SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E (E N D) : 25/12/2019
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E (E N D) : 25/12/2019  (อ่าน 25020 ครั้ง)

ออฟไลน์ Punmile09

  • '...Cause we were just kids when we fell in love...'
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-4
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER N I N E T E E N : 20/12/2019
«ตอบ #150 เมื่อ20-12-2019 19:26:31 »



“ไม่ดื่มหน่อยเหรอฮานะ” เสียงของผู้กำกับทักท้วงขึ้นหลังจากที่งานเลี้ยงปิดกองนั้นเริ่มขึ้นมาได้สักพัก

เพราะทุกคนต่างลุยงานหนักมาตลอดสองสัปดาห์จึงถือโอกาสนี้พักผ่อนไปด้วยในตัวเสียเลย

“ไม่ล่ะครับ” ฮานะหันมาปฏิเสธอย่างสุภาพเมื่อเห็นว่าฝ่ายนั้นชักชวนให้ดื่มเบียร์กับทีมงาน

“เอาหน่อยน่า อุตส่าห์ได้มานั่งจิบเบียร์ริมทะเลทั้งที พรุ่งนี้ไฟล์ทกลับช่วงบ่ายด้วย ทำตัวตามสบายเถอะ” สุดท้ายก็ทนแรงตื๊อไม่ไหวต้องรับกระป๋องเบียร์มาถือเอาไว้ แต่แทนที่ผู้กำกับจะล่าถอยกลับเผื่อแผ่ไปให้คนที่นั่งอยู่ข้างกายเขาด้วยนี่สิ

“พีท อย่าให้เสียชื่อ ไอ้เสือ” ชายหนุ่มยิ้มพราวอย่างอารมณ์ดีเมื่อเด็กหนุ่มรับกระป๋องเบียร์ไปอย่างว่าง่าย

ถึงแม้จะได้ร่วมงานกันเพียงไม่นานแต่เด็กหนุ่มนั้นกลับกลมกลืนเข้ากับพวกทีมงานได้เป็นอย่างดีจนถูกเอ่ยปากแซวอยู่บ่อยครั้งว่าเป็นลูกรักผู้กำกับไปแล้ว

“แน่ใจนะว่าดื่มได้” ฮานะเลิกคิ้วถามก่อนจะยกกระป๋องเบียร์ขึ้นจิบ

“ได้ครับ” เด็กหนุ่มยิ้มรับอย่างไม่สะทกสะท้าน...อันที่จริงถ้าเป็นเบียร์ก็พอดื่มได้บ้างแต่ก็อยู่ในปริมาณที่พอดีเพราะเขารู้ว่าขีดจำกัดของตัวเองอยู่ที่ตรงไหน

ฮานะพยักหน้ารับก่อนจะหันไปพูดคุยกับทีมงานต่อ แม้ว่าต่างฝ่ายจะสนใจกับบทสนทนาบนโต๊ะ แต่ช่วงตัวที่เบียดแนบชิดจนแทบจะก่ายเกยกันนั้นทำให้ถูกสายตาของเพื่อนร่วมงานมองแซวอยู่บ่อยครั้ง

“จะไปไหนครับ” พีทก้มลงถามคนที่ทำท่าจะลุกออกไปด้านนอกเมื่อฮานะแกะมือที่โอบประคองตรงช่วงเอวออก

“ไปเอาบาร์บีคิว” เจ้าตัวอมยิ้มก่อนจะพยักหน้าไปทางเตาย่างที่มีพนักงานของทางโรงแรมยืนบริการอยู่

“ผมไปเอาให้”

“ไม่เป็นไร” ฮานะยิ้มเมื่อเห็นว่าเขาคิ้วขมวด “ไปแป๊บเดียวเอง ไม่ไกลสักหน่อย”

“รีบมานะครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำออดอ้อนมาพร้อมกับการดึงหลังมือของคนรักมาจรดจูบจดถูกผู้กำกับและทีมงานร้องแซวเสียงดัง

ฮานะเดินแยกตัวออกมาทางบริเวณจัดเตรียมอาหารที่อยู่ห่างออกมาไม่มาก ในระหว่างที่กำลังยืนรอบาร์บีคิวอยู่นั้นสายตากลับจดจ้องไปยังแขกของทางโรงแรมที่นั่งอยู่บริเวณโต๊ะเยื้องกัน หนุ่มน้อยหน้าหวานที่ดูท่าแล้วคงกำลังเมาได้ที่ถูกกลุ่มเพื่อนยุยงให้เข้ามาทัก’ คนของเขา’ ก่อนจะถือวิสาสะนั่งลงทับที่ของเขาอย่างไม่รู้สึกสะทกสะท้านต่อสายตาของทีมงานคนอื่นๆ ฮานะยกแขนขึ้นมากอดอกอย่างใจเย็นก่อนรอยยิ้มจะปรากฏขึ้นที่ข้างมุมปากเมื่อเห็นว่าพีทขยับตัวออกห่างอย่างมีมารยาท

นัยน์ตาสวยไล่มองเพื่อเก็บรายละเอียดอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะหยุดอยู่ที่ปลอกคอหนังสีดำของอีกฝ่าย

...ก่อนจะเที่ยวหว่านเสน่ห์เรี่ยราดแบบนั้น...ช่วยเช็กด้วยว่าคนเขามีเจ้าของแล้วหรือยัง…

ผมที่ยาวประบ่าถูกเสยขึ้นเปิดใบหน้าสวยหมดจด ก่อนจะถูกรวบเอาไว้หลวมๆ จนเห็นร่องรอยตีตราที่บริเวณต้นคอขาวผ่อง ฮานะเดินถือจานบาร์บีคิวกลับไปยังโต๊ะตัวเดิม หนึ่งในทีมงานที่นั่งอยู่ติดกับพีทตั้งท่าจะเสียสละที่นั่งให้เพราะเห็นว่าแขกแปลกหน้ายังคงนั่งติดเก้าอี้ไม่ไปไหน แต่กลับถูกเขายกมือห้ามปรามเอาไว้ก่อน

“ไม่เป็นไรครับ” รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้น “ผมนั่งกับพีทได้”

ทันทีที่พูดจบเจ้าตัวก็แทรกเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของคนรักก่อนจะทรุดตัวนั่งลงบนตักโดยไม่ได้สนใจสายตาของทีมงานหรือแม้กระทั่งแขกแปลกหน้าที่จดจ้องมาทางนี้อย่างตื่นตะลึง ฮานะเอื้อมมือไปหยิบบาร์บีคิวมาหนึ่งไม้ก่อนจะกัดไปคำหนึ่งแล้วยื่นส่งไปให้อีกฝ่ายได้ลองกินบ้าง

ช่วงเอวที่ถูกโอบกอดโดยไม่ต้องร้องขอเรียกสายตาของคนที่นั่งอยู่ข้างกันให้หันมามองเป็นอย่างดี

“อร่อยไหม” เมื่อเห็นว่าพีทพยักหน้ารับรอยยิ้มพึงพอใจก็ปรากฏขึ้น ก่อนเจ้าตัวจะยกปลายนิ้วที่เปื้อนซอสบาร์บีคิวเพียงเล็กน้อยไปจ่อไว้ที่ริมฝีปาก นัยน์ตาสวยช้อนขึ้นมองอย่างต้องการสื่อความหมาย เพียงเท่านั้นริมฝีปากร้อนจัดก็ประทับลงมาบนปลายนิ้วตามที่ต้องการ

เด็กหนุ่มยืดตัวกลับไปนั่งพิงพนักเอาไว้พร้อมกับยักเบียร์ขึ้นจิบเพื่อระงับความรู้สึกบางอย่างที่กำลังปะทุขึ้นมา เขากระชับวงแขนแน่นจนฮานะเอนตัวมาซบอย่างว่าง่าย นัยน์ตาคมเข้มกดต่ำเมื่อเห็นรอยเจือจางที่บริเวณต้นคอขาว กลิ่นหอมเฉพาะกายของคนรักทำให้ต้องกดจมูกลงไปซ้ำๆ เพียงเท่านั้นเสียงของเก้าอี้ตัวข้างกายก็เลื่อนออกก่อนแขกที่ไม่ได้รับเชิญจะลุกเดินกลับไปที่โต๊ะเมื่อถูกตอกย้ำด้วยภาพบาดตาบาดใจ

“พอเลย” ฮานะแอบลอบยิ้มกับชัยชนะที่ได้มา ก่อนจะดันใบหน้าของเจ้าเด็กตัวโตให้ออกห่างเมื่อแผนสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี “พีท” แต่ดูท่าแล้วยังคนมีที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเพราะนอกจะเจ้าตัวจะไม่ยอมปล่อยแล้วยังกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นและกดจูบลงไปลำคอของเขาจนรู้สึกร้อนวูบไปทั่วทั้งกาย

“ฮานะ” เสียงทุ้มที่พึมพำกระซิบอยู่ข้างใบหูทำให้สะท้านไหวจนต้องเบือนหน้าหนี “...กลับห้องเรากันเถอะครับ”

นี่มันไม่ได้อยู่ในแผนสักหน่อย!

“หนุ่มๆ นี่ไฟแรงดีแฮะ” เสียงแซวของผู้กำกับจากทางหัวโต๊ะทำให้ต้องแกะมือปลาหมึกที่พันอยู่ออก แต่ดูท่าแล้วจะไม่ได้ผลเพราะฝ่ายนั้นเริ่มจะซุกไซ้หนักขึ้นเสียยิ่งกว่าเดิม

กลิ่นแอลกอฮอลล์เจือจางที่ปนอยู่กับลมหายใจอุ่นร้อนทำให้สติพร่าเลือนได้โดยง่าย

“พีท ถ้าไม่หยุด-” ถ้อยคำข่มขู่กลับถูกกลืนหายลงไปในลำคอเมื่อถูกอุ้มขึ้นจนตัวลอย ฮานะร้องออกมาอย่างตกใจก่อนจะรีบโอบเข้าที่ช่วงลำคอของอีกฝ่ายเอาไว้เพราะกลัวตก

“ผมขอตัวก่อนนะครับ” เด็กหนุ่มหันกลับไปบอกลาทางทีมงานอย่างสุภาพ ก่อนช่วงขายาวจะออกก้าวเดินอย่างมั่นคงเพื่อกลับไปยักห้องพักของตนเอง ตลอดทางฮานะเอาแต่ซุกใบหน้าเข้ากับอกของเขามีเพียงใบหูที่ขึ้นสีแดงจัดและเสียงบ่นงึมงำจนต้องก้มหน้าลงไปจูบอย่างนึกมันเขี้ยวในตอนที่ลับสายตาผู้คน













เสียงของคลื่นดังประสานกับลมทะเลในยามใกล้รุ่งสาง บานกระจกใสมีไอน้ำเกาะพราวมัวพร่ามัวเมื่ออุณหภูมิภายในห้องพักนั้นเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศ ร่างขาวนวลขยับซุกเข้ากับผ้าห่มผืนหนาเมื่อรู้สึกเย็นจัดบริเวณปลายเท้าจนต้องห่อตัวเข้าหากัน ผิวเนื้อเปลือยเปล่าถูกไออุ่นจากร่างสูงใหญ่กอดกระชับเอาไว้ กลิ่นหอมเจือจางของกันและกันกระจายฟุ้งอยู่ในอากาศจนต้องเผลอลอบยิ้มออกมา

“เช้าแล้ว” ฮานะพลิกตัวลงนอนคว่ำ ปลายนิ้วยกขึ้นไล้ไปตามช่วงแขนแข็งแรงที่มีมัดกล้ามตึงแน่นก่อนจะยืดตัวขึ้นจูบลงบนสันกรามได้รูป “เด็กขี้เซา ตื่นเร็ว”

“อืม” เสียงทุ้มครางรับในลำคอแต่ตากลับปิดสนิทมิหนำซ้ำยังดึงเขาเข้าไปซุกที่อกแน่น

“ไหนบอกจะไปดูพระอาทิตย์ขึ้น” ฮานะทวงสัญญา เมื่อเห็นความสว่างเจือจางได้ส่องลอดผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องที่มืดสนิท “พีท~” เขาออดอ้อนเพราะเจ้าเด็กตัวโตยังคงหลับสนิท...แบบปลอมๆ

รู้ทันหรอกน่า

“...”

“คนดี ตื่นเร็ว” น้ำเสียงแผ่วเบากระซิบอยู่ใกล้ก่อนจะกดจูบลงไปบนแผ่นอกหนาย้ำๆ

“…” รอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นข้างมุมปากยิ่งทำให้เห็นว่ามีคนเริ่มพ่ายแพ้ ก่อนที่หมัดฮุกหมัดสุดท้ายจะถูกนำมาใช้

“ที่รัก...”

รู้ตัวอีกทีก็ถูกกดลงไปนอนแผ่อยู่บนเตียงนุ่ม ฮานะหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นสีหน้าของคนรักที่คร่อมอยู่เหนือร่าง เส้นผมสีอ่อนแผ่กระจายอยู่บนหมอนสีขาวช่วยขับให้ใบหน้าสวยดูมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้น ฮานะกัดริมฝีปากล่างอย่างเผลอตัวในตอนที่ช้อนตาขึ้นมองอย่างออดอ้อนก่อนจะต้องร้องเสียงหลงเมื่อถูกจู่โจมเข้าที่ซอกคอจนรู้สึกจั๊กจี้

“อื้อ ไม่เอา” ฝ่ามือยกขึ้นดันแผ่นอกกำยำเอาไว้ แต่กลับไร้ผลเมื่อถูกรวบข้อมือขึ้นเหนือศีรษะ

เสียงเครือครางแผ่วเบาดังขึ้นในลำคอเมื่อช่วงล่างถูกสอดประสานแนบแน่นอีกครั้ง เรียวขาขาวยกขึ้นพาดไว้บนบ่าแข็งแรง ฮานะกัดริมฝีปากล่างจนขาวซีดเมื่อรู้สึกคับแน่นในช่องท้อง ผ้าปูที่นอนถูกกำเอาไว้จนยับย่นในตอนที่ตัวขยับเสียดสีจนได้ยินเสียงของสปริงเตียงที่ดังลั่น

“อ...พีท” ฮานะเอ่ยท้วง นัยน์ตาคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำแห่งอารมณ์เมื่อแผ่นอกถูกอีกฝ่ายตระโบมจูบจนรู้สึกเปียกชื้น “อยากไปดู อื้อ พระอาทิตย์ขึ้น” จนถึงตอนนี้ความพยายามก็ยังคงมีมากล้น ฮานะดึงแขนออกจากการเกาะกุมก่อนจะสอดปลายนิ้วเข้าไปในกลุ่มผมสีเข้ม

ร่างสูงใหญ่ขยับเคลื่อนกายอย่างเชื่องช้าก่อนจะช้อนตัวคนรักขึ้นอุ้มทั้งที่ส่วนล่างยังคงสอดประสานกันแนบแน่น

เด็กหนุ่มเดินตรงไปทางบานประจกใสอย่างมั่นคง ก่อนม่านผืนบางจะถูกดันออกจนมองเห็นทัศนียภาพภายนอกที่ยังคงปกคลุมด้วยความครึ้มสลัว ในระยะปลายสายตาพระอาทิตย์เริ่มเคลื่อนตัวขึ้นมาจนท้องฟ้านั้นเปลี่ยนสี ผิดกับบรรยากาศภายในห้องที่ยังคงมืดสนิท

โซฟาเดี่ยวที่ตั้งอยู่ใกล้ถูกใช้เป็นที่รองรับน้ำหนักตัวของทั้งสองคน ฮานะถูกจับให้หันตัวออกไปหาบานกระจก ช่วงเอวคอดโดนโอบกระชับเอาไว้ด้วยแขนเพียงข้างเดียว ก่อนจะถูกช้อนเข้าที่ใต้คางเพื่อให้แหงนเงยขึ้นรับจูบดูดดื่มแนบแน่น

แผ่นหลังสัมผัสแนบชิดกับแผ่นอกกว้างจนรับรู้ได้ถึงจังหวะชีพจรที่เต้นเป็นท่วงทำนองเดียวกัน เรียวแขนข้างหนึ่งโอบกลับไปทางด้านหลังก่อนจะกดศีรษะของอีกฝ่ายให้ลงมาเมื่อเริ่มรู้สึกเมื่อยคอ สะโพกเล็กขยับเคลื่อนเป็นจังหวะเชื่องช้าเนิบนาบจนได้ยินเสียงทุ้มต่ำครางอยู่ในลำคอ

เด็กหนุ่มผละใบหน้าออกห่างก่อนจะซุกลงที่เรียวคอขาว เส้นผมอ่อนนุ่มถูกปัดออกไปไว้บนลาดไหล่อีกข้างเพื่อที่เจ้าตัวจะได้ขบเม้มลงไปบนผิวเนื้อขาวจัด

“อื้อ” ฮานะหนีบขาเข้าหากันเมื่อเริ่มรู้สึกกระดากอาย แม้ห้องพักของพวกเขานั้นอยู่บนชั้นที่ค่อนข้างสูงจึงทำให้ปลอดภัยจากผู้คนภายนอก...และในเวลานี้จะไม่มีใครเห็นก็เถอะ

แค่แสงแดดที่พาดผ่านเข้ามาก็ทำให้รู้สึกอายได้แล้ว....

เรียวขาขาวถูกมือใหญ่จับแยกออกจากกันอีกครั้ง ฮานะตัวสั่นสะท้านเมื่อปลายนิ้วสากลากไล้วนเวียนอยู่ที่โคนขาจนขนอ่อนทั่วกายลุกชูชันด้วยความเสียวซ่าน

ริมฝีปากเชิดขึ้นเพื่อกอบโกยเอาอากาศเข้าปอดในตอนที่ฟันคมขบกัดเข้าที่หลังคอ นัยน์ตาคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยน้ำส่องสะท้อนกับประกายแดดตอนเช้าที่เริ่มทอแสงเข้มขึ้น

“สวยจัง” เสียงพึมพำเอ่ยชมในตอนที่เห็นแสงสีส้มค่อยๆ ปรากฏขึ้นแทนความมืดมิด ท้องฟ้าสีขาวปลอดโปร่งไล่ระดับได้อย่างสวยงาม ฮานะจับจ้องไปยังธรรมชาติที่สะกดสายตาให้หยุดนิ่ง ก่อนจะยกฝ่ามือขึ้นไปวางทาบลงไปบนกระจกใส

“พีท ดูสิ” เจ้าตัวชักชวนคนที่วางคางลงบนไหล่ เด็กหนุ่มพยักหน้ารับเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะซุกหน้าเข้ากับซอกคอหอมกรุ่นอีกครั้ง “ฮื่อ ดูพระอาทิตย์ก่อน” ฮานะยื้อกายหลบแต่ก็ไร้ผลเมื่อมือข้างที่วางอยู่บนแผ่นกระจกถูกดึงกลับมากอบกุมเอาไว้

“คุณสวยกว่า...” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบอยู่ข้างใบหูทำให้รู้สึกร้อนจัดที่ใบหน้าจนต้องเอียงซบเข้ากับแผ่นอกกว้างเพื่อหาที่พักพิง ช่วงเอวถูกประคองมั่นในตอนที่สะโพกสอบสวนเข้ามาจนต้องหลุดเสียงร้อง

“อ...” ฮานะบีบท่อนแขนแข็งแรงเอาไว้แน่นเมื่อรู้สึกมากเกินกว่าที่จะรับไหว

“...ที่รัก” เด็กหนุ่มกระชับอ้อมกอดแน่นในตอนที่ร่างของคนรักสะท้านไหวเมื่อการเดินทางมาถึงที่สิ้นสุด

ริมฝีปากของทั้งคู่เคลื่อนเข้าหากันทันทีก่อนจะประกบแนบแน่นจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงของลมหายใจที่ดังถี่กระชั้น ผิวเนื้อเปลือยเปล่าที่แนบชิดผสมผสานจนแทบหลอมรวมเป็นคนคนเดียวกัน ถ้อยคำหวานซึ้งถูกบอกเล่าซ้ำไปมาในตอนที่ดวงอาทิตย์ทอแสงเจิดจ้าเพื่อต้อนรับเช้าวันใหม่













“ปูลม” ฮานะชี้ไปที่สัตว์ตัวจิ๋วที่กำลังวิ่งตุปัดตุเป๋อยู่บนหาดทราย

แสงแดดที่เจิดจ้าในช่วงสายทำให้ถูกบังคับสวมหมวกเอาไว้เพื่อป้องกันตัว กลิ่นของไอทะเลพัดพาความสดชื่นขึ้นมาปะทะใบหน้าจนต้องหลับตาลงเพื่อที่จะได้รับสัมผัสนั้นอย่างเต็มที่

หลังจากที่ทานอาหารมื้อเช้าเสร็จเขาก็ชวนพีทออกมาเดินเล่นที่ริมทะเลเพราะเห็นว่ายังมีเวลาเหลือก่อนที่จะเดินทางไปที่สนามบิน ฮานะมองภาพผืนน้ำสีครามอยู่เนิ่นนานเพื่อเก็บบรรยากาศในวันนี้เอาไว้ให้ได้มากที่สุด รู้ตัวอีกทีช่วงตัวก็ถูกโอบมาจาทางด้านหลังทำให้ต้องเงยหน้าขึ้นไปมองเจ้าของอ้อมกอด

“ดูอะไรอยู่ครับ” พีทถามพร้อมกับวางคางลงไปบนลาดไหล่เล็ก

“เปล่า” ฮานะส่ายหน้าก่อนจะหันกลับไปมองยังผืนน้ำสีคราม “แค่คิดว่า...เรายังหาเวลามาเที่ยวทะเลด้วยกันไม่ได้สักที” ครั้งแรกที่มาทำงานก็ดันเกิดเรื่อง ครั้งนี้ก็เป็นไฟล์ทบังคับทำให้ไม่สามารถอยู่ยาวได้อีกต่างหาก

“เอาไว้วันหยุดรอบหน้าเราไปเที่ยวกัน ดีไหมครับ” เด็กหนุ่มยิ้มก่อนจะเลื่อนมือลงไปกุมกับอีกฝ่ายไว้แล้วออกเดินไปตามทางเลียบชายหาดอย่างไม่รีบร้อน

“ฮื่อ ไม่มีวันหยุดแล้ว คิวงานเธอแน่นจะตาย” ฮานะหน้าบึ้งเมื่อนึกถึงตารางงานของคนข้างกาย...หลังจากที่งานถ่ายแบบของทางสปอร์ตแบรนด์เซ็ทนั้นถูกปล่อยออกไปพีทก็โดนอีกหลายแบรนด์ติดต่อเข้ามาจนเขาและคุณเกรซต้องช่วยจัดตารางกันให้วุ่น

“แล้วช่วงปีใหม่ล่ะครับ” พีทยกมือขึ้นทัดปอยผมที่ระอยู่บนแก้มขาวออกให้

“พ่อกับแม่บังคับให้กลับญี่ปุ่นเนี่ยสิ” เจ้าตัวหน้ายุ่ง “บอกให้ไปฉลองคริสต์มาสด้วยกันที่นู่น”

“ถ้าอย่างนั้นเอาไว้...” เด็กหนุ่มพยายามหาทางออกเพราะเห็นใจที่ฮานะคิ้วขมวดแน่นจนเป็นปม แต่นอกจากฝ่ายนั้นจะไม่สนใจแล้วยังเงยหน้าขึ้นมามองกันอย่างตั้งอกตั้งใจ

“เธอจะไปด้วยกันใช่ไหม” ฮานะถามแกมบังคับเพราะถูกทางครอบครัวตื๊อมาไม่หยุดว่าให้พาพีทไปเปิดตัวได้แล้ว...และอีกอย่างเขาคงไม่สามารถอยู่ห่างจากคนรักได้นานถึงสองสัปดาห์แน่ๆ

...แค่คิดว่าต้องอยู่ไกลกันก็ซึมไปทั้งวันแล้ว..

“ผมยังไงก็ได้...ตามใจฮานะเลยครับ” เด็กหนุ่มสอดประสานปลายนิ้วแนบแน่น

“จริงสิ เธอบอกว่าจะกลับบ้านนี่ ฉันลืมไปเลย” ฮานะเพิ่งนึกขึ้นมาได้ ก่อนนัยน์ตาคู่สวยจะฉายแววเศร้าออกมาจนถูกจับโยกศีรษะไปมา “...หรือจะไม่ไปญี่ปุ่นดี” เจ้าตัวงึมงำอย่างใช้ความคิดอยู่เพียงคนเดียว “ถ้าอย่างนั้นเราไปบ้านเธอก่อนก็แล้วกันสักอาทิตย์นึง วันหยุดมีตั้งสองอาทิตย์ ไปอยู่ญี่ปุ่นทุกวันคงเบื่อน่าดูเลยเนอะ” แล้วข้อสรุปก็ถูกจัดเรียงเรียบร้อยเสร็จสรรพโดยที่เขาไม่ต้องลงแรงออกความเห็น

...จะยังไงก็ได้...ขอแค่ให้ได้อยู่ด้วยกันก็พอแล้ว..

เด็กหนุ่มโอบเอวเล็กเข้ามาใกล้ก่อนจะก้มลงจูบที่ริมฝีปากสีอ่อนอย่างนึกมันเขี้ยวเมื่อเจ้าตัวพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุดทำให้ฮานะต้องดิ้นหนีเป็นการใหญ่เพราะในบริเวณชายหาดไม่ได้มีเพียงแค่พวกเขาทั้งสองคน

“ฉวยโอกาสเหรอเจ้าเด้น!” กำปั้นเล็กๆ ทุบเข้าที่บ่ากว้างอย่างไม่ออมแรง แต่นั่นก็ไม่สามารถทำให้อีกฝ่ายสะเทือนผิวเลยแม้แต่น้อย กลับกันเรียวคิ้วเข้มกลับขมวดเข้าหากันเมื่อได้ยินสรรพนามแปลกใหม่ แต่พอตามทันก็ต้องก้มลงมองคาดโทษเอาไว้

ฮานะเคยบอกว่าเขาเหมือนสุนัขโกลเดนท์ตัวใหญ่ พอถามหาเหตุผลคำตอบที่ได้กลับมาก็ทำให้ต้องยอมจำนนจนไม่อยากจะคิดโต้แย้ง

‘ก็เจ้าพวกโกลเดนท์มักจะทำให้คนที่อยู่ใกล้มีความสุขและรอยยิ้มอยู่เสมอไง...ช่วยบำบัดความเศร้าได้ด้วยนะ’

พูดมาซะขนาดนี้แล้วใครล่ะจะกล้าขัดใจ...

“ทำหน้าเหมือนอยากได้รางวัล” น้ำเสียงล้อเลียนมาพร้อมกับมือที่ยกขึ้นเกาคาง

เด็กหนุ่มพรูลมหายใจออกมาพร้อมกับรอยยิ้มพอตั้งท่าจะรวบตัวอีกคนเข้ามาฟัดให้หายมันเขี้ยวฝ่ายนั้นกลับยื้อตัวหลบทันแล้วถอยห่างออกไป ฮานะหัวเราะร่าแต่ไม่ทันไรก็ต้องออกวิ่งเพราะถูกเขาพุ่งตัวเข้าหาอย่างรวดเร็ว

ฮานะตัวเล็กวิ่งเร็วก็จริง...แต่ก็ยังแพ้อดีตนักบาสอยู่ดี...

แค่ช่วงขาก็เสียเปรียบแล้ว

“ฮะๆๆ ย...ยอมแล้วๆๆๆๆ” เจ้าตัวหอบหายใจหนักเมื่อถูกรวบกอดไว้จนตัวลอยก่อนจะร้องเสียงหลงในตอนที่เขาเดินลุยน้ำทะเลลงไปจนถึงครึ่งแข้ง “พีท~รู้นะว่าคิดอะไร” นัยน์ตาคู่สวยหรี่มองอย่างจับผิด

“คิดอะไรครับ” เด็กหนุ่มยิ้มพร้อมกับก้มลงมองคนในอ้อมกอด

“ถ้าโยนฉันลงน้ำ” ฮานะขู่ “โดนแน่”

“ผมเปล่า” เขาส่ายหน้าปฏิเสธก่อนจะยอมปล่อยวงแขนออกให้คนรักไปลงมายืนบนพื้นทราย “ตรงนี้...ไม่มีคนอื่น”

“แล้วทำไ-” คำถามกลับกลืนหายลงไปในลำคอเมื่อถูกอีกฝ่ายโอบเอวเข้าไปใกล้วแล้วโน้มตัวลงมาหา ระยะห่างที่ลดลงจนปลายจมูกแนบชิดกันทำให้จังหวะชีพจรเต้นถี่รัวเร็ว

นัยน์ตาคมเข้มมองต่ำมาที่ริมฝีปากที่ถูกเม้มเอาไว้ก่อนปลายนิ้วจะยกขึ้นมาเกลี่ยผ่านแผ่วเบา เสียงคลื่นและลมทะเลดังคลอเป็นจังหวะในตอนที่ดวงตาทั้งสองคู่สบประสานกัน

เพียงเสี้ยววินาทีสัมผัสนุ่มนวลก็แนบประทับลงมาก่อนจะขบเม้มอย่างอ้อยอิ่ง ฮานะยกแขนขึ้นโอบรอบช่วงบ่ากว้างเอาไว้เมื่อรู้สึกราวกับถูกหลอมละลายอยู่ในอ้อมกอดแข็งแรง กลิ่นอายของทะเลทำให้ความรู้สึกบางอย่างถูกกระตุ้นเร้าขึ้นมา

รู้ตัวอีกทีก็ถูกอุ้มจนเท้าลอยเหนือพื้นดินเพราะอีกฝ่ายคงรู้สึกเมื่อยที่จะต้องก้มตัวลงมาหาเขา ฮานะถูกยกขึ้นให้อยู่ในระดับสูงกว่าเล็กน้อย นัยน์ตาคู่สวยที่ส่องสะท้อนภาพของคู่ชีวิตนั้นดูสวยงามมากกว่าที่เคย ฝ่ามือทั้งสองข้างยกขึ้นโอบประคองใบหน้าคมเข้มเอาไว้ก่อนจะก้มลงประทับจูบแนบแน่นบนริมฝีปากของอีกฝ่ายเนิ่นนาน

“...พีท” เสียงแผ่วเบาเอ่ยเรียกด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม นัยน์ตาคู่นั้นเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความสุข “ขอบคุณนะ”

“…” เด็กหนุ่มกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นไปอีกเมื่อผิวแก้มสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่ร่วงหล่นมาจากด้านบน

“ขอบคุณที่ไม่ยอมถอดใจไปซะก่อน…ถ้าไม่มีเธอที่คอยอยู่ข้างๆ กันมาตลอด ฉันก็อาจจะกลับไปเป็นคนโง่คนเดิม ที่ยอมอดทนเพื่อไม่ให้รู้สึกโดดเดี่ยวอีกแน่ๆ”

“...ผมน่าจะเจอคุณให้เร็วกว่านี้” ถ้าพวกเขาได้เจอกันเร็วกว่านี้ ฮานะก็คงไม่ต้องทนทรมานและเจ็บปวดจนเกือบแหลกสลาย “ขอโทษนะครับ ที่ปล่อยให้ฮานะต้องเจอกับเรื่องร้ายๆ เพียงคนเดียว”

“เด็กโง่...เธอไม่ผิดซะหน่อย” ฮานะหัวเราะออกมาทั้งที่ก้อนสะอื้นตีรวนขึ้นมาจนต้องกลั้นมันเอาไว้อย่างสุดความสามารถ “ถ้ามาช้ากว่านี้สิจะโกรธให้”

“ฮานะ” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกอย่างอ่อนโยน ก่อนปลายนิ้วจะเกลี่ยซับที่หางตาให้แผ่วเบา “...ขอบคุณนะครับที่ยอมเปิดใจให้ผม” ถ้าลองนึกย้อนดูแล้วถึงแม้จะเป็นคู่แห่งโชคชะตากันก็จริง แต่ถ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งปิดกั้นตัวเอง พันธะที่ก่อเกิดขึ้นมาก็คงเป็นเพียงโซ่ล่ามที่หนักอึ้ง ไร้ซึ่งความรู้สึกดีๆ ที่มีให้ต่อกัน

“อืม ฉันก็ด้วย” ฮานะกระชับอ้อมกอดแน่น รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้น “...ขอบคุณนะพีท”

“…”

“...แค่มีเธออยู่ข้างกัน มันก็ดีมากแล้วจริงๆ”

ขอบคุณอะไรก็ตามที่ทำให้พวกเราทั้งสองคนได้มาเจอกัน...

ขอบคุณที่เข้ามาเป็นแสงอาทิตย์ที่สว่างไสวในวันที่ท้องฟ้ามืดมัว

ขอบคุณที่เข้ามาเป็นความหวังให้กับคนที่กำลังหมดศรัทธาในการมีชีวิตอยู่ ให้กลับมามีลมหายใจได้อีกครั้ง

ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่าความรักนั้นมันไม่ได้เลวร้าย ถ้าเข้มแข็งพอที่จะเผชิญหน้ากับรักครั้งใหม่

...และขอบคุณที่ทำให้รู้ว่าคู่แห่งโชคชะตานั้น...มันไม่ใช่เรื่องไร้สาระอีกต่อไป...

...ไม่ใช่แม้แต่วินาทีเดียว...

..ตั้งแต่ที่ได้รู้ว่าหัวใจที่บอบช้ำของตัวเองนั้น...กลับมาเต้นแรงได้อีกครั้งเพราะใคร...







__________________________







อย่าให้ฮานะต้องร้าย! 555555555555555




ในที่สุดอเล็กซ์ก็ได้รับผลจากสิ่งที่ตัวเองกระทำลงไปแล้วนะคะ สำหรับเราถือว่าสาสมแล้วเพราะเขาไม่เหลืออะไรเลย แม้แต่คนข้างกายก็ไม่มี แน่นอนว่าบางคนอาจจะขัดใจที่ทำไมอเล็กซ์ไม่ได้ติดคุก(แต่โดนศาลเตี้ยคุณแกเรนก็น่วมอยู่ ซ่าไม่ออกแล้ว) ซึ่งตรงนี้เราอิงความจริงจากสภาพสังคม แน่นอนว่าถ้ามีเงินและอำนาจมากพอ ก็รอดความผิดไป-- /โดนลากไปปรับทัศนคติ




อธิบายเพิ่มเติมก็คือพ่อแม่อเล็กซ์แยกทางกันก็จริง แต่ฝ่ายพ่อค่อนข้างมีเส้นสาย(ที่ผ่านมาอเล็กซ์ปฏิเสธที่จะติดต่อกับครอบครัว ประมาณว่าไม่ขอรับความช่วยเหลือเรื่องเงินทอง) อีกอย่างเพราะเป็นสายเลือดอัลฟ่าบริสุทธิ์ พอรู้ข่าวพ่อเลยต้องยื่นมือเข้ามาช่วยเพื่อไม่ให้เสียชื่อ... และเรื่องราวหลังจากนั้น ทุกอย่างที่เขาเคยทำจะสนองคืนตัวเขาเองทั้งหมดค่ะ จบประเด็นไข่เล็ก







เหลือบทส่งท้ายอีกหนึ่งตอนนะคะ เจอกันวันที่25 ธ.ค. นี้ค่ะ

ฝากคอมเม้น และส่งฟีดแบ็ก #ดอกไม้ของพีท เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ เลิ้บ <3

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3348
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER N I N E T E E N : 20/12/2019
«ตอบ #151 เมื่อ20-12-2019 22:29:53 »

น่ารักมาก..กกกก รอบทส่งท้าย (ใจหายมากบอกเลย)  :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ darkangel

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER N I N E T E E N : 20/12/2019
«ตอบ #152 เมื่อ21-12-2019 07:28:34 »

มันดีมาก เป็นกำลังใจให้ค่าาาาา :mew1:

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1151
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER N I N E T E E N : 20/12/2019
«ตอบ #153 เมื่อ22-12-2019 01:23:07 »

 :pig4: :pig4: :pig4: คนดีดี ต่องคู่กับคนดีสิ่ง
ดีใจกับฮานะ  :katai2-1:

ออฟไลน์ อิ๊อ๊ะชะเอิงเอย

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 128
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER N I N E T E E N : 20/12/2019
«ตอบ #154 เมื่อ22-12-2019 23:25:54 »

ฉันอิจฉาเธออะฮานะ

ออฟไลน์ Punmile09

  • '...Cause we were just kids when we fell in love...'
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-4
Re: (E N D) SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E : 25/12/2019
«ตอบ #155 เมื่อ25-12-2019 12:37:53 »





E P I L O G U E
_________________________________




เสียงของเพลงบรรเลงดังคลอขึ้นเมื่อตอนที่ภาพจอมอนิเตอร์ฉายวีดีโอพรีเซนต์ของSCENT ProjectจากทางSMA แสงไฟในห้องบอลลูมถูกลดระดับลงจนมืดสลัวก่อนภาพบนหน้าจอขนาดใหญ่จะบอกเล่าเรื่องราวความเป็นมาของน้ำหอมแต่ละกลิ่น

แรกเริ่มด้วยBlack Diamond, Silver Bullet ก่อนจะปิดท้ายด้วยกลิ่นสุดท้ายในโปรเจกต์นี้

ภาพของผืนน้ำสีครามจรดแผ่นฟ้ากว้างรวมกับประกายแสงอบอุ่นของดวงอาทิตย์ส่องสะท้อนเคลือบฉาบไล้ลงบนหาดทรายสีขาว กลิ่นอายแห่งความมีชีวิตชีวาอบอวลชวนให้จิตใจได้สงบสุข

บทสนทนาและคำถามมากมายเกิดขึ้นเมื่อกล้องจับภาพไปยังร่างสูงใหญ่ที่กำลังเดินขึ้นมาจากผืนน้ำทะเล ช่วงบ่ากว้างมีหยดน้ำเกราะพราวจนเปียกชุ่ม เอวสอบได้รูปที่ขึ้นเชฟสวยงามรับกับช่วงขายาวที่โผล่พ้นขึ้นเหนือน้ำ ใบหน้าคมเข้มตามฉบับคนที่มีเชื้อสายทางตะวันตกนั้นมีเสน่ห์เกินที่จะต้านทานไหว

Blue Ocean : Peerat Chodmaetee

ชื่อของนายแบบหน้าใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในวงการได้เพียงไม่ถึงปีแต่กลับตกเป็นหัวข้อสนทนาของผู้คนในวงการอยู่ไม่น้อย

ต้องเรียกได้ว่าทางSMAที่อยู่ภายใต้การดูแลของแกเรน ฮาร์ดเนอร์นั้นไม่เคยทำให้รู้สึกผิดหวังเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เพียงไม่นานเสียงเพลงบรรเลงและภาพบนหน้าจอมอนิเตอร์ก็ถูกดับลง ก่อนสปอตไลต์บนเวทีจะฉายลงไปบริเวณลานแคทวอร์คที่เป็นทางยาวไปตลอดแนวเก้าอี้ของผู้ชม

บรรยากาศภายในห้องบอลลูมนั้นเงียบสนิทเมื่อพิธีกรชายหญิงเริ่มพูดบรรยายเพื่อเปิดตัวนายแบบและโปรดักส์น้ำหอมไปทีละกลิ่น เสียงของบทสนทนาบนเวทีทำให้คนที่ยืนอยู่หน้าบานกระจกนั้นต้องเผลอกำมือและคลายออกเพื่อระงับความตื่นเต้น

“หายใจเข้าลึกๆ” เสียงปลอบประโลมของคนที่ยืนอยู่เคียงข้างกันเอ่ยบอก ฮานะเอื้อมมือมาหาพร้อมกับประสานกันเอาไว้แนบแน่น “ทำใจให้สบาย”

“...ครับ” เด็กหนุ่มพยักหน้ารับ แต่ฝ่ามือนั้นกลับเย็นเฉียบ

ถึงแม้ที่ผ่านมาจะเคยเดินแบบอยู่บ้าง แต่มันก็เป็นเพียงแค่งานขนาดเล็กผิดกับปัจจุบันที่มีสายตาและกล้องนับร้อยจับตามองทุกการเคลื่อนไหวของเขาอยู่

“อย่าทำคิ้วขมวดแบบนั้นสิ คุณแม่กับคุณยายรอดูรูปอยู่นะ” ฮานะยิ้มขำเมื่อเห็นว่าเจ้าเด็กตัวโตดูวิตกกังวลจนสมาธิเสีย

“ครับ...ผมจะพยายาม”

“ก้มลงมานี่” ฝ่ายนั้นเงยหน้าขึ้นมองกันในจังหวะที่นายแบบคนแรกถูกเรียกตัวออกไปเมื่อถึงคิว

หลังจากหวังลี่ชิงแล้วคนต่อไปคือมิคาเอลตามด้วยพีท ก่อนจะปิดท้ายด้วยไฟนอลวอร์คของทั้งสามคน

“เร็ว” ฮานะเอ่ยเร่งทั้งที่ยังคงเผยรอยยิ้มกว้างก่อนจะต้องเบี่ยงหน้าหลบเมื่อฝ่ายนั้นตั้งใจที่จะแนบริมฝีปากลงมาจนทำให้ปลายจมูกกดลงบนผิวแก้มแทน “ไม่ใช่แบบนี้ซะหน่อย” เขาหัวเราะร่าเมื่อเห็นว่าคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน “ฉันจะเช็กปกคอเสื้อให้”

“...อยากกลับไปนอนกอดฮานะแล้ว” เสียงทุ้มออดอ้อนพร้อมกับวงแขนที่สวมกอดลงมาบนช่วงเอว

“เว่อร์จริง” ฮานะพรูลมหายใจออกมาอย่างนึกเอ็นดูพร้อมกับยกมือขึ้นกรีดปกเสื้อสูทให้เรียบเป็นระเบียบ “โฟกัสงานก่อน ห้ามสนใจเรื่องอื่น เข้าใจไหม” เขายกนิ้วขึ้นมาเคาะลงบนจมูกโด่งเป็นสันเป็นเชิงเตือน

“ถึงคิวคุณมิคาเอลแล้ว ไปสแตนบายรอได้แล้วเร็วเข้า” ฮานะบีบเข้าที่แก้มของอีกฝ่ายไปมาก่อนจะผละออกแล้วดันแผ่นหลังให้ออกเดิน

แต่เพียงเสี้ยววินาทีใบหน้าของอีกฝ่ายกลับเคลื่อนลงต่ำก่อนสัมผัสร้อนจัดจะแนบลงมาบนริมฝีปาก รู้ตัวอีกทีก็เหลือเพียงร่องรอยความอุ่นชื้นที่ทิ้งเอาไว้ “ขอกำลังใจหน่อยนะครับ” เสียงทุ้มกระซิบผ่วเบาก่อนปลายจมูกโด่งจะกดลงบนหน้าผากเนียน

“...ฉันจะรอดูเธอนะ” ฮานะยกแขนขึ้นโอบรอบบ่ากว้างพร้อมกับเขย่งปลายเท้าขึ้นไปจูบเข้าที่สันกราม “ทำให้เต็มที่ก็พอ...คนเก่ง”

รอยยิ้มบางเบาถูกส่งมอบมาให้ก่อนร่างสูงใหญ่จะผละห่างออกไปตามเสียงเรียกของสต๊าฟ













แสงไฟสปอตไลต์ทำให้บริเวณลานทางเดินนั้นโดดเด่นอยู่ท่ามกลางความมืด เสียงเรียกของทีมงานทำให้เด็กหนุ่มต้องก้าวเดินขึ้นไปบนพื้นยกระดับ และทันทีที่มิคาเอลเดินกลับเข้ามาก็ถึงคราวของเขาที่ต้องออกไปเผชิญกับประสบการณ์ครั้งใหม่

ก้าวแรกที่เหยียบย่างลงไปบนพื้นแคทวอร์คจังหวะชีพจรที่เคยเต้นรัวเร็วด้วยความตื่นเต้นกลับเงียบสงบลง นัยน์ตาคมเข้มมองตรงไปทางด้านหน้า แสงแฟลชและสปอตไลต์ที่สาดส่องเข้ามาไม่ได้ส่งผลให้จังหวะการก้าวเดินนั้นผิดแปลกไปแม้แต่น้อย

ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่เรือนร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มเข้าชุดกันอย่างไม่เป็นทางการเพราะเจ้าตัวไม่ได้ใส่เสื้อเชิ้ตไว้ด้านในกลับสวมไว้เพียงแค่สูทตัวนอกและปลดกระดุมเม็ดล่างออก เผยให้เห็นแผ่นอกตึงแน่นที่รับกับแนวบ่ากว้าง ช่วงขายาวใต้กางเกงสแลคเปิดข้อเท้ากลมกลืนไปกับรองเท้าสลิปเปอร์หนังสีน้ำตาลเข้ม

เขา...ผู้ถูกแสงไฟส่องสว่างท่ามกลางสายตานับร้อยกลับมองตรงไปยังใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังแถวเก้าอี้ของแขกในงาน

รอยยิ้มปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่จะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปที่หลังฉาก

เสียงเพลงบรรเลงถูกเปลี่ยนจังหวะก่อนที่นายแบบทั้งสามคนจะเดินเรียงกันออกมาตามทางเดิน เสียงปรบมือดังก้องไปทั่วห้องบอลลูมเมื่อแสงไฟสว่างไสวสาดส่องขึ้น ก่อนที่บทสัมภาษณ์จะถูกดำเนินรายงานไปตามสคริปต์ของงานทั้งหมดนั้นรวมถึงการกล่าวอำลาวงการของหวังลี่ชิงและมิคาเอลอย่างเป็นทางการ

“น่าประทับใจมาก” แกเรน ฮาร์ดเนอร์เดินเข้าไปหาคนที่ยืนมองขึ้นไปบนเวที...เขาลอบมองเสี้ยวหน้าของอีกฝ่ายก่อนจะยิ้มตามออกมา “สำหรับลี่ชิงและมิคาเอลแล้ว...นี่คงเป็นการวางมือจากวงการอย่างสวยงาม” นัยน์ตาของทั้งคู่ทอดขึ้นมองไปยังความทุ่มเททั้งหมดที่พวกเขาลงมือสร้างร่วมกันมากับทุกคนในทีม

“ครับ...พวกเขาดูดีมากๆ” ฮานะพยักหน้ารับ แม้จะนึกเสียดายที่หลังจากนี้ไปคงไม่มีโอกาสได้ร่วมงานกับทั้งสองคนอีก

“แต่สำหรับพีทน่ะมันแค่เริ่มต้น” แกเรนวางมือลงบนลาดไหล่เล็กพร้อมกับบีบเพื่อให้กำลังใจ “หลังจากนี้ก็คงเหนื่อยไม่น้อยเลย...ขอบคุณที่ทำงานอย่างหนักมาโดยตลอดนะฮานะ”

“ยินดีครับ” ฝ่ายนั้นยิ้มตอบกลับมา

“ผมดีใจนะ ที่ได้เห็นว่าคุณมีความสุข...หลังจากนี้ไปห้ามร้องไห้ให้ผมเห็นแล้วนะ” เขาขู่อย่างไม่จริงจังนัก

“ขอบคุณนะครับ คุณแกเรน” ฮานะยิ้มกว้าง นัยน์ตาคู่สวยทอประกายซาบซึ้งจนคนมองต้องพยักหน้ารับ “ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา...แล้วก็...ขอบคุณที่ทำให้ผมได้เจอเขา” ริมฝีปากสีอ่อนเม้มเข้าหากันเมื่อพยายามประคับประคองเสียงไม่ให้สั่นก่อนจะรู้สึกร้อนที่ขอบตาจนต้องหลุดขำกลบเกลื่อน

“ไม่เอาน่า” แกเรนเสียงอ่อนลงก่อนจะดึงร่างที่เล็กกว่าเข้ามาสวมกอด “พีททำให้ฮานะของผมกลายเป็นคนอ่อนไหวแบบนี้ไปได้ยังไง เห็นทีต้องเรียกมาตักเตือนซะแล้ว ไม่ไหวๆ” เสียงกลั้วหัวเราะเอ่ยแซวอย่างไม่จริงจังนักก่อนจะดันตัวอีกฝ่ายออกเมื่อเห็นว่าใกล้ถึงคิวที่เขาจะต้องขึ้นไปกล่าวปิดงาน “ผมต้องไปแล้ว...ฮานะไปหาพีทเถอะ”

ฮานะพยักหน้ารับก่อนจะเดินกลับเข้าไปด้านหลังเวทีเมื่อเห็นว่าเหล่านายแบบเริ่มทยอยเดินลงมา

“พีท” เขาเอ่ยเรียกเมื่อเห็นว่าคนรักกำลังกวาดสายตามองหาบางสิ่ง และทันทีที่เจ้าตัวหันมามองช่วงขายาวก็รีบก้าวเข้ามาหาทันที

“ฮานะ” ช่วงตัวถูกรวบไปกอดเอาไว้จนตัวลอย เรียกสายตาจากทีมงานที่อยู่บริเวณนั้นได้เป็นอย่างดี

“เธอเก่งมาก” ฮานะกอดตอบพร้อมกับยกตัวขึ้นไปหอมแก้มเป็นรางวัล “ถ้าคุณแม่กับคุณยายได้เห็น พวกท่านคงภูมิใจน่าดู”

“ขอบคุณครับ” เด็กหนุ่มยิ้มรับพร้อมกับกดจูบลงบนหน้าผากเนียนอย่างรักใคร่

“ไปเปลี่ยนชุดกันเถอะ คุณแกเรนบอกว่าหลังจบงานจะมีเลี้ยงขอบคุณทีมงาน”

“กลับเลยไม่ได้เหรอครับ” เสียงทุ้มออดอ้อนในตอนที่วางคางลงเกยบนไหล่

“ไม่ได้สิ” ฮานะหัวเราะก่อนจะประคองใบหน้าอีกฝ่ายเอาไว้อย่างเอ็นดู “เราต้องไปเพื่อไม่ให้เสียมารยาท...เข้าใจหรือเปล่า”

“ครับ” เด็กหนุ่มพยักหน้ารับอย่างจำยอมในท้ายที่สุด

“ดีมาก” ปลายคางถูกจูบย้ำอีกหนเมื่อฮานะพอใจในคำตอบ “ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้ว”













เสียงชนแก้วดังขึ้นหลังจากมื้ออาหารสำคัญผ่านไป แกเรน ฮาร์ดเนอร์เป็นคนกล่าวขอบคุณทีมงานสำหรับความตั้งใจและลงทุนทั้งแรงกายแรงใจจนScent Projectนั้นประสบความสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี บริเวณเลาจ์บนดาดฟ้าของทางโรงแรมถูกจัดแบ่งพื้นที่เอาไว้อย่างเป็นส่วนตัวเพื่อรองรับทางโมเดลลิ่งโดยเฉพาะ

เรียกได้ว่างานนี้คุณแกเรนลงทุนเลี้ยงตอบแทนส่งท้ายปีเป็นอย่างดีเลยทีเดียว

“ไม่ทราบว่าจะให้เกียรติชนแก้วกับผมได้ไหมครับ” เสียงที่คุ้นเคยเอ่ยถามก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของใครอีกคนจะปรากฏขึ้น ใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าอดีตเจ้าของหัวใจยกยิ้มตอบรับพร้อมกับแนบแก้วไวน์เข้าหากัน “ขอบคุณครับ”

“คุณเคย์ นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว” ฮานะยิ้มทักทายก่อนจะเปิดทางให้อีกฝ่ายได้มายืนข้างกัน

“ไม่มาได้เหรอครับ บอสชวนซะขนาดนี้” ชายหนุ่มยิ้มขำพร้อมกับหันไปพยักหน้าทักทายกับเด็กหนุ่มที่ยืนซ้อนแผ่นหลังคุณฮานะอยู่...แม้จะแอบอิจฉาอยู่ในใจลึกๆ แต่ก็อดที่จะยอมรับไม่ได้เลยว่าทั้งคู่นั้นเหมาะสมกันมากเพียงไหน

...และเขาเองก็รู้สึกยินดีไปด้วยที่อีกฝ่ายจะมีคนดีๆ คอยอยู่เคียงข้างไปตลอด...นับจากนี้...

“วันหยุดนี้จะกลับเซี่ยงไฮ้หรือเปล่าครับ” ฮานะเอ่ยถามเพราะปกติแล้วอีกฝ่ายมักจะชอบบินกลับไปเยี่ยมครอบครัวในวันหยุดยาว แต่ครั้งนี้คำตอบที่ได้คือการส่ายหน้าปฏิเสธ

“คงไม่ได้กลับอีกนานเลยครับ...อาทิตย์หน้าผมต้องย้ายไปอยู่ที่อังกฤษแล้ว”

“หา!?” ฮานะเบิกตากว้างพร้อมอุทานเสียงดังจนผู้คนบริเวณนั้นหันมามอง “หมายความว่ายังไงครับเนี่ย”

“พอดีผมได้ทุนเรียนต่อปริญญาโทที่นู่น เลยอยากจะขอพักงานไปเก็บใบปริญญามาไว้ประดับห้องสักหน่อย” เบต้าหนุ่มเอ่ยบอกอย่างอารมณ์ดี “ไม่ได้เจอหน้าคุณทุกวัน คงคิดถึงแย่”

เขาแอบแหย่หวังเพียงให้คนที่ยืนอยู่ด้านหลังฮานะออกอาการหึงหวงอย่างนึกสนุก แต่นอกจากพีทจะไม่แสดงท่าทีอะไรออกมาแล้วยังหันหน้าออกไปมองวิวด้านนอกเพื่อให้พวกเขาได้คุยกันอย่างเต็มที่...แต่แขนนี่กอดรอบเอวแน่นเชียว...เอาเรื่องนี่หว่า...

“จะไปนานขนาดนั้นเลยเหรอครับ” ฮานะยิ้มขำกับท่าทีของอีกฝ่าย ก่อนจะนึกย้อนไปถึงช่วงเวลาที่เคยโดนคุณเคย์ตามจีบ แม้จะเอ่ยปากปฏิเสธไปแต่สุดท้ายแล้วพวกเขาทั้งคู่ก็ยังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมาถึงทุกวันนี้

‘ผมไม่ชอบคนที่เด็กกว่าน่ะครับ’ ถ้อยคำในวันนั้นฉายชัดขึ้นมาก่อนสายตาจะหันไปมองใครอีกคนที่ยืนอยู่เคียงข้างกัน

...แต่คนนี้ก็ถือว่าเป็นข้อยกเว้นสำหรับทุกเรื่องล่ะนะ..

“ก็ถ้าเกิดติดใจสาวบริชทิชที่นู่นก็คงอยู่ยาวเลยล่ะครับ” เคย์ตอบกลับอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะขอตัวกลับไปที่โต๊ะเมื่อรู้สึกว่าตัวเองรบกวนเวลาส่วนตัวของทั้งคู่มากจนเกินไป “ผมคงต้องขอตัวก่อน รบกวนพวกคุณนานเกินไปแล้ว”

“เดี๋ยวครับคุณเคย์” แต่ก่อนอีกฝ่ายจะหมุนตัวกลับไปฮานะก็เอื้อมมือไปดึงรั้งเอาไว้เสียก่อน “ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะครับ...รวมไปถึงเรื่องของพีทด้วย ขอบคุณที่คุณช่วยดูแลเขาเป็นอย่างดี”

ชายหนุ่มพยักหน้าก่อนรอยยิ้มกว้างจะปรากฏขึ้น “ยินดีครับ” ร่างสูงใหญ่ของเทรนเนอร์หนุ่มหมุนตัวเดินกลับไปที่โต๊ะ ก่อนเสียงพูดคุยจากบทสนทนาเรื่องงานและเรื่องจิปาถะจะปะปนไปกับเสียงเพลงบรรเลงที่เปิดคลอแผ่วเบา

“เวลาผ่านไปไวชะมัดเลย” ฮานะพูดพึมพำก่อนจะกวาดสายตามองทิวทัศน์บนยอดตึกสูงโดยมีใครอีกคนก้มหน้าลงมามองเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขากำลังตั้งใจรับฟังทุกอย่างที่ฮานะพูด “ที่ผ่านมาฉันรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองก้มหน้าทำงานอย่างหนักและทำตัวเป็นพวกคลั่งรักโดยไม่สนใจสิ่งรอบกาย...รู้ตัวอีกทีอายุก็เข้าเลขสามไปแล้ว”

“…” สายลมเอื่อยเฉื่อยที่พัดผ่านช่วงตัวทำให้รู้สึกผ่อนคลายจนต้องเอนกายแนบซบกับช่วงลำตัวสูงใหญ่ สัมผัสอบอุ่นที่โอบกอดและกลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวช่วยเสริมให้บรรยากาศโดยรอบนั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสุข

แม้จะมีเพียงแค่ไวน์ในแก้วที่พร่องจนเกือบหมดและเสียงภาพการจราจรที่วุ่นวายภายในเมืองหลวง

แต่ทุกอย่างกลับน่าจดจำเพียงเพราะมีใครอีกคนที่ยืนอยู่เคียงข้างกัน

“บางครั้งฉันก็แอบคิดนะ...ว่าถ้าตัวเองอายุน้อยลงกว่านี้สักห้าหรือหกปีก็คงจะดี” ฝ่ามือใหญ่ถูกเอื้อมมากอบกุมเอาไว้ก่อนปลายนิ้วจะไล้ผ่านตามข้อนิ้ว “จะได้ใช้เวลาช่วงวัยรุ่นร่วมกับเธออีกสักหน่อย ได้เติบโตขึ้นไปพร้อมๆ กัน”

“ฮานะ” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกอย่างอ่อนโยนพร้อมกับอ้อมแขนที่สวมกอดมาจากทางด้านหลัง “สำหรับผม...ต่อให้คุณจะอายุมากกว่านี้สักสิบปีหรือยี่สิบปี...”

“…” นัยน์ตาสวยจับจ้องไปยังหมู่ดาวที่ทอแสงแข่งกับไฟในเมืองหลวง ก่อนรอยยิ้มจะปรากฏขึ้นจนรู้สึกเมื่อยที่แก้มจนต้องยกมือขึ้นมาจับแต่กลับถูกคว้ากลับไปกอบกุมเอาไว้ดังเดิม

“...สุดท้ายแล้วคำตอบของผมก็ยังเป็นคุณอยู่ดี”

“แฟนใครเนี่ย หล่อแล้วยังคารมดี” ฮานะเงยหน้าขึ้นก่อนจะชนศีรษะเข้ากับปลายคางอีกฝ่ายเพื่อแก้เขิน

“ก็เป็นแบบนี้...แค่กับคุณคนเดียว”







(มีต่อด้านล่าง)

ออฟไลน์ Punmile09

  • '...Cause we were just kids when we fell in love...'
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-4
Re: (E N D) SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E : 25/12/2019
«ตอบ #156 เมื่อ25-12-2019 12:38:45 »





ทันทีที่เสียงบานประตูถูกปิดลงริมฝีปากของคนทั้งคู่ก็เคลื่อนเข้ากันราวกับมีแรงดึงดูดที่ไม่อาจต้านทานเอาไว้ได้ ฮานะยกแขนขึ้นโอบรอบบ่ากว้างก่อนจะแหงนเงยใบหน้าเพื่อตอบรับสัมผัสลึกซึ้งที่อีกฝ่ายตั้งใจมอบให้ ความรู้สึกอุ่นชื้นผสมกับรสชาติของไวน์ที่ติดอยู่ปลายลิ้นยิ่งทำให้รสจูบนั้นวิเศษมากยิ่งขึ้น

เรียวปากสีอ่อนถูกขบเม้มดูดดึงจนเกิดเสียงขึ้นมาท่ามกลางห้องที่เงียบสนิท

กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวที่อีกฝ่ายฉีดเอาไว้ยังคงติดอยู่บนผิวเนื้อ ทำให้ต้องเคลื่อนใบหน้าลงไปสูดดมข้างซอกคอย้ำๆ จนได้ยินเสียงทุ้มเจืออยู่ในลำคอเมื่อถูกเขาขบเม้มจนขึ้นรอย ฮานะฝังจมูกลงไปอีกครั้งในตอนที่ชายเสื้อถูกเลิกขึ้นจนเห็นแผ่นท้องก่อนจะต้องร้องเครือครางออกมาเมื่อถูกฝ่ามือใหญ่บีบเคล้นเข้าที่ช่วงสะโพก

น้ำหอมกลิ่น Blue Ocean…เปรียบเสมือนความร่าเริงและมีชีวิตชีวาของผืนน้ำสีครามกับประกายแดดอบอุ่น

...แต่ทว่ายามที่ทะเลคลั่งเดือดขึ้นมา ก็สามารถพัดพาให้ทุกสรรพสิ่งพังพินาศได้ในชั่วพริบตา...

รู้ตัวอีกทีก็ถูกวงแขนแข็งแรงช้อนอุ้มขึ้นจนตัวลอยเหนือพื้น ก่อนแผ่นหลังจะสัมผัสได้ถึงความนุ่มของฟูกที่ยวบลงเมื่อต้องรับน้ำหนังของคนทั้งคู่

ฮานะใบหน้าร้อนจัดเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยืดตัวขึ้นเพื่อถอดเชิ้ตแขนยาวสีดำออกอย่างใจเย็น กระดุมแต่ละเม็ดที่ถูกปลดออกนั้นราวกับกำลังกระชากลมหายใจของคนมองให้หลุดออกไป รอยยิ้มข้างมุมปากกดลึกบนใบหน้าคมเข้มในตอนที่เห็นว่าอีกฝ่ายเบือนหน้าหลบไปอีกทางจนเห็นแก้มที่ขึ้นสีแดงจัด

ริมฝีปากอิ่มขบเม้มเข้าหากันจนซีด จังหวะชีพจรเต้นรัวเร็วเมื่อเชิ้ตตัวนั้นถูกโยนลงบนเตียงก็ปรากฏให้เห็นแผ่นอกกว้างและช่วงแขนกำยำที่ดูกร้าวแกร่งทุกการขยับเคลื่อนไหว กลิ่นอายของบุรุษเพศอบอวลคละคลุ้งจนต้องสูดหายใจเข้าลึกเมื่อถูกช่วงตัวสูงใหญ่ขึ้นคร่อมเหนือร่าง

ทำได้เพียงแค่ร่ำร้องอยู่ในใจเมื่อไม่สามารถต้านทานไหว...

..He’ s so fucking hot...

“อื้อ” เสื้อแขนยาวที่สวมใส่ถูกร่นลงมากองไว้ที่ไหล่ก่อนลมหายใจอุ่นร้อนจะรินรดลงบนผิวเนื้อจนฮานะต้องหดคอหนี “...พีท” เอ่ยเรียกชื่อคนรักเสียงแผ่วเมื่อถูกขบเม้มเข้าที่ซอกคอจนขึ้นรอยจาง

“ครับ”

“ฉันรักเธอนะ” ยกมือขึ้นประคองใบหน้าคมเข้มเอาไว้ก่อนจะเอ่ยคำนั้นซ้ำอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏ

แทนคำตอบจากอีกฝ่ายคืออ้อมกอดที่โอบกระชับแนบแน่นขึ้นเมื่อร่างกายสอดประสานเป็นหนึ่งเดียว ลมหายใจร้อนระอุที่เป่ารดข้างซอกคอทำให้ต้องยกมือขึ้นโอบกอดบ่ากว้างเอาไว้เพื่อเป็นหลักยึด ปลายเล็บจิกข่วนลงไปบนแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามจนขึ้นรอยแดงเป็นทางยาว

แสงจากภายนอกลอดผ่านรอยแยกของม่านเข้ามาตกกระทบเข้ากับร่างของคนทั้งคู่จนเกิดเงาทาบทับลงพื้นเตียง ผ้าปูที่นอนยับย่นไม่เหลือเค้าเดิมเมื่อจังหวะการเคลื่อนกายนั้นหนักหน่วงจนได้ยินเสียงลั่นของสปริงเตียง

หยาดเหงื่อที่ผุดซึมขึ้นมาข้างขมับหยดลงไปบนแผ่นอกขาว ก่อนจะเลือนหายไปเมื่อถูกเรียวลิ้นตามไปกวาดเก็บ

นิ้วมือทั้งสิบสอดประสานแน่น อุณหภูมิของผิวเนื้อที่ร้อนจัดทำให้ผ่อนความรุนแรงลงเมื่อคนใต้ร่างยกมือขึ้นมาวางไว้บนบ่า ถ้อยคำอ้อนวอนร้องขอคล้ายกับน้ำมันที่สาดซัดลงบนทะเลเพลิงที่กำลังคลั่งเดือด

“ที่รัก...กอด”

ฮานะมักทำให้เขาเสียการควบคุมจนแทบคลั่งตาย

ริมฝีปากถูกประกบจูบแนบแน่นอีกครั้งในตอนที่เสียงครวญครางนั้นดังก้องไปทั่วห้อง กลิ่นอายความรักที่ทั้งสองมีให้ต่อกันฟุ้งกระจายหอมหวานจนไม่เหลือตัวตนของตนเอง

ดำดิ่งลงไปในห้วงของอารมณ์ลึกซึ้ง ก่อนจะถูกฉุดรั้งขึ้นมาให้โผบินได้อย่างเป็นอิสระ

ในตอนนี้...วินาทีนี้

มีเพียงแค่เสียงของหัวใจเท่านั้นที่เป็นตัวควบคุมทุกอย่างจวบจนกระทั่งฟ้าสาง













ไอแดดในช่วงสายที่ลอดผ่านเข้ามาในห้องเป็นตัวบ่งบอกว่าเช้าวันนี้นั้นล่วงเลยผ่านไปอย่างไม่รีบร้อน ร่างที่ซุกอยู่ในอ้อมกอดอุ่นขยับกายเล็กน้อยเมื่อรู้สึกหนักที่ช่วงเอว ฮานะเป็นคนแรกที่ลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนจะพยุงตัวลุกขึ้นนั่งโดยมีท่อนแขนแข็งแรงวางอยู่บนหน้าขา กลุ่มผมที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงถูกเสยขึ้นก่อนรอยยิ้มจะระบายออกมาเมื่อก้มลงมองใบหน้าของคนรักที่กำลังหลับพริ้มอย่างมีความสุข

วันนี้เป็นวันหยุดจึงทำให้ไม่ต้องคิดกังวลกับทุกสิ่ง

ร่างขาวนวลลงมาจากเตียงอย่างระมัดระวังเพราะไม่อยากจะรบกวนอีกฝ่าย ก่อนเสื้อเชิ้ตสีดำตัวใหญ่ที่วางอยู่ปลายเตียงจะถูกนำมาสวมทับเอาไว้ ขนาดตัวที่ต่างกันทำให้ต้องพับแขนเสื้อขึ้นมาไว้ที่ข้อศอก กลิ่นหอมประจำตัวและน้ำหอมเจือจางที่ยังคงติดอยู่บนเนื้อผ้าทำให้ต้องยกขึ้นดมก่อนจะเผลอเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อนึกถึงช่วงค่ำคืนที่ผ่านมา

ฮานะมองภาพสะท้อนของตัวเองที่อยู่ในกระจกพร้อมกับยกปลายนิ้วขึ้นสัมผัสตามจุดที่ริมฝีปากร้อนจัดเคยลากผ่าน ร่องรอยเด่นชัดที่ปรากฏอยู่บนผิวเนื้อตอกย้ำความทรงจำให้หวนนึกถึงเรี่ยวแรงและสัมผัสของอีกฝ่ายจนใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาอีกครั้ง

และก่อนที่ความคิดทุกอย่างจะฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้เจ้าตัวก็รีบล้างหน้าแปรงฟันให้เรียบร้อยก่อนจะเดินออกไปด้านนอก

ต้นไม้กระถางรวมไปถึงแคคตัสในถาดถูกฉีดละอองน้ำใส่จนชุ่มชื้นเป็นที่น่าพอใจ ฮานะเดินกลับเข้าไปในครัวเพื่อชงกาแฟและปิ้งขนมปังเอาไว้เผื่อใครอีกคนด้วย กลิ่นหอมจากเครื่องชงกาแฟและแป้งธัญพืชที่คุ้นเคยทำให้บรรยากาศในห้องนั้นอบอวลไปด้วยความสบายใจ เจ้าตัวผละออกไปหยิบผลไม้ในตู้เย็นมาล้างในซิงค์ก่อนจะต้องสะดุ้งอย่างตื่นตกใจเมื่อถูกสวมกอดมาจากทางด้านหลัง กลิ่นที่คุ้นเคยทำให้ต้องเอียงคอเปิดให้อีกฝ่ายได้ซุกซบลงมาตามที่ต้องการ

“นี่...อย่ากวนสิ” เขาดุไปอย่างไม่จริงจังพร้อมกับปอกเปลือกแอปเปิลไปด้วย “ไปนั่งรอเฉยๆ เลย”

ร่างสูงใหญ่ยอมผละออกไปตามคำสั่งอย่างว่าง่ายก่อนจะเดินไปคว้ากีตาร์โปร่งที่มุมห้องมานั่งเล่นบนโซฟา นัยน์ตาคมเข้มจดจ้องไปยังร่างของคนรักที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการทาเนยถั่วลงบนขนมปัง ฮานะเผลอยกนิ้วขึ้นมาเลียเก็บในส่วนที่เปื้อนก่อนจะต้องชะงักราวกับว่าเพิ่งจะรู้สึกตัว

“บ่ายวันนี้คงต้องไปซื้อของเข้าครัวกันซะหน่อยแล้ว” เสียงบ่นพึมพำว่าในขณะที่วางจานขนมปังปิ้งลงบนโต๊ะกระจก “กินรองท้องไปก่อนก็แล้วกัน” ว่าไว้แค่นั้นก็เบียดตัวเข้าไปนั่งบนตักของอีกฝ่ายโดยเมินพื้นที่ว่างที่เหลืออีกมากบนโซฟา

“กำลังเล่นเพลงอะไรอยู่เหรอ” ฮานะมองตามตอนที่กีต้าร์ถูกวางคว่ำลงบนโซฟา

แต่คำตอบที่ได้กลับเป็นเพียงรอยยิ้มบางเบาและสัมผัสอุ่นที่นาบลงมาบนริมฝีปากนัยน์ตาคมเข้มมองจ้องอยู่อย่างนั้นจนต้องเม้มปากเอาไว้ “...อร่อย”

“เพลงนี้ไม่เคยได้ยินแฮะ” เขาเฉไฉกลบเกลื่อนเมื่อเห็นว่าคนรักยิ้มกว้างขึ้น

“อยากฟังไหมครับ” พีทวางคางลงบนลาดไหล่เล็ก ก่อนจะกัดลงไปเบาๆ เมื่อฮานะถามว่าเขาจะร้องเพลงอร่อยน่ะเหรอ

“แหย่เล่นนิดเดียวเอง” เจ้าตัวย่นจมูกใส่เมื่อถูกงับเข้าที่แก้มก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเมื่อถูกซุกเข้าที่หลังคอ

ฮานะดิ้นขัดขืนจนสามารถหลุดออกจากอ้อมกอดมายืนบนพื้นได้แต่กลับถูกรั้งมือเอาไว้เมื่อฝ่ายนั้นเห็นว่าเขาทำท่าจะเดินหนี “อะไรเล่า”

พีทไม่ตอบอะไรกลับมาทำเพียงแค่เอื้อมมือไปหยิบกีต้าร์ตัวข้างกายมาก่อนจะปล่อยมือออกจากกัน นัยน์ตาคมเข้มที่ช้อนขึ้นมองสื่อความหมายลึกซึ้งจนทำให้ต้องยืนนิ่งรอฟังอย่างตั้งใจ ฮานะทัดผมบางส่วนที่ตกระลงมาข้างแก้มก่อนยกแขนขึ้นมากอดอกเมื่อเสียงของกีต้าร์เริ่มคลอขึ้นท่ามกลางความเงียบ

รอยยิ้มถูกกลั้นเก็บเอาไว้ทันทีที่เสียงทุ้มขับร้องออกมาอย่างนุ่มนวลในขณะที่สายตายังคงสบประสานกันอยู่










How long will I love you

As long as stars are above you

And longer if I can

( ผมยังจะรักคุณไปได้อีกนานแค่ไหน

ก็นานตราบเท่าที่ดวงดาวเหล่านั้นจะยังอยู่บนฟากฟ้า...และนานตราบเท่าที่ผมจะสามารถรักคุณได้)




How long will I need you

As long as the seasons need to

Follow their plan

(ผมยังจะต้องการคุณไปอีกนานแค่ไหน

ก็นานตราบเท่าที่ฤดูกาลยังคงผันเปลี่ยนไปตามวัฏจักรของมัน)




How long will I be with you

As long as the sea is bound to

Wash up on the sand

(ผมยังจะอยู่กับคุณไปได้อีกนานแค่ไหน

ก็นานตราบเท่าที่คลื่นทะเลยังคงสาดซัดขึ้นมาบนหาดทราย)




How long will I want you

As long as you want me to

And longer by far

(ผมยังจะต้องการคุณไปอีกนานแค่ไหน

ก็นานตราบเท่าที่คุณยังคงต้องการผม...และยาวนาน ไม่มีวันจบสิ้น)




How long will I hold you

As long as your father told you

As long as you can

(ผมยังจะโอบกอดคุณไปได้อีกนานแค่ไหน

ก็นานตราบเท่าที่พ่อของคุณนั้นเคยบอกเอาไว้....และนานตราบเท่าที่คุณจะสามารถโอบกอดผมเอาไว้ได้)




How long will I give to you

As long as I live through you

However long you say

(ผมจะยังมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้กับคุณไปได้อีกนานแค่ไหน

ก็นานตราบเท่าที่ผมจะยังมีชีวิตอยู่เคียงข้างคุณ...ต่อให้จะนานอีกสักแค่ไหนก็ตาม)




How long will I love you

As long as stars are above you

And longer if I may

(ผมยังจะรักคุณไปได้อีกนานแค่ไหน

ก็นานตราบเท่าที่ดวงดาวเหล่านั้นจะยังอยู่บนฟากฟ้า...และนานตราบเท่าที่ผมจะสามารถรักคุณได้)










เสียงกีตาร์ค่อยๆ จางหายไปเมื่อบทเพลงนั้นจบลง ก่อนคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าจะยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาที่ร่วงลงมาจนเปียกแก้ม ฮานะถูกดึงให้เข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น ฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งเอื้อมออกไปหาพร้อมกับเสียงทุ้มนุ่มและรอยยิ้ม

“ฮานะครับ” ริมฝีปากอุ่นประทับจูบลงบนหลังมือข้างซ้ายก่อนจะเลื่อนไปหยุดนิ่งที่บริเวณนิ้วนางเนิ่นนาน

“…”

“คุณจะให้เกียรติผมได้ยืนอยู่เคียงข้างคุณไปตลอดจนวินาทีสุดท้ายของชีวิตผม...ได้ไหมครับ” นัยน์ตาคมเข้มช้อนขึ้นมอง

ชั่วขณะนั้นภายในห้องพลันเงียบสงบราวกับทุกสิ่งหยุดเคลื่อนไหว ก่อนน้ำตาหยดสุดท้ายจะร่วงหล่นลงบนหลังฝ่ามือเมื่ออีกฝ่ายพยักหน้าตอบรับ

ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะดึงคนรักเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนแนบแน่นจนได้ยินเสียงจังหวะชีพจรที่เต้นรัวตอบรับกัน ฮานะสะอื้นตัวโยนก่อนจะยกมือขึ้นโอบรอบคอเขาเอาไว้จนต้องโน้มกายลงไปหา

จมูกโด่งกดลงบนกลุ่มผมนุ่มซ้ำแล้วซ้ำเล่าในขณะที่อ้อมแขนกระชับแน่นขึ้น

“...ขอบคุณครับ”

เสียงทุ้มเอ่ยบอกก่อนจะหลับตาลงเพื่อเก็บช่วงเวลานี้เอาไว้ในห้วงความทรงจำตลอดไป...

‘ฮานะ...ชื่อคุณแปลว่าอะไรเหรอครับ’

‘ภาษาญี่ปุ่นแปลว่าดอกไม้น่ะ’

...ขอบคุณที่เข้ามาเป็นดอกไม้ที่สวยงามที่สุดในชีวิตผม





Thank you for your part in my journey.




E N D




______________________________________


Ellie Goulding - How Long Will I Love You


::TALK::
ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงเจ้าเด้นก็เป็นฝั่งเป็นฝาสักที เหมือนได้ดูลูกชายคนหนึ่งเติบโตขึ้นมาเรื่อยๆเลยค่ะ
ตลอดระยะเวลา5เดือนที่ผ่านมาเรามีความสุขมากๆที่ได้เขียนเรื่องราวของพีทและฮานะ
ถึงแม้ว่าจะเป็นแนวเขียนที่ไม่ถนัดเอาซะเลยแต่เราก็พยายามอย่างเต็มที่ และผลตอบรับที่ได้กลับมานั้นต้องบอกว่าเกินคาดมากเลยค่ะ ไม่คิดเลยว่าคนจะรักพีทและฮานะมากมายขนาดนี้


ตอนเขียนตอนจบก็แอบใจหายอยู่หน่อยๆ รู้สึกอยากจะเขียนเรื่องราวของพวกเขาต่อไปเรื่อยๆ
ถ้าเรามีเวลาว่าง เอาไว้จะเขียนตอนพิเศษมาให้ทุกคนหายคิดถึงแน่นอนค่ะ <3


BLUE OCEAN #ดอกไม้ของพีท อาจจะไม่ใช่เรื่องที่สมบูรณ์แบบที่สุด ไม่ใช่เรื่องที่สนุกที่สุด ไม่ใช่นิยายที่ดีที่สุด
แต่เป็นนิยายอีกเรื่องที่เรารักมากที่สุดเลยก็ว่าได้ และก็ดีใจมากๆที่ทุกคนรักพวกเขาเหมือนกัน
ตั้งแต่เริ่มเดินทางมา แน่นอนว่าไม่ได้มีแค่คนชื่นชอบอย่างเดียวเสมอไป แต่ไม่ว่าจะยังไงแล้ว พันไมล์ก็ขอน้อมรับคำติชมทั้งหมดเอาไว้ และจะนำไปพัฒนางานเขียนเรื่องต่อไปของตัวเองแน่นอนค่ะ


ขอบคุณทุกคนที่ร่วมเดินทางด้วยกันมาจนถึงวันนี้ เพราะคอมเม้นและกำลังใจจากทุกคนทำให้เรามีกำลังใจที่จะลุกขึ้นสู้มาโดยตลอด ถ้าไม่มีพวกคุณ BLUE OCEAN ก็คงจะเงียบเหงาน่าดู
แต่เพราะมีพวกคุณมันเลยดูสมบูรณ์ที่สุดสำหรับเรา : )


ขอบคุณจากหัวใจค่ะ


รัก
พันไมล์



_________________________________________


ปล.ส่งท้าย


สำหรับหนังสือนิยาย BLUE OCEAN ทางสำนักพิมพ์จะเริ่มจัดส่งช่วงเดือนกุมภา63นะคะ
ในนั้นมีตอนพิเศษ5ตอนที่รับรองว่าเต็มอิ่มแน่นอน อิอิ ส่วนเจ้าตัวเล็กจะมาไหมนั้นรอติดตามแบบในรูปเล่มได้เลยค่ะ
แล้วก็ถ้ามีความคืบหน้าเรื่อง E-book พันไมล์จะแจ้งให้ทราบอีกครั้งนะคะ
อ้อ! ฝากผลงานนิยายเรื่องอื่นๆของพันไมล์ด้วยนะคะ > <
สามารถมาพูดคุยกันได้ที่ Twitter @pppunmile หรือเพจ Punmile คับผมม


MERRY CHRISTMAS AND HAPPY NEW YEAR

ออฟไลน์ river

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2459
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +228/-3
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E (E N D) : 25/12/2019
«ตอบ #157 เมื่อ25-12-2019 14:01:38 »

สนุกมาก  ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3348
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E (E N D) : 25/12/2019
«ตอบ #158 เมื่อ25-12-2019 22:28:09 »

 :L2: :L2: :L2:

ออฟไลน์ darkangel

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E (E N D) : 25/12/2019
«ตอบ #159 เมื่อ25-12-2019 22:52:42 »

ขอบคุณมากๆค่ะ สนุกมาก เป็นกำลังใจให้ค่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E (E N D) : 25/12/2019
« ตอบ #159 เมื่อ: 25-12-2019 22:52:42 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Majariga

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 451
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E (E N D) : 25/12/2019
«ตอบ #160 เมื่อ25-12-2019 23:56:51 »

จบแล้ววววว ขอบคุณคุณพันไมล์นะคะ ที่พายัยฮานะคนสวยมาให้เรารู้จัก เราหลงยัยฮานะคนสวยมากกก ดีใจที่ยัยฮานะเจอกับเจ้าเด้น ดีใจที่ทั้งคู่ได้ใช้ชีวิตดูแลกันตลอดไป~~~~ (แม้เราจะอิจฉาพีทก็ตาม) แฮปปี้ค่ะ แฮปปี้ :katai2-1:

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1837
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E (E N D) : 25/12/2019
«ตอบ #161 เมื่อ26-12-2019 01:00:01 »

น่ารักมากๆๆๆ เจ้าพีทเสมอต้นเสมอปลายดีมาก
 :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ ณ ที่เดิม™

  • มากกว่าชีวิต...
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1734
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +72/-0
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E (E N D) : 25/12/2019
«ตอบ #162 เมื่อ04-01-2020 10:43:11 »

จบแล้ว!!
ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดีๆที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจนะครับ  :กอด1:
หลังจากนี้คงคิดถึงพีทกับฮานะแน่ๆ แล้วก็สุขสันต์วันปีใหม่ครับ

ออฟไลน์ ss.suttida

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 44
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E (E N D) : 25/12/2019
«ตอบ #163 เมื่อ27-01-2020 14:58:35 »

พีทเป็นเจ้าเด้นที่น่ารักมากกกกก

ออฟไลน์ mint_852

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 746
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-1
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E (E N D) : 25/12/2019
«ตอบ #164 เมื่อ28-01-2020 12:40:16 »

ฮานะแซ่บมาก ตัวละครเกี่ยวข้องกันทั้งซีรีย์เลย
อยากไปอ่านของคู่อื่นเลย
เสียดายไม่ได้อ่านตอนมีลูก
กับตอนปีใหม่
คงสนุกมากแน่ๆ

ออฟไลน์ BuzZenitH

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 983
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +170/-0
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E (E N D) : 25/12/2019
«ตอบ #165 เมื่อ02-02-2020 18:52:08 »

ตัวละครน่ารักมากกกกกก อ่านรวดเดียวจบ แต่ไม่อยากให้จบเลย  :กอด1:

ออฟไลน์ airicha

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 790
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E (E N D) : 25/12/2019
«ตอบ #166 เมื่อ06-02-2020 07:58:39 »

น่ารักมากเลยค่ะเรื่องนี้
ชอบอ่านแนวนี้มากๆ
อยากเห็นฮานะท้องจัง อิอิ
ขอบคุณคนเขียนสำหรับนิยายน่ารักๆค่ะ

ออฟไลน์ phai

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 415
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E (E N D) : 25/12/2019
«ตอบ #167 เมื่อ07-02-2020 02:06:41 »

อยากให้ฮานะมีเบบี๋ๆๆๆ

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E (E N D) : 25/12/2019
«ตอบ #168 เมื่อ02-03-2020 14:14:29 »

หมันไส้ฮานะยันตอนจบเลย ทำไมต้องได้แต่สิ่งดีๆ ด้วย เป็นอิจฉามาก ขอบคุณมากนะคะ สนุกมากเลยยย  :hao5:

ออฟไลน์ allmysecret

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 85
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E (E N D) : 25/12/2019
«ตอบ #169 เมื่อ14-03-2020 02:09:37 »


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E (E N D) : 25/12/2019
« ตอบ #169 เมื่อ: 14-03-2020 02:09:37 »





ออฟไลน์ nOn†ღ

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4399
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +502/-6
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E (E N D) : 25/12/2019
«ตอบ #170 เมื่อ15-04-2020 09:54:14 »

 :pig4:

ออฟไลน์ Hyongtae

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : CHAPTER O N E : 3/9/2019
«ตอบ #171 เมื่อ05-05-2021 12:01:45 »

 :mew1: :katai1: :katai3: :hao7:
PROLOGUE





ภายในห้องชุดสุดหรูใจกลางเมืองนั้นมืดสนิทจะมีก็เพียงแต่แสงนวลของพระจันทร์ที่สาดส่องผ่านบานกระจกใสเข้ามากระทบกับร่างของคนทั้งสองที่กอดรัดกันอยู่บนเตียงหลังใหญ่จนผ้าปูที่นอนยับย่น เสียงเสียดสีของสปริงเตียงขนาดคิงไซส์ลั่นไปตามจังหวะการขยับกาย ผู้ที่เป็นฝ่ายควบคุมส่งแรงกระแทกหนักหน่วงเมื่อใกล้ถึงฝั่งฝัน สองมือตะปบเข้าที่ข้างสะโพกเล็กพร้อมกับบีบเคล้นจนผิวเนื้อขาวขึ้นรอยนิ้วมือ

ปลายนิ้วโป้งเฝ้าลูบไล้วนเวียนอยู่บนรอยสักรูปเถาดอกกุหลาบบริเวณสะโพกด้านขวาที่กินพื้นที่ไปจนถึงหน้าขา ก่อนจะลากฝ่ามือไปสัมผัสกับจิวเพชรเม็ดเล็กที่แอ่งสะดือ นัยน์ตาคมเปล่งประกายวาวโรจน์เมื่ออีกฝ่ายร้องไห้สะอื้นด้วยความเจ็บปวด

ยิ่งได้ยินเสียงครวญครางดังมากเท่าไร สัญชาตญาณดิบของผู้ที่อยู่เหนือกว่าก็ยิ่งถูกปลุกเร้ามากเท่านั้น

“...เจ็บ” ฝ่ายนั้นพูดกระท่อนกระแท่นเพราะขนาดตัวที่เล็กกว่าผู้ชายทั่วไปจึงทำให้ร่างทั้งร่างโยกไหวรุนแรง

เสียงหนั่นเนื้อที่กระทบกันดังก้องไปทั่วห้อง พายุแห่งอารมณ์รุนแรงพัดคลั่งจนทำลายทุกสิ่งให้พังพินาศในชั่วพริบตา ร่างสูงใหญ่อัดกระแทกเรี่ยวแรงที่มีอยู่ทั้งหมดลงไปในเครื่องรองรับอารมณ์ทางเพศอย่างดิบเถื่อน ไร้ซึ่งการทะนุถนอม มีเพียงแค่ความต้องการที่จะปลดปล่อยไปตามสัญชาตญาณเท่านั้น

และนั่นก็เป็นการยินยอมของพวกเขาทั้งคู่...ไร้ซึ่งการบังคับ ข่มขู่

เซ็กส์...แลกกับการที่เขาจะไม่ออกนอกลู่นอกทางสร้างเรื่องอื้อฉาวจนต้นสังกัดต้องคอยวิ่งเต้นใช้เงินเป็นกอบเป็นกำเพื่ออุดปากพวกนักข่าว

เซ็กส์...ที่มีเพียงอีกฝ่ายเท่านั้นที่ใช้ความรัก และหวังจะใช้ร่างกายแลกความรู้สึกลมๆ แล้งๆ นั้นกลับไป

เซ็กส์...ที่ไร้ซึ่งการผูกมัด แค่เพียงเรียกหาคนใต้ร่างก็พร้อมที่จะอ้าขาต้อนรับ

เซ็กส์...กับเพื่อนสนิทที่ควบตำแหน่งผู้จัดการส่วนตัวและคู่ขาจำเป็น…

เพื่อนสนิท...ที่แอบรักเขามาตั้งแต่สมัยเรียน

เป็นคนที่ไม่ว่าจะหันกลับไปตอนไหนก็ยังจะยืนอยู่ตรงนั้นเสมอ...ราวกับสุนัขที่แสนซื่อสัตย์ ทั้งรักและเชื่อฟังไม่มีปากเสียง ยอมจำนนลงให้ทุกอย่าง

แต่น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถมอบความรักกลับไปให้ได้

ฮานะ...ก็เป็นแค่ของตาย มีค่าเพียงของเล่นแก้เบื่อเท่านั้น

ของตายคุณภาพดีเยี่ยมที่หากันไม่ได้ง่ายๆ ในพวกชั้นต่ำอย่างโอเมก้า...เพราะทั้งรูปร่างและหน้าตาที่ไม่ต่างกับพวกผู้หญิง เวลาที่นอนครวญครางเสียงกระเส่าอยู่ใต้ร่างเขานั้นทำให้อีกฝ่ายมีเสน่ห์อย่างร้ายกาจ ซ้ำลีลาบนเตียงยังจัดจ้านชนิดที่ว่าสามารถปรนเปรอให้คู่นอนคลั่งตายคาอกได้สบายๆ

ใครจะโง่ปล่อยให้หลุดมือไป

“อเล็กซ์...ห้าม..ข้างใน” เรือนผมยาวสลวยถึงช่วงเอวคอดบิดพลิ้วคล้ายม่านน้ำตกถูกจับมัดรวบก่อนจะดึงกระชากจนใบหน้าแหงนเชิดขึ้นสูง

“อะไรกันฮานะ ไม่อยากลองอุ้มท้องลูกของฉันหน่อยเหรอ” เสียงทุ้มต่ำหัวเราะเยาะเย้ยข้างใบหู

“อึก..” ฮานะยกแขนตัวเองขึ้นมากัดแน่นจนขึ้นรอยเมื่อถูกเขากระแทกจนล้มลงบนเตียง

อัลฟ่าหนุ่มหยัดกายขึ้นจนหลังตรงพร้อมกับลดสายตามองปลอกคอหนังสีแดงที่อีกฝ่ายมักสวมใส่เอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกเขากัดเข้า

และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่อเล็กซ์ไม่ชอบใจนัก...เพราะนั่นแสดงให้เห็นว่าเขาไม่สามารถควบคุมอีกฝ่ายได้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์

ฝ่ามือใหญ่เลื่อนไปโอบกระชับช่วงเอวคอด ค่อยๆ ลูบไล้ขึ้นไปตามแนวกระดูกสันหลัง เกลี่ยนิ้ววนเวียนลงบนปลอกคอหนัง ใบหน้าหล่อเหลาตามฉบับหนุ่มลูกครึ่งตะวันตกก้มลงซุกไซ้ข้างซอกคอขาว เรียวลิ้นกวาดเลียหยดเหงื่อหวานชุ่มก่อนจะกระซิบถ้อยคำล่อลวงออกมา หวังเพียงแค่หลอกล่อให้อีกฝ่ายตายใจ

“ที่รัก..” จังหวะการขยับกายลดระดับความรุนแรงลงและดำเนินต่ออย่างอ่อนโยนราวกับว่าความบ้าคลั่งก่อนหน้านั้นเป็นเพียงเรื่องโกหก “ฉันรักฮานะ”

ถ้อยคำอ่อนหวานกระซิบอยู่ข้างใบหู เพียงเท่านั้นก็สัมผัสได้ว่าร่างใต้อาณัติสั่นสะท้านไหวรุนแรง ปลอกคอเจ้าปัญหาถูกปลดออกจากลำคอขาว กลิ่นฟีรีโมนพุ่งตรงกระทบโสตประสาทจนเกือบเสียหลัก แต่ยังไม่ทันที่จะได้ฝังเขี้ยวลงไปแสดงความเป็นเจ้าของก็ถูกผลักออกอย่างแรงจนส่วนที่เชื่อมกันอยู่นั้นหลุดออกกะทันหัน

“ทำบ้าอะไร!” ถูกฝ่ามือเล็กตวัดตบจนหน้าหัน คนสวยมองมาด้วยแววตาสั่นระริกแสดงความโกรธอย่างถึงที่สุด

“ไม่เอาน่าฮานะ ฉันล้อเล่นนิดเดียวเอง” อเล็กซ์ขยับกรามไปมาเพื่อไล่ความเมื่อยขบ...เห็นทีจะต้องสั่งสอนกันบ้างแล้วว่าหมาที่มันแว้งกัดเจ้าของน่ะจะต้องถูกลงโทษยังไง

“ล้อเล่น?” ฝ่ายนั้นทำหน้าเหลือเชื่อก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาทั้งที่หยดน้ำตาเริ่มเอ่อคลอ “นายเห็นความรู้สึกของฉันเป็นเรื่องล้อเล่นเหรออเล็กซ์” น้ำเสียงแข็งกระด้างขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฮานะเสยผมที่ตกลงมาปรกหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าสวยหมดจดที่แดงระเรื่อ

“อย่างี่เง่าไปหน่อยเลยน่า” ชายหนุ่มคว้ามวนบุหรี่บนหัวเตียงขึ้นมาจุดสูบ ก่อนจะขยับเข้าไปหาคนที่นั่งขดกายอยู่ที่ปลายเตียง “มาทำต่อให้มันเสร็จๆ ซะที ฉันอยากพักผ่อน พรุ่งนี้ต้องไปถ่ายงานแต่เช้า”

“…ครั้งนี้นายล้อเล่นแรงเกินไปแล้ว” ฮานะเบือนหน้าหนีออกไปอีกทาง...สะอิดสะเอียนจนแทบอาเจียนเมื่อรู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่ที่รองรับน้ำเชื้อจากผู้ชายตรงหน้า

…รังเกียจจนแทบบ้า เมื่อรู้ว่ากำลังถูกอีกฝ่ายหักหลัง

ไม่สิ...ก็ในเมื่อไม่ได้เป็นอะไรกัน จะเรียกว่าถูกนอกใจได้อย่างไร ในเมื่อเป็นคนยอมที่จะอยู่ในรูปแบบความสัมพันธ์บิดเบี้ยวแบบนี้เองจะโทษใครได้

แต่ข้อตกลงทั้งหมดนั้นรวมไปถึงการที่อเล็กซ์ห้ามไปนอนกับคนอื่นเพื่อป้องกันเรื่องข่าวอื้อฉาว แต่ความเป็นจริงแล้วนั้นกลับเป็นความต้องการส่วนตัวที่ต้องการเก็บอีกฝ่ายไว้แต่เพียงผู้เดียว ซึ่งตัวอเล็กซ์เองก็ยอมรับในข้อนี้แต่โดยดี ตอนแรกก็เผลอนึกลำพองใจที่สามารถควบคุมเขาไว้ข้างกายได้โดยใช้เซ็กส์เข้าแลก แต่ฮานะคงลืมไปว่าเซ็กส์ที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขานั้นมันไร้ซึ่งความรักโดยสิ้นเชิง

พออยากก็เรียกหา...เวลาที่หมดประโยชน์ก็ถีบหัวส่งอย่างไม่ไยดี

ไม่นานมานี้อเล็กซ์ได้ละเมิดข้อตกลงระหว่างกันโดยการแอบไปสานสัมพันธ์กับเด็กฝึกงานแผนกคอสตูมที่เขานั้นดูแลอยู่...จะไม่เจ็บใจเลยถ้าหากว่าเด็กคนนั้นไม่ใช่คนที่ฮานะไว้วางใจและหมายมั่นปั้นมือเอาไว้ว่าจะขอให้บอสรับเข้ามาทำงานเมื่อฝ่ายนั้นเรียนจบ

อันที่จริงหากอเล็กซ์ต้องการที่จะไปคบเด็กคนนั้นแค่บอกกันมาตามตรงเขาก็พร้อมที่จะถอยออกมา...แต่ฮานะรู้ดีว่าที่อีกฝ่ายยังไม่ยอมปล่อยก็เพราะว่าตนเองนั้นยังมีประโยชน์อยู่

...ที่อเล็กซ์ขึ้นมาเป็นนายแบบอันดับต้นๆ ของโมเดลลิ่งได้ขนาดนี้ก็เพราะมีเขาคอยช่วยผลักดันวิ่งหางานมาให้ทั้งที่เมื่อก่อนยังเป็นแค่นายแบบโนเนมไม่มีชื่อเสียง ใครจะรู้ว่าวันหนึ่งคนที่ตนเองยอมทุ่มให้ทั้งแรงกายแรงใจจะหันมาแว้งกัดจนได้แผลเหวอะหวะ

ในเมื่อรักษาสัญญาที่เคยให้ไว้ไม่ได้...ก็ไม่เห็นถึงความจำเป็นที่จะต้องโอบอุ้มหนามกุหลาบที่คอยแต่จะทิ่มแทงอีกต่อไป

…ถึงเวลาที่จะต้องปล่อยมือแล้วจริงๆ สินะ..

ยื้อมานานจนเกินขีดจำกัดแล้ว...ความอดทนที่เคยมีมันหมดลงแล้วจริงๆ

“เดี๋ยวนี้หัดดื้อกับฉันแล้วเหรอฮานะ” ช่วงตัวสูงใหญ่พุ่งเข้ามาหาก่อนจะกระชากตัวให้เข้ามาใกล้

“อเล็กซ์...ฉันเจ็บ” ฮานะพยายามยื้อตัวหนีแต่กลับถูกฝ่ามือใหญ่ฟาดตบลงมาจนล้มพับลงไปบนเตียง

“…นี่คือคำเตือนที่กล้าตบฉัน” อเล็กซ์บีบลำคอเล็กจนฝ่ายนั้นดิ้นพล่านตะเกียกตะกายหนี “อย่าลืมสถานะตัวเองฮานะ...นายไม่ได้มีค่าให้ฉันต้องทะนุถนอมขนาดนั้น”

ถ้อยคำร้ายกาจเอ่ยขึ้นพร้อมกับตัวตนที่สอดประสานเข้ามาอย่างดิบเถื่อน อเล็กซ์โยกกายอย่างบ้าคลั่ง ไม่สนใจว่าคนใต้ร่างจะบอบช้ำมากแค่ไหน

“…ขอโทษ” น้ำเสียงอ่อนระโหยหมดเรี่ยวแรง ก่อนที่เปลือกตาจะหลับลงอย่างอ่อนแรง น้ำตาเปียกชุ่มแพขนตาหนาก่อนจะหยดลงมากระทบกับพื้นเตียงเพื่อชำระล้างความเจ็บปวดออกไป

สุนัขแสนซื่อสัตย์ที่จงรักภักดีต่อนาย...มันได้ตายลงไปแล้ว

ตายไปตั้งแต่ที่นายใช้คำบอกรักจอมปลอมมาหลอกกัน...





กลุ่มควันสีขาวลอยคลุ้งกระจายตัวอยู่บนอากาศ มวนบุหรี่ถูกจรดลงบนเรียวปากบางซ้ำแล้วซ้ำเล่ายามที่เจ้าตัวตกอยู่ในห้วงความคิด ความวุ่นวายของเมืองหลวงยามค่ำคืนช่วยเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำให้ไม่เหงาโดดเดี่ยวมากนัก มือเรียวเลื่อนปัดลงบนหน้าจอโทรศัพท์ กดพิมพ์ข้อความเพื่อจะส่งไปหาใครบางคน แต่สุดท้ายก็ต้องลบออกเพราะเห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะตีสองเข้าไปแล้ว

บุหรี่มวนที่สามถูกดับเมื่อตอนตีสองครึ่ง

หน้าจอโทรศัพท์ยังคงสว่างจ้า ตัวอักษรถูกพิมพ์ลงไปอีกครั้งด้วยเนื้อหาที่เหมือนก่อนหน้า ฮานะมองสลับกับร่างสูงใหญ่ที่กำลังนอนอยู่บนเตียงหลังกว้าง ความคิดซ้ำซากจำเจวนเวียนอยู่ในหัวจนแทบระเบิด สุดท้ายก็ตัดสินใจกดส่งข้อความออกไป

‘คุณแกเรน...ขอโทษที่รบกวนเสียดึกดื่น

พรุ่งนี้ผมมีธุระสำคัญที่อยากจะคุยกับคุณ’

หลังจากที่ส่งไปได้ไม่ถึงนาทีหน้าจอโทรศัพท์ก็ดับมืดเพราะแบตเตอรี่หมด พอดีกับที่ช่วงเอวถูกวงแขนของใครบางคนโอบกอดกระชับ ซอกคอถูกซุกไซ้พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่พึมพำกระซิบอย่างออดอ้อนเหมือนอย่างที่เคยทำตอนที่สำนึกผิด อเล็กซ์เป็นอย่างนี้เสมอ อารมณ์รุนแรง ชอบทำร้ายร่างกาย แต่หลังจากที่ตั้งสติได้ก็กลับมาดีด้วยเพราะกลัวว่าเขาจะโกรธ

แต่ที่ผ่านมาอีกฝ่ายนั้นรู้ดีว่าต่อให้รุนแรงด้วยแค่ไหนเขาก็ไม่มีทางที่จะหันหลังให้ เพียงแค่กอดอย่างอ่อนโยนและทำตัวอยู่ใต้อาณัติก็ถูกให้อภัยอย่างง่ายดาย

...แต่มันไม่ใช่กับครั้งนี้

“ออกมาทำอะไรข้างนอก” โดนจับให้หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ก่อนปลายคางจะถูกดันให้เชิดหงายขึ้นสบตากัน “…เจ็บหรือเปล่า ฉันขอโทษ” ฝ่ายนั้นพูดอย่างรู้สึกผิดแต่แววตากลับไม่ได้สะท้อนความเสียใจออกมาสักนิด ฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งโอบประคองรอบเอวเอาไว้ ส่วนอีกข้างก็เลื่อนลงต่ำลูบไล้บริเวณโคนขาไปมาเพื่อหวังให้เคลิบเคลิ้ม

“ช่างมันเถอะ....ฉันชินแล้ว” ฮานะปัดมือคู่นั้นออกอย่างไม่ไยดี สังเกตเห็นว่าฝ่ายนั้นหน้าตึงไปเพียงครู่แต่ก็กลับมาโอนอ่อนตามเดิม

มวนบุหรี่ถูกหยิบขึ้นมาคาบไว้ในปาก นิ้วเรียวสวยจุดไฟที่ปลายมวนก่อนจะสูบอัดนิโคลตินเข้าไปเต็มปอด ร่างขาวนวลที่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำดูเย้ายวนมากกว่าเดิมเมื่อมีหมอกควันสีขาวเจือจางอยู่รอบกาย

อเล็กซ์เข้าไปสวมกอดคนที่ยืนพิงระเบียงจากทางด้านหลัง ก่อนจะแย่งมวนบุหรี่ที่ฝ่ายนั้นกำลังจะยกขึ้นสูบมาคาบไว้เอง ฮานะตีสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อยแต่ก็หันกลับออกไปดูวิวภายนอกอย่างไม่คิดจะสนใจเขาอีก เลยถือโอกาสจ้องมองคนในอ้อมกอดอย่างนึกลำพองใจ

เรือนผมยาวสลวยที่ทิ้งตัวระอยู่ช่วงเอวคอดถูกสายลมเอื่อยเฉื่อยพัดปลิว...ฮานะไม่ชอบผมยาว แต่เพราะเขาเป็นคนที่อ้อนขอให้ไว้ อีกฝ่ายจึงยอมทำตาม

ชายหนุ่มรวบเส้นผมทั้งหมดไปพาดไว้บนไหล่เล็กข้างหนึ่งจนเห็นลำคอขาวที่สวมปลอกคอ ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามแนวเส้นเอ็นก่อนจะก้มจูบประทับลงไปอย่างอ่อนโยนด้วยริมฝีปากที่อุ่นร้อนจากก้นกรองบุหรี่ ก่อนจะค่อยๆ ขบเม้มต่ำลงมา สาบเสื้อคลุมถูกถอดร่นลงมากองที่ข้อศอกตอนที่เขาพรมจูบลงบริเวณลาดไหล่เปลือยเปล่า

ผิวฮานะนุ่มเนียนเสียยิ่งกว่าผู้หญิงบางคนที่เขาเคยร่วมหลับนอนมา

ฮานะไม่มีท่าทีขัดขืนตอนที่เสื้อคลุมถูกตลบขึ้นมากองไว้บนสะโพกพร้อมกับตัวตนของเขาที่สอดลึกเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่มอีกครั้งโดยไร้ซึ่งเครื่องป้องกัน เสียงครวญครางหวานล้ำถูกกักเก็บไว้ในลำคอเพราะกลัวว่าจะมีใครมาเห็นฉากรักเร่าร้อนระหว่างนายแบบชื่อดังกับคุณผู้จัดการส่วนตัว

เมื่ออารมณ์เดินมาถึงที่สิ้นสุดหยาดน้ำอุ่นก็ไหลย้อนออกมาเปรอะเปื้อนซอกขาขาว ฮานะเป็นฝ่ายถอนสะโพกออกไปก่อนจะหันกลับมานั่งคุกเข่าลงตรงหน้าแล้วแลบลิ้นเลียกินคราบขาวขุ่นที่ยังอาบชุ่มอยู่บนบริเวณท่อนเนื้อแข็งขืนของเขาตามที่เคยสั่งให้ทำหลังจากที่ได้ปลดปล่อยออกมา

“..พอแล้ว” อเล็กซ์ดึงตัวคนตรงหน้าขึ้นมาประกบจูบดูดดื่ม รสขมปร่าร้อนแรงของนิโคลตินที่เจืออยู่ในน้ำลายทำให้สมองเขาพร่าเบลอ หัวใจพลันหยุดเต้นเพียงเสี้ยววิเมื่อความรู้สึกบางอย่างพุ่งเข้ามาโจมตี ชายหนุ่มลืมตามองคนในอ้อมกอดด้วยแววตาสับสนจนแทบคลุ้มคลั่ง ฮานะดูเย้ายวนและสวยงามจนแทบไม่อยากจะละสายตาไปไหน

แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะเตลิดไปไกลกลับถูกผลักออกจนภาพฝันล่องลอยแตกสลาย ฮานะเดินกลับเข้าไปในห้องทั้งที่เนื้อตัวเปลือยเปล่า แผงยาคุมและยาระงับฟีโรโมนสำหรับโอเมก้าที่วางอยู่โต๊ะหัวเตียงถูกอีกฝ่ายหยิบขึ้นมากินเหมือนอย่างเคยหลังจากที่มีเซ็กส์กัน

อเล็กซ์มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่วูบโหวงเพียงครู่ก่อนจะรีบปัดตกไปเมื่อรู้สึกว่าวันนี้ตนเองกำลังให้ความสำคัญกับสุนัขรับใช้มากเกินความจำเป็น...

ออฟไลน์ cutelady

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 300
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E (E N D) : 25/12/2019
«ตอบ #172 เมื่อ07-05-2021 03:22:32 »


รักฮานะและพีท...
enjoy และประทับใจ​ ในความน่ารักและมั่นคงในรักของพีท... ขอบ​ ชอบ...

ขอบคุณ​นักเขียน​(พันไมล์)​ ส่งแรงใจให้​+1

 :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ sugarcane_aoi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 285
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-0
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E (E N D) : 25/12/2019
«ตอบ #173 เมื่อ08-05-2021 22:24:42 »

พ่อพีทขี้อ้อนจริงสมกับฮานะมาก น่ารักทั้งคู่ สมน้ำหน้าอเล็กซ์ มีของดีอยู่กับตัวไม่รู้จักรักษา สนุกดีค่ะชอบ :pig4:

ออฟไลน์ nonocong

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 16
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E (E N D) : 25/12/2019
«ตอบ #174 เมื่อ11-05-2021 15:58:55 »

ขอบคุณนะ อ่านแล้วปริ่มอกปริ่มใจ  :pig4: :3123: :mc4:

ออฟไลน์ Mimintzz

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: SCENT : BLUE OCEAN [OMEGAVERSE] : E P I L O G U E (E N D) : 25/12/2019
«ตอบ #175 เมื่อ13-05-2021 07:00:22 »

H


Sent from my iPhone using Tapatalk

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด