★… ◤ ห้องลับ ห้องรัก ◥ …★ —— ep.7 ดินเนอร์ 100% (22/04/19)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ★… ◤ ห้องลับ ห้องรัก ◥ …★ —— ep.7 ดินเนอร์ 100% (22/04/19)  (อ่าน 10431 ครั้ง)

ออฟไลน์ gimini

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
รอติดตามนะคะ คิดถึงนิยายคุณจีที่สุด  :laugh:

ออฟไลน์ thyme812

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 323
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3

ออฟไลน์ G_wa

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1053
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1887/-23
    • https://www.facebook.com/Gwa.Novel/
4.โจ๊ก

ก่อนนิตยสารที่สิงหาถ่ายแบบจะวางแผงเขาตัดสินใจยังไม่รับงานอื่นเพื่อดูกระแสตอบรับ หากดีอย่างที่หวังค่อยเริ่มรับงานอื่นๆ ที่ติดต่อมา ช่วงที่ว่างอยู่ราวสองสัปดาห์เขาเร่งทำธุระให้ครอบครัว บินไปดูที่ดินของแม่ที่เชียงใหม่เพื่อเตรียมปลูกบ้านให้พ่อแม่กลับมาอยู่ถาวร เขาวีดีโอคอลคุยกับพ่อเพื่อให้ดูสภาพพื้นที่รอบๆ ว่าถูกใจไหม มันอยู่ห่างจากตัวเมืองไม่มาก ค่อนข้างสงบเงียบแต่จะเหงาเกินไปหรือเปล่า

“ส่วนใหญ่ก็มีบ้านคนนะครับ แต่เหมือนจะไม่มีคนอยู่ ปลูกห่างกันด้วย”

“มันเงียบเหมือนที่นี่มั้ย ดูเงียบๆ นะ”

“น่าจะพอๆ กัน ผมกลัวพ่อแม่จะเหงาน่ะสิ”

“แต่แม่เขาชอบนี่ ที่มรดกเขา”

“แต่ถ้าผมทำงานก็ไม่ค่อยได้อยู่ด้วยนะ มันเหงานะ แม่ไม่ได้คิดถึงตรงนี้สิ แม่อยากให้พ่อพักผ่อน อากาศดีๆ แต่ผมว่าฝุ่นมันก็เยอะพอๆ กันนะ ไปหาบ้านอยู่ด้วยกันที่กรุงเทพฯ ดีกว่า ที่นี่ก็สร้างไว้มาเที่ยวพอ”

“เอางั้นเหรอ ก็ดีนะ พ่ออยากอยู่กับสิง”

“ครับ ผมก็อยากอยู่กับพ่อ งั้นเดี๋ยวผมลองหาที่สวยๆ ที่กรุงเทพฯ นะครับ อาจไม่ได้ในเมืองมากแต่ผมก็ขับรถไปกลับได้ เดี๋ยวผมคุยกับแม่เอง”

“อืม เร็วๆ นะ เบื่ออยู่บ้านกันสองคนแล้ว”

“ครับ แค่นี้ก่อนนะครับ รักพ่อนะ” สิงหาโบกมือส่งยิ้มให้ลีโอพ่อแท้ๆ ของเขาที่ไม่ค่อยได้ใช้เวลาด้วยกันเท่าไร หลายปีก่อนลีโอเริ่มป่วยด้วยโรคซึมเศร้า แม่และเขาไม่มีความรู้เกี่ยวกับโรคนี้ แต่พบว่ามีอัตราการฆ่าตัวตายค่อนข้างสูงทำให้พวกเราพยายามทำทุกทางให้ลีโอหาย พวกเราตัดสินใจเดินทางไปเที่ยวหลายๆ เมืองหลายประเทศ ขับรถไปกันเอง เปิดแผนที่เอง ขับไปหลงบ้างน้ำมันหมดรถเสียบ้าง โชคดีที่ลีโอมีความรู้เรื่องเครื่องยนต์เลยแก้ปัญหาได้เกือบทุกครั้ง เราเที่ยวอยู่เกือบทั้งปี ให้ลีโอรู้ว่าครอบครัวรักเขาและต้องการเขา เขามีคุณค่าในตัวเองและในหัวใจพวกเราเสมอ หลังจากหยุดการท่องเที่ยวกับมาอยู่บ้านก็เริ่มหากิจกรรมเล็กๆ ให้ทำ คือการทำแยมส่งขาย พื้นที่บ้านของลีโอมีต้นไม้ค่อนข้างหลากหลาย ปกติแม่ชอบเก็บมาทำแยมไว้กินเอง แต่เวลามีญาติๆ เพื่อนๆ ได้ลองก็มักติดใจขอแบ่งกลับไปทุกที ลีโอเคยเป็นทหาร หลังปลดประจำการก็เป็นครูสอนภาษาจนเกษียณ มีบ้านเก่าที่ปล่อยให้เช่า ต่อให้ไม่ทำงานก็มีกินมีใช้ไม่ลำบาก แต่แม่เป็นห่วงว่าอยู่ว่างๆ จะเหงาจนอาการป่วยกลับมา ซึ่งจริงๆ เขาพาพ่อไปตรวจกับหมอประจำตัวแล้ว หมอก็ยืนยันว่าลีโอหายแล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้ยาอีก แต่หากมีอาการที่เป็นสัญญาณของโรคก็กลับมารักษาใหม่ได้ หมอยังนัดตรวจทุกสองเดือนแม้จะไม่รับยา ช่วงปีก่อนแม่กังวลว่าพ่อจะกลับมาเป็นอีกแต่หมอวินิจฉัยว่าเป็นลักษณะทั่วไปของผู้สูงอายุเท่านั้น เมื่อฮอร์โมนบางอย่างน้อยลงก็จะเริ่มมีนิสัยหรือความต้องการบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิม อย่างขี้เหงามากขึ้น ถ้าเป็นภาษาไทยก็คงใช้คำว่าวัยทอง โชคดีที่ลีโอแค่มีอาการทางกายมากกว่าทางใจ คือเริ่มลงพุง ผมเริ่มบาง ขี้เหงามากขึ้นแต่ยังไม่ไปสู่การเป็นโรคซึมเศร้าแน่นอน


สิงหาเข้าเว็บไซต์หาที่ดินเปล่าที่มีประกาศขายตามเว็บที่น่าเชื่อถือ สนใจแปลงไหนก็ขับรถไปดูสถานที่จริง บางแปลงสวย อยู่ไม่ไกลมากแต่เข้าซอยค่อนข้างแคบ แถมด้านหลังติดกับตลาดนัดกลางคืน เสียงน่าจะดังรบกวนพอสมควร นักรบช่วยแนะนำบ้าง ที่ดินสวยจริงแต่ไปเส้นพุทธมณฑลมันไกลไปหน่อย ที่แปลงไหนสวยๆ เขาก็จะถ่ายรูปเลือกๆ ไว้ ดูพวกบ้านพร้อมที่ดินเผื่อไว้ด้วย ถ้าราคาไม่แพงมากและเดินทางสะดวกก็รับได้ บ้านเก่าใหม่ไม่สำคัญเพราะเขากะจะทุบทิ้งสร้างใหม่อยู่แล้ว แบบบ้านคร่าวๆ ได้คุยกับพ่อแม่เอาไว้ก่อนมาเรียบร้อย เพื่อนอีกคนที่ช่วยเขาเรื่องนี้ได้มากคือชวิน เพื่อนสนิทสมัยเรียนและอยู่คอนโดฯ เดียวกัน แต่ตั้งแต่กลับมาก็ได้เจอตัวครั้งเดียว รายนั้นก็บินไปต่างประเทศ เพิ่งจะกลับมาวันนี้เลยได้นัดกินข้าวด้วยกัน

“เป็นไงมึง ชินกับบ้านใหม่หรือยัง กูเคยเข้าไปดูตอนตกแต่งเสร็จแรกๆ ไม่กี่ครั้งเอง มึงไม่ได้เพิ่มอะไรเลยใช่มั้ย” ชวินเป็นลูกเจ้าของบริษัทอสังหาฯ เจ้าของคอนโดฯ โครงการที่เขาอาศัยอยู่ตอนนี้ ตัดสินใจซื้อที่นี่ส่วนหนึ่งก็เพราะแรงยุจากมันนี่ล่ะ

“ก็ดี เหมือนที่มึงโม้ไว้ทุกอย่าง เหมือนอยู่โรงแรม พนักงานดี” เขาแอบยิ้มขำคนเดียวเมื่อนึกถึงพนักงานที่ช่วยเขาไว้หลายครั้ง ไม่รู้อีกฝ่ายจะทำหน้าแบบไหนถ้ารู้ว่าโทรศัพท์โรคจิตนั้นยังรังควานเขาอยู่

“ถูกใจก็ดี กูกลัวมึงจะบ่นเห็นไม่ยอมกลับมาอยู่เลย ให้ปล่อยเช่าก็ไม่เอา ตกลงคือกลับมาเลยแน่นะ ไม่ใช่กลับมาแล้วไม่ชอบจะกลับไปอีกล่ะ กูเหงานะเว้ย”

“เหงาห่าอะไร เห็นมึงบินไปโน่นมานี่เป็นว่าเล่น”

“เออ บินไปดูร้านว่ะ กูไปเที่ยวญี่ปุ่นบ่อยใช่มั้ย มีครั้งนึงไปกับญาติๆ หลานกูพาไปกินขนมปังที่นั่น ร้านแบบเก่าๆ หน่อยแต่โคตรอร่อย ไปเที่ยวทีไรกูต้องแวะไปกิน นี่ก็เลยพยายามเจรจาขอซื้อเฟรนไชน์ให้เขามาเปิดที่นี่ พุดดิ้งเด็ดมากมึงต้องได้ลอง”

“จะรวยไปไหนวะ ปีก่อนก็เพิ่งเปิดร้านเนื้อย่างอะไรไปไม่ใช่เหรอ”

“เออ อันนั้นมันเป็นเทรนเฉยๆ มันก็ขายได้แหละ แต่กูไม่ค่อยกินบ่อย แต่ขนมปังนี่กินได้ทุกวัน เอาไว้เดือนหน้ากูไปอีกทีจะซื้อมาฝาก หรือมึงว่างมั้ย ไปเที่ยวด้วยกันดิ”

“ช่วงนี้ดูๆ ที่ให้พ่อแม่อยู่ ไหนมึงว่ามีที่เยอะ มีตรงไหนแบ่งขายอยู่มั้ยล่ะ”

“ถ้าของกูเองไม่มีว่ะ แต่พอจะรู้บางจุดนะ มึงอยากได้แถวไหนล่ะ ญาติกูกำลังว่าจะขายแถวรามอินทรา แต่มีบ้านเก่าอยู่นะ ไม่แพงหรอก น้าซื้อนานแล้วก็ปล่อยเช่าเป็นสิบปีจนบ้านมันเริ่มทรุด คนเช่าเขาไม่ซื้อต่อก็เลยจะขาย ถ้าจะเอาก็ทุบบ้านอัดดินใหม่ อีกที่ตรงเส้นบางนา อันนี้ไกลหน่อยของเพื่อนกูเอง ที่เปล่า มันมีพวกบ้านพร้อมที่อีกสองสามแปลงแต่กูจำไม่ได้ เดี๋ยวส่งข้อมูลให้ทางไลน์ ถ้ามึงสนใจกูพาไปดูได้ สองสามวันนี้กูว่าง”

“เออ ขอดูรามอินทราก่อนก็ดี กูคุ้นโซนนี้มากกว่าบางนาว่ะ บ้านเพื่อนแม่ก็อยู่ใกล้ๆ ด้วย”

“เดี๋ยวกูไปเอากุญแจบ้านจากน้าแล้วมะรืนพาไป กินนี่เสร็จไปเมาต่อห้องกูนะ กูไม่เจอมึงนานเลยเกร็งๆ ตอนแรก รู้งี้นัดเจอกันที่ห้องก็ดีไอ้ห่า แต่งตัวมานั่งห้องอาหารทำไมวะ ผู้ชายสองคน วิวโคตรโรแมนติก สยองฉิบหาย มึงก็ไม่ทักกันเลย” ชวินบ่นอุบแล้วรีบๆ กินข้าวให้เสร็จ เขาเองก็ขำ ตอนแรกยอมรับว่าแอบเกร็งเหมือนกันเพราะหลังๆ ไม่ค่อยได้ติดต่อ พอเพื่อนนัดที่ห้องอาหารโรงแรมหรูเลยยิ่งเกร็งไปอีก ที่ไหนได้บ้าพอกัน เพื่อนกันห่างกันแค่ไหนคุยไม่กี่คำก็ต่อติดแล้ว


สิงหากับชวินขับรถตามๆ กันกลับมาถึงคอนโดฯ แยกย้ายกันไปช่องจอดรถของแต่ละคน เมื่อเขาเดินเข้ามาที่ล็อบบี้ก็เห็นชวินกำลังยืนคุยกับน่านนที อีกฝ่ายพยักหน้ารัวๆ พร้อมจดอะไรยุกยิกไม่หยุด

“ทำอะไรวะ” เขาเดินมาหยุดข้างกันแล้วถามชวิน

“ฝากซื้อโซดาน้ำแข็ง ห้องกูมีแต่เหล้า มึงอยากได้กับแกล้มอะไรมั้ย”

“อยากกินแหนมในเซเว่นว่ะ มึงจะให้ปิงเขาไปซื้อเหรอ” ตอนนี้มันเที่ยงคืนกว่าแล้ว รบกวนคนอื่นไปซื้อของดึกๆ แบบนี้ไม่ไหวมั้ง

“ปิงจะให้ใครไปซื้อครับรอบนี้”

“ให้พี่หนุ่ยคนขับรถไปครับ”

“ไปซื้อเองก็ได้มึง เกรงใจเขา”

“ไม่ต้องเกรงใจครับคุณสิง เป็นบริการของเราอยู่แล้ว ลูกบ้านทุกคนสามารถเรียกบริการได้ครับ ไปซื้อของทำหมูกะทะก็เคยครับ แต่ลูกบ้านต้องจ่ายค่าบริการตรงนี้เพิ่มครั้งละ 50 บาทต่อหนึ่งจุดกรณีซื้อของในละแวกซอย นอกนั้นก็ขึ้นอยู่กับระยะทางครับ อย่างอันนี้คุณชวินให้ซื้อของที่เซเว่นกับยำมาม่า ซื้อสองที่ก็ 100 บาทครับ”

“จริงเหรอเนี่ย ถูกมากเลยนะสำหรับคนขี้เกียจ”

“ครับ แล้วคุณสิงอยากสั่งอะไรเพิ่มอีกมั้ยครับ” น่านนทียื่นกระดาษโน้ตที่จดให้อ่าน

“แค่นี้ก็พอครับ วันนี้ปิงอยู่เวรดึกเหรอ”

“ครับ เพิ่งเข้ากะเมื่อครู่เอง มีอะไรโทรเรียกได้ตลอดเวลานะครับ” คนตากลมฉีกยิ้มกว้างชวนให้อีกคนอยากยกมือลูบผมตงิดๆ สิงหาส่งยิ้มบางก่อนเดินตามชวินขึ้นห้อง

“แน่ะๆ เห็นนะว่าแอบส่งยิ้มให้น้องปิง จีบเลยดิ น่ารักดีนะเว้ย” เข้าลิฟต์ได้ชวินก็เอ่ยปากแซวทันที

“ไอ้ห่า เพิ่งเคยคุยไม่กี่ครั้งเอง”

“จีบๆ ไปเดี๋ยวก็รู้จักกันเองแหละ พวกไอ้เต้เคยมากินเหล้าห้องกูยังชมเลยว่าน่ารัก หน้าตาเรียบๆ แต่ตาโตยิ้มสวย ขาวโบ๊ะเลยนะมึง”

“ทะลึ่งนะมึง ไปๆ จัดเหล้ามา โทรหาไอ้พวกนั้นมาด้วยมั้ยละ ดึกแล้วมันจะออกมามั้ยวะ”

“เดี๋ยวกูลองโทรเรียก วันนี้วันศุกร์มันน่าจะว่าง ขอเปลี่ยนกางเกงก่อน มึงเอาขาสั้นกูมั้ยล่ะ” สิงหาเดินตามชวินไปทางห้องแต่งตัว ถอดกางเกงเปลี่ยนแล้วพาดไว้ในห้อง ระหว่างรอเพื่อนอีกสองคนมาสมทบเขาเดินสำรวจห้องชวินไปพลางๆ ห้องชวินจะใหญ่กว่าเขา เป็นห้องเพนเฮาส์ โครงการนี้มีแค่ 2 ห้อง พื้นที่กว้างกว่าเขาเท่าตัว นั่งคุยกันไม่นานน่านนทีก็โทรมาให้ลงไปรับของเพราะชวินยืนยันว่าจะลงไปรับเอง

“อ้าวคุณสิง ผมนึกว่าคุณชวินจะลงมาเอง นี่ครับของทั้งหมด ถือไหวมั้ย มีรถเข็นบริการนะครับ” น่านนทีรวบถุงที่วางบนเคาน์เตอร์แต่ลังเลว่าจะยื่นให้หรือหิ้วไปวางบนรถขนของดี

“ไม่เป็นไรครับ แค่นี้สบายมาก” สิงหายังคงยิ้มกว้างกับท่าทางกระตือรือร้น เจ้าของห้องที่บอกจะลงมารับเองดันใช้เขาลงมาพร้อมรอยยิ้มล้อเลียน เพื่อนสนิทแทบทุกคนรู้หมดว่าเขาชอบผู้ชาย และยิ่งชวินมันรู้ถึงขนาดว่าน่านนทีมีหลายๆ อย่างตรงสเป็กอย่างมาก เขาชอบคนยิ้มสวยตาโต ดูแล้วเพลินตา อีกฝ่ายยิ่งดูยิ่งเพลินจริงๆ

“งั้นเดี๋ยวผมช่วยถือไปส่งหน้าลิฟต์นะครับ” น่านนทีจะหยิบถุงที่หนักที่สุดแต่สิงหาแย่งไปก่อน แล้วยื่นถุงใส่พวกขนมห่อมาให้แทน

“ปกติวินมันให้ไปซื้อของบ่อยมั้ยครับ ผมว่าต้องบ่อยแน่ๆ”

“หลังๆ คุณชวินเดินทางบ่อยมากครับ ส่วนใหญ่จะฝากซื้อของเวลามีแขกมาหาที่ห้อง นอกนั้นจะใช้บริการรถรับส่งสนามบินมากกว่า บริการรถรับส่งนี่คุณสิงรู้หรือยังครับ”

“พอจะคุ้นๆ บ้างตอนตัดสินใจซื้อ แต่ลืมไปแล้วครับ” สิงหาหยุดยืนหน้าประตูโถงลิฟต์รอฟังคำอธิบายที่อีกฝ่ายกำลังตั้งใจพูด

“ครับ เรามีรถรับส่งสนามบินแต่ต้องโทรแจ้งล่วงหน้าอย่างน้อยหนึ่งวันนะครับ แล้วก็มีรับส่งที่ไหนก็ได้ในเมือง สำหรับคุณสิงใช้บริการได้เดือนละสองครั้ง แจ้งล่วงหน้าสามวัน สามารถเลือกรถที่จะใช้ได้มีรูปให้ดูในแอพคอนโดฯ นะครับ จองล่วงหน้าในแอพได้เลยหรือโทรมาแจ้งคอนเซียซก็ได้ครับ แล้วก็บริการรถตู้รับส่งรถไฟฟ้ามีรอบเช้าตอนเจ็ดโมงกับแปดโมง ถ้าไม่ทันก็นั่ง shuttle bus ได้ บริการ 24 ชั่วโมงเลยครับ หรือโทรเรียกไปรับที่รถไฟฟ้าก็ได้นะครับเวลากลับมา”

“หึๆ ปิงน่าจะไปเป็นเซลล์นะ ถ้าผมยังไม่ได้อยู่ที่นี่ รับรองเลยว่าฟังคุณพูดแล้วจะรีบควักเงินซื้อทันที”

“ปิงพูดเยอะไปเหรอครับ” คนพูดหางลู่หูตกลงไปอีกแล้ว

“ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น แค่จะชมว่าทำงานเก่งน่ะครับ ข้อมูลแน่นมาก ฟังแล้วน่าเชื่อถือ”

“อ้อ ครับ แหะๆ นึกว่าผมทำคุณสิงรำคาญ”

“ไม่หรอกครับ ผมชอบฟัง เอาถุงมาครับเดี๋ยวผมถือต่อเอง ขอบคุณนะ” สิงหายื่นนิ้วออกมาเกี่ยวถุงอีกใบที่น่านนทีส่งให้ เขาเดินเข้าลิฟต์หายไปน่านนทีถึงได้ถอนหายใจออกมา ถ้าออมรู้ว่าวันนี้เขาได้เห็นขาอ่อนคุณสิง มีหวังกรี๊ดสลบแน่นอน เพิ่งรู้ว่าคุณสิงก็มีขนหน้าแข้งเหมือนกัน แต่ขนดูเรียงเป็นระเบียบจัง คนอะไร แม้แต่ขนหน้าแข้งยังดูเป็นขนผู้ดี


“ยิ้มหน้าบานมาเลยนะ หวั่นไหวยัง” เดินเข้าห้องปุ๊บชวินแซวทันที ความจริงเขาก็ไม่ได้ยิ้มอะไรขนาดนั้น

“อะไรของมึงเนี่ย”

“น่ารักนะเว้ย โสด กูเล็งไว้ให้มึงตั้งแต่รู้ว่ามึงจะกลับมาแล้ว”

“เลอะเทอะว่ะ ไปเอาจานมาใส่ดิ หรือจะแดกในถุง”

“อ๊ะๆ มีกลบเกลื่อน จานอยู่ตรงนี้ไงครับคุณสิง ไม่เห็นเหรอ หรือความน่ารักมันบังตา” ชวินเลื่อนจานที่วางหลังขวดเหล้าออกมาให้เห็น ซึ่งตอนแรกสิงหาไม่เห็นจริงๆ

“...วย”

“โอ้ย! พี่สิงหยาบคาย”

“จะกินมั้ย ไม่กินกูกลับห้องแล้วนะ”

“แค่นี้ทำงอน กินครับลูกพี่ แหม” ชวินหยุดแซวก่อนเพื่อนจะเขินจนโกรธ แต่ที่พูดไปเป็นความจริง ครั้งแรกที่เห็นน่านนทีเขาก็นึกถึงสิงหา ตัวเขาไม่ได้ชอบเพศเดียวกันแบบอีกฝ่าย แค่รู้จักจนรู้ใจ และอยากให้เพื่อนมีใครเข้ามาในชีวิตสักที ส่วนหนึ่งเพราะหวังดี อีกส่วนเพราะรู้สึกผิด แม้จะเคยขอโทษไปแล้วแต่สิงหาก็แค่ยิ้มแล้วบอกว่า ‘ไม่ใช่ความผิดของมึง’

สองหนุ่มนั่งดื่มกันไม่นานเพื่อนสนิทอีกสองคนก็ตามมาสมทบ เสียงทักทายโหวกเหวกอย่างครึกครื้น บรรยากาศวันเก่าสมัยเรียนย้อนกลับ แต่ละคนยกเรื่องต่างๆ มาเผากันไม่หยุด ถือเป็นการอัพเดทชีวิตให้กันฟัง

“ไปอยู่โน่นตั้งนานมีแฟนสักคนเปล่า หนุ่มอังกฤษก็หล่อสไตล์ที่มึงชอบนี่” เต้เป็นเพื่อนอีกคนที่ชอบผู้ชายเหมือนกัน บางเรื่องเลยกล้าพูดกล้าถามลึกกว่าคนอื่น

“ไม่เลย อยู่กับพ่อแม่ตลอด พ่อกูไม่ค่อยสบายแต่ตอนนี้หายแล้ว”

“เออก็ดี แล้วแม่มึงล่ะ จะอยู่โน่นถาวรเลยเหรอ” โบ้เป็นเพื่อนของเต้ เรียนคณะเดียวกัน เลยพลอยมาสนิทกับเขาและชวินจนถึงทุกวันนี้

“เดี๋ยวก็ตามมาทั้งพ่อทั้งแม่นั่นแหละ กูมาหาที่ปลูกบ้านรอ พ่อเบื่อที่โน่น แม่ก็ไม่ค่อยชอบ เลยตกลงกันว่าจะมาอยู่รวมกันที่นี่ดีกว่า ไว้เบื่อๆ ค่อยไปพักที่โน่นปีละสองสามเดือน”

“ก็ดี แล้วมึงเอาไง กลับมาเป็นดาราเหมือนเดิมมั้ย กูเห็นข่าวยังพูดถึงมึงอยู่เลย”

“ว่าจะนะ แต่คงไม่รับเยอะเหมือนเมื่อก่อน เอาเฉพาะงานที่อยากรับจริงๆ”

“กูพูดเรื่องพี่หยกได้มั้ยวะ” เต้แอบถามเบาๆ เพราะกลัวสิงหาไม่พอใจที่พูดถึงอดีตผู้จัดการส่วนตัว

“ได้ดิ มีอะไร”

“เดือนก่อนกูไปดูละครเวทีรอบสื่อ เห็นเดินตามดาราวัยรุ่นคนหนึ่ง ไม่ค่อยดังหรอก เขาไม่ได้ทำงานให้มีนาแล้วเหรอวะ”

“ไอ้เหี้ยเต้ ทีหลังมึงต้องถามสิงมันว่าพูดถึงมีนาได้เปล่า ชื่อนี้สยองกว่าชื่อพี่หยกมั้ย ห่า มาทีเดียวสองคนเลย”

“เออน่ะ กูลืม มึงพอจะรู้ข่าวบ้างมั้ยละ กูอยากเสือก”

“ไม่รู้ว่ะ ไม่ได้ติดต่อพวกนั้นเลย แต่ไม่กี่วันก่อนทักมาหากูในเฟส แต่กูไม่ได้กดไปอ่าน”

“ใคร พี่หยกหรือมีนา มึงไม่ได้บล็อกไว้เหรอ”

“พี่หยกสิวะ กูไม่คิดว่าจะกล้าติดต่อกูอีกนี่หว่า แต่ถ้าให้เดากูว่ามีนาคงไม่อยากใช้งานต่อจากกูมั้ง”

“ผู้ชายใช้ต่อมึงได้ แค่ผู้จัดการจะรังเกียจอะไรวะ”

“ห่าเต้แม่ง พูดแต่ละอย่าง มึงเมาแล้วเปล่าเนี่ย”

“นิดนึง แต่มันอึดอัดนี่หว่า เพื่อนกูนะเว้ยแม่งโคตรดี แล้วดูพวกแม่งทำดิ มันต้องหนีไปนานแค่ไหน พวกมันยังหน้าระรื่นลอยหน้าเล่นละครอยู่ได้ ตอนได้รางวัลคู่รักแห่งปีนี่กูอยากจะอ้วก คู่รักหรือเพื่อนสาวไอ้ห่า คนเขารู้กันทั้งวงการว่าผัวยัยนั่นเป็นเมียไอ้สิงมาก่อน”

“พอแล้วน่ามึง เรื่องเก่าๆ พูดทำไมวะ สิงมันก็กลับมาแล้วไง”

“กูเจ็บใจที่ช่วยเพื่อนไม่ได้ไง แม่งโคตรแค้น เหี้ยฉิบหาย”

“พอๆๆ มึงเมาแล้ว ไป เดี๋ยวกูพาไปนอนในห้อง วินพวกกูนอนห้องเดิมนะ”

“เออๆ พามันไปเหอะ” ชวินโบกมือไล่โบ้ให้พยุงเต้ไปนอนให้ห้องนอนแขก ทิ้งเขากับสิงหาอยู่ในบรรยากาศอึมครึมที่คนเมาก่อขึ้น

“กูเคยได้ข่าวมาว่าพี่หยกทะเลาะกับมีนาเรื่องรับงานอะไรนี่แหละ แล้วจะไล่พี่หยกออก พี่หยกเลยขู่จะไปบอกความจริงเรื่องมึงกับสื่อ มีนาเลยจ่ายให้กี่ล้านไม่รู้แต่ก็ไล่ออกอยู่ดี แต่ออกไปแล้วก็ไม่รอด คอยตามพวกดาราหน้าใหม่ที่ไม่รุ่ง ก็โดนบีบจากผู้ใหญ่อีกทีนั่นแหละ ถ้าอยากอยู่ในวงการก็ต้องทน ดีกว่าพูดออกมาแล้วอยู่ต่อไม่ได้ คนมันลิ้นสองแฉก ใครจะไปไว้ใจเอาไว้ใกล้ตัวได้วะ” ชวินยกเหล้าดื่มหมดแก้ว เรื่องทั้งหมดไม่ใช่ความลับอะไรสำหรับเขาเพราะทั้งคู่ทะเลาะกันในงานอีเว้นบริษัทฯ เขาพอดี ทีมงานเลยแอบมากระซิบให้ฟัง เขารู้ว่าสิงหาไม่ได้สนใจคนพวกนี้แล้ว เพื่อนเขาเป็นผู้ชายที่ดีเกินไป มันโกรธ มันเกลียด แต่มันก็ปล่อยวางเป็นและเร็วมาก ตรงข้ามกับพวกเขาที่ยังแค้นแทนอยู่ และบางครั้งก็คอยตามข่าว อยากรู้จุดจบของพวกนั้น ขณะที่สิงหาเลือกจะตัดวงจรอุบาทว์ทิ้งไปเพื่อความสบายใจของตัวเอง แต่มันจะรู้มั้ยว่าคนที่ตัดไปกำลังพยายามกลับเข้ามา

“ขอบใจ จริงๆ พอได้ฟังก็รู้สึกสะใจดีนั่นแหละ กูไม่ใช่พระจะได้ปล่อยวางได้ขนาดนั้น ไม่กี่วันก่อนพีทมันก็เอาขนมกับจดหมายมาฝากไว้ให้” พัสดุที่สิงหาได้รับวันนั้นคือขนมลูกชุบร้านโปรด เขาเปิดกล่องเห็นเป็นลูกชุบก็เดาได้แล้วว่าจดหมายเป็นของใครเลยไม่ได้เปิดอ่าน บวกกับโทรศัพท์บ้าๆ นั่นอีกเลยโยนทิ้งลงถังขยะไปเรียบร้อย

“อ้าว วันก่อนมันเพิ่งโทรหากู บอกว่าอยากคุยกับมึง ให้กูนัดเจอให้ กูนึกว่ามันจะดอดเข้าทางกูอย่างเดียว มันก็ด้านเนอะ กล้ามาหามึงเองด้วย”

“ก็โชคดีที่กูไม่อยู่ ไม่งั้นยังนึกไม่ออกเหมือนกันว่าจะทำยังไง”

“ตั้งแต่เกิดเรื่องมันก็พยายามมาขอโทษกูนะ แต่แม่ง ไม่ว่ะ ถึงกูจะรู้จักมันก่อนมึงก็เถอะ แต่ให้เป็นเพื่อนกันต่อไม่ไหวจริงๆ พ่อแม่กูยังไม่ชอบเลย มึงอย่าใจอ่อนกับมันง่ายๆ อีกนะ”

“เออ กูรู้น่า กูเคยคิดนะว่าถ้าต่อยแล้วจบๆ ไปดีมั้ย แต่ก็รู้นั่นแหละว่าต่อให้ต่อยมันไปก็ไม่จบ ไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีกดีที่สุด”

“แรกๆ ไอ้เต้มันโกรธกูที่รู้เรื่องก่อนแต่ไม่บอกมึง กูก็เสียใจนะเว้ย แต่เหมือนน้ำท่วมปาก กูคิดว่าไม่มีอะไรจริงๆ อย่างที่มันตอแหล พอเรื่องแดงกูก็ช็อคเหมือนกัน บางทีเจอหน้ากันตามงานกูก็ต้องคุยเพราะหนีไม่ได้ แต่เหมือนคุยกับคนไม่รู้จักยังไงไม่รู้ ทำไมคนเรามันเลวได้ขนาดนี้วะ ทำไมมันยังทำตัวเหมือนเดิมได้ หรือจริงๆ ที่ผ่านมามันก็เสแสร้งให้พวกเราดู”

“อย่าไปสนใจเลย กูถึงบอกพวกมึงตลอดไงว่าช่างแม่งเหอะ กับเรื่องที่คำตอบไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นแบบนั้น จัดการกับความรู้สึกตัวเองง่ายกว่าเยอะ”

“สิง มึงแม่ง ถ้ากูชอบผู้ชายนะกูจะยอมเป็นเมียมึงเลย จีบน้องปิงให้ติดนะมึง คนนี้พวกกูช่วยกันสกรีนแล้ว แจ่ม น่ารัก ดูซื่อบื้อๆ ด้วย รับรองไม่หักอกมึงแน่ ขาวน่าฟัด ไอ้เต้บอก มึงไปคุยกับน้องเขาดิ” ระหว่างพูดความในใจมือก็ยังชงเองเติมเองดื่มเองไม่หยุด ลิ้นเริ่มควบคุมไม่ได้ สิงหาส่ายหน้าเมื่อเจ้าของห้องเริ่มเอนตัวนอนบนพื้น แน่นอนว่าเขาปล่อยให้มันนอนตรงนี้นี่แหละ ส่วนเขาที่มึนจนขี้เกียจลุกเก็บกวาดก็ใช้สิทธิความเป็นแขกนอนบนโซฟานุ่มๆ แล้วกัน


เกือบเที่ยงแต่ละคนเริ่มตื่นแยกย้ายกันกลับโดยนัดหมายว่าจะพยายามเคลียร์คิวให้ว่างเพื่อไปเที่ยวญี่ปุ่นกับชวิน ก่อนแยกย้ายทั้งเต้และชวินยังมาตบไหล่ย้ำให้จีบน่านนทีอีกครั้งจนเขาเริ่มไม่แน่ใจว่าเพื่อนแค่แซวเล่นหรืออยากให้ทำจริง วันถัดมาชวินพาไปดูที่ที่คุยกันไว้ ที่แรกอยู่รามอินทรา เนื้อที่ค่อนข้างกว้างกว่าที่ต้องการนิดหน่อย แต่เดินทางสะดวก สภาพแวดล้อมดี ติดกันมีบ้านหลังใหญ่หลายหลัง ด้านหลังเป็นหมู่บ้านจัดสรร ถนนในซอยค่อนข้างกว้าง ถึงจะต้องทุบบ้านเก่าทิ้งแต่ก็ดีกว่าที่คิดไว้เพราะบ้านมีขนาดแค่หนึ่งในสามของพื้นที่ เขาถ่ายรูปส่งให้พ่อแม่ดูว่าจะชอบหรือเปล่าแต่เขาค่อนข้างถูกใจ ส่วนตรงบางนาไกลไปหน่อย แต่ที่ดินสวย ขนาดกำลังพอดีไม่ต้องทุบอะไร ปรับหน้าดินพร้อมสร้างได้เลย ถ่ายรูปส่งให้สองคนนั้นตัดสินใจ ชวินส่งเขาที่คอนโดฯ แล้วขับรถกลับไปนอนบ้าน เขาเดินเข้าห้องด้วยความอ่อนเพลีย รู้สึกมึนๆ หนักๆ หัว น่าจะป่วยเสียแล้ว

ออฟไลน์ G_wa

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1053
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1887/-23
    • https://www.facebook.com/Gwa.Novel/
กลางดึกสิงหารู้สึกร้อนๆ หนาวๆ แต่เพราะในห้องไม่มียาลดไข้เลยใช้ผ้าราดน้ำเย็นโปะหน้าผากแทน หลับได้ไม่นานก็รู้สึกหนักๆ ตัว แน่นหน้าอก มึนหัว เขารู้สึกได้ว่าไข้ขึ้นสูงแต่ไม่มีแรงขยับตัวอย่างใจนึก ท่ามกลางสติเลือนลางเหมือนได้ยินเสียงใครทุบอะไรสักอย่างข้างหู อาจจะเป็นเสียงหัวใจที่เต้นดังเพราะเริ่มหายใจถี่ นอนตั้งสติครู่ใหญ่ก่อนพยุงร่างออกมาเสียบสายโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือพนักงาน

“สวัสดีครับ คอนเซียซยินดีให้บริการครับ”

“ปิง แค่กๆ ผมสิงหาครับ”

“ครับคุณสิง เสียงคุณแย่มากเลย ไม่สบายใช่มั้ยครับ”

“ครับ ช่วยซื้อพวกยาลดไข้ให้หน่อยได้มั้ยครับ แค่กๆ”

“ไอด้วยใช่มั้ยครับ เดี๋ยวจะรีบซื้อให้ทันทีเลยครับ คุณสิงไปนอนพักก่อนนะครับ ขออนุญาตนำยาขึ้นไปส่งให้ที่ห้องพักเลยได้มั้ยครับ”

“ได้ครับ ขอบคุณครับปิง” สิงหาวางสายแล้วเดินไปทิ้งตัวนอนบนโซฟาที่ใกล้ที่สุด เกือบจะตัดการรับรู้ลงถ้าไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีก

“ครับปิง”

“........” เมื่อไม่มีเสียงตอบกลับสิงหาถึงได้รู้ว่าน่านนทีไม่ได้โทรกลับมา แต่ได้เวลาของโทรศัพท์โรคจิตอีกแล้ว เขากำลังจะวางสายแต่เหมือนได้ยินเสียงแว่วดังออกมา

“......คิกๆ” เหมือนเสียงหัวเราะเบาๆ สิงหากดวางสายแล้วดึงสายโทรศัพท์ออกก่อนไปทิ้งตัวนอนบนโซฟาตามเดิม

น่านนทีเดินเข้าห้องพักพนักงานที่มีตู้ยาสามัญประจำบ้านตั้งไว้ เลือกยาลดไข้ลดน้ำมูก แตะบัตรพนักงานเปิดตู้ล็อกเกอร์หยิบคีย์การ์ดห้อง A201 ออกมา พรุ่งนี้ค่อยทำเรื่องแจ้งขอใช้คีย์การ์ดฉุกเฉินออกจากลิฟต์ส่วนตัวมายืนกดออดหน้าห้องหนึ่งครั้งเป็นมารยาทก่อนแตะคีย์การ์ดแล้วเปิดเข้าไปด้านใน เดินพ้นประตูเหลียวหาไม่ยากก็พบสิงหานอนตะแคงห้อยขาบนโซฟา แต่พอเขาเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายก็ลืมตาแล้วขยับตัวลุกขึ้น

“ขอโทษทีนะครับ ได้ยินเสียงออดแว่วๆ กำลังจะลุกพอดีเลย”

“ไม่เป็นไรครับ ผมกดครั้งเดียว ไปนอนในห้องมั้ยครับคุณสิง”

“ครับ” สิงหาค่อยๆ ลุก ไม่ได้อาการหนักขนาดเดินไม่ไหว แค่มึนหัวเพราะเมื่อครู่เผลอหลับไป ตอนนี้เลยเบลอๆ

“หน้าแดงมากเลยครับ เดี๋ยวผมช่วยพยุงนะครับ ห้องนอนไปทางไหน” น่านนทีรีบสอดมือโอบเอวอีกฝ่ายไว้แล้วหันซ้ายหันขวามองหาประตูห้องนอน สิงหาเดินนำคนที่สอดตัวมาอยู่ใต้วงแขนเหมือนเตรียมพร้อมรับถ้าเขาจะทิ้งตัวลงไป แต่หากทำจริงคงได้ทับจนแบนนั่นล่ะ

“คุณตัวร้อนมากเลย เสื้อชื้นเหงื่อไปหมด เช็ดตัวเปลี่ยนชุดหน่อยดีมั้ยครับ จะได้หลับสบาย”

“ก็ดีครับ ปิงรอแป๊บนะ”

“ไม่ต้องลุกเลยครับ เสื้อผ้าอยู่ไหนเดี๋ยวผมไปเอามาให้ นั่นห้องแต่งตัวใช่มั้ยครับ” เจ้าของห้องพยักหน้ารับ น่านนทีก็ไม่รอช้ารีบเดินไปจัดการเปิดตู้หลายบานจนเจอชุดนอนกับผ้าเช็ดตัว เดินไปในครัวหาชามใส่น้ำเอาไปเช็ดตัวให้สิงหาที่นั่งตาปรือพิงหมอนบนเตียงรออยู่

“มาครับ ถอดชุดเดิมออกก่อน” น่านนทีเอื้อมมือไปปลดกระดุมชุดนอนได้สองเม็ด กล้ามอกแน่นๆ ก็อวดโฉมให้ได้เห็น แล้วเขาก็เริ่มรู้ตัวว่า...กำลังแก้ผ้าคนอื่น สิงหาเห็นน่านนทีชะงักมือ ตาที่โตอยู่แล้วยิ่งเบิกโตมากกว่าเดิม แถมด้วยปากอิ่มอ้าออกน้อยๆ ก่อนที่ความคิดเขาจะฟุ้งซ่านมากขึ้นก็รีบดึงมือน่านนทีออกแล้วถอดเสื้อผ้าเอง

“เดี๋ยวผมทำเองครับปิง”

“อ่า ครับ นี่ผ้าเช็ดตัว ถูแรงๆ ไล่ไข้ออกหน่อยนะครับ” น่านนทีก้าวถอยหลังเล็กน้อย พยายามไม่มองกล้ามอกกล้ามท้องคนป่วย สิงหาก็ให้ความร่วมมือดี หยิบผ้าเช็ดตัวจุ่มน้ำบิดหมาดแล้วถูตัวจนรู้สึกสดชื่นมากขึ้น ยกเว้นข้างหลังที่ถูไม่ถึงจริงๆ

“คือ รบกวนเช็ดข้างหลังให้หน่อยครับ” เขายื่นผ้าให้คนที่ยืนอ้าปากหวอแทนคำตอบ เกือบจะดึงมือกลับแต่อีกฝ่ายรับไปเสียก่อน สิงหานั่งเอี้ยวตัวโชว์แผ่นหลัง ไม่นานผ้าเย็นๆ ก็เริ่มถูตั้งแต่หลังคอไล่ลงมาจนถึงเอว วนไปวนมาไม่กี่รอบก็เสร็จ แต่พยาบาลจำเป็นไม่ได้ใช้แรงถูไล่ไข้แบบที่สอน กลับใช้ระบบสั่นเบาๆ จนเขาเกือบหัวเราะออกมา ทำไมถึงเป็นคนน่ารักได้ขนาดนี้เนี่ย

“เดี๋ยวผมเอาน้ำมาให้นะ จะได้กินยา คุณสิงกินข้าวมื้อสุดท้ายตอนกี่โมงครับ”

“น่าจะราวๆ บ่ายสาม”

“ผมว่าหาอะไรกินรองท้องอีกนิดดีกว่าค่อยกินยา เดี๋ยวผมจัดมาให้นะ ขออนุญาตใช้ครัวนะครับ”

“ตามสบายเลย ให้ช่วยอะไรก็เรียกดังๆ นะ” สิงหามองส่งพยาบาลมือใหม่ เขานั่งมึนๆ รอด้วยความรู้สึกสบายตัวมากขึ้น

น่านนทีเดินมาที่ครัวแล้วเปิดตามตู้ต่างๆ ส่วนใหญ่เป็นตู้ว่างไม่มีอะไรเลยแม้แต่เครื่องครัว ในตู้เย็นมีพวกอาหารแช่แข็งพวกสปาเก็ตตี ข้าวผัดกระเพรา อาหารรสจัดๆ ทั้งนั้น เขาเดินตัดสินใจกลับลงมาชั้นล่าง แวะบอกน้าสิทธิ์ที่มานั่งเฝ้าเคาน์เตอร์แทนให้นั่งอยู่ต่ออีกนิด แล้วรีบวิ่งเข้าห้องพักหยิบโจ๊กคัพมาสองถ้วย ซุปสาหร่ายใส่ไข่อีกหนึ่งซอง กลับขึ้นมาบนห้องเทโจ๊กกับซุปใส่ชามเติมน้ำร้อนทิ้งไว้สักพักให้เม็ดข้าวอืดๆ หน่อย คนให้เข้ากันก็เสร็จเรียบร้อย ดูน่ากินกว่าโจ๊กเปล่าๆ มีสารอาหารเกือบครบถ้วน

“หอมจังเลย ปิงทำเองเหรอ” สิงหารู้ดีว่าในห้องไม่มีอาหารแบบนี้แน่นอน

“โจ๊กคัพครับ ผมวิ่งลงไปหยิบที่ห้องพักมา สูตรนี้ผมชอบทำกินเอง อร่อยแถมอยู่ท้องด้วย คุณสิงค่อยๆ กินนะครับ มันยังร้อนอยู่”

“ขอบคุณมากนะครับ ลำบากต้องวิ่งไปวิ่งมา”

“ไม่เป็นไรครับ ด้วยหน้าที่ก็ต้องดูแลลูกบ้านให้ดีที่สุดอยู่แล้ว”

“ดูแลลูกบ้านอย่างนี้ทุกคนเลยเหรอ”

“แน่นอนสิครับ เราบริการแบบวีไอพีเพื่อให้รู้ว่าทุกคนคือคนพิเศษของเรา” น่านนทีท่องสโลแกนด้วยความภูมิใจ ไม่ได้สังเกตประกายตาที่หม่นลงวูบหนึ่งของคนป่วย

“ผมนึกว่าตัวเองพิเศษกว่าคนอื่นซะอีก”

“อ่า...ก็...นิดนึงมั้งครับ แบบว่า...ปัญหาคุณสิงแต่ละเรื่องผมยังไม่เคยช่วยได้เลย ครั้งนี้ถือว่าแก้ตัวนะครับ แถมคุณสิงเป็นลูกบ้านคนแรกที่ผมได้ดูแลเต็มตัวด้วย”

“เต็มตัวคือยังไงครับ มีแบ่งกันเทคแคร์ด้วยเหรอ” สิงหาถามไปก็ตักโจ๊กทานไปเรื่อยๆ รสชาติบอกไม่ได้ว่าอร่อยหรือเปล่าเพราะปากไม่ค่อยรู้รส แต่ก็โล่งคอขึ้นเยอะ เสียดายที่น้อยไปหน่อย ตักไม่กี่คำก็ใกล้จะหมดซะแล้ว

“ไม่ใช่ครับ คือปิงเพิ่งทำงานที่นี่ไม่นาน ตอนแรกทำนิติฯ ก่อนแล้วก็ย้ายมาคอนเซียซ ลูกบ้านส่วนใหญ่จะเข้าอยู่นานแล้ว พวกระเบียบหรือบริการส่วนกลางต่างๆ ที่ปิงต้องท่องจำก็เลยไม่ค่อยได้ใช้จริง มีคุณสิงคนแรกเลยที่ปิงได้พูดให้ฟัง เพราะงั้น...บางทีเลยพูดมากไปหน่อยนึง”

“อ้อ สะสมข้อมูลไว้เยอะแต่ไม่มีคนให้ระบายออกใช่มั้ยครับ แค่กๆ”

“ประมาณนั้นแหละครับ คุณสิงอิ่มแล้วใช่มั้ย กินยาเลยครับจะได้นอนต่อ ดึกมากแล้ว” น่านนทีพูดจบสิงหาก็ทำตามอย่างว่าง่าย

“ตื่นมาถ้าไม่ดีขึ้นก็ไปหาหมอดีกว่านะครับ เรียกรถไปส่งได้เลยกรณีฉุกเฉินแบบนี้”

“ให้ข้อมูลผมอีกแล้วเหรอ”

“แหะๆ ก็มันจำเป็นนี่ครับ ผมลงไปก่อนนะครับ มีอะไรโทรได้ตลอด ขอให้หายเร็วๆ นะครับ” น่านนทีอวยพรก่อนยกชามไปล้างเก็บให้ ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าคนป่วยคอยมองตามจนลับสายตา ถึงพิษไข้จะทำให้มึน แต่ความรู้สึกที่ไม่ได้เกิดมานานคือของจริงแน่นอน อาจเพราะแรงยุจากเพื่อนหรือเกิดถูกใจเข้าจริงๆ ก็ไม่รู้ รู้แค่ตอนอีกฝ่ายกำลังจะไปเขาอยากเอื้อมมือไปรั้งเอาไว้...อยู่ดีๆ ก็เหงาขึ้นมา


หลังเลิกงานน่านนทีกลับถึงบ้านด้วยความกังวล ถึงจะบอกว่าอาการป่วยของสิงหาไม่หนัก แต่เมื่อไม่มีคนคอยดูแลมันก็ดูหนักไปหมดสำหรับเขา ปกติถ้าไม่สบายนิดๆ หน่อยๆ เขาก็จะถือโอกาสอ้อนพ่ออ้อนแม่ตลอด การนอนป่วยคนเดียวในห้องเป็นอะไรที่เขาไม่ชิน ก่อนกลับมาเขาก็บอกพี่นิดไว้แล้วว่าเที่ยงๆ บ่ายๆ ให้ลองโทรไปเช็คดู ถ้าอาการหนักขึ้นจะได้ช่วยเหลือทัน แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ มันรู้สึกตงิดๆ ว่าเป็นความรับผิดชอบของเขา ปล่อยวางไม่ได้เลย กินข้าวอาบน้ำแล้วก็ยังนอนคิดแต่เรื่องนี้ สุดท้ายตื่นมาบ่ายกว่าก็รีบโทรเช็คสถานการณ์ล่าสุด

“เขาเป็นไงบ้างพี่ คุณสิงน่ะ”

“เสียงแหบๆ พี่โทรไปไม่ติดหรอกแต่เขาโทรลงมาให้ซื้อข้าวกับยาไปให้ พี่ให้บัตเลอร์ขึ้นไปดูแลเรียบร้อย ไม่ต้องห่วงนะจ้ะ”

“เฮ้อ...ค่อยโล่งอกหน่อย ปิงเห็นแล้วสงสาร นอนซมอยู่คนเดียวในห้องทั้งคืนเลย”

“แหม พี่น่าจะเข้ากะเมื่อคืนนะ อยากดูแลจัง จะโอ๋ให้หายป่วยเลย”

“เจ้ๆ มีแฟนแล้วนะ เดี๋ยวฟ้องเลยนะ”

“อะไรเรา หวงเหรอ”

“หวงไรเล่า ก็แซวเล่นเฉยๆ”

“จ้า แซวเฉยๆ เห็นย้ำให้พี่ดูแลอยู่นั่น แถมยังโทรมาเช็คอาการอีก พี่ก็นึกว่าเราหลงเสน่ห์ดาราตามยัยออมไปอีกคนน่ะสิ”

“แหม ก็คนมันหล่อนี่นา แต่ไม่ได้หลงอะไรขนาดนั้นสักหน่อย”

“จ้าๆ แค่นี้ก่อนนะ ถ้ามีอะไรด่วนจะโทรแจ้งคุณบุรุษพยาบาลทันทีเลยค่ะ”

“พี่นิดอะ แค่นี้นะ” น่านนทีรีบวางสายท่ามกลางเสียงหัวเราะของอีกฝ่าย ก็ใบหน้าคุณสิงตอนป่วยมันชวนให้ใจบางนี่นา ทำตาปรือๆ อ้อนๆ หน้าแดงๆ น่าสงสารจะตายไป


คืนต่อมาน่านนทีออกจากบ้านก่อนเวลานิดหน่อย พร้อมหิ้วโจ๊กสี่ถุงใหญ่ติดมือมาด้วย เขาได้ข่าวจากพี่นิดแล้วว่าคุณสิงยังไม่หายป่วย นอกจากโทรลงมาสั่งอาหารแล้วก็ไม่ลงมาอีก ส่วนเบอร์โทรที่มีปัญหาคุณสิงทิ้งเบอร์โทรศัพท์มือถือไว้ให้คอนเซียซโดยเฉพาะ อันที่จริงพี่นิดแซวว่าคุณสิงฝากให้ปิงคนเดียว ซึ่งเขาก็รู้ว่ามันไม่จริงหรอก แต่ด้วยความเป็นห่วงเลยให้แม่ทำโจ๊กรสเด็ดมา ตอนแรกแม่จะไม่ทำเพราะเขาไม่ได้ป่วย กับข้าวที่บ้านเยอะแยะ แต่พอบอกว่าจะเอามาให้ดาราแม่รีบต้มข้าวตั้งแต่ตอนเย็น

“อ้าว ทำไมมาเร็ว อีกตั้งชั่วโมง”

“เอาโจ๊กมาให้คุณสิงด้วยน่ะพี่ มีเผื่อพี่กับออมด้วยนะ” น่านนทีหยิบโจ๊กสองถุงส่งให้ พี่โจรับไว้พร้อมขอบใจ พอรู้บ้างว่ามีลูกบ้านไม่สบายและน่านนทีก็เป็นคนดูแล

“จะเอาเบอร์ใช่มั้ย พี่นิดเล่าให้ออมฟังแล้ว อิจฉาอะ นี่ค่ะเบอร์คุณสิงของออม” ออมยื่นกระดาษโน้ตให้พร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม สงสัยพี่นิดแอบนินทาอะไรเขาไว้ชัวร์

“งั้นเดี๋ยวปิงลองโทรก่อนนะ” เขายิ้มแห้งๆ ให้พี่โจที่มองอย่างสงสัยที่เห็นออมยิ้มล้อเขาอยู่ เดินหนีไปนั่งหลบมุมก่อนจะกดหมายเลขโทรไป

“ครับ”รอไม่นานเสียงแหบๆ ก็ดังขึ้น เสียงแย่กว่าเมื่อวานนิดหน่อย

“คุณสิงครับ ผมปิงเอง เป็นยังไงบ้าง เสียงดูไม่ดีเลย”

“อ้อ ปิงเหรอ ไข้ไม่ค่อยสูงแล้ว แต่เจ็บคอน่ะครับ”

“คุณสิงนอนหรือยังครับ พอดีผมเอาโจ๊กมาฝาก เอาไว้กินตอนเช้าก็ได้ครับ”

“กินตอนนี้ก็ไหวครับ เดี๋ยวผมลงไปเอาที่ล็อบบี้นะ” พอสิงหาวางสายน่านนทีก็ลุกขึ้นเดินมายืนรอหน้าโถงลิฟต์ คนป่วยจะได้ไม่ต้องเดินไกล ด้านสิงหาที่แทบไม่มีไข้ เหลือแค่เจ็บคอนิดหน่อยกลับอยากอาการสาหัสขึ้นมา เขาส่ายหน้าให้กับความคิดตัวเองก่อนจะลงลิฟต์ไปหาพยาบาลคนเดิม

น่านนทีฉีกยิ้มโบกมือให้หลังประตูกระจก เมื่ออีกฝ่ายเดินออกมาเขารีบกวาดตามองผ่านๆ เห็นว่าหน้าไม่โทรมเท่าเมื่อคืนก็วางใจ

“นี่ครับโจ๊กทรงเครื่อง ฝีมือแม่ผมเอง รับรองอร่อยกว่าโจ๊กคัพแน่ๆ”

“รบกวนแม่ปิงแล้วสิ ฝากขอบคุณด้วยนะครับ”

“จริงๆ ขอถ่ายรูปสักใบให้แม่เป็นค่าโจ๊กแทนได้มั้ยครับ”

“ได้สิ แต่นี่ให้ผมสองถุงเลยเหรอ”

“อ๋อ อีกถุงของผมเอง พอดีรีบมาก่อนเวลางาน กลัวคุณสิงจะหลับก่อนน่ะครับ” จริงๆ เขาจะรอให้ตอนเช้าหลังเลิกงานก็ได้ แต่หลายครั้งที่เจอกันมักเป็นตอนดึกเสมอ เลยเดาว่าคุณสิงน่าจะนอนดึกเป็นกิจวัตร

“งั้นขึ้นไปกินด้วยกันมั้ยครับ บนห้องผม”

“เอ่อ ไม่ดีมั้งครับ” พนักงานห้ามขึ้นห้องลูกบ้านหากไม่มีหน้าที่ หัวหน้าและผู้จัดการย้ำกับทุกคนหลายครั้ง จริงๆ คือห้ามทำตัวสนิทสนมเกินควรด้วยนั่นแหละ ขนาดออมเป็นแฟนคลับคุณสิง ต่อหน้ายังต้องเรียกคุณสิงอย่างสุภาพเลย

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมจะได้มีเพื่อนกิน นะ” คนหล่อขี้อ้อนขนาดนี้ทำเอาใจบางลงไปเยอะ น่านนทีหันไปมองที่เคาน์เตอร์คอนเซียซ แอบเห็นออมหันหน้าหนีแทบไม่ทัน แอบมองเขาอยู่ล่ะสิ

“งั้นเดี๋ยวผมขอไปบอกเพื่อนก่อน คุณสิงรอแป๊บนึงนะ” น่านนทีรีบเดินกึ่งวิ่งมาบอกพี่โจว่าจะขึ้นห้องลูกบ้าน คิดข้ออ้างไว้เสร็จสรรพว่าไปเช็คโทรศัพท์ให้ โดยขอยืมเครื่องในห้องนิติฯ ไปลองเสียบสายบนห้องสิงหา แล้วเดี๋ยวจะเอาลงมาคืน ลูกบ้านจะได้ไม่ต้องเสียเงินซื้อเครื่องใหม่มาลองเอง เผื่อมันแก้ไม่หาย ปัญหานี้ของสิงหาทุกคนรู้อยู่แล้วเลยฟังขึ้น มีแค่ออมที่พยายามหลิ่วตาล้อเลียน แต่เขาก็พยายามปั้นหน้าขรึม เดินไปทางห้องนิติฯ แล้วถอดโทรศัพท์มาเครื่องหนึ่งก่อนเดินกลับมาหาสิงหา

“เอามาทำไมครับ” สิงหาถามขึ้นในลิฟต์ อยากช่วยถือแต่อีกฝ่ายไม่ยอม

“เดี๋ยวลองไปต่อสายห้องคุณสิงไงครับ ถ้ามีเบอร์โรคจิตโทรมาอีกจะได้รู้ว่าโชว์เบอร์มั้ย คุณสิงจะได้ไม่ต้องเปลืองเงินซื้อเครื่องใหม่มาลอง”


เข้ามาในห้องก็ได้ยินเสียงโทรทัศน์ แสดงว่าก่อนที่เขาจะโทรหาคุณสิงยังไม่นอนจริงๆ ด้วย น่านนทีแอบผ่อนลมหายใจ สิงหาเอาโจ๊กไปใส่ชามแล้วอุ่นไมโครเวฟให้ร้อนอีกหน่อย กลิ่นหอมของข้าวที่เคี่ยวกับน้ำซุปกระตุ้นความอยากอาหารขึ้นมาทันที ระหว่างที่สิงหาง่วนกับการอุ่นอาหาร น่านนทีขออนุญาตเอาโทรศัพท์ไปลองเสียบสาย ห้องคุณสิงถอดสายออกตลอดนี่เอง พี่นิดถึงบอกว่าโทรไม่ติดจนคุณสิงต้องให้เบอร์ส่วนตัวแทน คงโดนป่วนจนรำคาญ เขายืนมองโทรศัพท์ที่ต่อสายเรียบร้อย ยกหูฟังสัญญาณปกติ ตอนนี้ก็แค่รอโรคจิตโทรมาก็พอ

“อร่อยมากเลยปิง มีทั้งตับทั้งเซียงจี้ ของโปรดผมเลย ถ้าได้ไข่เยี่ยวม้าสักใบนะ สวรรค์ชัดๆ” นี่เขาไม่ได้อวยแม่น่านนทีจริงๆ นะ มันหอมอร่อย เนื้อโจ๊กก็หอมนวลมาก

“โหย ผมไม่รู้ว่าคุณสิงชอบไข่เยี่ยวม้าเหมือนกัน ไม่งั้นใส่มาให้แล้วครับ ผมก็ชอบ ยิ่งถ้าปรุงแซ่บๆ นะ เข้ากันโคตร”

“ใช่ ปกติผมจะปรุงเหมือนก๋วยเตี๋ยวเลย แต่ตอนนี้เจ็บคอเลยกินจืดๆ ปิงไม่ปรุงล่ะ”

“ลืมใส่เครื่องปรุงมาน่ะครับ ไม่เป็นไร ออริจินอลก็อร่อย”

“ปรุงได้นะ ในครัวมีพวกซองพริกน้ำส้มอยู่ เอามั้ยผมไปหยิบให้”

“เอาครับ ขอบคุณนะครับ” น่านนทียิ้มตาหยีให้กับความกรุณา เขาอยากกินรสจัดขึ้นอีกนิดจริงๆ แค่สิงหาลุกไปแป๊บเดียวเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขารีบวิ่งไปดูหมายเลขบนหน้าจอ แต่ไม่พบอะไร เสียงยังดังไม่หยุดจนสิงหาเดินกลับมา

“น่าจะเบอร์เดิมแน่ๆ ครับ ชอบโทรมาดึกๆ เมื่อวานก็โทร เหมือนจะได้ยินเสียงแว่วๆ ด้วยแต่ผมมึนๆ หัวเลยวางไปเลย”

“ถ้าเราไม่รับเขาจะหยุดโทรมั้ยครับ”

“เคยลองปล่อยก็โทรมาหลายรอบเกือบครึ่งชั่วโมงน่ะครับ ผมรำคาญก่อนเลยถอดสายออกตลอด”

“งั้นปิงลองรับนะ”

“ฮะ...ครับ ลองรับเลยครับ” ประโยคชวนคิดถึงทำเอาเขาเกือบหลุด น่านนทียกหูขึ้นมาฟังก่อนเหลือบมองผม

“นั่นใครครับ ฮัลโหล”

“เป็นไงครับ”

“ไม่มีเสียงอะไรเลย มันซ่าๆ เหมือนเสียงรอบๆ ตัวแต่เขาไม่พูด”

“ถอดสายแล้วไปกินต่อดีกว่าครับ เสียเวลาเปล่า” สิงหาดึงหูโทรศัพท์จากมือเล็กที่ยื้อไว้นิดหน่อย วางกลับเข้าที่แล้วดึงสายออกอีกครั้ง เดินนำน่านนทีกลับมานั่งบนพื้นพิงโซฟา อีกฝ่ายดูไม่ค่อยเกร็งเท่าตอนแรกที่เข้ามาในห้อง

“แล้วคุณสิงจะทำไงต่อ มันโทรป่วนไม่หยุดแบบนี้ลำบากนะครับ จะแจกเบอร์ส่วนตัวอย่างเดียวก็คงไม่ดีหรอก เดี๋ยวเจอโรคจิตหนักกว่าเดิม โทรเข้ามือถือ ที่นี้ล่ะยุ่งเลย”

“ก็คงต้องเปลี่ยนเบอร์ตัดปัญหาไปเลย เรื่องนี้ผมแจ้งปิงได้เลยหรือต้องไปทำเรื่องที่บริษัทโทรศัพท์เอง”

“ไปยกเลิกเองได้ครับ แต่ถ้าไม่สะดวกก็ทำหนังสือมอบอำนาจไว้ เดี๋ยวปิงเอาไปจัดการให้”

“จริงๆ ผมก็ว่างไปนะ แต่ว่าไม่รู้ต้องติดต่อที่ไหนยังไง ถ้ารบกวนปิงพาไปจะได้มั้ย”

“ได้ครับ คุณสิงสะดวกวันไหนนัดวันมาก่อน เดี๋ยวปิงขอดูตารางงานอีกที แต่ถ้าเป็นวันอังคารจะดีมากเลยครับ เพราะปิงหยุด”

“งั้นอังคารหน้าดีมั้ย พรุ่งนี้ผมมีธุระไม่รู้จะเสร็จตอนไหน”

“ถ้าอังคารหน้าปิงทำงานครึ่งวัน ว่างแค่ตอนบ่าย สะดวกมั้ยครับ”

“ตกลงครับ นัดกันแล้วนะ เออ เบอร์ที่โทรมาเมื่อกี้คือเบอร์ปิงหรือเปล่า”

“ใช่ครับ”

“ผมขอเมมไว้นะ”

“ได้เลยครับ มีอะไรฉุกเฉินโทรเรียกได้เลยครับ”

“อ่า...แจกเบอร์ลูกบ้านบ่อยเหรอครับ”

“ไม่นะครับ เฉพาะบางคนที่จำเป็นจริงๆ อย่างมีครั้งนึงน้องส้มนักศึกษาน่ะครับ เธอลืมรายงานเลยโทรมาให้ปิงช่วยเอาไปให้ที่มหาฯลัย ก็เลยต้องแลกเบอร์กันไม่งั้นคงหากันไม่เจอ”

“อ้อ ครับ” สิงหาแอบยิ้มนิดๆ เมื่อบันทึกเบอร์แล้วพบว่าไลน์ก็ขึ้นเหมือนกัน

“คุณสิงแอดไลน์มาเหรอครับ โห รูปนี้สวยจัง ที่ไหนครับเนี่ย” น่านนทีได้ยินเสียงแจ้งเตือนเลยหยิบขึ้นมาดู ชื่อไลน์คือ SingH! เดาว่าคือคนข้างๆ นี่ล่ะ รูปโปรไฟล์เป็นภาพสิงหานั่งบนสนามหญ้า ด้านหลังเหมือนปราสาทเก่าๆ ที่เคยเห็นในหนังแนวอัศวินขี่ม้าฟันดาบเลย

“ไหนครับ ผมจำไม่ได้ว่าใช้รูปอะไร” สิงหาเอี้ยวตัวมาดูรูปบนหน้าจอมือถือทำให้ไหล่แนบชิดกันมากขึ้น ไม่รู้ทำไมพักนี้อยากอยู่ใกล้คนๆ นี้จังเลย ขนตายาวเป็นแพเชียว

“นี่ครับ ปราสาทใช่มั้ยครับข้างหลัง”

“ใช่ครับ ปราสาทวอริก ตอนนั้นพาพ่อแม่ไปเที่ยว รูปนี้พ่อผมถ่ายให้ ฝีมือดีมั้ย”

“สวยครับ พ่อแม่ผมเคยถ่ายให้ตอนไปเที่ยวตลาดน้ำ รูปเกือบครึ่งมีนิ้วบังเลนส์ตลอด”

“น่ารักดีนะครับ จริงๆ ปิงแทนตัวเองว่าปิงกับผมตลอดก็ได้นะ เดี๋ยวผมเดี๋ยวปิง สับสนแทน” ตอนแรกเขาก็จะไม่ทักหรอก เหมือนน่านนทีจะลืมตัวเป็นพักๆ เดี๋ยวผมเดี๋ยวปิง ฟังจนมึน เขาเองก็อยากให้อีกฝ่ายแทนตัวเองด้วยชื่อมากกว่า ฟังดูสนิทกันมากขึ้น

“อ้าว แฮ่ๆ ไม่รู้ตัวเลย จริงๆ ถนัดแทนชื่อตัวเองมากกว่า แต่ปกติไม่เคยหลุดกับคนอื่นนะครับ เพราะคุยไม่ค่อยนานขนาดนี้ด้วยมั้ง ถ้าคุณสิงไม่ว่าอะไรก็ดี ปิงจะได้ไม่เกร็ง”

“ครับ อย่างนี้ฟังสบายกว่าเยอะ อิ่มแล้วใช่มั้ยครับ เดี๋ยวผมเอาไปล้างเอง”

“ไม่ต้องเลยครับ ปิงทำให้ คุณสิงกินยาล่าสุดตอนไหนครับ ได้เวลาอีกรอบรึยัง ไปเอามากินเลยดีกว่ามั้ยครับ”

“ก็ดีครับ จะได้หายขาดไปเลย งั้นผมฝากเก็บด้วยนะ” สิงหาปล่อยมือให้คนที่พยายามยื้อชามไปให้ได้ พอได้ไปก็ยิ้มกว้าง เดินลิ่วๆ ไปที่ครัว ได้ยินเสียงเปิดน้ำล้างชามให้เรียบร้อย เขาเดินเข้าห้องนอน หยิบถุงยาข้างหัวเตียงมาดู มียาลดไข้ที่กินทุกหกชั่วโมง ตอนนี้ก็ครบพอดี กลืนยาลงคอก่อนยกขวดน้ำขึ้นดื่ม ได้ยินเสียงโทรศัพท์ด้านนอกดังอีกครั้ง สงสัยปิงคงจะลองทดสอบใหม่ เขาเก็บถุงยาไว้ตามเดิมแล้วเดินออกมายืนข้างคนที่กำลังมองโทรศัพท์ห่างๆ

“ผมบอกแล้วว่ามันไม่เลิกโทรง่ายๆ หรอก เป็นชั่วโมงนั่นแหละมั้งครับ เอาสายออกเลยสบายใจกว่า” สิงหาพูดจบก็จะเดินไปถอดสายออกตามเดิม แต่ปิงรั้งแขนไว้ก่อน

“คุณสิง...เครื่องที่ดัง...มันเครื่องห้องคุณ”

“ใช่ครับ ของปิงวางอยู่ตรงนั้นไง” เขาชี้ให้ปิงเห็น หลังลองเครื่องแล้วไม่ได้ผลก็ถอดออกแล้วถือไปวางข้างๆ ตอนนั่งกินโจ๊ก ตอนนี้ก็ยังวางอยู่ที่เดิม

“...คุณ...เสียบสายเหรอครับ” ปิงกระซิบถามเสียงเบาพร้อมเบียดตัวเองเข้ามาใกล้

“เปล่าครับ ก็....ปิง....”

กริ๊งงงงง กริ๊งงงงงง

“ปิง....ไม่ได้เสียบเหรอ”

“......เปล่า”

กริ๊งงงงง กริ๊งงงงงง



—¤÷(`[ ♌ ♡ ▽ ]´)÷¤—




 :katai5: :katai5: :katai5:

เจอกันตอนหน้าจ้า


ออฟไลน์ imhiddenreader

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5210
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-4
The  call  แน่ๆ  :sad3:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13954
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +412/-25

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3075
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +49/-0

ออฟไลน์ เก้าแต้ม

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1272
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-3
กุ๊ก..กุ๊ก   กุ๊ก..กู๊   :mew4:

ออฟไลน์ fammykiki

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 282
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ G-NaF

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 911
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-1
หลอนตามๆกันไปสิ ตอนแรกอุตส่าห์คิดว่าคนละนะ  o22

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2846
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-0
คุณจี ทำเราเครียดค่ะ หลอนด้วย อะไรกันนะ
โจ๊กไม่โจ๊ก ตอนนี้ไม่คิดถึงของกินละนะ

คนบ้านั่นก็ขยันโทรมาจังเลย ป่วงจังนะคนเรา
มาหา มาเจอกันเลยดีกว่าไหม แบบนี้ไม่ไหวนะ

ว้าววว เค้าดูแลกันดีจังเลยค่ะ เป็นห่วงกันด้วย
แล้วที่สำคัญ คือ สิงหาสนใจปิงจ้า แจ่มว้าวมาก
ปิงน่ารัก น่าเอ็นดูด้วย สมกับที่ทีมเพื่อนบอก
ตาโต สดใส น่ารัก น่าจับฟัด 5555


ออฟไลน์ กุหลาบเดียวดาย

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 822
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-2
ตกลงเหนือจริงเหรอเนี่ย ตอนแรกก็คิดแบบนั้น อ่านไปๆอ่านมานึกว่าโรคจิต
หวา คอนโดนี้ไม่น่าซึ้อแล้ว

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1655
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-1
กรี๊ดดดดดด โทรศัพท์ไม่ได้เสียบสายแต่ดัง!!  คุณจี อย่าพาหลอนดิ  เรากลัวววววว  :ling3:

ออฟไลน์ thyme812

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 323
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
สนุกมากกก

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1577
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-4
แฟ๊บแฟ่แล้วครับ

โทรศัพห์ดังทั่งๆที่ไม่ได้เสียบ

ไม่ใช่ห้องลับแล้ว

นี่มันห้องหลอนชัดๆ

แค่คิดว่าโรคจิตโทรป่วน

ก็ผวาจะตายแล้ว

แต่อันนี้ผีชัดๆจ้ะแม่จ๋า

กั๊วะกลัว~~~~

ออฟไลน์ JaikOrn

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
 :mew5: คุณจีบอกว่าฟีลกู๊ดดดดด เอริ่มมม 555 คุณอย่าหลอกดาวนะคะ แถมเสียงกริ๊งงงง ทั้งที่ไม่เสียบปลั๊ก หลอนป๊ายยย/ แต่พี่สิงเอ็นดูน้องปิงแล้วเริ่มหวั่นไหวยอมให้เรียกฟีลกู๊ดค่าาาา :hao7:

ออฟไลน์ Anyann

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 523
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +49/-1
กรี๊ด เป็นผีจริงๆใช่ไหม
ที่คุณจีบอกว่าเป็นเรื่องฟีลกู๊ดคือพระนายช่วยกันปราบผีและพัฒนาความสัมพันธ์ไปพลางๆใช่มั้ยคะะะ 55555

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2360
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-4

ออฟไลน์ FiZZ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 327
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
อย่างกับมีกุมารทองวิ่งเล่นในห้อง   :ling3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1762
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-5
อ้าว เรื่องหลอนจริงเหรอเนี่ย  น่ากลัว.  :ling3:

ออฟไลน์ HanATarO

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2321
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-2
โอ้ ไม่นะแบบนี้ หลอนเลย

ออฟไลน์ diltosscap

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 699
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-1
เราว่าโทรศัพท์มือถืออยู่ใต้เครื่องโทรศัพท์บ้าน พี่สิงห์สุภาพมาก

ออฟไลน์ no.fourth

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 926
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
 ใครอยู่ในห้องคุณสิง :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ Jimin39

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 14
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ฮืออออคุณจี รีบมาต่อไวไวเลยนะค่าาาาาา ค้างมากมายยยยยยยย เลิฟ

ออฟไลน์ paladin.kn

  • ไฟมอดลงยังคงทิ้งรอย...เถ้าถ่าน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 739
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-0
เริ่มหลอนตามแล้วนะ  :ling3: :ling3:

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3809
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
อ่าวเห้ยย แอบคิดว่าต้องมีอะไรแน่ๆ

อีกใจนึงก็อาจจะแค่โรคจิต 


แต่นี่ชัดเจอแล้วสินะ

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 763
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
คุณจีทิ้งระเบิดไว้้อีกแล้ว ชักจะหลอนจริงๆแล้ว

ออฟไลน์ palmiers

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
อ่านทันแล้วจ้าาา เหมือนได้พบเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนานเลย ยินดีต้อนรับกลับมานะคะ  :mew1:
นิยายเรื่องนี้ฟีลกู้ดจริงๆใช่มั้ยคะ ถ้าไม่นับเรื่องหลอนๆในห้องสิงหาก็คงจะฟีลกู้ดละนะ :laugh: คือเริ่มหลอนตั้งแต่ที่แม่สิงหาบอกว่าสิงหาถ่ายรูปตัวเองส่งไปให้แต่สิงหาไม่ได้ถ่ายนี่แหละ คือแบบสิงหาไม่ได้ถ่ายแล้วมันไปได้ยังไงเอ่ย  :o
ขอเดานะขอเดา จากการทิ้งปมน้อยนิด(?) คิดว่าแตงโมคนที่แต่งชุดสาวเมดที่มาทักสิงหาขอถ่ายรูปด้วยก่อนขึ้นคอนโดเป็นโรคจิตที่ก่อกวน เพราะว่าสิงหาบอกว่าได้ยินเสียงฝีเท้าแล้วนึกถึงตอนอยู่ในห้องที่มีเสียงคนวิ่งออกไป แต่เรื่องโทรศัพท์นี่เดาไม่ถูกจริงๆ ถอดสายแล้วมีเสียงกริ๊งงงได้ไง แตงโมอาจจะเป็นผีด้วยก็ได้อะ ดูลับๆล่อๆ แบบผีแฟนคลับอย่างงี้  แล้วก็เป็นคน(ผี?)​ในคอนโดด้วย เดาออกนอกทะเลไปเล้ยย
อยากรู้เรื่องอดีตของสิงหาต่ออีกง่ะ มีเรื่องอะไรกันนะ มีแฟนคนเดียวกับมีนา มีนาเลยสร้างข่าวมาใส่ร้ายสิง แต่ข่าวเรื่องอะไรหว่า
สนุกดีค่ะ เรื่องน่าติดตาม มาต่อเร็วๆนะคะ  :katai2-1:

ออฟไลน์ kunt

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 652
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-1
กรี้ดดดดดดดด ก่อนล่วงหน้าเลย 5555

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด