★… ◤ ห้องลับ ห้องรัก ◥ …★ —— ep.15 ใครเอ่ย 100% (23/06/19)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ★… ◤ ห้องลับ ห้องรัก ◥ …★ —— ep.15 ใครเอ่ย 100% (23/06/19)  (อ่าน 37684 ครั้ง)

ออฟไลน์ melody

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 347
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
กริ๊ดดดด ดีใจที่เห็นคุณจีกลับมาค่ะ
คิดถึงการเขียนของคุณจีตลอด
แล้วเรื่องนี้ก็ไม่ทำให้ผิดหวังอีกเช่นเคย
หลอนนนนนๆ จะเป็นโรคจิตหรือกุ๊กๆกู๊กันแน่!!

ออฟไลน์ mookim

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
แนวฟีลกู๊ดจริงๆใช่ไหม คุณจีไม่ได้หลอกเรานะ  แต่ทำทำไมชักหลอนๆ โทรมาไม่หยุดเล้ยยยย

ออฟไลน์ iNklaNd

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 688
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-1
เดี๋ยววววววว ตอนแรกว่าผี แล้วก็มาคิดว่าน่าจะคนมากกว่า มีตัวละครที่โดนต้องสงสัยอยู่

แต่ .... นี่คืออะไร มันผี มันเข้าสู่เรื่องลี้ลับแล้วววว
คุณจีไหนบอกฟีล กู๊ดไง
ฟีลกู๊ดต้องไม่มีผีนะคะ!!! แง๊~~~~ :hao5:

ออฟไลน์ prueksa

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 49
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
รอ รอ รอตอนต่อไป :z2:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14114
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +414/-25
 :katai5: รอ​ ร้อ​ รอ

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2868
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +248/-3
กรี๊ดดดดดด

ทำไมต้องอ่านตอนจะห้าทุ่ม!

มันหลอนนนนนน


ออฟไลน์ Tuffina

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 121
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
พลิกล็อคไปเลยจ้าาาา :a5:

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3700
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
ย้ายห้องหนีเตอะ

ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6038
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44
สรุปมีผีมั้ยเนี้ย

ออฟไลน์ G_wa

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1074
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1926/-23
    • https://www.facebook.com/Gwa.Novel/


5.ของฝาก

โซฟาเบาะหนังเรียบหรูกลางล็อบบี้ยามค่ำคืนไม่ค่อยจะมีโอกาสได้รับแขกจำนวนมากขนาดนี้มาก่อน สามชายหนึ่งหญิง แต่มีเพียงชายสองคนที่ร่างแนบสนิทจนแทบจะเกยกัน

“จริงๆ นะพี่โจ โทรศัพท์มันดังเอง ไม่ได้เสียบสายด้วย ปิงเป็นคนถอดสายเองกับมือ เกือบเดินไปรับแล้ว” น่านนทียกมือลูบอกปลอบตัวเอง

“......ไฟมันช็อตหรือเปล่า” โจพยายามเมินมือลูกน้องที่เกาะแขนดาราหนุ่มแน่น เบียดกระแซะจนแทบจะขึ้นไปนั่งบนตัก เมื่อครู่เขากับออมเตรียมเก็บของรอน่านนทีมาเปลี่ยนเวร แต่ไม่นึกว่าจะวิ่งหน้าตาตื่นลงมาทั้งคู่แล้วตะโกนว่าผีหลอก

“ไฟอะไรจะช็อต ถอดสายตั้งนานจนกินโจ๊กหมดไปชามเพิ่งจะช็อตเหรอ”

“ผีจริงๆ หรือคะคุณสิง”

“ไม่รู้เหมือนกันครับ แต่ไม่ได้เสียบสายจริงๆ ตอนแรกก็ไม่มั่นใจ พอเสียงมันเงียบเลยเดินไปดู หยิบเครื่องมาดูก็ไม่ได้เสียบสายอะไรไว้เลย แถมดังคามืออีกต่างหาก”

“โคตรหลอนเลยออม ถือเครื่องเปล่าๆ อยู่มันยังดังน่ะ รู้ตัวอีกทีก็ลากคุณสิงวิ่งเข้าลิฟต์มาแล้ว”

“แต่ปกติก็ไม่เคยเจออะไรใช่มั้ยครับ เครื่องอาจมีปัญหา” โจพยายามยกเหตุผลที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่เชื่อมาพูดให้ลูกบ้านสบายใจตามหน้าที่ แต่กลับได้รับสายตาไม่เชื่อถือจากลูกน้องตัวเอง

“จริงๆ เมื่อวานที่เผลอรับสายไป ผมคิดว่าตัวเองมึนไข้เลยได้ยินเสียงคนหัวเราะ ตอนนี้ไม่ค่อยแน่ใจแล้วสิ”

“เหอออ เสียงหัวเราะ! คุณสิงไม่เห็นเคยเล่าเลย ผีแน่ๆ ผีโทรศัพท์!” น่านนทีสะดุ้งเมื่อคิดไปถึงว่าตัวเองเคยพยายามคุยกับผี โชคดีที่ไม่ได้ยินเสียงอะไร

“คุณสิงจิตแข็งจังเลย คุยกับผีได้ด้วย”

“ผมนึกว่าพวกโรคจิตไง”

“อย่างงี้ตอนนั้นที่คุณเคยเห็นคนวิ่งออกจากห้องล่ะ คนหรือผี” น่านนทีถามจบ สายตาสามคู่จ้องอย่างรอคอยคำตอบ

“.......คนมั้ง”

“โหยยยย คุณสิงงงงง ผีแน่ๆ ผีชัวร์ ดูกล้องวงจรปิดทั้งตึกยังหาคนที่คุณว่าไม่เจอเลย คนอะไรล่องหนได้” มือเล็กเขย่าแขนอีกฝ่ายรัวๆ อยากให้อีกฝ่ายเห็นด้วย ซึ่งความจริงสิงหายังสับสนอยู่ เรื่องนี้เป็นเรื่องไกลตัว ตอนเด็กๆ ก็มีกลัวบ้างแต่ส่วนใหญ่กลัวความมืดมากกว่า เวลาเพื่อนเล่าเรื่องหลอนๆ ก็อินตามวัยแต่โตมาบางครั้งต้องไปถ่ายหนังกลางป่าดึกๆ เปลี่ยวๆ หรือวัดร้างก็ไม่ได้รู้สึกกลัวอะไร

“พอๆ หยุดเขย่าคุณสิงได้แล้วน่าปิง ตอนนี้ยังตอบอะไรไม่ได้หรอก ได้ยินแค่เสียงโทรศัพท์ดังกันนี่ ใช่มั้ย” โจทนกับพฤติกรรมลูกน้องตัวเองไม่ไหว อยากเข้าไปจับขาเล็กๆ ที่เกยไปบนต้นขาอีกฝ่ายออกให้ แต่เมื่อเจ้าตัวไม่ได้รำคาญอะไรก็ช่วยได้แค่เอ่ยปรามนิดหน่อย

“นั่นแหละผี!!”

“โว๊ะ ไอ้ปิง! หยุดย้ำสักที นั่นห้องคุณสิงหานะ ย้ำอยู่ได้แล้วเขาจะอยู่ยังไงเล่า” โจกุมขมับกับความขี้กลัวของลูกน้อง เห็นทำงานดึกๆ ไม่เคยบ่นให้รู้มาก่อนว่ากลัว นี่มันกลัวจริงหรือหลอกแต๊ะอั๋งดารา

“เออ นั่นสิ คุณสิงงงง สงสัยที่เรานัดไปยกเลิกเบอร์คงไม่ต้องแล้ว เราเปลี่ยนไปวัดกันดีมั้ยครับ”

“ฮ่าๆๆ ปิง มีบริการไล่ผีให้ผมด้วยเหรอ” สิงหาหลุดหัวเราะเมื่อคนกลัวผียังไม่ลืมหน้าที่ตัวเอง



สุดท้ายได้เวลาเลิกงาน น่านนทีแทบจะกอดแขนพี่โจให้อยู่เป็นเพื่อนกันแต่โดนอีกฝ่ายดุแทน ก่อนกลับพี่โจกับออมกลับขึ้นไปที่ห้องพร้อมสิงหา เพราะตอนลงมารีบจนไม่ได้หยิบโทรศัพท์ห้องนิติฯ มาคืนด้วย

“น่าจะไม่มีอะไรแล้วล่ะครับ นั่นไงโทรศัพท์ที่ปิงเอาขึ้นมา” สิงหาหยิบโทรศัพท์ของตัวเองที่ตกกลางห้องวางไว้ตามเดิม ออมเดินไปหยิบอีกเครื่อง ถือโอกาสเหลือบมองสำรวจรอบๆ ห้อง ไม่ใช่แค่เพราะเป็นห้องดาราหนุ่มที่ชื่นชอบ แต่เพราะเป็นครั้งแรกที่เธอได้เข้าห้องลูกบ้านตั้งแต่ทำงานมา

“ถ้ามีอะไรโทรหาปิงได้ตลอดเลยนะครับ ต้องขอโทษจริงๆ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น” โจเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องทำยังไงกับเรื่องนี้ หากมันจริง เขาต้องแจ้งผู้จัดการหรือเปล่า แล้วจะมีผลกระทบกับลูกบ้านคนอื่นไหมหากมีข่าวลือออกมาว่าคอนโดฯ นี้มีผี

“ไม่เป็นไรครับ จริงๆ ผมก็ไม่ได้คิดมากอะไร” สิงหาตอบกลับแบบสบายๆ กับเรื่องนี้ เขาลงมาส่งทั้งคู่ถึงชั้นล่าง แอบมองน่านนทีที่ตอนนี้มีเพื่อนคุย น่าจะเป็นซีเคียวริตี้ที่อยู่หน้าล็อบบี้ สิงหากลับขึ้นห้องโดยไม่ได้รับรู้ถึงสายตาที่มองส่งพร้อมอวยพรให้โชคดีของอีกฝ่าย น่านนทีวอเรียกแจ็คซีเคียวริตี้หน้าตึกมาคุยเล่นเพราะยังไม่หายกลัว แจ็คชอบเล่นเกมเดียวกับเขาเลยมีเรื่องให้คุยกันเยอะ แต่คุยได้ไม่นานอีกฝ่ายก็ต้องไปนั่งประจำที่ เหลือเพียงเขาที่นั่งเงียบเหงาวังเวงกลางล็อบบี้ใหญ่ โซฟาหรูที่กระจายอยู่รอบๆ ดูไม่น่านั่งเหมือนวันอื่นๆ แต่กลายเป็นมุมอับที่น่าจะมีอะไรโผล่ได้ตลอดเวลา เขานั่งหลอนตัวเองสักพัก พยายามไม่มองตามมุมมืด อยู่ๆ หางตาก็เห็นเงาบางอย่างเข้ามาใกล้

“เฮ้ย!” น่านนทีสะโหยงลุกขึ้นเตรียมวิ่งหนี ดีที่หันมองเต็มตาแล้วพบว่าเป็นชายหนุ่มรูปหล่อไม่ใช่ผี แต่เป็นคนที่เจอผีมาหมาดๆ เหมือนกัน

“คุณสิง! ปิงตกใจหมด โหย เกือบวิ่งแล้วมั้ยล่ะ”

“โทษๆ ฮ่าๆ ผมตกใจไปด้วยเลย”

“คุณสิงจะไปนอนที่อื่นเหรอครับ” เกิดความรู้สึกโดดเดี่ยวขึ้นมาทันทีที่คิดว่าเพื่อนร่วมชะตากรรมจะจากไป

“เปล่าครับ ผมจะลงมาอยู่เป็นเพื่อน นอนบนห้องคนเดียวก็หลอนๆ เหมือนกัน ปิงนั่งคนเดียวก็หลอนใช่มั้ยล่ะ” สิงหาชูหมอนใบเล็กและผ้าห่มผืนบางให้อีกฝ่ายดู อุปกรณ์การนอนพร้อม

“แต่คุณสิงป่วยอยู่นะ กินยาไปแล้วใช่มั้ยครับ น่าจะนอนพักสบายๆ บนห้องดีกว่านะ”

“ผมกะว่าจะหาโซฟานอนแถวนี้ สักตีห้าหกโมงปิงค่อยปลุกก็ได้ ตอนนั้นคงไม่ค่อยน่ากลัวแล้ว ดีมั้ยครับ”

“ดีมากเลยครับ มีโซฟาตัวยาวตรงมุมนั้นน่าจะนอนสบายสุด ปิงพาไปนะ” ในเวลานี้ไม่มีการโชว์เก่งอะไรทั้งนั้น แค่แย้งพอเป็นพิธีในตอนแรก น่านนทีแทบจะอุ้มสิงหาไปนอนถ้าทำได้ เขาเดินกลับมานั่งที่เดิม มองดาราหนุ่มเอนตัวนอนอย่างไม่เรื่องมาก ลอบบี้ตอนกลางคืนไม่ได้เปิดแอร์ ที่นั่งของเขาก็มีแค่พัดลมทาวเวอร์ ด้วยกลัวอีกฝ่ายจะร้อนและถูกยุงกัดจนทำให้เปลี่ยนใจกลับขึ้นไปนอนบนห้อง น่านนทีเลยเดินไปห้องพักพนักงานหยิบพัดลมอีกเครื่องมาเปิดให้ สิงหาที่กินยาไปได้สักพักนอนหลับทันทีที่ล้มตัวลงนอน ความจริงเขาเตรียมจะนอนในห้องตัวเองแล้ว แต่นึกถึงหน้าตาเหมือนลูกหมาโดนทิ้งของน่านนทีทำให้ตัดสินใจลงมาข้างล่าง เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องเพราะได้รับการตอบแทนด้วยมือนุ่มๆ ที่จูงเขามานอนแถมยังห่มผ้าให้ พร้อมคำว่าฝันดี...นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ยินคำนี้จากคนอื่น


น่านนทีปลุกสิงหาตอนหกโมงเช้าให้ไปกลับขึ้นห้อง สิงหาบอกลาอีกฝ่ายแบบมึนๆ จากความง่วง กลับขึ้นห้องก็ทิ้งตัวนอนบนเตียงแล้วหลับยาวจนเกือบสิบโมง เขารีบอาบน้ำแต่งตัวขับรถไปรับเต้ที่บ้านแล้วให้เพื่อนขับไปดูทำเลเปิดร้าน อีกหนึ่งธุรกิจที่เขาตั้งใจกลับมาทำจริงๆ

ช่วงแรกที่ไปอยู่อังกฤษ นอกจากไปเที่ยวกับครอบครัว สิ่งหนึ่งที่สนใจคือการเดินตามตลาดของแต่ละเมือง ส่วนใหญ่จะไม่ใช่ตลาดสดแบบบ้านเรา ที่ชอบเดินคือโซนขายของเก่าสไตล์วินเทจ จนเริ่มซื้อเก็บ พ่อเห็นว่าเขาชอบเลยเล่าให้ฟังว่าสมัยหนุ่มๆ เคยเสี่ยงดวงกับการประมูลตู้คอนเทนเนอร์ ไม่ได้โชคดีเจอของมูลค่ามหาศาลอะไร แต่สนุกในการซ่อมแซมพวกมันให้ดีขึ้น เฟอร์นิเจอร์ในบ้านหลายชิ้นก็ได้มาจากตู้เหล่านั้น ซึ่งเขาชอบมาก เลยชวนพ่อไปประมูลเล่นกัน แต่พ่อเสนออะไรที่ใหญ่กว่าตู้ คือหาซื้อบ้านเก่ามาตกแต่งใหม่แล้วขาย บ้านหลายๆ หลังที่มีห้องเก็บของมักจะมีของเหลืออยู่ ช่วงที่แม่เริ่มสนุกกับการแปรรูปผลไม้ เขากับพ่อมีหน้าที่ช่วยนิดหน่อยก็เอาเวลาว่างมาหาซื้อบ้านเก่า เลือกของที่อยากเก็บไว้เองออกมา ปรับปรุงตกแต่งบ้านใหม่ แล้วประกาศขายในราคาที่สูงกว่าตอนซื้อ ซึ่งรายได้ดีมากและสนุก เขาเลยมีของเก่าสวยๆ หลากหลายสไตล์เก็บไว้เยอะมากจนต้องเช่าตู้คอนเทนเนอร์เก็บไว้ พอตัดสินใจกลับมาเลยเตรียมหาทำเลเปิดร้านขายเฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งบ้านมือสอง

“จริงๆ ถ้าเปิดในเจเจมันก็มีกลุ่มลูกค้าเยอะนะ ถ้านึกถึงของแต่งบ้านเก่าๆ วินเทจๆ ส่วนใหญ่ก็ไปที่นั่น หรือไปก็ตามตลาดนัดใหญ่ๆ ง่ายสุดคือร้านเฟอร์นิเจอร์ แต่ไม่ใช่ของเก่าจริง”

“ในเจเจมันจะเก็บของได้ไม่เยอะน่ะสิ แล้วพื้นที่ตกแต่งก็ยากด้วย กูอยากได้เป็นตึกเลยมากกว่าจะได้เก็บสต็อคไปในตัว”

“กูแนะนำว่าให้มึงเปิดร้านอย่างที่มึงอยาก แต่ต้องเปิดช็อปเล็กๆ บนห้างด้วย จัดดิสเพลย์สวยๆ เวียนๆ ไป”

“เออ ขอดูค่าเช่าก่อน ไม่อยากลงทุนเยอะ ต้องสร้างบ้านอีก มีแต่รายจ่ายว่ะ”

“ห่า มึงเป็นดาราตั้งกี่ปี มีแต่เก็บเงินไม่เห็นเคยใช้ออก อย่างเดียวที่ซื้อคือคอนโดฯ หุ้นก็เล่น แถมแจมหุ้นกับพวกกูอีกตั้งหลายอย่าง ไม่กลับเข้าวงการมึงก็อยู่ได้น่า พ่อมึงก็รวย” เต้บ่นในความพอเพียงของเพื่อน เมื่อก่อนค่าใช้จ่ายที่มากสุดคือพาแฟนไปเที่ยว ซื้อของขวัญ นอกนั้นแทบไม่เคยอยากได้อะไรเลย เสื้อผ้าก็ชอบแนวเก่าๆ เสื้อมือสองก็ซื้อใส่ บางตัวแพงๆ ก็มีสปอนเซอร์ ของใช้ส่วนตัวแพงสุดคือนาฬิกา

“เออน่ะ โครงการกูเยอะ อยากเปิดบริษัทฯ ด้วย แต่เอาทีละอย่าง กลับมาไม่กี่วันก็หัวหมุนไปหมดแล้ว”

“มีอะไรให้ช่วยก็บอก กูว่าง” เต้ขับรถพาสิงหาไปดูตึกแถวตามย่านการค้าหรือบริษัทฯ ที่มีประกาศให้เช่ารอบเมือง สิงหาเคยขับรถวนๆ ดูมาบ้างและโทรสอบถามแล้ว วันนี้คือเข้าไปดูด้านในจริงๆ กว่าจะดูครบก็เกือบค่ำ

“จริงๆ ถูกใจอยู่สองที่นะ สามชั้น จะได้เก็บของได้เยอะหน่อย แต่ไม่มีที่จอดรถนี่สิปัญหา”

“เออ ปัญหาใหญ่ด้วย แต่กูมีไอเดียเสนอ หลังจากที่ขับรถให้มึงมาครึ่งวัน มึงอยากลองฟังมั้ย”

“พูดมา อย่าลีลา”

“เอาจริงๆ ตอนแรกกูนึกร้านมึงไม่ค่อยออก ในหัวมีแต่ร้านขายของแบบในเจเจหรือ สโตร์ใหญ่ๆ พวกอินเด็กซ์ เอสบี กูเลยแนะนำให้มึงขึ้นห้างไง ที่จอดรถก็ไม่มีปัญหา แค่เอาพื้นที่ห้างไว้โชว์ดิสเพลย์ เช่าโกดังเก็บของแล้วทำเพจทำเว็บไว้ขายก็ได้ แต่พอมึงเอารูปบ้านที่มึงแต่งไว้ขายให้ดู กูแม่งชอบว่ะ อยากหุ้นด้วย”

“ได้ดิ ไม่มีปัญหา ถ้าของมันขายดีใกล้หมดก็ต้องบินไปซื้อใหม่ ลงทุนใหม่ จริงๆ พ่อกูก็มีหุ้นด้วยแต่พ่อไม่มีปัญหาหรอก”

“คือกูมีไอเดีย เดี๋ยวนี้คนชอบหาร้านสวยๆ ไปนั่งถ่ายรูปกันเยอะ พวกคาเฟ่มีให้เกลื่อน เราลองหาบ้านเก่าสักหลัง ให้มีพื้นที่สวนด้วย แล้วก็เอาของที่มึงมีมาแต่ง ถ้าเป็นบ้านมันที่มีหลายห้อง แต่งได้หลายสไตล์ ติดป้ายราคา ใครเข้ามาชอบชิ้นไหนก็ซื้อกลับได้เลย มึงว่าไหวมั้ย”

“ก็น่าสน แต่กูไม่รู้เรื่องคาเฟ่นะ อีกอย่างของบางชิ้นมันแพง กลัวคนจะทำพังก่อนมีคนซื้อน่ะสิ”

“อันไหนแพงก็จัดโชว์ไว้ในห้องอย่างเดียว ให้เดินเข้าไปดูได้แต่เราไม่ตั้งโต๊ะเก้าอี้ให้นั่ง ทำที่นั่งในสวนพอ อาจทำห้องแอร์สักห้องแค่นั้น กูว่าเวิร์ค กูชอบ”

“เออ ฟังดูดี กูรับเรื่องตกแต่งอะไรพวกนี้ได้ แต่ขายกาแฟอะไรนี่มึงต้องจัดการเองแล้วล่ะ”

“ได้ งั้นเดี๋ยวกูขอเวลาหาทำเลใหม่ก่อน อยากได้สนามหญ้ากว้างๆ จัดสวนสไตล์อังกฤษ โคตรชิล รับรองเด็กมหาฯลัยเพียบ”เต้ยิ้มกรุ้มกริ่มจนสิงหาเดาออกถึงผลพลอยได้หากกลุ่มลูกค้าเป็นเด็กวัยนั้นจริงๆ สเป็คเพื่อนเขาเลย ไม่มีค่าเทอมใส่ชุดนักศึกษามาหาพี่ ประโยคนี้เต้พูดจริงทำจริง แต่มันก็ไม่ได้มั่ว คบหาจริงจังเป็นคนๆ เพียงแต่ชอบผู้ชายขี้อ้อน ชอบทำตัวเป็นเสี่ย ภาพพจน์เลยเหมือนเลี้ยงเด็กไว้เยอะ แต่ความจริงคือคบหาแบบแฟนตามปกตินี่แหละ

“แล้วแฟนเก่ามึงล่ะ โบ้มันบอกว่ากลับมาง้อนี่” เต้เพิ่งเลิกกับแฟนได้เกือบครึ่งปี แต่มันไม่ได้เศร้าอะไรเพราะระหองระแหงมานาน ทะเลาะกันเรื่อย แฟนคนล่าสุดก็เป็นเด็กมหาฯลัย ได้ข่าวว่าส่งเสียค่าเทอมอย่างดี ตามใจและเปิดตัวกับกลุ่มเพื่อนเรียบร้อย คบได้สองปีพอเรียนจบทำงานดันไปกิ๊กกับคนที่ทำงาน เต้จับได้ก็ทะเลาะเรื่อยๆ จนมันบอกเลิกเอง มันรักจริงแต่ไม่ชอบเจ็บนาน

“กูพอแล้ว ยิ่งคุยยิ่งรู้สึกว่าตัวเองโง่ที่เคยรักคนแบบนี้ ไม่กลับไปคบก็ได้แค่นอนแลกเงินกับกูก็ยังดี ได้ยินแบบนี้ถ้าเป็นมึงจะทำไง กูนึกว่าคบกับแฟนมาสองปี แต่จริงๆ คือเช่าอีตัวระยะยาว โคตรทุเรศตัวเอง” เต้เสยผมอย่างหงุดหงิด แม้จะผ่านมานานแต่ทุกครั้งที่นึกถึงก็ยังโมโหอยู่ดี สิงหาเปลี่ยนหัวข้อไปคุยเรื่องอื่นไม่อยากให้เพื่อนรู้สึกไม่ดี ถึงจะแสดงออกว่าโกรธแต่เขารู้ว่าลึกๆ มันคือความเสียใจ



กลับมาถึงคอนโดฯ ที่เคาน์เตอร์ไม่มีพนักงานนั่งเลยสักคน นึกขึ้นได้ว่าน่านนทีเคยบอกไว้ว่าหยุดวันอังคาร น่าจะเป็นวันหยุดของแผนกนี้ สิงหารู้สึกวูบโหวงนิดหน่อยที่ไม่ได้เจอ เบอร์โทรที่ได้มาก็ยังไม่กล้าโทรไปหาเพราะไม่รู้จะคุยอะไร เขาสลัดเรื่องฟุ้งซ่านออกจากหัวแล้วโทรไปคุยเรื่องร้านให้พ่อฟัง จากเดิมที่จะเปิดเล็กๆ พอให้พ่อแม่หายเหงา นั่งเฝ้าร้าน ซ่อมนั่นนี่นิดๆ หน่อยๆ ก็เหมือนจะเป็นโปรเจ็คใหญ่ขึ้นมา แต่ฟังแล้วเขารู้สึกสนใจ น่าสนุก เลยตัดสินใจไปก่อน ตอนนี้มาเล่าให้พ่อฟังก็หวังว่าพ่อจะเห็นดีด้วย

“ร้านมันคงวุ่นๆ กว่าเดิมตรงต้องขายเครื่องดื่มกับเบเกอรี่ พ่อว่าไงครับ ไหวมั้ย แต่ส่วนของอาหารเครื่องดื่มเพื่อนผมจะจัดการมาให้เอง”

“ก็ดีนะสิง พ่อชอบ มันน่าจะดีกว่านั่งเหงาๆ เฝ้าร้านนะ”

“แม่เอาด้วย แม่จะได้ทำสโคนทำแยมขาย ลูกก็รู้ว่าแม่ทำอร่อยที่สุด” แม่รีบพูดแทรกมา ท่าทางตื่นเต้นกว่าพ่อเสียอีก แม่ทำขนมง่ายๆ อร่อย ตั้งแต่ไปอยู่อังกฤษได้รับวัฒนธรรมการดื่มชามา ทำให้ครอบครัวเรามักนั่งดื่มชาพร้อมของว่างเป็นประจำ บางครั้งก็สโคน บางครั้งก็แซนวิช ถ้าแม่ขยันก็จัดเป็นเซ็ทแล้วไปปิกนิคที่สวนสาธารณะกันก็เคย

“ดีเลยครับ แล้วเรื่องบ้านพ่อแม่ว่าไง ถูกใจที่ไหนหรือว่าลองๆ ดูที่อื่นเพิ่มได้นะครับ”

“ที่รามอินทราก็ดีนะลูก เราไม่ต้องลุ้นด้วยว่าที่ข้างบ้านจะมีอะไรมาสร้างเพราะมันไม่ใช่ที่เปล่า เนื้อที่มันกว้างไปหน่อยแต่พ่อเขาชอบ”

“พ่อชอบต้นไม้เยอะๆ ที่มันมีอยู่แล้วไม่ต้องตัดออกนะ ส่วนตัวบ้านก็เอาตามที่คุยกันไว้ แต่พื้นที่มันใหญ่ขึ้นสิงก็ขยายสเกลมันนะ อยากขยายห้องไหนหรือเพิ่มห้องไหนก็ทำ สระว่ายน้ำตอนแรกจะไม่ทำก็ทำซะลูก เอาไม่ต้องใหญ่มาก ไว้ออกกำลังกาย”

“ได้ครับ เดี๋ยวหาสถาปนิกให้เขาออกแบบก่อน แล้วจะเอาให้พ่อดูอีกทีนะ”

“อืม ตอนนี้ที่นั่นกี่โมง ข้างนอกกระจกมันมืดแล้วนี่”

“สี่ทุ่มแล้วครับ สิงเพิ่งกลับถึงห้องก็โทรหาเลย วันนี้แม่ทำอะไรให้พ่อกินตอนเย็น”

“เสียใจด้วย วันนี้มีผู้ชายนัดเดทแม่ แม่จะออกไปดินเนอร์ใต้แสงเทียน” แม่แกล้งโชว์สวีทกอดแขนพ่อแล้วหอมแขนอวบๆ ดังฟอดให้พ่อเขินเล่น นั่งดูคู่รักหยอกกันสักพักพ่อก็ไล่ให้ไปอาบน้ำนอน ส่วนคู่รักทั้งสองคนเตรียมอาบน้ำแต่งตัวออกไปดินเนอร์อย่างที่บอกจริงๆ พ่อเป็นหนุ่มอังกฤษขี้อายแต่ขยันทำโรแมนติกมากๆ ส่วนแม่เขาเป็นหญิงไทยใจกล้า แต่กล้าแค่ในบ้าน ออกนอกบ้านชอบหวงเนื้อหวงตัวกับเขาพ่อลูกตลอด


น่านนทีที่ได้พักผ่อนเต็มที่ในวันหยุด รวมถึงตื่นสายในวันต่อมา กว่าจะลุกจากที่นอนก็เกือบแปดโมงเช้า ลงมาทันช่วยพ่อล้างหม้อเก็บ ตักข้าวราดแกงเขียวหวานกับไก่ทอดมานั่งกินข้างแม่ที่นอนดูทีวีเครื่องเล็กที่ชั้นล่าง มีกับข้าวใส่ถุงวางบนโต๊ะไว้เผื่อสายๆ มีใครอยากซื้อจะได้เรียกได้ พ่อนั่งข้างๆ พร้อมหยิบหนังสือพิมพ์อ่านข่าวกีฬา

“ศุกร์นี้พี่ธารจะมา ปิงรู้หรือยัง” แม่พูดถึงพี่สาวคนโตที่สร้างครอบครัวอยู่ที่ต่างจังหวัด ก่อนนี้เหมือนแม่หรือพ่อจะพูดให้เขาฟังคร่าวๆ แล้วว่าพี่สาวจะขึ้นมางานแต่งเพื่อนสมัยเรียน

“ที่ว่ามางานแต่งงานน่ะเหรอ”

“อืม มากันทั้งบ้าน แต่งวันอาทิตย์ วันเสาร์ชวนพ่อกับแม่ไปซาฟารี พาหลานไปเที่ยว ปิงทำงานกี่โมง ลางานไปด้วยกันสิ”

“ไม่เอาอะแม่ ร้อน เข้างานเช้าด้วย ขี้เกียจลา พ่อแม่ไปกันเหอะ พี่ธารมาทีไรพาลูกไปดูสัตว์ตลอด เบื่อมั่งเหอะ”

“เอ๊า ก็เด็กมันชอบ ตอนเด็กๆ เราก็ร้องจะไปเขาดินทุกวันหยุดเหมือนกันนั่นล่ะ”

“เขาดินมันยังเล็กๆ กว่าตั้งเยอะ”

“แก่แล้วก็งี้ ไม่เข้าใจจิตใจเด็กๆ หรอก”

“โหแม่ หลานยังไม่ทันมาเลยนะ หัวปิงเริ่มเน่าแล้วเนี่ย พ่อได้กลิ่นหัวเน่าปิงมั้ย” เขานั่งหยอกแม่เล่น ส่วนพ่อก็นั่งหัวเราะไม่ขอมีส่วนร่วม ได้หยุดพักผ่อน ใส่บาตรกรวดน้ำเรียบร้อยก็หายกลัวไปเยอะ แต่เจ้าของห้องนี่สิไม่รู้เจออะไรอีกหรือเปล่า วันนี้ก็ไม่รู้จะได้เจอกันมั้ย น่านนทีคิดถึงเรื่องวุ่นๆ ที่เจอช่วงนี้ คิดถึงลูกบ้านสุดหล่อที่คุยกันบ่อยมากจนสนิทกว่าคนเก่าๆ ตอนที่เล่าเรื่องผีให้พ่อแม่ฟัง พอแม่รู้ว่าคนนั้นคือสิงหาแม่ก็ทำหน้าปลาบปลื้ม ตาแทบจะเป็นรูปหัวใจ แม่บอกเหมือนพ่อสมัยหนุ่มๆ แต่เชื่อเถอะว่าไม่จริง แค่พูดยอให้พ่อไม่งอนเท่านั้น

“วันนี้ถ้าเจอพี่สิงก็อย่าลืมถ่ายรูปให้แม่ด้วยล่ะ แล้วไก่ทอดก็ห่อไปให้เขาด้วย บอกว่าแม่ฝากมานะ อย่าเอาความดีเข้าตัวนะเข้าใจมั้ย” ดูแฟนคลับรุ่นใหญ่เขาทำสิครับ

“จะเจอหรือเปล่าก็ไม่รู้”

“ก็เอาไปเผื่อไง เขาชอบกับข้าวแม่ไม่ใช่เหรอ เอาไปเยอะๆ แกงอะไรก็ตักๆ ไปด้วย”

“อะแฮ่มๆ” พ่อแกล้งกระแอมเมื่อแม่เริ่มทำตัวเป็นแม่ยก

“อะไรจ๊ะพ่อ เย็นนี้เรากินอะไรกันดี ผัดไทยมั้ย พ่อบ่นอยากกินเมื่อวานนี่ ผัดไทยกุ้งสดตัวใหญ่ๆ เนอะพ่อเนอะ”

“โอ้โห้ แม่ยอมรับมาเลย แม่จีบพ่อก่อนใช่มั้ย ลีลาอย่างนี้ปิงว่าชัวร์เลย มีจ๊ะมีจ๋าด้วย ไม่เกรงใจลูกเลย” แม่หันมาค้อนขวับให้เขาแต่ไม่ปฏิเสธ เขากับพ่อหัวเราะดังลั่นกับเรื่องที่แม่ไม่เคยยอมรับ แต่พ่อเล่าว่าแม่จีบโดยทำปิ่นโตมาให้สมัยทำงานโรงงานเดียวกัน แม่ชอบอ้างว่าสงสารพ่อ เงินเดือนไม่เยอะยังต้องเสียเงินซื้อข้าวกิน บางทีเพื่อนคนอื่นห่อข้าวมา พ่ออยากห่อบ้างก็มีไข่ต้มพริกน้ำปลา แม่เห็นแล้วทนไม่ได้เลยทำปิ่นโตมาให้กินรวมกัน ถ้าใช้ศัพท์วัยรุ่นก็คือแม่อ่อยก่อน แต่พูดออกมาไม่ได้เดี๋ยวโดนแม่ตี

“เออ แม่รู้มั้ยว่าเมื่อก่อนทำไมคุณสิงเขาเลิกแสดงหนังหายไปเลย ปิงเห็นคลิปที่มีคนถ่ายที่บีทีเอส แฟนคลับเขาเยอะมากเลยนะ”

“แม่ก็จำไม่ค่อยได้มันหลายปีแล้ว ปกติแม่ชอบตามแต่ข่าวใครเป็นแฟนกัน ใครจีบกัน แต่ข่าวสิงหานี่...คุ้นๆ ว่าไปตีผู้หญิงนะ แต่เป็นคดีหรือเปล่าแม่จำไม่ได้เหมือนกัน”

“คุณสิงหาเนี่ยนะ!” เขาตกใจมากกับเรื่องนี้ นึกหน้าตาท่าทางราวเทพบุตรกับการทำร้ายร่างกายผู้หญิงไม่ออกเลย อยู่ดีๆ ก็มีคำๆ หนึ่งผุดขึ้นมาในหัว...ไม่จริง

“เออ แม่ก็ลืมๆ แล้ว ปิงก็หาในเน็ตสิ ข่าวเก่าๆ น่าจะมี”

“อืม...ไม่เอาอะ เรื่องของเขา ปิงคุยกับเขาตั้งหลายครั้งเขาดีมากเลยนะแม่ ดูใจเย็นมาก ไม่เคยเหวี่ยงเลย พูดครับๆ ตลอด”

“จะไปเอาอะไรกับวงการบันเทิง” แม่ใช้คำพูดอย่างผู้รู้จริง และมันก็เป็นเรื่องจริง บางทีเรื่องนี้อาจเป็นการดิสเครดิทสิงหาพระเอกอันดับต้นๆ ในตอนนั้นก็ได้



CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ G_wa

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1074
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1926/-23
    • https://www.facebook.com/Gwa.Novel/
เคาน์เตอร์กลางล็อบบี้ยังคงเงียบเหงาเหมือนทุกวัน แต่ความตื่นเต้นของน่านนทีต่างไปจากเดิม กับข้าวหลายถุงที่แม่ยัดเยียดให้เขาหิ้วมาฝากลูกบ้านสุดหล่อเป็นเหตุให้เขาจำเป็นต้องโทรหาสิงหา ฝ่ายนั้นบอกว่ากำลังกลับพอดี ไม่รู้เขาคิดไปเองหรือเปล่าที่น้ำเสียงสิงหาเหมือนจะดีใจที่ได้ของฟรี

“สวัสดีครับปิง” สิงหาฉีกยิ้มกว้างให้อีกคนที่ไม่ได้เจอหน้ามากว่าหนึ่งวัน

“สวัสดีครับคุณสิง แม่ปิงฝากกับข้าวมาให้เยอะมาก ถ้ากินไม่หมดเอาแช่ตู้เย็นไว้นะครับ” น่านนทีก้มลงเปิดลิ้นชักแล้วหยิบถุงใบใหญ่ ด้านในมีกับข้าวอยู่สี่ถุงแถมข้าวเปล่าถุงใหญ่อีกหนึ่ง

“โห เยอะมากเลย เกรงใจจัง ฝากขอบคุณคุณแม่มากๆ เลยนะครับ”

“แฮ่ๆ แม่บอกว่าขอค่ากับข้าวเป็นรูปถ่ายน่ะครับ”

“อ้อ ได้สิ คราวก่อนก็ยังไม่ได้ถ่ายให้เลย มาครับ แต่โทรมนิดนะครับ” สิงหาลูบผมให้เข้าทรงนิดหน่อย น่านนทีอดมองค้อนคนที่บอกว่าโทรมไม่ได้ สภาพคนโทรมเทียบกับเขาตอนพยายามดูดีที่สุดยังต่างกันราวฟ้ากับเหว

“ปิงมาถ่ายคู่กันด้วยสิครับ” สิงหาชวนหลังยืนเป็นแบบให้ถ่ายไปสองสามรูป น่านนทีไม่รอช้ารีบไปยืนข้างๆ ยื่นมือไปข้างหน้าเตรียมกดเซลฟี่กับดาราครั้งแรก

“ขยับมาใกล้ๆ ก็ได้ครับ เดี๋ยวผมถ่ายให้นะ” สิงหาหยิบโทรศัพท์ในมือปิงมาถือไว้เอง ถอยไปยืนเยื้องด้านหลังนิดย่อตัวลงหน่อยแล้วกดถ่ายรัวๆ ไปหลายรูปจนน่านนทีเกือบหลุดหัวเราะกับความเร็วนิ้ว รูปที่ออกมาเลยดูเป็นธรรมชาติมากกว่ารูปอื่น

“น่ารักดี ส่งให้ผมด้วยนะ” สิงหามองรูปคู่รูปแรกแล้วรู้สึกอยากได้ จริงๆ อยากเอาโทรศัพท์ตัวเองมาถ่ายเหมือนกันแต่กลัวน่านนทีจะมองแปลกๆ อันที่จริงเขาเองก็รู้สึกแปลกๆ ที่เริ่มอยากใกล้ชิดอีกฝ่ายมากขึ้นทุกครั้งที่เจอ ความลังเลในคำยุยงของเพื่อนกับความรู้สึกตัวเองตีกันจนไม่ค่อยแน่ใจว่าที่สิ่งรู้สึกเกิดจากตัวเองจริงๆ หรือเพียงแค่อินตามแรงยุ แต่ไม่ว่าจะเกิดเพราะอะไร เขาก็ชอบ...ที่รู้สึกแบบนี้กับน่านนที

“ปิงครับ พรุ่งนี้ผมอยากใช้ห้องมีตติ้ง ต้องทำยังไงบ้าง” พรุ่งนี้เขานัดสถาปนิกมาคุยเรื่องบ้าน เป็นพนักงานบริษัทฯ ชวินที่มันเรียกใช้งานนอกบ่อยๆ ส่วนเรื่องซื้อขายชวินเป็นคนกลางติดต่อให้ จ่ายเงินแล้วโอนโฉนดอังคารหน้า เรื่องร้านเต้ก็กำลังมองหาทำเลดีๆ แล้วเดี๋ยวค่อยขับไปดูสถานที่จริง

“ปกติสามารถจองเองผ่านแอพได้เลยครับ เดี๋ยวปิงเช็คให้ก่อนนะครับว่าห้องว่างมั้ย” น่านนทีกดส่งรูปแล้วสิงหาแล้วเดินกลับไปที่หลังเคาน์เตอร์ เช็คดูห้องประชุมพบว่ายังว่างก็กดจองให้ทันที

“ห้องว่างพอดีเลย คุณสิงจะจองตอนช่วงกี่โมงถึงกี่โมงครับ”

“น่าจะสิบโมงถึงเที่ยง ไม่น่าเกินนี้ แต่ถ้าเกินผมต้องทำยังไง”

“ปิงเช็คแล้วพรุ่งนี้ยังไม่มีคนจองเลย ถ้าเกินแต่ไม่มีคนจองต่อก็ใช้ต่อได้เลยครับ แต่ถ้ามีคนจองก็ต้องออก แต่ด้านนอกห้องประชุมก็มีโต๊ะเก้าอี้บริการหลายจุด สามารถใช้ได้ตลอดเวลาแค่ไม่มีห้องกั้นกับโปรเจคเตอร์เท่านั้นเอง”

“โอเคครับ งั้นสิบโมงถึงเที่ยงนี่ล่ะครับ จะพยายามไม่เกิน”

“ให้จัดคอฟฟี่เบรกด้วยมั้ยครับ ถ้าเป็นเครื่องดื่มทั่วไป คุกกี้ บิสกิตจะมีบริการฟรีในห้องอยู่แล้ว แต่ถ้าต้องการของว่างอย่างอื่นด้วยจะมีค่าใช้จ่ายเพิ่ม”

“สิบโมงน่าจะกินข้าวกันมาแล้ว ขอกาแฟกับพวกคุกกี้ก็พอครับ”

“แขกคุณสิงมีกี่คนครับ”

“สองคนครับ”

“โอเคครับ คุณสิงอ้อมมาดูหน้าจอดีมั้ยครับ ปิงจะได้สอนใช้งานด้วย ถ้าเปิดแอพก็ทำตามขั้นตอนคล้ายๆ กันนี้เลย” น่านนทีขยับให้อีกฝ่ายเข้ามานั่งเก้าอี้อีกตัว

“ตรงนี้นะครับถ้าคุณสิงเข้าแอพก็จะเจอหน้าแบบนี้ คุณสิงก็เลือก Meeting Room เมื่อกี้ปิงไปดูตารางการจองตรงนี้ เห็นมั้ยครับว่ามันว่างอยู่แสดงว่าไม่มีคนจองไม่มีคนใช้งาน คุณสิงก็กดจองได้เลย แล้วก็ระบุเวลาลงไป” เสียงเจื้อยแจ้วอธิบายอย่างตั้งใจ แต่คนฟังกลับเริ่มเหม่อไปทุกที เขาชอบมองน่านนทีพูดนั่นพูดนี่ให้ฟัง เวลาน่านนทีตั้งใจพูดอะไรสักเรื่อง ตาจะเป็นประกาย ปากเล็กๆ มีรอยยิ้มนิดๆ ตลอดเวลาเหมือนสนุกเหลือเกินกับการได้พูดในสิ่งที่ตัวเองพยายามศึกษาออกมาให้คนอื่นฟัง... น่ารักจัง

“คุณสิงว่าอะไรนะครับ”

“หืม... เปล่านี่ครับ” สิงหาคิดว่าตัวเองแค่นึกในใจนะ หรือเผลอพูดออกมา...ไม่มั้ง

“งั้นต่อนะ เมื่อกี้ปิงสอนเฉพาะของห้องมีตติ้ง แต่พวกจองรถก็ทำเหมือนกันเลยครับ อ้อ อีกเรื่องคือเมื่อกี้ที่สั่งคอฟฟี่เบรคจะไม่มีให้ใส่รายละเอียดในแอพ แต่ปกติถ้าคุณสิงจองปุ๊บ คอนเซียซจะรู้ทันทีแล้วก็จะโทรไปสอบถามเพิ่มเติม”

“แล้วพรุ่งนี้ปิงเป็นคนเสิร์ฟหรือเปล่าครับ”

“ปกติจะเป็นเมดหรือบัตเลอร์แล้วแต่ลูกบ้านต้องการครับ แต่บางครั้งปิงก็ไปช่วยดูแลความเรียบร้อยอีกที แต่พรุ่งนี้ปิงเข้างานบ่ายสามคงไม่ได้ดูแลให้นะครับ” น่านนทีตอบไปโดยไม่ได้สังเกตแววตาหม่นลงวูบหนึ่งของอีกฝ่าย


วันรุ่งขึ้นในห้องมีตติ้งที่จองไว้ สิงหาลงมาก่อนเวลานัดนิดหน่อย ถึงอย่างนั้นก็ยังพบบัตเลอร์มาเตรียมจัดสถานที่รอแล้ว มีการจัดแจกันดอกไม้เล็กๆ ไว้พอให้สบายตาแต่ไม่เกะกะ เตรียมเครื่องโปรเจคเตอร์และกระดานไวท์บอร์ด  สถาปนิกหนุ่มสองคนและสิงหานั่งคุยกันคร่าวๆ ถึงสไตล์บ้านที่อยากได้ แรกๆ ทั้งสองคนมีเกร็งบ้างเพราะทั้งคู่ยังเป็นมือใหม่ในวงการ ยิ่งรู้ว่าสิงหาเป็นเพื่อนเจ้านายและเป็นดาราด้วยยิ่งกังวลกันไปใหญ่ เมื่อสิงหาไม่ได้วางตัวห่างเหิน แต่พูดคุยด้วยง่ายและสนุกเหมือนคุยกับเพื่อนใหม่คนหนึ่งเลยทำให้การคุยงานราบรื่นมากขึ้น สิงหามีรูปอ้างอิงมาเปิดให้ดูจะได้เห็นภาพรวมชัดเจนมากขึ้น ก่อนหน้านี้เขากับพ่อได้ออกแบบคร่าวๆ เอาไว้แล้วว่าต้องการห้องจำนวนเท่าไร จัดตำแหน่งไว้ตรงไหน ตอนนี้แค่ปรับขนาดหรือตำแหน่งห้องนิดหน่อยให้สอดคล้องกับพื้นที่ ซึ่งสถาปนิกทั้งสองคนต้องไปดูสถานที่จริงด้วยตัวเองอีกครั้ง เขาค่อนข้างละเอียดในการจัดวางตำแหน่งห้อง ห้องรับแขกควรมีแสงธรรมชาติส่องทั่วถึง ห้องนอนต้องไม่โดนแดดเผาช่วงกลางวัน สระว่ายน้ำต้องอยู่ในมุมที่เป็นส่วนตัวหน่อย ทุกคำนึงถึงการใช้สอยมากกว่าความสวยงาม

“เรื่องตัวบ้านผมพอเข้าใจความต้องการคุณสิงแล้ว ส่วนนอกตัวบ้านจะมีโรงรถกับสระว่ายน้ำ โรงรถนี่ต้องการจอดกี่คันครับ”

“สักสามสี่คัน ไม่น่าเกินสี่คันครับ” เขาลองคำนวณจำนวนรถในอนาคตน่าจะมีประมาณสามคันที่ตั้งใจไว้ คือคันปัจจุบันที่เพิ่งซื้อมา ถ้าพ่อแม่มาเมื่อไรก็ต้องมีอีกคันไว้ให้ใช้ แล้วก็อาจจะซื้อรถตู้อีกสักคันเผื่อเดินทางไกลๆ จะได้นั่งสบายกว่า

“งั้นรายละเอียดเท่านี้ก็น่าจะพอแล้วครับ แล้วก็รูปที่คุณสิงให้ดูพวกนี้ส่งให้ผมหน่อยได้มั้ยครับ”

“ได้เลยครับ ส่งทางไหนดี”

“ส่งอีเมลได้เลยครับ นี่นามบัตรส่วนตัวผมครับ”

“โอเคครับ ผมแอดไลน์ไปด้วยเลยแล้วกัน เผื่อมีอะไรก็ติดต่อมาได้ตลอด ผมอยากได้บ้านที่ตรงความต้องการมากที่สุด ใช้สอยได้จริงไม่เน้นสวยงามนะครับ อ้อ ส่วนบันไดหน้าบ้านนี่ขอสโลปด้วย” สิงหาดึงโน๊ตบุ้คมาเข้าอีเมลส่วนตัวแล้วส่งรูปไปให้อีกฝ่าย นัดเวลาส่งแบบร่างครั้งแรกแล้วก็แยกย้ายกัน เขาโทรหาชวินเพื่อขอบคุณเพื่อนอีกครั้ง สองคนที่ส่งมาน่าจะเป็นเด็กปั้นของมัน ไฟแรงแต่อีโก้ไม่สูง สถาปนิกบางคนมีแนวทางของตัวเองชัดเจนเกินไป ไม่ค่อยทำตามความต้องการของลูกค้า ยกเรื่องความสวยงามมาแย้งอยู่เรื่อยๆ แน่นอนว่าจ้างคนออกแบบให้ก็ต้องอยากให้บ้านสวยในระดับหนึ่ง แต่ต้องใช้งานง่ายและใช้งานได้จริง


กลับขึ้นมาบนห้องเช็คไลน์ที่เริ่มแจกให้คนรู้จัก บางคนก็ไปบอกต่อทำให้มีงานเริ่มติดต่อเข้ามา เขาเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบแกงจืดมะระยัดไส้มาอุ่นกินเป็นมื้อเที่ยง ยังเหลือกับข้าวอีกสองถุง รสมือแม่ของปิงอร่อยถูกปากเขาจริงๆ เมื่อวานเขาลองกินปลาดุกผัดพริกไปหนึ่งถุง ปลาทอดกรอบกำลังดี ชุ่มๆ พริกแกงรสจัด กินกับข้าวร้อนๆ ไปสองจาน ถ่ายรูปจานเปล่าสะอาดเกลี้ยงเกลาส่งให้น่านนทีเพื่อฝากชมคุณแม่ แล้วได้บอกฝันดีก่อนนอนเป็นของแถมอีกครั้ง


“สวัสดีครับคุณสิง จะออกไปข้างนอกเหรอครับ” น่านนทีทักอีกฝ่ายที่เดินออกจากลิฟต์มาหา

“ออกไปซื้อของน่ะครับ แม่ปิงทำอาหารอร่อยมากเลย ผมเพิ่งกินแกงจืดมะระหมดไปอีกถุง ปกติผมไม่กินมะระนะ แต่แม่คุณทำไม่ขมเลย”

“แค่รูปที่ส่งให้เมื่อวานแม่ก็แทบกรี๊ดแล้ว ถ้าชมบ่อยๆ มีหวังแม่ต้องเพ้อถึงคุณสิงหนักกว่านี้แน่ พ่อปิงตกกระป๋องพอดี”

“ฮ่าๆๆ อร่อยจริงๆ ครับ ไม่ได้อวย”

“แล้วเมื่อเช้าห้องมีตติ้งเรียบร้อยมั้ยครับ”

“ดีมากครับ มีบัตเลอร์มาดูแลแต่ผมบอกให้เขาช่วยเสิร์ฟก็พอ ไม่ต้องคอยดูแลจนหมดเวลา เออผมว่าจะถามปิงเรื่องบริการซักรีดกับแม่บ้านน่ะครับ อยากรู้เรื่องค่าบริการว่าคิดยังไง”

“ซักรีดมีเรทราคาแบบต่อชิ้นแล้วก็รายเดือน เดี๋ยวปิงเอาใบราคาให้นะครับ”

“งั้นเอาไว้ก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวผมต้องออกไปข้างนอกแล้ว ขากลับค่อยแวะมาใหม่ดีกว่า”

“ก็ได้ครับ เดี๋ยวปิงเตรียมเอกสารให้”

“ขอบคุณนะครับ เดี๋ยวซื้อขนมมาฝาก” สิงหาโบกมือแล้วแล้วเดินไปอาคารจอดรถ น่านนทีมองอีกฝ่ายเดินจากไปทั้งที่ข้างในกำลังกังวล ทำยังไงดีนะ คุณสิงดูไม่เครียดอะไรเลย หน้าตาสดใสหล่อเหมือนเดิม น่าจะไม่เจอผีหลอกแล้วล่ะมั้ง น้ำมนต์ที่เอามาฝากคงต้องเก็บกลับไปใช้เอง หรือจะให้แม่เอาผสมในอาหารดี น้ำมนต์นี่ถ้าปรุงรสใส่เครื่องแกงแล้วจะยังขลังมั้ยนะ ปัญหานี้เขาจะถามใครดี


เมื่อตัดสินใจจะรับงานในวงการบันเทิงโดยที่ยังไม่มีผู้จัดการส่วนตัว หลายๆ เรื่องเขาไม่คุ้นเคยเลยได้คำแนะนำจากนักรบให้ลองรับงานเอง ส่วนเรื่องบัญชีหรือสัญญาต่างๆ ถ้าต้องการชั่วคราวเดี๋ยวนักรบจะให้ผู้ช่วยตัวเองมาคอยดูแลให้ เอาไว้รับงานเต็มตัวค่อยหาผู้จัดการส่วนตัว ก่อนอื่นที่ต้องทำคือซื้อโทรศัพท์มือถือพร้อมเบอร์ใหม่ แล้วใช้เครื่องนี้เป็นเบอร์ส่วนตัว ส่วนเบอร์เก่าที่เริ่มมีคนรู้แล้วก็เอาไว้รับงานไปเลย เขาใช้เวลาไม่นานในการเดินเลือกของ แวะร้านเบเกอรี่เห็นเค้กใบเตยมะพร้าวอ่อนน่ากินเลยสั่งไปหลายชิ้น รวมกับขนมอื่นๆ อีกนิดหน่อย แยกกล่องใส่ไปฝากน่านนที

“ซื้อขนมมาเยอะจัง คุณสิงชอบเหรอครับ” น่านนทีมองถุงเบเกอรี่ร้านดังที่วางบนเคาน์เตอร์

“อันนี้ซื้อมาฝากปิงแล้วก็ถุงนี้ฝากให้พ่อแม่ปิงนะครับ ผมไม่เคยกินหรอกแต่เดินผ่านเห็นคนเยอะแล้วก็น่ากินดี”

“อร่อยครับ ปิงเคยกินไม่กี่ครั้ง ขี้เกียจต่อแถวซื้อ ขอบคุณนะครับ ซื้อมาเยอะเลย”

“ทั้งหมดนี้เพราะฝีมือแม่ปิงล้วนๆ กับข้าวช่วยชีวิตผมได้มาก ปกติซื้อแต่ข้าวกล่องมาเวฟ เวลาสั่งร้านอาหารคอนโดฯ ก็ไม่ค่อยได้รสถูกใจ”

“ปิงเห็นแล้วล่ะครับ เปิดตู้เย็นมาเจอแต่อาหารกล่อง จริงๆ ในซอยมีร้านอร่อยเยอะนะครับ กลางๆ ซอยมีก๋วยเตี๋ยวเรือชามเล็ก ปิงชอบกิน ร้านส้มตำยิ่งแซ่บมาก แต่เป็นรถเข็นนะครับ เขาจะเข็นมาจอดตรงวินมอเตอร์ไซต์ตอนเที่ยงๆ”

“ของโปรดผมเลย ไว้วันหลังจะลองนะครับ”

“อยากกินอาหารแนวไหนถามได้ครับ ในซอยนี้ปิงตระเวนกินมาเกือบทุกร้าน” แววตาโตๆ ที่มักเปร่งประกายเวลาพูดเรื่องงาน ตอนนี้แทบจะเปร่งแสงได้เมื่อพูดเรื่องของกิน ตัวเล็กๆ บางๆ ดูไม่ออกเลยว่ากินเก่ง

“ปิงรู้ตัวมั้ยเวลาพูดถึงของกินตาคุณวาวมากเลย”

“คุณสิงอะ อย่าแซวสิครับ ปิงแค่ชอบกินของอร่อย ไม่ได้ตะกละนะ”

“ไม่ได้แซวในแง่ไม่ดีนะครับ น่ารักดี”

“พอเลยครับ หยุดแซว อันนี้ใบเรทราคาที่คุณสิงถามไว้ครับ” น่านนทีรีบเปลี่ยนเรื่องเมื่อเริ่มทนสายตาแปลกๆ ของสิงหาไม่ไหว

“ถ้าผมจะใช้บริการต้องทำยังไงบ้างครับ” สิงหายอมเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นแก้มอีกฝ่ายมีสีระเรื่อขึ้นเล็กน้อย แถมไม่กล้าสบตาเขาเหมือนทุกที

“แจ้งปิงหรือแจ้งนิติฯ ก็ได้ครับ ต้องการส่งซักวันไหนบ้างก็ระบุได้เลย ถ้ามีเรื่องด่วนต้องรีบซักก็โทรแจ้งได้ตลอด เวลาจะส่งซักก็เปิดตู้ตรงโถงหน้าห้องคุณสิงเลยครับ เอาตะกร้าผ้าวางไว้แล้วจะมีเมดไปเอาลงมา ซักรีดเสร็จก็จะเอาไปแขวนไว้ในตู้ตามเดิม หรือถ้าคุณสิงจ้างเมดดูแลห้องด้วยเขาก็จะมาหยิบไปจัดเรียงในตู้เสื้อผ้าให้”

“แต่ผมไม่อยากจ้างเมดประจำนี่สิ อยากให้เข้ามาทำความสะอาดสักสัปดาห์ละสองวันพอ”

“อย่างนั้นก็ให้เมดเข้าวันเดียวกับส่งซักเลยสิครับ”

“ทำได้เหรอครับ”

“ได้สิครับ คุณสิงระบุวันมาเลยว่าให้เมดเข้าวันไหนบ้าง เดี๋ยวปิงทำเรื่องแจ้งนิติฯ ให้ ถ้าระบุตัวเมดได้แล้วปิงจะพามาแนะนำตัวกับคุณก่อน”

“เอาเป็นวันจันทร์กับพฤหัสครับ ลองให้เมดทำดูก่อนว่าสองวันไหวมั้ย ถ้าไม่ไหวผมค่อยเปลี่ยนเป็นสามวัน อันนี้คือราคาเมดต่อครั้งใช่มั้ยครับ”

“ใช่ครับ ทำงานแปดชั่วโมง พักหนึ่งชั่วโมง ส่วนที่เป็นรายเดือนนี่คือทำทุกวัน มีแบบไปกลับหรือให้พักอยู่ด้วยเลยก็ได้”

“ผมเลือกเมดเองได้มั้ยครับ” สิงหานึกถึงแม่บ้านสาวที่เคยมาดักเจอ เขาไม่ได้รังเกียจเพียงแต่อาจดูไม่เหมาะสมถ้ามีผู้หญิงอายุไม่มากอยู่ในบ้านตัวเอง แถมเธอยังชื่นชมเขาด้วย มันจะกระอักกระอ่วนกันเปล่าๆ

“ได้ครับ แต่ต้องดูคิวว่างด้วยนะครับ บางคนทำงานดีลูกบ้านก็แนะนำต่อๆ กัน คิวจะยุ่งนิดนึง”

“ผมเลือกใครก็ได้ครับ ขอแค่อายุมากสักหน่อย”

“จริงสิ ปิงเกือบลืมเรื่องนี้เลย เดี๋ยวปิงระบุคนอายุสี่สิบขึ้นไปเลย รับรองปลอดภัย กันข่าวฉาวว่าพาสาวขึ้นห้องได้ด้วย” น่านนทีรีบจดบันทึกไว้กันลืม เป็นดารานี่ไม่ง่ายเลย เผลอพลาดนิดเดียวอาจเป็นข่าวได้ ยิ่งคุณสิงเพิ่งกลับมาไม่นาน ถ้ามีข่าวฉาวคงไม่ได้กลับไปแจ้งเกิดอีก พ่อบอกว่าคนเห็นผีคือคนมีบุญ ผีเลยมาขอส่วนบุญ คุณสิงหล่อแถมบุญดีขนาดนี้เขาต้องสนับสนุนทุกทางที่ทำได้

“ปิงดื่มน้ำอะไรน่ะครับ น้ำดีท็อกซ์เหรอครับ” สิงหาเหลือบมองข้างมือที่กำลังจดยุกยิก เห็นขวดน้ำมีอะไรลอยอยู่ด้านบน หรือจะน้ำดีท็อกซ์ที่แม่เขาเคยบังคับให้ดื่มช่วงนึง เอาผลไม้สดหมักน้ำแร่ก่อนเอามาดื่ม แรกๆ เขาก็ดื่มได้ แต่ให้ดื่มทุกวันก็ไม่ไหว เอาผลไม้ออกมากินดีๆ ดีกว่า

“อ่า....เปล่าครับ แฮ่ จะพูดไงดี” น่านนทีมองขวดน้ำมนต์ที่ตั้งไว้บนโต๊ะแทนยันต์ เอาจริงๆ เขาแค่วางไว้เฉยๆ ไม่ได้เอาไว้กันผีอะไรหรอก แต่เจ้าของตัวจริงถามมาแบบนี้เขาจะบอกไงดี จะโดนหาว่างมงามไหม หรือจะกลายเป็นการรื้อฟื้นเรื่องเก่าจนทำให้กลัวขึ้นมาอีก

“เหมือนผมได้กลิ่นหอมๆ ด้วย เหมือนพวกขนมไทยที่เขาอบควันเทียนเลย” สิงหาชะโงกหน้าไปใกล้เพื่อดมกลิ่นให้ชัดๆ เหมือนกลิ่นขนมไทยจริงๆ เขามั่นใจ ส่วนคนที่ยืนใกล้ขวดสะดุ้งถอยหลังไปแล้ว ไม่ใช่การหลีกทางให้อีกฝ่าย แต่ตกใจกลิ่นที่สิงหาพูดถึง เขานั่งคนเดียวตั้งนาน ไม่เห็นได้กลิ่นอะไรเลย นี่น้ำมนต์นะ มีแต่น้ำตาเทียนลอยน้ำอยู่ ไม่มีกลิ่นอะไรสักหน่อย

“คือ...อันนี้ปิงเอามาฝากคุณสิงน่ะครับ ปิงเห็นว่าคุณสิงเจออะไรแปลกๆ ก็เลย...เอาน้ำมนต์มาฝาก” น่านนทีใช้นิ้วชี้จิ้มๆ ดันขวดไปใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น แอบเอานิ้วมาดมก็ไม่เห็นได้กลิ่นอะไร เอ๊ะ หรือมีกลิ่นจางๆ สิงหาหยิบขวดน้ำขึ้นมาดู พบน้ำตาเทียนลอยอยู่ในขวดนิดหน่อย ตอนแรกเขานึกว่าเกล็ดส้มซะอีก

“อันนี้ใช้กินหรืออาบครับ”

“ก็จิบสักอึกแล้วที่เหลือค่อยอาบก็ได้ครับ จะได้ขลังจากภายใน” เมื่อสิงหาไม่มีท่าทางปฏิเสธหรือหาว่าเขางมงายเลยสบายใจมากขึ้น น้ำมนต์ขวดนี้มาจากวัดดังแถวบ้าน แต่ไม่ได้ดังเรื่องไล่ผีหรือของขลัง ดังเรื่องเลขเด็ด เห็นว่าสองสามงวดก่อนมีคนซื้อล็อตเตอรี่ในวัดถูกรางวัลที่หนึ่งด้วย

“โอเค เดี๋ยวผมขึ้นไปอาบเลย ขอบคุณปิงนะที่อุตส่าห์เอามาให้”

“แล้วคุณสิงเป็นไงบ้างครับ โทรศัพท์เครื่องนั้น...”

“ผมถอดเก็บใส่ตู้ไว้ ก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรนะครับ ก็ไม่แน่ใจว่าวันนั้นมันอาจจะช็อตหรืออะไรก็ได้”

“ดีแล้วครับ มันอาจไฟช็อตเฉยๆ”

“หน้าตากับคำพูดคุณมันสวนทางกันมากเลยรู้ตัวมั้ย”

“ก็...พอจะรู้ครับ” เขายิ้มให้คนอ่านใจเก่ง ในหัวน่านนทีตอนนี้มีแต่คำว่าผีเต็มไปหมด

“อย่าคิดมาก ผมว่ามันแค่บังเอิญน่ะครับ ไม่มีอะไรหรอก” สิงหากลับเป็นฝ่ายต้องปลอบเมื่อเห็นพนักงานตัวเล็กเริ่มหน้าเสีย ท่าทางจะกลัวจริงๆ ตรงข้ามกับเขาที่ไม่ค่อยคิดอะไร ไม่ใช่ไม่เชื่อ เพียงแต่มันก็ยังไม่ได้เจออะไรจังๆ พอที่จะเชื่อได้เต็มร้อย


คืนนั้นสิงหาดื่มน้ำมนต์และนำที่เหลือในขวดมาอาบ ไม่ว่ามันจะจริงไม่จริง เชื่อได้หรือไม่ก็ตาม สำหรับเขาน้ำขวดนี้คือความหวังดีของน่านนที ไม่ใช่ของอันตราย ดังนั้นไม่มีเหตุผลที่จะแกล้งรับมาเฉยๆ แต่ไม่ใช้ น้ำมีกลิ่นควันธูปควันเทียน แต่พอฟอกสบู่กลิ่นก็หายไปหมด กลางคืนนอนหลับสบายด้วยความอิ่มใจจากความห่วงใยของอีกคน ตรงข้ามกับน่านนทีที่เลิกงานกลับบ้านด้วยความหวาดระแวงตลอดทาง กลับถึงบ้านเกือบตีหนึ่งพ่อลุกมาดูเหมือนทุกครั้งที่กลับดึก ถ้าเป็นวันอื่นเขาก็จะบอกให้พ่อไปนอน ถ้าหิวเดี๋ยวเขาหาข้าวกินเอง แต่วันนี้เขาดึงแขนพ่อให้เดินไปส่งบนห้องนอน

“พ่อๆ น้ำมนต์ขวดนั้นน่ะ ปิงเอาไปให้เขาแล้วนะพ่อ” เขารายงานคนที่ช่วยไปเอาน้ำมนต์จากวัดมาให้

“อืม ดีแล้ว จะได้สบายใจ”

“ปิงว่าไม่ได้ผลหรอก คืนนี้ปิงไปนอนด้วยนะ ขออาบน้ำแป๊บนึง พ่อนั่งรอนะ”

“ฮึ้ย โตแล้วน่า บ้านเราเองไม่มีอะไรหรอก”

“ก็มันกลัวนี่ คุณสิงเขาได้กลิ่นด้วย อยู่ดีๆ ก็ทักว่าหอมควันเทียน มันน้ำมนต์เฉยๆ ปิงกินตั้งแก้วนึง อาบอีกขวดยังไม่เห็นได้กลิ่นเลย” ยิ่งพูดยิ่งขนลุก กอดแขนพ่อแน่นขึ้นอีกนิดเพื่อความสบายใจ

“เหลวไหลน่า มันก็มีกลิ่นธูปกลิ่นดอกไม้ไง ลอยเต็มอ่างแบบนั้นก็ต้องมีกลิ่นบ้างสิ เราจมูกไม่ดีเอง”

“ห๊ะ! มีจริงดิ พ่อไม่หลอกนะ”

“ก็จริงสิ ตอนเขาทำพิธีมันก็มีธูปเทียน พ่อว่าเขาใช้ธูปหอมนา กลิ่นมันจะหอมหน่อย แล้วก็มีดอกบัวลอยในอ่างด้วย เราน่ะเพ้อเจ้อ ไปๆ ไม่หิวก็รีบนอน พ่อจะกลับห้องแล้ว”

“ไม่หลอกแน่นะ”

“เออสิ ไปๆ รีบไปอาบน้ำ เดี๋ยวพ่อนั่งรอ รีบๆ ล่ะ” พ่อเห็นว่าเขายังกลัวๆ เลยยอมรอในห้องเป็นเพื่อน เขารีบคว้าเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำทำเวลาสุดชีวิต นึกถึงความหลอนของตัวเองตลอดทางกลับบ้านแล้วขำ กลัวแม้แต่เสียงลม มิน่าคุณสิงทำหน้าแปลกๆ คงกลั้นขำเขาอยู่แน่ๆ โอยยย...โชว์โง่ให้เขาดูอีกแล้วสิเนี่ย



—¤÷(`[ ♌ ♡ ▽ ]´)÷¤—



มันก็จะฟีลกู๊ดๆ โกสๆ หน่อย :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2044
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -
สนุก น่ารักมากค่ะ

ออฟไลน์ fammykiki

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 306
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

ออฟไลน์ prueksa

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 49
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
 :pig4: ยาวสมที่รอ
ปิงน่ารัก

ออฟไลน์ diltosscap

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 737
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-1
ตอนที่แล้วเดาผิด ตอนนี้หลอนเป็นเพื่อนปิง พี่สิงหากับน้องปิง ดูแลกันดีเวอร์

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14114
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +414/-25
มีความเอ็นดู

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 703
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ตลกปิง คงกลัวจนหลอนน่าดู

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1612
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-4
ความหลอนนี้ยังตามมาอย่างต่อเนื่อง

บรื๊อๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ no.fourth

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 933
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1

ออฟไลน์ kunt

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 701
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-1
บ้านนี้เขาน่ารักดีนะ ปิงปิงน้อยเนี่ย เอ็นดู

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ JaikOrn

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 27
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
น้องปิงน่ารักมากๆเลยค่ะ มีความใส่ใจลูกบ้านคนนี้เป็นพิเศษ ฝากตั้งแต่ข้าวปลาอาหารยันน้ำมนต์จากวัดดัง 5555 น่าเอ็นดูจริงๆ// เวลาเค้าอยู่ด้วยกันคุยกันออร่าความรักมันปกคลุมนะคะ ^^ :impress2:

ออฟไลน์ HanATarO

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2364
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-2
ขอหลอนแบบเบา ๆ พอนะคะ คนเขียน

คนอ่านใจบ่ดีเลยค่ะ

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1868
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +112/-5
น้องปิงน่าเอ็นดูจังลูก คุณสิงก็คงเอ็นดูหนูไม่เบา.  :hao3:

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +52/-0

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5178
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-4
ใครอยู่ในห้อง  o21

ออฟไลน์ Sky

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1095
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
ทำไมเราอ่านไปแล้วระแวงหลอนไปตามปิงอ่ะ แงงงงง ลุ้นตลอดเลยกลัวเจออะไรลี้ลับอีก กลัวผีขึ้นสมองเลย บรื้ยยยย :ling3:

ออฟไลน์ Anyann

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 525
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +49/-1
น้องปิงน่ารักกก อยากให้คุณสิงรุกจีบน้องไวๆ อิอิ

ออฟไลน์ iNklaNd

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 688
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-1
โทรศัพท์ดังคามือนี่หลอนมากกกก
สิงรุกๆ หน่อย ปิงดูซื่อบื้อๆ กว่าจะรู้ตัว อาจจะนานนะ

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3700
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
พาน้องไปนั่งนับเงินเลย อิอิ

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2434
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-4
น้องปิง ปิง ปิง โอ้ย น่ารัก

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด