SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E (E N D) : 25/12/2019
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E (E N D) : 25/12/2019  (อ่าน 23685 ครั้ง)

ออฟไลน์ Punmile09

  • '...Cause we were just kids when we fell in love...'
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-4
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER N I N E : 26/10/2019
«ตอบ #60 เมื่อ26-10-2019 19:04:46 »

ติ๊ง!

   แต่แล้วเสียงสัญญาณลิฟต์ที่ดังขึ้นก็บ่งบอกได้ว่าห้องโดยสารลงมาจอดยังชั้นที่พวกเขายืนรออยู่และทันทีที่บานประตูเปิดออกภาพที่ได้เห็นก็ทำให้ฮานะต้องลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนอุณหภูมิในร่างกายจะเย็นเฉียบกะทันหันผิดกับบริเวณฝ่ามือที่มีเหงื่อผุดซึมจนชื้น

   ภายในห้องโดยสารนั้นมีร่างของคนสองคนที่กำลังยืนกอดรัดและตระโบมจูบใส่กันอย่างถึงพริกถึงขิงโดยไม่สนใจเลยว่าในลิฟต์นั้นจะมีกล้องวงจรปิดหรือไม่ แม้ขนาดที่ว่าในตอนที่ประตูเปิดออกทั้งสองคนนั้นก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะผละห่างออกจากกันเลยแม้แต่วินาทีเดียว

แผ่นหลังกว้างใต้เสื้อแจ็กเก็ตหนังนั้นเขาจำได้ขึ้นใจและจำได้ดีเสียยิ่งกว่าใคร เรือนผมสีบลอนด์ที่ดูจะยาวขึ้นกว่าเดิมปรกลงมาปิดบนเสี้ยวหน้าหล่อเหลาที่กำลังก้มซุกไซ้ลงไปบนซอกคอของนาวแบบสาวสวยที่ฮานะเพิ่งจะได้เห็นหน้าค่าตาเพียงไม่กี่ครั้ง ถ้าจำไม่ผิดคงเป็นนางแบบคนใหม่ที่ตอนนี้กำลังเป็นที่พูดถึงในวงการกันอย่างกว้างขวาง

   ฮานะเผลอออกแรงที่ฝ่ามือแน่นจนคนที่อยู่ข้างกันต้องก้มลงมามองอย่างนึกเป็นห่วง เด็กหนุ่มมองภาพในห้องโดยสารลิฟต์ด้วยแววตาที่เฉยชา ทันทีที่ฝ่ายนั้นเงยหน้าขึ้นมามองทางพวกเขาฮานะก็ตั้งท่าจะเดินหนีแต่กลับเป็นเขาเองที่ประสานเรียวนิ้วให้แน่นขึ้นยิ่งกว่าเดิมแล้วเดินนำเข้าไปในลิฟต์โดยที่อีกฝ่ายนั้นทำได้แค่เพียงเดินตามเข้ามาด้วยสีหน้าที่อึดอัดเพราะมีสายตาของผู้ชายคนนั้นมองตามมาอย่างไม่ลดละ

พีทดันตัวอีกคนมายืนซ้อนที่ด้านหน้าโดยเอาตัวของตัวเองกั้นระหว่างฮานะและผู้ชายคนนั้นไว้ ทันทีที่บานประตูลิฟต์ปิดลงบรรยากาศภายในก็เงียบได้เพียงแค่ครู่หนึ่งก่อนที่ทั้งสองคนด้านหลังจะเริ่มนัวเนียกันอีกรอบ และคราวนี้ดูท่าว่าจะดุเดือดเสียยิ่งกว่าเดิมเพราะฝ่ายหญิงนั้นหลุดเสียงออกมาอย่างไม่นึกอาย

เด็กหนุ่มก้มลงมองคนตัวเล็กที่เอาแต่ยืนก้มหน้าอยู่ที่พื้น ฮานะดูตัวเล็กลงมากกว่าเดิมเมื่ออยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ฝ่ามือใหญ่ที่คอยกอบกุมกันเอาไว้เลื่อนขึ้นมาปิดที่ใบหูทั้งสองข้างทำให้อีกฝ่ายต้องเงยหน้าขึ้นมามองอย่างนึกสงสัย แต่ยังไม่ทันที่ฮานะจะได้มองเลยผ่านไปทางด้านหลังมือคู่นั้นก็เลื่อนลงมาปิดที่ตาจนมืดสนิทก่อนเสียงทุ้มนุ่มจะก้มลงมากระซิบที่ข้างใบหู

“ฮานะ...สนใจแค่ผมนะครับ”

พีทยืดตัวกลับขึ้นมายืนเต็มความสูงก่อนรอยยิ้มจะถูกจุดขึ้นมาที่มุมปากเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้านั้นให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีเพราะฮานะขยับถอยหลังเข้ามาใกล้จึงทำให้แผ่นหลังแนบชิดอยู่กับอกของเขา ก่อนที่เจ้าตัวจะพิงศีรษะลงมา

   เสียงจูบก่อนหน้าเงียบหายไปและทันทีที่เงยหน้าขึ้นมองผ่านทางภาพสะท้อนของผนังลิฟต์ก็ได้เห็นว่านัยน์ตาสีฟ้าคู่นั้นกำลังมองมาทางพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว ฝ่ายนั้นจ้องเขม็งอย่างไม่ลดละและเด็กหนุ่มเองก็จ้องตอบกลับไปอย่างเอื่อยเฉื่อยราวกับว่าคนคนนั้นของฮานะเป็นเพียงแค่ธาตุอากาศไม่มีตัวตน

ทันทีที่บานประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นลานจอดรถพีทก็ดึงให้ผู้จัดการส่วนตัวเดินตามออกมาจากห้องโดยสารอย่างรวดเร็ว ระหว่างทางเดินไปที่รถฮานะต้องเร่งฝีเท้าตามช่วงขาที่ยาวกว่าจนหวิดจะสะดุดล้มอยู่หลายหน

   “พีท...เธอเดินเร็วเกินไปแล้วนะ” เชื่อได้เลยว่าเขาน่ะไม่ได้ขาสั้นเตี้ยม่อต้อขนาดนั้น แต่เพราะอีกฝ่ายขายาวอย่างกับอะไรแค่หนึ่งก้าวของพีทเขาก็ต้องเร่งจ้ำเอาๆจนปวดข้อเท้าไปหมด

   “กุญแจรถล่ะครับ”

ฝ่ายนั้นหันกลับมาถามเมื่อมาถึงที่รถ ฮานะสังเกตเห็นว่าคนตรงหน้าดูร้อนรนจนผิดสังเกต แต่ยังไม่ทันที่จะได้หยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋าทั้งตัวก็ถูกรวบเข้าไปกอดแน่นจนกระดิกแทบไม่ได้ ฮานะเบิกตาอย่างตื่นตกใจเพราะจู่ๆก็ถูกกักขังเอาไว้ในอ้อมแขนกว้างจนตัวแทบจะจมลงไปในแผ่นอกอุ่น

   “พีท?” เอ่ยเรียกแผ่วเบาเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกอดรัดที่แน่นขึ้นและเสียงหายใจที่อยู่เหนือศีรษะ...ราวกับว่าอีกฝ่ายกำลังควบคุมอารมณ์อะไรบางอย่างที่มันปะทุขึ้นมา

   “..ฮานะ” ผ่านไปสักพักจังหวะชีพจรของเด็กหนุ่มก็กลับมาคงที่ วงแขนแข็งแรงโอบกระชับร่างในอ้อมกอดเอาไว้ราวกับกลัวว่าฮานะจะหายไป

   “หืม...ว่าไง” ฝ่ามือเล็กลูบลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อปลอบประโลม ยอมรับว่าเขาเองก็ตกใจไม่น้อยกับท่าทีแบบนี้ของพีท “เธอโอเคนะ” น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยถามในตอนที่ถูกฝ่ายนั้นดันตัวให้พิงเข้ากับรถก่อนจะซุกใบหน้าลงมาซบที่บริเวณลาดไหล่ กลุ่มผมสีเข้มที่อยู่ใกล้ทำให้อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือขึ้นมาลูบอย่างนึกเอ็นดู

   “...” เสียงถอนหายใจหนักดังขึ้นครั้งหนึ่งก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มนุ่มพึมพำแผ่วเบาสารภาพออกมา “ผมไม่อยากให้คุณเสียใจ...ไม่อยากให้คุณร้องไห้...” ได้ยินดังนั้นฮานะก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยก่อนจะคลายยิ้มออกมาแล้วยกแขนขึ้นโอบกอดแผ่นหลังกว้างของเจ้าโกลเดนท์ขี้กังวล

   ...ทำไมเป็นเด็กที่น่ารักขนาดนี้นะ..

   “โธ่~” ฮานะนวดคลึงที่ต้นคอฝ่ายนั้นไปมาเพื่อหวังจะให้ผ่อนคลายลง “พีท...ฉันไม่เป็นไร” ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเจ้าตัวคงเป็นห่วงที่เขาต้องเจอภาพอเล็กซ์กับนางแบบคนนั้นกำลังพลอดรักกันอย่างดูดดื่ม...อดที่จะยอมรับไม่ได้ว่าในใจลึกๆแล้วยังคงรู้สึก แต่ทว่ามันไม่ได้ร้อนรนจะเป็นจะตายเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว อาการการก่อนหน้านี้ก็แค่รู้สึกตกใจเพราะไม่คิดว่าจะได้เจออเล็กซ์ในลิฟต์เสียมากกว่า

   แต่ดูท่าเจ้าเด็กตัวโตคงคิดแทนเขาไปถึงไหนต่อไหนแล้ว...

   “…” ใบหน้าคมเข้มถอนออกมามองกัน นัยน์ตาคู่นั้นยังคงทอประกายวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกจุดอยู่ท่ามกลางลมพายุ

   “ดูทำหน้าเข้า” ฮานะยิ้มกว้างจนตาหยีและยกมือขึ้นบีบข้างแก้มอีกฝ่าย “ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆนะเชื่อสิ ไม่ได้เสียใจด้วย”

   “แต่ฮานะมองเขา” เจ้าเด็กตัวโตขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อยพร้อมกับกระชับวงแขนที่โอบอยู่รอบเอวให้แน่นขึ้น “ผมแค่กลัวว่าคุณจะรู้สึกแย่”

   “ก็แค่มองน่า...ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรเลย” ฮานะบอกไปตามความจริงให้อีกฝ่ายได้คลายกังวล “แค่เธออยู่ด้วยกันตอนนี้มันก็ดีมากแล้ว...ขอบใจนะ” รอยยิ้มกว้างถูกส่งมอบไปให้ก่อนจะเอียงใบหน้าแนบซบไปกับแผ่นอกอุ่นที่ทำให้รู้สึกปลอดภัยเสมอตอนที่ถูกอีกฝ่ายโอบกอดเอาไว้ทั้งตัวแบบนี้

   “…มองแค่ผมได้ไหม” น้ำเสียงทุ้มนุ่มติดอ้อนเอ่ยขึ้นมาทำให้ต้องเบิกตาขึ้นอย่างแปลกใจเพราะไม่เคยจะได้ยินมาก่อน “ฮานะสนใจแค่ผม...ได้ไหมครับ”

   “พูดเหมือนที่ผ่านมาฉันไม่สนใจเธองั้นสิ” ฮานะยังคงทีเล่นทีจริงเพราะไม่มั่นใจว่าที่อีกฝ่ายหมายถึงนั้นคืออะไร แต่เมื่อได้เห็นประกายบางอย่างในดวงตาคู่นั้นจังหวะชีพจรที่คงที่มาตลอดกลับเต้นถี่รัวขึ้นจนปวดแปลบ

   “ผมหมายถึง...สนใจผมในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ที่ไม่ใช่คนที่คุณต้องดูแลเพียงเพราะหน้าที่ของผู้จัดการ” พีทมองต่ำก่อนจะยกแขนขึ้นมากั้นช่วงตัวคนที่ยืนพิงกระจกรถเอาไว้ “มองผมในฐานะที่เหมือนกับเขาคนนั้น...ได้ไหมครับ” น้ำเสียงเว้าวอนเอ่ยขอซ้ำไปมา

   ฮานะเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสับสนก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธออกมา ทำให้คนตรงหน้านั้นเผลอเม้มปากแน่น

   “ไม่ได้หรอก...” ใบหน้าสวยเอียงซบลงบนแผ่นอกกว้าง ส่วนมือทั้งสองข้างก็ยกขึ้นกำชายเสื้อของอีกฝ่ายเอาไว้จนยับย่นในตอนที่เอ่ยบอกประโยคถัดมา “เธอกับอเล็กซ์ไม่เหมือนกัน...”

   “…”

   “…สำหรับฉันน่ะ” ฮานะหลับตาลงเพื่อฟังเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจที่อยู่ในระยะประชิด “สำหรับฉัน...เธอมีค่ามากกว่านั้น”

   “…”

   “ส่วนเขาเป็นแค่อดีตไปแล้ว...เพราะฉะนั้นเธออย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับใครเลยนะ” น้ำเสียงแผ่วเบาที่เอ่ยประชิดทำให้เด็กหนุ่มต้องก้มลงมอง แล้วก็ได้เห็นว่าใบหูขาวจัดนั้นกำลังขึ้นสีระเรื่อ “พีท...แค่เธอเป็นเธอ มันก็ดีมากแล้วจริงๆ...”

   “ฮานะ” พีทตั้งท่าจะดันตัวคนในอ้อมกอดออกด้วยหัวใจที่เต้นรัวเร็ว แต่ดูท่าแล้วอีกฝ่ายคงจะไม่ให้ความร่วมมือสักเท่าไหร่เพราะฮานะเอาแต่กอดและซุกหน้าลงกับอกเขาแน่น

   “ไม่ต้องพูดอะไรเลยนะ” ฝ่ายนั้นเค้นเสียงออกมาห้ามปราม ผ่านไปสักพักก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “...ฉันขอเวลาอีกหน่อย”

   “…ครับ”





   กางเกงยีนส์สกินนี่สีซีดขาดช่วงต้นขาสวมลงบนเรียวขาสวยก่อนจะถูกทับด้วยเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่ของใครบางคนที่แขวนเอาไว้อยู่ในตู้เสื้อผ้าเดียวกัน ฮานะหมุนตัวเช็กความเรียบร้อยอีกครั้งก่อนจะเดินไปสวมถุงเท้าและสนีกเกอร์คู่โปรด เข็มสั้นบนหน้าปัดนาฬิกาที่อยู่ข้างฝาผนังกำลังเคลื่อนไปชี้ที่เลขเก้าแสดงให้เห็นว่าใกล้ถึงเวลาที่เขาจะต้องออกเดินทางได้แล้วเพราะหลังจากที่แยกย้ายกับพีทฝ่ายนั้นก็โทรมาบอกจะขึ้นแสดงตอนห้าทุ่ม

   น้ำหอมกลิ่นประจำตัวถูกฉีดลงบนข้อมือและยกแตะข้างซอกคอ กลิ่นหอมอ่อนเฉพาะตัวโอบล้อมอยู่รอบกายเรียกความมั่นใจให้กลับมาหลังจากที่เขานั้นไม่ได้ไปเหยียบสถานที่เริงรมย์มาเป็นเวลาหลายปี

   ฮานะใช้เวลาราวชั่วโมงกว่าก็เดินทางมาถึงที่หมาย ทันทีที่เดินผ่านเข้าไปความมืดสลัวและไฟแสงสีก็ทำให้ชีพจรในร่างกายนั้นเต้นเร่า เขาเดินเลยผ่านผู้คนไปนั่งยังบริเวณเคาน์เตอร์บาร์ที่อยู่เยื้องกับเวที เก้าอี้ทรงสูงทำให้เห็นบริเวณนั้นได้อย่างชัดเจน

   รอเพียงไม่นานค็อกเทลที่สั่งไปก็ถูกวางเสิร์ฟไว้ตรงหน้า โมฮีโตในแก้วทรงสูงมีไอเย็นเกาะอยู่รอบแก้ว รสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ของเหล้ารัมผสมกับความเปรี้ยวของมะนาวและโซดาทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมา ความหวานของน้ำตาลทรายชั้นล่างช่วยตัดรสชาติให้กลมกล่อมดื่มง่ายขึ้น ฮานะใช้หลอดคนค็อกเทลในแก้วไปมาอย่างเอื่อยเฉื่อยแต่สายตากลับมองไปยังร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่เพิ่งจะเดินขึ้นมาบนเวที

   วันนี้พีทดูแปลกตากว่าทุกวันเพราะอีกฝ่ายสวมเสื้อแขนกุดสีดำสกรีนลายกราฟฟิกแต่ความกว้างของแขนเสื้อนั้นลากยาวลงมาจนถึงบั้นเอว กางเกงยีนส์สีดำเข้ารูปขับเน้นให้เห็นช่วงขายาวสมส่วนรับกับสะโพกสอบ มัดกล้ามเนื้อตึงแน่นลงมาถึงท่อนแขนมีเส้นเลือดนูนขึ้นในตอนที่ฝ่ายนั้นควงไม้กลอง...และที่สำคัญเรือนผมที่ถูกเซ็ทเปิดใบหน้าคมเข้มทำให้คนที่มองอยู่ถึงกับร้อนวูบขึ้นมาจนต้องยกค็อกแทลขึ้นมาจิบเพื่อดับกระหาย

   กลิ่นอายร้อนแรงแฝงเร้นความอันตราย ไร้คราบเจ้าโกลเดนท์ตัวโตที่เคยออดอ้อนเขาเมื่อตอนเย็นไปจนหมด...

   และทันทีที่นัยน์ตาคู่นั้นหันมามองกันท่ามกลางความมืดสลัวฮานะก็รับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่แรงและรัวเร็วขึ้นตอนที่ฝ่ายนั้นยกยิ้มมุมปาก

   ในตอนที่โมฮีโตลดเหลือก้นแก้วและรอแก้วที่สองมาเสิร์ฟจากเพลงจังหวะดุดันกลับกลายเป็นเพียงเพลงอะคูสติค พอหันกลับไปมองบนเวทีอีกครั้งมือกลองก็หายไปซะแล้ว ฮานะขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อยแต่แล้วความสงสัยก็ถูกปัดหายไปเมื่อช่วงเอวถูกใครบางคนโอบกอดเอาไว้ กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นจมูกทำให้ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร

   เก้าอี้ทรงสูงที่นั่งอยู่ถูกหมุนให้ไปเผชิญกับคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง ฝ่ายนั้นยังคงโอบเอวเขาเอาไว้แถมยังถือวิสาสะยื่นมือมาเช็ดคราบความชื้นที่เกาะอยู่บนริมฝีปากให้ ปลายนิ้วร้อนที่ลากผ่านทำเอาตาพร่าเบลอไปชั่วขณะ เด็กหนุ่มไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแค่ก้มใบหน้าลงใกล้ก่อนจะเอียงปรับให้ได้องศาจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่ริดรดอยู่บนผิวแก้ม

   “พีท...” ถ้อยคำถูกกลืนหายลงไปในลำคอเมื่อถูกฝ่ายนั้นแนบริมฝีปากลงมา พอตั้งท่าจะดันออกความรู้สึกบางอย่างก็ทำให้ต้องเปลี่ยนเป็นยกมือขึ้นโอบรอบลำคอของฝ่ายนั้นเอาไว้แทน เพราะบริเวณร้านนั้นมืดสลัวพอที่จะบดบังสายตาของผู้คน

   ความอุ่นชื้นไล่ต้อนอย่างไม่รีบร้อน กลิ่นหอมเย็นของใบมิ้นต์จากค็อกเทลที่เพิ่งดื่มเข้าไปทำให้รสจูบนั้นนุ่มลิ้นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ความขมปร่าของเหล้ารัมเปลี่ยนเป็นหวานละมุนในตอนที่ถูกเรียวลิ้นร้อนไล่ต้อนรุกลามเข้ามาทีละนิด กลีบปากถูกดึงและขบเม้มเน้นไปมาจนรู้สึกร้อนผ่าว

   “อืม” เสียงคราเครือดังขึ้นอยู่ในลำคอเมื่อชายเสื้อถูกเลิกขึ้นสูงจนถึงบั้นเอว ฮานะรู้สึกตัวก็ตอนที่จิวสะดือถูกปลายนิ้วร้อนจัดของอีกฝ่ายปัดผ่าน

   มือไวเกินไปแล้วเจ้าเด็กนี่!

   “พีท...พอแล้ว” เขาเอ่ยปากห้ามได้อย่างไม่เต็มเสียงตอนที่ถูกใบหน้าของอีกฝ่ายซุกไซ้ลงที่ข้างซอกคอ “พีทหยุด”

   ดูท่าเจ้าเด็กตัวโตยังคงไม่ได้สติฮานะจึงจัดการดันบ่ากว้างออกห่างสุดแรง แล้วก็ได้ผลเพราะฝ่ายนั้นยอมทำตามอย่างว่าง่าย ใบหน้าคมเข้มขึ้นสีในตอนที่แสงไฟสลัวส่องกระทบเข้าที่ด้านข้าง

   “ฮานะ” เด็กหนุ่มวางมือลงบนเอวคอดก่อนจะเกลี่ยนิ้วไปมาแผ่วเบาในจุดที่รอยสักหลบเร้นอยู่ใต้เนื้อผ้า “กลับเถอะนะครับ...” ถ้อยคำร้องขออย่างไร้เหตุผลทำให้อีกฝ่ายต้องขมวดคิ้วมุ่น

   “ทำไมล่ะ เธอเลิกเล่นตอนตีหนึ่งนี่” ฮานะต่อรองอย่างไม่ยอมแพ้แต่พอได้เห็นสายตาที่อีกฝ่ายส่งมาก็ถึงกับต้องหลุดหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

   ...เจ้าเด็กขี้หวงเอ๊ย..

   “ไม่ต้องห่วงน่า ไม่มีใครเข้ามาวุ่นวายสักหน่อย” คนอายุมากกว่าวางมือลงบนท่อนแขนแข็งแรงที่โอบอยู่รอบเอวก่อนจะลากขึ้นไปตามช่วงแขนแล้วหยุดอยู่ที่บริเวณท้ายทอยพร้อมกับใช้นิ้วนวดคลึงไปมาให้อีกฝ่ายรู้สึกผ่อนคลายลง “ฉันรอได้”

   “…” เมื่อหันไปมองยังเวลาดิจิทัลที่หลังเคาน์เตอร์ก็เห็นว่าอีกยี่สิบนาทีเขาจะต้องกลับขึ้นไปเล่นดนตรีอีกครั้ง

   “นี่...ใกล้ถึงเวลาแล้ว ไปเตรียมตัวเร็ว” ฮานะวางมือลงบนกรอบหน้าก่อนจะบีบข้างแก้มแล้วส่ายไปมาเหมือนอย่างที่ชอบทำ

   ฝ่ายนั้นถอนหายใจหนักออกมาด้วยใบหน้าที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยก่อนจะก้มลงมาแตะริมฝีปากลงบนหน้าผากเขาแล้วเดินกลับขึ้นไปบนเวทีด้วยสายที่อาลัยอาวรณ์จนเกือบที่จะกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่

   ...อยากจะให้คนอื่นได้มาเห็นมุมนี้ชะมัดเลย..





   “ฮานะครับ” ระหว่างที่รถกำลังจอดติดไฟแดงอยู่นั้น คนที่อาสาขับรถตั้งแต่ออกมาจากร้านก็หันมาหา

   “ว่าไง”

นัยน์ตาสีเข้มที่กำลังทอดมองไปยังท้องถนนไม่ได้หันกลับมามองกัน ฮานะซุกหน้าลงกับเสื้อแจ็กเก็ตของเขาก่อนจะหลับตาพริ้มลงอย่างสบายใจ คงเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอลล์ในค็อกเทลที่ดื่มไปหลายแก้ว

   “หลังจากที่กลับมาจากใต้...ผมอยากขอลากลับไปเยี่ยมแม่กับยายที่ลำปางสักสามวันได้ไหมครับ” เพราะเมื่อช่วงหัวค่ำในระหว่างที่กำลังซ้อมดนตรีอยู่นั้นแม่ได้โทรมาหาและบอกว่าอาการของยายยังไม่ดีขึ้นสักเท่าไหร่ ใจหนึ่งก็นึกเป็นห่วงแต่เพราะยังมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบเลยไม่สามารถกลับไปหาทันทีได้

   “ได้สิ...เดี๋ยวฉันเคลียร์ตารางให้ก็แล้วกัน” ฮานะรับปากก่อนจะลืมตาขึ้นมามองแล้วหันมาหาอย่างนึกเป็นห่วง “คุณยายอาการเป็นยังไงบ้าง” ที่ผ่านมาถ้าเขาไม่เอ่ยปากถามก็คงไม่รู้ว่ายายของพีทนั้นป่วยหนักจนถึงขั้นต้องนอนโรงพยาบาลเพราะไข้ขึ้นสูงกะทันหันบวกกับมีโรคประจำตัวรุมเร้ามาเป็นเวลานานจึงทำให้อาการทรุดหนัก

   “ยังไม่ดีขึ้นเลยครับ เห็นแม่บอกว่าหมอจะขอเจาะเลือดไปตรวจเพราะยายไข้ขึ้นสูงมาเกือบอาทิตย์แล้ว กลัวว่าจะเป็นไข้เลือดออกไม่ก็ติดเชื้อในกระแสเลือด”

   “ฉันจะไปด้วย” มือที่วางอยู่บนที่พักแขนถูกใครอีกคนกอบกุมเอาไว้จนความอบอุ่นถูกส่งผ่านมาจากอุ้งมือเล็ก

   “จะดีเหรอครับ...ลำบากฮานะเปล่าๆ” พีทหันมามองคนที่นั่งอยู่ข้างกันก่อนความรู้สึกบางอย่างจะแล่นเข้ามาเมื่อเห็นรอยยิ้มบางเบา

   “ไม่ลำบากหรอกน่า...ฉันอยากไปเยี่ยมท่านอยู่แล้ว อีกอย่างพวกท่านจะได้สบายใจเรื่องงานที่เธอทำอยู่ด้วย” ถือว่าไปฝากตัวเอาไว้ก็ไม่เสียหายอะไร

   พีทกอบกุมฝ่ามือที่เล็กกว่าก่อนจะยกขึ้นมาจรดจูบในตอนที่รถจอดตรงแยกไฟแดง “จริงๆผมเคยพูดถึงฮานะให้แม่ฟังบ้างแล้ว” เขาเกลี่ยเรียวนิ้วของอีกฝ่ายไปมาอย่างเพลิดเพลิน อุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศที่ถูกปรับให้พอดีกลับไม่ได้มีผลเมื่อความอบอุ่นแผ่ซ่านกระจายตัวอยู่บนผิวเนื้อ

   “เธอแอบเม้าท์อะไรไปบ้างแล้วเนี่ย” ฮานะหรี่ตามองจ้ออย่างคาดโทษตอนที่เห็นรอยยิ้มกว้างของเจ้าเด็กตัวโต

   “ผมบอกว่าฮานะใจดีแล้วก็...น่ารัก” นัยน์ตาคมเข้มหันมามองกันในขณะที่พูดคำนั้นเล่นเอารู้สึกร้อนวูบไปทั่วใบหน้าจนต้องหันหนีออกไปมองนอกหน้าต่าง “แม่บอกว่าถ้ามีโอกาสให้พากลับไปด้วยกัน...ท่านเองก็อยากเจอฮานะ”

   “อืม...ก็จะไปด้วยอยู่แล้วนี่” กระแอมไอแก้เก้อเมื่อรู้สึกได้ถึงบรรยากาศบางอย่างที่กำลังอบอวลอยู่ในรถ

ทำไมรู้สึกเหมือนกับว่ากำลังถูกแฟนพาไปเปิดตัวกับพ่อแม่จังเลยล่ะเนี่ย...



_______________________________________________



ฝากเม้นต์เป็นกำลังใจให้เจ้าเด้นด้วยนะคะ

แวะมาพูดคุยกันได้ที่ #ดอกไม้ของพีท ในTwitter น้าา <3
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-10-2019 20:18:14 โดย Punmile09 »

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER N I N E : 26/10/2019
«ตอบ #61 เมื่อ26-10-2019 22:36:10 »

 :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3360
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER N I N E : 26/10/2019
«ตอบ #62 เมื่อ26-10-2019 22:58:21 »

หวานชื่นรื่นรมย์    :mew1: :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1837
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER N I N E : 26/10/2019
«ตอบ #63 เมื่อ26-10-2019 23:03:21 »

โอ๊ย เจ้าพีททททท
จะพาไปรู้จักแม่แล้ว  :katai2-1:

ออฟไลน์ Redghost

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER N I N E : 26/10/2019
«ตอบ #64 เมื่อ27-10-2019 07:59:04 »

น้องพีท น่ารักจังลูก :mew1:

ออฟไลน์ sang som

  • เจ็บจิต!!
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1652
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-6
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER N I N E : 26/10/2019
«ตอบ #65 เมื่อ27-10-2019 14:07:56 »

ฟินมากกกกก

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1551
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER N I N E : 26/10/2019
«ตอบ #66 เมื่อ28-10-2019 22:42:11 »

น้องโกลเดนก็มีมุมฮอทปรอทแตกนะเนี่ยยย


Sent from my iPhone using Tapatalk

ออฟไลน์ may27

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 306
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER N I N E : 26/10/2019
«ตอบ #67 เมื่อ29-10-2019 10:29:07 »

หนูน้อยพีท เริ่มโซฮอตแล้วนะคะ

ออฟไลน์ พิศตะวัน

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 496
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-3
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER N I N E : 26/10/2019
«ตอบ #68 เมื่อ30-10-2019 19:31:04 »

 :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ Jiraapp

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 395
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER N I N E : 26/10/2019
«ตอบ #69 เมื่อ30-10-2019 22:20:39 »

เจ้าโกลเด้นร้ายมากค่ะ เอะอะเป็นกอดเอะอะเป็นจูบเป็นลูบ ฮึ่ยยยยยยีหัวเจ้าโกลเด้นด้วยความเอ็นดู

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER N I N E : 26/10/2019
« ตอบ #69 เมื่อ: 30-10-2019 22:20:39 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Punmile09

  • '...Cause we were just kids when we fell in love...'
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-4
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER T E N : 31/10/2019
«ตอบ #70 เมื่อ31-10-2019 22:07:28 »

CHAPTER TEN

_________________________________



   สถานที่สำหรับการถ่ายแบบที่ทางฝ่ายสถานที่ได้เลือกเอาไว้ในวันนี้นั้นก็คือเกาะไม้ท่อนจังหวัดภูเก็ต ทางฝ่ายคอสตูมและช่างภาพต่างมาสแตนด์บายรอไว้ล่วงหน้าก่อนแล้วตั้งแต่เช้า ส่วนกำหนดการจะเริ่มในช่วงบ่ายเพราะอเล็กซ์นั้นติดคิวถ่ายแบบของนิตยสารอีกที่จึงจะตามมาทีหลัง

   ส่วนนายแบบอีกคนก็เดินทางมาถึงเมื่อช่วงสายพร้อมกับผู้จัดการส่วนตัว ทั้งคู่นำสัมภาระไปไว้ที่โรงแรมในตัวเมืองก่อนจะเช็กอินแล้วกลับมารอที่ท่าเรือกับทีมงานเพื่อข้ามไปยังตัวเกาะ

   “ไม่ร้อนหรือไง” หลังจากที่คุยกับทีมงานเสร็จฮานะก็เดินกลับไปหาคนที่นั่งรออยู่บนม้านั่งอีกฝั่ง ฝ่ายนั้นกำลังนั่งตากลมทะเลอยู่ที่บริเวณชานไม้ด้านนอก พีทใส่หูฟังไว้พร้อมกับเอนหลังพิงผนักแล้วหลับตาพริ้ม แสงแดดช่วงสายเริ่มแรงขึ้นจนเขายังรู้สึกแสบผิว ไม่รู้ทำไมเจ้าเด็กตัวโตถึงนั่งเฉยไม่รู้สึกสะทกสะท้านแม้แต่น้อย   

   “ฮานะ?” ลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่าอีกคนถอดเสื้อคลุมมาวางโปะไว้บนหัวให้จนบดบังภาพทัศนียภาพเบื้องหน้า

   “เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก” ฮานะยื่นมือมาดึงแก้มจนยืดพร้อมกับดุเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าผิวบริเวณนอกร่มผ้าของเขาเริ่มไหม้แดด ถึงแม้ว่าจะอยู่ในช่วงสายแต่แดดของทางภาคใต้นั้นก็แรงจนทำให้แสบผิวอยู่ไม่น้อย

   “ผมตั้งใจจะออกมานั่งเล่น...ไม่รู้เผลอหลับไปตอนไหนเหมือนกัน” พีทกุมมือของอีกฝ่ายเอาไว้ก่อนจะออกแรงดึงให้ลงมานั่งที่ม้านั่งตัวเดียวกันซึ่งฮานะเองก็ให้ความร่วมมือแต่โดยดี ฝ่ายนั้นขยับตัวเข้ามาแนบชิดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากผิวกายก่อนจะเอนหัวมาพิงซบที่บริเวณต้นแขนของเขาแล้วมองออกไปยังผืนทะเลกว้าง

   “...นานมากแล้วที่ฉันไม่ได้มาเที่ยวทะเล” เสียงพึมพำที่ดังคลอไปกับสายลมทำให้ต้องก้มลงไปมองอย่างสนอกสนใจ “ถ้าจำไม่ผิด...ก็คงเป็นเมื่อห้าปีที่แล้วได้ล่ะมั้ง” ความทรงจำครั้งสุดท้ายกับผืนน้ำสีครามและแสงแดดที่ตกกระทบทอประกายนั้นช่างเลือนรางในความทรงจำเหลือเกิน...

   “ผมเองก็เหมือนกัน” เด็กหนุ่มพูดขึ้นมาพร้อมกับมองเลยไปยังฝูงนกสีขาวที่กำลังบินอยู่เหนือผิวน้ำ “ครั้งล่าสุดก็คงเป็นตอนที่ไปทัศนศึกษากับทางคณะ” แล้วหลังจากนั้นก็ไม่ได้สัมผัสกับกลิ่นอายของมันอีกเลยเป็นเวลาหลายปี

   “ถ้าอย่างนั้น...เอาไว้เรากลับมาเที่ยวด้วยกันอีกดีไหม” ฮานะยื่นข้อเสนอพร้อมกับเงยหน้ามองคนข้างกายด้วยแววตาที่เป็นประกาย “ครั้งนี้มาทำงานคงได้เที่ยวไม่จุใจแน่...ถ้ามีโอกาส กลับมาด้วยกันอีกนะ”

   ถ้อยคำชักชวนคล้ายคำสัญญานั้นเรียกรอยยิ้มบางเบาให้ขึ้นมาประดับบนใบหน้าของใครอีกคนก่อนที่จะพยักหน้าตกลงเพื่อรับปาก “ครับ”

   “คุณฮานะ-...เอ่อ ขอโทษที่มาขัดจังหวะนะคะ”

   หนึ่งในลูกทีมที่ตั้งใจจะมาตามกลับต้องชะงักค้างเมื่อรู้สึกว่าตัวเองนั้นเป็นส่วนเกิน ทั้งคู่มองมาทางเธอพร้อมกันก่อนที่คุณฮานะจะเป็นฝ่ายดึงมือออกจากการกอบกุมก่อน เธอทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศบางอย่างที่ดูผิดไปปกติไปจากนายแบบในความดูแลและผู้จัดการส่วนตัว

   “ว่ายังไง” ใบหน้าสวยเรียบนิ่งไม่แสดงอาการตื่นตกใจออกมาให้ได้เห็น เจ้าตัวลุกขึ้นยืนและจัดเสื้อผ้าไปมาได้อย่างเป็นธรรมชาติ

   “คือ...ได้เวลาลงเรือแล้วค่ะ”

   “อ้อ” ฮานะพยักหน้ารับ “เดี๋ยวพวกผมเดินตามไป...ขอบคุณมากครับ” รอยยิ้มกว้างถูกส่งไปพร้อมกับคำขอบคุณ

   



   การถ่ายแบบเซ็ทแรกนั้นเป็นชุดสำหรับกีฬาทางน้ำโดยเฉพาะ อเล็กซ์อยู่ในกางเกงผ้ายืดสามส่วนสีขาวส่วนพีทเป็นสีดำ ในช่วงแรกนั้นคนที่ขึ้นชื่อได้ว่าเป็นนายแบบน้องใหม่ยังคงตกประหม่าอยู่บ้างเล็กน้อยตอนที่อยู่ต่อหน้ากล้องแต่เมื่อได้รับคำแนะนำจากช่างภาพและเหล่าทีมงานพีทก็ปรับตัวและทำมันออกมาได้ดีจนถูกชมไม่ขาดปากรวมไปถึงผู้จัดการส่วนตัวที่กำลังนั่งดูอยู่หน้าจอมอร์นิเตอร์ด้วย

   “ไม่เสียแรงที่คุณเจนนี่โม้เอาไว้ซะเยอะ” เบต้าหนุ่มเอ่ยชมหลังจากที่รูปชุดสุดท้ายถูกปิดเซ็ทลง ก่อนเขาจะสั่งพักกองเพื่อให้เหล่านายแบบและนางแบบไปพักผ่อนเพื่อเตรียมตัวเข้าเซ็ทต่อไป

   “ข่าวไกลขนาดนั้นเลยเหรอครับเนี่ย” ฮานะอมยิ้มขำเมื่อนึกถึงหน้าของเมนเทอร์คลาสเทรนด์นิ่งที่ดูจะปลาบปลื้มพีทเป็นพิเศษ

   “รู้กันทั้งบริษัทแล้วมั้งนั่น” อีกฝ่ายตอบกลับ “ก็รู้ๆกันอยู่ว่ารายนั้นน่ะเวลาถูกใจใครแล้วจะลำเอียงเป็นพิเศษ...ดูท่าพีทคงถูกดันอย่างหนักเลยล่ะ” แม้แต่กับอเล็กซ์เองก็ยังไม่เคยถูกแม่อัลฟ่าสาวคนนั้นกล่าวถึงเลยเสียด้วยซ้ำไป เรียกได้ว่าทั้งสองคนต่างฝ่ายต่างเป็นลูกรักลูกชังอย่างเห็นได้ชัด

   “ฮานะ” ร่างสูงใหญ่ที่ตัวเปียกมะล่อกเพราะเพิ่งไปลุยน้ำมาเดินดุ่มเข้ามาหา เมื่อเห็นว่าฮานะนั่งอยู่กับผู้กำกับก็โค้งศีรษะให้อย่างมีมารยาทก่อนที่ฝ่ายนั้นจะขอตัวเดินออกไปเพื่อยืดเส้นยืดสาย

   “เหนื่อยหรือเปล่า” ฮานะเอ่ยถามพร้อมกับรอยยิ้มเมื่อเห็นว่าเจ้าโกลเด้นท์สะบัดผมจนหยดน้ำกระจาย

หลังจากที่พีทนั่งลงบนเก้าอี้ตัวข้างกันเขาก็วางผ้าขนหนูลงบนเรือนผมสีเข้มก่อนจะออกแรงขยี้ซับน้ำให้หมาด พอมองสำรวจไปตามท่อนบนที่เปล่าเปลือยก็เห็นว่ามัดกล้ามเนื้อตึงแน่นถูกตกแต่งเพิ่มเติมจากฝ่ายเมคอัพทำให้ผิวคร้ามแดดดูสุขภาพดี

   “ไม่เหนื่อยครับ” เด็กหนุ่มส่ายหน้าปฏิเสธ

   “แล้ว...” ฮานะเว้นช่วงไปสักพักก่อนจะลอบมองไปยังใครอีกคนที่กำลังยืนให้ฝ่ายคอสตูมอีกทีมจัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมให้ใหม่ “…ไม่โดนอเล็กซ์ทำตัวแย่ๆใส่ใช่ไหม” แม้จะรู้ดีว่าไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นแต่ก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี

   “ไม่ครับ” พีทตอบตามความจริง ถึงแม้จะรู้ตัวว่าถูกฝ่ายนั้นเหม็นขี้หน้าและเคยแสดงท่าทีหยาบคายใส่แต่พอเวลางานอเล็กซ์กลับปฏิบัติได้อย่างเป็นมืออาชีพราวกับเป็นคนละคนกัน

   “ถ้าเขาทำตัวไม่ดี...รีบบอกฉันเลยนะ” ฮานะย้ำอีกครั้ง...บอกตามตรงว่าเขายังไม่ไว้ใจอเล็กซ์สักเท่าไหร่

   “ไม่เป็นไรครับ” เด็กหนุ่มยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าแววตาคู่สวยทอแววเป็นห่วง “แค่เขาไม่มายุ่งกับคุณก็พอแล้ว”

   ฮานะลอบมองใบหน้าคมเข้มของคนที่นั่งอยู่ข้างกันก่อนที่ฝ่ายนั้นจะถูกผู้กำกับเรียกตัวไปพูดคุยเกี่ยวกับการเข้าฉากเซ็ทต่อไป พีทดูตั้งอกตั้งใจในการทำงานมากเขาจริงจังจนแทบไม่เหลือกลิ่นอายของเด็กใหม่ในวงการให้ได้เห็น จนทีมงานหลายคนในกองถ่ายก็ล้วนพูดเป็นเสียงเดียวกันเลยว่าถ้าภาพเซ็ทนี้ถูกปล่อยออกไปคนที่จะถูกพูดถึงเยอะที่สุดก็คงจะไม่ใช่อเล็กซ์อย่างแน่นอน

   “มีความสุขจังนะ” แต่แล้วเสียงทุ้มที่คุ้นเคยก็เอ่ยทัก ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนจะนั่งลงที่เก้าอี้ตัวข้างกัน ฮานะไม่ได้หันไปมองและตั้งท่าจะลุกหนีเพราะไม่อยากจะเสวนากับอีกฝ่ายให้เปลืองน้ำลาย แต่กลับถูกอุ้งมือใหญ่ดึงเอาไว้จนไม่สามารถขยับได้ “จะรีบไปไหน อยู่คุยกันก่อนสิ” อเล็กซ์พูดเสียงเรียบแต่คนฟังกลับรับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่ขุ่นมัว

   “มีอะไร” ฮานะยอมนั่งลงตามเดิมก่อนจะขยับเลื่อนเก้าอี้ให้ออกห่างจากอีกฝ่ายเพราะกลัวว่าจะทำให้ใครอีกคนเข้าใจผิดเอาได้...ทั้งที่มันไม่จำเป็นแต่เขาไม่อยากให้พีทต้องรู้สึกเป็นกังวล

   “เปล่า...ก็แค่แวะมาทักคุณผู้จัดการคนเก่า...ไม่ได้หรือไง” รอยยิ้มที่เจ้าตัวมักจะเผยให้ได้เห็นบนหน้าจอโฆษณาถูกส่งมาให้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงใจเต้นแรงจนลืมความเป็นตัวเอง...แต่ในเวลานี้กลับคิดถึงเพียงแต่ใบหน้าของใครบางคนที่ปกติมักนิ่งเฉยแต่จะยิ้มกว้างเป็นพิเศษเมื่ออยู่กันเพียงแค่สองคน

   ...รอยยิ้มที่ไม่ได้ให้เพียงแค่ความรู้สึกวาบหวาม แต่กลับมอบความอบอุ่นและการถูกปลอบประโลมทุกครั้งเมื่อได้มอง...

   “อืม” ฮานะลอบมองอย่างไม่ไว้วางใจ และพยายามรักษาระยะห่างไม่ให้ใกล้ชิดกันเกินความจำเป็น

   “ฉากพลอดรักที่ลานจอดรถ...ใช้ได้นี่” ใบหน้าหล่อเหลาส่งยิ้มมาอย่างเป็นมิตรแต่กลับเผยวาจาหยาบคายออกมา “...ก็ไหนเคยบอกว่าไม่ง่าย” นัยน์ตาสีฟ้ากดต่ำมองสำรวจร่างของคนคุ้นเคยตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพินิจพิจารณา ก่อนรอยยิ้มจะกดลึกข้างมุมปากอย่างเหยียดหยามทำเอาคนที่ถูกมองถึงกับหน้าชาอยู่ไม่น้อย

   “…” ฮานะตวัดตาขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยความโกรธ แต่ดูเหมือนว่ายิ่งแสดงท่าทีมากเท่าไหร่อเล็กซ์ก็ยิ่งได้ใจ

   “กลับมาตอนนี้ยังทันนะที่รัก” อเล็กซ์ลูบริมฝีปากไปมาอย่างนึกสนุกพร้อมกับมองผิวเนื้อขาวอย่างจาบจ้วง

   “…”

   “หมดเวลาที่ดอกไม้แสนสวยของฉันต้องลดตัวลงไปเป็นดอกหญ้าริมทางให้หมาจรจัดมันเชยชมแล้ว”

   “…”

   “อย่าให้ถึงขั้นต้องได้ลงแรงไปแย่งนายกับมันเลย” อเล็กซ์พูดขึ้นด้วยสีหน้าที่เบื่อหน่ายแต่ในแววตาคู่นั้นกลับสะท้อนประกายบางอย่างออกมาชัดเจน...สายตาน่ารังเกียจที่มักถูกใช้มาตลอดในตอนที่เจ้าตัวต้องการทวงคืนสิทธิของตน “เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม?”

   แต่มีอีกสิ่งหนึ่งที่อีกฝ่ายคงยังไม่รู้...เขาไม่ใช่คนโง่คนเดินที่จะคล้อยตามคำชักชวนนั้นอีกแล้ว

   ฮานะคนเดิมที่จงรักภักดีต่อนายได้ตายไปนานแล้ว...เสียใจด้วยนะคุณแอนเดอร์สัน...

   “ไปให้พ้น” ฮานะเค้นเสียงต่ำลอดไรฟันเมื่อเริ่มรู้สึกเหลืออดและก่อนที่ความอดทนจะหมดลงเสียงของผู้กำกับที่เอ่ยเรียกให้อีกฝ่ายไปเข้าเซ็ทก็เหมือนเป็นระฆังห้ามศึกได้ทันเวลา

จังหวะชีพจรเต้นถี่รัวเพราะอารมณ์โทสะที่พุ่งขึ้นสูงทำให้ต้องลุกเดินออกไปจากบริเวณนั้นเพื่อสงบจิตใจ กว่าจะกลับเข้ามาได้ทางกองถ่ายก็กำลังเตรีมตัวสำหรับเซ็ทสุดท้ายอยู่พอดี

   “ฮานะ” ทันทีที่พีทเห็นเขาเจ้าตัวก็เดินดุ่มออกมาหาหลังจากที่ก้มหัวขอบคุณทางทีมงานเสร็จเรียบร้อย “ไปไหนมาครับ” เด็กหนุ่มถามอย่างนึกเป็นห่วง

   “ไปเดินเล่นมาน่ะ...โทษทีนะไม่ได้อยู่ดูเธอเลย” ใบหน้าสวยแหงนเงยขึ้นก่อนจะยิ้มบางเบาส่งไปให้ แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรกลับถูกรวบตัวเข้าไปกอดเอาไว้แน่นจนเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่นั้นเปียกชื้นเพราะหยดน้ำที่เกาะพราวอยู่บนแผ่นอกกว้าง

   “พีท...” ฮานะมองเลยไปยังกองถ่ายที่กำลังยุ่งวุ่นวายไม่มีใครหันมาสนใจทางพวกเขาจึงถือโอกาสนี้ยกมือขึ้นกอดตอบ

   “เขาไม่ได้ทำอะไรคุณใช่ไหมครับ” เด็กหนุ่มยังคงไม่หายห่วงเพราะตอนที่เห็นว่าฝ่ายนั้นมายุ่มย่ามกับฮานะเขาเองก็ร้อนรนใจจนไม่มีสมาธิจะฟังคำอธิบายของผู้กำกับสักเท่าไหร่นัก

   “ไม่...ไม่ได้ทำ” ฮานะย้ำ “คิดถึงเธอจะแย่อยู่แล้ว...” เสียงพึมพำออดอ้อนทำให้ต้องกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น



   หลังจากการถ่ายแบบวันนี้นั้นสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีทางทีมงานก็จัดกินเลี้ยงฉลองบริเวณชายหาดที่ทางโรงแรมจัดเตรียมเอาไว้ให้เพื่อผ่อนคลายหลังจากที่เหนื่อยล้ามาทั้งวัน ฮานะกับพีทลงมาร่วมเป็นคนสุดท้ายทั้งคู่ถูกจับแยกให้นั่งคนละฝั่งเพราะพีทถูกทีมงานดึงตัวไปนั่งรวมกับเหล่านายแบบและนางแบบที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะราวกับว่าเด็กหนุ่มคือของเล่นใหม่ในค่ำคืนนี้เพราะถูกล้อมหน้าล้อมหลังด้วยความสนอกสนใจ

   “พีทนั่งกินโค้กมาหลายแก้วแล้วนะ ผมชงเหล้าให้เอาไหม” หนึ่งในทีมงานช่างภาพเอ่ยท้วงขึ้นมาอย่างสงสัยเพราะไม่เห็นว่าเด็กหนุ่มจะแตะต้องเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์แม้แต่นิดเดียว

   “ผมไม่ดื่มน่ะครับ” ทันทีที่ปฏิเสธออกไปก็ได้รับสายตาเหลือเชื่อจากทุกคนบนโต๊ะ

   “ให้เวลาหน่อย เด็กมันคงเขิน” ผู้กำกับที่นั่งอยู่หัวโต๊ะยิ้มขำก่อนจะยกแก้วตัวเองขึ้นจิบ

   “จริงเหรอฮานะ” ทีมงานอีกคนที่นั่งอยู่ข้างกันหันมาถามย้ำ

   “ครับ...พีทเขาไม่ดื่มมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว” ฮานะยิ้มขำกับท่าทางเหลือเชื่อที่ทุกคนแสดงออก

   หลังจากนั้นทั้งโต๊ะก็พยายามแกล้งรับน้องใหม่โดยการแอบผสมเหล้าลงในแก้วของพีทบ้างท้าให้ดื่มบ้างจนบรรยากาศบนโต๊ะนั้นเต็มไปด้วยความครื้นเครงสนุกสนาน พอผ่านไปสักพักก็สังเกตเห็นว่าใบหน้าของเจ้าเด็กตัวโตเริ่มขึ้นสีเพราะรับเอาแอลกอฮอลล์เข้าไปมากพอสมควรทำให้ฮานะต้องขอสลับที่กับทีมงานเพื่อย้ายไปนั่งข้างกัน

   ในระหว่างที่กำลังคุยกับทีมงานอยู่นั้นก็รู้สึกได้ว่ามีใครอีกคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกันกำลังจ้องมองมาทางเขาอยู่ตลอดเวลาตั้งแต่ตอนที่เดินเข้ามาจนถึงตอนนี้ แต่ฮานะเลือกที่จะไม่สนใจ อเล็กซ์ยังคงดูสนุกสนานร่วมชนแก้วกับเพื่อนร่วมงานได้อย่างเป็นปกติไม่มีท่าทีที่จะล่วงเกินหรือพูดในสิ่งที่ทำให้เขาต้องรู้สึกอึดอัดต่อหน้าผู้คน

   แต่แล้วโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงกลับสั่นเตือนเมื่อมีคนโทรเข้ามา พอก้มลงดูที่หน้าจอก็พบว่าเป็นเบอร์ของคุณแกเรน เห็นดังนั้นจึงตั้งท่าจะลุกเพื่อขอตัวออกไปคุยธุระแต่กลับถูกคนข้างกายดึงรั้งข้อมือเอาไว้ก่อน

   “คุณแกเรนโทรมาน่ะ ฉันจะออกไปรับสายข้างนอก” ฮานะยิ้มเมื่อเห็นว่าเจ้าโกลเดนท์ตัวโตมองมาอย่างเป็นห่วง

   ...ขี้ระแวงเกินไปแล้ว..

   “ผมไปด้วย” เด็กหนุ่มทำท่าจะลุกตามแต่กลับถูกอีกฝ่ายดันไหล่ให้นั่งลง

   “ไม่ต้องหรอก...ไปแค่แป๊บเดียว เธออยู่คุยกับทุกคนที่นี่เถอะ” พูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก็ขอตัวออกมาจากบริเวณที่จัดงานเลี้ยง ฮานะเดินทิ้งระยะห่างออกมามากพอสมควรเพราะเพลงจากร้านอาหารค่อนข้างที่จะดังเขาเกรงว่าจะทำให้พูดคุยกับปลายสายไม่รู้เรื่อง



(มีต่อด้านล่าง)

ออฟไลน์ Punmile09

  • '...Cause we were just kids when we fell in love...'
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-4
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER T E N : 31/10/2019
«ตอบ #71 เมื่อ31-10-2019 22:08:24 »

เสียงของคลื่นทะเลที่คลอมากับสายลมพัดแผ่วเบาทำให้รู้สึกผ่อนคลายอยู่ไม่น้อย ผิวน้ำส่องสะท้อนแสงของดวงจันทร์ที่สาดลงมาตรงกลางพราวระยิบระยับท่ามกลางความสลัว ทันทีที่กดรับสายสิ่งแรกที่รับรู้คือทางนั้นดูเดือดดาลเกี่ยวกับพฤติกรรมของอเล็กซ์ที่นับวันชักจะหนักข้อขึ้นจนเกรซคุมเอาไว้ไม่อยู่ ไหนจะข่าวอื้อฉาวเปลี่ยนคู่ควงเป็นว่าเล่นนั่นอีก เรียกได้ว่าตลอดเดือนที่ผ่านมาทางโมเดลลิ่งต้องวิ่งเต้นเอาเงินอุดข่าวกันให้จ้าละหวั่น

   (หัวเด็ดตีนขาดยังไงผมก็ไม่ยอมให้หมอนี่ได้เข้าร่วมโปรเจกต์ใหญ่ปลายปีของเฟยหลงแน่นอน...น่าขายหน้าชะมัด) แกเรนถอนหายใจออกมายาวเหยียด...เขารู้ดีว่าการที่โทรมาเล่าให้ฮานะฟังนั้นมีแต่จะทำให้อีกฝ่ายต้องเครียดตามไปด้วย แต่เพราะฮานะเป็นคนเดียวที่รู้และเห็นถึงสันดานของเจ้าหมอนั่นจึงคิดว่าคงพอจะช่วยแบ่งเบาความอัดอั้นตันใจของเขาไปได้บ้าง ความจริงแล้วถ้าทางโมเดลลิ่งจะทำการพักงานหรือถอนตัวอเล็กซ์ออกเลยทันทีก็ได้ แต่ผลเสียที่ตามมาก็คือความน่าเชื่อถือและเป็นมืออาชีพของทางโมเดลลิ่งจะถูกลดลง เพราะตอนนี้อดที่จะยอมรับไม่ได้เลยว่าอเล็กซ์นั้นกำลังโด่งดัง หากสั่งให้อีกฝ่ายหยุดพักงานตอนนี้ทางแบรนด์ที่เป็นคู่สัญญากันคงไม่พอใจอย่างแน่นอน มีหวังถูกฟ้องร้องจนถึงขั้นขึ้นโรงขึ้นศาลและเพราะอย่างนี้เขาจึงเลือกที่จะอดทนและให้โอกาสฝ่ายนั้นได้ปรับปรุงตัวตามที่ทางบอร์ดบริหารเสนอ

(แล้วก็...มีอีกเรื่อง) แกเรนเสียงเครียดยิ่งกว่าเดิมจึงทำให้ปลายสายต้องเงียบและรอฟัง (ผมเพิ่งได้ยินข่าวลือว่าช่วงที่ผ่านมา...อเล็กซ์ได้ใช้สารเสพติดบางชนิดด้วย) ทันทีที่ฮานะได้ยินก็รู้สึกชาวาบที่หนังศีรษะลามลงไปที่ปลายเท้า...เพราะถ้านี่เป็นเรื่องจริงก็เท่ากับว่าฝ่ายนั้นทำผิดกฎข้อบังคับของทางโมเดลลิ่งอย่างรุนแรง...

“...ไม่จริงใช่ไหมครับ” ฮานะถามย้ำอีกครั้งเพราะรู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อยกับสิ่งที่ได้ยิน

(เรื่องนี้ผมยังไม่สามารถบอกได้ว่าจริงเท็จไหนเพราะมันเป็นแค่ข่าวลือจากคนกลุ่มน้อยเท่านั้น) ทางปลายสายถอนหายใจออกมายาวเหยียด(ตอนนี้ยังไม่พบหลักฐานที่บ่งบอกว่าเจ้าตัวเสพจริง)

ฮานะรู้สึกราวกับว่าถูกค้อนเหล็กหนักหลายตันทุบเข้าที่กลางศีรษะทุกอย่างดูมึนงงไปหมด...ในใจลึกๆแล้วยังหวังว่าขอให้ทุกอย่างมันเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิดเท่านั้น...แม้ความรู้สึกผูกพันจะไม่หลงเหลือแต่เขาก็ไม่อยากเห็นอีกฝ่ายหมดอนาคตด้วยสิ่งนี้

“แล้ว...จะทำยังไงต่อไปครับ”

(ก็คงต้องสังเกตพฤติกรรมและความประพฤติไปก่อน...ตอนนี้อเล็กซ์กำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นขืนปล่อยให้ข่าวนี้รั่วไหลคงกระทบหลายฝ่าย...แต่ถ้าถึงขั้นเสียการเสียงานผมก็คงต้องจัดการขั้นเด็ดขาดตามกฎของทางบริษัท) แกเรนเสียงเข้มขึ้น (...หวังว่าฮานะจะเข้าใจ)

“ครับ...” ฮานะหยักหน้ารับอย่างเข้าใจก่อนจะถอนหายใจออกมา “คุณแกเรนจัดการได้เลยไม่ต้องห่วงผม”

(แน่ใจนะ...ว่าจะไม่ลองให้โอกาสเขาดูอีกครั้ง) แกเรนลองถามหยั่งเชิงเพราะรู้ดีว่าที่ผ่านมาฮานะนั้นรักอเล็กซ์มากแค่ไหน เขาก็แค่อยากมั่นใจ...ว่าหลังจากนี้อีกฝ่ายจะตัดขาดและตั้งต้นใหม่ได้จริงๆเสียที...

“ผมให้เขามามากพอแล้วล่ะครับ” รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนใบหน้าหลังจากที่นึกถึงอดีตที่เลยผ่าน “…ไม่มีโอกาสอะไรอีกแล้ว”

...อเล็กซ์ แอนเดอร์สัน เป็นเพียงแค่อดีตแล้วจริงๆ...

(ผมดีใจนะ...ที่ฮานะเลือกที่จะก้าวต่อไปข้างหน้า) น้ำเสียงจากปลายสายยังคงอบอุ่นเหมือนอย่างเคย

“ก็ปลายทางที่รออยู่...มันไม่ได้แย่สักเท่าไหร่นี่ครับ” ใบหน้าของใครบางคนที่เลือนรางอยู่กลับชัดเจนขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิด

(ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าข่าวลือที่ผมได้ยินมาก็เป็นเรื่องจริงน่ะสิ) ทางนั้นหัวเราะอย่างชอบใจจนทำให้คนที่รอฟังถึงกับต้องขมวดคิ้วมุ่น

“ข่าวลืออะไรน่ะครับ”

(ก็...เด็กเทรนด์กับคุณผู้จัดการส่วนตัวที่ยืนกอดกันที่ลานจอดรถ มีอะไรอีกนะ...อ้อ นั่งจับมือกันที่ท่าเรือ อืม ถ้าผมจำไม่ผิดยังมี...) แกเรนเริ่มขุกคุ้ยข้อมูลที่ได้มาอย่างนึกสนุก

“พอเลยครับ” ฮานะรีบออกปากห้ามเมื่อเริ่มรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า

...ให้ตายสิ ข่าวไวจริง...เห็นทีคงต้องระวังตัวมากกว่านี้ซะแล้ว

หลังจากที่ฝ่ายนั้นขอตัววางสายไปฮานะก็ถือโอกาสนี้นั่งเล่นชมบรรยากาศและตากลมต่ออีกสักหน่อย สายลมที่พัดหอบเอาไอทะเลขึ้นมาทำให้รู้สึกเหนียวตัวเหนอะหนะจนต้องปลดกระดุมสามเม็ดบนของเสื้อเชิ้ตที่สวมใส่อยู่เพื่อระบายอากาศ นัยน์ตากลมโตกวาดมองผิวน้ำไปเรื่อยเปื่อยอีกทั้งมือยังควานหาอะไรบางอย่างที่กระเป๋ากางเกงด้านหลัง  ซองบุหรี่ที่เหลือเกือบครึ่งพร้อมกับไฟแช็กถูกหยิบขึ้นมาถือเอาไว้ ฮานะจ้องมันด้วยความลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะวางมันลงที่ข้างตัวโดยไม่สนใจที่จะหยิบมันขึ้นมาสูบเหมือนอย่างเคย

นี่เป็นความเปลี่ยนแปลงเล็กๆที่เขาเริ่มรู้สึกได้ตั้งแต่มีพีทเข้ามาอยู่ข้างกาย...ฮานะไม่ได้สูบบุหรี่จัดเหมือนเมื่อก่อนแล้ว และในหนึ่งสัปดาห์แทบจะนับวันที่เขาใช้มันได้เลยด้วย ทั้งๆที่เมื่อก่อนบุหรี่ซองหนึ่งแค่สองวันก็หมดเกลี้ยงแล้ว

เหตุผลหนึ่งที่ไม่แตะก็เพราะกลัวว่าอาการโรคภูมิแพ้ของพีทจะกลับมากำเริบอีก...แม้นเจ้าตัวจะไม่เคยออกปากห้ามซ้ำยังบอกว่าตัวเองหายขาดแล้วแต่ก็ยังไม่วางใจอยู่ดี

...และอีกอย่างเขารู้ว่าพีทเป็นห่วง...แต่เพราะเจ้าเด็กตัวโตไม่อยากจะทำตัวเซ้าซี้ให้เขาเบื่อต่างหากเลยเลือกที่จะอดทน นี่จึงเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้เข้าตั้งใจเลิกบุหรี่อย่างจริงจัง

...เพราะอย่างน้อยๆการที่ทำให้อีกฝ่ายสบายใจ ก็ไม่ใชเรื่องที่หนักหนาอะไรมากนักหรอก

“ไง” เสียงทักคุ้นเคยที่อยู่ทางด้านหลังทำให้ต้องหลุดออกจากภวังค์ส่วนตัวโดยไว ฮานะหันไปมองบุคคลที่มาใหม่ก่อนจะรีบลุกหนีเมื่อเห็นว่าฝ่ายนั้นเดินอ้อมมานั่งลงที่ม้านั่งตัวเดียวกัน แต่หนีไม่พ้นเมื่ออเล็กซ์เอื้อมมือมาดึงแขนเขาเอาไว้ก่อนจะออกแรงกระชากจนเสียหลักลงไปนั่งเกยอยู่บนหน้าตักของอีกฝ่าย

“อเล็กซ์! ปล่อยนะ” ฮานะออกแรงดิ้นทันทีเมื่อถูกโอบลงที่บั้นเอวและถูกซุกไซ้ลงซอกคออย่างจาบจ้วง กลิ่นของแอลกอฮอลล์ผสมกับน้ำหอมประจำตัวฉุนจนเขารู้สึกมึนหัว...ดูท่าแล้วอเล็กซ์คงกำลังเมาได้ที่

“อยู่เฉยๆน่า” เสียงทุ้มสั่นพร่าไปด้วยแรงอารมณ์ ยิ่งได้กลิ่นหอมสะอาดของผิวเนื้อขาวนวลเขาก็ยิ่งควบคุมตัวเองเอาไว้ไม่อยู่...ผิวของฮานะยังคงเนียนนุ่มลื่นมือเหมือนอย่างเคย แต่กลิ่นหอมที่ทวีความรุนแรงมากขึ้นกว่าเมื่อก่อนคงเป็นเพราะไม่มีกลิ่นของควันบุหรี่ผสมเจือปนอยู่

ปลายนิ้วร้อนลากผ่านบริเวณปลอกคอที่อีกฝ่ายสวมใส่ก่อนที่รอยยิ้มพึงพอใจจะปรากฏเมื่อได้รู้ว่าฮานะยังไม่ตกไปเป็นของคนอื่น...

“ปล่อยฉัน...นายไม่มีมีสิทธิ์ทำแบบนี้” ฮานะรวบรวมแรงทั้งหมดผลักร่างที่ใหญ่กว่าออกห่างแต่ก็ไม่พ้นตัวมิหนำซ้ำยังถูกรวบข้อมือเอาไว้อย่างแน่นหนา ริมฝีปากร้อนระอุและลมหายใจที่รินรดอยู่ใกล้ผิวแก้มทำให้ต้องหดคอหนีตามสัญชาตญาณ ชีพจรที่คงที่เริ่มเต้นถี่รัวเมื่อความกลัวเริ่มจับกุมจิตใจ

“แล้วใครมี” อเล็กซ์กดเสียงต่ำแววตาประกายกร้าวเต็มไปด้วยโทสะ “ไอ้หมอนั่นเหรอ หึ...น้ำหน้าอย่างมันจะทำอะไรได้ อย่างมากมันก็ทำได้แค่มองตาละห้อย...ไม่มีปัญญาที่จะทำให้นายพอใจได้หรอกน่า” ถ้อยคำดูถูกมากมายทำให้คนฟังรู้สึกชาที่ใบหน้า ฮานะกำมือแน่นก่อนจะออกแรงผลักอีกหนและคราวนี้กลับทำให้ฝ่ายหยุดชะงัก

“รู้ไหมว่าอะไรทำให้ฉันเห็นถึงความแตกต่างระหว่างนายกับพีท” ฮานะจดจ้องไปในแววตาคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว นัยน์ตาสวยกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า “เพราะยิ่งได้เห็นธาตุแท้ของนายมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งตอกย้ำว่าที่ผ่านมาฉันโง่งมงายแค่ไหน...และถ้าจะต้องเทียบกับเขาคนนั้น”

“…”

“คนอย่างนาย...เทียบเขาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ” เพียงแค่พูดจบก็ถูกฝ่ายนั้นบีบเข้าที่สันกรามจนปวดร้าวลามไปถึงแกนสมอง อเล็กซ์จ้องตอบกลับด้วยแววตาที่แดงก่ำเต็มไปด้วยไฟโทสะก่อนจะยิ้มแสยะออกมา

“หึ...ตรงไหนล่ะที่เทียบไม่ได้” ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงต่ำก่อนจะถือวิสาสะกดริมฝีปากลงไปที่เรียวปากสีสดหนหนึ่งแล้วดึงมือของอีกฝ่ายมาวางที่บริเวณเป้ากางเกงของตัวเอง “ถ้าหมายถึงตรงนี้ละก็ฉันมั่นใจนะว่าสู้ได้”

“มันจะมากเกินไปแล้วนะ” ฮานะมองกลับอย่างโกรธเคือง ยิ่งอีกฝ่ายทำตัวไร้มารยาทมากเท่าไหร่ความชิงชังมันก็มีมากขึ้นเท่านั้น

“อยากจะรู้จริงๆว่าหมอนั่นมันยังจะรับได้ไหม” เสียงทุ้มกดต่ำ “...ถ้าต้องกินของเหลือจากผัวเก่าซ้ำไปซ้ำมา” รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นทันทีเมื่อลากมือลงมาที่อุปกรณ์ป้องกันตัวเองของพวกโอเมก้า

“จะทำอะไร” ฮานะสัมผัสได้ถึงความไม่น่าไว้วางใจบางอย่าง...กับปลอกคอของเขาอเล็กซ์เคยพยายามปลดมันมาแล้วหลายครั้งต่อหลายครั้งแต่เขาสามารถเอาตัวรอดมาได้ตลอด...แต่ครั้งนี้กลับให้ความรู้สึกบางอย่างที่แตกต่างออกไป

...มันดูอันตรายมากกว่าทุกที..

   “ไม่!”

ผลั่ก!

 วินาทีที่ฝ่ายนั้นเอื้อมมือมาแตะที่ข้างคอจู่ๆร่างของอเล็กซ์ก็ล้มลงไปที่พื้นด้านข้างอย่างแรงจนทรายบริเวณนั้นแตกกระจายออกไปคนละทิศก่อนร่างสูงใหญ่ของใครอีกคนจะปราดเข้าไปกระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายขึ้นมาแล้วชกเข้าไปที่ใบหน้าอย่างจังจนอเล็กซ์ล้มฟุบลงไปที่พื้น

“เวรเอ๊ย!” ลิ่มเลือดถูกถ่มลงบนชายหาด นัยน์ตาสีฟ้าประกายโรจน์เมื่อจับจ้องไปยังฝ่ายตรงข้าม

และเพียงแค่ชั่วพริบตาสันหมัดก็ถูกกระแทกเข้ากับใบหน้าของเด็กหนุ่มอย่างจังจนตัวเซเพราะอีกฝ่ายก็มีรูปร่างสูงใหญ่ไม่ต่างกัน

“ไอ้ระยำ” อเล็กซ์ถ่มน้ำลายลงพื้นพร้อมกับสบถด่าอย่างแค้นเคือง

“อเล็กซ์หยุดนะ!” ฮานะร้องเสียงหลงเมื่อเห็นว่าฝ่ายนั้นอาศัยจังหวะที่พีทกำลังมึนเบลอถีบเข้าที่กลางท้องก่อนจะคว้าเอาท่อนไม้ที่อยู่บริเวณนั้นขึ้นมาถือเอาไว้เตรียมทำร้ายร่างกายอีกฝ่าย ในตอนที่อเล็กซ์หวดไม้เข้าไปโชคดีที่พีทไหวตัวหลบทัน เด็กหนุ่มถอยออกมาให้มีระยะห่างก่อนจะใช้เท้าถีบเข้าที่ข้อพับขาของอีกฝ่ายจนล้มทรุดลงไปบนพื้น พีทอาศัยจังหวะนั้นเตะท่อนไม้ออกไปให้พ้นมือแล้วกระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายขึ้นมาชกไม่ยั้ง

ไร้ซึ่งคำพูดอื่นใด มีเพียงน้ำหนักของกำปั้นเท่านั้นที่ทำหน้าที่แทนคำสบถและความโกรธที่อัดแน่นอยู่ภายในใจ

“พีท...พอแล้ว” ฮานะเริ่มรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตาเพราะไม่สามารถรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าเอาไว้ได้ เขาทั้งร้องห้ามและร้องขอความช่วยเหลือจนลำคอแห้งผากแต่ก็ไม่สามารถหยุดคนทั้งคู่ได้

พีทในตอนนี้เหมือนเป็นใครอีกคนที่เขาไม่รู้จัก...จากคนที่อ่อนโยนและใจเย็นมาโดยตลอดกลับดูเดือดดาลจนไม่น่าเข้าใกล้ ยิ่งฝ่ายนั้นไม่พูดเอาแต่รัวหมัดใส่อเล็กซ์อย่างเดียวนั้นก็ยิ่งทำให้พีทดูน่ากลัวขึ้นไปอีก ทั้งสองคนตะลุมบอนกันจนพื้นทรายบริเวณนั้นมีหยดเลือดบางส่วนซึมผ่าน

แต่ก่อนที่เหตุการณ์ทุกอย่างจะเตลิดไปกันใหญ่ทีมงานที่เพิ่งวิ่งมาถึงก็จัดการจับตัวแยกทั้งสองคนออกห่างจากกันอย่างทุลักทุเลเพราะเรี่ยวแรงของทั้งสองนั้นมีมากจนผู้ชายตัวใหญ่ๆสามสี่คนเกือบจะห้ามเอาไว้ไม่อยู่ ต่างฝ่ายต่างสภาพดูไม่จืดด้วยกันทั้งคู่ทั้งคิ้วแตกปากแตกหน้าช้ำกันไปตามระเบียบ

“อเล็กซ์ไหนคุณบอกจะกลับห้องไปพักผ่อน...แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น” ผู้กำกับที่อาวุโสที่สุดเอ่ยถามเสียงเครียด ก่อนหน้านี้เพียงไม่นานพีทขอตัวออกมาตามหาฮานะเพราะเห็นว่าไม่กลับมาที่โต๊ะเสียที แต่หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงฮานะร้องลั่นขอความช่วยเหลือทุกคนเลยรีบวิ่งมาที่จุดเกิดเหตุ...นับว่าโชคดีที่มาห้ามเอาไว้ได้ทันไม่อย่างนั้นเรื่องคงบานปลายไปมากกว่านี้

“มันต่อยผมก่อน” อเล็กซ์ออกปากอย่างฉุนเฉียวก่อนจะถ่มเลือดลงบนพื้นทั้งที่ตายังคงจับจ้องอยู่กับคู่อริ

“จริงหรือเปล่าพีท” ด้วยความที่เป็นคนกลางเขาจึงไม่อยากจะฟังความข้างเดียว แต่อีกฝ่ายกลับไม่พูดอะไรออกมาและทำเพียงพยักหน้ารับสารภาพอย่างยอมรับผิด เมื่อเห็นดังนั้นผู้กำกับก็ถอนหายใจออกมายาวเหยียดก่อนจะพยักหน้าอย่างปลงตก “ผมจะไม่ถามนะว่าพวกคุณทะเลาะกันเรื่องอะไร” เขาพูดเสียงเข้ม “เอาไว้กลับไปที่บริษัทเมื่อไหร่คงต้องแจ้งเรื่องนี้ให้ทางคุณแกเรนได้ทราบ”

“ผมไม่ผิด...มันหาเรื่องก่อน” อเล็กซ์ยังคงโวยวายอย่างไม่ยอมแพ้แต่กลับถูกผู้กำกับปรามดุเอาไว้

“นั่นเป็นเรื่องที่คุณต้องไปอธิบายให้คุณแกเรนฟังไม่ใช่ผม” เขาตัดบทเอาไว้แค่นั้น ไม่สนใจสายตาโกรธเคืองที่อีกฝ่ายมองมา “เอาล่ะ ไปพักผ่อนได้แล้ว...พรุ่งนี้ต้องเดินทางกลับกันแต่เช้า”

หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันกลับไปฮานะก็หันมามองคนที่ยืนนิ่งอยู่ข้างกาย

พีทมองต่ำลงไปที่พื้น จังหวะการหายใจหนักแน่นราวกับเจ้าตัวกำลังอดทนอดกลั้นความรู้สึกบางอย่างอยู่ สันหมัดที่เปื้อนเลือดนั้นกำแน่นเข้าหากันจนสั่นเทา เห็นดังนั้นฮานะจึงวางมือลงบนท่อนแขนของอีกฝ่ายแผ่วเบาเพื่อเป็นการปลอบประโลมทางอ้อม

แต่ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยอะไรออกมาจู่ๆกลับถูกดึงเข้าไปกอดเอาไว้จนใบหน้าฝังซุกลงไปบนแผ่นอกกว้างชื้นเหงื่อฮานะได้ยินเสียงจังหวะชีพจรที่เต้นรัวเร็วออกมาจนต้องยกมือขึ้นทาบเอาไว้ เขาถูกกอดอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานานหลายสิบนาทีโดยที่พีทไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

เด็กหนุ่มเอาแต่วางคางลงบนศีรษะและกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นราวกับกลัวว่าคนในอ้อมกอดจะหนีหายไป

“พีท...ฉันไม่เป็นไร” ฮานะบอกเสียงแผ่วอีกทั้งยังพยายามลูบหลังปลอบให้อีกฝ่ายใจเย็นลง

...พีทกำลังพยายามควบคุมสติอารมณ์ให้กลับคืนมาเป็นปกติ

“...ถ้าผมมาช้ากว่านี้” เสียงทุ้มต่ำพึมพำอยู่ด้านบน ฝ่ายนั้นกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นจนเขาเริ่มจะหายใจได้ลำบาก...แรงเยอะชะมัดเลย “ผมไม่น่าปล่อยให้ฮานะมาคนเดียวเลย”

“ไม่เป็นไรนะ” ฮานะหลับตาลงเพื่อฟังเสียงจังหวะหัวใจที่เริ่มกลับมาเต้นตามปกติ “ฉันผิดเองที่ไม่เชื่อเธอ” ใบหน้าสวยเงยขึ้นไปหาก่อนจะยืดตัวขึ้นจูบที่บริเวณปลายคางอย่างอ้อยอิ่ง

...จูบซ้ำไปมาเพื่อดูดซับความว้าวุ่นใจและช่วยแบ่งเบาความเจ็บปวด

“ผมขอโทษ” ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นแนบลงข้างใบหน้าก่อนปลายนิ้วจะเกลี่ยไล้ข้างริมฝีปากอิ่มอย่างรู้สึกผิด นัยน์ตาสีเข้มทอประกายเศร้าเมื่อได้เห็นว่าสิ่งที่มีค่าของตนกำลังจะถูกคนอื่นทำลายลงไปต่อหน้าต่อตา

...ถ้าเกิดว่ามันเกิดขึ้นจริง...เขาจะไม่ให้อภัยตัวเองอีกเลยตลอดชีวิต..

“ชู่ว...ไม่เป็นไร” ฮานะเอียงหน้าซบเข้ากับมืออุ่นก่อนจะช้อนตาขึ้นมองพร้อมกับรอยยิ้มบางเบาเพื่อให้อีกฝ่ายได้คลายความกังวลลง “ฉันไม่เป็นไร...อย่าโทษตัวเองเลยนะ”

“...”

   “อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ” เขายกมือขึ้นบีบข้างใบหน้าของเจ้าเด็กตัวสูงเหมือนอย่างที่ชอบทำเสมอตอนที่อีกฝ่ายหน้าบึ้ง ก่อนจะเลื่อนมือขึ้นมากุมมือใหญ่เอาไว้พร้อมกับจรดจูบลงไปแผ่วเบา “…เธอช่วยฉันลบมันได้นะ”

   แสงของดวงจันทร์ที่สะท้อนสาดส่องเข้ามาในดวงตากลมโตทำให้เห็นประกายวาบหวามที่ทำให้คนมองนั้นต้องนิ่งงันราวกับกำลังตกอยู่ในภวังค์ เด็กหนุ่มมองตามเรียวปากสีสดที่ค่อยๆกดจูบไปตามข้อนิ้วของเขาก่อนฟันขาวจะขบมันแผ่วเบาตอนที่เจ้าตัวช้อนตาขึ้นมามองกัน

   “...”

   “พีท” เสียงที่มากไปด้วยเสน่ห์ถามย้ำอีกครั้ง “...ช่วยลบความทรงจำวันนี้ให้ฉันได้ไหม”

   …แทนคำตอบทั้งหมดก็ถูกช้อนตัวขึ้นอุ้มแนบอกจนลอยเหนือพื้น

ฮานะไม่มีท่าทีตกใจแม้สักนิดตรงกันข้ามกลับยกแขนขึ้นคล้องรอบลำคอแกร่งก่อนจะซบหน้าลงบนแผ่นอกกว้างที่อบอุ่นสำหรับเขาเสมอ…


___________________________________



คนที่ทุกคนคิดถึง(?)ได้กลับมาแล้วค่าา

ฮือออออ ด่าอเล็กซ์ได้แต่อย่าด่าพันไมล์นะคะ ฮือ แล้วก็ขอความกรุณาไม่ใช้คำหยาบน้า /กราบแนบตัก 

ขอให้ทุกคนเชื่อใจฮานะและเด้นเยอะๆน้า มาเอาใจช่วยทั้งสองคนด้วยกันนะคะ <3



ว่าแต่...ฮานะจะล่อลวงลูกเราอีกแล้วเด้นไม่รอดแน่ /เซฟน้องพีท

ฝากเม้นต์เป็นกำลังใจให้เด้นด้วยนาคับบ หรือจะมาพูดคุยกันที่แท็ก #ดอกไม้ของพีท ในTwitter ก็ได้เน้อ

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1551
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER T E N : 31/10/2019
«ตอบ #72 เมื่อ31-10-2019 22:52:22 »

ฮานะล่อลวงเจ้าหมาตัวโตตต


Sent from my iPhone using Tapatalk

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3360
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER T E N : 31/10/2019
«ตอบ #73 เมื่อ31-10-2019 23:27:43 »

#คิสดีไม่ได้เลย ลุ้นตอนหน้าด้วยใจจดจ่อ   :hao6: :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1837
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER T E N : 31/10/2019
«ตอบ #74 เมื่อ01-11-2019 00:06:32 »

โกลเด้นจะกลายร่างเหรอ กี๊ดดดดดดดดดด
ตอนพุ่งเข้ามาต่อยใจเต้นตุ้บๆๆ  :m31:

ออฟไลน์ Majariga

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 451
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER T E N : 31/10/2019
«ตอบ #75 เมื่อ01-11-2019 01:37:36 »

คุณฮานะต้องดูแลตัวเองให้มากกว่านี้นะคะ ไม่งั้นเจ้าลูกหมาจะคลั่งแบบนี้อีกแน่เลย  :กอด1:

ออฟไลน์ darinsaya

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 604
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER T E N : 31/10/2019
«ตอบ #76 เมื่อ01-11-2019 10:05:18 »

 :katai5: :katai5:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER T E N : 31/10/2019
«ตอบ #77 เมื่อ01-11-2019 10:57:36 »

 :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ may27

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 306
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER T E N : 31/10/2019
«ตอบ #78 เมื่อ01-11-2019 12:13:54 »

 :z6:   ซัดมันอีกกกกกก ซัดมันเลยพีท อเล็กซ์ไสหัวไป

ออฟไลน์ fullfinale

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 716
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER T E N : 31/10/2019
«ตอบ #79 เมื่อ01-11-2019 23:03:08 »

หืมมมมมมมมม ตอนหน้าเราขอหวังได้ไหม :haun4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER T E N : 31/10/2019
« ตอบ #79 เมื่อ: 01-11-2019 23:03:08 »





ออฟไลน์ Jiraapp

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 395
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER T E N : 31/10/2019
«ตอบ #80 เมื่อ02-11-2019 02:31:08 »

จริง ๆ ก็ควรโดนซะบ้างอเล็กซ์เนี่ย ทำตัวน่ารำคาญมากกกก :m31:

ออฟไลน์ Punmile09

  • '...Cause we were just kids when we fell in love...'
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-4
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER E L E V E N : 8/11/2019
«ตอบ #81 เมื่อ08-11-2019 17:31:23 »

CHAPTER ELEVEN
_________________________________




ทันทีที่บานประตูปิดลงใบหน้าของทั้งสองคนก็เคลื่อนเข้าหากันราวกับว่ามีแรงดึงดูดมหาศาลทำงานเป็นตัวประสาน ริมฝีปากร้อนจัดบดเบียดกันราวกับว่าจะสามารถดับความกระหายที่เกิดจากความปรารถนาในเบื้องลึกของจิตใจได้ ต่างฝ่ายต่างดูดกลืนเรียวปากของอีกคนจนเกิดเสียงคลอแผ่วไปกับเครื่องปรับอากาศที่เริ่มทำงานหลังจากที่ถูกเสียบคีย์การ์ด แสงไฟสลัวจากบริเวณหัวเตียงช่วยเสริมให้บรรยากาศภายในห้องนั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นอายที่ร้อนแรงมากยิ่งขึ้น

รู้ตัวอีกทีแผ่นหลังก็สัมผัสได้ถึงความนุ่มของเตียงฮานะเชิดหน้าขึ้นสูงก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดในตอนที่ถูกซุกไซ้ลงข้างซอกคอ เสียงหอบหายใจเป็นตัวกระตุ้นเร้าให้ชีพจรในร่างกายนั้นเต้นถี่เมื่อกระดุมเสื้อถูกปลดออกจากกันจนหมด และเพียงไม่นานเสื้อที่สวมใส่อยู่ก็ถูกร่นลงมากองบริเวณข้อพับแขน นัยน์ตากลมโตคลอไปด้วยหยาดน้ำแห่งห้วงอารมณ์จดจ้องไปยังคนที่ยืดตัวขึ้นถอดเสื้อออกจากตัว มัดกล้ามเนื้อตึงแน่นแผ่ไอร้อนระอุออกมาจนรู้สึกว่าถูกหลอมละลายเพียงแค่ได้จ้องมอง สีผิวที่เข้มขึ้นเล็กน้อยจากแดดเมื่อตอนบ่ายเมื่อถูกแสงสลัวของไฟจากหัวเตียงส่องกระทบกลับมีเสน่ห์เพิ่มขึ้น

“อือ” เสียงแหบพร่ามากไปด้วยเสน่ห์คราเครือแผ่วเบาเมื่อถูกกดจูบลงข้างซอกคออีกครั้งและย้ำไปมาจนรู้สึกร้อนผ่าว ความอุ่นชื้นไล่ลงมาเล่นงานบริเวณไหปลาร้าได้รูปลามไปถึงหัวไหล่กลมกลึง ฮานะถูกอีกฝ่ายสอดมือเข้ามารองใต้แผ่นหลังก่อนจะถูกดันขึ้นจนแผ่นอกลอยเด่น ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดลงบนปลายยอดอกทำให้ทั้งร่างเกร็งสะท้านไหวและทันทีที่ความอุ่นชื้นกดประทับลงมาก็ทำให้ไม่สามารถกลั้นเสียงเอาไว้ได้ ภาพตรงหน้าทำให้รู้สึกร้อนวูบไปทั่วทั้งร่าง ฮานะพยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติเมื่อถูกกดจูบบริเวณเนินเนื้อหน้าอกจนรู้สึกชื้นแฉะ ในตอนที่ถูกเรียวลิ้นร้อนโฉบกระหวัดไปมาอย่างอ้อยอิ่งก็ยิ่งทำให้ต้องลงน้ำหนักมือที่วางไว้บนบ่ากว้างเพื่อเป็นหลักยึด

“พ...พีท ฉันขออาบน้ำก่อน” ฮานะร้องขอ  “อ...หยุด”

“…ค่อยอาบ..นะครับ” เด็กเอาแต่ใจยังคงซุกใบหน้าลงกับแผ่นอกเขาแนบแน่นก่อนจะเลื่อนขึ้นมาที่บริเวณข้างซอกคอ

“ฉันเหนียวตัว” ฮานะบอกเสียงแผ่วและพยายามดันแผ่นอกอีกฝ่ายเอาไว้ “อาบน้ำก่อนเถอะ...นะ” แววตาคู่สวยช้อนมองอย่างออดอ้อนและมันก็ได้ผลเมื่อทำให้คนที่คร่อมอยู่เหนือร่างยอมผละออกห่าง ร่างสูงใหญ่เป็นฝ่ายลุกไปยืนอยู่ข้างเตียงก่อนจะยื่นมือมาให้เขาจับเพื่อเป็นหลักยึด

ฮานะเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะปลดเสื้อที่กองอยู่บริเวณศอกลงไปที่พื้นตามด้วยกางเกงขาสามส่วนและชั้นในจนร่างทั้งร่างเปลือยเปล่า...ทุกๆอิริยาบถของเขามีสายตาคู่นั้นมองตามแทบทุกวินาที ฝ่ามือเล็กเลื่อนออกไปจับที่ขอบกางเกงยีนของคนตรงหน้าก่อนจะค่อยๆรูดซิปกางเกงลงจนเห็นชั้นในสีเข้ม ทั้งคู่ยังคงประสานสายตากันอยู่จนกระทั่งต่างฝ่ายต่างเปลือยเปล่า

ภายในห้องน้ำนั้นกลับดูคับแคบลงไปถนัดตาเมื่อมีร่างสองร่างตระกองกอดกันอยู่ใต้ฝักบัว เสียงของสายน้ำที่ร่วงลงมากระทบกับพื้นนั้นดังคลอไปกับเสียงเฉอะแฉะของการบดเบียดริมฝีปากเข้าหากัน ร่างสูงใหญ่ที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังโอบกระชับรอบเอวคอดเอาไว้อย่างมั่นคง ปลายนิ้วร้อนลากไล้ผ่านผิวเนื้อเปียกชุ่มก่อนจะบีบเคล้นลงบนรอยสักที่บริเวณสะโพกฝั่งขวา ผิวเนื้อขาวจัดขึ้นรอยแดงตามที่ปลายนิ้วลากผ่าน ร่างที่เล็กกว่ายืดตัวขึ้นจนลำคอเป็นเส้นตรงเพื่อตอบรับสัมผัสจากรสจูบที่เขาคอยปรนเปรอให้

มือที่ถูกอีกฝ่ายกุมเอาไว้ถูกเลื่อนให้โอบลงที่บริเวณด้านหน้าก่อนที่ปลายนิ้วจะลูบเข้าที่โคนขาขาวเนียนอย่างถือวิสาสะ เด็กหนุ่มลูบผิวเนื้ออ่อนไปมาอย่างหลงใหลก่อนจะลากขึ้นมาวางทาบลงบนแผ่นท้องแบนราบพร้อมกับเกลี่ยนิ้วโป้งเข้ากับจิวเพชรเม็ดเล็กที่ห้อยติดสะดือ ฮานะสะดุ้งแอ่นตัวโค้งจนทำให้บางส่วนแนบชิดเข้าหากันไปโดยปริยาย

“อื้ม...” เสียงคราเครือดังแผ่วเบาในตอนที่สัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มที่ดุนดันอยู่ที่กลางร่องสะโพก ฮานะบดเบียดตัวเข้าแนบชิดก่อนจะถอนริมฝีปากออกมา “...ฉันทำให้” ว่าไว้แค่นั้นก็ดันร่างสูงใหญ่ของอีกคนไปแนบติดกับผนังก่อนจะเอื้อมมือลงไปกอบกุมบางส่วนที่ตื่นตัวเต็มที่มาได้สักพัก ทันทีที่อุ้งมือสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุเจ้าตัวก็ต้องชะงักและลมหายใจสะดุดเมื่อได้เห็นขนาดตัวตนของอีกฝ่าย

   ...ให้ตายสิ..กำแทบไม่รอบเลยด้วยซ้ำ..

   และก่อนที่ความคิดจะฟุ้งซ่านไปมากกว่าที่เป็นก็ถูกอีกคนช้อนเข้าที่ใต้คางแล้วดันใบหน้าให้เงยขึ้นเพื่อรับจูบอ้อยอิ่ง ฮานะใช้นิ้วนวดคลึงตามความยาวให้อย่างเอาอกเอาใจก่อนจะลูบผ่านบริเวณส่วนปลายไปมาจนใครอีกคนลมหายใจสะดุดกล้ามท้องเกร็งขึ้นเป็นลูกชัดเจน

   “เคยทำมาก่อนไหม” ฮานะเงยหน้าถามเสียงพร่าและกดจูบลงที่ปลายคางได้รูปย้ำไปมา “ไม่นับที่ทำเองนะ” รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยจัดตอนที่เห็นว่าเด็กหนุ่มส่ายหน้าปฏิเสธ

   “...” พีทขมวดคิ้วมุ่นเมื่อรู้สึกร้อนผ่าวบริเวณกลางกาย อุ้งมือนุ่มที่คลึงอยู่ส่วนนั้นทำให้เขาเจียนจะคลั่งตาย

   “หน้าเครียดเชียว” ฮานะยิ้มขำก่อนจะยืดตัวขึ้นจูบปลายคางอีกฝ่ายเพื่อปลอบประโลม “…เด็กดี”

   “…ฮานะ” เสียงทุ้มต่ำถูกเค้นรอดไรฟันเมื่อความกดดันทั้งหมดมารวมกันอยู่ที่บริเวณส่วนปลาย ยิ่งฮานะเร่งจังหวะและลงน้ำหนักมือมากขึ้นเท่าไหร่เขาก็ยิ่งควบคุมสติยากขึ้นเท่านั้น ความรู้สึกที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนทำให้จังหวะชีพจรนั้นเต้นรัวเร็วจนแทบทะลุออกมาจากอก พีทก้มลงมองมือเล็กที่ปรนเปรอตัวตนของเขาด้วยสีหน้าที่เหยเกเพราะถูกความเสียวซ่านเล่นงานจนไม่สามารถอยู่เฉยได้ เด็กหนุ่มโอบเข้าที่ช่วงเอวคอดกอดจะออกแรงกอดแน่นพร้อมกับก้มลงไปประกบจูบอย่างดุเดือด

   และเพียงไม่นานแรงอารมณ์ทั้งหมดก็ถูกปลดปล่อยออกมาจนล้นฝ่ามือลามไปถึงบริเวณแผ่นท้องบาง ฮานะผละหน้าออกมาก่อนจะก้มลงมองคราบน้ำข้นหนืดที่เปรอะอยู่บริเวณหน้าท้อง และแล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อจู่ๆเรียวนิ้วกลับปาดมันขึ้นมาแล้วยกขึ้นแลบเลียทำความสะอาดจนเกลี้ยง ทำเอาคนที่เฝ้ามองถึงกับร้อนวูบจนร่างแทบหลอมละลายไปกับอุณหภูมิร้อนจัด เด็กหนุ่มผ่อนลมหายใจออกมาอย่างหนักเพื่อระบายความกดดันทั้งหมดที่มี

   “...ขอโทษครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำพึมพำแผ่วเบาก่อนจะซบใบหน้าลงกับลาดไหล่เล็ก

   ...น่าขายหน้าชะมัด..

   “คิดมากเกินไปแล้ว” ฮานะยิ้มอย่างเข้าอกเข้าใจและมองว่ามันเป็นเรื่องธรรมชาติเสียมากกว่า...เป็นเรื่องธรรมดาของเด็กวัยรุ่นที่เพิ่งผ่านพ้นช่วงวัยแตกหนุ่มมาหมาดๆจะถูกกระตุ้นเร้าได้ง่ายเพราะไวต่อการสัมผัส “ที่เป็นแบบนี้...ก็เพราะเธอรู้สึกดีมากๆใช่ไหมล่ะ” เขาถามย้ำพร้อมกับยกมือขึ้นลูบท้ายทอยอีกฝ่ายเพื่อปลอบประโลม

   พีทพยักหน้ารับเพราะเขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ...มันดียิ่งกว่าตอนที่ทำด้วยตัวเองเสียด้วยซ้ำไป

   ...และอีกอย่าง...เพราะเป็นฮานะมันจึงรู้สึกมากเกินกว่าปกติ..

   “พอหรือยัง” รอยยิ้มแฝงความนัยน์ที่ปรากฏบนใบหน้าสวยทำให้เด็กหนุ่มตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้ง

   แทนคำตอบทั้งหมดร่างขาวนวลก็ถูกช้อนอุ้มขึ้นแนบแผ่นอกกว้าง ฮานะยกแขนขึ้นคล้องรอบลำคอของอีกฝ่ายก่อนจะกดใบหน้าลงมาเพื่อประกบจูบแนบแน่น รู้ตัวอีกทีแผ่นหลังก็สัมผัสกับความนุ่มของเตียงหลังใหญ่ที่ยวบลงตามน้ำหนักของพวกเขาทั้งสอง สัมผัสชื้นแฉะและหยดน้ำที่เกาะพราวอยู่บนผิวเนื้อนั้นทำให้ทุกการขยับเคลื่อนไหวทุกส่วนของร่างกายเรียบลื่น

   ริมฝีปากร้อนจัดไล่จูบตั้งแต่ซอกคอขาวลงมาถึงแผ่นอกอย่างอ้อยอิ่งและไม่ได้ทิ้งรอยประทับเอาไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ใบหน้าคมเข้มลอบขึ้นมองคนที่นอนตัวอ่อนอยู่ใต้ร่าง ฮานะหน้าแดงจัด...แดงไปทั้งตัว

   “อื้อ” เสียงครางสั่นสะท้านดังแว่วขึ้นเมื่อถูกเรียวลิ้นร้อนสัมผัสบริเวณส่วนปลายยอดอกที่กำลังตั้งชัน ส่วนอ่อนไหวขึ้นสีแดงก่ำเมื่อถูกดูดซ้ำไปมาจนเนินเนื้อเริ่มนูนขึ้น “ห...ห้ามกัดนะ” ฝ่ามือออกแรงดันไหล่ของอีกฝ่ายเอาไว้เมื่อถูกฟันคมครูดไปกับผิวเนื้ออ่อน

   พีทยังคงวนเวียนอยู่กับหน้าอกของเขาจนรู้สึกได้ว่าผิวบริเวณนั้นเปียกชุ่ม ฮานะสอดมือเข้าไปในกลุ่มผมสีเข้มก่อนจะออกแรงขยุ้มเมื่อถูกเล้าโลมอย่างค่อยเป็นค่อยไป ความอุ่นชื้นไล่ลงต่ำไปหยุดอยู่ที่แอ่งสะดือทั้งร่างสะท้านไหวเมื่อจิวเงินที่ห้อยอยู่ถูกอีกฝ่ายเลียวนรอบก่อนจะงับคาบเอาไว้ เสียงร้องหวีดหวิวดังคลอในตอนที่นัยน์ตาคมช้อนขึ้นมามองกัน ประกายคุโชนตรงหน้าทำให้ต้องกัดริมฝีปากเอาไว้เพื่อระงับความรู้สึกรุนแรงที่พุ่งโจมตี

   เพราะที่ผ่านมานั้นร่างกายคุ้นชินกับความรุนแรงและเจ็บปวด พอถูกเล้าโลมอย่างค่อยเป็นค่อยไปด้วยการกระทำที่แสนอ่อนโยนแบบนี้เขาเลยไร้เรี่ยวแรงที่จะต้านทาน

   จากตอนแรกที่คิดว่าตัวเองจะเป็นผู้นำ...ตอนนี้กลับมีสภาพไม่ต่างจากขี้ผึ้งลนไฟ...

   “ฮ..อึก” ฮานะเม้มริมฝีปากจนซีดก่อนจะเชิดหน้าขึ้นจนลำคอเป็นเส้นตรงเมื่อถูกพรมจูบลงบนท้องน้อยย้ำไปมา

   ร่างขาวนวลบิดกายเร่าทั้งพยายามหุบเรียวขาเข้าหากันแต่ติดที่ว่าอีกฝ่ายจับเข้าที่ต้นขาแล้วแทรกตัวเข้ามาตรงกลาง เด็กหนุ่มพรมจูบที่บริเวณผิวเนื้ออ่อนข้างซอกขาเรียบเนียนและถือวิสาสะทิ้งรอยเอาไว้บางส่วนจนเป็นที่น่าพอใจก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ส่วนกลางกายของอีกฝ่ายแทน

   “พ..พีทอย่า! อ๊า!” ฮานะร้องออกมาเมื่อส่วนนั้นถูกดูดกลืนเข้าไปในโพรงปากร้อน ความรู้สึกรุนแรงที่ไม่เคยได้รับมาก่อนทำให้ทั้งตัวสะท้านไหวรุนแรงจนยากที่จะควบคุม เรียวลิ้นที่โลมเลียอยู่ที่บริเวณส่วนปลายนั้นรัวเร็วจนทำให้เขาเจียนจะคลั่งแล้วก็ต้องจิกมือลงบนผ้าปูที่นอนจนยับย่นเมื่อฝ่ายนั้นเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ช่องทางด้านหลังที่เริ่มรู้สึกร้อนผ่าว

   ความรู้สึกแปลกประหลาดพุ่งโจมตีทันที่เมื่อถูกเลียบริเวณส่วนนั้นจนเปียกชุ่ม...

   ...แม้แต่กับอเล็กซ์เองที่เคยมีเซ็กส์กันมาหลายครั้งก็ยังไม่เคยทำแบบนี้เลยด้วยซ้ำไป..

   “ไม่ อ..พอแล้ว” ฮานะเริ่มสะอื้นจนน้ำตาคลอเบ้า ใบหน้าสวยส่ายไปมาบนหมอนจนเส้นผมฟุ้งกระจายก่อนจะแอ่นสะโพกตอบรับลิ้นร้อนที่กำลังปรนเปรอเขาจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ “พีท! ...อ...อื้อ!”

   ความอ่อนโยนก่อนหน้ากลับแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนเพียงชั่วพริบตาเมื่อสัญชาติญาณดิบถูกปลุกเร้าขึ้นมาเหนือขีดจำกัด

   ฮานะถูกอีกฝ่ายดันช่วงสะโพกขึ้นจนลอยเหนือเตียงก่อนจะสานต่อทุกอย่างโดยไม่คิดจะหยุดพัก และเพียงเสี้ยววินาทีก็รู้สึกร้อนวูบทั่วทั้งตัวก่อนจะสั่นสะท้านอย่างแรงเมื่อไม่สามารถอดทนกับความรู้สึกวาบหวามที่อีกฝ่ายมอบให้ บริเวณส่วนกลางกายขึ้นสีแดงก่ำและช่องทางที่รองรับนั้นก็ร้อนจัดจนรู้สึกราวกับว่าถูกละลาย แผ่นอกขาวขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจหอบหนักฮานะยกแขนขึ้นมาปิดตาเอาไว้เมื่อยังรู้สึกว่าสติยังไม่กลับเข้าตัว

   “ฮานะ” เสียงทุ้มที่เอ่ยเรียกทำให้ต้องลืมตาขึ้นมอง...แล้วภาพที่ได้เห็นก็ทำให้ใบหน้านั้นร้อนเสียยิ่งกว่าเก่า

   ภาพของอัลฟ่าตัวโตที่ใบหน้าขึ้นสีแดงจัดนั้นมีแววตาที่มากล้นไปด้วยความต้องการจนปิดไม่มิด แต่สิ่งที่ทำให้ต้องนึกหวาดหวั่นคือบริเวณกลางกายที่มีขนาดใหญ่มากกว่าปกตินั่นต่างหาก...กลิ่นอายร้อนระอุที่แผ่กระจายออกมาทำให้ต้องเสหน้าหลบออกไปอีกทาง

   ให้ตายสิ...มันใหญ่ขึ้นและดูน่ากลัวกว่าตอนที่อยู่ในห้องน้ำซะอีก..

   จู่ๆฮานะก็เกิดความรู้สึกกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ยิ่งถูกอีกฝ่ายมองด้วยสายตาแบบนั้นมันก็ยิ่งอยากจะซุกตัวหนีเข้าไปในเตียงเสียให้รู้แล้วรู้รอด...

   ไม่ต้องทำตาอ้อนเลยนะ!

   “รอก่อนนะ” ว่าไว้แค่นั้นก็ลุกเดินไปหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเป้...

   ...เจลหล่อลื่นแบบซองและถุงยางอนามัย

   เป็นของสำคัญที่เขาพกติดตัวไว้ตลอดเผื่อเวลาฉุกเฉิน

   “เธอ...ใส่ได้หรือเปล่า” ฮานะยังคงลังเลเพราะไม่มั่นใจว่าไซส์ที่เขามีนั้นอีกฝ่ายจะสวมมันได้พอดีไหม

...ขอให้ไม่เล็กเกินไปก็พอ..

   แทนคำตอบเด็กหนุ่มก็รับของทั้งสองชิ้นไปจัดแจงด้วยตัวเองเสร็จสรรพ ซึ่งขนาดของมันก็พอดีกับเจ้าส่วนนั้นถึงแม้ว่ามันจะไม่สุดความยาวก็เถอะ...

   “เอาล่ะ...” ฮานะสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะสั่งให้อีกฝ่ายนอนราบไปกับเตียง “ฉันจะทำเอง...เธออยู่เฉยๆก็พอ”

   บอกตามตรงว่ายังแอบหวั่นกับขนาดตัวที่ต่างกันระหว่างเขากับเจ้าเด็กตัวโตเพราะอย่างนี้ถึงต้องขอเป็นฝ่ายควบคุมทุกอย่างด้วยตัวเอง…แม้จะมีสารหล่อลื่นตามธรรมชาติแต่มันก็ยังไม่มากพอเมื่อเทียบกับขนาดตัวของอีกฝ่ายเขาจึงจำเป็นต้องใช้ตัวช่วยเพิ่ม...ไม่อย่างนั้นล่ะเจ็บหนักแน่

   ฮานะขึ้นไปบนเตียงก่อนจะคร่อมช่วงตัวสูงใหญ่เอาไว้เจลหล่อลื่นอีกซองที่วางอยู่ถูกหยิบมาใช้ สัมผัสลื่นเย็นปาดไล้เข้าบริเวณร่องสะโพกจนเปียกชุ่มก่อนจะต้องส่งเสียงครางหวิวออกมาเมื่อคนใต้ร่างให้ความร่วมมือโดยการใช้มือลูบวนอยู่บริเวณสะโพกและอาศัยจังหวะที่เขาเผลอกดนิ้วเข้ามาด้านใน

   “ค่อยๆเข้ามานะ” ร่างเล็กบอกเสียงพร่าก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวนั่งทับลงบนหน้าขาแข็งแรง “อ..ไหนบอกว่าไม่เคยทำไง” ฮานะจิกเล็บลงบนแผ่นท้องแข็งแรงเพื่อระบายความรู้สึกที่พลุ่งพล่าน

   “...ฮานะ” เด็กหนุ่มเรียกด้วยน้ำเสียงแหบพร่าทำเอาคนฟังถึงกับสะท้านไหว “คุณน่ารักมาก”

   “เงียบไปเลย...อื้อ!พีท..ตรงนั้น” ฮานะเกร็งกระตุกเมื่อปลายนิ้วยาวกดโดนจุดอ่อนไหวภายในกาย “..เอานิ้วออกไปได้แล้ว...เจ้าเด็กเกเร”

   ฝ่ายนั้นทำตามอย่างว่าง่าย เขาคุกเข่าขึ้นจนสะโพกอยู่เหนือบางส่วนที่กำลังตั้งชันฮานะเอื้อมมือไปด้านหลังก่อนจะกอบกุมความร้อนจัดเอาไว้พร้อมทั้งขยับรูดรั้งจนได้ยินเสียงทุ้มต่ำครางออกมาอย่างสุขสม ความเหนอะหนะที่เปียกชุ่มร่องสะโพกหยดย้อยลงมาถึงซอกขา

   ฮานะจับส่วนปลายมาจ่อไว้ที่บริเวณปากทางก่อนจะค่อยๆทิ้งน้ำหนักตัวลงไปทีละนิด คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น หยดเหงื่อผุดซึมออกมาข้างขมับชื้น ริมฝีปากล่างถูกกัดจนซีดเซียวเมื่อความเจ็บเสียดแล่นริ้วขึ้นมากลางกระดูกสันหลังในตอนที่เขารับส่วนปลายเข้ามาได้เพียงแค่ครึ่งเดียว

   “อ..อึก”

   ...ไม่...ไม่ได้

   ...ไม่ไหว...พีทตัวใหญ่เกินไปสำหรับเขา...



(ต่อด้านล่าง)

ออฟไลน์ Punmile09

  • '...Cause we were just kids when we fell in love...'
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-4
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER E L E V E N : 8/11/2019
«ตอบ #82 เมื่อ08-11-2019 17:32:24 »





“ฮานะ” เสียงเรียกของอีกฝ่ายไม่มีผลกับคนที่กำลังสูดลมหายใจเข้าออกอย่างใช้สมาธิ “...ฮานะครับ”

   “อื้อ...อย่าเพิ่งขยับนะ” ทันทีที่ช่วงตัวสูงใหญ่ขยับขึ้นนั่งพิงหัวเตียงส่วนล่างที่ยังคงเชื่อมต่อกันอยู่นั้นก็ได้รับผลกระทบจนทำให้คนที่รองรับรู้สึกจุกหน่วงไปทั่วบริเวณท้องน้อย “…พีท..อ..ช่วยที” ร้องขอเสียงพร่าเมื่อรับรู้ได้ว่าช่วงขานั้นสั่นเทาจนแทบทรงตัวเอาไว้ไม่อยู่

   “ฮานะ..” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกอย่างอ่อนโยนก่อนจะกดจูบลงที่ข้างขมับชื้นเหงื่อ “ให้ผมเอาออกก่อนนะครับ” พีทพูดอย่างใจเย็นทั้งที่จริงแล้วเขาเองก็ทรมานไม่ต่างกันเพราะถูกช่องทางอุ่นโอบรัดเอาไว้แน่นจนรู้สึกเจ็บตามไปด้วย

   ...แล้วฮานะที่เป็นฝ่ายรองรับจะทรมานมากแค่ไหน..

   “ม..ไม่เป็นไร” คนอายุมากกว่าปฏิเสธเสียงสั่น...ลึกๆแล้วเขาเองก็ไม่อยากจะเสียอาการต่อหน้าเด็กอายุยี่สิบสองนักหรอก...ถ้าเจ้าตัวไม่โตเกินวัยมากขนาดนี้... “เธอแค่ช่วยฉันก็พอ อื้อ พีท...บอกว่าอย่างเพิ่งขยับ” ฮานะร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆฝ่ายนั้นก็ขยับสะโพกจนบางส่วนที่ร้อนจัดบดเบียดอยู่ในช่องทางคับแคบ พอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าเจ้าตัวกำลังพยายามอดทนจนเส้นเลือดที่ข้างขมับเต้นตุบ

   “ฮานะ...ผม..” เด็กหนุ่มเค้นเสียงต่ำพร้อมแหงนเชิดใบหน้าจนลำคอเป็นเส้นตรงเมื่อรู้สึกได้ถึงความวาบหวามที่พุ่งเข้ามาโจมตีในตอนที่มองเห็นว่าฮานะรับตัวตนเขาเข้าไปจนเกือบหมด ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วทั้งกายยิ่งถูกช่องทางเล็กรัดแน่นเขาก็ยิ่งควบคุมสติตัวเองได้ยากขึ้นทุกที ภาพตรงหน้าพร่าเบลอไปหมด พีทกระชับช่วงเอวเล็กเอาไว้ก่อนจะขยับสวนขึ้นไปจนบางส่วนผลุบหายเข้าไปในตัวฮานะจนหมด

   “อ..พีท!” ฮานะเสียงสั่นเมื่อถูกกระแทกเข้ามาทีเดียวจนสุด ความจุกเสียดแล่นขึ้นมาแน่นเต็มช่วงท้องน้อย...เขาจุกจนน้ำตาซึมออกมาทางหางตา “ใจเย็นๆ...เด็กดี” เรียวแขนเล็กโอบรอบลำคอฝ่ายนั้นเอาไว้พร้อมกับค่อยๆปลอบประโลมอย่างค่อยเป็นค่อยไปเมื่อรับรู้ได้ว่าคนใต้ร่างนั้นเริ่มควบคุมตัวเองเอาไว้ไม่อยู่

   ...เพราะเป็นครั้งแรกอีกฝ่ายจึงยังไม่สามารถคุมแรงอารมณ์เอาไว้ได้

   ยิ่งได้เห็นว่าใบหน้าคมเข้มเหยเกด้วยความวาบหวามก็ทำให้เขาต้องลอบยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูก่อนจะลูบหน้าผากชื้นเหงื่อแล้วกดจูบลงไป ฮานะยืดตัวให้อยู่ในระดับที่สูงกว่าและประคองใบหน้าของอีกฝ่ายขึ้นมาป้อนจูบดูดดื่มเพื่อดึงความสนใจจากช่วงล่างที่ยังคงประสานกันแนบแน่น

   “จูบฉัน” ฮานะกระซิบแนบชิดเรียวปากที่บดจูบ “..อื้ม”

   เรียวลิ้นที่สอดลึกเข้ามาเกี่ยวกระหวัดในโพรงปากทำให้รู้สึกลุ่มหลงจนลืมสิ้นความเจ็บปวดที่ช่วงล่าง ฮานะยกสะโพกขึ้นสูงก่อนจะค่อยๆกดตัวลงมาอย่างเนิบนาบ จังหวะที่สอดประสานนั้นค่อยเป็นค่อยไปจนแทบหลอมละลายกลายเป็นเนื้อเดียว หยาดเหงื่อของทั้งคู่ไหลรวมผสานกัน ผิวเนื้อแนบชิดไปทุกสัดส่วน เสียงกระทบกันของหนั่นเนื้อดังขึ้นอย่างหยาบโลนเป็นตัวกระตุ้นชั้นดี

   จากเนิบนาบแปรเปลี่ยนเป็นรุนแรง...

ลมหายใจที่รินรดปัดผ่านผิวกายเร่งให้อุณหภูมิในร่างสูงขึ้น

   “ฮานะ...” เสียงทุ้มสั่นพร่าในตอนที่ความอดทนเริ่มจะหมด เด็กหนุ่มโอบกระชับช่วงสะโพกเล็กเอาไว้แน่น ฝ่ามือบีบเคล้นรอยสักบนผิวเนื้อขาวจัดจนขึ้นปื้นแดง พีทซุกหน้าลงกับซอกคอขาวก่อนจะพรมจูบลงไปพร้อมกับทิ้งรอยลงบนแผ่นอกที่ถูกกัดจนขึ้นสี

   “อ...ร...แรงไปแล้ว พีท!” ฮานะร้องบอกด้วยเสียงที่สั่นเครือในระหว่างที่ถูกกระแทกกระทั้นจนตัวคลอน เขายึดช่วงบ่ากว้างเอาไว้และพยายามเป็นฝ่ายควบคุมจังหวะแต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะสติหลุดไปแล้วเป็นที่เรียบร้อยเพราะสะโพกสอบที่สวนกายอย่างหนักหน่วงนั้นเข้ามาลึกจนรู้สึกแน่นไปทั่วทั้งช่องท้อง

   รู้ตัวอีกทีก็ถูกพลิกให้ลงมานอนใต้ร่าง แผ่นหลังจมหายลงไปกับเตียงในตอนที่รองรับน้ำหนักจากคนด้านบน

   เรียวขาขาวถูกยกขึ้นไปพาดลงบนช่วงบ่ากว้าง ฮานะร้องครางอย่างไม่สามารถควบคุมตัวเองเอาไว้ได้ในตอนที่เห็นว่าอีกฝ่ายขบกัดลงบนปลีน่องเกลี้ยงเกลาและไล่จูบลงไปจนถึงหลังเท้าเปลือย

   “อ..พีท....มันสกปรก” เขาร้องประท้วงด้วยใบหน้าที่ร้อนจัดในตอนที่ถูกฝ่ายนั้นพรมจูบไปทั่วทั้งข้อเท้าพร้อมกับทิ้งรอยฟันเอาไว้

   นอกจากร่างสูงใหญ่จะไม่หยุดการกระทำดังกล่าวแล้วยังทำให้เขาต้องรู้สึกอับอายมากยิ่งขึ้นโดยการช้อนเข้าที่ใต้ข้อพับขาแล้วจับแยกออกจากกันจนเห็นหมดทุกสัดส่วน ฮานะแอ่นกายขึ้นรองรับช่วงล่างที่สวนเข้ามารัวเร็วก่อนจะเอื้อมมือไปดันแผ่นท้องแข็งแรงเอาไว้เมื่อรู้สึกมากเกินกว่าที่จะรับไหว

   แต่ยังไม่ทันที่จะถึงฝั่งฝันจู่ๆกายใหญ่กลับถอนออกไปจากตัวทีเดียวจนหมดทำให้ฮานะรู้สึกวูบโหวงคล้ายกับกำลังตกลงจากที่สูง อารมณ์ที่คั่งค้างทำให้ต้องก้มลงไปมองตามแล้วก็ต้องเผลอกัดริมฝีปากเมื่อเห็นว่าเครื่องป้องกันที่อีกฝ่ายสวมใส่อยู่นั้นฉีกขาดบริเวณส่วนปลาย

   ...มันคงเล็กเกินไปสำหรับพีทจริงๆ..

   ฮานะนอนมองคนที่นั่งแทรกอยู่ตรงกลางหว่างขาด้วยใบหน้าที่ร้อนจัดเมื่อเห็นว่าฝ่ายนั้นกำลังรูดรั้งตัวตนของตัวเองทั้งที่ตายังคงจับจ้องมองลงมาที่ร่างเปลือยเปล่าของเขา ใบหน้าคมเข้มขมวดคิ้วมุ่นเมื่อรู้สึกมากเกินกว่าที่จะรับไหวอีกทั้งมืออีกข้างยังเอื้อมมาช่วยปรนเปรอหวังให้เขาเสร็จสมไปพร้อมกัน

   “พีท...เข้ามาในตัวฉัน”

ฮานะร้องขออย่างลืมอาย...ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าต้องการจนแทบทนไม่ไหว

   “...” เด็กหนุ่มยังคงลังเลเพราะไม่อยากจะเอาเปรียบไปมากกว่านี้

   “..ไม่เป็นไร” ฮานะส่ายหน้าทั้งน้ำตาพร้อมบิดกายเร่า “…ใส่เข้ามาได้เลย-อะ!”

   แล้วถ้อยคำกลับกลืนหายเมื่อบางส่วนที่ร้อนจัดดุนดันเข้ามาภายในช่องท้องอีกครั้ง...แต่คราวนี้เมื่อไร้เครื่องป้องกันจึงสัมผัสได้ว่าผิวเนื้อเปลือยเปล่าที่แนบชิดกันนั้นร้อนจัดคล้ายกับแท่งเหล็กที่ถูกลนไฟ จังหวะสอดประสานหนักแน่นรัวเร็วจนบริเวณปากทางที่รองรับนั้นถูกเสียดสีจนร้อนจัด

   “ฮานะ..ผมไม่ไหว” เด็กหนุ่มเค้นเสียงรอดไรฟันเมื่อใกล้หมดความอดทน “..ให้ผม...ข้างนอก”

…เพราะถ้ายังขืนสอดใส่อยู่แบบนี้เขาคงทำให้ฮานะแปดเปื้อนอย่างแน่นอน

   “ไม่...ไม่เป็นไร” แต่ยังไม่ทันที่จะได้ถอนตัวออก เรียวขาขาวที่โอบกระหวัดอยู่รอบเอวกลับรัดสะโพกเขาเอาไว้แน่นก่อนจะออกแรงกดให้ดันตัวลึกเข้าไปมากกว่าเก่า “..ปล่อยเข้ามา...ในตัวฉันได้” ริมฝีปากอิ่มถูกขบจนซีดเซียวฮานะหอบหายใจหนักเมื่อรู้สึกร้อนวูบไปทั่วช่องท้อง

   “แต่..”

   “..เร็วเข้า-อื้อ!” สิ้นคำคำนั้นสะโพกก็ถูกกระชับตอกอัดหนักหน่วงอยู่เพียงครู่ก่อนของเหลวร้อนจัดจะถูกปลดปล่อยเข้ามาภายในช่องทางจนแน่นไปทั่วท้อง

   ฮานะตัวสั่นสะท้านบิดเร่าก่อนจะกรีดร้องออกมาอย่างสุขสม เขาโอบกอดร่างสูงใหญ่เอาไว้แน่นเพื่อเป็นหลักยึด และเพียงไม่นานของเหลวที่อีกฝ่ายเพิ่งจะปลดปล่อยออกมาก็ล้นเปรอะตรงซอกขาจนหยดลงบนผ้าปูที่นอน

   “ฮานะ” พีทค่อยๆถอนกายออกก่อนจะก้มลงมองช่องทางที่รองรับเขาอย่างเป็นกังวล...มันบวมแดงและมีเลือดเจือปนออกมาเล็กน้อย เห็นดังนั้นความรู้สึกหนักอึ้งก็กลับมาเล่นงานทำให้เขาอดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ “เดี๋ยวผมทำความสะอาดให้”

   ...ทั้งที่ตั้งใจจะทนุถนอมแท้ๆ...แต่กลับทำให้ฮานะต้องเจ็บตัว..

   “ไม่เป็นไร..” ฮานะตอบกลับเสียงแผ่วทั้งพยายามปรือตามองคนที่อยู่เหนือร่างด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข “…ฉันไม่ท้องหรอก”

   “ผมขอโทษ” เด็กหนุ่มลงไปนอนกอดร่างบอบบางเอาไว้แนบอก

   “ฮื่อ” สติที่เริ่มจางหายทำให้ต้องซุกใบหน้าลงกับอ้อมอกอุ่น...อดที่จะยอมรับไม่ได้เลยว่าเซ็กซ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นนั้นมันทำให้เขารู้สึกดีกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาทั้งที่ไม่ได้เร่าร้อนวาบหวาม แต่กลับชวนให้จิตใจสั่นไหวอย่างรุนแรง “ไม่ต้องคิดมากนะ...ฉันโอเค”

   ใบหน้าสวยจัดที่ทอแววอ่อนแรงยกยิ้มบางเบาก่อนจะซุกตัวเข้าหาอีกฝ่ายราวกับกำลังโหยหาไออุ่น “แค่เป็นเธอ...มันก็ดีมากแล้วจริงๆ..”

   ท่ามกลางความรู้สึกกึ่งหลับกึ่งตื่นสัมผัสอบอุ่นจากอ้อมแขนแกร่งทำให้รู้สึกสบายตัวจนต้องขดกายเข้าหาก่อนผ้าชุบน้ำอุ่นจะซับลงมาตามผิวกายอย่างนุ่มนวล “ล้างตัวก่อนนะครับ” เสียงทุ้มนุ่มที่พูดประชิดข้างแก้มทำให้ต้องหันหน้าหนีอย่างนึกรำคาญใจ ฮานะปล่อยให้ใครอีกคนจับพลิกซ้ายขวาไปมาตามใจชอบ

   “ฮานะ”

   “…”

   สัมผัสแผ่วเบาประทับลงบนหน้าผากมาจนถึงริมฝีปาก...นุ่มนวลและอ่อนหวานราวกับอยู่ในความฝัน

   “…ผมรักคุณ”

   ความรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวทำให้ฮานะรู้สึกตัวตื่น แสงแดดที่ลอดผ่านม่านโปร่งใสของทางโรงแรมเข้ามากระทบเข้ากับใบหน้าทำให้ต้องกระพริบตาเพื่อปรับสภาพปอยผมบางส่วนที่ตกระลงมาเคลียแก้มถูกปลายนิ้วทัดเอาไว้หลังใบหู เขาขยับตัวไปมาเมื่อรู้สึกอึดอัดและหนักบริเวณช่วงเอว แต่พอก้มลงไปมองก็ได้พบเหตุผล

   ...ใครบางคนนอนกอดกันเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะสลายหายไปได้ทุกเมื่อ..

   พีทยังคงหลับสนิทดูท่าจะสบายอยู่ไม่น้อยเพราะลมหายใจนั้นอยู่ในจังหวะที่สม่ำเสมอ ร่างเล็กค่อยๆพลิกตัวลงนอนคว่ำอย่างระมัดระวังเพราะเกรงว่าจะไปปลุกอีกฝ่ายเข้าก่อนจะค้ำศอกลงบนพื้นเตียงแล้วนอนมองใบหน้าคมเข้มที่ดูผ่อนคลายอย่างนึกเอ็นดู

   แสงแดดอุ่นที่ส่องกระทบเข้าข้างใบหน้าอีกฝ่ายทำให้เห็นสันกรามได้รูปก่อนปลายนิ้วจะแตะลงที่ข้างริมฝีปากที่คอยป้อนจูบเขามาตลอดค่ำคืนที่ผ่านมา ฮานะมองตามการขยับเคลื่อนไหวเจือปนรอยยิ้ม รู้ตัวอีกทีก็ยื่นหน้าเข้าไปลักหลับเจ้าเด็กขี้เซาโดยการกดจูบลงไปบนเรียวปากและซ้ำที่ข้างสันกรามอีกครั้งทำให้เด็กหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นคงเพราะรู้สึกรำคาญที่ถูกรบกวนเวลาพักผ่อน พีทกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นทำให้เนื้อตัวเปลือยเปล่าของพวกเขาแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากผิวเนื้อร้อนระอุ

   แต่แล้วเสียงข้อความจากโทรศัพท์ที่วางไว้หัวเตียงก็ดังขึ้นทำให้ฮานะต้องผละตัวออกห่างจากอกอุ่นอย่างนึกเสียดาย ร่างขาวนวลค่อยๆขยับลุกขึ้นยืนบนพื้นอย่างระมัดระวังเมื่อรู้สึกเจ็บเสียดที่บริเวณช่วงล่าง

   ...เมื่อคืนพีทไม่ได้รุนแรงกับเขาก็จริงแต่เพราะขนาดตัวที่ต่างกันมากจึงทำให้ร่างกายยังไม่คุ้นชิน..

   ข้อความล่าสุดมาจากหนึ่งในลูกทีมเพื่อย้ำเตือนเวลาของไฟล์ทบินกลับและต้องเช็กอินในอีกชั่วโมงครึ่งเท่านั้น ฮานะหันไปมองคนที่กำลังนอนหลับปู๋ยอยู่บนเตียงก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไป

   (ผมกับพีทจะตามไปทีหลัง...พวกคุณกลับก่อนได้เลย)

   เห็นเจ้าโกลเด้นท์นอนหลับอย่างสบายใจแบบนั้นเลยไม่อยากจะไปรบกวนสักเท่าไหร่...

…ก็แค่ต้องจองไฟล์ทใหม่...ถือโอกาสนี้แอบอู้ไปด้วยเลยก็แล้วกัน

หลังจากที่บุ๊คกิ้งตั๋วกลับช่วงเย็นไปฮานะก็เดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายให้รู้สึกสดชื่นโดยการนอนแช่น้ำอุ่นในอ่างเพื่อให้กระแสน้ำช่วยคลายความเมื่อยล้าให้จางหายไป หลังจากนั้นร่างขาวนวลก็เดินออกมายืนอยู่บริเวณหน้ากระจก ภาพสะท้อนที่ได้เห็นทำให้ต้องยกมือขึ้นลูบไปตามผิวกาย

รอยจูบเจือจางที่ประทับอยู่บริเวณใต้ไหปลาร้าและแผ่นอกยังคงหลงเหลือความอุ่นของเจ้าของสัมผัส

ฮานะเม้มปากจนเป็นเส้นตรงเมื่อรู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้าเพราะไม่เคยได้สัมผัสกับบรรยากาศเช่นนี้หลังจากที่ผ่านการมีเซ็กส์มา...แม้แต่กับอเล็กซ์เองที่เขาเคยรักมากยังไม่เคยทำให้รู้สึกดีได้เท่านี้มาก่อน

ทั้งสีหน้าและแววตารวมไปถึงการกระทำของใครคนนั้นมันอ่อนโยนจนหลอมละลายให้เขากลายเป็นเพียงคนที่ไม่ประสาเรื่องบนเตียง...พีททำให้เขาใจเต้นแรงจนเกือบมอดดับเพราะความวาบหวาม..

ฮานะก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำโดยที่สวมไว้เพียงชุดคลุมอาบน้ำตัวเดียว ปมเชือกที่เอวนั้นหลวมจนสาบเสื้อแยกกว้างออกทำให้เห็นแผ่นอกขาวจัดที่ขึ้นสีระเรื่อ เขาเดินไปที่กระเป๋าเป้ของตัวเองก่อนจะหยิบของสำคัญออกมา

ยาสองเม็ดถูกกลืนลงไปตามด้วยน้ำเปล่า

นัยน์ตาสวยสลับมองไปยังคนที่นอนอยู่บนเตียงกับจำนวนยาคุมและยาระงับฟีโรโมนที่เหลืออยู่เพียงแค่อย่างละหนึ่งเม็ด...ก่อนพวกมันจะถูกทิ้งลงไปในถังขยะราวกับว่าเจ้าตัวไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใช้มันอีก

ความรู้สึกบางอย่างพลุ่งพล่านราวกับได้ปลดพันธนาการกักขังและสยายปีกโบยบินอย่างเป็นอิสระเมื่อนึกถึงคำพูดของนายแพทย์ประจำตัว

“…ตลอดสองปีที่ผ่านมาร่างกายคุณรับยาเข้าไปในปริมาณที่มาก มันจึงทำต่อมสร้างฟีโรโมนนั้นทำงานผิดปกติจนไม่เกิดอาการฮีทและเป็นไปได้ว่าอาจจะมีผลไปถึงการรับรู้กลิ่นของคู่นอนด้วย...”

…ลองเสี่ยงดูก็ไม่เสียหาย..

และเขาก็หวังว่าคนคนนั้นจะเป็นคนที่สัญชาตญาณบางอย่างในร่างกายมันร้องบอก...

ฮานะเดินเข้าไปใกล้เตียงหลังใหญ่และหยุดยืนอยู่ด้านข้าง เจ้าเด็กตัวโตยังคงซุกหน้าและกระชับกอดผ้าห่มแน่นเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากคนที่คอยมองอยู่ได้เป็นอย่างดี

ปลายนิ้วเรียวเคลื่อนต่ำ ค่อยๆปลดปมชุดคลุมออกจนเนื้อผ้าเรียบลื่นร่วงหล่นไปกองที่บริเวณข้อเท้าก่อนที่ร่างขาวนวลจะขึ้นไปนั่งคร่อมอยู่บนช่วงตัวสูงใหญ่ของเด็กหนุ่ม ใบหน้าสวยปรากฏรอยยิ้มเจือจางตอนที่ก้มหน้าลงไปจูบเข้าที่ปลายคางได้รูปและทำการขบเม้มไปมาอย่างซุกซน พอพีทเริ่มรู้สึกตัวเรียวคิ้วก็ขมวดเข้าหากันทำให้คนที่นั่งทาบทับอยู่ข้างบนหัวเราะออกมาในลำคอ

   “...เด็กขี้เซา” ฮานะดึงผ้าห่มผืนหนาออกให้พ้นจากช่วงลำตัวก่อนจะลูบมือไปตามลอนกล้ามเนื้อที่เครียดขมึง “ตื่นได้แล้ว” ร่างเปลือยเปล่าลงไปแนบประชิดกับผิวเนื้อร้อนระอุก่อนะเงยหน้าขึ้นจูบย้ำที่สันกรามอย่างอ้อยอิ่ง

   “ฮานะ?” ฝ่ายนั้นเริ่มมีการตอบสนองกลับ เด็กหนุ่มค่อยๆลืมตาขึ้นมาทีละนิดก่อนฝ่ามือใหญ่จะวางลงบนสะโพกอิ่มที่กำลังบดเบียดไปมาบริเวณกลางกายของเขา “กี่โมงแล้วครับ” พีทจำได้ว่าพวกเขาต้องบินกลับตอนเก้าโมงเช้าแต่ดูท่าทางตอนนี้คงสายมากแล้ว

   “จะเที่ยงแล้ว” ฮานะยิ้มขำเมื่อเห็นแววตาตื่นของเจ้าลูกหมาตัวโตก่อนจะเคลื่อนปลายนิ้วไปปิดริมฝีปากเอาไว้ “ฉันเลื่อนไฟล์ทกลับไปตอนเย็นแทน” ยันฝ่ามือลงบนแผ่นอกร้อนระอุก่อนที่นัยน์ตาจะสอดประสานกับคนใต้ร่างอย่างมีความหมาย ปลายนิ้วเล็กกรีดไล้ไปตามมัดกล้ามเนื้อตึงแน่นอย่างยั่วเย้าก่อนรอยยิ้มบางเบาจะปรากฏขึ้น

   “…”

   “...ยังพอมีเวลาเหลือ”




____________________________________



เด้นโตเป็นหนุ่มละค้าบบบบ ~
ฝาก #ดอกไม้ของพีท ด้วยนะคะ  <3
 :กอด1:

ออฟไลน์ พิศตะวัน

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 496
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-3
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER E L E V E N : 8/11/2019
«ตอบ #83 เมื่อ08-11-2019 20:23:28 »

 :haun4: :haun4: :jul1: :jul1:

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3360
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER E L E V E N : 8/11/2019
«ตอบ #84 เมื่อ08-11-2019 22:58:18 »

 :m25: :m25: :m25:

ออฟไลน์ Jiraapp

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 395
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER E L E V E N : 8/11/2019
«ตอบ #85 เมื่อ09-11-2019 01:56:24 »

เอ็นดูความไม่ประสีประสาของเจ้าโกลเด้น จะโดนฮานะจับกินอีกรอบแหล่วววว :hao7:

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1837
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER E L E V E N : 8/11/2019
«ตอบ #86 เมื่อ09-11-2019 02:18:17 »

ฮานะะะะะะะะะะะะะะะะะะ  :jul1: :jul1:

ออฟไลน์ Majariga

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 451
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER E L E V E N : 8/11/2019
«ตอบ #87 เมื่อ09-11-2019 09:40:45 »

โอ้ยยยย ฮานะแซ่บมากกกก :m25: :m25:

เจ้าเด้นก็น่ารักมากกกกกก เป็นห่วงฮานะตลอดเลย :o8:

ออฟไลน์ fullfinale

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 716
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER E L E V E N : 8/11/2019
«ตอบ #88 เมื่อ09-11-2019 17:52:10 »

 :pighaun:

ออฟไลน์ memozy

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 408
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER E L E V E N : 8/11/2019
«ตอบ #89 เมื่อ09-11-2019 20:56:52 »

 :pighaun: ฮานะ!!!!
โอย...กำเดาจะไหล

รอติดตามอยู่นะ เป็นกำลังใจให้นะ  :hao7:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด