#คุณโปสการ์ด - แผ่นสุดท้าย (9/6/2562) [จบ]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: #คุณโปสการ์ด - แผ่นสุดท้าย (9/6/2562) [จบ]  (อ่าน 4714 ครั้ง)

ออฟไลน์ plusoneproject

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม
*******************************************************

“เวลาส่งโปสการ์ด คุณเคยกลัวมันส่งมาแล้วไม่ถึงผมบ้างไหม”

“ก็ไม่นะครับ”

“อ้าว ไหงงั้นล่ะ คุณไม่กลัวไปรษณีย์มันจะทำตกหล่นหรือว่าทำหายไปบ้างหรือไง”

“ก็ถ้ามันถึง คุณก็จะได้อ่าน ก็ถือว่าส่งสารประสบความสำเร็จ”

“แล้วถ้าไม่ถึงล่ะ”

“คุณก็ไม่ได้อ่าน ก็ถือว่าส่งสารไม่สำเร็จ”

“คุณไม่เสียดายข้อความกับภาพที่หายไปหรือ”

“แล้วคุณจะใส่ใจกับสิ่งที่หายไปทำไมล่ะครับ ใส่ใจกับสิ่งที่จะมาถึงไม่ดีกว่าหรือ”

#คุณโปสการ์ด


-------------------------------------------------------------------------------------------------------


สวัสดีค่ะ นิยายเรื่องนี้ เป็นนิยายทดลองแต่งที่เขียนๆ ลบๆ แก้ๆ เคยลงในเด็กดีแล้วก็ปิดตอนไปครั้งนึง และก็เอามาแก้ในครั้งนี้ ตั้งใจว่าจะเขียนให้จบให้ได้ อย่างไรก็ลองอ่านแล้วมีอะไรอยากแสดงความคิดเห็น คนเขียนก็รออยู่นะคะ

หรือไปเจอกันที่ทวิตเตอร์ https://twitter.com/PlusOneNovel ก็ได้นะคะ เราอยากให้นิยายเรื่องนี้เป็นการเดินทางผ่านแผ่นกระดาษที่เรียกว่า โปสการ์ด ถ้าในทวิต เราจะได้เจอกัน ก็ติด #คุณโปสการ์ด ไว้หน่อยนะคะ ^^ ขอบคุณค่ะ

 

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-06-2019 10:22:59 โดย plusoneproject »

ออฟไลน์ plusoneproject

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: #คุณโปสการ์ด
«ตอบ #1 เมื่อ16-04-2019 00:03:18 »

แผ่นที่ 1


“อะ โปสการ์ดของอัช”

“ขอบคุณครับ”

คนถูกเรียกเงยหน้าขึ้นมาจากกองงาน พร้อมเอื้อมมือไปรับกระดาษแผ่นหนึ่ง
ภาพถ่ายจากด้านหนึ่งของกระดาษแผ่นนั้นเป็นสิ่งแรกที่กระทบเข้าสายตา ก่อนที่จะได้ยินเสียงให้ความเห็นที่ตรงกันกับที่ตัวเขาก็คิด

“ภาพสวยอีกแล้ว”
 
คนรับไม่ได้ตอบกลับความเห็นนั้น ทำเพียงแค่ยิ้มรับ ก่อนที่จะก้มลงมอง และพลิกแผ่นภาพนั้นดูอีกด้านที่มีลายมือหวัดๆ เขียนอยู่ด้านซ้ายถัดจากบริเวณที่เขียนที่อยู่ของผู้รับ

 
“คุณครับ
กรุงเทพฯ อากาศหนาวไหม
ที่นี่หนาว ไม่สิ หนาวโคตรๆ
หมอกที่นี่ในตอนเช้าหนามาก
ไม่ได้อยากตื่นมาดูหรอกนะ
แต่หนาวจนตื่นขึ้นเอง”



เหมือนเดิม
สั้นๆ ใจความห้วนๆ
และลายมือหวัดๆ

 
“โปสการ์ดของสัปดาห์นี้เป็นภาพที่ไหน”

“ไม่ทราบเหมือนกันนะครับ มีแค่ภาพถ่าย กับข้อความที่ไม่เกี่ยวกับภาพเหมือนเคย ไม่เคยบอกว่าภาพของที่ไหน หรือถ่ายอะไรมาเหมือนเคย”

“อัชน่าจะทำอัลบั้มรวมภาพจากโปสการ์ดขายเนาะ”

คนถูกเย้าก้มมองแผ่นภาพอีกครั้ง ถอนหายใจเบาๆ แล้วส่ายหน้า
“พี่มลก็ล้อเล่นไป ภาพจากที่ไหน ผมยังไม่รู้เลย แถมไม่ใช่คนถ่ายด้วย เดี๋ยวเจ้าของเค้าก็มาฟ้องลิขสิทธิ์เอาหรอก”

“โถ ให้เขามาปรากฏตัวเพื่อฟ้องก่อนดีไหม พี่เห็นมาแต่โปสการ์ดเถอะ” พี่มลคนออกความเห็นยังไม่วายจะเย้าต่อ

นั่นสิ นานแค่ไหนแล้วนะ ที่เขาไม่เห็นเจ้าของภาพถ่ายที่แปรรูปมันมาเป็นโปสการ์ด

คิดถึง?
จู่ๆ ทำไมถึงมีคำนี้ขึ้นมาในใจตอนนี้นะ
ยังไม่ทันที่จะคิดคำตอบ เสียงคำถามที่ดังขึ้นต่อเนื่อง ดึงให้สายตาเหลือบกลับไปมองคนถาม

“แล้วอัชเคยติดต่อกลับ หรือตอบจดหมายเค้าบ้างหรือเปล่า”

อัชฌา เงยหน้าขึ้นมองหน้าหญิงสาวที่นั่งตรงข้าม ซึ่งกั้นไว้เพียงพาร์ติชั่นเตี้ยๆ 
ก่อนส่ายหน้า และยิ้มบางๆ พร้อมคำตอบที่อีกฝ่ายก็ไม่ได้รู้สึกเกินความคาดหมาย

 
“ไม่นะครับ”

“แล้วก็เป็นฝ่ายรับโปสการ์ดเค้าอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้อะนะ”

“ผมก็ไม่รู้ว่าจะตอบไปที่ไหนเหมือนกันพี่ บางครั้งก็มาจากต่างประเทศ บางครั้งก็มีจากในประเทศ แต่ต่างจังหวัด ก็ไม่รู้จะตอบยังไง”


“คนส่งนี่ก็แปลกคน นี่มันพ.ศ.ไหนแล้ว ศตวรรษไหนแล้วเถอะ ยังจะส่งโปสการ์ดมาอยู่ได้”

อัชฌาได้แต่ส่งยิ้มตอบบางๆ อีกครั้ง เพราะตัวเขาเองไม่รู้ว่าควรตอบสนองต่อความเห็นของหญิงสาวอย่างไรดี


“เดี๋ยวนี้ไปไหนเค้าต้องเช็คอินกันแล้วป่ะ”

“นี่ก็น่าจะเป็นวิธีเช็คอินแบบหนึ่งของเค้าละมั้งครับ”

“เอาเถอะจ้า พ่อคนติสต์ คนส่งก็ติสต์ คนรับก็ติดเชื้อติสต์ไปด้วยอีก”

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ”

“เนี่ย พี่ถามจริง เคยกลัวไม่ได้รับบ้างไหม แบบทางนั้นส่งมา แล้วก็ไม่ถึงงี้ ไปรษณีย์ยิ่งไม่ค่อยจะน่าเชื่อถืออยู่ด้วย ส่งแบบแปะแสตมป์ธรรมดาๆ เนี่ย”

“ก็เคยคิดนะครับ ว่าจะมีที่ตกหล่นไปบ้างหรือเปล่า”

“นั่นดิ ก็คิดใช่ไหม”
 
“แต่คนส่งเค้าเคยบอกว่า มันเป็นส่วนหนึ่งของความน่าสนใจในการส่งโปสการ์ดนะครับ”
 
“โอ้ยยยยย จะบ้าตาย ถ้าส่งแล้วไม่ถึงจะส่งไปทำไมล่ะ”

.

นั่นสิ เขาก็เคยสงสัย ถ้าส่งแล้วไม่ถึงจะส่งไปทำไมกัน
เขาก็เคยตั้งคำถามนี้กับคนส่ง
แต่คำตอบในครั้งนั้น ทำให้เขาไม่ถามอีกเลย
ไม่ใช่ไม่สงสัยนะ แต่ขี้เกียจจะสงสัยมากกว่า

.
.
.

“เวลาส่งโปสการ์ด คุณเคยกลัวมันส่งมาแล้วไม่ถึงผมบ้างไหม”

“ก็ไม่นะครับ”

“อ้าว ไหงงั้นล่ะ คุณไม่กลัวไปรษณีย์มันจะทำตกหล่นหรือว่าทำหายไปบ้างหรือไง”

“ก็ถ้ามันถึง คุณก็จะได้อ่าน ก็ถือว่าส่งสารประสบความสำเร็จ”

“แล้วถ้าไม่ถึงล่ะ”

“คุณก็ไม่ได้อ่าน ก็ถือว่าส่งสารไม่สำเร็จ”

“คุณไม่เสียดายข้อความกับภาพที่หายไปหรือ”

“แล้วคุณจะใส่ใจกับสิ่งที่หายไปทำไมล่ะครับ ใส่ใจกับสิ่งที่จะมาถึงไม่ดีกว่าหรือ”

“...”


ก็เหตุผลจากคำตอบแบบนั้นล่ะ ทำให้เขาไม่คิดอยากจะถามอีกเลย
เพราะว่าใส่ใจกับสิ่งที่มาถึง ที่มีอยู่
จะไปกังวลกับสิ่งที่ไม่มีอยู่ทำไมกันล่ะ

.

.

.

“คนส่งเค้าเคยบอกว่า ให้ใส่ใจกับสิ่งที่มาถึงมากกว่าสิ่งที่หายไปครับ”

“โอ้ย นอกจากติสต์แล้ว ยังปรัชญาอีก พอๆ ฟังแล้วปวดหัว ตรวจต้นฉบับต่อดีกว่า”

ชายหนุ่มได้แค่ยิ้มตอบ มองโปสการ์ดในมืออีกครั้ง ก่อนเปิดลิ้นชักโต๊ะแล้วหย่อนมันลงไปในกล่องไม้ที่มีกระดาษประกอบภาพถ่ายแบบเดียวกัน ที่ทุกใบมีลายมือหวัดๆ เขียนอยู่ด้านหลังนอนนิ่งอยู่ก่อนหน้า 

แล้วก็ก้มหน้าลงกับกองงานต้นฉบับเช่นเดิม
.
.
นั่นสินะ
เราควรอยู่กับสิ่งที่มีอยู่ ไม่ใช่สิ่งที่หายไป
แล้วคุณล่ะ
ตอนนี้เป็นสิ่งที่มีอยู่ หรือ สิ่งที่หายไป



ออฟไลน์ plusoneproject

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: #คุณโปสการ์ด
«ตอบ #2 เมื่อ16-04-2019 00:10:32 »

แผ่นที่ 2

“คุณครับ
อาหารที่นี่เต็มไปด้วยนม
ผมไม่ไหวจริงๆ เวียนหัวกับกลิ่น
แต่ผมกลับคิดว่าคุณน่าจะชอบ
กินอะไรไม่ได้งี้ ผมต้องผอมลงแน่ๆ ไม่ก็ท้องเสียจนผอมซูบ”



คราวนี้ไปอยู่ที่ไหนกันนะ
เขาเคยอยากจะลองถามว่า
กำลังจะไปที่ไหน หรือ ตอนนี้อยู่ที่ไหน
แต่มาคิดอีกที มันก็ดูก้าวก่ายเกินไปหรือเปล่านะ
เราเป็นอะไรกัน?
 

เรารู้จักกันมานานแค่ไหนแล้วนะ
เอ จะเรียกว่า “รู้จัก” ได้หรือเปล่านะ
หรือแค่คนเคยพบหน้า เพราะเอาเข้าจริงแล้ว เขารู้จักอีกฝ่ายจริงๆ หรือเปล่านะ
อายุ บ้านเกิด ครอบครัว งานอดิเรก หนังที่ชอบ...

.
.
.

“ผมเกิดปีมะโรงครับ เลยชื่อ หลง”
 
“นี่ถ้าไม่บอก ผมคิดว่าคุณชื่อ หลง เพราะไม่ค่อยกลับบ้านนะเนี่ย แบบหลงทางไรงี้”
 
อัชฌา เห็นอีกฝ่ายมีรอยอมยิ้มขบขัน ก่อนที่เอ่ยถามเขาเหมือนสิ่งที่เขาถามเป็นเรื่องที่น่าขันเสียเต็มประดา

“คุณคิดใครจะตั้งชื่อลูกว่า หลง แบบหลงทางกันครับ คุณก็เป็นคนมีอารมณ์ขันนะเนี่ย”

“ก็ดูคุณสิ ทำเหมือนโฮมเลส ไม่มีบ้านมีช่องให้กลับ ไปเรื่อยอะ”

“บ้านของผมก็คือโลกไงครับ อยู่ที่ไหนก็คือบ้าน”

“นี่คุณคิดว่า คุณเป็นกัปตันอยู่บนยานเอนเทอร์ไพรส์หรือไง แบบกำลังคุยกับประชากรจากดาวดวงอื่นในแกแลกซี่อื่นไรงี้ แล้วก็บอกเค้าว่า มาจากโลก ประสาท”

อีกฝ่ายที่ยังมองตรงมาที่เขา ทำตาเบิกโตแสดงความแปลกใจขึ้นเล็กน้อย ก่อนเลิกคิ้วทำสีหน้าประหลาดใจ

“ไม่คิดว่าคุณ รู้จักยานเอนเทอร์ไพรส์กับเค้าด้วย”

“หนังเค้าออกจะดังไหมละคุณ ใครๆ ก็ต้องเคยเล่นเป็นกัปตันเคิร์กสักครั้งไหมละ”

“ผมว่าไม่นะ ผมว่าคุณนี่เข้าขั้นแฟนระดับติ่ง”

“หือ คนแบบคุณ รู้จักคำว่า ติ่ง กับเค้าด้วย”

“จริงๆ ไม่เชื่อคุณลองไปถามใครในที่ทำงานของคุณดูว่า รู้จักยานชื่อนี้ไหม หรือรู้จักกัปตันเคิร์กไหม ผมรับรองได้ว่าไม่มีใครรู้จักแน่ครับ”

“ไม่จริงอะ”

“จริง นี่คุณอย่าบอกนะว่า ปกติทำมือเป็นสัญลักษณ์ Live Long and Prosper ได้ด้วย”

มือของอัชฌาที่ยกขึ้น ชิดนิ้วเป็นคู่ และโชว์ให้อีกฝ่ายดู

“นี่ไง ทำได้สิ นี่มันออกจะเป็นท่าพื้นฐาน”

และสิ่งที่ได้รับกลับมาคือ สายตาที่มองตรงมาที่เขาบอกกับรอยยิ้มที่ฉีกกว้างขึ้นไปอีก และเสียงหัวเราะที่ไม่ค่อยจะได้ยินจากอีกฝ่าย
.

ตอนที่อีกฝ่ายพูดกลั้วเสียงหัวเราะ
กับรอยยิ้มแบบนั้น ดูสดใสจริงๆ
เป็นยิ้มที่ดูเหมือนไม่ทุกข์ร้อนกับอะไรในโลกนี้
เหมือนจะขึ้นยานอวกาศแล้วออกไปนอกโลกได้ง่ายๆ
ผู้ชายที่รักอิสระ และการผจญภัยสินะ


.
.
.

“นั่งเหม่ออะไรคะคุณอัชฌา”

“เปล่าครับ แค่คิดอะไรเพลินๆ”

“นั่งดูโปสการ์ดแล้วเหม่องี้ น่าจะคิดถึงคนส่งละมั้ง”

“พี่มล”

“เสียงดังอะไรคะ พี่ก็พูดไปตามที่เห็น”

“ผมไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นแหละ”

ชายหนุ่มหันไปแก้ตัวกับคนที่กำลังยืนอยู่ข้างโต๊ะของตน พร้อมกับคว่ำโปสการ์ดด้านตัวอักษรลงบนโต๊ะ
ก่อนเอ่ยถามธุระที่อีกฝ่ายเอ่ยเรียก

“แล้วพี่มลเรียกผมมีอะไรครับ”

“มีสิคะ เห็นท่าน บก. ยืนอยู่นี่ไหมคะคุณอัช”

เสียงของพี่มล ทำให้เขาเพิ่มสังเกตเห็นพี่เก๋ บก. ใหญ่ของนิตยสารที่เหมือนจะยืนรอเขาอยู่

“ขอโทษครับพี่เก๋ มีอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมไม่โทรเรียกผมเข้าไปในห้องก็ได้”

“ไม่เป็นไร พี่ก็เดินออกมาพักพอดี คืองี้ ต้นฉบับกับอาร์ตส่วนของเดือนนี้ พี่ว่ามันยังไม่ค่อยว้าวน่ะ อัชลองดูให้พี่หน่อยว่าตรงคอลัมน์คอลเล็คชั่นใหม่ กับส่วนสัมภาษณ์เซเลป มันน่าจะมีอะไรอีกหน่อยไหม”

บก. สาวเอ่ยขึ้นพร้อมยื่นปึกเอกสารให้อัชฌา

“ได้ครับ เดี๋ยวผมช่วยดูอีกครั้ง”

“ขอบใจนะจ๊ะ เออ ว่าแต่โปสการ์ดเรานี่ ภาพสวยมาก ส่งมาจากไหนหรือ”


คำตอบยังไม่ทันออกจากปากเขา พี่มลก็แย่งไปตอบเสียแล้ว
“พี่เก๋ อย่าไปถามค่ะ เพราะนางก็ไม่รู้เหมือนกันว่าส่งมาจากไหน”

“แล้วทำไมคุณนฤมลถึงรู้ดีคะ”

“พี่เก๋อะ หนูก็ไม่ได้จะเผือกนะคะ แต่ว่าโต๊ะติดกันไง เลยได้เห็น ได้สัมผัส ได้ดูบ่อยๆ เลยรู้”

อัชฌายิ้มรับกับคำตอบของนฤมล แล้วก็ให้คำยืนยันกับบก.สาวใหญ่

“งั้นแหละครับพี่เก๋ ผมก็ไม่รู้หรอกว่าส่งมาจากไหน”

“ภาพสวยมาก คนส่งถ่ายเองหรือเปล่า พี่เห็นเหมือนเป็นภาพที่อัดแล้วเอามาแปะลงกระดาษ ไม่น่าจะใช่ภาพพิมพ์”

“น่าจะนะครับ”


“ถ่ายเองแน่นอนพี่เก๋”
เป็นพี่มลอีกครั้งที่ช่วยให้ข้อมูลแทนเขา ส่วนเขาก็ได้แต่ยิ้มบางๆ และพยักหน้าให้พี่เก๋ได้ทราบว่า สิ่งที่พี่มลตอบนั้นเป็นความจริง


“หือ ยังไงคะคุณนฤมลรู้เก่ง”

“ก็คนที่ส่งมา มันเป็นช่างภาพไงพี่”

“นี่อะนะ ไม่เผือก พี่ว่านะมล นี่มลรู้เยอะกว่าตัวอัชเค้าอีกละมั้ง”

“พี่เก๋อะ หนูไม่เล่าละ”


อัชฌานั่งฟังบทสนทนาของหญิงสาวทั้งสองเกี่ยวกับตัวเอง ก็ได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ และยิ้มจางๆ
นั่นสิ เขารู้อะไรอีกบ้างนะเกี่ยวกับเจ้าของโปสการ์ด

.
.

“ทำไมคุณชอบถ่ายภาพ”

“ผมเขียนไม่เก่งเหมือนคุณไง”

“แล้วไงอะ ไม่ใช่ทุกคนต้องเขียนเก่งนี่นา”

“ก็ผมเขียนไม่เก่ง แต่อยากเล่าให้คนอื่นฟังเกี่ยวกับความทรงจำที่ผมมี ผมก็เลยเล่าผ่านภาพไง”

“คูลมากคุณ นี่คิดเองหรือเปล่าคำตอบนี้ ผมขอเอาไปใส่ในงานเขียนได้ไหม”

“ไม่เห็นจะเท่อะไรเลย ผมก็แค่พูดไปตามจริง”

“คุณก็ถ่อมตัว ผมว่าคุณเขียนได้นะ คิดได้ขนาดนี้”

“เขียนไม่เก่งจริงๆ ครับ ไม่ได้ถ่อมตัว”

แชะ

แชะ



เสียงชัตเตอร์ที่กดลง กับเลนส์กล้องที่หันมาทางอัชฌา

“ถ่ายอะไร”
 
“ถ่ายคุณครับ”

“ถ่ายทำไม”

“ก็ผมเขียนไม่เก่ง”

“แล้ว…”

“ผมก็เลยชอบบันทึกความทรงจำด้วยการถ่ายภาพไงครับ”

“...”

“และตอนนี้ ผมอยากมีคุณในความทรงจำ”

.
.
.

เสียงเรียกชื่อเขา ทำให้หลุดจากภวังค์ความคิด และกลับมาสู่บทสนทนาของสองหญิงสาวอีกครั้ง

“สรุป คนที่ส่งมาเป็นช่างภาพ ช่างภาพคนไหน พี่รู้จักไหมอัช”

“รู้จักดิพี่เก๋”

“รู้เก่งอีกแล้วนะคุณนฤมล”

“เชอะ ไม่รู้แล้วก็ได้”

“สรุปว่าไงอัช ช่างภาพคนไหน พี่รู้จักไหม”

“ก็น่าจะรู้จักครับ ผู้ช่วยของพี่ก้องที่เคยมาถ่ายภาพคอลเลคชั่นฤดูใบไม้ผลิให้เราไงครับ”

“คนไหนน้า นึกหน้าตาไม่ออก แต่ถ้าเป็นผู้ช่วยก้อง ช่างภาพแฟชั่นหรือ แต่นี่ภาพแลนด์สเคปนี่”

“มาช่วยพี่ก้องครับ แต่เขาไม่ใช่ช่างภาพแฟชั่น”

“งั้นหรือ ภาพมีมิติน่าสนใจดีนะ เผื่อมีโอกาสมาร่วมงานน่าจะดี”

“หวังยากค่ะพี่เก๋ ให้โผล่มาทั้งตัว ไม่ได้มาแค่โปสการ์ดก่อนดีกว่าไหม”

“แล้วคุณนฤมลไปรู้ดีอะไรกับเค้าอีกละคะ”

“ก็รู้ดีว่า คุณโปสการ์ดจะมาทุกสัปดาห์ หรือบางทีอาจจะ 2 สัปดาห์ค่อยมา แต่บางครั้งไปรษณีย์อาจจะส่งช้า ตกค้างบ้าง บางสัปดาห์ก็รวบมา 2-3 ใบ แต่โดยเฉลี่ยเดือนหนึ่งจะมีมา 4 ใบ นั่นเท่ากับคนส่งน่าจะส่งมาทุกสัปดาห์ค่ะ”

“ตายแล้ว คุณนฤมล นี่พี่จ้างเธอมาทำงาน หรือมาเผือกเรื่องชาวบ้านละเนี่ย รู้ละเอียดพร้อมเก็บสถิติขนาดนี้”

“ผิดค่ะพี่เก๋ มลเป็นนักเขียน เพราะงั้น สิ่งที่เห็นทุกอย่างล้วนแล้วแต่เป็นวัตถุดิบ”

“ค่ะๆๆ ขอให้เป็นวัตถุดิบกับคอลัมน์ในนิตยสารได้เถอะค่ะ เอาเถอะ พี่ฝากด้วยนะอัช ไปละ คุยกับคุณนฤมลแล้วพี่เวียนหัว”

อัชฌานั่งอมยิ้ม และพยักหน้ารับคำท่ามกลางบทสนทนาของหัวหน้าและลูกน้องที่มีเรื่องของตัวเองเป็นประเด็น

.
.

โปสการ์ดประจำสัปดาห์หรือ
แค่บังเอิญ หรือคุณส่งสม่ำเสมออย่างนั้นจริงๆ
นี่ผมรู้อะไรเกี่ยวกับคุณบ้างนะ


------------
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

twitter https://twitter.com/PlusOneNovel

#คุณโปสการ์ด



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-05-2019 23:08:21 โดย plusoneproject »

ออฟไลน์ plusoneproject

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: #คุณโปสการ์ด
«ตอบ #3 เมื่อ16-04-2019 00:48:37 »

แผ่นที่ 3

“สัปดาห์นี้ยังไม่มีโปสการ์ดมาส่งแฮะ”

อัชฌาเงยหน้าขึ้นมองคนที่ส่งเสียงทัก
“ไม่ได้ส่งมามั้งครับ”

“น่าจะส่ง แต่ไปรษณีย์น่าจะช้า นี่ละน้าระบบไปรษณีย์ไทย”

“พี่มลทราบได้ยังไงละครับว่าจะส่งมา”
ชายหนุ่มอดที่จะถามกลับไม่ได้ พร้อมเสียงหัวเราะ

“ส่งสิ คนที่ส่งโปสการ์ดมาสม่ำเสมอขนาดนั้นเป็นปีๆ ทำไมจู่ๆ จะไม่ส่งล่ะ”

“ก็อาจจะแค่...ขี้เกียจส่งแล้ว”
ปลายคำตอบที่น้ำเสียงแผ่วเบาลง ถูกแทนที่ด้วยความเห็นของพี่มลที่เสียงดังกว่าขึ้นทันที

“ไม่มีทาง”

“มีเถียงแทนด้วย”
อัชฌามองหน้าพี่สาว เพื่อนร่วมงานคนสนิทพร้อมเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ

“แน่นอน คุณโปสการ์ดเค้าต้องส่งมาแน่นอน แต่น่าจะดองอยู่ที่ไหนสักแห่ง แต่เดียวก็มา 3-4 ใบแบบเดือนก่อนนั่นไง”

“เค้าชื่อ หลง ครับ ไม่ใช่คุณโปสการ์ด”

“เรียกคุณโปสการ์ดสิ โรแมนติคจะตาย”

“แล้วทำไมต้องโรแมนติคครับ”

“ก็ทำขนาดนี้ ต้องคิดไรมั่งไหมละ”

“ไม่นะครับ ไม่ได้คิด”

“อัชไม่ได้คิด แล้วอีกฝ่ายล่ะ คิดหรือเปล่า ไม่งั้นจะทำอะไรแบบนี้ทำไม”

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ว่าอีกฝ่ายคิดหรือไม่คิด”
.
.
ใช่ ไม่รู้จริงๆ ว่าคิด หรือไม่คิด
คิดเกี่ยวกับเขาว่าอย่างไร
หรือความสัมพันธ์ระหว่างเราเรียกว่าอะไร
เพื่อน ก็อาจจะได้ละมั้ง แต่เพื่อนมันต้องมีมิตรภาพ ความผูกพัน
หรือมีกิจกรรมความสนใจร่วมกันหรือเปล่านะ
อย่างน้อยควรเคยแชร์อะไรร่วมกัน แบบเพื่อนร่วมห้อง ต้องแชร์ห้องเรียนกัน อะไรอย่างนั้น
แล้วเขากับหลง เคยแชร์อะไรร่วมกันบ้างนะ
ห้องนอน
เตียง
ค่ำคืนที่เร่าร้อน…
งั้น “เพื่อน” ก็น่าจะเรียกได้ละนะ

.
.
.
“เอ้า ชน ขอบคุณมากนะทุกคนที่ร่วมแรงร่วมใจกันจนงานผ่านไปได้ด้วยดี คืนนี้เต็มที่ได้เลย”

“พี่ก้องเลี้ยงใช่ไหมครับ”

“เออ เอาให้เต็มที่ พี่จัดการเอง”

หลังจบเสียงประกาศของพี่ก้อง ก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงเฮดังลั่นของทีมงานทุกคน
“อัช ตามสบายเลยนะ เต็มที่ๆ ไม่ต้องเกรงใจ”

“ขอบคุณครับพี่ก้อง แต่ความจริงผมไม่ได้มีส่วนในงานนี้เท่าไรเลย”

“เฮ้ยไม่ต้องเกรงใจ พี่ถือว่าทำมากทำน้อย ทำส่วนไหน ก็มีความเกี่ยวข้องกับความสำเร็จของงานทั้งนั้น”

“งั้นผมไม่เกรงใจละครับ ขอบคุณพี่อีกครั้ง”

“ได้เลยไอ้น้อง”

หลังจากนั้นพี่ก้องก็ยกแก้วขึ้นชนไม่หยุด
อัชฌาเองก็ถูกทีมงานหลายคนวนเวียนมาชนแก้ว
บางคนก็เป็นทีมงานที่คุ้ยเคย เพราะเคยร่วมงานด้วยกันมาหลายครั้งแล้ว
พี่ก้องถือเป็นหนึ่งในพี่ใหญ่ของทีมงานภาพที่น่ารัก ซึ่งทางกองของเขาร่วมงานด้วยอยู่บ่อยๆ ทีมงานหลายคนเลยคุ้นหน้าไปโดยปริยาย

“ขอชนแก้วด้วยได้ไหมครับ”
เสียงจากใบหน้าที่ไม่คุ้นเอ่ยทักขึ้น ทำให้อัชฌาตอบรับด้วยการยกแก้วในมือขึ้นสัมผัสกับแก้วอีกฝ่ายตามมารยาท

“ครับ”

“คุณชื่อ อัชฌา”

เสียงทักพร้อมชื่อของเขา ทำให้อัชฌาออกจะแปลกใจว่าเคยพบกับชายหนุ่มคนนี้ที่ไหน และเมื่อไร
“ครับ แต่เรียกแค่ อัช ก็ได้ครับ”

เสียงพึมพำจากอีกฝ่ายทำให้เขาอดแปลกใจไม่ได้ ชื่อเขามีปัญหาอะไรกันนะ
จะเอ่ยถามตรงๆ ก็กลัวเสียมารยาท
แต่สิ่งที่อีกฝ่ายพึมพำน่าจะเกี่ยวกับตัวเขา ถ้าจะถามก็คงไม่เสียมารยาทแล้วละ

“ครับ” 
อีกฝ่ายรับคำสั้นๆ แต่สายตายังจับจ้องที่เขาอยู่

“ครับ?”
คราวนี้เป็นฝ่ายอัชฌาที่ส่งเสียงสั้นๆ เชิงคำถามกลับไปหาอีกฝ่ายบ้าง
เขามั่นใจว่าน่าจะเคยรู้จักคนๆ นี้ครั้งแรก การโต้ตอบแบบนี้ออกจะเสียมารยาทไปหน่อยหรือเปล่านะ
แต่อัชฌาก็เลือกที่จะถามออกไปในที่สุด

“คุณสงสัยอะไรในชื่อผมหรือเปล่า”

“...”
คู่สนทนาไม่ได้โต้ตอบอะไรกลับมา

“ถ้าสงสัย ควรถามดีกว่ามายืนมองหน้ากันอย่างนี้นะครับ”

“... อัชฌา แปลว่าอะไรหรือครับ”

“หือ ผมว่าเวลาคนเราทักทายกัน สิ่งแรกคือควรแนะนำชื่อตัวเองแก่อีกฝ่ายหรือเปล่าครับ ไม่น่าจะใช่การถามความหมายของชื่ออีกฝ่าย”

“หลง ครับ”

คำตอบสั้นๆ ถึงจะมีหางเสียงลงท้ายแต่ก็ไม่ได้ช่วยให้อัชฌามีความรู้สึกหงุดหงิดใจน้อยลงเลย

“ครับ ยินดีที่ได้รู้จักคุณหลง ส่วนชื่อผมสามารถหาความหมายได้ตามพจนานุกรมครับ ไม่ได้แปลกประหลาดอะไร ผมขอตัว”
อัชฌาบอกไม่ได้ว่าทำไมต้องหงุดหงิด แต่ตอนนี้ เขารู้สึกหงุดหงิดกับคนตรงหน้าไปแล้วนี่สิ
หนทางที่จะรักษามารยาทไว้ ก็ได้แต่ขอตัวไปจากบทสนทนานี่แหละ

“คุณ”
เสียงเรียกสั้นๆ หยุดการหมุนตัวของอัชฌาไว้ให้
อัชฌาขมวดคิ้ว หันหลับไปแหงนจ้องไปที่ใบหน้าของอีกฝ่าย
ในแสงสลัวยังรู้เลยว่าใบหน้าคมเข้ม มีเค้าของความหน้าตาดีอยู่ไม่น้อย
แต่แล้วยังไง ไม่ได้แปลว่า ระดับความอดทนของเขาจะมีมากเพียงพอที่จะต่อบทสนทนากับคนแปลกหน้าที่พูดนับคำได้หรอกนะ

แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรออกไปอีก เสียงพี่ก้องดังขัดขึ้นมาก่อน
“หลง กำลังคุยกับอัชอยู่หรือ”

“ครับ พี่ก้อง”

“รู้จักกันแล้วใช่ไหม อัช นี่หลง ผู้ช่วยพี่”

“ครับ เพิ่งคุยกันเมื่อสักครู่”

“พี่ขอมันมาช่วยโปรเจคนี้ ปกติมันไม่รับงานแฟชั่นหรอกนะ”

“ครับ สวัสดีครับคุณหลง”
อัชฌาเลือกที่จะทักกลับต่อหน้าพี่ก้อง ราวกับทั้งสองเพิ่งเจอหน้ากัน และเมื่อสักครู่ไม่ได้มีบทสนทนาใดๆ ระหว่างพวกเขาเกิดขึ้น

แต่ก่อนที่พี่ก้องจะได้แนะนำคนตรงหน้าต่อ เสียงเรียกให้ไปขนแก้วจากทีมงานอีกโต๊ะหนึ่งดังขึ้น
“พี่ก้อง มาชนทางนี้กันครับ”

“เออๆ ไปๆ งั้นสองคนคุยกันไปก่อน อัช พี่ฝากหลงด้วย มันไม่ค่อยคุ้นกับงานแปบนี้ แต่มันเป็นคนเก่ง งานมันก็น่าสนใจนะ เออๆ ไปแล้วๆ นี่ก็เร่งจริง”

พี่ก้องเดินจากไปแล้ว เหลือให้เขาสองคนยืนเกาะโต๊ะกลมเล็ก ประจันหน้ากัน
อัชฌารู้สึกว่าตัวเองกำลังมีอารมณ์คุกรุ่นๆ นิดๆ จากบทสนทนากวนประสาทเมื่อครู่ ผสมฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไป
ทำให้ดูเหมือนระดับอารมณ์ และความอดทนของเขาจะต่ำลงกว่าปกติ

อัชฌาไม่ใช่คนคอแข็ง และไม่ใช่คนชอบสังสรรค์
ไม่ถึงกับดื่มไม่ได้ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะดื่มเป็นกิจวัตร
แล้วมาถูกเติมความหัวร้อนด้วยคนประหลาดที่พูดสั้นประหนึ่งกลัวดอกพิกุลจะร่วงจากปากนี่อีก

“สรุปว่าคุณมีเรื่องจะคุยกับผมหรือเปล่า”

“... เปล่าครับ”

อัชฌารู้สึกว่าเขากำลังถูกท้าทายความอดทนเข้าจริงๆ แล้ว
หรืออีกฝ่ายมีงานอดิเรกชอบกวนตีนชาวบ้าน
แต่นี่เราก็ไม่ได้รู้จักมักจี่กับขนาดที่ว่า จะให้อีกฝ่ายมากวนได้โดยไม่โกรธหรือเปล่า

“นี่คุณเมาหรือเปล่า”
อัชฌาลองถามหยั่งเชิงอีกฝ่าย เผื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจะเป็นเพราะฤทธิ์น้ำเมา
เขาจะได้ถือคติ อย่าถือคนบ้า อย่าว่าคนเมาเช่นกัน

“ไม่นะ”

“นั่น ชัวร์ ผมว่าคุณเมา คนเมามักจะบอกว่าตัวเองไม่เมานี่แหละ”

“งั้นผมเมาก็ได้ ถ้าคุณอยากให้ผมเมา”

ถ้าคุยนานกว่านี้ อัชฌาเริ่มมั่นใจแล้วว่า จะต้องมีเรื่องแน่ๆ
และน่าจะเริ่มเรื่องที่เขานี่แหละ เพราะตอนนี้ เริ่มมั่นใจแล้วว่า สิ่งที่รู้สึกกับคนตรงหน้าคือ หงุดหงิด ในระดับที่มากพอละ

“ผมขอตัวก่อนนะครับ”
พอพูดตัดบทไปแล้ว อัชฌาจึงหมุนตัวอย่างเร็ว และเดินเลี่ยงไปหากลุ่มทีมงานอีกทาง
อย่างน้อยอยู่กับทีมงานที่คุ้นหน้าคุ้นตา น่าจะดีกว่าคุยกับคนบ้าที่พูดไม่รู้เรื่อง
.
.
.
“อย่า จั๊กจี๋นะ…”

“จูเนียร์ ไม่เอา อย่าเลีย”

“ดื้อหรือ มาๆ อยากนอนด้วยกันก็มา”

“อื้อ จูเนียร์ อย่าเล่น”

“อื้อ…อ๊ะ

“อือ”
.
.
.
#คุณโปสการ์ด

---------------------------------------------
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

twitter https://twitter.com/PlusOneNovel

#คุณโปสการ์ด
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 29-04-2019 01:36:29 โดย plusoneproject »

ออฟไลน์ plusoneproject

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: #คุณโปสการ์ด
«ตอบ #4 เมื่อ16-04-2019 01:38:57 »

แผ่นที่ 4

“คุณ
เลี้ยงแมวด้วยหรือครับ
ได้รู้จักชื่อแมวของคุณแล้วสิ
จูเนียร์น่าจะน่ารัก
เห็นคุณอ้อนมันขนาดนั้น”


ข้อความหวัดๆ สั้นๆ รูปประโยคไม่สื่อความ
จะถาม หรือจะบอกเล่าก็ไม่รู้
นี่ถ้าเป็นนักเขียนในกอง น่าจะโดนเขาไล่ไปเขียนใหม่

คนเพิ่งลืมตาตื่นอ่านข้อความจบแล้วก็พลิกดูอีกด้าน
ภาพโพลาลอยด์?
วิวดูแสนจะคุ้นเคย

เมื่อมือยกภาพขึ้นเทียบกับทิวทัศน์นอกหน้าต่าง
ก็ภาพจากมุมระเบียงชั้น 28 ห้องเขาเองนี่นา
ต่างก็แค่แสงสว่างที่อยู่ในภาพ น้อยกว่าแสงสว่างที่สาดเข้าสายตาในเวลานี้
บ่ายแล้วสินะ

ก่อนจะหยิบมือถือมากดอ่านข้อความที่ยังไม่ได้อ่านที่ขึ้นเตือน
เห็นข้อความจากพี่มลและเพื่อนคนอื่นๆ
‘กลับถึงห้องเรียบร้อยดีไหม’
‘หลับแล้วหรือ’


ใครมาส่งกันนะ
หลังจากดื่มไปอีกหลายแก้ว เพราะชนกับทีมงานที่สนิทกัน
เหมือนภาพจะตัด ลืมตาตื่นก็เห็นเพดานห้องของตัวเองแล้วนี่สิ


แต่เดี๋ยวนะ “คุณ” หรือ
อัชฌาหยิบภาพโพลาลอยด์ที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมาดูอีกครั้ง
เหมือนได้ยินเหมือนเสียงเรียกเขาว่า “คุณ”
เสียงเหมือนคนบ้าพูดสั้นที่มากวนประสาทเขาเมื่อคืน

แล้วเขาทำอะไรลงไปบ้างละนี่
พูดอะไรออกไป ถึงขั้นอีกฝ่ายรู้ว่าเขาเลี้ยงแมว ซ้ำยังรู้ชื่อแมวอีกด้วย

อัชฌาคิดทบทวนไปมา แล้วก็ก้มดูเสื้อผ้าที่ใส่
เสื้อผ้ายังอยู่ครบ เป็นชุดเดิมกับเมื่อคืน
เอาเถอะ ไม่ใช่สาวน้อยสักหน่อย จะมากังวลเรื่องเสียตัวก็ไม่ใช่เรื่อง
.
.
.
นั่นน่าจะเป็นโปสการ์ดแผ่นแรกที่เขาได้รับจากหลง
หลังจากนั้นยังไงต่อนะ


แล้วความคิดก็ชะงักลงด้วยเสียงเรียกจากเพื่อนร่วมงานฝั่งตรงข้าม

“อัช ไปกินข้าวกัน”

“เดี๋ยวผมทำตรงนี้อีกนิดพี่มล”

“ไป กิน ข้าว เดี๋ยวนี้ ทำต่ออีกนิดของอัช นั่งจนบ่ายอะ พี่หิวแล้ว ไป อยากลงไปกินอาหารเวียดนาม”
เสียงพี่มลย้ำคำจนทำให้เขาต้องวางมือ ไม่อย่างนั้น เสียงคุณนฤมลก็คงกวนจนเขาไม่ได้ทำงานต่ออยู่ดี

“เดี๋ยวนี้ค่ะคุณอัชฌา นั่งทำต่อ หรือกลับมาทำ มันก็ไม่ได้ช่วยให้ต้นฉบับปิดวันนี้หรอก”
ระหว่างกำลังกดปุ่มสแตนบายแลปทอปตรงหน้า เสียงเร่งจากพี่มลอีกครั้ง ทำให้อีกฝ่ายยิ้มขำ

“พี่เก๋มาได้ยิน เดี๋ยวเป็นเรื่องนะพี่มล”

“เสียงนินทาไม่ดังไปถึงฝรั่งเศสหรอกค่าคุณน้อง”

“ไปครับ เสร็จละ”
.
.
.
“อ้าว อัช สวัสดีครับพี่มล”

“แหม คุณกร พี่ตัวเล็กมากสินะคะ ถึงเลือกทักอัชก่อนจะเห็นพี่”

เสียงทักทายจากเจ้าของร้านที่ถูกเอ่ยแซว แทนที่ด้วยเสียงหัวเราะ
“งั้นแหละครับ ผมก็ทักตามลำดับไหล่ เชิญนั่งก่อนครับ วันนี้มาทานอะไรดีครับ”

“วันนี้วันพฤหัส คิวอาหารเวียดนามนี่เนาะ พี่อยากทานเฝอ”

“อัชละครับ ทานอะไร”

“เอาอย่างพี่มลก็ได้ครับ”

“ได้เลยครับอัช รับเครื่องดื่มอะไรเพิ่มไหม วันนี้มีเมล็ดกาแฟเพิ่งเข้านะครับ ลองดูหน่อยไหม ทั้งกลิ่น ทั้งรสชาติไม่เลวเลย เอามาชงแบบดิป เอามาดื่มหลังอาหาร สดชื่นตลอดบ่ายแน่นอนครับ”

“ได้ครับ พี่มลเอาด้วยไหม”

“ค่าคุณกร ต้องลองสิ คุณกรแนะนำเองขนาดนี้”

“รับทราบครับผม”
ชายหนุ่มในผ้ากันเปื้อนคาดเอวยิ้มรับคำก่อนเดินไปยังเคาเตอร์ของร้านเพื่อสั่งรายการ



“พี่ว่านะ คุณกรต้องชอบอัช”

“หืม”
อัชฌาชะงัก ถึงกับเงยหน้าจากโทรศัพท์ที่กำลังสไลด์อ่านข่าวสารไปเรื่อย

“จริงๆ อัชดู ความใส่ใจ ความแนะนำ ความเห็นก่อนระยะ 500 เมตร”

“พี่มลก็ไปเรื่อย กำลังแต่งนิยายใช่ไหมช่วงนี้ หรือเอาเวลางานไปแอบอ่านนิยาย”

“ตลกละอัช พี่พูดจริง ดู ดู นี่ไม่รู้สึกบ้างหรือ ความใส่ใจที่มันพุ่งมากระแทกหน้าเนี่ย”

“ก็เป็นการบริการตามปกติของร้านนะ”

“ไม่ใช่สิ การทักทายเอย การแนะนำเอย สายตาเอย ดูสิดู”

“ยังไงครับ ก็ทักทายตามปกติ กรก็ทักพี่มล”

“เนี่ย เรียก กร”

“ก็กรเค้าบอกว่า เรียกชื่อไปเลย ดูไม่แก่ดี อายุเราก็ต่างกันไม่มาก”

“ไม่เห็นเค้าบอกพี่ว่างั้นเลยป่ะ ‘ว่าพี่มลครับเรียกผมว่ากรเฉยๆ ก็ได้ครับ’ พี่เรียกคุณกร เค้าก็ให้เรียกคุณกร”

อัชฌามองท่าทางของพี่สาวคนสนิทแล้วก็ยิ้มปนขำออกมา
“พี่มลลองเปลี่ยนไปเขียนนิยายท่าจะรุ่งกว่าเขียนคอลัมน์ในนิตยสารนะครับ”

“เออ น่ามาดูกันว่าพี่ดูผิดหรือเปล่า”



อัชฌาไม่ได้ตอบรับ
และก็ไม่ได้ปฏิเสธข้อสันนิษฐานนั้น
ถ้าพี่มลสังเกตดีๆ คงจะเห็นแววตาเขาที่วูบไหวไปเล็กน้อย
ใช่ แค่เล็กน้อย
ก็มันมีความจริงอยู่ในสิ่งที่พี่มลพูดนี่นา
แต่ก็แค่บางส่วนนะ
.
.
.
“อัชกำลังรอ”

“เปล่าครับ ผมไม่ได้รอ”

“รอสิ สิ่งที่อัชกำลังทำอยู่เรียกว่า การรอ”

“ทำไมกรคิดอย่างนั้นละ”

“อัชฌาครับ เด็กมัธยมยังรู้เลยว่าสิ่งที่อัชกำลังเป็นอยู่นี่เรียกว่า การรอ”

กรเอื้อมมือมาสัมผัสใบหน้าของคู่สนทนา
อัชฌาเหลือบไปมองนิ้วยาวที่กำลังไล้ตามโครงหน้า แก้ม และริมฝีปาก

“งั้นอัชก็คงกำลังรออย่างที่กรว่าจริงๆ”

“แล้วกรล่ะ รออัชได้ไหม”

“ผมก็ไม่รู้”

รองั้นหรือ
นั่นสิ หรือความรู้สึกนี้มันมันเรียกว่า การรอ
.
.
.
“ผมชอบการส่งโปสการ์ด”

“ทำไม”

“สำหรับผมที่เขียนไม่เก่ง มันไม่ใช่แค่ผมจะส่งความทรงจำให้คุณ แต่เพราะมันต้องรอ”

“ก็แน่ละ จดหมายมันเดินทางช้านี่ วันหลังก็ส่งไฟล์ภาพมาแทนสิ”

“เพราะรอนี่ละครับ ถึงสำคัญ”

“ทำไม”

“คุณสนใจด้วยหรือครับ”
คนถามอมยิ้มน้อยๆ

“จะตอบหรือไม่ตอบครับ”
อัชฌาเลือกที่จะถามกลับด้วยน้ำเสียงที่เริ่มติดขุ่นเคือง
คนๆ นี้ ถ้าจะต้องตอบอะไรตามปกติ มันจะหายใจไม่ออกใช่ไหมนะ

“ก็การรอ สำหรับผม มันช่วยทำให้เวลามีค่ามากขึ้นละมั้ง”

“คุณตอบในมุมของคนที่ให้คนอื่นรอ คนไม่ได้เป็นฝ่ายรอก็พูดง่าย”

“ไม่จริงหรอก ผมว่า การรอมันเป็นช่วงเวลาที่มีคุณค่ากับทั้งสองฝ่ายนะ ผมว่ามันเหมือนการจัดการความรู้สึกของทั้งสองฝ่าย ให้สิ่งที่ไม่แน่ใจกลายเป็นมั่นคง ให้สิ่งที่อยู่ระหว่างตัดสินใจกลายเป็นชัดเจน คล้ายๆ การบ่มละมั้ง”

“คุณครับ ความรู้สึกนะไม่ใช่มะม่วง ต้องบ่มด้วย”

“ครับ”

อัชฌาจำรอยยิ้มที่ส่งมาพร้อมกับว่าครับได้
รอยยิ้มที่รู้ว่าส่งมาให้เขา เป็นรอยยิ้มที่ไม่แน่ใจว่าสุขหรือเศร้า
รอยยิ้มที่ไม่แน่ใจในความหมายที่มักจะฉายอยู่บนใบหน้าของคนๆ นี้เสมอ
.
.
.
รองั้นหรือ
เขากำลังรอใช่ไหม
แล้วความรู้สึกกำลังถูกบ่มอยู่หรือ
ความไม่แน่ใจจะกลายเป็นความมั่นคง
และสิ่งที่ไม่แน่ใจจะชัดเจนจริงๆ หรือ
งั้นเขาจะลอง “รอ”


-----------
#คุณโปสการ์ด

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ

twitter https://twitter.com/PlusOneNovel


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 29-04-2019 01:40:16 โดย plusoneproject »

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4417
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-6
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 4 (16/4/2562)
«ตอบ #5 เมื่อ17-04-2019 16:39:10 »

ขอบคุณค่าาาา เขียนดีมากเลย เราชอบมู้ดแอนด์โทนของเรื่องมากเลย โรแมนติกผสมหน่วงนิดๆ อะไรก็ไม่รู้บอกไม่ถูก แต่อยากบอกว่าชอบมาก เป็นกำลังใจให้เขียนต่อไปนะคะ  :3123:

ออฟไลน์ plusoneproject

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 5 (17/4/2562)
«ตอบ #6 เมื่อ17-04-2019 20:11:25 »

แผ่นที่ 5

“คุณครับ
อากาศทางนี้แย่จัง
ฝนบ้าง ลูกเห็บบ้าง พายุบ้าง
นี่รอลุ้นว่าภูเขาไฟจะประทุหรือเปล่า
แต่ถ้าได้เห็นก็น่าจะเป็นประสบการณ์ที่ดี”


ภูเขาไฟประทุเนี่ยนะ
นี่เขาไปอยู่ส่วนไหนของโลกกันละนี่
แล้วทำไมคนเราจะต้องดีใจที่ภูเขาไฟระเบิดด้วย
คนประหลาด

อัชฌาอ่านข้อความในโปสการ์ดแล้วก็ถอนใจออกมาเล็กน้อย
พลิกดูภาพถ่ายที่แปะบนกระดาษอีกฝั่งอย่างเคย
ภาพกับเนื้อหาไม่ไปด้วยกันอีกละ
ภาพถ่ายก็คงเกิดจากฝีมือกดชัตเตอร์ของเจ้าของลายมือหวัดๆ ไม่ผิดแน่
ถ้าคนๆ นี้ ตั้งใจจะเขียนเนื้อหาหลังภาพให้มันสัมพันธ์กันกว่านี้
เขายังเคยอยากจะลองเอาโปสการ์ดของคุณเขาลงเป็นเนื้อหาในนิตยสารอยู่เลย

สายฝนนอกหน้าต่าง ดึงสายตาของอัชฌามองทอดออกไปด้านนอกกระจกใสของห้องทำงานบนตึกสูงกลางเมืองหลวง
อยู่ชั้นสูงๆ ก็ดีตรงที่ไม่มีอะไรมาบดบังสายตานี่แหละ
ฝนตกงั้นหรือ ตอนนี้อยู่ที่ไหนกันนะ ฝนตกเหมือนกันเลย
ไม่สิ อาจจะไม่เหมือน เพราะโปสการ์ดส่งมาตั้งแต่วันไหนเขาก็ไม่รู้
.
.
.
“ทำไมคุณไม่ลงวันที่ในเอกสารเนี่ย”

“ขอโทษครับ ผมชิน”

“ชินอะไร”

“ที่ไม่ลงวันที่”

“คุณนี่พิลึก เขียนเอกสาร เขียนงานลงวันที่นี่มันเรื่องปกติมากเลยไหม”

“...”

“คราวนี้มีเหตุผลอะไรอีกครับคุณหลง การไม่ลงวันที่มีอะไรสำคัญอีกครับ”

“เปล่าครับ ไม่ได้สำคัญอะไร”

“ว่าไป เวลาคุณส่งโปสการ์ดมา ก็ไม่เคยลงวันที่ ก็เลยชินงั้นหรือ”

“ก็เวลาเขียนโปสการ์ดแล้วลงวันที่ เวลาในโปสการ์ดมันก็จะหยุดอยู่ที่วันที่นั้นเท่านั้นนี่ครับ”

“เอ้า แล้วไม่ลงมันต่างกันหรือยังไง เวลามันก็เดินผ่านวันเวลานั้นไปแล้ว”

“ต่างครับ”

“ต่างยังไงกันคุณช่างภาพ”

“ถ้าผมไม่ลงวันที่ เวลาในโปสการ์ดมันจะคงเดิม”

“หลักคิดคุณประหลาดเกินไปแล้ว”

“งั้นหรือครับ”

“ใช่สิคุณ เวลาในวันที่เขียน กับ เวลาในวันที่อ่านมันก็เป็นคนละเวลาอยู่แล้วไม่ใช่หรือ ถึงจะมีวันที่ หรือไม่มีวันที่”

“สำหรับผม ไม่ใช่ครับ เวลาของผมในวันที่เขียน จะกลายเป็นเวลาของคุณในวันที่อ่าน ณ ตอนนั้น เวลาของเราจะเป็นเวลาเดียวกันเสมอ”

“ในความเป็นจริง เวลามันไม่ได้หยุดเดินหรอกนะคุณ ไม่ว่าคุณจะเขียนไม่เขียนวันที่ เพราะงั้นเวลาของคุณที่เขียน กับ เวลาของผมที่อ่าน ไม่มีทางเป็นเวลาเดียวกัน”

“แต่ในความรู้สึกของผม เวลาของผมเป็นเวลาของคุณเสมอนะครับ”
.
.
.
เวลาของผม กับเวลาของคุณ งั้นหรือ
คนที่พูดไว้อย่างนั้น ก็ยังเป็นคนบ้าที่ส่งโปสการ์ดไม่ลงวันที่ เวลา หรือแม้แต่สถานที่มาให้เขาอย่างนี้สินะ
บางทีอัชฌาก็คิด คิดว่าตัวเองก็อาจจะเป็นคนบ้าบอ
ไม่สิ เรียกว่าติดเชื้อบ้าบอติสต์แตกมาจากการสนทนากับคนบ้าบอมากกว่า



“ไหน คราวนี้คุณโปสการ์ดส่งมาว่าไงบ้าง”
เสียงเรียกให้ตื่นจากภวังค์ยังเป็นเสียงพี่มลเช่นเคย

นี่ไง มันต้องมีอยู่จริงๆ แน่ๆ เชื้อบ้าบอติสต์แตกเนี่ย พี่มลก็น่าจะติดไปด้วยอีกคน
ตอนนี้ถึงได้กลายเป็นแฟนคลับโปสการ์ดไปเรียบร้อยละ
“ก็เหมือนเคยครับ ประโยคบอกเล่าไม่มีประธาน ใช้กริยาเขียนวลีสั้นๆ ลายมือหวัดๆ ห่วยๆ เหมือนเดิม”

“คุณอัชฌา นี่ไม่ได้ตรวจงานน้องในกองนะคะ ไม่ต้องชี้แจงไวยกรณ์ หรือแนวทางการเขียนค่ะ”

“ก็เหมือนเดิมครับ ชีวิตประจำวัน บ่นลมบ่นฟ้า คราวนี้มาเพิ่มภูเขาไฟระเบิด”

“ตายแล้ว นี่อยู่ที่ซีกโลกไหนเนี่ย ภูเขาไฟระเบิดด้วย อันตรายนะเนี่ย”

“คนส่งเค้ายังไม่คิดว่าอันตรายเลยครับ เขียนมาว่าน่าตื่นเต้น เป็นประสบการณ์ที่ดีเสียด้วยซ้ำ”

“คุณโปสการ์ดนี่ก็แปลกคนเนาะ ใช้ชีวิตสบายๆ ก็ได้แท้ๆ ทำไมถึงต้องออกไปใช้ชีวิตโลดโผนขนาดนี้นะ”

อัชฌาที่ฟังความคิดเห็นของพี่มล ก็นิ่งคิด
นั่นสินะ ต้องเป็นคนแบบไหนกันนะ ถึงเลือกเส้นทางชีวิตแบบนี้
ชีวิตที่วิ่งเข้าหาภูเขาไฟบ้าง
วิ่งเข้าพื้นที่ที่ไม่มีใครเคยไปบ้าง
พื้นที่ที่แทบจะไม่คนอาศัยบ้าง
ทำไมต้องผจญภัยขนาดนั้นกันนะ
.
.
.
“กล้องนี่มันแพงมากเลยหรือ”

“ก็ไม่นะครับ ทำไมหรือ ส่วนที่แพงน่าจะเป็นเลนส์มากกว่า”

“ก็ไม่ทำไม กำลังคิดอยู่ว่าช่างภาพแบบคุณนี่ก็ต้องรวยเนาะ ซื้ออุปกรณ์อะไรต่ออะไร”

“ครับ”

“วันก่อนอ่านกระทู้ เป็นโจ๊กหรือเรื่องจริงก็ไม่รู้นะ แบบแฟนซื้อเลนส์กล้องมาแล้วโกหกอีกฝ่ายว่าราคาเลนส์ไม่กี่พัน แล้วผู้หญิงก็เอามาตั้งกระทู้ถามราคาในห้องแชท ก็มีแต่คนรับมุขว่าราคาถูกงั้นงี้ ตลกมาก ซื้อของแพงแล้วต้องมาโกหก”

“ผมว่าเรื่องอย่างนี้มันขึ้นอยู่กับความชอบนะครับ ถ้าเป็นเรื่องที่ชอบ มันก็คุ้มราคาที่จ่าย ก็ไม่มีอะไรแพงหรอก”

“งั้นแสดงว่าเลนส์คุณต้องแพงมากแน่ๆ งี้ผมขโมยเอาไปตั้งขายดีกว่า แบบไปตั้งถามราคาแล้วปล่อยบ้าง”

“ถ้าคุณอยากได้เงินขนาดนั้น บอกผมก็ได้ครับ ผมยกบัญชีให้คุณก็ได้”


“โห คนรวย นี่เป็นตากล้องเงินเดือนเยอะขนาดนั้นเลยหรือ”

สมุดบัญชีธนาคารเล่มหนึ่งก็ถูกยื่นมาตรงหน้า
อัชฌาเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะถามอีกฝ่าย
“อะไร”

“บัญชีของผมครับ”

“แล้ว...”

“ให้คุณไว้ไง จะได้ไม่ต้องขโมยเลนส์ไปตั้งขายให้ยุ่งยาก”

“ผมล้อคุณเล่นเข้าใจเนี่ย คุณนี่นะ นี่ซื้อบื้อจริง หรือว่าอะไร”

“ไม่ล้อเล่นครับ ให้ไว้จริงๆ บัญชีนี้สามารถเบิกได้จากบัตรใบนี้ รหัสจดไว้ด้วยกัน”

“เดี๋ยว นี่คุณไม่เคยถูกสอนหรือไงว่าอย่าจดรหัสเอทีเอ็มไว้กับบัตร”

“ผมไม่ได้พกติดตัวอยู่แล้วครับ เอาไว้ที่คุณได้เลย”

“นี่คุณ ผมไม่ได้เป็นคนดีอะไรทั้งนั้นนะ เดี๋ยวผมก็เบิกเงินคุณออกมาใช้หมดหรอก”

“ถ้าคุณจะใช้ก็เอามาใช้ได้เลยครับ ผมไม่ได้ใช้อะไรอยู่แล้ว”

“นี่เป็นป๋าใช่ไหมเนี่ย”

“คุณอยากให้ผมเป็นป๋า ผมก็จะพยายามหาเงินมาให้นะครับ”

“โอ้ย ปวดหัว ไม่คุยด้วยแล้ว คุยกับคุณแล้วโคตรปวดหัว”
.
.

จนวันนี้ สมุดธนาคารเล่มนั้น พร้อมบัตรเอทีเอ็มสำหรับเบิกเงินก็ยังถูกเก็บอยู่ที่เขา
วันก่อนเขาลองเอาสมุดไปอัพเดทให้ ยอดเงินที่เข้ามา ทำให้เขาออกจะแปลกใจว่า ช่างภาพนี่มันรายได้ดีขนาดนั้นเลยหรือ แล้วคุณเจ้าของบัญชีมันไม่ต้องใช้เงินอะไรเลยหรือไงนะ 
นี่คุณหลงเขาจะทำตัวเป็นเสี่ยเลี้ยงจริงๆ หรือไงเนี่ย
ยิ่งคิดก็ยิ่งตลก
ใครจะบ้าให้เลี้ยงกันเล่า ถึงเขาไม่ได้ร่ำรวย แต่ก็ไม่ได้ข้นแค้นขนาดต้องเกาะใครกินนะ
แล้วคนๆ นั้นเป็นคนแบบไหนกันที่ทิ้งสมุดธนาคาร เงินเก็บพร้อมบัตรให้เขาไว้แล้วตัวเองก็ออกเดินทางไปโดยที่ไม่มีสินทรัพย์ติดตัวงั้นหรือ

สรุปว่าคนๆ นั้นเป็นแบบไหนกันนะ
เป็นคนบ้าบอที่กำลังลากเขาให้กลายเป็นคนบ้าบอไปด้วย
หรือเชื้อบ้าบอติสต์แตกมันจะมีจริงๆ นะ


------------------------------

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ
ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ให้มาด้วยค่ะ

twitter https://twitter.com/PlusOneNovel
#คุณโปสการ์ด
[/color]
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-04-2019 20:22:09 โดย plusoneproject »

ออฟไลน์ plusoneproject

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 6 (17/4/2562)
«ตอบ #7 เมื่อ17-04-2019 21:27:30 »

แผ่นที่ 6

“คุณครับ
ตอนนี้รู้สึกคิดถึงหมูกระทะขึ้นมานิดหน่อย
เจอแต่อาหารจากผัก ถึงรสชาติจะไม่เลว
แต่คิดถึงสุดก็คงจะเป็นอาหารที่ทานกับคุณ”

.
.
.
ความเห็นของพี่มลคนดี แฟนคลับคุณโปสการ์ดดังขึ้นหลังจากยื่นมือมาขอโปสการ์ดในมือเขา
“หืม อาหารที่ทานกับคุณด้วย”

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว และเหลือบสายตาขึ้นมอง
“ครับ?”

“นี่ไง คุณโปสการ์ดเค้าบอกว่าคิดถึง”

หลังจากที่เอื้อมมือไปรับแผ่นกระดาษกลับมา
แล้วก้มมองภาพถ่ายในอีกด้าน พลิกไปดูลายมือหวัดๆ นั้นอีกหน
ก็ตอบกลับความเห็นของพี่มลไป
“คิดถึงอาหารครับพี่มล ไม่ได้คิดถึงผม”

“อัชเอ๊ย เอาจริง นี่เข้าใจงั้นจริงดิ”

“ข้อความแค่ไหน ก็เข้าใจแค่นั้นแหละครับ”

“น้องอัชคะ น้องอัช คุณเป็นนักเขียนนะคะ เราทำงานกับตัวหนังสือ ตีความได้ซื่อบื้อเกินไปแล้ว ไม่เคยได้ยินหรือคะคุณน้องอัช ระหว่างบรรทัดมันมีความนัยซ่อนอยู่”

อัชฌาหยิบโปสการ์ดแผ่นเดิมชูขึ้นตรงหน้าอีกฝ่าย แล้วทำท่าเพ่งมอง
“ระหว่างบรรทัด ก็เห็นมีแต่รอยเปื้อนน้ำหมึกนะครับ”

“โอ๊ย พี่ไม่คุยกับอัชละ เบื่อ”

อัชฌาหัวเราะให้กับความเห็นของพี่มล จนอีกฝ่ายเบ้ปากแล้วถอยกลับไปก้มหน้าหาต้นฉบับของตัวเอง
แต่ก็ไม่วายสบตาแล้ว ส่งเสียงจิ๊ปากให้เขาอีกครั้ง

ระหว่างบรรทัดงั้นหรือ
ถ้าจะมี ระหว่างพวกเขา
รอยน้ำหมึกยังมากไปเลยล่ะ
ที่น่าจะมีก็คงแค่...ความว่างเปล่า

.
.
.

“ต้องเดินทางไปโน่นนี่ไม่หยุด เคยเบื่อบ้างไหม”
คนถูกถามเงยหน้าขึ้นมาจากเลนส์กล้องหลากหลายขนาดที่กำลังดูแล

“คุณอ่านหนังสือกองใหญ่ๆ เยอะๆ นั่นเคยเบื่อบ้างไหมครับ”

“นี่คุณ ผมถามคุณก่อน ไม่ใช่ให้คุณมาถามกลับ”

“ไม่ได้ถามกลับครับ ผมตอบต่างหาก”

“ยังไงอีกคุณนักปรัชญา”

อัชฌาเหมือนเห็นอีกฝ่ายอมยิ้ม คล้ายจะขบขันในท่าทีที่มีต่อคำตอบของเขา
แต่ก็ได้ยินเสียงคำตอบที่คาดหวังตามมา

“ผมคิดว่า การเดินทางของผมมันน่าจะเหมือนกันกับการอ่านหนังสือของคุณนั่นแหละครับ”

“เหมือนตรงไหน”

“มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตและตัวตนไปแล้วน่ะครับ”

“...”

“จะให้เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นก็คงยาก”
.
.
.
นิสัยคนจะให้เปลี่ยนก็คงยากจริงๆ นั่นล่ะ
แล้วใจของคนล่ะ
เปลี่ยนยากไหม

.
.
.
“อัช ทางนี้ๆ”

หญิงสาวในชุดเดรสสั้นสีดำ สะท้อนบุคลิกมั่นใจเต็มเปี่ยม ส่งเสียงเรียกพร้อมโบกไม้โบกมือให้กับอัชฌาที่เดินเข้ามาในร้านอาหารฟิวชั่นชื่อดังที่ตั้งอยู่ชั้นล่างของอาคารสำนักงานกลางย่านธุรกิจ
“สวัสดีครับคุณเก๋”

“เรียกพี่เก๋เถอะ เราจะมาร่วมงานกันแล้ว เรียกสบายๆ กันเองนี่แหละ”

“ครับ พี่เก๋”

“แล้วเราจะมาเริ่มงานกับพี่เมื่อไร”

อัชฌาถึงกับส่งสีหน้าแปลกใจกลับไปให้คู่สนทนาเมื่อได้ยินคำถามของอีกฝ่าย
“พี่เก๋ไม่สัมภาษณ์ หรือดูพอร์ตงานที่ผมเตรียมมาเพิ่มก่อนหรือครับ วันนี้ผมเตรียมมาเพิ่มจากที่เคยส่งไปให้ดูด้วยครับ”
อัชฌาพูดพลางก็หยิบแฟ้มงานที่หอบมาด้วยวางที่โต๊ะก่อนเลื่อนไปให้อีกฝ่าย
หญิงสาวคู่สนทนาของเขาเอื้อมมือมารับแฟ้ม พร้อมยิ้มกว้าง
“อัชคิดว่าพี่รับอัชเข้าทำงานเพราะอะไร”

“ก็ป้าไก่แนะนำผมมา บอกว่าทางพี่เก๋อยากขยายทีมกองของนิตยสาร พี่เก๋รับผมเพราะว่าจะให้มาช่วยรับงานเขียนในคอลัมน์ที่เพิ่มขึ้นครับ”

“ใช่ นั่นละ แล้วอัชคิดว่า ก่อนที่พี่จะเรียกเรามาวันนี้พี่ไม่ได้เห็นงานอัชหรือ หรือคิดว่าพี่รับเพราะเกรงใจป้าไก่”

“นั่นสินะครับ ผมก็เกร็งไปหน่อย ผมเชื่อครับว่าพี่เก๋ไม่ใช่คนรับคนทำงานเพราะเกรงใจใคร”

“งั้นแหละ ป้าไก่น่าจะเล่าเรื่องพี่ให้อัชฟังบ้างแล้วละมั้ง”

“ครับ ก็เล่า”

“งั้นพี่ก็ไม่ต้องแนะนำตัวให้มาก เอาเป็นว่าเรามาเอ็นจอยการทำงานให้นิตยสารเรายอดขายทะลุกันไปเลยดีกว่านะจ๊ะ”
อัชฌายิ้มขำกับท่ายกมือสูงประกอบการสนทนาของอีกฝ่าย ก่อนที่จะหันหน้าไปยังชายหนุ่มใส่ผ้ากันเปื้อนคาดเอวคนหนึ่งที่เดินมาที่โต๊ะของพวกเขา
น่าจะพนักงานของทางร้าน หรือเพราะโต๊ะเขาเสียงดังเกินไป
“คุณลูกค้าครับ ลดเสียงสักหน่อยได้ไหมครับ มันเป็นการรบกวนลูกค้าท่านอื่น”

นั่นประไร คิดไม่ผิดจริงๆ ด้วย ท่าเสียงของพี่เก๋จะดังเกินไปจริงๆ
“ขอโทษด้วยครับ” อัชฌารีบเอ่ยขอโทษ
ในขณะที่ฝ่ายที่ถูกเขากังวลกลับพูดขึ้นด้วยเสียงดังกว่าเดิม

“ทำไมยะ คุยเสียงแค่นี้ ดังตรงไหน”

“ตรงนี้แหละครับ” พนักงานหนุ่มคนเดิมตอบกลับ


อัชฌาหน้าเสียกว่าเดิม เพราะฟังจากป้าไก่มาว่าพี่เก๋เป็นคนเก่ง และเป็นที่กล่าวขวัญเรื่องความมั่นใจในตัวเอง ก็เข้าใจล่ะว่าคงเป็นคนที่มั่นใจในตัวเองมากๆ แต่เขาก็ไม่คิดว่าจะมั่นใจมากขนาดนี้

“ขอโทษจริงๆ ครับ เดี๋ยวพวกผมจะระวังการใช้เสียงให้มากขึ้น”

“อัช ไปขอโทษทำไมเนี่ย”

อัชฌาทำหน้าเหวอ แต่ก็ไม่รู้จะตอบกลับเจ้านายคนใหม่สดๆ ร้อนๆ คนนี้อย่างไร จะบอกว่า ‘พี่เก๋ครับ พี่เสียงดังจริงๆ ครับ’ ก็กลัวเป็นการหักหน้า หรือทำให้อับอายหรือเปล่า

“กร หยุดเลยนะ ทำไม พี่จะคุยงานในร้านแค่นี้ มันจะมีปัญหาอะไร”

“ไม่มีหรอกครับ แต่พี่เก๋เบาเสียงลงหน่อย ลดแอคติ้งลงนิด คนอื่นในร้านตกใจหมดแล้ว

“ไม่ย่ะ นี่ร้านชั้น ชั้นจะคุยกับใคร ออกแอคติ้งยังไงก็ได้”

อัชฌาที่นั่งฟังบทสนทนาของเจ้านายคนใหม่กับพนักงานหนุ่มถึงกับแสดงอาการงุนงง จนอีกสองคนที่กำลังตอบโต้กันรู้สึกตัว
จนเจ้านายคนใหม่หันกลับมาให้คำอธิบายแก่เขา

“อัช นี่กร น้องชายพี่ นี่อัชฌา นักเขียนคนใหม่ของพี่”

“สวัสดีครับคุณกร”

อัชฌาที่กำลังจะยกมือขึ้นไหว้ตามมารยาท แต่โดนเสียงอีกฝ่ายทักไว้ก่อน
“อย่าเพิ่งไหว้ครับคุณอัช ผมไม่ได้แก่ขนาดนั้น ให้พี่เก๋เค้าแก่คนเดียวพอแล้ว”

“ตลกละกร เดี๋ยวจะโดน มาพูดคำว่าก่ง คำว่าแก่กับพี่”

กรหัวเราะเสียงดังขึ้น พร้อมยกสองมือขึ้นทำท่ายอมแพ้แก่บก. สาว
“ไม่แก่ครับไม่แก่ คุณเก๋แห่งเดอะแมกกาซีน เจ้าแม่นิตยสารแฟชั่นอันดับหนึ่งของเมืองไทยจะแก่ได้ยังไง”

“ถ้าแกพูดคำว่าแก่ขึ้นมาอีกครั้ง ชั้นไล่แกออกจากร้านแน่ๆ”

“โถ คุณพี่สาวครับ ถ้าไล่ผมออกแล้วผมจะเอาอะไรกินละคร้าบ”

อัชฌาที่ยังนั่งนิ่งมองทั้งสองโต้ตอบกันไปมา เอ่ยถามขึ้นกลางบทสนทนา
“นี่ทั้งสองคนเป็นพี่น้องกันหรือครับ”

“งั้นแหละครับ ผมเป็นลูกจ้างพี่เก๋ พี่สาวคนสวยคนนี้แหละครับ”

“ยังไม่เลิกเล่นนะกร”
หญิงสาวหันไปปรามน้องชาย แล้วหันหน้ากลับมาหาอัชฌาอีกครั้ง

“กรเป็นเจ้าของร้านนี้จ๊ะอัช เป็นเชฟด้วย ดูแลร้านด้วย คอนเซปร้านอะไรต่ออะไร ก็กรนี่แหละที่คิด”

“นอกจากทำอาหาร ก็มีทำความสะอาด ล้างจาน ขัดห้องน้ำ เช็ดกระจก เสิร์ฟก็ทำนะครับ”
ชายหนุ่มพูดเสริมขึ้นมา พร้อมขยิบตาซ้ายให้เขาเมื่อบทสนทนาจบ

อัชฌาอึ้งไปเล็กน้อยกับกิริยาที่อีกฝ่ายส่งมา
พอมองดีๆ แล้วก็ไม่เหมือนเด็กเสิร์ฟธรรมดาจริงๆ นั่นล่ะ
สูง สมส่วน มีกล้ามเนื้อแบบคนดูแลตัวเอง ทรงผมตัดเซ็ตเป็นอย่างดี
เสื้อผ้าที่ใส่อยู่ เป็นเสื้อเชิ๊ตแต่มีแบรนด์ รองเท้าก็ใช่ นาฬิกาที่ข้อมืออีก
นี่เข้าขั้นออกรายการ หรือเอามาเขียนคอลัมน์เป็นพ่อค้าแซ่บ คิ้วกุ๊ก หรือพ่อครัวเจ้าเสน่ห์ได้เลยนะเนี่ย

แย่ละ เสียมารยาทไปแล้วสิ ประเมินอะไรกัน
สายตาคอลัมนิสต์นี่นะ ออกจะนิสัยเสียไปหน่อย
เมื่อรู้สึกตัว อัชฌาจึงหยุดความคิดไว้เพียงเท่านั้น

“อัช”

“สงสัยคุณอัชเมาเสียงพี่เก๋ไปแน่ๆ แล้ว”
มือของคุณกรโบกมาที่ใบหน้าเขา ทำท่าคล้ายจะช่วยเรียกสติ

“ครับ”

“ตะลึงความหล่อของผมหรือเปล่าครับ”

“แหวะ กร เชิญไปก้นครัวเถอะ พี่จะได้คุยงานกับอัชต่อ”

“ฮะๆ เชิญตามสบายนะครับคุณอัช ผมไปละ”

“เรียกผมว่า อัช เฉยๆ ก็ได้ครับคุณกร”

“งั้นอัชก็เรียกผมว่า กร เฉยๆ เถอะครับ เรารู้จักกันแล้วเนาะ”

อีกฝ่ายส่งรอยยิ้มกว้างอีกครั้ง ที่มองดีๆ จะเห็นรอยบุ๋มที่แก้มข้างขวาให้เขาก่อนเดินจากไป

“โทษทีอัช กรมันก็ชอบแกล้ง ชอบแซวไปเรื่อย เรามาคุยกันเรื่องงานของเราต่อดีกว่า”

“ครับ”

แล้วบทสนทนาเกี่ยวกับบุคคลที่สามได้จบลงและถูกแทนที่ด้วยขอบเขตงานใหม่ที่เขาต้องรับผิดชอบในเร็วๆ นี้อย่างรวดเร็ว
.
.
.
“ตายละ นี่กี่โมงละเนี่ย อัชหิวหรือยัง”

อัชฌาเงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสารที่กำลังเป็นประเด็นสนทนาระหว่างเขากับเจ้านาย

“นิดหน่อยครับ วันนี้ผมยังไม่ได้ทานข้าวเช้ามาด้วย”

“ไป ไปหาอะไรกินกันดีกว่า”

อีกฝ่ายพูดพลางปิดแลปทอปตรงหน้าลง พร้อมเอ่ยชวน
“ไปอัช ลงไปที่ร้านกัน”

ทั้งสองออกจากที่ออฟฟิตเดอะแมกกาซีน กดลิฟต์ลงมาที่ชั้นล่างสุดของตึกเดียวกัน และเดินตรงเข้าไปยังร้านอาหารปลายทางที่เป็นที่รู้กันดีว่าคือร้านเดอะฟิวชั่นของคุณกร น้องชายสุดหล่อของพี่เก๋

บก. สาวเปิดประตูเข้าไป แล้วก็ส่งสายตาพลางกวักมือเรียกน้องชายที่กำลังยืนจัดข้าวของอยู่ตรงเคาร์เตอร์บาร์ของร้าน
“กร มานี่สิ”

ฝ่ายที่สังเกตเห็นคนที่มาใหม่ ยิ้มกว้าง ก่อนเอ่ยทักพร้อมๆ กับที่เดินตรงเข้ามาหา
“คร้าบ มีอะไรให้ผมรับใช้ครับคุณเก๋”

“พี่หิวละ วันนี้วันอะไร”

“วันพฤหัสบดีครับ”

“พฤหัสหรือ งั้นก็อาหารอินเดีย กินอะไรดีน้า”
.
.
ถ้าเป็นแขกที่มาเยือนร้านแห่งนี้เป็นครั้งแรก อัชฌาเชื่อว่า จะต้องแปลกใจกับรูปแบบการบริการของร้านเช่นเขาในครั้งแรกที่มาเจอรูปประโยคคำถามเกี่ยวกับเมนูอาหารเช่นนี้แน่นอน

ในครั้งแรกที่ได้เจอคอนเซปร้าน และวิธีการบริการอาหารของที่นี่
เขารู้สึกทั้งแปลกใจ และชอบใจในความคิดสร้างสรรค์ของอีกฝ่าย

“ร้านของผมน่ะ จะขายอาหารเป็นธีมตามวันเท่านั้นครับ อย่างวันนี้วันพฤหัสใช่ไหม ทางร้านเราก็จะบริการเป็นอาหารอินเดียครับ แต่เราก็มีหลายเมนูให้เลือกนะครับ”

ในตอนนั้น อัชฌาจำได้ว่า เขาคงแสดงท่าทางประหลาดใจกับคำตอบจนเห็นได้ชัดทางสีหน้า จนเจ้าของร้านหนุ่มเอ่ยปากอธิบาย
“ถ้าอัชอยากทราบว่าทางร้านเรามีอาหารอะไรบ้าง ก็ต้องแวะมาทุกวันสิครับ จะได้เข้าใจถึงแนวคิดของเดอะฟิวชั่น”

เขาหัวเราะกับคำตอบและตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม
“สงสัยผมต้องลองมาทุกวันอย่างที่กรว่าแล้วล่ะครับ น่าสนใจจริงๆ”

“น่าสนใจก็เชิญมาศึกษาได้เลยครับ ทั้งร้าน ทั้งผม”
อีกฝ่ายตอบกลับพร้อมเสียงหัวเราะเบาๆ
.
.
.

“วันนี้สรุปว่าจะทานอะไรครับคุณลูกค้าทั้งสอง”

“พี่เอาชุดแกงปลา กับข้าวอัญชัญ ละกัน อัชล่ะ”

“ผมขอตามพี่เก๋แล้วกันนะครับ ฟังดูน่าสนใจ”

“ได้ครับ รับทราบ รอสักครู่นะครับ”
กรรับฟังความต้องการของแขกทั้งสองก่อนเดินไปสั่งอาหาร
ปล่อยให้เจ้านายลูกน้องสองคนอยู่ในบทสนทนาเรื่องงานนิตยสารกันตามลำพังอีกครั้ง
.
.
มานั่งคิดๆ ดู อัชฌาจำได้ว่า เขาเคยถามกรว่า แรงบันดาลใจในการคิดคอนเซปร้าน โดยที่เปลี่ยนธีมอาหารไปตามแต่ละวันคืออะไร
“ทำไมต้องเปลี่ยนเมนูไปตามแต่ละวันครับ”


“ก็ไม่เชิงเมนูนะครับ เรียกว่า ธีมตามวันน่าจะถูกกว่า”

“ทำไมหรือครับ”

“เป็นแก่นของนิยามคำว่า ฟิวชั่น หรือ ผสมผสานไงครับ”

“ผสมผสานแปลว่าเสิร์ฟอาหารหลายๆ ธีมในวันเดียวก็ได้นี่ครับ”

อีกฝ่ายยิ้มกว้าง ก่อนที่จะตอบเขา
“ผมคิดว่า จะได้ไม่จำเจไงครับ เวลามาทาน นอกจากจะได้ความหลากหลายแล้ว เรายังได้รับประสบการณ์จากอาหารหลายๆ ชนิด หลายๆ ชาติด้วย”

“ไม่จำเจงั้นหรือครับ”

“ใช่ครับ ไม่จำเจ ทำไมเราต้องกินอะไรซ้ำ ทำอะไรซ้ำๆ ด้วยล่ะ ใช่ไหมครับ เบื่อแย่เลย”

อีกฝ่ายตอบพร้อมขยิบตาให้เขาอีกแล้ว
อัชฌาคิดว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่น่าสนใจจริงๆ
มีเสน่ห์ดึงดูด และเป็นคนในแบบที่เขาเองไม่ค่อยได้ปฏิสัมพันธ์นัก
มั่นใจในตัวเอง แต่ก็ไม่ได้ดูหลงตัวเองจนน่าเกลียดไป
ก็มีเสน่ห์ให้ใจสั่นนิดๆ
.
.
.
ประสบการณ์จากความไม่จำเจงั้นหรือ
ออกจะแตกต่างจากชีวิตของเขาไปสักหน่อย
หรือรับความไม่จำเจที่เข้ามาบ้าง
ก็อาจจะน่าสนใจดีนะ


---------------------------------------------------
ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ

twitter https://twitter.com/PlusOneNovel
#คุณโปสการ์ด

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 27-04-2019 03:30:25 โดย plusoneproject »

ออฟไลน์ เพียงเพื่อน

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 201
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 6 (17/4/2562)
«ตอบ #8 เมื่อ17-04-2019 22:49:16 »

ทำไมเหมือนจะเศร้านะ  :hao5:

ออฟไลน์ plusoneproject

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 7 (17/4/2562)
«ตอบ #9 เมื่อ17-04-2019 23:12:35 »

แผ่นที่ 7

ร้านฟิวชั่นของกรที่ตั้งอยู่ใต้ตึกที่ทำงานแห่งใหม่ของอัชฌาได้กลายเป็นร้านอาหารประจำของเขาไปเรียบร้อยแล้ว
จากที่เคยคิดว่าวิธีการบริการอาหารของร้านตามธีมแต่ละวันเป็นเรื่องแปลก
ตอนนี้กลับกลายเป็นวิถีชีวิตปกติไปเสียแล้ว
วันจันทร์ อาหารจีน
วันอังคาร อาหารญี่ปุ่น
วันพุธ อาหารเวียดนาม
วันพฤหัสบดี อาหารอินเดีย
วันศุกร์ อาหารตะวันตก
วันเสาร์ อาหารไทย
วันอาทิตย์ อาหารมังสวิรัต
ครบ 7 วันใน 1 สัปดาห์
วันทำงานที่ไม่ค่อยเป็นเวล่ำเวลาของอัชฌา จึงดูเหมือนจะถูกเตือนให้รู้วันเวลาด้วยมื้ออาหารของร้านฟิวชั่นแห่งนี้ไปโดยปริยายเวลาลงมาฝากท้อง
คิดๆ ไปแล้ว หลงลืมวันได้ เหมือนเขาเป็นคนบ้างานไปแล้วสินี่

“สวัสดีครับ อัช”

“สวัสดีครับ กร”

“วันนี้ทานอะไรดี อาหารมังสวิรัตวันนี้ ได้ผักสดใหม่ส่งตรงมาจากภาคเหนือ ปลอดสารพิษ 100% ดีต่อสุขภาพแน่นอนครับ”

“ออ วันนี้วันอาทิตย์นี่เนาะ”

“โห คุณทำงานจนจำวันไม่ได้อีกแล้ว”
กรทำตาโตใส่เขา พร้อมคำตำหนิที่ส่งมา

“ไม่ถึงขั้นนั้นหรอกครับ วันที่น่ะจำได้ ยิ่งวันที่ต้องปิดต้นฉบับส่งนี่ยิ่งจำได้ดี”
“พอเลยครับ ตอนนี้คุณควรหยุด แล้วรื่นรมย์กับอาหารเพื่อสุขภาพที่แสนดี”

“รับทราบครับ”
อัชฌายิ้มรับกับคำแสดงความห่วงใย ก่อนจะเอ่ยอนุญาตให้พ่อครัวหนุ่มได้ดูแลมื้ออาหารของเขา
“กรทำมาเลยครับ เมนูอะไรก็ได้ ผมเชื่อมือเชฟร้านนี้ว่าทำอะไรก็อร่อยทุกอย่าง”

“ไม่ใช่แค่อาหารนะครับ เชฟก็อร่อย”

อัชฌาหัวเราะขึ้นมาเบาๆ รับคำเจ้าของร้านที่ตอนนี้หมุนตัวเข้าไปในส่วนครัวเรียบร้อยแล้ว

นั่นล่ะคุณกร แห่งเดอะฟิวชั่น ไม่เกินจริงหรอก เชฟก็อร่อยจริงๆ
ร้านของกร จึงมีรายการทีวีเอย เพจรีวิวเอย นิตยสารต่างๆ เอย มาขอทำคอลัมน์ ขอสัมภาษณ์อยู่เสมอๆ
แต่ดูเหมือนเจ้าของร้านไม่ค่อยจะยินดียินร้าย หรือรู้สึกว่าควรจะโปรโมทตัวเอง
เวลาที่มีคนมาติดต่อ คนที่ออกหน้าก็จะเป็นผู้จัดการร้านเท่านั้น
ก็เป็นธรรมดาล่ะนะ ร้านนี้ไม่ใช่แค่อาหารอร่อย การบริการที่มีสไตล์
แต่คุณเชฟควบเจ้าของร้านก็ไม่ใช่ธรรมดา

หลายคนรู้ว่า กรเป็นน้องชายของพี่เก๋ เซเลปคนดังเจ้าของนิตยสารหัวใหญ่ของเมืองไทย
แต่นั่นยังไม่ได้น่าสนใจเท่ากับฝีไม้ลายมือทำอาหารที่กรมี
เชฟหนุ่มผู้ไปร่ำเรียนฝึกปรือการทำอาหารมาจากหลายประเทศ ทั้งในระบบ ทั้งนอกระบบ ทั้งจากสถาบันชื่อดัง และในร้านอาหารต่างๆ
เห็นว่าไปฝึกฝนกับเชฟชื่อดังระดับมิชเชอลินสตาร์มาก็แล้ว แต่เจ้าตัวกลับบอกว่า ชอบการฝึกปรือฝีมือกับร้านอาหารเก่าแก่ที่ซ่อนตัวอยู่มากกว่า
กรเคยเล่าให้เขาฟังอย่างออกรสเกี่ยวกับประสบการณ์ในหลายๆ ประเทศที่ได้ไปใช้ชีวิตผ่านมา

“ผมเคยไปขอทำงานในร้านอาหารหนึ่งที่เวียดนาม ตอนนั้นต้องทำทุกอย่างเลย เคยให้ฆ่าไก่ด้วยมือเปล่าด้วยนะครับ”

อัชฌาเบิกตาโตกับประสบการณ์ที่ชายหนุ่มถ่ายทอดให้ฟัง
“มือเปล่าหรือครับ”

“ครับ ออกจะน่ากลัวไปนิดใช่ไหม แต่การได้เรียนรู้วัตถุดิบในแต่ละที่มันสนุกมากจริงๆ ทำให้ผมรู้ว่า อาหารมันเป็นเรื่องที่ต้องเรียนรู้ แถมต้องเรียนรู้แบบไม่รู้จบ ความอร่อยไม่ใช่เรื่องตายตัว ผมเลยไม่ค่อยจะชอบเรื่องการมอบรางวัลการันตีอะไรนั่นเท่าไร รางวัลที่ดีที่สุดของอาหารสำหรับผมคือ คนทานมีความสุขไปกับมันนั่นละครับ”

“ประโยคนี้ต้องจดเลยครับ ผมเอาไปเขียนงานบ้างดีกว่า”

กรหัวเราะ ต่อด้วยยิ้มกว้าง จนลักยิ้มเปี่ยมเสน่ห์นั่นปรากฎประดับใบหน้า
“เชิญเลยครับ”

“แล้วกรไม่อยากลองถ่ายทอดสูตรอาหารเป็นงานเขียนบ้างหรือครับ หรือประสบการณ์ที่คุณเดินทางไปชิมอาหารอะไรแบบนั้นก็ได้ เขียนลงเดอะแมกกาซีนไหมครับ เปิดสักคอลัมน์ พี่เก๋น่าจะสนใจ”

“ไม่ไหวหรอกครับ ผมเล่าไม่ได้หรอก”

“ทำไมจะไม่ได้ครับ สิ่งที่คุณเล่าให้ผมฟังนี่ มันน่าตื่นเต้นมากๆ เลยนะ”

“นั่นเพราะเล่าให้อัชฟังไงครับ ผมเลยเล่าได้”

“ก็เหมือนกันนั่นแหละครับ เล่าให้ผมฟัง หรือเล่าให้คนอื่นฟัง มันก็คือการถ่ายทอดออกมาแบบเดียวกันนั่นละ”

“ไม่เหมือนครับ”

“ทำไมจะไม่เหมือน”

“เพราะคุณไม่เหมือนคนอื่นครับ ที่เล่าให้ฟังเพราะคุณพิเศษ”

“...”

“อัชพิเศษสำหรับผมแล้ว แล้วเมื่อไรผมจะพิเศษสำหรับคุณบ้างน้า”
อัชฌาฟังคำเย้าที่ดูไม่ได้มีความล้อเล่นเจืออยู่ในน้ำเสียง
“กรล้อเล่นอีกแล้ว”

“ผมไม่เคยล้ออัชเล่นเลยนะ”

“....”

“ทานข้าวเถอะครับ”
อัชฌารู้ กรเลือกที่จะพูดตัดบทตัวเอง หลังจากเห็นเขาเงียบไป

“ครับ”
และเขาก็เลือกที่จะรับคำเสียงแผ่ว แล้วทำทีสนใจอาหารตรงหน้ามากกว่าเจ้าของร้านที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
.
.
.
“คุณครับ
ได้เจอหัวหน้าเผ่าที่บอกว่าจะยกลูกสาวให้
เกือบจะได้เป็นลูกเขยแล้วสิ
นี่ถ้าไม่ติดว่ากลัวพรากผู้เยาว์
น่าจะได้เป็นเจ้าของหมู่บ้านนี่ละล่ะ”


“คุณโปสการ์ดกำลังทำอะไรอยู่ที่ไหนน้า”

“กำลังจะแต่งงานมั้งครับพี่มล”

“หะ ว่าไงนะ”
พี่มลที่กำลังจะทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะเดียวกันกับเขา อุทานเสียงดังขึ้นมาในร้านเดอะฟิวชั่น ซึ่งแม้จะเป็นวันหยุดตามปกติของคนทำงานทั่วไปก็มิได้มีลูกค้าบางตาเลย

“นี่ไงครับ กำลังจะแต่งงานจริงๆ”
อัชฌายื่นแผ่นกระดาษประดับภาพถ่ายที่เพิ่งอ่านข้อความจบให้คู่สนทนาดู

“ไหนยะ”
พี่มลรับโปสการ์ดในมือไปกวาดตาอ่านอย่างรวดเร็วแล้วก็ร้องขึ้น
“จะบ้าหรือไง พี่ก็ตกใจ คิดว่าส่งการ์ดแต่งงานมาเนี่ย”

“ก็ไม่แน่นะครับ เจอกันคราวหน้าอาจจะมาพร้อมลูกสามเมียสี่”

“พูดดีไปเถอะ เขามีลูกมีเมียขึ้นมาจริงๆ ขี้คร้านคนแถวนี้จะนั่งร้องไห้”
พูดพลาง พี่มลก็ยื่นแผ่นโปสการ์ดคืนกลับมาให้เขา แล้วหันไปสนใจกับรายการอาหารตรงหน้า
ส่วนคนรับโปสการ์ดคืนพลิกอ่านลายมือในข้อความดูอีกครั้ง
.
.
ร้องไห้งั้นหรือ
เขาร้องไห้ครั้งสุดท้ายเมื่อไรกันนะ
แล้วเขาจะร้องไห้ให้คนคนนั้นทำไมกัน
ถ้าอีกฝ่ายมีคู่ครอง มีลูกมีเมีย แล้วเกี่ยวอะไรกับเขา
เราเป็นอะไรกัน

.
.
.
“อัชครับ”

“ครับกร”

“เราลองมาคบกันไหม”

“...”
อัชฌาเลือกความเงียบส่งแทนคำตอบ

“ผมจริงจังนะ”

“กร ผม…”

“อัช ติดอะไรหรือเปล่า มีคนที่คบด้วย หรือว่ายังไง”

“ไม่มีครับ ผมไม่มีคนที่คบด้วย”

“เราก็รู้จักกันมานานแล้วนะ อัชน่าจะรู้จักนิสัยใจคอของผมพอสมควรอยู่แล้ว และที่ผ่านมาเราก็ดูจะคุยกันได้ดี”

ใช่ คุยกันได้ดี
เข้ากันได้ดีทีเดียว
กรไม่งี่เง่า ไม่งอแง ไม่เรียกร้องการแสดงออกที่เกินจำเป็น
ออกจะเป็นคนคุยในอุดมคติ ที่ไม่ใกล้กับคำว่าน่ารำคาญเลยสักนิด
ไม่สิ ไม่ใช่แค่ไม่น่ารำคาญ ออกจะเพอร์เฟคมากเลยทีเดียว
เทคแคร์ดี สุภาพอ่อนโยน
อ่อนโยนมากๆ เลยด้วยนี่สิ

“อัชครับ”
กรที่เห็นเขานิ่งไป จึงเรียกชื่อเขาขึ้นอีกครั้ง

“ครับ”

“ลองเก็บไปคิดดูนะครับ”

“กรไม่ชอบความสัมพันธ์ตอนนี้หรือครับ”

“ก็ไม่เชิงไม่ชอบครับ แต่ผมอยากให้อัชรู้ว่าผมจริงจัง”

“ผมรู้ว่ากรจริงจัง”

จริงจังมากๆ ด้วยนี่สิ
หรือเขาไม่ควรจะยุ่งกับคนที่จริงจังนะ
ไม่ทันแล้วสิ ก็ยุ่งไปแล้ว
ไปมากแล้วด้วยนี่สิ

“ผม...ผมยังไม่แน่ใจว่าพร้อมกับสถานะอื่น นอกจากนี้”

“ไม่เป็นไรครับ ผมยังไม่เอาคำตอบจากอัชวันนี้หรอกนะ แต่เก็บเอาไปคิดนะครับ กรจะรอคำตอบจากอัชเสมอ”

“...”
และสุดท้าย เขาก็ยังเลือกความเงียบเป็นคำตอบส่งกลับให้กับกร
.
.
.
เปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์งั้นหรือ จริงจังหรือ
เขาก็ไม่ได้คิดว่าความสัมพันธ์ตอนนี้ไม่จริงจังนะ ไม่เคยคิดว่าเป็นเรื่องเล่นๆ ด้วย
แต่ว่า ความจริงจังของเขาดูเหมือนจะอยู่ในคนละระนาบกับความจริงจังของอีกฝ่ายนี่สิ
ความสัมพันธ์ของมนุษย์นี่มันยุ่งยากจัง
เขาคิดว่า ณ ตอนนี้ ความสัมพันธ์แบบนี้มันก็ไม่เลวนะ และยังไม่มีจุดที่อยากเป็นแบบอื่นยังไงก็ไม่รู้
เขาเข้าใจกร ว่ามันออกจะหาตรรกะมาอธิบายแบบปกติ...ยากสักหน่อย
ว่าเราเป็นอะไรกัน



---------------------------------------------------
ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ
นักเขียนเป็นคนใจบางมากๆ เลยค่ะ แม้เรื่องมันจะเดินไปช้าๆ แต่ว่าความเป็นจริงในชีวิตมันก็แบบนั้นไม่ใช่หรือคะ
ความสุขในบางครั้ง ไม่ได้มาจากการตกหลุมรักแบบใจเต้นแรงเสมอน้า แต่มันต้องค่อยๆ เดินทางและเติบโต
มาเดินทางด้วยกันเถอะนะคะ ถ้ามีอะไรติชมก็จะขอบคุณมากๆ เลยค่ะ

twitter https://twitter.com/PlusOneNovel
#คุณโปสการ์ด

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-04-2019 23:28:30 โดย plusoneproject »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 7 (17/4/2562)
« ตอบ #9 เมื่อ: 17-04-2019 23:12:35 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ plusoneproject

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 8 (18/4/2562)
«ตอบ #10 เมื่อ18-04-2019 00:38:04 »

แผ่นที่ 8


“คุณครับ
อากาศดีมาก
อาหารก็ดี
ผู้คนก็น่ารัก”


‘แปลก’
ความรู้สึกแวบแรกที่ปรากฎขึ้นในใจภายหลังจากที่รับแผ่นโปสการ์ดจากมือพี่มล ซึ่งเอ่ยประโยคออกมาตรงกับความคิดของเขา
“แปลกนะอัช”

“ครับ”

“ก็คราวนี้ พิมพ์มา ไม่ใช่ลายมือ”

ใช่ แปลก
แปลกมากๆ ทีเดียว

“ปกติเขียนด้วยลายมือตลอด ไม่เคยเห็นจะพิมพ์”
พี่มลไม่ว่าเปล่า เอื้อมมือมาหยิบโปสการ์ดที่เขาวางลงบนโต๊ะไปช่วยพิจารณาอีกครั้ง

“ก็ไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนไปนี่ครับ ภาพกับเนื้อหาไม่มีความสัมพันธ์กันเหมือนเดิม คราวนี้ก็แค่พิมพ์มา”
อัชฌาตอบกลับด้วยคำตอบที่ตัวเขาเองก็ไม่ค่อยแน่ใจว่ากำลังคิดอย่างที่พูดออกไปจริงหรือไม่

“พิมพ์จากคอมพิวเตอร์แล้วตัดมาแปะ ยากกว่าเขียนด้วยลายมืออีกนะ ปกติคุณโปสการ์ดไม่น่าจะทำอะไรหลายขั้นตอนอย่างนี้นะ”
พี่มลดูยังไม่ละความพยายาม เพราะไม่ใช่แค่พิจารณา แต่อีกฝ่ายกำลังพูดกับแผ่นกระดาษโปสการ์ดแผ่นนั้น ราวกับจะฝากคำถามให้มันเป็นสื่อกลาง ส่งความสงสัยกลับไปยังคนส่ง

“พี่มลพูดกับใครครับ”

“พูดกับตัวเอง ไม่เคยดูในหนังนักสืบหรือไง คิดอะไรได้ ก็ต้องพูดออกมา”

“แล้วสืบเรื่องอะไรอยู่ครับ นี่เรียกองค์แม่อกาธา คริสตี้ประทับร่าง จะเปลี่ยนไปเขียนนิยายสืบสวนแล้วหรือครับ”

“เฮ้ย อัช น่าสนใจ พี่ว่าเขียนเรื่อง สืบจากโปสการ์ด นี่เลยดีไหม แรงจูงใจ และปมปริศนาที่มาพร้อมกับโปสการ์ดที่วางบนร่างเหยื่อ...ตลก! นี่เห็นพี่เป็นตลกซิทคอมหรือยังไงคุณอัชฌา”

อัชฌาส่งรอยยิ้มขำจางๆ ให้กับอีกฝ่าย
“ก็พี่มลตลก”

“พอเลยๆ มาดูโปสการ์ดของคุณเขาดีกว่า”

“ทำไมครับ”

“เอาจริง อัชไม่รู้สึกว่ามันมีอะไรแปลกไปบ้างหรือไง”

แปลกสิ
อัชฌารู้สึกตั้งแต่ที่ได้เห็นเนื้อความที่พิมพ์แล้วเอามาแปะลงในโปสการ์ดแทนการเขียนลายมือหวัดๆ ละ
แต่เขาเลือกส่งคำตอบเบี่ยงประเด็นให้กับพี่มล
“เขาอาจจะนึกขึ้นได้ว่าลายมือแย่ อ่านยากละมั้งครับ”

“เอาอีกละ คุณนักเขียนคิดน้อย”

“พี่มล มันแค่โปสการ์ดครับ จะให้คิดมากไปขนาดไหน พี่อ่านนิยายสืบสวนมากไปแล้วครับ”

“เอาเถอะค่ะ ตามใจคุณอัชฌา ไม่คิดก็ไม่คิด น่าเบื่อจัง”

อัชฌาส่ายหน้าเบาๆ ให้กับเพื่อนร่วมงานฝั่งตรงข้าม แล้วรับโปสการ์ดกลับมา
เมื่อก้มมองที่แผ่นกระดาษฝั่งตัวอักษรอีกครั้ง
สมองเขากลับครุ่นคิดตามคำของพี่มล
หัวใจของเขา เหมือนจะรู้สึกหวิวๆ
แปลกสิ เขารู้ดีที่สุดว่า มันแปลกมาก
.
.
.
“คุณหลง กรุณาพิมพ์ปรีฟงานด้วยคอมพิวเตอร์ แล้วส่งมาทางเมล์จะได้ไหมครับ”

“ผมเขียนไม่ได้หรือครับ”

“มันก็ได้ครับ ถ้าลายมือของคุณหลงมันดีเพียงพอที่จะส่งต่อให้คนอื่นอ่านโดยไม่ลำบากขนาดนี้ แต่นี่ลายมือคุณห่วยมาก อ่านก็ยาก คุณคิดถึงคนที่ต้องมางมอ่านปรีฟงานของคุณบ้างสิ”

“...”

อัชฌาที่เห็นอีกคู่สนทนาเงียบไป ก็ถอนหายใจแล้วเอ่ยต่อ
“คุณหลง คุณมีปัญหาอะไรกับการใช้คอมพิวเตอร์หรือเปล่าครับ”

“ขอโทษครับ”

“ขอโทษทำไม ไปแก้งานเถอะคุณ กองรองานปรีฟจากคุณอยู่”

อีกฝ่ายยังคงนิ่งเงียบ ไม่ได้โต้ตอบอะไรกับเขาต่อ
พออัชฌาเห็นอีกฝ่ายนั่งลงตรงหน้าแลปทอป ก็ตัดสินใจเดินเลี่ยงไปอีกฝั่ง ตั้งใจว่าจะไปชงกาแฟดับอารมณ์กรุ่นๆ  ก็ได้เจอกับพี่ก้อง หัวหน้าช่างภาพใหญ่ยืนอยู่ตรงมุมเครื่องชงกาแฟก่อนแล้ว จึงส่งเสียงทักทาย

“สวัสดีครับพี่ก้อง”

“หวัดดีอัช พี่เห็นกำลังดุเจ้าหลงมันอยู่เลยใช่ไหม”

“ก็ไม่ได้ดุหรอกครับ ผมแค่ให้เขาไปพิมพ์ปรีฟด้วยคอมพิวเตอร์เท่านั้นเอง”

“น่าจะยากหน่อยนะ”

“ทำไมหรือครับ เขาใช้คอมพิวเตอร์ไม่ได้หรือครับ แต่ผมเคยเห็นเขาใช้คอมนั่งแต่งภาพงานอยู่นะครับ”

“ไม่ใช่อย่างนั้น เรารู้จักโรคดิสเล็กเซีย หรือเปล่า”

“ครับ?”
อัชฌาส่งเสียงสูงกลับไปหาพี่ก้องแทนคำตอบ ไม่ใช่เขาไม่เคยได้ยินชื่อโรคนี้
อาชีพนักเขียน ทำให้เขาเคยได้อ่านผ่านตาเกี่ยวกับข้อมูลของโรคที่ไม่ธรรมดานี้อยู่บ้าง
โรคดิสเล็กเซีย ที่ทำให้คนๆ นั้นไม่สามารถมองเห็นตัวอักษรได้อย่างเป็นปกติ

“นั่นแหละ”
พี่ก้องพูด และยื่นแก้วกาแฟที่ถืออยู่ชี้ไปตรงที่มีช่างภาพในบทสนทนานั่งอยู่

อัชฌาอึ้งไปกับข้อมูลที่เพิ่งได้รับ และในใจมีความรู้สึกผิดเข้ามาแทนที่
นี่เขาพูดอะไรไปบ้างละนี่

“เฮ้ย ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้น” พี่ก้องที่ดูเหมือนจะสังเกตสีหน้าเขาได้ รีบเอ่ยขัดขึ้นมาก่อน
“หลงมันไม่ได้ลำบากอะไรขนาดนั้น มันแค่อาจจะไม่มีความสามารถในการมองตัวพิมพ์ และอ่านหนังสือแบบอัช หรือคนอื่นๆ แต่คนเป็นโรคนี้ก็มีความสามารถอย่างอื่นทดแทนเยอะแยะ”

“...”
พี่ก้องที่เห็นอัชฌายังคงนิ่งอึ้ง แต่สายตาจับจ้องไปที่คนหน้าแลปทอป ซึ่งเหมือนกำลังพยายามจิ้มแป้นพิมพ์อยู่

“แบบไอน์สไตร์ไง หรือ ปีกัสโซ่ ก็เป็นโรคนี้นะ แต่ก็เป็นอัฉริยะโลกไม่ลืมไม่เห็นหรือ ส่วนรายนี้ ก็เก่งเรื่องถ่ายภาพไง มันโชคดีที่พ่อแม่เข้าใจตั้งแต่เด็ก เลยจัดการ และพยายามหาความสามารถ ดึงศักยภาพด้านอื่นๆ ออกมาไง”


อัชฌาที่ถือแก้วกาแฟกลับมาที่โต๊ะ เอ่ยเรียกช่างภาพหนุ่มที่ดูเหมือนกำลังพยายามจิ้มแป้นพิมพ์อย่างช้าๆ
“คุณหลง”

เสียงเรียกที่ดูเหมือนจะดังกว่าปกติ ดึงความสนใจให้หลงละสายตาจากหน้าจอทันที

“ผมขอโทษ”

“ครับ?” อีกฝ่ายส่งเสียงถาม พร้อมส่งสายตาแปลกใจในคำขอโทษนั้นกลับมาที่เขา

“ผมไม่ทราบว่าคุณไม่สะดวกที่จะพิมพ์งานด้วยคอมพิวเตอร์จริงๆ”

หลงทำท่าเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าอัชฌาน่าจะได้ฟังเรื่องเกี่ยวกับตัวเขามา จึงตอบกลับอีกฝ่ายด้วยการปฏิเสธ
“ผมพิมพ์ได้ครับ แต่อาจจะช้ามากหน่อย ผมค่อยๆ ฝึกมาตั้งแต่เด็กแล้วครับ”

อัชฌาได้ถอนใจออกมาแรงๆ ลืมไปสนิทว่าคนตรงหน้านั้นรั้นขนาดไหน
“งั้นเอางี้ คุณพูดให้ผมฟังได้ไหมว่าต้องการเขียนว่าอะไร เดี๋ยวผมพิมพ์ให้เอง”

อีกฝ่ายยิ้มกว้าง แล้วขยับเก้าอี้เลื่อนออกไปด้านข้าง ให้เขาเอาลากเอาเก้าอี้อีกตัวมาแทนที่หน้าแลปทอป
“เอ้า เลิกยิ้ม แล้วพูดมาครับ”

“ครับ”
.
.
.
สิ่งที่เกี่ยวกับคนๆ นั้นที่เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ไม่รู้
คนที่ไม่สามารถใช้คอมพิวเตอร์ได้ขนาดนั้น ทำไมถึงพิมพ์ตัวอักษรแปะโปสการ์ดส่งมาให้เขากันนะ
แปลก แปลกมากจริงๆ


---------------------------------------
ถ้าแวะไปเจอกันในทวิต ก็ฝากแท็ก #คุณโปสการ์ด ด้วยนะคะ

ส่วนใครสนใจเรื่องโรคดิสเล็กเซีย ลองเข้าไปอ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่นี่นะคะ  https://www.dyslexia.com/

ออฟไลน์ plusoneproject

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 9 (18/4/2562)
«ตอบ #11 เมื่อ18-04-2019 01:15:12 »

แผ่นที่ 9

“คุณครับ ผมรบกวนช่วยตรวจดูไฟล์ภาพนี้หน่อย พี่ก้องบอกว่า พี่เก๋ต้องการใช้ด่วนตอนนี้”

“...”
อัชฌาเงยหน้าขึ้นสบสายตาของร่างสูงที่มายืนอยู่ข้างโต๊ะ
เอื้อมมือไปรีบ external hard disk ที่อีกฝ่ายยื่นมาให้ นำมาเสียบเข้ากับแลปทอปตรงหน้า โดยที่ไม่ได้เอ่ยตอบรับ หรือตอบสนองด้วยคำพูดใดๆ
แม้ในใจก็คิดว่า ฝ่ายของพี่ก้องนี่ไม่มีคนแล้วหรือยังไงนะ ถึงต้องให้ช่างภาพมาส่งงานด้วยตัวเองขนาดนี้
แล้วช่างภาพเอย ผู้ช่วยเอยก็มีตั้งหลายคน ต้องให้คนพูดน้อย แบบกลัวดอกพิกุลจะร่วงมาประสานงาน แถมมาส่งงานอีก
แถมจะเรียกชื่อ ก็ดูลำบากเสียเหลือเกิน
เรียกคุณเนี่ย ไม่ต้องตอบกลับได้ไหมนะ ถือว่าเรียกใครก็ได้ จะได้ไหม

“ไฟล์ภาพเป็นไงบ้างครับ”

“...”
อัชฌายังไร้เสียงตอบกลับใดๆ คืนแก่คนถาม
การตอบสนองมีเพียงสายตาที่จ้องมองไปที่ภาพถ่ายบนจอซึ่งจะถูกนำมาใช้ประกอบคอมลัมน์ในนิตยสารของเดือนนี้
แล้วสุดท้ายก็ต้องหันหน้าไปหาคนที่ไม่มีท่าทีจะขยับตัวไปจากข้างๆ โต๊ะของเขา

“คุณหลงครับ คุณสามารถไปนั่งรอได้ที่โซฟาด้านนั้นก่อนได้ ไม่ต้องมายืนรอตรงนี้ก็ได้นะครับ”

อีกฝ่ายทำเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูด ยังคงยืนนิ่ง แต่ส่งเสียงสอบถามขึ้นมาอีกครั้ง
“ไฟล์มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับคุณ”

อัชฌาสูดหายใจเข้า แล้วถอนหายใจออกมาแรงๆ ครั้งหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าให้อีกฝ่าย

“อัช เป็นอะไรน่ะ เจ็บคอหรือ คุณหลงเค้าถามอะไรไม่ตอบ”
พี่มล กลายเป็นฝ่ายทนดูเขาพยักหน้าอยู่อย่างเดียวไม่ได้เป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นมาแทน

“เปล่าครับพี่มล”

“อ้าว ก็ตอบได้นี่นา แล้วทำไมไม่ตอบออกมาล่ะว่าภาพใช้ได้หรือไม่ได้”

“ไม่มีอะไรครับ ผมคิดว่าเขาไม่ได้พูดกับผม ผมเลยไม่จำเป็นต้องตอบ”
อัชฌาละสายตาจากหน้าจอ ตอบคำถามพี่มล แต่หางตาเหลือบไปมองคนที่ยังยืนอยู่ข้างโต๊ะแบบไม่ขยับไม่ไหน

“หลงเขาก็คุยกับอัชไหมล่ะ มีกันอยู่แค่นี้ในห้องนี้ เขาไม่ได้คุยกับพี่ ก็ต้องคุยกับอัชอยู่แล้ว จะไปคุยกับแมวที่ไหนล่ะ”

“ไม่ทราบครับ เพราะว่าถ้าคุยกับผม เค้าก็ควรเรียกชื่อ ไม่ใช่เรียกว่าคุณขึ้นมาลอยๆ”
คำตอบที่ให้กับพี่มล เขาตั้งใจส่งสารกระทบกระเทียบอีกฝ่ายไปในที

“อัช”
เสียงเรียกแผ่วๆ จากคนยืนดังขึ้น

“ครับ คุณหลง ไม่ทราบว่ามีอะไรหรือเปล่าครับ”

“อ้าว ทีอย่างนี้แล้วตอบ อัชฌาจ๊ะ หนูเป็นอะไรไปคะ หงุดหงิดอะไร หรือว่าเมื่อคืนนอนไม่พอคะ”

“พี่มล”
คราวนี้จำเลยกลายเป็นเพื่อนร่วมงาน เมื่ออัชฌาหันไปเรียกชื่ออีกฝ่ายแทน
ทำไมจะต้องไปช่วยเป็นฝ่ายคุณหลงคนนี้ด้วยนะ

“ขา” เสียงตอบของพี่มลไม่ได้แสดงความรู้สึกสะทกสะท้านใดๆ ต่อน้ำเสียงของเขา
แล้วอัชฌาก็ได้แต่หันไปมองค้อนพี่มล แล้วหันไปส่งสายตาที่เจือด้วยอารมณ์หงุดหงิดใส่อีกฝ่าย ที่ยังยืนนิ่งเป็นหุ่นค้ำเหนือโต๊ะทำงานเขา แต่ใบหน้ากลับมีรอยยิ้มราวขบขันเพิ่มเข้ามา
ดูมีความสนุกกับบทสนทนาชวนเวียนหัวนี่เสียเต็มประดา
.
.
.
“คุณเลิกเรียกผมว่า คุณเฉยๆ จะได้ไหม”

“ทำไมละครับ”

“ผมว่าจะเลิกคุยกับคุณจริงๆ แล้วนะ”

“ไม่นะครับคุณ”

“นี่ยังไม่รู้อีกใช่ไหม ว่านี่หงุดหงิดอะไร”

“ผมไม่ได้ทำอะไร”

“ทำ โคตรทำ ตั้งแต่ชื่อเรียก ก็หงุดหงิดละ มันเหมือนคุณแดกดันผมตลอดเวลาด้วยชื่อเรียกยังไงก็ไม่รู้ ขอร้องเถอะนะ เรียกผมว่า อัชฌา หรือ อัช ก็ได้ ได้ไหม”

อีกฝ่ายมองจ้องตรงกลับมาปะทะกับสายตาของอัชฌา
ให้อัชฌาได้เห็นเงาสะท้อนของตัวเองในแก้วตาใสสีน้ำตาลอ่อนของอีกฝ่าย
“ไม่ได้ครับ”

สายตาที่ไม่ยอมแพ้จ้องกลับ ประหนึ่งเล่นเกมจ้องตา พร้อมเอ่ยถาม
“ทำไม”

มือหนา พร้อมกับรอยหยาบกร้านที่ตรงข้อนิ้วเอื้อมาลูบแก้มขาวๆ ที่เจือด้วยสีแดงของเลือดฝาด
ไล่เรื่อยลงมาที่ลำคอ ไล้ไปตามร่องรอยรักที่ทิ้งไว้จนถึงไหล่ ก่อนโอบประคองอีกฝ่ายให้เข้ามาใกล้
จนอัชฌาเอ่ยห้าม ขณะที่จะรั้งตัวออกห่าง
“พอเลย ไม่ต้องมาจับ พูดไม่รู้เรื่อง ฟังไม่รู้เรื่อง ก็ไม่ต้องมาคุยละ เบื่อ”

อีกฝ่ายยังคงกระชับร่างที่ดึงเข้ามาแนบแผ่นอกหนา
“...”

แล้วสุดท้ายก็บทสนทนาก็ชะงักลงด้วยความเงียบ

อัชฌาในอ้อมแขนก็ได้แค่ผ่อนลมหายใจยาวๆ ออกมาครั้งหนึ่ง เหมือนจะปล่อยวางกับความดื้อรั้นไม่มีเหตุผลของคนตรงหน้า ก่อนดันร่างตัวเองออกมาสบตากลับไปยังดวงตาของอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้อีกครั้ง
“อยากเรียกอะไรก็เรียกเถอะ ขี้เกียจจะสนแล้ว ชื่อผมมันแย่ขนาดไม่อยากเรียกก็ไม่บังคับละ แต่ขอร้องเถอะ เวลาทำงานช่วยเรียกชื่อตามปกติแบบคนอื่นเขาเรียกจะได้ไหม เรียกคุณๆ ต่อหน้าคนอื่น ผมรู้สึกว่ามันงี่เง่ามาก เหมือนถูกแดกดันด้วยการเรียกโดยไม่มีนามยังไงก็ไม่รู้”

แล้วอัชฌาก็เห็นรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของอีกฝ่าย ราวกับผู้ได้ชัยชนะในการต่อสู้อันยืดเยื้อ
“ครับ คุณ”
คำเอ่ยตอบรับ มาพร้อมด้วยการดึงร่างของอัชฌาเข้าไปจมกับอกอีกครั้ง


ในตอนนั้นอัชฌาคิดเอาว่า
คุณ ถือเป็นฉายาไปก็แล้วกัน
เหมือนช่วงวัยเด็กที่เรามักจะมีชื่อเล่นที่ไม่ใช่ชื่อเล่นจริงๆ จากครอบครัว แต่เป็นชื่อที่เพื่อนใช้เรียกเพิ่มขึ้นอีกชื่อ
แม้ว่าคราวนี้ คนเรียกจะไม่ใช่เพื่อน
ไม่ใช่สิ ก็เพื่อนนั่นล่ะ
เพื่อนร่วมงาน
เพื่อนร่วม...
แต่ก็เพื่อนนั่นล่ะ

---------------------------------------
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ
ถ้าแวะไปเจอกันในทวิต ก็ฝากแท็ก #คุณโปสการ์ด ด้วยนะคะ


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-04-2019 23:53:47 โดย plusoneproject »

ออนไลน์ พลอย

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 49
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 9 (18/4/2562)
«ตอบ #12 เมื่อ18-04-2019 19:19:19 »

Mood and Tone ดีมากเลยค่ะ แต่มันหน่วงจังเลย เห้อ ถ้าคุณหลงยังไม่กลับมา บางทีคนรอมันก็ทรมานเหมือนกันนะ จะเริ่มใหม่ก็ติดๆขัดๆ จะรอก็ไม่รู้เค้าจะกลับมาเมื่อไหร่ กับคุณกรนี่คงอึดอัดกันน่าดูทั้งคู่ น้องอัชก็ดันรู้สึกดีแต่ไปไม่สุด กับคุณหลงรายนั้นก็น่าจะมีความสัมพันธ์ด้วยน้องถึงได้รอขนาดนี้ละนะ

ออฟไลน์ Duangjai

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 755
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 9 (18/4/2562)
«ตอบ #13 เมื่อ18-04-2019 21:39:35 »

……


สไตล์การเขียนแบบนี้ก้อชอบนะ มันก้อฟินๆอึนๆ ลุ้นหลงอ่ะ


 :o8:  :-[  :impress2:  :o8:  :-[  :impress2:  :o8:  :-[  :impress2:



………

ออฟไลน์ plusoneproject

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 10 (20/4/2562)
«ตอบ #14 เมื่อ20-04-2019 00:43:02 »

แผ่นที่ 10

“คุณครับ
คุณสบายดีไหม
ที่นี่สวยมาก
จนอยากให้คุณมาเที่ยวด้วยกันเลยครับ”

อัชฌารู้สึกว่าตัวเองกำลังหงุดหงิดกับความแปลกที่เกิดขึ้นกับโปสการ์ด
แผ่นล่าสุดที่ส่งมาก็เช่นกัน มันถูกพิมพ์มาแทนลายมืออีกแล้ว
แถมรูปประโยคมันก็ชวนให้หงุดหงิดเหลือเกิน
เที่ยวบ้าอะไรกันล่ะ
คนๆ นั้นน่ะหรือจะมาชวนเขาเที่ยวด้วยการเขียนโปสการ์ดมา

ตอนนี้อัชฌามั่นใจแล้วว่านี่ไม่ใช่การเขียนของเจ้าของภาพถ่ายแน่ๆ
นอกจากเรื่องที่สงสัยเพราะการพิมพ์
รูปประโยคคำถามแบบนั้น
เขารู้สึกได้ว่ามันไม่ได้สะท้อนความเป็นตัวตนของผู้ชายคนนั้นเลย

ตอนนี้สิ่งที่เกิดขึ้นมาในใจมีแต่คำถาม
ว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่านะ
และความรู้สึกที่ชื่อว่า ความกังวล
แต่กังวลอะไรล่ะ

กังวลถึงตัวเจ้าของโปสการ์ด
หรือกังวลเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ ที่กำลังเกิดขึ้นภายในใจของเขาเอง
เขาก็ยังไม่แน่ใจ
มันอาจจะเป็นสิ่งที่อธิบายออกมาตอนนี้ไม่ได้
หรือต่อให้อยากพยายามจะอธิบาย
เขาก็คิดว่าคงจะหาคำมานิยามความรู้สึกในตอนนี้ให้ชัดเจนไม่ได้
เพราะมันยังมีทั้งคำว่า ใช่ และไม่ใช่ ทะเลาะกันอยู่ภายใน
สุดท้ายแล้ว แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อาจจะบอกได้ว่า เข้าใจความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจของตัวเองตอนนี้จริงๆ หรือไม่
.
.
.
โปสการ์ดทุกใบที่ส่งมาจากหลงถูกหยิบมาวางกองเต็มอยู่บนโต๊ะ
เขาก็ไม่เคยนับว่ามันมีจำนวนเท่าไร
เพราะการเดินทางมาของมันไม่ได้สม่ำเสมอ
ทั้งอาจจะเพราะการส่งจากต้นทาง ระยะเวลาระหว่างการเดินทาง หรือจะเพราะการนำจ่ายปลายทางก็ไม่อาจจะรู้ได้
และพวกมันไม่เคยมีวันที่ลงกำกับไว้ เพราะเจ้าของเคยให้เหตุผลเรื่องเวลาไว้อย่างนั้น
ดังนั้นแล้ว อัชฌาไม่รู้เลยจริงๆ ว่า ใบไหนถูกส่งมาก่อนมาหลัง หรือภาพที่ส่งมาจะเกี่ยวข้องกับสถานที่ที่คนส่งอยู่หรือไม่

เพราะความกังวล จะจากความรู้สึกอะไรซึ่งก็ยังไม่รู้จะสรุปว่าอย่างไรนั้น ทำให้เขาเอาโปสการ์ดทั้งหมดมานั่งพิจารณาอยู่อย่างนี้
ถ้าเป็นพลอตในนิยายหรือในหนัง เขาต้องเอาโปสการ์ดมาเรียงตามวันที่ที่คนส่งส่งมา แล้วก็ค่อยๆ พลิกดูภาพ ไล่เส้นทางการเดินทาง และเดาปลายทางที่เขาจะติดต่อกลับไปหาอีกฝ่าย
แต่นี่อีกฝ่ายก็ไม่ใช่พระเอกนิยายที่โรแมนติคอย่างนั้นน่ะสิ ภาพเหล่านี้ ปนเปสิ้นดี ไม่มีทิศทาง ไม่ทราบเวลา ไม่มีวันที่ เอามาเรียงตามการส่งมา หรือได้รับก็ไม่ใช่ว่าจะใช่หนทางที่จะได้คำตอบ

ไม่สิ วิธีหาคำตอบ ไม่ใช่ว่าจะไม่มี
เขาเองก็ไม่ใช่นางเอกในนิยายที่จะมานั่งรอเปิดตู้ไปรษณีย์สีแดง ยื่นชะโงกหน้ามองหาบุรุษไปรษณีย์ หรือรับโปสการ์ดมาอ่านแล้วเอามาแนบอก เหม่อมองไปนอกหน้าต่าง มองท้องฟ้าแล้วนั่งรอหน้าเตาผิง
เขารู้ว่าจะหาคำตอบได้จากที่ไหน
วิธีที่จะหาคำตอบ มันง่ายนิดเดียว
แต่สิ่งที่ไม่ง่ายคือ เขากำลังจะหาคำตอบไปเพื่ออะไร
.
.
.
“พี่ก้องครับ”
อัชฌาที่ตั้งใจมาดักรอหัวหน้าช่างภาพอยู่ที่หน้าห้องแผนกภาพเอ่ยเรียกเพื่อหยุดการเคลื่อนไหวของเจ้าของชื่อ

คู่สนทนายิ้มรับก่อนเอ่ยถาม
“ว่าไงอัช วันนี้มีอะไรกับฝ่ายพี่หรือเปล่า”

“เปล่าครับ ไม่สอครับ ก็มี แต่คือ...ก็ไม่เชิงว่าเป็นธุระ”

น้ำเสียงที่ดูลังเลใจในการตอบของอัชฌา ทำให้คู่สนทนาตั้งข้อสังเกต และอีกตั้งคำถามขึ้นมาใหม่ พร้อมเสนอให้เปลี่ยนสถานที่สนทนา
“มีอะไรหรือเปล่าอัช หรือไปนั่งคุยที่ห้องรับรองไหม”

อัชฌามองสบตาหัวหน้าช่างภาพ ก่อนพยักหน้า และตอบรับข้อเสนอ
“ครับ”

“ว่าไง มีอะไรจะคุยกับพี่”
พี่ก้องเลือกจะเปิดบทสนทนาทันทีที่ทั้งสองก้าวเข้าสู่บริเวณห้องรับรอง ซึ่งแยกออกมาจากพื้นที่ที่พนักงานของแต่ละฝ่ายใช้ทำงาน

“ผมอยากมาถามพี่ก้องว่า พี่ก้องทราบใช่ไหมครับว่า หลง เอ่อ คุณหลงตอนนี้เดินทางไปที่ไหน”

อัชฌาได้เห็นแววตาแสดงความแปลกใจที่ปรากฏบนใบหน้าอีกฝ่ายแบบไม่ปิดบัง
ตามมาด้วยรอยยิ้ม ที่เขาก็ไม่แน่ใจว่าต้องการสื่อความหมายกับเขาว่าอะไร
แต่เขามั่นใจว่านั่นไม่ใช่รอยยิ้มของคนแสดงความประหลาดใจ อย่างที่คำถามแสดงออกมา
“หืม เราสองคนสนิทกันขนาดนั้นเลยหรือ”

อัชฌาจึงเลือกที่จะตอบคำถามดังกล่าวด้วยความเงียบ

เขารู้ว่าพี่ใหญ่ของแผนกช่างภาพน่ะ น่าจะรู้ทุกเรื่อง
ต้องบอกว่า คุณนฤมลที่ทุกคนคิดว่ารู้เก่ง เอาจริงๆ แล้วน่าจะแพ้คนตรงหน้าเขาคนนี้อย่างแน่นอน
เพียงแค่คนๆ นี้ไม่ได้พูดในทุกสิ่งที่รู้ให้ทุกคนรู้เท่านั้นล่ะ
ก็คนๆ นี้เป็นทั้งผู้บริหาร พี่ชายคนโตของครอบครัวเจ้าของเดอะแมกกาซีน
สายเลือดคนทำสื่อ ที่เป็นผู้บริหารแต่เลือกที่จะลงมาทำงานคลุกคลีกับลูกน้องทุกคนจนเป็นที่รักขนาดนี้
เรียกได้ว่า แทบจะไม่มีอะไรที่น่าจะเล็ดลอดสายตาของพี่ก้องไปได้
แต่ที่ลูกน้องไม่ได้กลัว แม้ว่าจะรู้ว่าพี่ก้องเป็นผู้บริหารก็เพราะพี่ก้องก็ไม่เคยแสดงการข่มขู่ หรือทำตัวบ้าอำนาจจนทุกคนรู้สึกแปลกแยกกับแกก็เท่านั้น
แต่เรื่องรู้น่ะ คนๆ นี้รู้ทุกเรื่อง ทุกเรื่องจริงๆ อัชฌามั่นใจ
ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับกร น้องชายคนเล็กของเจ้าตัวก็น่าจะรู้
แล้วเรื่องระหว่างเขากับหลง ช่างภาพของแผนกพี่ก้องเอง
อัชฌาก็ไม่คิดว่าจะหลุดรอดสายตาของพี่ก้องไปได้


“พี่ก้องครับ ผมอยากทราบจริงๆ”
น้ำเสียงแผ่วๆ ติดอ้อนวอน นัยหนึ่งก็หวังว่าอีกฝ่ายจะหยุดส่งสายตาบอกว่า ‘อ่านออกทุกเรื่อง’ นั่น มาล้อเขาเสียที

“เอ้า ทำไมละ นี่พี่ก็ถามจริงๆ พี่ไม่รู้มาก่อนเลยว่าอัชกับหลงสนิทกันขนาดอยากจะรู้ว่ามันไปไหน”
รอยยิ้มมุมปากที่ยกขึ้น คราวนี้นัยชัดเจน สื่อความมาชัดๆ เลยว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะไล่ต้อนเขาให้จนมุมให้ได้

แต่อัชฌาก็คิดมาก่อนแล้วว่า ต้องมาเจอกับสถานการณ์เช่นนี้แน่ๆ 
ถ้าเตรียมใจมาขนาดนี้แล้ว ถ้าจะมายอมให้พี่ก้องไล่ต้อนกันง่ายๆ แบบนี้ มันออกจะไร้ชั้นเชิงไปหน่อย
เขาจึงตัดสินใจเลือกคำตอบที่มั่นใจว่า เดี๋ยวอีกฝ่ายจะต้องยอมแพ้ และมอบคำตอบมาให้เขาเอง

“ถ้าพี่ไม่สะดวกบอก ก็ไม่เป็นไรครับ มันก็ไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้น อย่างนั้นผมขอตัวนะครับ”
อัชฌาพูดแค่นั้นด้วยสีหน้านิ่งเฉย แล้วก็หมุนตัวกลับในทันที
ในขณะที่เท้าพาเขามาเกือบถึงหน้าบานประตู และมือกำลังจะเอื้อมไปจับลูกบิด ก็เป็นดังคาด
เสียงเรียกของอีกฝ่ายดังขึ้นจริงๆ

“เฮ้ย เดี๋ยวๆ เรานี่นะ ให้พี่ได้เป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่าอีกสักนิดไม่ได้เลยใช่ไหมอัช ไม่สนุกเอาซะเลย”

อัชฌาหันกลับในทันที เดินกลับไปหาอีกฝ่ายพร้อมยกรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก
ประหนึ่งสัญญะแสดงท่าทางกำชัยชนะในการต่อรองสั้นๆ ต่ออีกฝ่าย
“พี่บอกผมมาตามตรงแต่แรกก็จบไปแล้ว ทำไมต้องมาแกล้งต่อรองกันครับ”

“เออๆ พี่มันตากล้อง สำบัดสำนวนชั้นเชิงจะไปสู้คุณนักเขียนคนเก่งของเก๋มันได้ยังไงละคร้าบ”

“สรุปพี่จะตอบคำถามผมได้หรือยังครับ”

“ยัง ก่อนตอบพี่ขอถามอีกคำถามก่อน”

“ครับ?”
คราวนี้เป็นฝ่ายอัชฌาเองที่เริ่มขมวดคิ้วตึงเครียดขึ้น เพราะสายตาของพี่ก้องที่ส่งตรงมาที่เขา แสดงสีหน้าจริงจัง ที่ปกติแม้แต่ช่วงเวลาทำงานก็ไม่ค่อยจะได้เห็นนัก

“อัช คิดยังไงกับเจ้ากร”

อัชฌายืนนิ่งไป เพราะเขาเองก็ไม่คาดคิด
ไม่คิดว่าค่าตอบแทนของคำถามที่เขาอยากรู้จะต้องจ่ายด้วยคำตอบของคำถามนี้

“ผม…”

พี่ก้องเหมือนรับรู้ได้ถึงความลังเลในปลายน้ำเสียงเขา จึงเลือกที่จะผ่อนคลายความตึงเครียดของบทสนทนาลง
“จริงๆ พี่ก็ไม่ได้อยากรู้คำตอบหรอกนะ เรื่องของกร ถึงมันจะเป็นน้องพี่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพี่จะต้องเข้าไปยุ่งกับชีวิตมัน โตๆ กันแล้ว อัชด้วย พี่ก็แค่อยากให้อัชลองไปทบทวนและถามตัวเองดูด้วยคำถามของพี่เมื่อกี้ ไม่ใช่ว่าแค่คิดยังไงกับเจ้ากรนะ แต่คิดจะยังไงต่อกับหลงมันด้วย”

สายตาของอัชฌาเลื่อนมองออกไปที่กระจกหน้าต่าง แทนที่การจับจ้องที่คู่สนทนา
แม้สายตาจะเห็นท้องฟ้า แต่เสียงของพี่ก้องยังดังเข้าสู่โสตประสาทของเขา
“พี่เป็นห่วงเรานะ พี่รู้ว่ามีหลายเรื่องที่ยังติดอยู่ในใจเรา พี่ก็พอรู้เรื่องของเรามาบ้าง แต่อัชฌา เชื่อพี่เถอะ การอยู่กับเวลาที่ผ่านไปแล้ว ไม่ได้ช่วยอะไรหรอกนะ เรื่องที่มันเกิดและผ่านไปแล้ว มันเรียกว่า อดีตและความทรงจำ ไม่ว่าจะดีหรือร้าย เจ็บปวดหรือมีความสุข มันก็ผ่านไปแล้ว คนทุกคนมีสิทธิที่จะเดินหน้าต่อเพื่อความสุขและรอยยิ้มในปัจจุบันและอนาคตนะ อย่างไรก็ลองเอากลับไปคิดดู แล้วถ้าเราคิดตกเมื่อไร ค่อยมาคุยกับพี่อีกครั้งแล้วกัน”

พี่ก้องที่เดินออกไปจากห้อง พร้อมเสียงบานประตูที่ปิดลง เป็นสัญญาณให้อัชฌากระพริบสายตาออกจากการนิ่งค้างอยู่กับก้อนเมฆและท้องฟ้านอกหน้าต่าง
.
.
.
ความทรงจำที่มีทั้งทุกข์และสุขงั้นหรือ
ใครกันนะบอกว่า ความทรงจำเป็นสิ่งที่จางหายได้ง่ายๆ
ถ้าเราไม่อยากจะจำ กลไกในสมองมันจะช่วยซ่อนและค่อยๆ ลืมเลือน
แล้วทำไมความทรงจำที่เขาอยากลืมเลือนมันจึงไม่หายไปเสียทีนะ


--------------------------------------------------
ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน และคนที่เข้ามาคอมเม้นนะคะ
ถ้าแวะไปเจอกันในทวิต twitter ก็ฝากแท็ก #คุณโปสการ์ด ด้วยนะคะ
https://twitter.com/PlusOneNovel


ออฟไลน์ Duangjai

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 755
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 10 (20/4/2562)
«ตอบ #15 เมื่อ20-04-2019 02:46:05 »

……


อะไรนะอัชฌา มันมีอะไรกับอดีตเหรอ ทำให้อัชไม่อยากยอมรับความรู้สึกของตัวเอง


แต่ที่แต่ๆมันต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับหลงแน่นวลลล


 :katai4:  :katai5:  :katai4:   :katai5: :katai4:  :katai5: :katai4:  :katai5:  :katai4:  :katai5:



……

ออนไลน์ พลอย

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 49
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 10 (20/4/2562)
«ตอบ #16 เมื่อ20-04-2019 09:41:55 »

ฮื่อ อัชมีความหลังกับพี่หลงแน่ๆ แต่เรื่องอะไรนี่สิ

ออฟไลน์ plusoneproject

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 11 (23/4/2562)
«ตอบ #17 เมื่อ23-04-2019 17:38:05 »

แผ่นที่ 11

ถ้ามนุษย์มีประเภทที่ถูกเรียกว่า คนโชคร้าย กับคนโชคดี
ชีวิตของกรวิชญ์ ก็มักถูกใครๆ จัดให้อยู่ในประเภทของคนโชคดีมาโดยตลอด
เพราะอะไรนะหรือ

อาจจะเพราะเขาเกิดมาในครอบครัวที่เป็นเจ้าของธุรกิจสื่อสิ่งพิมพ์รายใหญ่
ตั้งแต่รุ่นปู่ สืบทอดมาจนถึงรุ่นพ่อ ที่ถูกขนานนามว่าเป็นเจ้าพ่อวงการน้ำหมึก
มีพี่น้องซึ่งสนใจในธุรกิจวงการสิ่งพิมพ์ พี่เก๋ แห่งเดอะแมกกาซันที่เปิดนิตยสารขึ้นมาฉบับก็เติบโตเป็นนิตยสารชั้นแนวหน้า แถมมีอิทธิพลตั้งแต่วงการบันเทิง ไปจนถึงวงสังคม เรียกได้ว่าความซบเซาของสิ่งพิมพ์ที่ทำให้นิตยสารหัวอื่นปิดตัว ไม่ได้ระคายต่อธุรกิจของเดอะแมกกาซีนได้เลย

ส่วนพี่ก้อง พี่ชายอีกคน แม้ว่าจะสนใจถ่ายภาพมากกว่างานบริหาร แต่ก็ไม่ได้เป็นศิลปินติสท์แตกจนไม่หยิบจับอะไร แต่เป็นทั้งผู้บริหารและทำงานคุมทีมภาพของเดอะแมกกาซีน ช่วยพี่เก๋ทั้งงานถ่ายภาพ และบริหารส่วนของนิตยสารไม่พอ ยังช่วยคุณพ่อดูงานฝั่งหนังสือพิมพ์อีกงานหนึ่งด้วย

เขาเลยไม่มีแรงกดดันอะไรเลย แม้ไม่ถึงขนาดว่าจะลอยตัวใช้เงินของครอบครัวไปวัน
แต่ก็ไม่ได้ถูกกดดันว่าจะต้องมารับภาระงานของครอบครัวจนกระดิกตัวทำอะไรไม่ได้
หรือถ้าจะพูดให้ตรงกว่านั้นคือ ทำตามใจตัวเองได้สบายๆ แถมมีคนสนับสนุนอย่างเต็มที่อีกต่างหาก
เขาก็เลยได้ใช้ชีวิตแบบที่ใครๆ ได้ฟังก็มักจะพูดว่าโคตรจะน่าอิจฉา

กรก็ไม่คิดว่ามันจะต้องเล่าเพื่ออวด หรือเพื่อโชว์ชีวิตของตัวเองกับใครๆ
เขาไม่เคยคิดเสียด้วยซ้ำว่ามันควรจะหน้าอิจฉา ชีวิตของใคร มันก็ควรจะถูกออกแบบโดยคนๆ นั้นไม่ใช่หรือ
จะมีประโยชน์อะไรกันนะที่จะพยายามใช้ชีวิตแบบคนอื่น แล้วเวลาทำไม่ได้ก็มาคิดว่าน่าอิจฉา
เขาคิดว่า แบบนั้นมันจะเรียกว่าการใช้ชีวิตได้อย่างไรกัน

เส้นทางที่เขาเลือกตั้งแต่เรียนจบเกรด 12 คือ ไปเรียนทำอาหาร
เขาจำได้ว่าที่เขาเลือกเช่นนั้นเป็นเพราะคำถามจากพ่อที่มักจะถามลูกๆ ทุกคนเวลาใกล้ถึงทางเลือกของชีวิต
พ่อให้เขาคิดตามว่า มี passion กับเรื่องอะไร
พ่อบอกกับลูกๆ ทุกคนว่า ถ้าเรามีแรงขับ ต่อให้เราต้องเผชิญกับอะไร ชีวิตเราจะไม่มีวันถึงทางตัน และไม่มีวันที่จะมีชีวิตที่น่าเบื่อ
พ่อเป็นมนุษย์ที่ตั้งคำถามเรื่องความสุขของชีวิตให้กับตัวเองและลูกๆ ทุกคนเสมอ
พ่อเชื่อว่า ชีวิตมันยาวนาน ชีวิตที่มีแต่ความทุกข์นั้นไม่อาจเรียกว่าชีวิตได้ แต่ชีวิตที่จะมีความสุข ก็ไม่ใช่เพราะคนอื่นทำให้ แต่ตัวเราเองต้องหา passion และขับเคลื่อนมันไป
และตอนนี้ช่วงเวลาของคำถามนั้นกำลังมาถึงตัวเขา

ในตอนนั้น กรจำได้ว่าเขานั่งคิดอยู่หลายเดือนทีเดียวว่า passion ในชีวิตของเขาคืออะไร ความสุขที่จะได้อยู่กับมันคืออะไร
สุดท้ายในช่วงเดือนสุดท้ายของชีวิตวัยมัธยม เขาได้คำตอบที่จะไปบอกกับพ่อ
และเมื่อเขาตอบ การเตรียมการจากครอบครัวในการส่งเขาไปร่ำเรียนในโรงเรียนทำอาหารชื่อดังที่มีหลักสูตรซึ่งได้รับการยอมรับระดับโลกก็เริ่มขึ้น
เขาถูกส่งไปเตรียมตัวด้วยหลักสูตรในประเทศก่อน และต่อด้วยการเรียนในคอร์สและระดับปริญญาของสาขาที่ฝรั่งเศส จนจบทั้งหลักสูตรสายปฏิบัติในฐานะคนทำอาหาร และสายวิชาการ จนได้ปริญญาตรีในสาขา Business in culinary art
วันที่ฉลองปริญญา กรได้ตัดสินใจบอกกับครอบครัวว่า เขาจะออกเดินทางไปฝึกปรือตัวเองในฐานะเซฟที่ร้านอาหารต่างๆ
ตอนนั้นพี่ก้องยังแซวเขาอยู่เลยว่า นี่มันวิถีทางเซฟหรือจอมยุทธ์ ที่จะต้องเดินทางท่องยุทธจักร
และก็อีกครั้ง ทุกคนในครอบครัวไม่มีใครเอ่ยคัดค้าน

กรวิชญ์จึงเริ่มต้นชีวิตที่ไปฝากตัวเป็นเด็กฝึกงานในร้านอาหาร ตั้งแต่ร้านหรูระดับมิชเชอลินสตาร์ ทำงานทุกรูปแบบในครัว ตั้งแต่เตรียมวัตถุดิบ เลื่อนขั้นมาจนถึงการเป็นผู้ช่วยหลักในห้องครัว
จนความรู้สึกมันเริ่มเฉื่อยชา เขาก็เลือกที่จะออกเดินทางไปขอเป็นเด็กฝึกงานในร้านอาหารรูปแบบอื่นๆ ต่อ
จนสุดท้าย เขาจึงได้ฝึกงานในร้านตั้งแต่หรูหรา ไปจนถึงร้านอาหารในท้องถิ่นของประเทศต่างๆ ที่แม้ไม่มีดาวการันตี แต่กลับเป็นร้านที่หล่อเลี้ยงผู้คนในสังคมนั้นๆ มาอย่างยาวนาน

ในวันที่เขาเลือกเดินทางกลับมาเปิดร้านเดอะฟิวชั่น ที่ประเทศบ้านเกิด ก็ไม่ใช่เพราะครอบครัวกดดัน หรือเรียกให้กลับเสียด้วยซ้ำ
แต่เพราะเขาได้รับข่าวจากอีเมล์ของพี่เก๋ที่เล่ามาว่า โรคหัวใจของคุณพ่อจะต้องเข้ารับการผ่าตัดหลอดเลือดหัวใจ
ในวันนั้น การแจ้งข่าวทางอีเมล์ที่ไม่มีความเร่งร้อน แถมยังเป็นแค่การบอกเล่า เป็นอีกครั้งที่เขารู้สึกขอบคุณต่อครอบครัวที่ไม่เคยกดดันเร่งเร้าอะไรต่อเขาเลย แถมสนับสนุนในทุกสิ่งทุกอย่างอย่างไม่เคยคาดหวังการตอบแทน
แม้การผ่าตัดของพ่อจะไม่ได้มีปัญหาหรืออะไรน่าห่วงเลย และผลหลังการผ่าตัดยังออกมาดีชนิดที่ว่า พ่อซึ่งเคยเหนื่อยง่าย กลับมารู้สึกร่าเริงและมีกำลังวังชาทำงานมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ
แต่สุดท้าย ด้วยทุกความรู้สึกและเหตุผล ก็ทำให้เขาตัดสินใจที่จะเดินทางกลับประเทศมาอยู่กับครอบครัวอย่างถาวร

แต่คนที่เป็นไม่เคยช่วยงานหรือศึกษางานด้านสิ่งพิมพ์ของครอบครัวมาก่อนอย่างเขา
เมื่อได้รับการสอบถามว่ากลับมาเมืองไทยแล้วจะทำอะไรต่อไป
คำตอบเพียงอย่างเดียวที่ให้กับครอบครัวก็คือ
“ผมจะเปิดร้านอาหารครับ”

“เอาสิ”
นั่นประไร คำตอบอย่างที่คาดคิด ครอบครัวเขานี่นะ ไม่เคยที่จะมีคำตอบปฏิเสธให้เขาเลย

“ใช้พื้นที่ชั้น 1 ของที่ตึกพี่ไหมกร” เป็นพี่เก๋ที่เสนอขึ้นมา “ร้านที่เคยมาเช่าด้านล่าง กำลังจะหมดสัญญาพอดี กว่าแกจะเตรียมการย้ายกลับอะไรเรียบร้อย ช่วงเวลาก็น่าจะพอดีกัน”

“ใต้ตึกมันจะเหมาะกับร้านอาหารหรือเก๋” ความเห็นของคุณพ่อดูจะเป็นกังวลใจเรื่องขนาดของร้านเขาไปเสียแล้ว “หรือจะทำร้านแยกออกไปเลย ไม่ต้องมาอยู่ที่ใต้ตึกก็ได้นะกร ที่ว่างๆ เราก็มี ทำร้านให้ใหญ่หน่อย”

แต่เพราะกรวิชญ์ตัดสินใจล่วงหน้ามาแล้วว่า ร้านอาหารของเขาจะเป็นร้านอาหารที่ขนาดไม่ใหญ่นัก เพราะว่าคอนเซปร้านที่เขาตั้งใจจะทำ เขาคิดว่าการควบคุมคุณภาพอย่างใกล้ชิดด้วยตัวเขาเองในช่วงแรกเป็นเรื่องที่ต้องใส่ใจมาก
“ทำที่ใต้ตึกของเราก่อนก็ดีครับคุณพ่อ”

“ดี นี่ไงคะคุณพ่อ หนูจะได้มีร้านอาหารที่บริการได้ตามใจหนูทุกอย่างมาบริการถึงที่ทำงานแล้ว”

กรหัวเราะกับความเอาแต่ใจอันเป็นเอกลักษณ์ของพี่สาวตัวเอง และบอกแนวคิดเรื่องร้านที่ได้วางแผนไว้ไปให้สมาชิกในครอบครัวได้รับรู้
“ร้านของผม คนที่จะมาใช้บริการต้องตามใจผมสิ”

“ยังไงนะกร แกทำอาชีพบริการ ทำอาหารนี่จะมาตามใจเจ้าของร้านได้หรือ”

“ได้ครับพี่เก๋ เพราะร้านของผม จะบริการอาหารเป็นธีมตามวันเท่านั้น”

“อธิบายมาสิยะ”

“คืองี้ครับ ผมตั้งใจว่าผมจะเอาความรู้ที่ไปฝึกฝนมาใช้ให้ได้สูงสุด เพราะอาหารของแต่ละชาติ แต่ละประเทศ แต่ละพื้นที่ มันมีวัฒนธรรมและสิ่งที่ประกอบขึ้นมาด้วยกันอยู่ ผมอยากจะถ่ายทอดสิ่งเหล่านั้นออกมาในอาหารที่ผมทำ และเสิร์ฟให้ทุกคนได้กิน เพราะอย่างนั้น อาหารที่ร้านของผมจะเสิร์ฟโดยเปลี่ยนธีมเมนูไปในแต่ละวัน โดยมีรายละเอียดของอาหารให้เลือกนะครับ แต่ว่าจะคงธีมในการเสิร์ฟของแต่ละวันที่แตกต่างกันออกไปทั้ง 7 วัน”
และนั่นคือจุดเริ่มต้นของ The Fusion concept restaurant ที่กรวิชญ์ได้วางแผนไว้
.
.
.
“สวัสดีครับอัช วันนี้รับอะไรดีครับ”

“ว่าแต่วันนี้วันอะไรครับ”

“โห อัช ทำงานจนลืมวันเวลาอีกแล้ว วันนี้วันศุกร์ครับ ขอเชิญคุณลิ้มลองมื้ออาหารตามสไตล์ชาวโบฮีเมีย หมูอบ ราดด้วยซอสสูตรต้นตำรับที่ผมขโมยสูตรมาจากพ่อครัวร้านเด็ดในปราก อร่อยจนคุณจะต้องร้องไห้แทนพ่อครัวที่วันนี้เขาต้องปิดร้านเพราะไม่มีสูตรทำอาหารแน่ๆ”

เมื่อได้ฟังจบ รอยยิ้มหวานๆ จากริมฝีปากบางของอัชฌาก็จุดขึ้นอย่างที่กรวิชญ์คาดไว้
“ผมเชื่อใจเชฟครับ จัดมาได้เลย”

“รับทราบครับผม ว่าแต่ต้องการรับอะไรทานแกล้มไหมครับ”

อีกฝ่ายละสายตาจากเมนู กลับมาที่เขาพร้อมเอ่ยถาม
“วันนี้มีอะไรพิเศษหรือครับ”

“บริการพิเศษสำหรับคุณลูกค้า วันนี้มีเครื่องทานแกล้ม ชื่อ กรวิชญ์ ครับ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าต้องการรับด้วยไหมครับ”

แล้วรอยยิ้มก็เปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะเบาๆ
“กรครับ ถ้าคุณจะมานั่งทานกับผมด้วย ผมจะไปว่าอะไรได้ครับ ที่นี่ร้านของคุณ”

“ครับ ร้านของผม แต่ลูกค้าไม่ใช่ของผมนี่สิ เมื่อไรลูกค้าจะสนใจกลายเป็นส่วนหนึ่งของร้านเสียทีละครับ”

กรวิชญ์เลือกที่จะส่งสายตาตรงไปที่อีกฝ่าย ความหมายที่เขาสื่อ ไม่เคยไม่ตรง
เขาไม่เคยปิดบังความรู้สึกที่มี รวมทั้งเขามั่นใจว่าอีกฝ่ายเข้าใจ
แต่แล้ว คำตอบที่กลับมาหาเขาก็ยังคงเป็นเช่นเดิม
“เลิกล้อเล่นได้แล้วครับกร ผมว่าผมเริ่มรู้สึกหิวแล้ว เรามาทานอาหารด้วยกันดีกว่า”

กรเลือกที่จะยิ้มจนเกิดรอยที่แก้ม เพื่อไม่ให้ความรู้สึกของอีกฝ่าย และบรรยากาศโดยรวมที่จะเกิดระหว่างมื้ออาหารนี้อึดอัดจนเกินไป
.
.
.
เมื่อไรกันนะ คำตอบที่ได้รับกลับจากอีกฝ่ายมันจะเปลี่ยนไปบ้าง
ใครๆ ที่มักบอกว่าเขาเป็นคนโชคดี ในทุกๆ เรื่อง
เขาเองก็เคยแอบคิดเห็นด้วยอย่างนั้น
จนกระทั่งวันนี้ เขาอาจจะโชคดีในหลายๆ เรื่อง
แต่ทำไมตอนนี้เขารู้สึกสุดแสนจะอับโชคในเรื่องหัวใจนี่สิ

--------------------------------------------------
สลับมาฟังคุณกรเล่าก่อนนะคะ ^^

ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน และคนที่เข้ามาคอมเม้นนะคะ
ถ้าแวะไปเจอกันในทวิต twitter ก็ฝากแท็ก #คุณโปสการ์ด ด้วยนะคะ
https://twitter.com/PlusOneNovel

ออนไลน์ พลอย

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 49
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 11 (23/4/2562)
«ตอบ #18 เมื่อ23-04-2019 18:55:00 »

สงสารทั้ง 3 คนอ่ะ อัชจะเริ่มใหม่ก็ยังยึดอยู่กับหลง แต่กับหลงก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ความสัมพันธ์คืออะไร เฮ้อ

ออฟไลน์ plusoneproject

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 12 (24/4/2562)
«ตอบ #19 เมื่อ24-04-2019 01:20:13 »

แผ่นที่ 12

“สวัสดีครับอัช”

กรวิชญ์ส่งเสียงทักชายหนุ่ม ซึ่งเขาจดจำได้อย่างแม่นยำ
ไม่ใช่เพียงเพราะว่าอีกฝ่ายเคยมานั่งคุยงานกับพี่สาวของเขาในร้านเมื่อหลายวันก่อน
แต่น่าจะเพราะว่า ความสนใจส่วนตัว

คนที่กำลังตกเป็นเป้าหมายความสนใจของกรวิชญ์
ละปากกาจากแผ่นกระดาษ พร้อมๆ กับเงยหน้าขึ้นมาจากสมุดบันทึก
“สวัสดีครับคุณกร”

“กร เฉยๆ สิครับ ผมบอกแล้วไง เรารุ่นเดียวกันนะ”

“ครับ กรเฉยๆ”
อัชฌาส่งรอยยิ้มกลับมาพร้อมคำตอบเชิงล้อเล่นที่กรเองก็คาดไม่ถึง

“โห ไปไม่ถูกเลยผม”

“ขอโทษครับ ผมล้อเล่นเฉยๆ”
รอยยิ้มที่ยังแต้มอยู่ที่มุมปากของอีกฝ่าย ทำให้กรวิชญ์เริ่มคิดว่า คนตรงหน้าอาจจะไม่ใช่คนที่ดูเรียบร้อยและพูดน้อยอย่างที่เขาประเมินในการพบครั้งแรก
หรือว่าวันนั้น เพราะพี่เก๋อยู่ด้วยในบทสนทนากันนะ ทุกคนก็เลยดูพูดน้อยไปเสียหมด

“วันนี้ต้องการบริการอาหาร หรือเครื่องดื่มอะไรให้ทางเดอะฟิวชั่นได้รับใช้ครับ”

“โห คุณเจ้าของร้านมาต้อนรับเองขนาดนี้ ผมรู้สึกเป็นเซเลปขึ้นมาเลยนะนี่”
ตอนนี้คำพูดหยอกเย้าจากอัชฌากำลังทำให้กรวิชญ์อารมณ์ดี
เขาถูกใจอีกฝ่ายในครั้งแรกที่รูปลักษณ์ภายนอกก็จริง
แต่การได้สนทนากันตามลำพังครั้งแรก ได้สร้างบรรยากาศการเริ่มต้นระหว่างกันที่ดีทีเดียว

“จะเซเลป หรือคนธรรมดา ปกติผมก็ต้อนรับลูกค้าทุกคนด้วยมาตรฐานเดียวกันอยู่แล้วครับ”

“รู้สึกเสียใจนิดหน่อยนะครับ เพราะถ้าผมได้รับการบริการที่พิเศษกว่าคนอื่นที่เดอะฟิวชั่น โดยเจ้าของร้านเซเลบริตี้หนุ่มหล่อของวงสังคมแล้วละก็ ผมก็จะได้เป็นรีวิวเวอร์คนแรกที่ได้เขียนบทความสุด exclusive ลงเดอะแมกกาซีนแน่ๆ”

กรวิชญ์ยิ้มกลับให้กับถ้อยความชื่นชมเกินจริงที่อีกฝ่ายตั้งใจสรรคำมาเย้าเขา
และเลือกที่จะนำเสนอความพิเศษ ซึ่งเขายังไม่เคยคิดว่าจะเสนอให้กับใครในทันที
“งั้นนักเขียนคนเก่งของเดอะแมกกาซีนสนใจเมนูพิเศษจากสูตรลับที่สาบสูญของชาวอานนาม ที่แอบส่งต่อมายังเซฟผู้ยิ่งใหญ่ ซึ่งเป็นได้แอบถ่ายทอดมาอีกต่อยังเชฟหนุ่มรูปหล่อที่ไปอ้อนวอนคุกเข่าอยู่หน้าสำนักเพื่อขอเรียนรู้ เมนูที่มีเพียงหนึ่งเดียว อาหารที่เดิมทำถวายเพียงแค่จักรพรรดิ และถ่ายทอดมาในราชสำนัก ยาวนานมาตั้งแต่ราชวงศ์เล จนถึงราชวงศ์เหวียนเท่านั้นไหมครับ”

อัชฌาส่งเสียงหัวเราะหึในลำคอ อาจจะเพราะขบขันกับท่าทางของเขาขณะนำเสนอเมนูอาหารด้วยท่าทีประหนึ่งโฆษกที่กำลังกล่าวเปิดตัวการแสดงโชว์ มือทั้งสองที่ผายออกข้างลำตัว และท่าจบที่ปัดมือและแขนขวามาแตะไหล่ซ้าย แล้วค้อมตัวลงขนานกับพื้น
เขาก็ได้ยินเสียงอีกฝ่ายถามขึ้น
“เดี๋ยวครับกร สรุปว่าเมนูที่หายสาบสูญ แต่ยังแอบส่งต่อ แล้วมันจะสาบสูญยังไงกันละครับ”

“โห ทำเอาผมไปต่อไม่เป็นเลย”

“ขอโทษครับ ขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะคุณนะ”

“ไม่รู้ล่ะ ผมงอนอัชแล้ว เมนูที่ยิ่งใหญ่ของอาณาจักรอานนามที่ส่งต่อมายังเชฟรูปหล่อเสียหายหมด”
แล้วกรวิชญ์ที่ทำริมฝีปากล่างยื่นยาวออกมา ก็ได้รับเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นเป็นการตอบแทน

“ขอโทษครับกร ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ผมก็แค่ขำท่าทางของคุณตอนนำเสนอเมื่อกี้ แถมประโยคที่ย้อนแย้งนั่นอีก ถามจริงๆ เถอะ มีคนตกหลุมการนำเสนอเมนูนี้มากี่คนแล้วครับ”

“ศูนย์ครับ”

“ไม่จริงน่า ผมว่ามันน่าสนใจออกนะ ทำไมละ หรือเมนูของคุณมันแย่เอามากๆ จนคนกินต้องวิ่งหนี”

กรเลือกใช้น้ำเสียงที่จริงจังขึ้นในการเอ่ยประโยคนี้ออกไป
“เปล่าครับ เพราะผมไม่เคยนำเสนอให้ใครฟังมาก่อนเลย อัชเป็นคนแรก”

กรจำได้ว่าในวันนั้น อัชฌาส่งสายตาและสีหน้าแปลกใจมากๆ กลับมาให้เขา แล้วบทสนทนาก็จบลงที่ตรงนั้น และตามด้วยการที่เขาให้เวลานัดหมายเพื่อให้อัชฌากลับมาที่ร้านอีกครั้งหลังจากเลิกงาน
ในวันนั้น เมนูพิเศษเริ่มต้นที่ห้องครัวในคอนโดของกรวิชญ์ ด้วยเมนูอาหารเวียดนามที่เขารังสรรค์ขึ้นจริงๆ
แต่ต่อจากนั้น ความพิเศษก็คือการได้ถักทอความสัมพันธ์ที่นอกเหนือบทสนทนาร่วมกัน

และอัชฌาก็ได้ทำให้เขารู้สึกถึงคำว่าเกินความคาดหมายอีกครั้ง
หรือจะว่าคนเราไม่ควรจะประเมินคนอื่นแต่เพียงด้วยสายตาก็ได้
เพราะมันอาจจะทำให้เราแปลกใจ

เหตุการณ์ตอนนั้น ในวันที่ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและอัชฌาได้เริ่มต้นขึ้น
ตอนที่ทั้งเขาและอัชฌาจัดการอาหารในจานเรียบร้อย บทสนทนาระหว่างมื้ออาหารลื่นไหลตามปกติ
แล้วอัชฌาก็เสนอตัวว่าจะล้างทำความสะอาดภาชนะ ก่อนจะยืนขึ้น และเริ่มลงมือเก็บจานชามในทันที
แต่กรก็ตัดสินใจห้าม พร้อมยื่นมือไปห้ามการกระทำนั้นด้วยการวางมือของตัวเองลงบนมือของอีกฝ่าย

กิจกรรมการจะเก็บกวาดจานจึงหยุดลง ในเวลาเดียวกับที่เขาเพิ่มน้ำหนักมือที่เกาะกุมอยู่บนมือของอัช
สายตาของอัชพุ่งตรงมาที่สายตาเขา และอาจจะเพราะความสูงที่น้อยกว่าของอีกฝ่าย
สายตาที่ส่งมาจึงกลายเป็นแหงนหน้าหาเขาไปโดยปริยาย
แล้วภาพในสายตาของกรวิชญ์ก็เปลี่ยนเป็นค่อยๆ เคลื่อนต่ำลงมา
พร้อมๆ กับใบหน้าที่โน้มลงมา และดวงตาก็ไม่ใช่อวัยวะที่พวกเขาใช้ในการรับรู้อีกต่อไป

มันเปลี่ยนเป็นสัมผัส
สัมผัสของริมฝีปากที่เลื่อนมาจากขมับ
ไรผม และกดลงที่ข้างแก้ม
ขบเม้มเบาๆ ที่สันกราม
เลื่อนมากดเน้นที่ริมฝีปากบาง
ก่อนที่ปลายลิ้นจะแทรกเข้าไปทักทาย
ไล้เลีย ไล่ต้อน และแลกเปลี่ยนทำความรู้จักกัน

กรยกตัวของอีกฝ่ายเข้าสู่อ้อมกอด
โอบร่างแนบกับอก และประคองยกสะโพกขึ้น
อัชฌาตอบรับด้วยการเกี่ยวขาทั้งสองเข้ากับเอวของเขา
ร่างที่ผละจากกันเพื่อเปลี่ยนท่าในการเตรียมเคลื่อนไหว ดึงดูดเข้ามาหากันอีกครั้งด้วยริมฝีปาก
การจูบยังคงดำเนินต่อไป ทั้งเชื่องช้าอ้อยอิ่ง สลับขมเม้มเร่งเร้า
การเคลื่อนไหวของกรที่นำทั้งสองมาสู่พื้นที่ส่วนตัวด้านในซึ่งมีที่นอนหลังใหญ่ พื้นที่กว้างรอรองรับทั้งสองอยู่

ทันทีที่กรวิชญ์วางร่างของอัชฌาสัมผัสกับที่นอน
ร่างของเขาที่จำต้องผละออกมาเล็กน้อย พร้อมการปล่อยให้ริมฝีปากของอีกคนเป็นอิสระ
เขาได้ยินเสียงเรียกร้องข้อตกลงจากอีกฝ่ายว่า ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขานั้นจะเป็นเพียงความสัมพันธ์ทางกายที่ไม่มีเรื่องอื่นใดเข้ามาเกี่ยวข้อง
ณ ตอนนั้น สำหรับกร Friends with benefits ก็ไม่ได้เป็นความสัมพันธ์ที่เขารู้สึกติดขัดอะไร
การตอบตกลงจึงไม่ใช่เงื่อนไขขัดขวางกิจกรรมที่ควรจะดำเนินอีกต่อไป
.
.
.
“พักก่อนครับคุณนักเขียน วันนี้เชฟขอเสนอแพนเค้กซูเฟล่ครับผม”

“น่ากินอีกแล้ว ขอบคุณครับกร”
อัชฌาละสายตาและมือขึ้นจากสมุดบันทึก
สายตาในมุมเงยมองที่สะท้อนมาที่เขา
สายตาของอัชฌาที่ดึงดูดเขาเสมอ
เขารู้สึกว่ามีบางอย่างในสายตา แต่ก็บอกไม่ได้แน่ชัดว่าคืออะไร
และเขาเองก็ไม่กล้าตัดสินอัชฌาจากสิ่งที่เห็นได้ด้วยตาอีกแล้ว

“เขียนไดอารี่อีกแล้ว นักเขียนนี่ต้องขยันเขียนขนาดนี้เลยหรือ ผมเห็นคุณเขียนบันทึกตลอดเวลาเลย”

“ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ”

“ขนาดนั้นแหละครับ อัชรู้ไหม ผมว่าคุณติดไดอารี่มากพอๆ กับที่ชาวบ้านติดเล่นมือถือเลยล่ะ ผมไม่เคยเห็นคุณให้ไดอารี่ห่างมือเลย”

“ผมก็แค่เล่า”
กรรู้สึกว่า แวบหนึ่งสายตาของฝ่ายมองเหม่อ และน้ำเสียงก็ชะงักไป
แต่มันก็ถูกแทนที่ด้วยเนื้อเสียงปกติและต่อบทสนทนา
“ก็แค่เขียนนั่นแหละครับ วันๆ หนึ่ง มีเรื่องให้เจอเยอะแยะจะตาย ไม่เขียนไว้อาจจะลืมไปก็ได้นะครับ”

“ขนาดนั้นเลยหรือ ถ้าต้องเขียนทุกวันแบบคุณ ผมว่า ไดอารี่ของผมคงมีแค่คำว่า ตื่น อาบน้ำ กินข้าว ทำงาน อาบน้ำ นอน แค่เท่านั้น”

“ไม่จริงหรอกครับ มันขึ้นอยู่กับว่ากรจะใส่ใจรายละเอียดในเรื่องรอบๆ ตัวมากแค่ไหนมากกว่า ในทุกๆ วันมีความทรงจำให้เป็นเรื่องเล่าที่แตกต่างกันออกไปเสมอล่ะครับ”

“อาจจะเพราะคุณเป็นนักเขียนหรือเปล่า มุมมองความคิดเลยอาจจะแตกต่างไปจากคนทั่วๆ ไป”

อัชฌายิ้มตอบให้ความคิดเห็นของเขา
“ผมก็คนธรรมดาทั่วๆ ไปนั่นแหละครับ แถมออกจะธรรมดาเกินไปเสียด้วยซ้ำ”
 
“ไม่ธรรมดาครับ คุณพิเศษสำหรับผมเสมอ”
และกรก็เลือกที่จะส่งคำตอบที่ย้ำความรู้สึกของเขาเช่นนี้กลับไปแก่อีกฝ่าย...อีกครั้ง
.
.
.
กรวิชญ์บอกได้เพียงว่าเขาคิดว่าอัชฌานั้นพิเศษ
อาจจะพิเศษเพราะความธรรมดาที่ดูไม่ธรรมดา
เป็นคนที่ประเมินไม่ออกจากเพียงสายตา เพราะเมื่อได้สัมผัสกลับแตกต่าง
หรืออาจจะเพราะสายตาในมุมเงยที่เขาชอบมอง มันสะท้อนความคิดที่เขาเองก็ยังไม่สามารถเข้าใจ แต่ก็ยังไม่กล้ารุกล้ำด้วยคำถาม
ความสัมพันธ์ที่เขามีให้กัน สำหรับกรมันจึงพิเศษ แม้ว่ากับอีกฝ่ายมัน จะเรียกมันความสัมพันธ์แบบผู้ใหญ่ที่ตกลงขอบเขตไว้แล้ว
กรวิชญ์ก็บอกไม่ได้ว่าเริ่มรู้สึกพิเศษกับอีกฝ่ายตั้งแต่เมื่อไร
อาจจะเพราะเวลาเห็นอัชฌาอยู่คนเดียว เขาจะเห็นอีกฝ่ายนั่งเขียนบันทึกอยู่เสมอ
เขาสังเกต จนเขาเองเป็นฝ่ายจดจ้องพฤติกรรมธรรมดาๆ นั้นจนติดอยู่ในใจ
การเขียนไดอารี่นั้นมันมีอะไรพิเศษหรือเปล่านะ
ใจหนึ่งก็อยากถาม แต่ใจหนึ่งก็มองเห็นกำแพงความสัมพันธ์ที่อีกฝ่ายก่อเอาไว้
ถ้าวันนี้การข้ามกำแพงมันอาจจะทำลายความสัมพันธ์
เช่นนั้นเขาขอเลือกอยู่หลังกำแพงแบบนี้ไปก่อนก็แล้วกัน

-------------------------------
ฟังมุมคุณกรเล่ากันต่ออีกนิดนะคะ ^^

ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน และคนที่เข้ามาคอมเม้นนะคะ

ถ้าแวะไปเจอกันในทวิต twitter ก็ฝากแท็ก #คุณโปสการ์ด ด้วยนะคะ
https://twitter.com/PlusOneNovel


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 12 (24/4/2562)
« ตอบ #19 เมื่อ: 24-04-2019 01:20:13 »





ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3251
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-6
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 12 (24/4/2562)
«ตอบ #20 เมื่อ24-04-2019 12:20:43 »

 :L2: :pig4:

ออฟไลน์ plusoneproject

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 13 (25/4/2562)
«ตอบ #21 เมื่อ25-04-2019 19:12:22 »

แผ่นที่ 13

ถ้าความเห็นอกเห็นใจ และความสงสารเป็นหนึ่งในสิ่งที่มนุษย์มักจะมอบให้ผู้อื่นเพื่อแสดงความสูงส่งของจิตใจแล้วละก็ หลงก็คงเป็นคนในฝ่ายผู้รับ ซึ่งมักจะได้รับคำว่าน่าสงสาร ด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจอยู่เสมอ
แม้ในความเป็นจริงแล้ว เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองน่าสงสารหรือโชคร้ายอะไรขนาดนั้น
เขาได้รับการบอกเล่าเกี่ยวกับสิ่งที่ตัวเองเป็นมาตั้งแต่จำความได้
คำอธิบายที่ครอบครัวบอกแก่เขา มันไม่ใช่เรื่องที่เรียกว่าน่าสงสาร หรือเพราะเวรกรรมแต่ชาติปางก่อนอะไรทั้งนั้น
แต่เป็นเพราะว่าความผิดปกติซึ่งติดมากับร่างกายตั้งแต่กำเนิดที่อยู่ในระดับเซลล์ และพันธุกรรม
การอธิบายจากครอบครัวทำให้เขาได้เรียนรู้ว่า หลายสิ่งหลายอย่างที่เขาเป็นนั้น ไม่ใช่สิ่งที่จะสามารถขวางกั้นการใช้ชีวิตและความสามารถของเขาได้
“มันไม่ใช่โรค ที่รักษาได้ด้วยยา แต่ถ้าลูกฝึกฝน ลูกก็จะสามารถเข้าใจและอยู่กับมันได้ตามปกตินะ”

ในช่วงวัยเด็ก ต้องขอบคุณครอบครัวที่เข้าใจและหมั่นสังเกตพฤติกรรมที่ไม่ปกตินักซึ่งเขาแสดงออกมา
การชอบฟัง แต่ไม่ชอบอ่าน ไม่ใช่เพราะว่าขี้เกียจ กว่าที่เขาจะเข้าใจว่าตัวเขาเองมองเห็นตัวอักษรซึ่งเข้าสู่สายตาแตกต่างไปจากคนอื่นๆ ก็เมื่อวันที่ครอบครัวพาไปพบกับหมอ
นับจากนั้น ไม่เพียงแต่เขา แต่ทั้งพ่อและแม่ รวมถึงพี่ชาย เหมือนได้เข้าคอร์สฝึกอบรมร่วมกัน เพื่อฝึกฝนและช่วยเหลือเขาในด้านพัฒนาการ
การค่อยๆ หากิจกรรมที่ทำได้ดี กลายเป็นโอกาสที่ทำให้เขาได้พบกับความชื่นชอบในการถ่ายภาพ
และได้เรียนรู้ว่า การบันทึกความทรงจำ หรือการบอกเล่า ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาตัวอักษรอย่างเดียวอีกต่อไป
แม้เขาเขียนไม่เก่ง แต่การบันทึกภาพช่วยได้

หลงได้ค้นพบว่า การถ่ายภาพเพราะความชอบนั้น ไม่เพียงมีคุณค่าในฐานะวิธีการเล่าเรื่อง
ในตอนนั้น ในวันที่พี่ก้อง เพื่อนของพี่ชาย แขกผู้แวะมาเยี่ยมเยือนกันจนเป็นคนคุ้นหน้า ได้มาเห็นภาพที่เขาถ่าย ก็ออกปากชื่นชม
คำชมในครั้งนั้นของเพื่อนพี่ชายซึ่งเป็นทายาทของเจ้าของสื่อหนังสือพิมพ์รายใหญ่ได้เปิดโอกาสให้เขาได้รู้จักกับโลกที่กว้างขึ้น
“ส่งประกวดเลยเชื่อพี่”

หลงจำได้ว่าเขาส่ายหน้ากลับเป็นคำตอบในทันที

“ทำไมล่ะ ภาพดีขนาดนี้ ส่งไปสนุกๆ ถือว่าส่งไปอวดให้คนอื่นนอกบ้านให้ได้ดูบ้าง อย่าไปเครียดสิ ได้รางวัลไม่ได้รางวัลถือว่าไปหาประสบการณ์”

เขาที่เงียบฟังพี่ก้องชักชวน ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใดๆ
แต่ในท้ายที่สุดแล้ว พี่ก้องกับพี่ชายเขาเองนั่นแหละที่เป็นฝ่ายเลือกภาพส่งเข้าไปประกวดในงานประกวดภาพถ่ายระดับประเทศงานหนึ่ง
.
.
.
“เห็นไหม ชนะจริงด้วย”
เสียงพี่ก้องดังขึ้นข้างๆ ตัวเขา ซึ่งกำลังยืนดูภาพถ่ายที่อัดใส่กรอบแขวนอยู่ตรงหน้า
ภาพน่ะไม่มีอะไรแปลกหรอก ก็เพราะมันเป็นภาพที่หลงลั่นชัตเตอร์เอง
แต่ณ ตอนนี้ ภาพมันกลับมีป้ายแสดงข้อความ “รางวัลชนะเลิศ ประเภทเยาวชน” แปะอยู่ด้านข้างป้ายชื่อผู้ถ่ายเพิ่มเข้ามา

“ขอบคุณครับ”

“ขอบคุณทำไม ฝีมือก็ฝีมือแก ไม่ใช่พี่ถ่ายสักหน่อย”

“ยังไงก็ขอบคุณครับ”

“แกนี่นะ เลิกขอบคุณได้แล้ว ไปฉลองกันดีกว่า ภีมมันบอกว่าเลิกเรียนแล้วจะตามไปที่ร้านเลย วันนี้พี่ท่าทางจะได้ลาภลอยกินฟรีจากแกนี่แหละ ไป ไปกัน”

แล้วเพื่อนพี่ชายก็เอาแขนพาดไหล่เขาก่อนชวนให้เดินออกจากพื้นที่จัดแสดงภาพไปพร้อมๆ กัน
.
.
.
“มาทำงานกับพี่ไหม”

พี่ก้องที่ไม่ได้พบหน้ากันเป็นเวลานานได้เอ่ยชวนขึ้น

“ครับ”

“เป็นช่างภาพไง ตอนนี้พี่มาช่วยงานที่บ้านจริงๆ แล้ว แต่ว่าดูงานส่วนภาพให้นิตยสารอยู่ด้วย จำพี่เก๋ได้หรือเปล่า”

“ครับ”

“สนใจไหม ฝีมือแกน่ะ มาเป็นช่างภาพให้พี่ได้สบายๆ ไม่ชอบถ่ายคน จะไปภาพประกอบก็ได้นะ หรือถ้าอยากจะลองมาถ่ายแฟชั่นก็มาลอง อาจจะชอบ เอาไหม”

เมื่อเห็นเขานิ่ง พี่ก้องก็ไม่แสดงการเร่งรัดอีก
“เอาเถอะ ถ้าตัดสินใจยังไงก็บอกพี่ แกก็น้องพี่คนหนึ่ง ตั้งแต่รู้จักกับภีมมา พี่ก็เห็นแกมาตั้งแต่เด็กแล้ว ไม่ว่าจะยังไง พี่อยากให้แกเห็นพี่เป็นพี่ชายคนหนึ่ง จะแทนภีมก็ได้ มีอะไรมาคุย มาหาพี่ได้เสมอ”

“ขอบคุณครับ”
คำชักชวนของพี่ก้องซึ่งเขายังไม่ได้ให้การตอบรับ เกือบจะเลือนหายไปจากความทรงจำเสียแล้ว
จนกระทั่งวันหนึ่งวันนั้นที่หลงได้เห็นอัชฌาที่ตึกสำนักงานของพี่ก้อง
นั่นทำให้เขาตัดสินใจเอ่ยคำตอบรับคำชวนที่ผ่านมาเนิ่นนาน
“พี่ก้องครับ เรื่องมาเป็นช่างภาพ”

“ว่าไงๆ อยากมาทำงานกับพี่แล้วใช่ไหม”

“ครับ แต่แค่มาเป็นผู้ช่วยได้ไหม”

“เอาดิ อยากเป็นอยากทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ มานั่งที่โต๊ะว่างๆ เฉยๆ ให้เปลืองแอร์ออฟฟิตก็ยังได้”

หลงพยักหน้าให้กับคำตอบรับกลั้วเสียงหัวเราะของพี่ก้อง

แม้จะนิ่ง ไปแต่ในความคิดและในใจของเขากำลังเคลื่อนไหว
ความคิดและในใจของหลงได้แต่หวัง
หวังว่ามันจะมีสักวันที่การรอคอยของเขาจะสิ้นสุดลง
และคงจะดี ถ้ามันจะสิ้นสุดลงด้วยการตัดสินใจในครั้งนี้
หวังว่ามันจะเป็นเช่นนั้น

.
.
.
“พี่ก้องครับ คนๆ นั้นอยู่ที่นี่”

“หะ ใครนะ”

“เจ้าของไดอารี่ของพี่ภีม”

“คนไหน แล้วแกเจอเขาได้อย่างไร”

“ผมเห็นเขาที่นี่ วันที่ผมตัดสินใจมาบอกพี่ก้องเรื่องทำงาน”

“เห็นว่าทำงานที่ตึกนี้หรือ หรือว่าเห็นมากินข้าวที่ร้านอาหารของกรด้านล่าง”

“ไม่ทราบครับ ผมแค่เห็น”

“แค่เห็นเนี่ยนะ เลยตัดสินใจมาทำงาน คือแกคิดว่าจะได้เจอเขาอีก เลยมาดักรอหรือไง แล้วถ้าสมมติเขาแค่มาทำธุระที่ตึกนี้ล่ะ”

“ก็รอต่อครับ”

“แกนี่นะ พี่ละเป็นห่วงแกจริงๆ เลย มีน้อง 2 คน ยังไม่เคยห่วงเท่าน้องเพื่อนคนเดียวเลยโว้ย”

แล้วพี่ก้องก็ถอนหายใจออกมาแรงๆ ครั้งหนึ่ง ก่อนที่ว่าต่อ
“เดี๋ยวพี่ช่วยดูให้ ถ้าทำงานที่ตึกนี้ เดี๋ยวก็น่าจะเจอกันอีก หรือถ้ามากินข้าวที่ร้าน ก็ไม่น่าจะยาก เพราะว่าส่วนใหญ่ลูกค้าที่ร้านไม่ได้มาแค่ครั้งเดียวอยู่ละ เอาวะ ถือว่าช่วยเสือกเพื่อน้องสักครั้ง”

หลงได้แต่ก้มหัวลงเป็นเชิงขอบคุณโดยที่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก
.
.
.
เขากำลังจะได้พบแล้วใช่ไหม
การรอมันจะใช้เวลาสักเท่าไร
แต่มันจะสำคัญอะไร ถ้ามันมีความหวังที่ปลายทางบ้างแล้ว
ก็นั่นแหละ หลงก็ได้แต่หวัง หวังว่าการรอของเขา มันจะสิ้นสุดลงเสียที


********************************
เปลี่ยนมาฝั่งหลงเล่าเรื่องกันก่อนนะคะ
ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน และเข้ามาคอมเม้นนะคะ

ถ้าแวะไปเจอกันในทวิต twitter ก็ฝากแท็ก #คุณโปสการ์ด ด้วยนะคะ
https://twitter.com/PlusOneNovel

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-05-2019 23:47:05 โดย plusoneproject »

ออฟไลน์ plusoneproject

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 14 (26/4/2562)
«ตอบ #22 เมื่อ26-04-2019 00:27:55 »

แผ่นที่ 14

“อย่าร้องเลยครับแม่ ภีมมันอยู่ระหว่างทาง เดี๋ยวมันจะกังวลใจนะครับ”
เสียงพี่ก้องที่พูดปลอบใจแม่ของเขาดังขึ้น พร้อมกับเอื้อมมือไปกุมมือของแม่เอาไว้
แทนที่จะเป็นเสียงของเขาผู้เป็นลูกชายอีกคน
แต่หลงพูดไม่ออก หรือจะบอกว่าพูดไม่ถูกก็ไม่แน่ใจ
เขารู้ว่าแม่เครียด เสียใจ และยังเตรียมตัวเตรียมใจไม่ได้
แขนและมือของพ่อวาดมาสัมผัสแผ่นหลัง และลูบปลอบตัวเขาเบาๆ
เขาคิดว่าถ้าความสูงของเขาเท่ากับตอนประถม ฝ่ามือของพ่อคงได้ลูบอยู่บนศีรษะของเขาแทน
แม้พ่อจะไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น แต่เขารู้ดีว่าพ่อก็คงรู้สึกไม่ต่างไปจากแม่มากนัก
และเขาในฐานะลูก ดูเหมือนจะทำในสิ่งที่ควรทำไม่ได้ครึ่งหนึ่งของพี่ก้องเสียด้วยซ้ำ

“แม่ครับ”

ใบหน้าที่ยังเปื้อนคราบน้ำตา และดวงตาที่แดงก่ำเงยขึ้นสบกับสายตาของเขา
“ครับลูก”

แล้วเขาก็โอบกอดแม่ไว้แนบกับอก แม่ที่ส่วนสูงเพียงแค่อกเขา ไม่เคยดูตัวเล็ก และเปราะบางเท่าวันนี้เลย
แผ่นหลังของแม่สั่นไหวอีกครั้ง
ความตั้งใจที่จะปลอบดูเหมือนจะไปกระตุ้นน้ำตาให้ไหลออกมาอีกครั้ง
หลงเรียกแม่ขึ้นมาเบาๆ ก่อนที่จะพยายามเอ่ยคำที่เขาคิด
“พี่ภีมยังอยู่กับเราเสมอไม่ใช่หรือครับแม่ แม่เคยบอกเองว่า ถ้าเรายังมีความทรงจำ จะไม่มีใครสามารถพรากเวลา ผู้คนและความสุขไปจากเราได้ทั้งนั้น วันนี้เรายังมีพี่ภีมอยู่ในความทรงจำของพวกเราไม่ใช่หรือครับ”

ร่างของแม่ในอ้อมกอดผละออกจากตัวเขาเล็กน้อย ก่อนที่จะเอื้อมมือขึ้นมาลูบข้างแก้มของเขาเบาๆ
“นั่นสินะ จริงด้วย แม่นี่แย่จริง”

“เดี๋ยวพี่ภีมต้องเอ็ดแม่แน่ๆ”

“นั่นสินะ พี่ชายเขายิ่งไม่ชอบน้ำตาอยู่ด้วย”

แล้วแม่ก็ยิ้มให้เขาบางๆ ก่อนที่พ่อจะเอ่ยปากชวนทุกคนให้หมุนตัวกลับ
ปล่อยให้ความเงียบเข้าแทนที่ในพื้นที่ที่พวกเขายืน
ทิ้งเบื้องหลังไว้เพียงแผ่นหินจารึกแผ่นหนึ่งตั้งประดับไว้ และข้อความที่อยู่บนนั้น

เพราะการเดินทางไม่เคยสิ้นสุด
ภีมวัจน์ เกียรติวิญญ์ธร
15 มีนาคม 25XX - 8 มีนา 25xx

.
.
.
ร่างสูงที่เดินเข้ามายังพื้นที่สุสานเพื่อทำความสะอาดพื้นที่ก่อนวันครบรอบการตาย
ไม่สิ จะเรียกว่าการตายก็ไม่ถูกนัก เพราะพี่ภีมไม่ได้กลับมาจากการเดินทางครั้งนั้นอีกเลย
การหายสาบสูญพร้อมเครื่องบินเที่ยวหนึ่ง และข่าวใหญ่ที่ใครๆ ก็ต้องเคยได้ยินเรื่องราว เกิดขึ้นกะทันหันมาก
มากเสียจนทุกฝ่ายตั้งรับไม่ทัน เพราะไม่มีใครในครอบครัวเคยคาดคิดเลยว่าเรื่องราวเช่นนี้จะมาเกิดกับสมาชิกผู้เป็นที่รัก
ในวันที่สายการบินประกาศหยุดค้นหา ครอบครัวจึงถือเอาวันที่ได้รับข่าวการสาบสูญเป็นวันออกเดินทางอีกครั้งของพี่ชาย
วันที่จารึกอยู่บนป้ายหินใต้ชื่อของพี่ภีม

ขณะที่เดินมาถึงหน้าป้ายหินแกรนิตสีขาว
สิ่งที่เขาคิดว่าไม่ควรมีอยู่ในสถานที่แห่งนี้ก็ดึงดูดสายตาของเขาขึ้นมา
หนังสือ ไม่สิ สมุดหรือ
สมุดบันทึกของใครกันที่วางอยู่ที่หน้าที่พักพิงของพี่ชายเขา
ถ้าจะบอกว่ามีคนมาวางลืมไว้ สถานที่แห่งนี้ก็ดูจะไม่เหมาะที่จะบังเอิญมานั่งพักสักเท่าไร
ดังนั้นหลงจึงคิดได้อย่างเดียวว่า มีใครตั้งใจนำมาวางไว้
แต่ใครกัน อย่างน้อยเขาแน่ใจว่าไม่ใช่สมาชิกในครอบครัวแน่ๆ หรือถ้าจะบอกว่าเป็นญาติที่แวะมาเยี่ยมเยือนก็ไม่น่าจะวางสมุดบันทึกเช่นนี้ไว้
เขาจึงตัดสินใจก้มลงหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมา และเปิดมันขึ้น

ตัวอักษรเป็นระเบียบที่เขียนด้วยลายมืออัดแน่นอยู่บนแผ่นกระดาษทุกๆ หน้า
เรียงลำดับตามการเขียนโดยลงวันที่ในรอบหนึ่งปีที่ผ่าน
เขาเปิดไล่ดูทีละหน้าคร่าวๆ ไปเรื่อยๆ
บันทึกไม่ได้เกิดขึ้นในทุกวัน จากวันที่ที่ลงกำกับไว้ แต่เนื้อหาที่บรรจุอยู่ในทุกบรรทัด เขามั่นใจว่าคนเขียนตั้งใจเขียนให้กับพี่ชายของเขาแน่นอน
เพราะทุกวันที่มีการบันทึก ใต้บรรทัดที่ระบุวันที่ จะเริ่มการเขียนด้วยคำว่า “พี่ภีมครับ” เสมอ
พระอาทิตย์ที่เริ่มคล้อยต่ำ และแสงสว่างที่กำลังจะจากไป ทำให้หลงตัดสินใจเก็บสมุดบันทึกดังกล่าวลงในเป้ซึ่งเขาสะพายมาด้วย ก่อนที่จะลงมือทำความสะอาดพื้นที่ก่อนที่ความมืดจะเข้ามาแทนที่
.
.
.
พี่ภีมครับ
วันนี้ผมได้เดินทางไป....

พี่ภีมครับ
งานในวันนี้....

พี่ภีมครับ
วันนี้ได้เจอกับ....

หลงที่กลับมาถึงบ้าน หยิบเอาสมุดบันทึกออกมาเปิด และค่อยๆ ไล่อ่านอีกครั้ง
เขาพบว่า เรื่องราวที่บันทึกประหนึ่งไดอารี่
แต่จะเรียกว่าไดอารี่ก็ไม่ค่อยจะถูกนัก เพราะว่าการบันทึกไม่ได้เกิดขึ้นทุกๆ วัน
บางครั้งจากวันหนึ่งแล้วก็หายไปเกือบสัปดาห์ แล้วการบันทึกก็เกิดขึ้นอีกครั้ง
บางวันในบางสัปดาห์ก็บันทึกข้อความสั้นๆ เล่าเรื่องในชีวิตประจำวัน
บางวันก็เป็นกิจกรรมที่มีหลักฐาน เช่นบันทึกเกี่ยวกับการไปดูภาพยนตร์ ก็จะมีตั๋วภาพยนตร์เรื่องนั้นแปะอยู่ด้วย พร้อมข้อความที่เขียนถึงภาพยนตร์ แถมคำวิจารณ์ หรือติชมประกอบด้วย

ใครกันนะที่เขียนข้อความเหล่านี้ถึงพี่ชายเขา
เขียนเรื่องราวถึงอีกฝ่าย เสมือนตั้งใจส่งให้อีกฝ่ายได้อ่าน
ทั้งๆ ที่น่าจะรู้ว่าพี่ภีมคงไม่ได้มีโอกาสได้เปิดอ่าน
เขาคิดว่า อีกฝ่ายก็น่าจะรู้เช่นกัน เพราะการที่เอามันมาวางที่หน้าป้ายในสุสานได้ ก็ต้องทราบเรื่องราวของพี่ชายเขาพอสมควรแล้ว
เพื่อนของพี่ภีมหรือ
แต่อีกฝ่ายเรียกพี่ชายเขาว่า พี่ภีม ก็น่าจะอายุน้อยกว่าพี่ชายของเขา
.
.
.
“พี่ก้องครับ”

หลงตัดสินใจทักพี่ก้องไปทางโปรแกรมสนทนา และได้รับการตอบกลับจากอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว
“ว่าไง ตัดสินใจจะมาทำงานกับพี่แล้วหรือ”

“ไม่ใช่ครับ”

“โถ่ แล้วมีไร ทักพี่มา ให้พี่มีความหวังวะ”

“พี่ก้องเคยเห็นสมุดบันทึกนี้หรือเปล่าครับ”
เขาถามพร้อมส่งรูปถ่ายสมุดบันทึกเล่มดังกล่าวไป พร้อมภาพถ่ายเนื้อหาภายในเล่มอีก 2-3 ภาพ

“หือ เขียนถึงไอ้ภีมด้วย แกไปเอามาจากไหน”

“ผมพบมันวางอยู่ที่สุสานครับ”

“พี่ก็ไม่แน่ใจนะ ดูเท่านี้มันก็บอกยาก ไว้เอามาเจอกันแล้วค่อยเอามาให้พี่ดูอีกทีได้ไหม”

“ได้ครับ ขอบคุณครับพี่ก้อง”
แล้วการสนทนาเรื่องสมุดบันทึกระหว่างเขากับพี่ก้องในตอนนั้นก็หยุดลงเพียงเท่านั้น
.
.
.
สุดท้ายแล้ว เวลาผ่านไป เขาก็ไม่เคยได้หยิบเอาสมุดบันทึกเล่มดังกล่าวไปหาพี่ก้องเลย
ทั้งเพราะรู้สึกว่าอีกฝ่ายน่าจะยุ่งเพราะงาน และเขาเองก็ไม่มีธุระอะไรเพียงพอที่จะเดินทางไปหาเพื่อนของพี่ชายอย่างจริงๆ จังๆ
การปฏิสัมพันธ์ทักทายไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบก็เกิดขึ้นบ้างด้วยโปรแกรมสนทนา และประเด็นเรื่องสมุดบันทึกก็ไม่ได้ถูกหยิบยกขึ้นมาในบทสนทนาอีก

จนเวลาหมุนวน ใกล้มาถึงวันครบรอบการเดินทางของพี่ภีมอีกครั้ง
หลงที่เดินทางที่สุสานเพื่อเตรียมทำความสะอาด ก็ได้พบกับสมุดบันทึกอีกเล่มวางอยู่เช่นเดิม
รูปลักษณ์ภายนอกของสมุดแตกต่างจากเล่มของปีที่แล้ว แต่เนื้อหาด้านใน มีโครงสร้างการเขียนไม่ต่างกัน
การบันทึกประจำวันที่ไม่ประจำวัน เขียนบันทึกเรื่องราวเล่าเรื่องต่างๆ ให้แก่พี่ชายของเขาได้รับรู้
.
.
.
คุณเป็นใครกันนะ
แล้วทำไมถึงเขียนบันทึกให้พี่ภีม
ผ่านไปกว่า 2 ปีแล้ว คุณก็ยังเขียนอยู่หรือ
พี่ภีมยังคงเดินทางอยู่ในความคิดของคุณใช่ไหม
แม้จะมีความสงสัยอยู่หลายเรื่อง
แต่หลงก็เลือกที่จะเก็บสมุดบันทึกเล่มล่าสุดเข้ากระเป๋าก่อนที่จะเริ่มลงมือทำความสะอาดบริเวณที่พำนักสุดท้ายของพี่ชาย

-------------------------------------
ฟังหลงเล่ามันก็จะกลายเป็นบรรยายมากหน่อยนะคะ แทบจะไม่มีการสนทนาตามประสาคนพูดไม่ค่อยเก่งแต่ค่อยๆ มาฟังเรื่องราวต่างๆ เพิ่มกันทีละนิดๆ นะคะ เรื่องเล่ายังไม่จบ เดี๋ยวค่อยมาฟังกันต่อนะคะ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน และเข้ามาคอมเม้นนะคะ

ถ้าแวะไปเจอกันในทวิต twitter ก็ฝากแท็ก #คุณโปสการ์ด ด้วยนะคะ หรือฝากช่วยติดตามกันในทวิตเตอร์นะคะ ที่ https://twitter.com/PlusOneNovel


ออฟไลน์ plusoneproject

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 15 (27/4/2562)
«ตอบ #23 เมื่อ27-04-2019 03:50:17 »

แผ่นที่ 15

แม้หน้าที่ในการดูแลที่พำนักสุดท้ายของพี่ภีมในตอนนี้เป็นของเขาในฐานะน้องชายอาจจะเป็นสิ่งที่มีความสำคัญ
แต่ตอนนี้สิ่งที่หลงรอกลับเป็นหนึ่งวันก่อนวันครบรอบการเดินทางของพี่ชายที่เขาคาดว่าเจ้าของสมุดน่าจะปรากฏตัวขึ้นเพื่อนำสมุดบันทึกมาวาง
ในวันนี้ เขาจึงเลือกที่จะมานั่งรออยู่ที่บริเวณสุสานตั้งแต่เช้าตรู่
ขณะที่นั่งกอดเข่าอยู่หน้าป้ายหิน สายตามองเมฆที่ลอยเคลื่อนช้าๆ  ความคิดก็ตั้งคำถามกับตัวเองขึ้นมาว่า ปีนี้เป็นปีที่ 3 แล้วที่พี่ภีมไม่อยู่แล้ว คนๆ นั้นจะยังเขียนบันทึกเรื่องราวต่างๆ ในปีที่ผ่านมานี้อยู่หรือเปล่ากันนะ
แล้วสายลมที่พัดมาเอื่อยๆ ก็ชักชวนให้เขาเข้าสู่ห้วงความคิดที่ดำดิ่งลง
.
.
.
“พ่อหนุ่ม”
เสียงหนึ่งที่ดังขึ้นทำให้คนที่กำลังตกอยู่ในห้วงนินทราสะดุ้งตัวเล็กน้อย ใบหน้าที่กดลงกับเข่าขยับเงยขึ้น พร้อมหันไปหาต้นเสียง ซึ่งก็คือชายชราที่เขาจำได้ว่าเป็นคนดูแลพื้นที่ของโบสถ์
“มานอนอะไรตรงนี้ เย็นย่ำขนาดนี้แล้ว”

หลงเห็นสีท้องฟ้าที่กำลังถูกย้อมด้วยสีแสดจากแสงพระอาทิตย์ที่กำลังคล้อยต่ำ แล้วก็มองไปรอบๆ ตัว และบริเวณหน้าป้ายหินสีขาว
“มองหาอะไรรึพ่อหนุ่ม”

สิ่งที่เขารอไม่ได้มีมาวางอยู่เช่น 2 ปีก่อน ไม่มีสมุดบันทึก ไม่มีสิ่งของใดๆ ที่มาวางให้พี่ภีม ไม่แม้กระทั่งตัวคนที่มาปรากฏตัวดังที่เขารอคอย
เขาลุกขึ้นยืน ก่อนที่จะส่ายหน้าเป็นคำตอบแก่ผู้ดูแล และเดินจากไปเงียบๆ จากพื้นที่สุสาน

นั่นสินะ บางครั้งเขาอาจจะคาดหวังมากเกินไป
ใครจะรอคนที่ไม่มีวันกลับมาได้นานขนาดนั้น
สองปีก็ถือว่าเป็นเวลาที่นานพอดูที่จะทำให้คนคนหนึ่งลืมได้แล้วสินะ

.
.
.
“เอ๊ะ มีอะไรวางอยู่ที่หน้าป้ายของพี่ชายน่ะลูก”
เสียงของแม่ทำให้คนที่เดินรั้งท้ายอยู่กับพ่อ ก้าวเท้าเร็วขึ้น แซงหน้าผู้เป็นแม่ไปยังบริเวณหน้าป้ายในทันที

สมุดบันทึกมาแล้ว
ดูจากภายนอก เป็นสมุดบันทึกที่มีดีไซน์ของเล่มไม่เหมือนเดิม
แต่เขามั่นใจว่าสมุดเล่มนี้น่าจะเป็นของคนคนเดิมแน่นอน
เมื่อเปิดหน้าแรกขึ้น และได้อ่านลายมือที่บันทึกอยู่ในนั้น ก็ทำเขาคลี่ยิ้มบางๆ ออกมา จนผู้เป็นแม่สังเกตเห็น
“สมุดของใครกันคะลูก”

“ผมก็ไม่ทราบครับ แต่ว่านี่เป็นปีที่สามแล้วที่เขามาวางให้พี่ภีม”
หลงตอบแม่ ก่อนจะเริ่มเล่าถึงความเป็นมาเป็นไปที่ได้เจอสมุดบันทึก และเรื่องราวของเนื้อความที่ถูกบันทึกอยู่ในนั้น

“สามปีแล้วหรือ”

“ครับแม่ ปีละเล่ม”

“เขาเป็นใครกันนะ แล้วทำไมต้องทำแบบนี้นะ ”

“ผมก็ไม่ทราบครับ”

“ลูกไม่ลองไปดูในห้องพี่เขา เผื่อว่าจะเจออะไรบ้าง” พ่อที่ยืนฟังบทสนทนาระหว่างแม่ลูกได้เอ่ยขึ้น “พ่อคิดว่าน่าจะเป็นคนที่ต้องรู้จักภีมนั่นล่ะ”

“ผมลองถามพี่ก้องดูแล้วครับ พี่ก้องก็ว่าไม่ทราบ”

“อาจจะไม่ใช่เพื่อนเก่าหรือเปล่า หรืออาจจะเป็นคนที่มหาวิทยาลัยที่ก้องอาจจะไม่รู้จัก พ่อว่าเขารู้จักกับภีมนั่นละ แต่จะรู้จักอย่างไร เมื่อไรอันนั้นให้เดาคงยาก”

“กลับไป เดี๋ยวผมจะลองไปดูในห้องพี่ภีมครับ”
ซึ่งเขาก็หวัง เผื่อว่าจะเจออะไรที่พอจะทำให้รู้จักเจ้าของสมุดบันทึกเล่มนี้ขึ้นมาบ้าง
.
.
.
หลงคิดว่าเขาพบแล้ว คนที่เขาคาดว่าน่าจะเป็นเจ้าของสมุดบันทึก
ในห้องของพี่ภีมที่ครอบครัวเก็บรักษาทุกอย่างไว้เหมือนเดิม ไม่ยากเกินไปในการค้นหา
กล่องเก็บของใบหนึ่งของพี่ชายมีการ์ดหลายใบอยู่ในนั้น
เป็นการ์ดที่ประดิษฐ์ขึ้นด้วยมือ เพื่อมอบให้วันสำคัญ วันปีใหม่บ้าง วันเกิดบ้าง
รวมไปถึงมีการ์ดอีกหลายใบที่เขียนขอบคุณในเหตุการณ์ต่างๆ มีทั้งเล็กน้อยแบบช่วยยกของ ช่วยจัดของ ไปจนถึงขอบคุณสำหรับของขวัญที่มอบให้และความใส่ใจดูแล
เจ้าของลายมือลงชื่อว่า อัชฌา บ้าง และ อัช เฉยๆ บ้าง ซึ่งเขาเดาได้ว่านั่นคงเป็นชื่อจริง และชื่อเล่น
และการค้นข้าวของที่เก็บไว้ของพี่ชายต่อทำให้เขาได้พบกับภาพถ่ายของอัชฌาในที่สุด
หลงรู้สึกได้ว่า หัวใจเขาเต้นแรงและเร็วขึ้นเมื่อได้ค้นเจอภาพถ่าย และในใจเหมือนจะสนทนากับคนในภาพว่า “คุณนั่นเอง ได้พบหน้ากันเสียทีนะครับ”
แล้วเขาก็รู้สึกว่าริมฝีปากของตัวเองยกขึ้นน้อยๆ เป็นรอยยิ้ม
ยิ้มที่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจว่ามีความหมายว่าอะไร
เพราะความสงสัยที่ได้รับการคลี่คลาย หรือเพราะความดีใจที่ได้พบกับคนๆ หนึ่ง ทั้งที่จริงๆ แล้วเขายังไม่แม้แต่ได้พบหน้า
“ปีหน้า ผมจะรอพบคุณนะครับ”
และนั่นคือเสียงแผ่วๆ คล้ายคำสัญญาที่หลงพูดขึ้นกับภาพถ่ายแผ่นนั้น
.
.
.
เขาได้เห็นตัวเจ้าของสมุดบันทึกแล้ว
แม้ในใจจะร้องเช่นนั้นด้วยความดีใจ แต่เขาก็ยืนออกมาห่างอยู่พอสมควร
เพราะคืนก่อนที่จะมาที่นี่เพื่อทำความสะอาดพื้นที่สุสานก่อนวันครบรอบ เขาฉุกคิดและทบทวนว่าเหตุใดเมื่อปีที่ผ่านมา สมุดจึงถูกวางช้าไปหนึ่งวัน นั่นอาจจะเพราะปีที่แล้ว เขานั่งเฝ้าจนหลับอยู่ที่หน้าป้ายของพี่ภีม จนคนๆ นั้นไม่กล้าเดินเข้ามา
ดังนั้น แทนที่จะรออยู่ที่เดิม เขาจึงเลือกที่นั่งซึ่งหลบมุมอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ปิดบังตัวเอง และรอ
และเป็นดังที่คาด เมื่อเขาไม่อยู่บริเวณนั้น คนคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาหาพี่ภีม
ชายหนุ่มที่มาพร้อมกับใบหน้าเรียบเฉย มองไปที่ป้ายชื่อของพี่ชายเขา พร้อมเปิดกระเป๋าที่สะพายมา
สมุดบันทึกเล่มหนึ่งถูกหยิบออกมาวางที่หน้าป้ายสุสาน
คนๆ นั้นดูเหมือนจะไม่ได้พูดอะไร หรืออาจจะเพราะเขาอยู่ไกลเกินการรับรู้
ในเวลาไม่นาน คนๆ นั้นก็หมุนตัวเดินออกไปจากบริเวณสุสาน
เมื่อเห็นอีกฝ่ายจากไปไกลเกินสายตา หลงจึงเดินออกไปที่ยังหน้าป้าย และก้มตัวลงหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมา

ได้เจอตัวคุณแล้ว
โอกาสหน้าผมจะได้คุยกับคุณบ้างไหม
ผมอยากถามคุณว่าทำไมคุณถึงเขียนบันทึกให้พี่ภีม
และทำไมคุณถึง “รอ”

**********************************
เรื่องราวทุกอย่างมันจะค่อยๆ ถูกเล่าออกมานะคะ
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจริงๆ ค่ะ

ถ้าแวะไปเจอกันในทวิต twitter ก็ฝากแท็ก #คุณโปสการ์ด ด้วยนะคะ

https://twitter.com/PlusOneNovel


ออฟไลน์ plusoneproject

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 16 (28/4/2562)
«ตอบ #24 เมื่อ28-04-2019 13:45:13 »

แผ่นที่ 16

ความฝันของพี่ภีมคือ การเป็นนักเขียนสารคดี
พี่ชายพูดกับเขาเสมอถึงความฝันนั้น พร้อมบอกเหตุผลว่าปรารถนาจะเชื่อมโลกกับผู้คนผ่านการเขียนของตัวเอง
“คนบางคนอาจจะมีโอกาสได้ออกเดินทางด้วยข้อจำกัดต่างๆ  แต่การอ่านจะช่วยเปิดประสบการณ์ให้เขาแทนได้ พี่อยากจะเป็นคนที่สร้างสะพานเชื่อมผู้คน และแนะนำสังคมแต่ละสังคมให้ได้มีโอกาสรู้จักและได้เรียนรู้กันและกัน”
 
หลงพยักหน้ารับฟังสิ่งที่อีกฝ่ายคิดและวางแผน และรู้สึกว่าความฝันของพี่ชายช่างยิ่งใหญ่เหลือเกินในสายตาเขา
พี่ภีมเป็นพี่ชายที่น่าภูมิใจสำหรับน้องอย่างเขาเสมอ  ไม่ว่าจะการดูแลในฐานะพี่ คอยสอน และสังเกตพัฒนาการของเขา เรียกได้ว่าทำแทนพ่อแม่ในเวลาที่ทั้งสองอาจจะมีภาระอื่นๆ ต้องรับผิดชอบ
พี่ชายจึงเป็นมากกว่าแค่พี่ชายทั่วๆ ไป เขาไม่มีความทรงจำการทะเลาะเบาะแว้ง ถูกพี่ชายรังแก หรือแย่งของเล่น แย่งขนมอย่างพี่น้องบ้านอื่นๆ เขามีกัน อาจจะเพราะมีปัจจัยเรื่องความต่างของอายุเป็นส่วนหนึ่ง  แต่เขาคิดว่าเพราะนิสัยและความคิดของพี่ภีมเองที่เป็นคนที่มีเหตุผล และมีวิธีที่คิดที่ยอดเยี่ยมคอยสอนให้เขาได้เรียนรู้เรื่องต่างๆ เสมอๆ 
แม้กระทั่งแนวคิดในการใช้ชีวิต ไปจนถึงอนาคตที่ตั้งใจจะยึดเป็นอาชีพการงานที่อีกฝ่ายคุยกับเขา มันจึงยังตราตรึงในความทรงจำเสมอ

“เรียนรู้กันแล้วอย่างไรครับ”
 
“อ้าว ไอ้น้องชาย อันนี้ตั้งใจถามจริงๆ ใช่ไหม ไม่ได้จะกวนกันใช่ไหม” พี่ชายถามเสียงกลั้วหัวเราะ
 
เขารู้ว่าพี่ชายเข้าใจในสิ่งที่เขาตั้งคำถาม แม้จะกล่าวหยอกเย้า แต่สุดท้ายก็ตอบกลับความสงสัยของเขาโดยไม่ได้อิดออด
“พี่ถามแกหน่อย แกคิดว่าทุกวันนี้ที่ผู้คนทะเลาะกัน หรือบาดหมางระหว่างกัน หรือเกิดสงครามเป็นเพราะอะไร”

หลงส่ายหน้าให้กับพี่ชายที่ยังคงมีรอยยิ้ม พร้อมเอ่ยเฉลยสิ่งที่คิดให้เขาฟัง
“เพราะไม่เข้าใจกันไง จำเรื่องหอคอยบาเบลได้ไหม”

คราวนี้เขาพยักหน้า
หอคอยที่มนุษย์กำลังสร้าง และหวังจะสร้างให้สูงเสียดฟ้าจนพระเจ้าโกรธ จึงบันดาลให้มนุษย์มีหลายภาษาจนสื่อสารระหว่างกันไม่เข้าใจ
เรื่องเล่าในโบสถ์ที่ทุกคนย่อมได้ฟังมาตั้งแต่วัยเยาว์

“...มาเถิด ให้พวกเราสร้างเมืองขึ้นเมืองหนึ่งและก่อหอคอยให้ยอดของมันไปถึงฟ้าสวรรค์ และให้พวกเราสร้างชื่อเสียงของพวกเราไว้ เกรงว่าพวกเราจะกระจัดกระจายไปทั่วพื้นแผ่นดินโลก
และพระเยโฮวาห์เสด็จลงมาทอดพระเนตรเมืองและหอคอยนั้นซึ่งบุตรทั้งหลายของมนุษย์ได้ก่อสร้างขึ้น
และพระเยโฮวาห์ตรัสว่า “ดูเถิด คนเหล่านี้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน และพวกเขาทั้งปวงมีภาษาเดียว และพวกเขาเริ่มทำเช่นนี้แล้ว และบัดนี้จะไม่มีอะไรหยุดยั้งพวกเขาได้ในสิ่งที่พวกเขาคิดจะทำ
มาเถิด ให้พวกเราลงไปและทำให้ภาษาของพวกเขาสับสนที่นั่น เพื่อไม่ให้พวกเขาพูดเข้าใจกันได้
ดังนั้น พระเยโฮวาห์จึงทรงทำให้พวกเขากระจัดกระจายจากที่นั่นไปทั่วพื้นแผ่นดินโลก และพวกเขาก็เลิกสร้างเมืองนั้น
เหตุฉะนั้น จึงเรียกชื่อเมืองนั้นว่า บาเบล เพราะว่าที่นั่นพระเยโฮวาห์ทรงทำให้ภาษาของทั่วทั้งแผ่นดินโลกสับสน และ ณ จากที่นั่นพระเยโฮวาห์ได้ทรงทำให้พวกเขากระจัดกระจายออกไปทั่วพื้นแผ่นดินโลก - ปฐมกาล 11:1–9”



“ความวุ่นวายของโลกและสังคมตอนนี้ เกิดเพราะมนุษย์ไม่อาจจะสื่อสารกันให้เข้าใจกัน และพอเราเกิดความไม่รู้ เราก็จะกลัวคนที่แตกต่างจากเราได้ง่าย ทั้งภาษา การกิน วิถีชีวิต เราอาจจะมองสิ่งเป็นอยู่ปกติ เป็นสิ่งที่ธรรมดาของคนอื่น หรือสังคมอื่นกลายเป็นเรื่องแปลก เพราะนั่น เราเอาสิ่งที่เราเป็น เอาสิ่งที่เราอยู่ และเอาความคิดและมาตรฐานในชีวิตเราไปเป็นมาตรวัดตัดสินคนอื่นง่าย”

หลงนิ่งฟังเหตุผลของพี่ชาย ซึ่งยังอธิบายความตั้งใจ
“ตรงนี้ล่ะที่สำคัญ ถ้าเราเข้าใจคนอื่นได้ง่ายๆ ว่าเขาเป็นใคร เขากินอยู่อย่างไร มีชีวิต มีวัฒนธรรมอย่างไร ให้ได้รู้เรื่องราวที่ไม่เคยได้รู้ ให้เข้าใจในสิ่งที่ไม่เคยได้เข้าใจ เท่านั้นล่ะ ความคิด การรังเกียจระหว่างกันและกัน หรือสายตาหยามเหยียดดูถูกผู้อื่นก็จะลดลง”

“งั้นพี่ภีมจะทำอย่างไรครับ”

“ก็บอกละไง พี่จะสร้างสะพานความเข้าใจผ่านงานเขียน เผยแพร่ออกไปให้คนได้อ่าน ไม่ใช่แค่เข้าใจ แต่อ่านแล้วได้ความสนุกและความสุขใจที่ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ สำหรับพี่การได้ไปเขียนงานสารคดีนี่ล่ะจะเป็นเครื่องมือที่ทำให้พี่บรรลุความตั้งใจ และเป้าหมายนี้ได้”

หลงพยักหน้าตอบรับแก่คำตอบและเป้าหมายของพี่ชาย ก่อนที่พี่ภีมจะมาช่วยวางอนาคตให้เขา ที่จะได้เดินทางไปกับความฝันของตัวเอง
“แกมาเป็นช่างภาพให้พี่ไหม เราพี่น้องจะได้เดินทางไปด้วยกัน แบบเป็นสองพี่น้องที่จับปากกาและสะพายกล้องเดินทางท่องโลก น่าจะสนุกไม่น้อย”

หลงพยักหน้าแทนคำตอบอีกครั้ง และนอกจากจะสัญญากับตัวเองในใจว่าจะพัฒนาฝีมือการถ่ายภาพของตัวเองให้ดีที่สุดแล้ว เขาขอบคุณพรสวรรค์ที่ครอบครัวช่วยเขาค้นพบในการถ่ายภาพ เพราะถ้าความสามารถของเขานั้นจะมีประโยชน์ และได้เดินทางตามฝันเพื่อสนับสนุนพี่ชาย หลงก็คิดว่ามันคงจะดีอยู่ไม่น้อย
และเหมือนพี่ภีมจะสามารถเข้าใจความจริงใจ และความตั้งใจของเขาที่สะท้อนออกมาผ่านแววตา อีกฝ่ายเอื้อมมือมาขยี้ผม และยิ้มให้เขาอย่างที่เคยยิ้มให้เสมอมาตลอดชีวิต
.
.
.
“คุณครับ”

อัชฌาเงยน้าขึ้นตอบสนองกับเสียงเรียก พร้อมๆ กับละมือออกจากแผ่นกระดาษในสมุดบันทึกที่กำลังเขียนอะไรสักอย่างอยู่
“มาฝ่ายผม มีอะไรต้องการให้ช่วยครับคุณหลง” เขารู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายตอบรับเขาด้วยน้ำเสียงติดประชด

“พี่ก้องให้เอานี่มาให้ครับ”

“ขอบคุณครับ แต่วันหลังคุณให้แม่บ้านเดินทางก็ได้นะครับ ไม่ต้องลำบาก เดี๋ยวแม่บ้านจะไม่มีงานทำเอา”

“ไม่เป็นไรครับ” แม้จะตอบกลับไปเพียงเท่านั้น แต่ในใจเขาคิดว่า “อยากมาพบคุณ”

“แค่นี้ใช่ไหมครับ เสร็จแล้วก็ไปสิคุณ มายืนรออะไร ผมจะได้ทำงานต่อ”

“คุณกำลังเขียนบันทึกอยู่หรือครับ” หลงได้ลองเอ่ยถามในสิ่งที่ติดอยู่ในใจ

“เสียมารยาทนะคุณหลง คุณมองอะไรเนี่ย ผมจะเขียนอะไรมันก็เรื่องของผม”
อัชฌาส่งเสียงเอ็ดขึ้นมา พร้อมกับเอามือปิดสมุดบันทึกเล่มนั้นในทันที

“ไม่ต้องไปถามอัชมันหรอกคะ คนนี้นะเขียนบันทึกตลอดเวลา สมุดบันทึกไม่เคยห่างมือ”
เป็นเสียงของหญิงสาวเพื่อนร่วมงานของอีกฝ่ายช่วยอธิบายกับเขาแทน เขาจำได้ว่าคนๆ นี้ชื่อพี่มล เพื่อนร่วมงานและพี่ที่สนิทกับอัชฌาค่อนข้างมาก เพราะเขามักจะเห็นทั้งคู่อยู่ด้วยกันเสมอ

หลงพยักหน้าให้กับพี่มล เพื่อขอบคุณสำหรับคำตอบ และตัดสินใจเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้ง
“คุณเขียนให้ใครหรือครับ”

เขาได้เห็นอัชฌาแสดงอาการชะงัก และหันใบหน้ากลับมาจ้องเขาในทันที
“เขียนให้ใครคืออะไร สมุดบันทึกก็ต้องเขียนไว้อ่านเองสิคุณ ถามอะไรแปลกๆ”

“ครับ”

“อะไรของคุณกันนะ นี่ผมไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจหรือเปล่าคุณหลง ผมรู้สึกเหมือนว่าคุณคอยกวนประสาทผมตลอดเวลา”

“ผมขอโทษครับ ผมพูดไม่ค่อยเก่ง”

“...”

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”

แล้วบทสนทนาระหว่างเขากับอัชฌา คนที่เขาคาดว่าคือเจ้าของสมุดบันทึกก็ไม่ราบรื่น...อีกครั้ง

----------------------------------------
รอไม่นาน เรื่องในอดีตกำลังจะจบลงแล้วค่ะ แล้วตัวละคร กับโปสการ์ดที่หายไปจะได้กลับมาซะที
ว่าแต่หายไปไหนกันนะ ^^ ขอบคุณที่รอนะคะ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจริงๆ ค่ะ

ถ้าแวะไปเจอกันในทวิต twitter ก็ฝาก #คุณโปสการ์ด ด้วยนะคะ
https://twitter.com/PlusOneNovel

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-04-2019 13:50:02 โดย plusoneproject »

ออฟไลน์ plusoneproject

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 17 (28/4/2562)
«ตอบ #25 เมื่อ28-04-2019 15:36:10 »

แผ่นที่ 17

“เขาชื่อ อัช อัชฌา อย่างที่รู้แล้วนั่นแหละ ตอนนี้มาทำอยู่เดอะแมกกาซีน เป็นนักเขียนในการดูแลของเก๋”

หลงพยักหน้ารับกับข้อมูลของพี่ก้อง ก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดต่อ
“เพราะงั้น ถ้าอยากจะเอาใกล้ แกต้องมาช่วยงานภาพฝ่ายแฟชั่น”

เขารู้สึกเหมือนว่ากำลังโดนพี่ก้องล่อหลอกให้ทำงานด้วยเงื่อนไขที่รู้แน่ว่าเขายากที่จะปฏิเสธ
หลงไม่ได้มีปัญหากับการเป็นช่างภาพ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะสามารถถ่ายงานทุกอย่างออกมาได้ดีอย่างที่อีกฝ่ายคาดหวัง
เขาไม่มีความมั่นใจที่จะถ่ายทอดความรู้สึกของคนออกมาในภาพถ่าย และนั่นคือเหตุผลสำคัญที่เขาเลือกที่จะถ่ายภาพ landscape มากกว่า portrait

“แน่ะ ทำหน้าแบบนั้นเตรียมจะปฏิเสธพี่งั้นใช่ไหม” พี่ก้องชิงพูดดักคอขึ้นมาก่อน

“ผม…”

“เถอะน่า คนเรามันต้องลองในสิ่งที่ไม่เคยลองทำดูบ้างสิ ชีวิตมันถึงจะเป็นชีวิต แกจะออกไปถ่ายภาพอะไรยังไง จะไปถ่ายอีกกี่ที่ กี่ประเทศ พี่ก็ไม่ได้ว่าให้แกหยุดถ่าย แต่ว่าลองมาถ่ายภาพแฟชั่นดูหน่อยจะเป็นไร นี่ เริ่มจากนี่เลย งานจากทีมเก๋ คอลเล็กชั่นใหม่”
แล้วพี่ก้องก็ยื่นปรีฟงานปึกหนึ่งให้กับเขาที่เอื้อมมือมารับด้วยใจหนักอึ้ง

“ทำหน้าเหมือนจะไปรบ ยังไงก็มาเป็นผู้ช่วยพี่อยู่แล้วน่า สมมติว่าเขาด่าก็ไม่ได้เกี่ยวกับแก เถอะน่า มาลอง ได้ถือโอกาสมาพบปะอย่างเป็นทางการไง สนไหม เดี๋ยวพี่แนะนำแบบเนียนๆ เลย ยังไงแกก็ไม่คิดจะเดินไปหาเขาแล้วถามอยู่แล้วใช่ไหมล่ะ”

หลงส่ายหน้า เพราะเป็นเช่นนั้นจริงๆ แม้ว่าในใจว่าแน่ใจเจอกับอีกฝ่ายแล้ว แต่จะให้พุ่งตัวเข้าไปหาแล้วถามว่า คุณเป็นเจ้าของสมุดบันทึกหรือเปล่านั้น เขาคงไม่สามารถทำได้จริงๆ

“นั่นละๆ มาทำงานด้วยกันนี่แหละ เจอกันเนียนๆ ค่อยๆ คุยกันไป สงสัยอะไรแล้วค่อยว่ากัน นี่แหละดีสุด เชื่อพี่”

แล้วคำว่า “เชื่อพี่” ของพี่ก้องก็บรรลุเป้าหมาย ในการทำให้เขาได้มาช่วยงานตามที่อีกฝ่ายโน้มน้าว
.
.
.
หลงไม่ชอบงานเลี้ยงสังสรรค์ แต่ที่ยอมตอบรับมาในครั้งนี้ ไม่ใช่เพราะเกรงใจพี่ก้อง แต่เพราะว่าคนคนนั้นมาร่วมงานด้วย
สำหรับคนอื่น อาจจะถือว่าเป็นเรื่องธรรมดาในการสนทนาและชนแก้วสังสรรค์กับเพื่อนร่วมงาน แต่คนที่พูดไม่ค่อยเก่ง สื่อสารไม่ค่อยจะเก่ง มันออกจะเป็นเรื่องที่ยากอยู่ไม่น้อย

ตอนนี้เขาเห็นอัชฌายืนอยู่เพียงลำพัง
การตัดสินใจเดินเข้าไปหาทำให้เขาไม่รู้ว่าต้องเริ่มบทสนทนาอย่างไร แต่เมื่อได้สังเกตเครื่องดื่มในมืออีกฝ่าย เขาจึงเลือกประโยคมาตรฐานที่ใช้ทักทายในการสังสรรค์
“ขอชนแก้วด้วยได้ไหมครับ”

อีกฝ่ายตอบรับด้วยการยกแก้วขึ้นมาสัมผัสตามมารยาทและการกระทำที่ควรจะเป็น
ก่อนที่หลงจะเอ่ยถ้อยความที่เขาคิดว่าควรจะมีเพื่อความมั่นใจต่อเรื่องที่เขาสงสัย
“คุณชื่อ อัชฌา”

“ครับ แต่เรียกแค่ อัช ก็ได้ครับ” อีกฝ่ายตอบรับเขาตามปกติ ด้วยน่าจะเข้าใจว่าเขาต้องการการแนะนำตัว

“ครับ”

แล้วเขาควรจะต้องถามอะไรต่อไปดีนะ ถามว่า คุณรู้จักพี่ภีมใช่ไหมครับ หรือว่า คุณเขียนบันทึกไปให้พี่ภีมใช่ไหมครับ หรือว่าควรจะเอ่ยถามแบบไหนดีนะ
ระหว่างสบสายตาของอีกฝ่าย แต่สมองที่กำลังคิดทบทวนประโยคคำถาม กิริยาจึงดูเหมือนกำลังพึมพำ ทำให้อีกฝ่ายเอ่ยแทรกขึ้นมา
“ครับ? คุณสงสัยอะไรในชื่อผมหรือเปล่า”

“...” หลงไม่ได้ตอบคำถามนั้น ทำได้เพียงยืนนิ่ง

“ถ้าสงสัย ควรถามดีกว่ามายืนมองหน้ากันอย่างนี้นะครับ”

“... อัชฌา แปลว่าอะไรหรือครับ” แม้จะได้เอ่ยคำถามขึ้นในที่สุด แต่ก็มารู้สึกตัวเองได้ว่า ได้พูดคำถามที่คนฟังน่าจะเข้าใจผิดได้ง่าย และดูเสียมารยาทออกไปเสียแล้ว

น้ำเสียงของอัชฌาที่เขาจับความไม่พอใจได้แสดงความคิดเห็นและถามเขากลับมา
“หือ ผมว่าเวลาคนเราทักทายกัน สิ่งแรกคือควรแนะนำชื่อตัวเองแก่อีกฝ่ายหรือเปล่าครับ ไม่น่าจะใช่การถามความหมายของชื่ออีกฝ่าย”

“หลง ครับ” เขาจึงได้ตอบชื่อ

“ครับ ยินดีที่ได้รู้จักคุณหลง ส่วนชื่อผมสามารถหาความหมายได้ตามพจนานุกรมครับ ไม่ได้แปลกประหลาดอะไร ผมขอตัว”

น้ำเสียงของอีกฝ่ายหงุดหงิดไปเรียบร้อยแล้ว และหลงก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องทำอย่างไรต่อ เพราะตอนนี้อีกฝ่ายกำลังจะหมุนตัวจากไป จึงตัดสินใจเรียกเพื่อหยุดอีกฝ่ายไว้
“คุณ”

แม้สำเร็จ อัชฌาหยุดการเคลื่อนไหว แต่ส่งสายตาที่หันกลับมาส่งมุมเงยจ้องกลับมาที่เขา แสงสลัวไม่ได้ปิดบังความหงุดหงิดในใบหน้าและสายตาไปได้เลย และก่อนหลงที่ไม่รู้ว่าจะต้องพูด ต้องทำอะไรต่อไป เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาช่วยชีวิต
“หลง กำลังคุยกับอัชอยู่หรือ”

“ครับ พี่ก้อง” เป็นอัชฌาที่ตอบรับ

“รู้จักกันแล้วใช่ไหม อัช นี่หลง ผู้ช่วยพี่”

“ครับ เพิ่งคุยกันเมื่อสักครู่” อัชฌาตอบให้ข้อมูลพี่ก้องต่อ

“พี่ขอมันมาช่วยโปรเจคนี้ ปกติมันไม่รับงานแฟชั่นหรอกนะ”

“ครับ สวัสดีครับคุณหลง” การทักทายที่ไร้เยื่อใยเพื่อตอบสนองกับการแนะนำตัวจากพี่ก้อง ทำให้เขาส่งสายตาไปทางพี่ชายคนสนิทเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่เพราะนี่คืองานสังสรรค์ พี่ก้องที่ใครๆ ก็อยากจะสนทนาด้วย ก็ถูกเรียกตามขึ้นมา พี่ก้องจึงช่วยเหลือโดยการเอ่ยทิ้งเกี่ยวกับตัวเขาให้แก่อีกฝ่าย
“เออๆ ไปๆ งั้นสองคนคุยกันไปก่อน อัช พี่ฝากหลงด้วย มันไม่ค่อยคุ้นกับงานแปบนี้ แต่มันเป็นคนเก่ง งานมันก็น่าสนใจนะ เออๆ ไปแล้วๆ นี่ก็เร่งจริง”

พี่ก้องเดินจากไปแล้ว เหลือให้เขาสองคนยืนเกาะโต๊ะกลมเล็กประจันหน้ากัน
หลงรู้สึกถึงอารมณ์กรุ่นๆ ของอีกฝ่าย แม้ว่าเขาจะชินกับปฏิกิริยาเช่นนี้เวลาสนทนากับคนอื่น แต่กับคนตรงหน้าตอนนี้ เขาไม่อยากให้เป็นเช่นนั้นเลย เขาอยากทำความรู้จักอีกฝ่ายให้มากกว่านี้
แต่ตอนนี้ ระหว่างเขาและอัชฌาดูเหมือนจะมีแค่ความเงียบ และเป็นคู่สนทนาที่ทำลายความมันลงก่อนด้วยคำถาม
“สรุปว่าคุณมีเรื่องจะคุยกับผมหรือเปล่า”

“... เปล่าครับ” เขาตอบกลับสั้นๆ ทั้งที่ในใจเริ่มนึกโกรธตัวเองเหลือเกินที่ไม่อาจจะสรรคำเพื่อต่อประโยคสนทนาได้ดีกว่านี้

“นี่คุณเมาหรือเปล่า” เสียงอัชฌาถามหยั่งเชิงเขา

“ไม่นะ”

“นั่น ชัวร์ ผมว่าคุณเมา คนเมามักจะบอกว่าตัวเองไม่เมานี่แหละ” อัชฌาเลือกสรุปประเด็นสนทนา และวิเคราะห์ว่าเขานั้นไม่มีสติเพราะน้ำเมาไปเรียบร้อยแล้ว

“งั้นผมเมาก็ได้ ถ้าคุณอยากให้ผมเมา”

และสุดท้าย หลังจากอัชฌาขมวดคิ้วให้แก่คำตอบ อีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไรขึ้นมาอีก นอกจากคำว่า
“ผมขอตัวก่อนนะครับ” และหมุนตัวจากการสนทนานี้ไป
.
.
.
“ไปส่งอัชสิ” พี่ก้องที่กวักมือเรียกเขาให้เข้าไปหาเอ่ยขึ้น แล้วพยักพเยิดไปทางร่างของอัชฌาซึ่งตอนนี้นอนกองรวมอยู่กับทีมงานบางส่วนที่เก้าอี้ตัวยาว เห็นได้ว่าอีกฝ่ายไม่มีสติสัมปชัญญะครบถ้วนไปเรียบร้อยแล้ว

“...”

“โอกาสดีกว่านี้ไม่มีอีกแล้วนะ” พี่ก้องที่ยังกระตุ้นให้เขารับภาระนี้ ให้เหตุผลเพิ่มเข้าไปอีก “ไปส่งเขาเฉยๆ น่า อย่าคิดมาก แล้วพอส่งเสร็จ แกก็จะได้แอบดูห้องเขานิดหนึ่งไง มันอาจจะทำให้ได้รู้อะไรเพิ่มขึ้น แบบในละครไง”

“ผม…”

แล้วหลงที่ยังลังเล ก็ถูกมัดมือชกโดยการสั่งการต่อจากนั้นของพี่ก้อง
“เฮ้ย หิ้วอัชมานี่มา หลงมันไปทางเดียวกัน เดี๋ยวให้มันไปส่งอัชที่คอนโด”
.
.
.
ตอนนี้ในรถของหลงที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ มีผู้โดยสารที่ไม่ได้คาดคิดติดมาด้วย และกำลังขมวดคิ้วห่อตัวด้วยการกอดอกแน่น
หลงจึงขยับเอื้อมไปหยิบเสื้อของตัวเองที่เบาะหลังของรถ หวังจะมาคลุมร่างให้ความอบอุ่นแก่อีกฝ่าย เสื้อที่ปัดผ่านใบหน้า และบริเวณคอระหว่างที่เขาขยับจัดท่าให้อีกฝ่ายเพื่อให้อยู่ในลักษณะที่สบายขึ้น มือของเขาที่โดนแก้มของอีกฝ่ายเบาๆ ทำให้มีเสียงตอบรับดังขึ้นมา

“อย่า จั๊กจี๋นะ…”

หลงสะดุ้งตัวเล็กน้อย คิดว่าอีกฝ่ายตำหนิเขา แต่เมื่อได้ยืนเสียงเรียกชื่ออีกชื่อ มีที่สัมผัสแก้มจึงไม่ได้ละไปไหน
“จูเนียร์ ไม่เอา อย่าเลีย ดื้อหรือ มาๆ อยากนอนด้วยกันก็มา”

อีกฝ่ายยกมือขึ้นมาสัมผัสสิ่งที่คิดว่าเป็นจูเนียร์แล้วลูบเบาๆ เพียงแต่ว่าตอนนี้สิ่งนั้นเป็นหลังมือของหลง เขาจึงได้ออกแรงเบาๆ หวังจะดึงมือกลับ แต่คู่กรณีดูจะไม่ยอม ทั้งยังดุหลังมือเขากลับมา
“อื้อ จูเนียร์ อย่าเล่น”

จนเมื่อได้ลูบเบาๆ จนพอใจแล้ว การกระทำนั้นก็ได้นิ่งไป ซึ่งหลงคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะเข้าสู่ห้วงนิทราลึกเรียบร้อยแล้ว จึงออกแรงดึงฝ่ามือของตัวเองออกจากบริเวณแก้วของอีกฝ่าย แล้วให้ความสนใจกับเส้นทางตรงหน้า

“อื้อ…อ๊ะ อือ”
คราวนี้เป็นเสียงครางที่ดังขึ้นข้างตัว ทำให้คนขับละสายตาจากเส้นทางเพื่อหันหน้ามามอง
อีกฝ่ายดูกระสับกระส่าย พึมพำและขมวดคิ้ว เหมือนกำลังฝันร้าย
แต่เขาละสายตาจากถนนไม่ได้ จึงเลือกที่ส่งฝ่ามือซ้ายไปลูบที่ศีรษะของอัชฌาเบาๆ
และเหมือนอีกฝ่ายได้รับรู้ถึงสัมผัส และความอบอุ่นจากฝ่ามือ เสียงครางพึมพำจึงหยุดลง หัวคิ้วที่ขมวดมุ่นเข้าหากัน ค่อยคลายออกแล้ว การหลับใหลเข้าสู่สภาวะปกติอีกครั้งจนเดินทางถึงที่พักของอีกฝ่าย

-------------------
อีกนิดนะคะอีกนิด
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจริงๆ ค่ะ

ถ้าแวะไปเจอกันในทวิต twitter ก็ฝาก #คุณโปสการ์ด ด้วยนะคะ
https://twitter.com/PlusOneNovel

 


ออฟไลน์ plusoneproject

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 18 (29/4/2562)
«ตอบ #26 เมื่อ29-04-2019 03:18:28 »

แผ่นที่ 18

“อัชมันอยู่คอนโด xxx ห้อง 12xx ชั้น 28 ค่ะพี่ก้อง”

“รู้จักไหมหลง”

เขาพยักหน้าตอบพี่ก้อง ในตอนที่หนึ่งในทีมงานประคองอีกฝ่ายขึ้นไปยังที่นั่งข้างคนขับเรียบร้อยแล้ว
และตอนนี้เขาเอาอีกฝ่ายขึ้นหลังและแบกมาถึงหน้าห้องดังกล่าวแล้ว
หลังจากล้วงหาคีย์การ์ดจากกระเป๋าสะพายของอีกฝ่ายไว้แล้ว การเข้าสู่พื้นที่คอนโดที่ต้องทั้งสแกนบัตรผ่านตรงประตูทางเข้า หรือสแกนเพื่อเปิดประตูห้องพักของคนเมาที่เขาแบกอยู่ก็ไม่ใช่เรื่องยาก

ในความจริงแล้ว เขาไม่ต้องมาหาการยืนยันใดๆ ตามที่พี่ก้องยุส่งก็ได้ เพราะตอนนี้ เขาคิดว่าเขามีหลายสิ่งที่ยืนยันตัวตนของคนๆ นี้ว่าเป็นคนที่เขียนบันทึกถึงพี่ภีมแน่นอนแล้ว
เช่นกระเป๋าสะพายใบนี้ ที่เจ้าตัวใช้ติดตัวอยู่เสมอ และที่ทำให้เขาแน่ใจว่าไม่มีทางผิดตัวแน่ๆ ก็คือ สมุดบันทึกของปีนี้ที่นำไปวางให้พี่ภีมในวันครบรอบ เป็นเล่มเดียวกับที่อีกฝ่ายถือติดมือ และเขาเฝ้าสังเกตในช่วงที่เข้ามาทำงานกับพี่ก้องแน่นอน

ในวันก่อนวันครบรอบของปีที่ 5 นี้ เขาเลือกเวลาให้ล่าช้าออกไปในการเดินทางไปยังพื้นที่สุสานเช่นเคย เพราะหากไปถึงเร็วเกินไปแล้ว อีกฝ่ายเห็นเขาก็อาจจะไม่ยอมปรากฏตัวอีกเหมือนในปีก่อนหน้า
แล้วสมุดก็มารอให้เขามาพบตามที่คาด
นั่นเป็นวันที่เขาแน่ใจว่า เจ้าของสมุดบันทึกคืออัชฌาคนนี้อย่างแน่นอน แม้ว่ายังไม่เคยไถ่ถามใดๆ แต่เพราะยังไม่ได้อัพเดทเรื่องราวกับพี่ก้องอย่างละเอียด พี่ก้องจึงยังคิดว่าต้องหาหลักฐานมายืนยันตัวตนคนๆ นี้เพิ่มเติม 


ขณะที่เขาปล่อยอัชฌาลง ร่างของคนที่ยังไม่ได้สติก็โงนเงนพิงอยู่กับชั้นเก็บรองเท้าตรงหน้าประตู ส่วนเขาก็กำลังมองหาสวิตซ์ไฟ
เมื่อแสงไฟจ้าขึ้นมาในห้องมืด ความสว่างดูจะรบกวนให้เจ้าของห้องส่งเสียงพึมพำไม่ได้ศัพท์
ห้องขนาดไม่ใหญ่นั้นไม่เป็นอุปสรรคในการมองหาประตูห้องนอน เขาที่สอดแขนโอบประคองอีกฝ่ายสามารถตรงไปเปิดประตูห้องนอนได้ในทันที ก่อนจะวางอัชฌาลงบนพื้นที่เตียงซึ่งตั้งอยู่กลางห้อง

เมื่อเครื่องปรับอากาศเริ่มทำงานได้สักพัก คนบนเตียงที่ได้สัมผัสอากาศซึ่งเย็นลงก็ขยับตัวนอนคู้กอดอกตัวเองไว้แน่น  ทำให้หลงที่กำลังมองสำรวจในพื้นที่ห้องหันกลับมาสนใจคนบนเตียง ซึ่งกำลังนอนทับผ้าห่มที่วางอยู่ปลายเท้า
เขาที่เอื้อมมือไปสัมผัสที่ปลายขาเพื่อยกขึ้นพร้อมขยับผ้าห่มกลายเป็นฝ่ายสะดุ้งตกใจจนนิ่งค้าง เพราะมือของคนที่เขาคิดว่าหลับ กำลังสัมผัสมาที่ข้อมือเขา และคนที่เขาคิดว่าไร้สติกำลังลุกขึ้นนั่งและมองมาที่เขา
“จูเนียร์ อย่ามากวนนะ นอนนะนอน เมี้ยว เมี้ยว เมี้ยว นอนนะคนเก่ง”
ฝ่ามือที่ลูบเข้าที่ข้อมือและแขนเขา ขยับไปมา หลังส่งเสียงเรียกจูเนียร์ อีกฝ่ายที่ยังลากแขนและข้อมือเขาไว้ ก็ได้ล้มตัวลงนอนหลับสนิทไปเรียบร้อยแล้ว
ด้วยเสียงร้องเลียนแบบ เขาคิดว่าจูเนียร์คงจะเป็นแมวที่อีกฝ่ายเลี้ยง
หลงที่คิดว่าควรจบภารกิจการส่งคนตามที่พี่ก้องมอบหมาย กำลังจะดึงแขนของตัวเองออกจากการเกาะกุม

เพี๊ยะ
กลับโดนอีกฝ่ายตีเบาๆ แทน พร้อมเสียงเอ็ดจากคนที่ยังไม่ลืมตา
“พี่บอกแล้วไงจูเนียร์ ว่าอย่ากวน นอนดีๆ นะคนเก่ง กอดๆ กันนะ”
มือและแขนของหลงจึงกลายเป็นจูเนียร์ คนเก่งของอีกฝ่ายไปโดยปริยาย
.
.
.
กว่าที่อีกฝ่ายจะปล่อยมือและแขนเขาให้เป็นอิสระ เพราะแสงที่รบกวนการนอนทำให้อีกฝ่ายขยับตัว ก็คือช่วงเวลาเดียวกับที่เขาเห็นแสงรำไรจากขอบฟ้าสาดเข้ามาทางหน้าต่างห้องนอน
หลงที่เป็นอิสระจากการเกาะกุม ตัดสินใจจะออกจากห้องไปก่อนที่อีกฝ่ายจะตื่นขึ้นมา
แต่ขณะที่ยืนขึ้นเต็มความสูง มุมมองและแสงนอกหน้าต่างดึงดูดให้เขายืนนิ่ง ก่อนที่จะขยับหยิบกล้องออกมาจากกระเป๋า

แชะ

สิ้นเสียงกดชัตเตอร์ ก็มีภาพโพลาลอยด์ใบย่อมไหลออกมาจากตัวเครื่อง
ช่างภาพสะบัดภาพใบนั้น 2-3 ที ก่อนที่ภาพที่อยู่ในสายตาของเขาเมื่อสักครู่ได้ย้ายพื้นที่มาปรากฏอยู่บนกระดาษ
หลงมองภาพด้วยความพอใจ ก่อนทีจะหยิบกระดาษโน้ตที่มีติดในกระเป๋าออกมา
แล้วครุ่นคิดว่า เขาควรจะเขียนข้อความว่าอะไรดีนะ เพื่อให้อีกฝ่ายอ่านแล้วไม่รู้สึกกังวลเกินไป ไม่หงุดหงิด และไม่ทำให้เข้าใจเขาผิดอย่างที่เกิดระหว่างบทสนทนาเมื่อคืน
เรื่องอะไรที่ดูเป็นเรื่องทั่วๆ ไป และกลางๆ และอีกฝ่ายจะอยากสนทนากับเขาด้วย

“คุณ
เลี้ยงแมวด้วยหรือครับ
ได้รู้จักชื่อแมวของคุณแล้วสิ
จูเนียร์น่าจะน่ารัก
เห็นคุณอ้อนมันขนาดนั้น”


หลังจากค่อยๆ จรดปากกาเพื่อเขียนอย่างช้าๆ จนเสร็จ เพื่อระวังไม่ให้ลายมือและตัวอักษรของเขาอ่านยากเกินไป หลงก็อ่านทวนข้อความอีกครั้ง
และคิดสรุปว่า ประมาณนี้น่าจะได้ล่ะนะ คุยเรื่องทั่วๆ ไป เรื่องแมว อีกฝ่ายชอบแมว พูดถึงแมวของอีกฝ่าย จะได้ไม่รู้สึกว่าเขาละลาบละล้วงเกินไป
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หลงก็เอากระดาษโน้ตแผ่นนั้นแปะไว้ที่ด้านหลังภาพ ให้เหมือนเป็นโปสการ์ดแผ่นเล็กๆ แผ่นหนึ่ง แล้ววางมันลงที่ข้างหมอนของเจ้าของห้อง ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
.
.
.
พี่ก้องที่ดูอารมณ์ดีเกินไป กวักมือเรียกให้เดินเข้าไปหาที่โต๊ะของอีกฝ่ายทันทีที่เห็นเขาเดินเข้าที่ห้องของแผนกภาพ พร้อมเสียงทักทายที่แสดงจุดประสงค์ชัดเจน
“เป็นไงบ้างน้องชาย เมื่อคืนได้เบาะแสอะไรเพิ่มเติมไหม”

เขาส่ายหน้าเป็นคำตอบ
“อ้าวเฮ้ย ไปถึงถ้ำเสือขนาดนั้นแล้ว ไม่ลองค้นห้องดูหน่อยเลยหรือไง”

หลงขมวดคิ้วส่งให้เพื่อนพี่ชาย แม้ว่าเขานั้นเคารพนับถือและยอมรับคนๆ นี้เหมือนพี่ชายคนหนึ่ง แต่หลายครั้ง และในบางเรื่อง เขาก็รู้สึกว่าคนๆ นี้ทำตัวเหมือนเด็กที่ไม่รู้ว่าอะไรควรทำไม่ควรทำ เล่นซนไปเสียทุกอย่าง แต่สุดท้ายก็เลือกตอบอีกฝ่ายเพื่อชี้แจงข้อสงสัย
“ไม่ต้องค้นแล้วก็ได้ครับ เป็นคนๆ นี้แน่ๆ ครับ”

“ทำไมแน่ใจขนาดนั้นแล้ว แค่เพราะเห็นหน้าไกลๆ กับในภาพ มันอาจจะไม่ใช่ก็ได้นะ”

“ปีนี้ ไดอารี่ที่วางไว้คือเล่มที่เขาเขียนมาตลอด ผมสังเกตมาหลายเดือนแล้ว ตั้งแต่มาทำงานที่นี่”

“แน่ใจขนาดนั้นทำไมไม่ถามวะ ว่าเขียนอะไรมาตั้ง 5 ปี”

“...”

“อยากรู้ไหม ให้พี่ถามให้เอาหรือเปล่า”

หลงส่ายหน้าให้กับข้อเสนอนั้น
“ไม่ดีกว่าครับ ถึงจะรู้ว่าเป็นไดอารี่เป็นของใครแล้ว ถ้าเขาจะยังเขียน ผมก็จะเก็บมันขึ้นมาอ่านแทนพี่ภีมเหมือนเดิม”

“แล้วก็จะอยู่แบบนี้ ไม่ไปบอกเขาล่ะว่าเราเป็นใคร”

“นั่นก็อย่าดีกว่าเหมือนกันครับพี่ก้อง ผมอยากรู้จักเขา ในฐานะที่ผมเป็นผม ไม่ใช่เป็นน้องพี่ภีม อยากจะค่อยๆ ทำความรู้จัก และทำความเข้าใจว่าทำไมคนๆ นั้นถึงเขียนบันทึกให้พี่ภีมมาตลอดเลย”

“เออ เอา ตามใจแก แกอยากจะลองทำอะไร คุยอะไรกับเขาก็เอา พี่ก็ได้แค่สงสัยละนะ แต่ถ้าแกว่าอย่างนั้นก็เรื่องของแก พี่จะไม่ไปแทรกแซงอะไรหรอก ว่าไปก็ดีซะอีกนะที่คนๆ นี้มาทำงานที่นี่ พี่เลยกำไรได้ช่างภาพฝีมือดีมาใช้งานเพิ่มอีกคน”
พี่ก้องหัวเราะเสียงดัง ประหนึ่งฉลองการบรรลุเป้าหมายที่ดึงเขามาทำงานกับตัวเองได้ แถมได้ชวนทำงานที่เขาไม่เคยแม้แต่จะคิดที่จะทำ แต่เพราะงานนั้นมันทำให้ได้ลองขยับเข้าไปใกล้คนๆ นั้น การได้ลองทำอะไรใหม่ๆ ก็ไม่เลวนัก

“แล้วนี่ยังไงต่อ เดือนนี้ตั้งใจจะไปไหนอีก”
พี่ก้องเปลี่ยนประเด็นสนทนาเข้าสู่เนื้อหางานในส่วนที่เขารับผิดชอบ ในฐานะช่างภาพสารคดี 
จริงๆ แล้วตัวเขาเองไม่เคยนิยามว่าตัวเองว่าเป็นใคร หรืออยู่ในตำแหน่งอะไร เขาคิดเพียงแค่ออกไปถ่ายภาพ แต่ทุกครั้งที่ภาพของเขาได้ตีพิมพ์ ตำแหน่งแห่งที่ที่อยู่ตรงชื่อเขาถูกเรียกเช่นนั้น
ด้านหนึ่ง มันทำให้เขารู้สึกว่าได้ใช้ชีวิตส่วนหนึ่งร่วมกับฝันของพี่ภีม
แต่ด้านหนึ่ง มันก็ทำให้เขารู้สึกเศร้าที่คนร่างฝันนั้นไว้ไม่อาจจะมาต่อเติมมันให้เป็นรูปร่างได้อีกต่อไปแล้ว


คนที่จากไป ย่อมเป็นคนที่จากไป สิ่งที่จากไป ก็ย่อมเป็นสิ่งที่จากไป ไม่อาจจะเปลี่ยนแปลง
ความเปลี่ยนแปลงนั้นจะเกิดได้กับสิ่งที่อยู่ คนที่อยู่เท่านั้น
เพราะฉะนั้นแล้ว เขาจึงหวังว่าคนๆ นั้นจะได้พบกับความเปลี่ยนแปลงบ้าง
ไม่ยึดติดกับสิ่งที่จากไป คนที่จากไปจนตัวเองเศร้าหมอง
ถ้าเป็นพี่ภีม หลงก็มั่นใจว่าอีกฝ่ายก็ต้องพูด ก็ต้องคิดเช่นนั้น


คุณมีความทุกข์เพราะสิ่งที่จากไป
กังวลในสิ่งที่ไม่มีวันเดินทางกลับมาอยู่ใช่ไหม
วังวนของความทุกข์ในการรอแบบนั้นมันน่าเศร้านะ
คุณกำลังรอเพราะอะไร
ในวันที่จะได้รู้เหตุผลนั้น จะเป็นวันที่คุณเปลี่ยนแปลงใช่ไหม
ถ้าเป็นอย่างนั้น ผมจะ “รอ”

---------------------------------------------------

#คุณโปสการ์ด
บางครั้งเพราะพูดไม่ค่อยเก่ง เวลาสื่อสารมันเลยยิ่งน่าหงุดหงิดเข้าไปกันใหญ่เนาะ

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ

twitter  https://twitter.com/PlusOneNovel
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 29-04-2019 10:26:09 โดย plusoneproject »

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3251
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-6
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 18 (29/4/2562)
«ตอบ #27 เมื่อ29-04-2019 18:15:23 »

 :L2: :pig4:

ออฟไลน์ goosongta

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1564
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +82/-6
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 18 (29/4/2562)
«ตอบ #28 เมื่อ29-04-2019 21:36:04 »

เป็นความสัมพันธ์ที่ดูยุ่งเหยิงไปหมดเลย เศร้าๆหน่วงๆ
ป่านนี้หลงจะเป็นไงบ้างนะ

ออฟไลน์ Duangjai

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 755
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
Re: #คุณโปสการ์ด - แผ่นที่ 18 (29/4/2562)
«ตอบ #29 เมื่อ29-04-2019 22:14:50 »

……


แล้วตอนนี้หลงอยู่ส่วนไหนในโลกนี้นะ. ยังอยู่ใช่ไหม

แล้วทำไมไม่เขียน  ทำไมใช้การพิมพ์. …

อืมเนอะ.  ไม่ใช่อัชคนเดียวที่อยากรู้ เราก้ออยากรู้เหมือนกัน


  :katai4:  :katai5:  :katai4: :katai5:  :katai4:   :katai5: :katai4:  :katai5:



…………

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด