่างสนุกสนาน เด็กหนุ่มแทบจะสำลักคำพูดตัวเองออกมาเมื่อไม่สามารถหยุดเสียงหัวเราะไม่ให้ออกมาจากปากได้

“คุณเลขาเขาคิดว่าพวกเราเป็นพ่อแม่ลูกกันแหละอา”

ไอ้เด็กเปรต วาฬกรีดร้องในใจ


........


เสียงโทรทัศน์ดังเบาๆ ในห้องที่กลับมาสงบเหมือนเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้วไม่เคยมีคนเข้ามาตะโกนใส่กันในนี้ ดารินทร์นอนขดตัวหลับอยู่บนโซฟาหลังจากที่โวยวายจนเหนื่อย นีรที่กลับกลายเป็นคนละคนหลังจากได้หัวเราะให้ความสำเร็จของตัวเองที่หลอกเลขาของอาตัวเองได้ออกไปคุยโทรศัพท์นอกห้อง ทิ้งไว้แค่วาฬที่นั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย ก้มหน้างุดมองแต่เครื่องมือสื่อสารในมือตัวเอง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตาอนาคินที่ยังคงกลั้นขำอยู่เป็นระยะๆ เมื่อมองมาทางเขา

“คุณคิดจริงๆ หรอว่าผมทำผู้หญิงท้องตอนสิบสาม”

“คุณจะพูดขึ้นมาอีกทำไมเนี่ย ผมก็ขอโทษแล้วไง” นาวาฬโอดครวญ รู้สึกโง่ขึ้นมาอีกครั้งเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“คุณเลขาเขาคิดว่าพวกเราเป็นพ่อแม่ลูกกันแหละอา”

“ฮะ?” ดารินทร์อ้าปากค้าง ก่อนจะรีบโบกมือปฏิเสธไปมาพัลวัน คำพูดของเธอถูกกลบด้วยเสียงหัวเราะลั่นของผู้ชายทั้งสองในห้อง โดยเฉพาะนีรที่หัวเราะจนตัวโยนจนต้องจับไหล่วาฬไว้ข้างหนึ่งเพื่อไม่ให้ล้ม อนาคินเช็ดน้ำตาตัวเองที่ไกลออกมาจากการหัวเราะ ก่อนจะอธิบายให้วาฬที่เริ่มปะติปะต่อได้จากรีแอคชั่นของทั้งสองคน

“นี่แคลร์ พี่สาวผม ส่วนนีรก็เป็นหลานผมเองครับ ไม่ใช่ลูกอะไรทั้งนั้นล่ะ”

“ตอนสิบสามผมยังสะสมโปเกม่อนการ์ดอยู่เลยคุณ คุณมีเซ็กส์ครั้งแรกตอนสิบสามรึไง” อนาคินยิ้มล้อให้กับสีหน้าอยากตายของนาวาฬ “อะไรทำให้คุณคิดได้ขนาดนั้น”

“ก็คุณห้ามไม่ให้คุณแคลร์มาหา แถมนีรก็หน้าคล้ายคุณ..”

“หลานผมก็ต้องหน้าคล้ายผม ไม่เห็นจะแปลก อีกอย่าง ผมจำได้ว่าผมเคยบอกคุณไปแล้วนะว่าผมมีพี่สาว”

วาฬนิ่งคิด ใช่ ... เขาก็เริ่มคุ้นๆ ว่าอนาคินเคยบอกเขาแล้วเหมือนกัน

“แล้วทำไมคุณถึงไม่อนุญาตให้คุณแคลร์มาหาละครับ” วาฬถามตรงๆ ชายหนุ่มเหลือบมองพี่สาวที่ยังคงหลับอยู่ก่อนจะอธิบายเบาๆ

“ตอนเด็กๆ ผมกับแคลร์ไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่ เขาอายุมากกว่าผมสิบเอ็ดปี ไม่เหมือนคุณกับนนท์ที่อายุใกล้ๆ กันเลยสนิทกันได้ง่าย” วาฬนิ่งฟังอย่างตั้งใจ “ตอนผมเจ็ดขวบเขาก็ไปเรียนต่างประเทศแล้ว ความทรงจำในวัยเด็กของผมคือพี่สาวที่เอาของเล่นมาฝากเวลากลับมาเยี่ยมบ้านที แต่นอกนั้นเราไม่ได้โตมาด้วยกันเลยครับ

พอผมสิบสามเขาก็แต่งงาน สิบสี่ผมก็กลายเป็นอาของนีร จะว่าไป ผมกับเขาเพิ่งจะมาเริ่มมีความสัมพันธ์แบบพี่น้องกันจริงจังก็เพราะนีร ช่วงนีรเริ่มโตผมก็อยู่อังกฤษแล้ว แต่ก็แวบไปมาตลอดเพราะผมไม่อยากให้นีรจำผมได้ในแบบที่ผมจำแคลร์ตอนเด็กๆ หลานเลยติดผมเอามากๆ ยิ่งหน้าคล้ายกันด้วย เชื่อผมเถอะว่าคุณไม่ใช่คนแรกที่คิดว่าเป็นพ่อลูกกัน”

“พี่เบนบอกว่าคุณเคยมีแฟนชื่อแคลร์ ผมก็เลย—“

“นี่คุณถึงขั้นไปถามเบนมันเลยหรอ” อนาคินหัวเราะเบาๆ วาฬมองพื้นอีกครั้งอย่างรู้สึกผิด

“ก็ผมไม่รู้ว่าต้องทำไง ไม่กล้าถามคุณด้วย เลยคิดว่าพี่เบนน่าจะรู้—“

“แคลร์ชอบส่งข้อความมาหาผมเยอะๆ ตั้งแต่ไหนแต่ไร จุนน์มันเห็นเลยถามผม ผมบอกเป็นพี่สาวก็ไม่เชื่อ เลยปล่อยให้เข้าใจว่าเป็นแฟนไปอย่างนั้นครับ” เขาอธิบาย มุมปากยกขึ้นยิ้มน้อยๆ นาวาฬแอบสังเกตุว่าเขาเหลือบมองที่ประตูเร็วๆ เหมือนระวังว่าจะไม่มีใครเข้ามา

“คุณมองอะไร”

“ตอบผมหน่อย” ชายหนุ่มดึงมือนาวาฬไปจับ แขนแข็งแกร่งอีกข้างโอบไหล่ผู้ที่นั่งอยู่ข้างเตียงเข้ามาแนบตัวเหมือนไม่ยอมให้หนี “ถ้ากลายเป็นว่านีรเป็นลูกผมจริงๆ แล้วแคลร์เป็นแฟนเก่าผมจริงๆ มาตามผมที่นี่จริงๆ เพราะผมหนีมา คุณจะรู้สึกยังไง”

นาวาฬนั่งตัวแข็ง เขาเงยหน้าขึ้นสบตาสีเขียวหม่นตรงหน้าที่ยื่นเข้ามาใกล้จนเขารู้สึกเหมือนจะหยุดหายใจ เหมือนเคยที่แม้มุมปากจะยกยิ้ม สายตาของเขานั้นกลับดูจริงจังเหมือนรอฟังอะไรก็ตามที่นาวาฬจะพูดออกมา เขารู้สึกได้ถึงหัวใจของตัวเองที่อยู่ๆ ก็เหมือนจะเบาเป็นปุยนุ่นขึ้นมาเสียอย่างนั้น

อยากเสือกเต้นนะเว้ย

“ผ—ผมก็คงพามาเจอคุณอยู่ดีครับ เพราะยังไงผมก็อยากให้ครอบครัวได้เจอหน้ากันก่อนที่นีรจะกลับอังกฤษ”

“ผมไม่ได้ถามว่าคุณจะทำยังไง ผมถามว่าคุณจะรู้สึกยังไงครับคุณนาวาฬ”

น้ำเสียงล้อเลียนที่นาวาฬไม่เข้าใจคำถามนั้นมาพร้อมกับรอยยิ้มแบบเดียวกัน นาวาฬพยายามดึงมือออกจากมือใหญ่ของชายตรงหน้าแต่ก็ไม่เป็นผล

“ตอบผมก่อนแล้วจะปล่อย”

“ก—ก็ไม่รู้สึกอะไร ก็แค่คุณมีลูกมีแฟนแล้วแค่นั้น”

“ถ้าผมไม่เชื่อ—“

“คุณไม่เชื่อก็เรื่องของคุณ ปล่อยผมได้แล้ว”

อนาคินปล่อยมือทื่จับไว้ออก แต่ยังคงโอบไหล่ของนาวาฬเอาไว้อีกข้างหนึ่ง นาวาฬพยายามดิ้นให้พ้นจากอ้อมแขนของคนข้างๆ

“ปล่อยนี่ด้วย”

“ไม่ ตัวคุณหอมดี ผมเบื่อกลิ่นโรงบาลแล้ว ให้ผมอยู่อย่างนี่นิดนึงนะคุณ” ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ นาวาฬมองจมูกของเขาที่ยื่นเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ เขาหลับตาปี๋ ยังคงพยายามผลักอ้อมแขนแข็งแกร่งนั้นให้ออกไปพ้นทาง

“นี่มัน sexual harassment ผมจะฟ้อง HR”

“ผมไม่เคยห้ามคุณไม่ให้ฟ้องเลยนะ เชิญครับ”

คำตอบแกมหัวเราะนั้นดังขึ้นในระยะที่ใกล้มากกว่าเดิม นาวาฬยังคงหลับตาปี๋ ไม่กล้ามองใบหน้าหล่อเหลาที่ถูกยื่นเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ณ วินาทีหนึ่ง เขารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดหลังคอของเขาอยู่เบาๆ

ถ้าหัวใจลอยได้มันคงไม่ลอยออกนอกร่างกายใช่มั้ย

“คุณยังไม่บอกผมเลยว่าทำไมคุณถึงไม่ยอมให้คุณแคลร์เข้าพบ” นาวาฬโพล่งออกมาทั้งๆ ที่ยังหลับตาอยู่ ในใจภาวนาให้มันเป็นคำถามที่ช่วยเบี่ยงเบนความสนใจออกไปได้ ในสมองของเขามีแต่คำภาวนาที่ดังวนไปวนมา

อย่าเลือกเต้นนะหัวใจ ถ้ามึงเต้นมึงโดนไอ้สัส

อนาคินหัวเราะเหมือนรู้ทัน แต่เขาก็ตอบมันอยู่ดี

“เพราะ—“

“อา พ่อมาแล้ว”

“โอ้ย!”

เสียงนีรที่ดังเข้ามาก่อนตัวเมื่อประตูเปิดนั้นทำให้นาวาฬสะดุ้งสุดตัว มือที่ตกอยู่ข้างตัวนั้นสะบัดขึ้นด้วยความตกใจจนฟาดเข้ากับใบหน้าของอนาคินที่อยู่ข้างๆ เข้า ชายหนุ่มปล่อยอ้อมแขนที่รัดคนข้างๆ ไว้ออกกระทันหันจนเขาล้มลงกับพื้นอย่างแรงเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว

นีรมองเหตุการณ์อลหม่านที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยสายตาเบื่อหน่าย ก่อนจะหันไปพูดกับอนาคินที่กำลังใช้ทิชชู่ซับเลือดกำเดาที่ไหลซิบๆ ออกมาจากจมูกที่โดนฟาด

“พ่อมาแล้ว”

“ก็ให้เข้ามาได้เลย คุณเป็นไรมากมั้ย” อนาคินก้มลงถามนาวาฬที่ยังอยู่ที่พื้นอย่างตกใจ เขาส่ายศีรษะไปมา ดีใจเสียอีกที่ในที่สุดอนาคินก็ปล่อยเขาเสียที แต่ความดีใจนั้นอยู่ได้ไม่นานเมื่อเขาเห็นรอยเลือดบนทิชชู่ที่อนาคินถือไว้

“คุณเลือดออก”

“ไม่ต้องห่วงผม ขึ้นมานั่งดีกว่าครับ” เขาบอก เอามือตบที่เก้าอี้ข้างๆ ตัว “คุณจะได้เห็นสาเหตุที่ผมไม่ยอมให้พี่สาวผมมาหาแล้วล่ะ”

เขาบุ้ยใบ้ไปทางประตู นาวาฬมองตามไปยังชายร่างสูงผอมที่เดินกำลังเดินเข้ามา ใบหน้าบ่งบอกได้ว่าเป็นเอเชียอย่างชัดเจน เขาหันมาโบกมือให้อนาคินที่โบกตอบ แม้ว่าจะอยู่ในระยะไกล เขาก็สังเกตุได้ว่าชายผู้มาใหม่นั้นมีรูปจมูกและท่าเดินที่เหมือนกับนีรอย่างไม่มีผิดเพี้ยน

เขาทรุดตัวลงนั่นข้างๆ ดารินทร์ที่ยังคงหลับสนิท ก่อนจะเรียกเธอเบาๆ

“แคลร์”

เธอยังคงไม่ตื่น เขาเรียกอีกครั้ง

“แคลร์ครับ”

และอีกครั้ง

“แคลร์”

“แม่ พ่อมา”

ทันทีที่เสียงเบื่อหน่ายอันดังของนีรดังขึ้น ดารินทร์ลืมตาขึ้นก่อนจะกระโดดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ไตร มาได้ไง ...”

“ผมเป็นคนให้คุณไตรมาเอง พี่จะได้เลิกหนีซักที” อนาคินบอก ดารินทร์ทำท่าฮึดฮัดไม่พอใจ ก่อนจะถูกไตรดึงเข้าไปก่อน

“คุณนี่น้า ... งอนผมก็หนีออกจากบ้าน รอบนี้หนีมาไกลด้วยนะ ผมก็หาแทบแย่”

“ไม่ได้งอน ก็คุณไม่สนใจชั้นแล้ว”

“อะไรกัน แค่เพราะคิดว่าผมลืมวันครบรอบแต่งงานนี่นะ” ไตรหัวเราะ เขาก้มลงหอมแก้มคนตัวเล็กที่มุดหน้าซุกอยู่ในอ้อมแขน “ผมไม่ได้ลืมเสียหน่อย แต่ผมต้องเข้างานจริงๆ วันนั้น นิลเนตรมานี่มา”

นาวาฬมองพ่อแม่ลูกที่ยืนกอดกันกลมอยู่กลางห้องอย่างงงๆ แม้ว่าจะแอบขำในใจที่เห็นนีรกรอกตาไปมาใส่พ่อแม่ตัวเองไปด้วย อนาคินอธิบายค่อยๆ ให้กับสีหน้างุนงงของคนข้างตัว

“นั่นสามีพี่สาวผมครับ เป็นพ่อของนีร เวลาแคลร์งอนเขาก็จะหนีมาหาผมทุกที รอบนี้ผมรู้จากคุณไตรอยู่แล้วว่าแคลร์น่าจะพยายามมาหลบอยู่กับผม เลยบอกไว้ก่อนว่าไม่ให้เข้าพบครับ พี่ผมต้องโตพอที่จะหัดเผชิญหน้ากับปัญหาเสียที ไม่ใช่มีอะไรก็หนีมาให้ผมช่วย”

“ชั้นได้ยินแกนะ” แคลร์พูดลอดออกมาจากใต้อ้อมแขนของสามี อนาคินยักไหล่อย่างไม่สนใจ


......


“ผมกลับก่อนนะครับ พอดียังมีงานค้างอยู่เยอะเลย” นาวาฬยกมือไหว้ทุกคนที่อยู่ในห้องพักผู้ป่วย ก่อนจะหันมาทางอนาคิน

“ไว้เจอกันนะครับ”

“คุณจะมารับผมออกจากโรงพยาบาลพรุ่งนี้รึเปล่า”

นาวาฬโกหกออกไปอย่างรวดเร็วทันใจ “พวกพี่นนท์จะมา พอดีผมมีเรื่องต้องทำนิดหน่อยพรุ่งนี้ครับ”

เขาโบกมือให้นีรที่โบกกลับก่อนจะออกจากห้องไป ดารินทร์ลุกขึ้นยืนพร้อมกับไตรเช่นเดียวกัน

“พวกชั้นจะออกไปหาข้าวกินกันนิดหน่อยนะ นีรไปด้วยกัน”

“สามีมาแล้วลืมผมเลยรึไง โอ้ย!” อนาคินร้องเมื่อพี่สาวฟาดหมอนเข้าที่ข้างตัวเขาอย่างจังจนไตรต้องปราม

“เบาๆ หน่อย คิน พี่ต้องขอบคุณมากเลยนะวันนี้”

“ไม่เป็นไรครับคุณไตร การที่คุณมานี่ก็ช่วยผมได้เยอะเหมือนกัน”

“แกนี่”

“ผมไม่ไป พ่อแม่ไปกันเถอะ” นีรบอก เขากดมือถือดูอย่างไม่สนใจ “ผมอยากอยู่กับอา เดี๋ยวก็ต้องกลับแล้ว”

“ได้ งั้นเดี๋ยวพ่อแม่มานะ”

ทั้งสองเดินออกจากห้องไป นีรรอจนมั่นใจว่าพ่อแม่ของตนนั้นได้เดินออกห่างไปไกลแล้วก่อนที่จะหันมาทางผู้เป็นอา

“มีอะไรจะบอกผมมั้ย”

“ขึ้นกับว่าเป็นเรื่องอะไร”

“คุณเลขา” นีรพูดทันที อนาคินตอบยิ้มๆ

“งั้นก็ไม่มี”

“อย่ามาโกหก คนนี้ใช่มั้ยที่อามีรูปสเกทช์ของเขาอยู่ในห้องนอนน่ะ”

“อาเพิ่งเจอเขาที่นี่ รูปนั้นวาดไว้หลายปีแล้ว”

“อะไรจะเหมือนกันขนาดนั้น ตาหูจมูกปากแบบเดียวกันหมด”

“มันก็บังเอิญกันได้ อายังไม่เห็นว่ามันจะเหมือนกันตรงไหนเลย”

“อาแม่งแถว่ะ เอาเถอะ ถ้าไม่อยากตอบข้อนั้นงั้นตอบอันนี้แทนละกัน” นีรทำท่าไม่เชื่อ เขาเปิดมือถือขึ้นมาเลือกหารูป ก่อนจะโยนมือถือให้อนาคินที่รับไว้ได้ทัน มันเป็นรูปตู้เย็นที่อพาร์ทเมนท์เก่าของเขาที่อังกฤษ

“ไอ้ e-ticket เน่าๆ สองแผ่นที่อาแปะไว้ที่ตู้เย็นเนี้ย คิดจริงๆ หรอว่าผมจะไม่อ่าน”

ชื่อที่ปรากฎอยู่บนกระดาษทั้งสองแผ่นนั้นเลือนรางจากความเก่าและแสงที่ไม่ชัดเจนจากการถ่ายรูป แต่อนาคินก็อ่านมันได้จากหน้าจอเครื่องมือสื่อสารของหลายชาย อันหนึ่งนั้นเป็นชื่อเขา ส่วนอีกอันหนึ่งนั้นมีคำว่า Mr. Navale Vathanakarn ปรากฎอยู่อย่างชัดเจน

“นั่นชื่อคุณเลขา”

“...”

“ยังกล้าบอกผมอีกหรอว่าเพิ่งเจอกันที่นี่”

“นาวาฬเป็นน้องชายของเพื่อนสนิทอา อาใช้ชื่อเขามาซื้อบัตรคอนเสิร์ตให้เพื่อนอาก็แค่นั้น เพื่อนอาเขาลืมหมายเลขพาสปอร์ตเลยยืมของน้องมันมาใช้หลอกคนเฝ้าประตูไปก่อน”

“แล้วไง คอนเสิร์ตนี้มันน่าประทับใจมากขนาดที่อาต้องเก็บบัตรคอนเสิร์ตเอาไว้ประดับตู้เย็นเป็นปีๆ เลยหรอ”

“มันเป็นคอนเสิร์ตแรกที่อาได้ดูกับเพื่อนคนนี้ เลยเก็บไว้เป็นที่ระลึก”

นีรมองหน้าอนาคินอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“อาแม่งคิดจริงๆ หรอว่าผมจะเชื่อ ข้ออ้างโง่ๆ แบบนี้เนี้ยนะ”

“เชื่อให้หน่อยก็ดี ไม่รู้จะพูดอะไรต่อละ” อนาคินหัวเราะ มองหลานชายที่ยังคงจ้องหน้าเขาอย่างเคลือบแคลง “อาพูดได้แค่นี้จริงๆ”

เด็กหนุ่มถอนหายใจ แต่ยังคงไม่ลดละความพยายามที่จะให้ผู้เป็นอาพูดความจริงออกมาให้ได้

“คุณเลขาเป็นสาเหตุที่ทำให้อาย้ายมาอยู่ที่ไทยรึเปล่า”

“ที่นี่เป็นบ้านอา อาก็กะจะกลับมาอยู่อยู่แล้ว”

“ตลก อาไม่ได้โตที่นี่ด้วยซ้ำ ถ้าจำไม่ผิดอาอยู่ที่ไทยแค่สองปีเองช่วงก่อนผมเกิดไม่ใช่หรอ แถมตอนนั้นอาก็อยู่เชียงรายไม่ได้อยู่กรุงเทพ” นีรกรอกตาขึ้นฟ้า “ผมรู้นะว่าตอนแรกอาบอกแม่ว่าพอจบบาร์แล้วอาจะไปทำงานที่ฝรั่งเศส แต่อยู่ๆ ก็เปลี่ยนมาไทยกระทันหันซะงั้น ใช้เวลาในการย้ายอาทิตย์เดียว เป็นเพราะคุณเลขาแน่นอน”

“อาแค่มาช่วยงานเพื่อนเฉยๆ ส่วนนาวาฬก็มาฝึกงาน อาก็เพิ่งมาเจอเขานี่แหละ”

นีรไม่สนใจ

“เอาที่ผมคิดนะ อาเคยเจอคุณเลขามาก่อนแล้ว อาชอบเค้า แต่เพราะอะไรไม่รู้อาไม่ได้เจอเค้าหลายปีมากๆ พอเพื่อนอาชวนมาทำงานที่นี่ อาเลยตกลง ที่ต้องย้ายมาปุบปับเพราะอากลัวเพื่อนเปลี่ยนใจแล้วจะไม่ได้ทำงานที่นี่แล้วก็จะไม่ได้เจอคุณเลขา” เขาดีดนิ้ว “ผมพูดผิดตรงไหน”

ชายหนุ่มปรบมือให้หลานชายพร้อมกับหัวเราะไปด้วย

“ที่บอกอยากเป็นวิศวะ อาว่าเราลองเปลี่ยนมาเรียนอักษรดีไหม”

“ตอบผมสิว่าพูดผิดตรงไหน”

“อามีสองคำถามกับทฤษฎีของเรา” อนาคินชูนิ้วขึ้นสองนิ้ว “ข้อแรก อาจะไปเจอนาวาฬก่อนหน้าที่จะมานี่ยังไง ในเมื่อเขาเรียนที่นี่ ส่วนอาก็ไม่ได้มาไทยเลยก่อนที่จะย้ายมา”

“ผมจะไปรู้หรอ อาอาจจะเห็นเค้าจากไอจงไอจีอะไรก็ได้”

“นี่เราคิดว่าอาจะชอบคนแค่เพราะเห็นผ่านๆ ในแอปที่อาก็ไม่เล่นด้วยอะนะ” เขาส่ายศีรษะไปมา ก่อนจะพับนิ้วนึงลง “ข้อที่สอง เราคิดหรอว่าอาชอบผู้ชายน่ะ”

คำถามข้อสุดท้ายล่องลอยอยู่ในอากาศ อนาคินยิ้ม แต่สายตาของเขานั้นไม่ยิ้มอีกแล้ว หากแต่มองหลานชายอย่างจริงจังเหมือนจะรอคำตอบ นีรถอนหายใจ

“ผมไม่คิดว่าอาชอบผู้ชายหรอก แต่ผมว่าอาชอบคุณเลขา”

“...”

“อาโคลที่ผมรู้จักเป็นคนมองโลกลึกซึ้งไม่เหมือนคนอื่น อามักจะชอบรายละเอียดต่างๆ ที่คนอื่นไม่สนใจ แล้วก็สนใจอะไรใหญ่ๆ ไปด้วย แล้วก็เอามันมารวมกันเพื่อให้ได้มุมมองที่อาชอบมากที่สุดในของสิ่งนั้นๆ โดยที่ไม่มีกรอบของอะไรมากั้นมัน” เขาถอนใจ “ผมว่าเรื่องความรักอาก็คงเป็นแบบนั้น อาไม่ได้คิดหรอกว่าคนนี้เป็นเพศอะไร อาคงจ้องมองที่รายละเอียดของความเป็นตัวตนของเขาและชื่นชมในส่วนนั้นจนเพศไม่ใช่เรื่องสำคัญ ที่อาถามว่าผมคิดว่าอาจะชอบผู้ชายมั้ย ผมตอบว่าใช่ ถ้าผู้ชายคนนั้นคือคุณเลขาที่อาจับจ้องมองมาหลายปีอย่างที่ผมเห็น”

ชายหนุ่มมองนีรที่มีสีหน้าจริงจัง เขาไม่เคยสังเกตเลยว่าเด็กอายุสิบสี่ที่อยู่ตรงหน้านั้นมีความเป็นผู้ใหญ่มากเพียงใด

“อาไม่อยากตอบไม่เป็นไร ผมออกไปหาข้าวกินละ” เขายักไหล่ คว้ากระเป๋าขึ้นสะพานบ่า “อาอยากกินอะไรมั้ย เดี๋ยวผมซื้อเข้ามาให้”

“ซื้อองุ่นเข้ามาให้หน่อยก็ดี”

“ได้ ผมไปแป้บเดียวนะ เดี๋ยวกลับมา” นีรเดินออกจากห้อง อนาคินเอนหลังลงกับเตียงอีกครั้งก่อนจะถอนหายใจ

“เออ อา”

“อ้าว ยังไม่ไปอีกหรอ” อนาคินทักเมื่อประตูถูกเปิดออก ใบหน้าของเด็กหนุ่มโผล่เข้ามาอีกครั้ง

“ตอนตกใจ คุณเลขาเรียกอาว่าโคลนะ เลขาที่ไหนกล้าเรียกเจ้านายด้วยชื่อเล่นกัน ไปละ”

ประตูถูกเหวี่ยงให้ปิดลง ทิ้งให้อนาคินที่นั่งอยู่บนเตียงนิ่งคิดถึงคำพูดทิ้งท้ายของหลานชาย เขายิ้มกว้างให้กับตัวเองเมื่อเข้าใจความหมายของมัน




หายไปปีนึง 5555555
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-03-2021 22:47:15 โดย ddanav »

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2635
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

ออฟไลน์ ddanav

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +129/-1
    • instagram
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

ออฟไลน์ ddanav

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +129/-1
    • instagram
Everytime they talk to you
I know they gonna fall for you
Been doing all the same shit


Everbody Wants You - Johnny Orlando


11th drift - Oh mine

คำที่บอกอนาคินว่าเขามีธุระในวันถัดไปนั้นเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ

นาวาฬตื่นขึ้นมาตอนบ่ายสามโมงในเช้าวันเสาร์ กลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงจนถึงห้าโมง เขาออกไปดูหนังสองเรื่องคนเดียว แวะกินผัดไทยรอบดึก ก่อนจะกลับมาที่คอนโดตัวเอง

เขาเรียกวันแบบนี้ว่า Me-day มันเป็นวันที่เขาไม่อยากคุยกับใคร ไม่อยากยุ่งกับใคร อยากใช้เวลาเงียบๆ คนเดียวอย่างเกียจคร้าน ทุกคนรอบตัวเขารู้เรื่องนี้ดีและไม่มีใคนบ่นอะไรที่เขาปิดมือถือทั้งวัน เขาจึงแปลกใจมากที่เห็นปรินนั่งรอเขาอยู่ที่ล็อบบี้คอนโดเมื่อเดินเข้ามา

“มาได้ไงวะ”

“กูไม่รู้จะไปไหน เลยมาหามึง”

ปรินมีสีหน้าที่ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่แม้ว่าจะยิ้มแย้มเหมือนปกติ แต่นาวาฬก็สังเกตเห็นได้ทันทีด้วยความที่สนิทกันมานานว่ามีอะไรบางอย่างกวนใจเพื่อนเขาอยู่

“มึงเป็นไร”

นาวาฬวางแก้วน้ำลงตรงหน้าปรินที่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นของเขาหลังจากที่พาขึ้นมาในห้องเขาแล้ว ปรินส่ายศีรษะ

“เปล่านิ กูแค่เหงา อาทิตย์นี้ไม่มีเล่นเกมส์” รีรักกำลังยุ่งอยู่กับร้านที่ขยายใหม่ จึงทำให้การเล่นเกมส์ด้วยกันที่ถือได้ว่าเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของกลุ่มจึงถูกพักเอาไว้ก่อน

“เหงาไร ไอ้ฟาร์ก็อยู่ห้องมึง”

“มันไม่อยู่ ไปทะเลกับไอ้พี่จุนน์”

“ไปทะเล?” วาฬถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ ปรินพยักหน้า

“กูก็ไม่รู้ ตั้งแต่แม่งเจอกัน ไอ้พี่จุนน์แม่งก็มานั่งห้องกูวันเว้นวัน กูรำคาญแม่งชิบหาย คุยแต่กับไอ้ฟาร์”

“มึงก็รู้จักพี่จุนน์”

“แต่แม่งคือคุยแต่กับไอ้ฟาร์ไง ไอ้ฟาร์ก็อีกคน พี่จุนน์มาทีไรไม่เคยเห็นหัวกู พี่จุนน์อยากกินไรเดี๋ยวฟาร์ทำให้กิน พี่จุนน์ดูหนังกัน พี่จุนน์ว่าฟาร์ทำผมสีนี้ดีป้ะ พี่จุนน์ๆๆๆๆๆ” เสียงปรินฟังดูหงุดหงิด

“แล้วทำไมมึงต้องโมโหวะ แม่งไม่ได้เจอกันนานก็คงเห่อที่จะเจอก็ธรรมดา”

“กูไม่ชอบ แม่งคอนโดก็คอนโดกู ทำเหมือนเป็นบ้านแม่ง”

“กูกับไอ้รักก็ไปบ้านมึงบ่อยๆ ไอ้พี่จุนน์ปกติก็ไปบ่อยอยู่นิ มึงจะมามีปัญหาอะไรตอนนี้วะ” วาฬถามอย่างไม่เข้าใจ เขากอดอกมองเพื่อนสนิทที่เหมือนกับมีควันลอยออกมาจากหูตลอดเวลาที่พูดถึงรูมเมทตัวเอง “ทำตัวเหมือนโดนเมียทิ้งไปได้”

ปรินนิ่งไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

“ไปผับกัน”

“ไม่”

“อะไรวะ”

“กูไม่อยากไป”

“มึงไม่ได้ไปผับมาจะสี่ปีละ ไปกับกูหน่อยจะเป็นไรวะ”

“กูบอกแล้วว่ากูไม่อยากไป”

“ตอแหล มึงไม่ไปเพราะมึงอยากสร้างชีวิตใหม่ไร้มลทินอะไรของมึง กูพูดผิดไม่ผิด”

คำพูดของปรินแทงใจเขาเข้าจังๆ นาวาฬนิ่งเงียบ ครั้งสุดท้ายที่เขาได้ไปผับคือตอนที่อยู่อังกฤษ หลังจากพ่อแม่ของเขาเสียเขาก็ไม่เคยได้เหยียบสถานที่แบบนั้นอีกเลย

ปรินพูดไม่ผิดหรอก เขาคิดแบบนั้นจริงๆ กับไอเดียที่จะสร้างชีวิตใหม่ของตัวเองขึ้นมาตั้งแต่พ่อแม่เสียไป หนึ่งในสาเหตุที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้คือนนท์สกุลที่เปลี่ยนไปเป็นเหลวแหลกในช่วงแรกที่เหลือพวกเขากันแค่สองคน จนนาวาฬต้องกลายมาเป็นผู้นำครอบครัวในช่วงสั้นๆ ที่พี่ชายสุดเพอร์เฟคของเขากลายเป็นคนพึ่งพาไม่ได้ไปในพริบตา

“กูไม่ได้ไปผับกับมึงหลายปี กูเข้าใจว่ามึงอยากจะอะไรของมึง แต่นึกถึงกูบ้างสิวะ อยู่ๆ เพื่อนสนิทที่กูอยากเที่ยวด้วยก็ไม่เที่ยว กูเลยต้องไปคนเดียวงี้ มันแฟร์กับกูตรงไหน”

ปรินพูดไม่ผิด เขารู้อยู่แก่ใจ

“ปกติมึงก็ไปกับไอ้รัก”

“ไอ้รักไม่ใช่มึง กูอยากไปกับมึงวันนี้”

นาวาฬถอนหายใจ “กูขอไม่ได้หรอวะ”

“ไป ไม่งั้นกูจะใช้โค้ดเรด”

วาฬมองเพื่อนสนิทตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“มึงจะใช้โค้ดเรดกะแค่จะให้กูไปผับด้วยอะนะ”

โค้ดเรดเป็นสิทธิ์ที่พวกเขาคิดค้นกันขึ้นมาตั้งแต่แปดขวบ มันเป็นโค้ดที่เมื่อพวกเขาคนใดคนหนึ่งตัดสินใจที่จะใช้มัน อีกฝ่ายต้องยอมทำตามคำขอของผู้ใช้โดยไม่มีคำถามและไม่สามารถปฏิเสธได้แม้ว่าในกรณีใดๆ ก็ตาม โค้ดเรดจะถูกใช้ได้แค่ปีละครั้งสำหรับแต่ละคนเท่านั้น

“ใช่”

“มึงจะบ้าหรอว่ะ กะแค่ผับ”

“กูไม่อยากอยู่คนเดียวจริงๆ ว่ะคืนนี้ มึงไปกับกูหน่อยเหอะ”

สีหน้าจริงจังของปรินแบบที่วาฬไม่ได้เห็นมาหลายปีทำให้เขาใจอ่อน เขาพยักหน้าตกลง แม้ว่าในใจจะเต็มไปด้วยคำถามมากมายว่าอะไรที่ทำให้ปรินผู้ร่าเริงตลอดเวลาทำหน้าเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบขนาดนี้

เอาเหอะ ไว้มันเมาแล้วค่อยถามละกัน


......


บรรยากาศในผับยังคงเหมือนกับที่เขาจำได้ไม่ผิด ผู้คนวุ่นวาย เสียงเพลงที่ดังลั่น หนุ่มสาวที่เฟลิร์ตใส่กันเป็นเรื่องปกติ พวกเขาสองคนกลายเป็นจุดสนใจของร้านทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป ปรินที่หน้าตาคมหล่อเหลา บวกกับการที่เคยถ่ายแบบมาบ้างนั้นทำให้เขาเป็นที่โดดเด่นมาแต่ไกล ส่วนนาวาฬที่แต่งตัวด้วยสไตล์ eBoy อย่างเต็มขั้นตามปกติของเขา แต่เป็นที่แปลกตาของคนไทยส่วนใหญ่นั้นก็ปล่อยออร่าลึกลับออกมา เรียกร้องความสนใจจากผู้คนรอบข้างได้ไม่แพ้กัน ผู้หญิงหลายต่อหลายคนเข้ามาพูดคุยกับพวกเขา นาวาฬได้แต่ทำหน้าเฉยพร้อมกับดื่มน้ำส้มที่ปรินเอามาให้ สายตาจับจ้องไปยังเพื่อนสนิทที่รายล้อมไปด้วยผู้หญิงแปลกหน้าและดูเหมือนกำลังสนุกสนานกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นไม่มากก็น้อย

ปรินไม่เคยเป็นแบบนี้ เขาคิดในใจ เพื่อนของเขาไม่ใช่คนที่สนใจเรื่องผู้หญิงมากนัก แตกต่างจากเขาที่เคยมีแฟนไม่ซ้ำหน้ามาในอดีต ปรินกลับเคยมีแฟนมาแค่สองคนตั้งแต่รู้จักกันมาเกือบทั้งชีวิต และทั้งสองครั้งจบลงด้วยการห่างกันไปจนลืมกันและกัน การพาผู้หญิงกลับบ้านเป็นเรื่องปกติของปริน แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป

เหมือนกับว่าปรินกำลังเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเองจากอะไรสักอย่าง

นาวาฬมองไปรอบๆ คิดถึงร้านของรีรักขึ้นมาจับใจ

“จะบอกกูได้ยังว่ามึงพากูมาที่นี่ทำไม” วาฬตะโกนแข่งกับเสียงเพลงเพื่อให้เพื่อนได้ยิน “มาแล้วมึงก็มานั่งหลบมุมแบบนี้อะนะ”

พวกเขานั่งกันอยู่มุมร้าน วาฬรู้ทันทีว่าปรินกำลังไม่สบายใจอย่างหนัก ดูจากการที่มาผับแต่สั่งน้ำเปล่ากินเขาก็รู้แล้ว ไม่เพียงแค่นั้น สายตาผู้หญิงที่ส่งมาให้พวกเขาจากทิศต่างๆ นั้นดูเหมือนจะไม่มีผลอะไรเลยกับปริน สิ่งถือว่าเป็นสิ่งที่ผิดวิสัยอย่างชัดเจน

“....”

“ไอ้ปรินมึงเป็นไรวะ”

“...”

“ถ้ามึงไม่บอกกูจะกลับละนะ”

“เดี๋ยว” ปรินยึดแขนนาวาฬเอาไว้ สายตาของเขาแสดงความเฉยชาออกมาอย่างชัดเจนในแบบที่วาฬแทบไม่เคยเห็นมาก่อน ชายหนุ่มบุยใบ้ไปยังที่โต๊ะๆ หนึ่งที่ถือได้ว่าเป็นจุดสนใจของผู้คนทั่วไปเป็นอย่างดี

“นู่น” ปรินบอกสั้นๆ วาฬมองตามสายตาเพื่อนไปจนเจอร่างที่คุ้นตา

ฟาร์ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าอันสดใสข้างๆ ผู้ชายกลุ่มหนึ่งที่ดูเมามาย พร้อมกับคุยหยอกล้อไปด้วยกับชายหนุ่มอีกคนที่วาฬจำได้ดีว่าเป็นใคร

“แม่งมาทำไมกับพี่จุนน์วะ ไหนบอกไปทะเล”

“กูไม่รู้” ปรินพูดเสียงแหบเหมือนกลั้นอารมณ์ “พักหลังมันก็งี้ ไปไหนทำไรไม่เคยบอกกู โกหกตลอด กูต้องมารู้เองจากไอเหี้ยรักทีหลัง กูอยู่บ้านเดียวกับมันนะเว้ยสัส ชวนกูบอกกูหน่อยก็ได้”

“มึงก็รู้ว่าสองคนนั้นสนิทกันมากกว่าที่สนิทกับพวกเรา เหมือนที่กูกับมึงสนิทกันมากกว่าพวกมันนั่นแหละ น้อยใจทำเหี้ยไรวะ ยังไงก็เพื่อนๆ เหมือนกัน”

“กูไม่ได้ว่าไรเลยเว้ย กูเกทไงถ้ามีไอ้รักคนเดียวอะ แต่พักหลังนี่พี่จุนน์แม่งเข้ามาวุ่นเยอะแยะชิบหาย ปกติแม่งเคยมาที่ไหน แล้วนี่ไร บอกกูว่าจะไปทะเล ถ้ากูไม่แอบเห็นแชตแม่งเมื่อเช้ากูก็ไม่รู้หรอก จะโกหกทำห่าอะไร พ่อมันกูก็ไม่ใช่ คิดว่ากูจะไม่ให้มันไปรึไง กูมีสิทธิ์ขนาดนั้นเลยอ่อวะ” ปรินกัดฟันพูดอย่างหงุดหงิดก่อนจะพูดต่อ

“ช่วงนี้กูโคตรชินกับการที่แม่งกลับมาดึกๆ ดื่นๆ ตื่นมาแล้วเจอพี่จุนน์นอนที่โซฟา เสียงดังตอนเช้าก็ไม่ได้เพราะแม่งกลัวพี่จุนน์ตื่น สัส บ้านก็บ้านกู พาคนเข้าบ้านกูไม่เคยขอกูซักคำ”

“กูก็ไปนอนบ้านมึงออกบ่อย ไม่เห็นมึงหงุดหงิดอย่างงี้วะ”

“ก็ ..”

เสียงปรินหายเข้าไปในลำคอ สายตาที่ยังคงจ้องไปยังฟาร์นั้นดูเครียดเขม็งจนวาฬสังเกตได้และมองตาม

ในแสงไฟสลัวๆ ของผับ ร่างเล็กของเพื่อนเขานั้นกำลังถูกรัดเข้าไปในวงแขนของชายหนุ่มอีกคนที่ดูเหมือนจะเป็นจุนน์ แขนบางๆ คู่นั้นโอบรอบคอชายตรงหน้า ริมฝีปากทั้งสองประกบกับอย่างร้อนแรงอย่างไม่มีใครยอมใครจนวาฬที่มองอยู่แอบหน้าแดงขึ้นมา

ฟาร์ชอบผู้ชาย เสียงเล็กๆ ในหัวเขาดังขึ้น ภาพที่เห็นตรงหน้าชัดเจนเสียจนไม่ต้องเดาอีกแล้วว่าอะไรเป็นอะไร ถึงแม้ว่ามันจะทำให้วาฬตกใจ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขามองเพื่อนของเขาในทางที่เปลี่ยนไป ฟาร์ก็ยังเป็นเพื่อนของเขา การที่ฟาร์จะชอบเพศไหนนั้นมันก็ไม่เกี่ยวกับเขานิ เขาไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยที่ต้องมาค้นพบความลับนี้ในสถานที่และสถานการณ์แบบนี้ ฟาร์อาจจะยังไม่พร้อมที่จะบอกพวกเขา และวาฬพร้อมที่จะรอจนถึงวันนั้นเอง เขาแค่ไม่เคยคิดว่าคนๆ นั้นจะเป็นจุนน์ เพื่อนสนิทพี่ชายเขาไปเสียได้ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาแปลกใจเช่นเดียวกัน เบญจมินทร์เคยเล่าถึงวีรกรรมของจุนน์ในต่างประเทศให้เขาฟังบ่อยๆ และเพศหญิงดูเหมือนจะไม่เคยเป็นเพศเดียวที่จุนน์สนใจ

ก็ไม่ต่างอะไรกับกู

มันก็ไม่ใช่ปะวะ กูเคยชอบโคลแม่งคนเดียวเว้ย! เขาเถียงกับตัวเองในใจ ก่อนจะนิ่งไปเพราะคำเถียงล่าสุดนั้น

สัสสมอง

“กูว่า—“

นาวาฬหยุดกึกเมื่อเห็นถึงสีหน้าของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิทตัวเอง ปรินยังคงมองไปยังภาพข้างหน้า ใบหน้าคมนั้นเรียบเฉย ยกเว้นเสียแต่สายตาน่ากลัวในแบบที่วาฬไม่เคยเห็นมาก่อน กรามคมถูกกัดจนขึ้นเป็นสัน เส้นเลือดที่ขมับนั้นปูดขึ้นมาจนเป็นที่สังเกต เล็บถูกจิกเข้าไปในกำปั้นที่วางอยู่บนโต๊ะ

วาฬวางมือบนบ่าเพื่อนรัก เขาเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง

“มึง ..”

“ขอกูจูบหน่อย”

ก่อนที่วาฬจะทันได้คัดค้าน ปรินวางมือที่ด้านหลังศีรษะของเพื่อนก่อนจะดึงเข้ามาใกล้ และบดเบียดริมฝีปากตัวเองลงบนปากอีกฝ่ายอย่างรุนแรง วาฬเบิกตาค้างเมื่อรู้สึกได้ถึงปลายลิ้นของเพื่อนที่พยายามดุนดันปากของเขาให้เปิดออก

ปรินจูบเก่ง พวกเขาจูบกันอยู่อย่างนั้นจนวาฬได้กลิ่นเลือดจากปลายมุมปากของตัวเอง

แล้วเขาก็คิดถึงจูบนั้นของเขากับโคลที่แมนเชสเตอร์ขึ้นมา

เขาไม่ได้คิดถึงมันมานานแล้ว ความอบอุ่นของโคลที่โอบรอบตัวเขา ความอบอุ่นของบรรยากาศที่อยู่รอบกายในตอนนั้น ความอบอุ่นจากริมฝีปากที่ถูกประทับลงมาอย่างนุ่มนวลในคืนนั้น ความอบอุ่นที่เขาไม่มีทางลืม จูบที่เขาไม่มีทางลืม

กูไม่ชอบแบบนี้

“สัส!” ปรินร้อง เขาผละออกจากใบหน้าของวาฬทันทีที่ถูกเพื่อนกัดปากจนได้เลือด วาฬตบหัวเขาดังสนั่น

“ทำเหี้ยไรของมึงหา ปากกูดีขนาดมึงเคลิ้มเลยรึไง ห่ากูคิดว่าจะแค่สองสามวิปาเข้าไปเป็นนาที” ชายหนุ่มเช็ดปากตัวเองป้อยๆ “พ่องตาย”

ปริณซบหน้าลงกับฝ่ามือ มาดหนุ่มหล่อขวัญใจสาวในไอจีที่มีฟอลโลเวอร์เป็นแสนที่ทุกคนคุ้นเคยนั้นหายไปแล้ว

“ปริน—“

“กูว่ากูรักมันว่ะวาฬ”

“...”

“รักมากๆ รักเหี้ยๆ”

“...”

“มึงช่วยกูฆ่าไอ้เหี้ยจุนน์ได้ปล่าววะ”


.…………


ตีหนึ่ง อนาคินนั่งอ่านหนังสือที่พี่สาวเอามาฝากอยู่บนเตียงในห้องนอนตัวเอง ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติ เขาคงเข้านอนไปตั้งแต่เมื่อหลายชั่วโมงที่แล้ว แต่กลิ่นของบ้านที่ไม่คุ้นจมูกหลังจากไปนอนอยู่ที่โรงพยาบาลมาหายวันนั้นทำให้เขานอนไม่หลับ มันยิ่งทำให้สมองของเขาตื่นตัวขึ้นมาเป็นทวีคูณ

ไม่หรอก เรื่องไม่ชินกลิ่นเป็นแค่ข้ออ้างที่เขาเอาไว้หลอกตัวเอง บทสนทนากับหลานชายตัวแสบเมื่อตอนบ่ายนั่นแหละที่ทำให้เขานอนไม่หลับ

ตอนตกใจ คุณเลขาเรียกอาว่าโคลนะ

ใบหน้าโล่งใจสุดขีดของคนที่ตัวเล็กกว่าลอยเข้ามาในสมองและมันทำให้เขาต้องยิ้มน้อยๆ ทุกครั้งที่นึกถึง

“เล่นบทเลขาให้ตลอดนะคุณ ..”

อนาคินวางหนังสือลงเพื่อพยายามทำให้ตัวเองหลับอีกรอบ เขาขมวดคิ้วเมื่ออุปกรณ์สื่อสารข้างตัวนั้นสั่นขึ้นมา

ตีหนึ่งแล้วจะยังมีใครส่งข้อความมาอีก

NN - อา
a - ทำไมยังไม่นอน เขาพิมพ์ตอบกลับไป

NN - ผมมีอะไรจะให้อาดู สัญญาก่อนว่าจะไม่ฟ้องแม่เรื่องผมหนีเที่ยว

นีรยื่นคำต่อรองที่ทำให้อนาคินขมวดคิ้วหนักขึ้นไปอีก

a - นี่อยู่ไหน
NN - ผับ แต่อาไม่ต้องห่วงนะ ผมมากับพวกลูกๆ เพื่อนพ่ออะละ แค่พ่อไม่ให้บอกแม่

ข้อมูลนี้ไม่ได้ทำให้อนาคินแปลกใจเท่าไหร่นัก ไตรเป็นคนตามใจลูก และอนาคินที่มีสถานะเป็นอาเองก็คงไม่มีอำนาจไปตัดสินใครว่าต้องเลี้ยงลูกอย่างไร

a - สัญญา ตกลงเรามีอะไรกับอา

นีรไม่ตอบแต่ส่งเป็นภาพมาแทน อนาคินกดดูอย่างสนใจ

NN - นั่นคุณเลขาใช่มั้ยอา

ภาพที่ถูกถ่ายในผับนั้นมัวด้วยแสงไฟสลัว แต่ชายหนุ่มก็เห็นสิ่งที่หลานชายตั้งใจส่งมาให้ดูอย่างชัดเจน ร่างเล็กที่เขาเพิ่งนึกถึงนั้นอยู่ในภาพ ตาเบิกกว้างเหมือนตกใจกับอะไรบางอย่าง และอะไรบางอย่างที่ว่านั้นก็ทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้ว

นาวาฬกำลังจูบอยู่กับเพื่อนสนิทที่อนาคินเจอเมื่อวันนั้น หน้าตาของวาฬจะดูขัดใจอย่างแรงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นจนเดาได้ไม่ยากว่าเขาไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น มันทำให้อนาคินหัวเราะหึออกมาเบาๆ เมื่อสังเกตเห็นฝ่ามือที่ถูกใช้ในการบังคับศีรษะนาวาฬให้รับรสจูบนั้น

NN - อาหัวใจวายตายยัง

ข้อความของนีรทำให้ชายหนุ่มนึกถึงรอยยิ้มทะเล้นกวนๆ ที่เด็กหนุ่มคงกำลังทำอยู่ได้ไม่ยาก เขาส่งสติ๊กเกอร์ยิ้มกลับไปให้หลานชายตัวแสบ ยังคงจ้องมองภาพที่ถูกส่งมานิ่งๆ

ตอนจูบเราก็ไม่ได้ทำหน้าแบบนี้

เขายังจำได้ดีถึงขนตาที่เรียงกันเป็นแพ ขอบตาที่หลับพริ้ม ริมฝีปากที่อ่อนโยนบ่งบอกได้ถึงความเต็มใจ แผ่นหลังบางที่ยอมให้เขาโอบกอด แก้แดงเรื่อยด้วยสีเลือดที่มาจากความเขินอาย มันช่างต่างกับสิ่งที่เขาเห็นจากรูปในแชตที่ถูกส่งมา

และที่สำคัญ เขาไม่จำเป็นต้องใช้ร่างกายบังคับให้คนตัวเล็กคนนั้นรับรสจูบจากเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

ความคิดนั้นทำให้ชายหนุ่มยิ้มออกมาเบาๆ แม้ว่าจะรู้สึกถึงความหงุดหงิดในอกเล็กๆ เมื่อเห็นชายอีกคนในภาพก็ตาม ชายที่เขาเจอที่คอนโดฟาร์ในวันนั้น คนที่เขามั่นใจว่าน่าจะแอบชอบฟาร์อยู่ไม่มากก็น้อย และคิดไม่ถึงว่าจะมารุ่มร่ามกับนาวาฬที่เหมือนจะเป็นแค่เพื่อนสนิท

“นี่ทิ้งไว้แค่สี่ปีเองนะ .. ฉวยโอกาสชิบหายไอ้หน้าอ่อน”
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-03-2021 22:48:42 โดย ddanav »

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2635
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด