★… ◤ ห้องลับ ห้องรัก ◥ …★ —— ep.18 พยู 100% (14/07/19)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ★… ◤ ห้องลับ ห้องรัก ◥ …★ —— ep.18 พยู 100% (14/07/19)  (อ่าน 48233 ครั้ง)

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-4
ใครถ่ายรูปตอนสิงนอนหลับ แถมใช้มือถือของสิงด้วย เข้ามาทางเพดานห้องหรือเปล่านะ สงสัยต้องเล่นไสยฯ ด้วยการโรยแป้งให้ทั่วห้อง จะได้รู้ว่าเข้ามาทางไหน  :hao4:

ออฟไลน์ เพียงเพื่อน

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 201
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
กำลังฟินตัดจบด้วยความหลอนแบบนี้ไม่ได้นะ !!!! :ling3: :ling3: :ling3:

ออฟไลน์ colorsplash

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 16
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
อ๊าาายยยยยยยยยยยย หวานอยู่ดีๆ แต่ทิังความหล่อนนไว้ตอนท้ายยยยยย

แง่งงงง

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3026
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-0
คุณจี ทำร้ายกันอีกแล้วค่ะ บรรยากาศกำลังอมชมพู
ทำไมมาดับฝัน ฟิน จิ้น แบบนี้

ปิงเอ้ยย สิงหาทำขนาดนี้ ไม่รู้สึกไรบ้างก็ให้รู้ไป
ปิงเขินน่ารัก แต่ก็เป็นตัวเองดี แล้วเรื่องกินเรื่องใหญ่ด้วยไง
คุณสิงจะมาแย่ง แล้วทำหวาน ปิงไม่ทันคิดหรอก 5555

สรุปมีใครแอบเข้าห้องจริงหรอคะ อยากรู้ใจจะขาด

ออฟไลน์ zeit

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
สนุกมากกกกก สรุปว่ามีผีหรือว่าคน แต่ใคร
ตอนนี่ค่อยๆรุก จริงๆก็รุกเยอะแล้วนะ
แต่ดูปิงจะไม่รู้ รู้แต่ตีมึน 55555

ออฟไลน์ iNklaNd

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 693
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-1
น่านน่ารักจัง คุยเสียงแจ้วๆ อยากบีบแก้มเลย
ตอนนี้ดี ปกติทุกอย่าง แต่จบด้วยความน่ากลัวอีกแล้ว

นี่มั่นใจว่าคน แต่ไอ้โทรศัพท์ดังทั้งๆ ที่ไม่ได้เสียบสาย นี่ว่าวิญญาณหลอนล่ะ งืออออ

ออฟไลน์ Anyann

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 525
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +49/-1
พี่สิงคะ น้องกำลังอมยิ้มเขินแทนน้องปิงดีๆ พี่สิงมาพูดถึงเรื่องผีตอนจบท้ายตอนทำไมคะ ฮืออ
นึกถึงถ้าเราเป็นพี่สิงคงอยู่ห้องนั้นไม่ได้ อาจจะไปเดทที่วัดกับน้องปิงละนิมนต์หลวงพ่อมาปัดเป่าที่ห้องแทน 55555

ออฟไลน์ wan

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +643/-10
งานก็รุ่ง  :katai4:
รักก็เริ่ม  :z1:
+1 ให้เป็นกำลังใจครับ คุณจี :L2:

ออฟไลน์ tulakom5644

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 617
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +73/-1
งื่อออออออออออออ หลอนอ่าาาาาาาาาาา  :mew5: :mew5:

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1634
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-6
รอ

รอ

รอ

รอ

รอดูว่าใครถ่ายภาพ

เปลี่ยนกุญแจห้อง

เปลี่ยนรหัสห้อง

เปลียนเปลี่ยนเป็นกลอนล็อคจากข้างในเลย

น้ำมนต์พร้อม สายสิญจน์พร้อม มีดหมอพร้อม

ข้าวสารเสก และผ้ายันต์พร้อมส่งให้แล้วนะพี่สิงห์

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ tae1234

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 409
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
สนุกมากครับ

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2447
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-4
ใครถ่ายรูป ในห้องนอน ระทึก

ออฟไลน์ G_wa

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1085
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1936/-23
    • https://www.facebook.com/Gwa.Novel/


7. ดินเนอร์

ได้รับอาหารปิ่นโตจากดาราหนุ่มมาเพียงครั้งเดียว มารดาบังเกิดเกล้าตั้งใจตอบแทนกลับคืนเท่าตัว เริ่มจากบังคับให้น่านนทีถ่ายรูปแม่คู่กับสเต็กที่จัดใส่จานให้ดูดี ถ่ายรูปตอนกำลังกิน แล้วก็รูปที่กินหมดจนเหลือจานเปล่าๆ ส่งไปให้คนทำแนบคลิปเสียงหวานๆ ชมว่าอร่อยอย่างนั้นเนื้อนุ่มอย่างนี้ ทำเอาพ่อเหล่มองจนปวดตา

“นอกจากหล่อแล้วยังรักษ์โลกด้วย เราก็ต้องทำตามเขา อันนี้สวยมั้ย” ทำตามคือการซื้อตามนั่นเอง วิธีที่สะดวกและน่าจะได้ของเร็วสุดคือสั่งออนไลน์ แม่ชี้ปิ่นโตสีพาสเทลถามเขารอบที่สาม ก่อนนี้เป็นปิ่นโตเก็บความร้อนสีขาวธรรมดา

“เอาสามชั้นก็พอมั้งแม่ ห้าชั้นเยอะไป”

“อันสามชั้นมันไม่ลด อันนี้ลดตั้งสิบห้าเปอร์เซ็น หรือเอาสองอันเลยดี จะได้ส่งฟรีด้วย”

“อันเดียวก็พอมั้ง”

“อะแม่กดแล้ว อย่าลืมโอนเงินล่ะ พ่อจ๋าทำอะไรอยู่” แม่รีบจิ้มๆๆ แล้วลุกไปนั่งข้างพ่อ พยายามเอาใจอย่างออกนอกหน้า น่านนทีนั่งขำแม่ตัวเองแต่พอมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ยืนยันการสั่งซื้อเรียบร้อยก็เริ่มยิ้มไม่ออก เมื่อกี้จะสั่งแค่ปิ่นโตไม่ใช่เหรอ ทำไมมีถุงผ้า ขวดใส่ซอสแบบใช้ครั้งเดียว ไม้จิ้มรูปสัตว์ต่างๆ กระบอกใส่ซุปเก็บอุณหภูมิ และแน่นอนว่าปิ่นโตแบบสามชั้นและห้าชั้น



“อย่างนี้จะเรียกปิ่นโตสื่อรักได้มั้ยน้า” ออมแกล้งลากเสียงถามเมื่อฟังที่มาที่ไปของปิ่นโตสีหวานของเพื่อนร่วมงาน

“แค่ปิ่นโตก็พอ เบื่อออมตรงนี้อะ เล่าอะไรแล้วชอบแซว ทีหลังจะไม่เล่าแล้วนะ” น่านนทีแกล้งทำเป็นโกรธเพราะอีกฝ่ายชักจะแซวบ่อยเกินไป พาให้คนอื่นๆ ล้อเขาไปด้วย ขนาดพี่โจเดี๋ยวนี้ยังชอบเรียกว่าคุณสิงของปิง มันใช่ของเขาที่ไหนกันเล่า

“อะๆ ไม่แซวก็ได้ แล้วเมื่อกี้คุณสิงออกไปไหนล่ะ ไม่เห็นแวะคุยด้วยเลย” เมื่อครู่น่านนทีเอาปิ่นโตไปส่งให้ที่หน้าลิฟต์ ดาราหนุ่มก็รับแล้วรีบออกไปที่จอดรถ ไม่ได้แวะมายืนคุยเหมือนทุกครั้ง

“ไปกองถ่าย คุณสิงชอบสปอยล์ให้อยากดู บอกว่าปิงต้องร้องไห้แน่นอน ทำเอาไม่อยากดูแล้วเนี่ย กลัวมันเศร้า” เขาได้แต่บ่นเพราะรับปากอีกฝ่ายไปแล้วว่าจะไปดูด้วยกัน ตอนแรกบอกหนังรัก มีซึ้งๆ เศร้าๆ นิดหน่อย แต่ก็มีมุกตลก แต่ตอนนี้มาบอกว่าจะรอดูเขาร้องไห้ในโรงหนัง ยิ่งร้องไห้ง่ายอยู่ ถ้าน้ำตาแตกต้องโดนล้อหนักแน่ๆ เลย

“เมื่อไรหนังจะเข้าล่ะ อยากดูเหมือนกัน”

“อีกหลายเดือนล่ะมั้ง” ไม่ใช่แค่เขาไม่รู้ แต่นักแสดงเองก็ยังไม่รู้เช่นกัน คุณสิงเคยเล่าเบื้องหลังให้ฟังคร่าวๆ ว่าหลังจากถ่ายทำเสร็จต้องมีการตัดต่อ มีการมีต่อกับโรงหนังหาวันฉาย แล้วก็ต้องส่งให้กองเซ็นเซอร์ตรวจสอบก่อนด้วย บางเรื่องที่สุ่มเสี่ยงก็จะสั่งให้แก้ไขก่อนไม่งั้นคือห้ามฉาย หนังบางเรื่องที่เรตค่อนข้างสูงหรือเนื้อหาค่อนข้างมีประเด็นอ่อนไหวกับสังคมก็เลือกจะส่งเข้าประกวดที่ต่างประเทศก่อน หรือฉายที่ต่างประเทศก่อน พอได้รางวัลหรือมีกระแสสนับสนุนการเปิดทางในประเทศจะง่ายขึ้น โชคดีที่เรื่องนี้เป็นหนังรัก-ดราม่าธรรมดา สักสี่ห้าเดือนก็น่าจะได้ฉาย

“ฮัลโหลพี่ฝ้าย” น่านนทีรีบหยุดคุยแล้วรับโทรศัพท์เมื่อเห็นชื่อคนที่ไม่ได้เจอกันนาน หลังคลอดพี่ฝ้ายก็ทำหน้าที่คุณแม่ลูกอ่อนเต็มที่ เขาเคยไปเยี่ยมหลาน ซื้อของเล่นไปให้แต่ก็ไม่ได้บ่อย นอกนั้นก็มีโทรหากันบ้างให้หายคิดถึง

“ออกมาหาพี่หน่อย พี่อยู่หน้าตึก เร็วๆ นะ” พี่ฝ้ายรีบพูดรีบวางสาย สงสัยขับรถมาจอดด้านหน้าแน่ๆ น่านนทีบอกออมแล้ววิ่งออกมาหา มองเห็นกระจกข้างคนขับเปิดอยู่ คนขับสาวรีบโบกไม้โบกมือเรียก

“สวัสดีพี่ ไปไหนมา เอาตัวเล็กมาด้วยเปล่า”

“ไปธุระให้คุณสามีมาค่ะ ปิงเปิดประตูมาหยิบถุงนี่ไป พี่ซื้อมาฝาก ไปเที่ยวหาดใหญ่มา ฝากให้แม่ด้วยนะ พริกแกงอร่อย พี่ลองแกงกินเองแล้วแซ่บมาก” ฝ้ายหยิบถุงพริกแกงใต้หลายชนิดให้ดู เธอซื้อมาค่อนข้างเยอะเผื่อแม่น่านนทีจะใช้ทำขายด้วย

“หลานปิงล่ะ ไม่เอามาเล่นบ้างเลย”

“ฝากไว้บ้านแม่ เดี๋ยวจะขับไปรับแล้วเนี่ย ไม่ค่อยงอแงเอาไปทิ้งกับใครก็ไม่ร้องตาม สนุกว่ะ อยากเปิดอู่ปั๊มอีกคนแล้ว”

“โหเจ้ ใจเย็นๆ เอาให้ครบขวบก่อนมั้ย”

“เออ พูดไปงั้นแหละ แต่มันว่างๆ เลยเหงามือ ปิงล่ะเป็นไง งานยุ่งมั้ย”

“เหมือนเดิมล่ะพี่ แต่พวกนิติไม่ค่อยกล้าหาเรื่องล่ะ เจอออมกับพี่นิดเข้าไปจอดสนิท แต่ถ้ากับปิงก็ยังชอบแขวะเหมือนเดิม ชินแล้ว”

“เออ คิดถึงว่ะ ไว้ว่างๆ นัดกินข้าวกัน พี่ไปก่อนนะ จอดนานไม่ได้เกรงใจ ไปนะ”

“ครับผม ขอบคุณนะพี่” น่านนทีโบกมือบ๊ายบายจนรถขับออกไป เดินกลับมาที่เคาน์เตอร์เลือกขนมแบ่งให้ออมแต่อีกฝ่ายไม่เอา แค่ขอชิมไม่กี่ชิ้นก็พอ วันนี้เลยมีขนมแปลกๆ ชื่อข้าวฟ่างกวนกับสัมปันนีกินคู่กับชา หวานๆ หอมๆ กินแล้วนึกถึงคุณสิงที่ชอบเอาขนมไทยมาฝาก น่านนทีแอบดึงกล่องขนมที่ตอนแรกแบ่งไว้ให้พี่โจออกมาหนึ่งกล่อง และอีกกล่องจากในถุงที่จะเอากลับบ้าน โดยไม่รู้ว่ามีสายตาคนข้างๆ แอบเหล่มอง เธออยากบอกเพื่อนคนซื่อนี่เหลือเกินว่าการพยายามแอบของอีกฝ่ายนั้นไม่ได้ผล ยิ่งทำยิ่งมีพิรุธ อยากจะเอาไปฝากลูกบ้านสุดหล่อก็เอาไปเถอะ เธอเชียร์ แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าจำเป็นต้องเชียร์หรือเปล่าเพราะอีกฝ่ายแสดงออกชัดเจนไม่ปิดบังอะไรเลย


ด้านสิงหาที่เริ่มรับงานมากขึ้น หนังเพิ่งถ่ายคิวสุดท้ายหมดไป ถ่ายแบบไปอีกสองเซ็ท ดูแบบร่างบ้านจากสถาปนิกแล้วก็เซ็นสัญญาเริ่มออกแบบที่ละเอียดขึ้น อังคารหน้ารับแปลนบ้านครั้งแรก เรื่องบ้านค่อนข้างหมดห่วง เหลือแต่ร้านที่เพิ่งจะมีเวลาว่างมาดูสถานที่จริง

“หลังนั้นเป็นร้านอาหารเหรอ จะมีปัญหาเรื่องที่จอดรถเปล่าวะ” สิงหาถามคนพามาอย่างไม่แน่ใจ ถ้ามีร้านสองร้านในซอยเดียวกันลูกค้าจะเอารถไปจอดไหน ถึงซอยจะกว้างแต่ไม่น่าจะพอ

“เป็นร้านเหล้า เปิดหกโมงเย็น เวลาไม่ชนกับเราหรอก เผลอๆ ลูกค้าเราก็พวกที่มารอร้านเหล้าเปิดเนี่ยแหละ มึงว่าไงล่ะ กูชอบหลังนี้ที่สุด ถนนกว้างจอดรถได้เยอะ ตัวบ้านอยู่เกือบติดกำแพงข้างหลัง เหลือข้างหน้าให้แต่งสวนหรือจอดรถเพิ่มก็ได้” เต้ลุ้นให้เพื่อนตกลงสักที จากที่เขาตระเวนหาทำเลคนเดียวมาหลายแห่ง ที่นี่ถูกใจที่สุด เขาเคยมานั่งดื่มเหล้าร้านนี้บ้าง มาทีไรก็อดมองบ้านหลังนี้ไม่ได้ นึกแล้วว่าไม่นานต้องขาย บ้านไม่มีคนอยู่นานแล้ว ห่างจากร้านเหล้าสองหลัง หลังหนึ่งได้ข่าวว่าร้านเหล้าซื้อไว้แล้ว เตรียมขยาย ส่วนอีกหลังติดกับหลังนี้เป็นบ้านเช่า มีนักศึกษามาเช่าอยู่เรื่อยๆ เพราะใกล้มหาฯ ลัย หลังหัวมุมแบบนี้ดีตรงที่จอดรถมีสองด้านนี่แหละ

“สวยดีนะ บ้านยังดีอยู่ ซื้อมาซ่อมนิดหน่อยสวยเลย กูชอบ”

“โอเคดีมาก  ห่า ลุ้น กูจะบอกว่ากูจ่ายมัดจำไปแล้วเพราะมีคนเตรียมซื้อเหมือนกัน กูเลยจ่ายไปก่อน ถ้ามึงไม่เอากูเสียเงินฟรีแน่ๆ งั้นเดี๋ยวกูนัดโอนบ้านเลยนะ”

“เออ อาทิตย์นี้กูไม่ว่างนะ อังคารกับพุธหน้าถึงว่าง”

“ได้ๆ เดี๋ยวให้เลขาทำสัญญาให้ ไปเซ็นที่คอนโดฯ มึงได้มั้ยวะ เดี๋ยวตอนเดินเรื่องโอนโฉนดมึงทำหนังสือมอบอำนาจมาเดี๋ยวกูไปจัดการต่อเอง”

“งั้นอังคารนะ กูนัดสถาปนิกไว้พอดีจะได้ไม่ต้องออกไปไหน”

“เออๆ เดี๋ยวเรื่องรายละเอียดร้านค่อยคุยกันวันนั้นอีกทีกูจะได้เริ่มหาพนักงานหาแม่ครัวพ่อครัว”

“ได้ งั้นกูไปก่อนนะ” สิงหารีบบอกลาเพื่อนแล้วขับรถไปคุยงานต่อที่ร้านของเฌอ



บทหนังที่นักรบเคยเอ่ยถึงปรับแก้เรียบร้อย แน่นอนว่าตัวเอกของเรื่องเขาอยากให้สิงหารับไปแต่ก็ไม่อยากบังคับ วันนี้สิงหากับนักรบเลยนัดกินข้าวเพื่อคุยเรื่องหนังคร่าวๆ และให้บทหนังไปอ่านก่อน ทุกอย่างนักรบเตรียมพร้อมตั้งแต่ได้บทหนังเรื่องนี้มาจากงานประกวดเรื่องสั้น ช่วงเวลาที่ต้องปรับแก้บทนักรบก็หาโลเคชั่นรวมถึงทีมงานเตรียมไว้ นักแสดงบทอื่นก็มีการติดต่อไว้บ้างแล้ว ยกเว้นบทหลักที่ต้องเรียกมาแคสดูก่อน พระเอกก็มีตัวสำรองไว้ในใจ แต่ในใจลึกๆ นักรบรู้สึกว่าบทนี้ต้องเป็นสิงหาเท่านั้น

“ถ้าอ่านแล้วชอบแต่มีปัญหาเรื่องคิวหรืออะไรบอกมาตรงๆ นะ เดี๋ยวเลื่อนถ่ายให้ ขอแค่มึงยอมแสดงให้ก็พอ”

“โห พูดซะตัวแทบลอย เออน่า ช่วงนี้ยังไม่ได้รับงานหนังน่าจะว่างแหละ ขอไปอ่านก่อนแล้วจะรีบโทรบอก”

“เออ งั้นรีบๆ กลับไปอ่านเลย กูเชื่อว่ามึงต้องชอบ”

“อ้าว ไล่เลย กะดื่มกันสักหน่อยนะเนี่ย อะไรวะ”

“ไว้เมาวันหลัง เมาเดี๋ยวก็อ่านไม่รู้เรื่อง ไปๆ กลับไปได้แล้วไป” นักรบถึงขนาดดึงแขนให้อีกฝ่ายลุกขึ้น ความกระตือรือร้นนี้ทำให้สิงหาอดขำไม่ได้ สงสัยบทเรื่องนี้คงดีจริงถึงทำให้คนนิ่งๆ แบบนี้ตื่นเต้นออกนอกหน้า


บนอาร์มแชร์ตัวโปรดในห้องทำงานมีร่างชายหนุ่มเอนพิงพนักพาดขาไว้บนเก้าอี้รองขาด้านหน้า ในมือถือบทหนังเล่มใหญ่ที่เปิดอ่านไปแล้วกว่าครึ่ง ทุกครั้งที่อยากใช้เวลาอ่านอะไรนานๆ เขาชอบมานั่งตรงนี้ ตั้งแต่กลับมาถึงเขายังไม่ขยับไหน เริ่มอ่านก็วางไม่ลง บทแบบนี้นักรบถึงได้ตื่นเต้นนัก แค่เริ่มเปิดอ่านเขาก็จมลงสู่โลกแห่งตัวอักษร นักรบเคยเล่าว่าได้เรื่องนี้จากโครงการประกวดเรื่องสั้นที่เขามีโอกาสเป็นหนึ่งในคณะกรรมการ ซึ่งเรื่องนี้ไม่ได้รับรางวัลแต่นักรบถูกใจมาก เลยคุยกับคนเขียนแล้วขอซื้อพร้อมให้คนเขียนปรับแก้เพิ่มรายละเอียดมากขึ้น หากจะรับเล่นเรื่องนี้คงต้องทำเวิร์กช็อปอย่างน้อยสองเดือน ถ่ายทำน่าจะสองถึงสามเดือน รวมๆ ใช้เวลาครึ่งปีเป็นอย่างน้อย จำเป็นต้องมีเวลาว่างสำหรับเรื่องนี้มากจริงๆ แต่ถ้าไม่รับเขาต้องรู้สึกผิดต่อตัวเองแน่นอน


“ตกลง” รุ่งเช้าสิงหารีบโทรบอกนักรบทันที น้ำเสียงตื่นเต้นดีใจของอีกฝ่ายทำเขายิ้มไปด้วย ตั้งแต่เคยแสดงหนังร่วมกันน้อยครั้งจะเห็นนักรบตื่นเต้นกระวนกระวาย หากมีเวลาว่างในกองถ่ายนักรบชอบที่จะไปนั่งคุยกับทีมงาน ให้ความสนใจเบื้องหลังมากกว่าเบื้องหน้า เมื่อได้เริ่มทำเบื้องหลังเต็มตัวจริงๆ ถึงได้ดูมีความสุขแบบนี้

“รู้ใข่มั้ยว่าต้องลงเวิร์คช็อป จะไปเรียนเองหรือให้กูหาให้”

“มึงแนะนำมาเลยก็ได้ เดี๋ยวเคลียร์งานสักหน่อยกูไปติดต่อเอง”

“เออๆ เดี๋ยวให้พี่อ้วนส่งรายละเอียดให้ จะเอาบทไปเริ่มท่องด้วยเลยมั้ย”

“ส่งมาเลยก็ได้ ถ้าแคสบทอื่นให้กูไปร่วมด้วยก็ได้นะ จะได้ลองบทตัวเองไปด้วย”

“เออ เดี๋ยวเริ่มเมื่อไรจะบอกอีกที ขอบใจว่ะ ดีใจที่มึงชอบเหมือนกัน”

“บทแบบนี้ใครก็อยากเล่น ขอบใจที่นึกถึงกู” สิงหาบอกลาด้วยรอยยิ้ม ในหัวคิดไปถึงการเริ่มเตรียมตัวสำหรับถ่ายหนังเรื่องนี้เป็นขั้นเป็นตอน ความตื่นเต้นดีใจทำให้เขาอยากแบ่งปันให้อีกคนได้รับรู้ คนที่มักจะแสดงออกมากกว่าเขาเสมอ


“โอ้โหหหหห เป็นพระเอกด้วย! สุดยอดเลย หนังของพี่นักรบ สุดยอดๆ คุณสิงเก่งสุดๆ ไปเลย” เสียงปรบมือดังควบคู่ใบหน้าฉีกยิ้มจนตาหยีทำให้สิงหาหัวเราะออกมา นี่ล่ะท่าทางที่เขาคิดไว้ในหัว น่านนทีไม่เคยทำให้ผิดหวังจริงๆ

“ยังไม่เริ่มแคสนักแสดงคนอื่นเลยครับ อีกนานเลยว่าจะเริ่มถ่าย ผมต้องไปเรียนเพิ่มเยอะด้วย ต้องลดน้ำหนักด้วย”

“ห๊ะ! ลดน้ำหนัก คุณสิงไม่เห็นอ้วนสักหน่อย”

“เอาไว้ใกล้ๆ เปิดกล้องค่อยลดก็ทัน แต่ต้องผอมกว่านี้สักห้าโล ดูป่วยๆ หน่อยน่ะ”

“โห ห้าโลเลยเหรอ ปิงแค่ลดได้ขีดเดียวก็ดีใจลั่นบ้านแล้ว แต่พอกินข้าวก็หนักเท่าเดิมอยู่ดี จริงๆ กินข้าวจานเดียวไม่น่ากลับขึ้นมาอีกโลได้เลย ปิงว่าตาชั่งมันเสียมากกว่า”

“ข้าวจานเดียวแต่ขนมหลายอย่างหรือเปล่า”

“ก็...ล้างปากไง ก็คุณสิงนั่นแหละทำปิงน้ำหนักขึ้น ชอบเอาขนมมาฝาก เออขนมเมื่อวานอร่อยมั้ยครับ คุณสิงชิมยัง”

“หวานไปนิดแต่กินคู่ชากำลังดีเลย เมื่อคืนผมนั่งอ่านบทจนเกือบเช้าก็ได้ขนมปิงช่วยชีวิตนี่แหละ”

“ไม่ใช่ของปิงหรอก พี่ฝ้ายคอนเซียซเก่าที่นี่เอามาให้ปิงเลยแบ่งให้คุณสิงไป พี่ฝ้ายเป็นคนสอนงานปิงน่ะครับ”

“แล้วตอนนี้ไม่ทำงานที่นี่แล้วเหรอ”

“เพิ่งคลอดน่ะครับเลยลาออกไปเป็นแม่บ้านเต็มตัว บ่นๆ อยากทำงานเหมือนกันแต่เวลาว่างไม่ได้มีเต็มเวลาเหมือนเมื่อก่อน ปิงเสียดายนะ พี่ฝ้ายเก่งมาก ขยันมาก เอาจริงๆ นะปิงว่าพี่ฝ้ายเหมือนแม่ทัพแต่พี่โจเหมือนกุณซือ พวกเรื่องวางแผนทำงานเอกสารพี่ฝ้ายก็เก่งแต่ชอบลุยมากกว่า ส่วนพี่โจนิ่งๆ นั่งวางแผนไป คุณสิงอย่าไปบอกคนอื่นนะว่าปิงแอบนินทาพี่โจ เดี๋ยวปิงโดนดุ”

“จะให้ไปบอกใครล่ะ ผมสนิทกับปิงคนเดียว ว่าแต่...ช่วงนี้อ่านนิยายจีนหนักใช่มั้ย”

“คุณสิงอะ นิยายจีนช่วงนี้กำลังมาแรงนะ ปิงก็อ่านตามๆ เขา”

“วันนี้เลิกงานตอนไหนครับ”

“บ่ายสามครึ่งครับ”

“สนใจไปกินข้าวเย็นกับผมมั้ย”

“ได้สิครับ ร้านในซอยอร่อยๆ ที่ปิงบอกยังไม่เคยพาคุณสิงไปลองเลย”

“เอาไว้คราวหน้านะ วันนี้ขอเชฟสิงโชว์ฝีมือก่อน เลิกงานแล้วโทรหาผมนะ เดี๋ยวผมลงมารับ”

“โอเค แล้วนี่คุณสิงจะออกไปข้างนอกเหรอ”

“ครับ ไปซื้อของเข้าห้องน่ะ ผมต้องไปแล้วล่ะ อย่าเบี้ยวนะครับเย็นนี้” สิงหาอ้อนวอนผ่านสายตาจนน่านนทีเป็นฝ่ายหันหน้าหนีแล้วรับคำอีกครั้ง ก่อนคนอ้อนจะเดินไปพร้อมเสียงหัวเราะเบาๆ ให้ได้อายยิ่งกว่าเดิม




ออฟไลน์ G_wa

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1085
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1936/-23
    • https://www.facebook.com/Gwa.Novel/



หลังจากเหตุการณ์ประหลาดหลายอย่างที่เกิดขึ้นในห้อง สิงหาไม่ได้นิ่งนอนใจ ถึงเขาจะไม่ได้กลัวมากมายแต่การพบว่าห้องของตัวเองมีบางอย่างไม่ปกติก็ยังให้ความรู้สึกไม่ปลอดภัยกับเขา ตั้งแต่วันที่พบว่าโทรศัพท์ของเขาถ่ายตอนนอนไว้หลายรูป เขาก็เริ่มสังเกตสิ่งรอบตัวมากขึ้น ก่อนนอนพยายามวางโทรศัพท์ไว้แนวขวางเฉียงสี่สิบห้าองศาทุกครั้ง บางครั้งหลังตื่นพบว่ามันไม่ได้อยู่ตำแหน่งเดิม และในเครื่องมีรูปปริศนาโผล่ขึ้นมา นอกจากนั้นยังมีตู้ในห้องนั่งเล่นที่เปิดค้างไว้ แรกๆ เขานึกว่าบานพับแม่เหล็กไม่ดีหรือเขาเปิดแล้วลืมปิด แต่มันไม่ใช่ ทุกอย่างทำให้เขาตัดสินใจซื้อกล้องวงจรปิดมาติดเพื่อดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น


“หอมจังเลยครับ มีอะไรให้ปิงช่วยมั้ย” น่านนทีเดินตามเข้าห้องก็ได้กลิ่นหอมของอาหารจนท้องเริ่มร้องก่อนเวลา

“กินตอนไหนดี ปิงหิวหรือยัง”

“ตอนนี้ก็คงเร็วไป สักสี่ห้าโมงเย็นก็ได้ครับ คุณยังไม่หิวใช่มั้ย”

“ยังครับ งั้นหาอะไรรองท้องก่อนมั้ย มีลูกชุบเหลือในตู้เย็น เอามั้ยครับ”

“ดีครับ ลูกชุบที่สั่งวันนั้นใช่มั้ย” น่านนทีเดินตามสิงหาไปถึงครัว มองถาดใส่ลูกชุบที่ตัวเองเป็นคนสั่งให้ วันนั้นสิงหาบอกให้สั่งกระเช้าขนมไทย เขาก็ไม่คิดว่าหนึ่งในนั้นจะมีสำหรับครอบครัวเขาด้วย จากที่เขาหัวเน่าอยู่แล้ว ตอนนี้ทั้งแม่ทั้งพ่อรุมกันปลื้มความมีน้ำใจของชายหนุ่มจนลูกแท้ๆ อยากโกนหัวทิ้งเพราะเหม็นหัวตัวเอง

“อร่อยดีนะ ผมเอาไปไหว้ผู้ใหญ่มามีแต่คนชม เขาทำสวย ไม่หวานด้วย”

“พวงมาลัยบนกระเช้าวันนั้นก็กินได้ใช่มั้ยครับ สวยมาก เหมือนของจริงมาก ตอนแรกปิงเห็นในรูปนึกว่าดอกไม้จริงๆ พอร้านเอามาส่งถึงรู้ว่าไม่ใช่”

“ก็น่าจะกินได้นะ แต่คงไม่มีคนกินหรอก น้ำตาลล้วนๆ แต่สวยจริง มานั่งนี่ดีกว่า ดูหนังดีมั้ย” สิงหาเดินนำกลับมาห้องนั่งเล่น พยายามหากิจกรรมมาทำไม่ให้บรรยากาศเงียบเหงาเกินไป

“คุณสิงเตรียมอาหารเสร็จแล้วเหรอครับ ไม่เหลืออะไรให้ปิงช่วยเลยเหรอ”

“ก็เหลือย่างซี่โครงหมู แต่อีกสักครึ่งชั่วโมงค่อยทำก็ได้ ผมหมักไว้อยู่ สปาเก็ตตียังไม่ได้ลวกเส้นแต่ซอสทำไว้แล้ว อ้อ เหลือสลัดยังไม่ได้ทำอะไร ใช้น้ำสลัดงาสำเร็จรูปนะครับ”

“โห ทำหมดเลย เดี๋ยวปิงคอยช่วยจัดจานก็ได้ คุณสิงท่าทางจะทำอาหารเก่ง”

“ไม่เก่งหรอกครับ ว่างๆ ถึงจะทำให้ตัวเองกิน เวลาเครียดๆ เบื่อๆ เข้าครัวช่วยได้นะ”

“ดีจัง ถ้าเครียดแล้วทำอาหารเลี้ยงแบบนี้ปิงอยากให้เครียดบ่อยๆ เลย”

“ไม่เครียดก็ทำให้ได้ครับ มีเดลิเวอรี่ส่งถึงที่ด้วยนะ”

“นั่นก็เกินไปครับ แค่นี้ก็โดนแซวเยอะแล้ว”

“แซวว่าอะไรเหรอ”

“ก็...นั่นกล่องอะไรเหรอครับ กล้องเหรอ ซื้อมาเยอะจัง” น่านนทีรีบพูดเปลี่ยนเรื่องเมื่อรู้ตัวว่าหลุดพูดอะไรออกไป จะให้พูดได้ไงว่าโดนแซวว่ากำลังโดนคุณสิงจีบ ขนาดพี่โจยังเคยถามเลยว่าตกลงเป็นแฟนกันหรือยัง อะไรจะคิดไปไกลขนาดนั้น แค่คุณสิงผูกปิ่นโตกับแม่เขาก็เลยต้องหิ้วมาให้ทุกวัน ไม่ใช่ให้กินฟรีสักหน่อย ส่วนคุณสิงที่เอาของมาให้บ่อยๆ ก็ตอบแทนที่แม่ชอบแถมอาหารให้มากกว่าปกติ เขาก็แค่เกรงใจเลยเอานั่นนี่มาให้เท่านั้นเอง

“กล้องวงจรปิดน่ะครับ ว่าจะมาติดไว้ในห้อง”

“ติดทำไมล่ะครับ ปิงว่ามันดูแปลกๆ นอกห้องก็มีอยู่แล้ว ปิงเคยเห็นเขาติดไว้ดูลูกหรือไม่ก็พวกหมาแมว บางคนก็แอบจับผิดแฟน คุณสิงติดทำไมเหรอครับ”

“ก็...ถ้าผมเล่าปิงจะกลัวมั้ยเนี่ย”

“โหหหหห พูดแบบนี้ล่ะรู้เลย ตอนขึ้นมานี่ก็ว่าจะไม่คิดแล้วนะ โอ้โหหหห คุณสิงงงงง”

“ฮ่าๆๆ ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย แค่ถาม ไม่พูดหรอก เดี๋ยวมีเด็กขี้กลัวหนีกลับก่อน” สิงหากลั้นหัวเราะ น่านนทีจ้องตาสองมือกอดตัวเองไว้แต่เมื่ออีกฝ่ายไม่เล่าอะไรหลอนๆ ก็ค่อยๆ ลดมือลง รอสักพักก็ยังไม่พูดอะไร ความอยากรู้ทำให้เริ่มหงุดหงิดขึ้นมา

“คุณสิงก็เล่าแบบไม่ต้องหลอนมากได้มั้ยล่ะ”

“ฮ่าๆๆๆ ปิงงงง กลัวแล้วจะฟังทำไมล่ะ พอๆ ไปเตรียมอาหารกันดีกว่า กินเร็วหน่อยเดี๋ยวผมไปส่งถึงบ้านเป็นบริการเสริม”

“ไม่ต้องหรอก ปิงกลับเองได้ นั่งรถไฟฟ้าแป๊บเดียวสองสถานีก็ถึง”

“เดี๋ยวผมจะออกไปข้างนอกด้วย แวะไปส่งได้ อยู่ไม่ไกลไม่ใช่เหรอครับ”

“ก็ไม่ไกล แต่ปิงเกรงใจ เดี๋ยวแม่บ่นด้วย”

“ผมว่าแม่ไม่น่าบ่นนะถ้าปิงพาผมตัวเป็นๆ เข้าบ้านน่ะ จริงมั้ย”

“อืม น่าจะจริง แม่ต้องกรี๊ดแน่ๆ เลย ถ้าเห็นพ่อหน้าบึ้งๆ ไม่ต้องกลัวนะ พ่อปิงไม่ดุแต่ขี้หวง ชอบหวงแม่” น่านนทีเล่าวีรกรรมความหึงหวงของพ่อกับแม่ให้สิงหาฟัง ระหว่างอีกคนเริ่มทำอาหาร ทั้งสองคนช่วยกันทำอย่างคล่องแคล่ว สิงหายืนอิงสะโพกหน้าเตาระหว่างรอเส้นสปาเก็ตตีสุก เสียงนุ่มพูดไปหัวเราะไปทำให้บรรยากาศดูสดใสขึ้นมา เป็นคนอารมณ์เปลี่ยนไปมาได้ไวดี แค่ชวนเปลี่ยนเรื่องนิดหน่อยก็ไหลตามได้เรื่อยๆ แต่ไหลไปไหลมาไหงกลับมาเรื่องเดิม

“จริงๆ คุณสิงเล่าให้ปิงฟังก็ได้นะ เรื่องกล้องน่ะ ปิงไม่กลัวหรอก แค่ทำท่าไปงั้นเอง”

“แน่ใจนะ” สิงหาเหล่มองคนไม่กลัวที่ม้วนเส้นสปาเก็ตตี้เข้าปากคำใหญ่ หลังจากช่วยกันทำอาหารไม่ทานทุกอย่างก็พร้อมทาน คนตัวเล็กกินเก่งช่างคุยทำเหมือนไม่มีอาการอะไร แต่ไหล่ที่ห่อลงเมื่อกลับมาคุยเรื่องเดิมทำให้รู้ว่าโกหก

“ก็...กลัวนิดหน่อยแต่ฟังได้ ปิงอยากรู้ความคืบหน้าเหมือนกัน”

“งั้นกินให้เสร็จก่อนเดี๋ยวค่อยเล่า” ถ้าเขาเล่าตอนนี้น่านนทีคงกินต่อไม่ลง เผลอๆ อาจร้องอยากกลับบ้านเลยก็ได้


หลังอาหารมื้อใหญ่จบลงและช่วยกันล้างจานเก็บกวาดเรียบร้อยทั้งคู่ก็กลับมานั่งที่ห้องนั่งเล่น สิงหาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอัลบั้มรูปที่เขาแยกรูปแปลกๆ มารวมไว้ให้อีกฝ่ายดู

“รูปตอนนอนเยอะจัง ทำไมคุณสิงชอบถ่ายตัวเองตอนหลับล่ะครับ แถมเคยส่งให้ปิงด้วย กลัวท่านอนไม่เท่ห์เหรอ”

“ใครจะไปทำอย่างนั้นกันเล่า แล้วผมเคยส่งให้ปิงเมื่อไร”

“ก็วันนั้นที่ทำสเต็กให้ปิงไง ที่ส่งรูปมาเยอะๆ ก็มีรูปตอนนอนบนโซฟาส่งมา ปิงยังขำอยู่เลยว่าสงสัยทำอาหารเหนื่อยจนอยากทิ้งตัวหรือเปล่า เดี๋ยวปิงเปิดให้ดู” เขาหยิบโทรศัพท์มาเปิดบทสนทนาย้อนหลังไปหาภาพวันนั้นแล้วยื่นให้สิงหาดู เป็นรูปสิงหากำลังนอนหลับบนโซฟาตัวที่ทั้งคู่กำลังนั่งอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่ห้องของชวินที่ไปทำอาหารกินวันนั้น

“รูปทั้งหมดถ่ายในห้องนี้และผมกำลังหลับทุกรูปเลย”

“ใช่ ปิงถึงถามว่าคุณสิงกลัวนอนไม่เท่ห์เหรอ”

“ผมนอนคนเดียวตลอด ยังไม่เคยมีเพื่อนคนไหนได้มาค้างเลย ถ้ามาก็ไปค้างห้องชวิน”

“อ๋อ ห้องคุณชวินเป็นเพนเฮาส์คงมีห้องรับแขกหลายห้องมากกว่าใช่มั้ยครับ”

“ปิงครับ ผมหมายความว่า รูปพวกนี้...ถ่ายตอนผมหลับและมีผมอยู่คนเดียวในห้อง”

“.....หลับจริงเหรอ”

“จริงสิครับ”

“มีรูปนอนบนโซฟาด้วยนะ”

“ใช่ ตัวที่เรานั่งอยู่นี่ไง”

“.....ฮือๆๆ คุณสิง ปิงอยากลุกแล้วอะ”

“โอเคๆ ไม่ต้องกลัว มันไม่มีอะไร ไปครับเดี๋ยวผมไปส่งบ้านนะ” สิงหาเห็นตากลมโตเริ่มมีน้ำคลอบางๆ ก็รู้ว่าอีกฝ่ายกลัวมาก ยังไม่ถึงกับร้องไห้แต่เสียงฮือๆ ที่ทำก็เรียกความน่าสงสารได้มากพอแล้ว

“ฮือๆๆ ปิงลุกไม่ได้ ก้าวขาไม่ออก”

“....อ่า...งั้นเดี๋ยวผมช่วย กอดคอผมไว้ก็ได้ โอเคนะ” สิงหารีบกลั้นหัวเราะกับท่าทางของคนขี้กลัว เงยหน้าน้ำตาคลอแต่ตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับสักส่วนบนร่างกาย เขาค่อยๆ โน้มตัวลงจับเอวอีกฝ่ายที่พบกว่าบางกว่าที่คิด รวบเอวแล้วดึงขึ้นช้าๆ สองแขนกอดคอเขาแน่น พอยืนได้ก็เปลี่ยนมากอดแขนแนบหน้าซุกต้นแขน ขยับเท้าห่างจากโซฟาจนเหยียบขึ้นมาบนเท้าเขา กว่าจะพากันออกจากห้องมาเข้าลิฟต์ได้ก็ทุลักทุเลเอาการ คนขี้กลัวหลับตากอดแขนเบียดขาตลอดเวลา สิงหาแทบจะอุ้มอีกฝ่ายเข้าเอวให้รู้แล้วรู้รอด ขึ้นมาบนรถถึงได้หายกลัวไปบ้างแต่เหมือนจะงอนเขาแทน

“เป็นอะไรครับ ทำหน้าแบบนี้ทำไม ผมไม่ได้แกล้งอะไรเลยนะ”

“ก็คุณสิงอะ”

“ก็ปิงบอกจะฟังเอง”

“ทำไมคุณสิงไม่เตือนก่อนว่ามันน่ากลัวว่าผีโทรศัพท์ เกิดปิงนั่งทับอยู่จะทำไง ตกใจหมดเลย”

“คิดมากไปได้ ในรูปผมนอนอยู่นะ ถ้านั่งทับคือทับหัวผมแล้วล่ะ ไม่ใช่ผี”

“ไม่รู้ล่ะ เผื่อไงเผื่อ ผีห้องคุณสิงน่ากลัวจังเลย น้ำมนต์ก็เอาไม่อยู่เหรอ หรือคุณสิงไม่ได้ใช้”

“ใช้สิครับ ทั้งกินทั้งอาบ”

“เดี๋ยวให้พ่อไปเอามาใหม่อีกรอบ กล้องที่ซื้อมาคุณสิงจะเอาไว้ถ่ายผีเหรอ”

“ก็...ประมาณนั้นมั้ง ผมเล่าได้มั้ยหรือฟังแค่นี้ดี” เขาแกล้งแหย่แต่ไม่คิดจะเล่าเรื่องตู้ที่เปิดได้เองพวกนั้นหรอก เดี๋ยวจะไม่กล้าเข้าห้องเขาอีก

“มีมากกว่านี้อีกเหรอ โหหหห น้ำมนต์ก็ช่วยไม่ได้ ต้องนิมนต์หลวงพ่อตัวเป็นๆ มาแล้วล่ะ เอามั้ยครับ ปิงติดต่อให้”

“แหม ยังลืมหน้าที่อีก สุดยอดคอนเซียซจริงๆ”

“ปิงไม่ได้พูดเล่นนะครับ คุณสิงกลับมาอยู่ก็ไม่เคยทำบุญขึ้นบ้านใหม่เลยนี่ ทำสักนิดก็ดีนะ เป็นสิริมงคล”

“คนอื่นเขาทำกันมั้ย ผมว่ามันเป็นห้องเองไม่ต้องก็ได้มั้ย”

“บางคนก็ทำนะ แต่บางคนก็เอาของมาไหว้ทำพิธีตรงศาลของคอนโดฯ แค่นั้น แล้วแต่คน แต่ห้องคุณสิงไม่ปกติไง ต้องทำนะ”

“อืม เดี๋ยวผมขอคิดดูก่อน ช่วงนี้ไม่ค่อยว่างเลย หรือถ้าทำแต่ปิงมาคอยดูให้ได้มั้ย”

“ไม่รู้เหมือนกัน แต่เจ้าของน่าจะอยู่เองนะ เอาไว้วันไหนว่างบอกปิงล่วงหน้าเดี๋ยวปิงไปดีลกับพระให้”

“ดีลเลยเหรอ”

“เอ้อ นิมนต์ๆ กลัวผีจนเบลอ แฮ่” คนกลัวผีหัวเราะขำตัวเอง บอกเส้นทางกลับบ้านให้คนขับแล้วก็เริ่มเล่าถึงวัดที่น่าจะมีพระเก่งๆ ด้านนี้ ทำให้เขารู้ว่าน้ำมนต์คราวก่อนมาจากวัดดังเรื่องเลขเด็ด ไม่ใช่ของขลังอาคมใดที่ผียังออกมาอาจเพราะใช้น้ำมนต์ผิดประเภทก็ได้ น่านนทีบอกว่าจะหาน้ำมนต์มาให้ใหม่ คราวนี้ต้องเลือกวัดให้ถูกสถานการณ์


“โถพี่สิง คราวก่อนก็ฝากขนมมาให้กระเช้าใหญ่ คราวนี้ยังมาส่งเจ้าปิงอีก น้าเกรงใจจัง” น่านนทีหันขวับมองแม่ตัวเองทันที อะไรคือการเรียกคนอื่นเป็นพี่แต่แทนตัวเองว่าน้า

“ไม่เป็นไรหรอกครับ พอดีผมจะออกมาอยู่แล้ว มารู้จักบ้านไว้ก็ดี วันหน้าผมจะได้มาอุดหนุนถึงร้านไงครับ”

“น้าขายแต่ตอนเช้าน่ะสิ อยากกินอะไรให้ปิงเอาไปส่งดีกว่า”

“แม่ พ่อไปไหนล่ะ”

“อยู่บนห้อง พี่สิงเข้ามานั่งก่อนมา เดี๋ยวแม่หาอะไรให้กิน” แม่ตอบผ่านๆ แล้วหันมาสนใจดาราหนุ่มที่หล่อกว่าในรูปล้านเท่า รู้มาบ้างว่าเป็นลูกครึ่งแต่ไม่ได้ดูฝรั่งจ๋า มีเพียงตาสีน้ำตาลอ่อนที่พอจะบอกได้ว่าไม่ใช่ไทยแท้ ร่างกายสูงโปร่งหุ่นสมส่วนมองเห็นกล้ามแขนกล้ามอกกำลังพอดี เพียบกับลูกชายตัวแห้งของเธอแล้วสบายตากว่าเยอะ

“ไม่รบกวนดีกว่าครับ ผมมีธุระต่อ อีกอย่างหน้าบ้านน่าจะจอดนานไม่ได้” สิงหาหันไปมองรถตัวเองที่จอดถัดไปจากบ้านสองหลัง แม้จะมีรถจอดอยู่บ้างแต่ดูไม่ค่อยเหมาะถ้าจอดแช่นาน

“งั้นไว้คราวหน้าแวะมากินข้าวบ้านน้าได้นะคะ เดี๋ยวน้าโชว์ฝีมือทำชุดใหญ่ให้กิน”

“ได้เลยครับ ผมต้องหาเวลาว่างมาฝากท้องสักหลายๆ มื้อแน่นอน คุณน้าทำอาหารอร่อยมาก ตั้งแต่ผูกปิ่นโตผมก็ไม่ค่อยกินข้าวที่อื่นเลย หิ้วท้องกลับมากินที่ห้องตลอด ลิ้นผมไม่รับรสมือคนอื่นแล้ว คุณน้าต้องรับผิดชอบนะ”

“โถพี่สิงของน้า น้ารับค่ะ มาได้เลย นอกจากหล่อใจดียังปากหวานอีก น่ารักจังพ่อคุณ”

“แม่ๆ เกินไปๆ เดี๋ยวพ่อหึงนะ”

“น้าขอเซลฟี่ได้ไหมคะ”

“ได้สิครับ เอาเครื่องผมถ่ายนะ ผมจะได้มีรูปคุณน้าไว้ในเครื่องด้วย” สิงหารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก้าวเข้าไปใกล้ย่อตัวลงให้หน้าอยู่ระดับเดียวกัน ได้รูปมาหลายใบเขาก็ส่งให้น่านนทีแล้วให้ฝ่ายนั้นส่งต่อให้แม่ตัวเอง ก่อนนี้ก็คิดไว้แล้วว่าน่านนทีน่าจะเหมือนแม่ พอได้เจอตัวจริงแทบไม่ผิดจากที่คิด ผิวขาวเนียนสวย รูปร่างเล็ก มีเพียงดวงตาที่ไม่ได้กลมโตแบบลูกชาย ตาน่าจะได้พ่อมากกว่าแม่ เขายืนคุยอีกนิดหน่อยก็ขอตัวกลับโดยมีน่านนทีเดินมาส่งถึงรถ

“แม่ปิงน่ารักมากนะ ถ้าแม่ผมมาเมื่อไรต้องพามาเจอกันหน่อย รับรองต้องสนิทกันเร็วแน่ๆ”

“แม่คุยเก่งครับ คุยจนพ่อกับปิงหลับก็เคย”

“ผมว่าปิงไม่น่าหลับนะ ปิงก็คุยเก่งเหมือนแม่นั่นแหละ”

“คุณสิงงงง นี่ชมใช่มั้ย”

“ชมสิครับ คนคุยเก่งน่ารักนะ”

“เดี๋ยวปิงจะบอกแม่ให้ว่าคุณฝากชม”

“ปิงก็น่ารัก”

“....ไปได้แล้วมั้งครับ จอดนานเดี๋ยวเจ้าของร้านเขาออกมาว่า” ที่จอดรถตรงนี้เป็นหน้าร้านเสริมสวย จอดนานก็เกรงใจ อีกอย่างแดดเริ่มร้อน เขาคิดว่าตัวเองต้องรีบเข้าบ้านแล้วล่ะ

“เดี๋ยวคืนนี้ผมโทรหานะ”

“โทรทำไมครับ”

“อยากคุยเฉยๆ วันนี้ยังไม่ได้บอกฝันดีกันเลย”

“ก็ส่งไลน์มาเหมือนเดิมก็ได้”

“เจ็บนิ้ว ไม่อยากจิ้มโทรศัพท์”

“......”

“นะ ได้มั้ย”

“ก็...อย่าดึกนะครับ ปิงต้องตื่นเช้า”

“ครับ ปิงเข้าบ้านเถอะ ผมจะไปแล้ว” สิงหาเปิดประตูรถค้างไว้ รอจนอีกฝ่ายเดินไปถึงหน้าบ้านตัวเองค่อยเข้าไปในรถแล้วขับออกไป วันนี้ถือว่ามาฝากเนื้อฝากตัวอย่างไม่เป็นทางการไปก่อน วันหน้าค่อยมาฝากใจ สิงหาคิดขำๆ กับคำน้ำเน่าที่ผุดขึ้นมาในหัว ไม่รู้ว่าอีกคนจะรับฝากได้เมื่อไร รุกอ้อมๆ ก็ทำหน้าซื่อๆ ใส่ แต่พอรุกมากหน่อยก็ชอบหาเรื่องชิ่งหนีอีก บุกถึงบ้านแบบนี้จะหนีต่อไปอีกก็ให้รู้กัน



กล้องวงจรปิดสามตัวติดไว้ ห้องทำงานหนึ่ง ห้องรับแขกสอง ในห้องรับแขกกล้องตัวหนึ่งเห็นมุมกว้างเกือบทั้งหมดแต่ถ่ายไม่ถึงโถงหน้าประตูเลยต้องติดอีกตัว ทั้งสามจุดคือที่ๆ เขาเคยเห็นอะไรแปลกๆ บานตู้หนังสือเปิดค้างไว้ ประตูห้องที่เคยได้ยินเสียงคนเปิดแล้ววิ่งออกไป โทรศัพท์ที่ดังได้เอง ส่วนในห้องนอน โลเคชันรูปปริศนาที่เกิดขึ้นบ่อยเขาเลือกจะไม่ติดกล้องไว้ บางทีการไม่เห็นอะไรในห้องนี้น่าจะปลอดภัยมากกว่า ถึงจะไม่ได้กลัวแต่เพื่อความสงบในจิตใจเขาขอให้มันเป็นเซฟโซนไปก่อนแล้วกัน


วันถัดมาหลังจากตื่นน่านนทีก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำแต่งตัว เข้างานหกโมงครึ่งแต่ตอนนี้ตีห้ากว่าแล้ว เขาตื่นสายมาก วิ่งผูกไทด์ลงมาถึงชั้นล่าง พ่อรีบตะโกนบอกให้เดินช้าๆ เดี๋ยวตกบันได ส่วนแม่ตะโกนถามว่าพี่สิงของแม่จะกินอะไรวันนี้ ถือปิ่นโตเตรียมตักใส่ไม่ได้สนเลยว่าลูกชายวิ่งผมเปียกเสื้อยังไม่เอาเข้าในกางเกง

“ปิงกินข้าวไหมลูก ตื่นสายสิเรา พ่อเรียกตั้งนาน”

“หลับเพลินไปหน่อย พ่อตักใส่ปิ่นโตให้ปิงหน่อย เดี๋ยวไปกินที่โน่น แม่ของคุณสิงเอากุนเชียง แกงส้มกับกะเพรา พ่อของปิงเอากุนเชียงด้วยนะ” เขายืนแต่งตัวให้เรียบร้อยมองพ่อแม่แยกกันตักอาหารใส่ปิ่นโตคนละเถา แม่ตักให้ผู้ชายคนอื่น พ่อตักให้ลูกชายสุดที่รัก

“เอ้าเสร็จแล้ว เดี๋ยวพ่อไปส่งบีทีเอส ฝันดีเหรอลูก เห็นยิ้มตั้งแต่ลงมา” พ่อเอาปิ่นโตใส่ถุงผ้าใบใหญ่จะได้หิ้วง่าย

“เปล่ายิ้มสักหน่อย”

“ก็เห็นอยู่ว่ายิ้ม ฝันอะไรบอกมาแม่จะไปตีเลขเผื่องวดนี้ถูก”

“ไม่ได้ฝัน แค่หลับสนิทเฉยๆ ไปแล้วนะแม่ สวัสดีครับ” น่านนทียกมือไหว้แล้วรีบเดินหนี ใครยิ้มกัน แค่มุมปากมันยกขึ้นเฉยๆ ส่วนเรื่องฝันเขาก็ไม่ได้โกหก ถึงจะมีคนบอกให้ฝันดีแต่ไม่ได้ฝันอะไรเลยสักนิด แต่...มันก็ดี


น่านนทีมาถึงก่อนเวลาสิบนาทีเลยรีบไปนั่งกินข้าวในห้องพัก พ่อห่อข้าวใส่มาสองถุงเพราะต้องแยกไว้กินมื้อเที่ยงด้วย เขาตักข้าวเคี้ยวเร็วๆ แล้วรีบวิ่งไปสแกนบัตรเข้างานตรงเวลา ปล่อยพี่โจกลับบ้านไปพักผ่อน

“พี่สายสิบนาทีแน่ะ นึกว่าจะทัน รถไฟฟ้าเสียอีกแล้ว มาสายเลย เฮ้อ” พี่นิดนั่งซับเหงื่อเติมหน้านิดหน่อย เขากำลังเช็คทวิตเตอร์ก็เห็นมีคนบ่นบ้างแต่ไม่เยอะเพราะยังเช้าอยู่ ถ้าเสียช่วงแปดโมงรับรองเสียงด่ากระหึ่มโซเชียล

“ปิงก็เกือบสาย มาก่อนพี่แป๊บเดียวเอง นั่งยัดข้าวเมื่อกี้จุกเลย”

“ห่ออะไรมากิน วันนี้พี่ไม่ได้กินด้วยนะ จะแว้บไปกินกับแฟนแป๊บนึง”

“แล้วจะเสียดาย มีกุนเชียงกับคั่วกลิ้งหมูสับของโปรดพี่เลย”

“โอ๊ย อยากกินคั่วกลิ้ง บอกแม่เก็บให้พี่สักถุงได้มั้ย พรุ่งนี้ปิงค่อยเอามาให้พี่ก็ได้”

“พรุ่งนี้ทำอีกก็ได้ แม่เพิ่งได้เครื่องแกงใต้มาเต็มเลย คงทำบ่อยหรอก”

“เออๆ อย่าลืมนะ แกงเหลืองด้วยถ้าทำเอามาได้เลย เสียดายคั่วกลิ้งนะเนี่ย เฮ้อ”

“คุยอะไรกันครับ”

“คุณสิงสวัสดีค่ะ วันนี้ลงมาเช้าจัง”

“ตื่นมาฟิตเนสน่ะครับ เช้าๆ อากาศดี ไหนปิ่นโตผมครับปิง”

“เดี๋ยวปิงไปเอาให้” น่านนทีรีบวิ่งไปหยิบจากตู้เย็นในห้องพักมาให้ กลับมาเห็นสิงหายืนหัวเราะกับพี่นิด ไม่รู้คุยอะไรกัน แอบนินทาเขาหรือเปล่า

“ขำอะไรกันเหรอครับ เล่าให้ฟังมั่ง ไม่ได้นินทาปิงใช่มั้ย”

“นี่ปิง ก่อนออกจากบ้านได้ส่องกระจกมั้ย” นิดอมยิ้มขำกับความเปิ่นของน้อง จนป่านนี้ยังไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ

“หืม ทำไมเหรอครับ”

“ใส่รองเท้าอะไรมา” พอพี่นิดพูดเขารีบก้มมองรองเท้าตัวเอง ใส่ถุงเท้าเรียบร้อยแต่...รองเท้าแตะ

“มิน่า ปิงก็ว่าเท้ามันเบาๆ กว่าทุกวัน แฮ่ ทำไงดีล่ะ ถ้าต้องมีเดินไปไหนปิงไม่เดินนะวันนี้ เดี๋ยวโดนร้องเรียน”

“จ้ะ มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว เดินตัวเบาเลยนะ ถ้าไม่ลุกไปเมื่อกี้คุณสิงคงไม่เห็นก่อนแล้วบอกพี่อีกทีหรอก ขายหน้ามั้ยเรา”

“ไม่ขาย คุณสิงไม่ใช่คนชอบล้อหรอก ใช่มั้ยครับ”

“ครับ” ไม่รู้ทำไมแค่คำว่าครับคำเดียวมันเหมือนมีความหมายอื่นนอกจากนี้ อยู่ดีๆ ก็ไม่กล้ามองหน้าอีกแล้ว ยิ่งนึกถึงเสียงนุ่มๆ ที่โทรมาชวนคุยเมื่อคืนยิ่งรู้สึกไม่อยากมองหน้า คำว่าฝันดีเหมือนตัวหนังสือที่พิมพ์ส่งให้ ทำไมพอได้ยินแล้วมันถึงเหมือนมีความหมายแบบอื่น แบบ...ที่ทำให้นอนยิ้มทั้งคืน

“อังคารหน้าผมจองหน้ามีตติ้งอีกนะครับ จัดคอฟฟี่เบรกให้ผมด้วยนะ ช่วงสิบโมงถึงเที่ยงจัดสามชุด บ่ายโมงถึงบ่ายสองอีกสักห้าชุด ผมจองยาวสิบโมงถึงบ่ายสองได้เลยใช่มั้ยครับ”

“คุณสิงมีแขกสองชุดใช่มั้ยคะ จองยาวได้เลยค่ะ คอฟฟี่เบรกรับเป็นอะไรดีคะ”

“ตอนเช้าขอกาแฟกับขนมอะไรก็ได้ครับ มีอะไรอร่อยแนะนำมั้ยครับปิง”

“ถ้าร้านที่สั่งประจำหน้าตึกเค้กมะพร้าวอร่อยครับ แต่อาจจะเลอะไปหรือเปล่า บราวนี่อาจจะเหมาะกว่า บราวนี่ดาร์กช็อคกับมัทฉะอร่อยครับ ผู้ชายน่าจะชอบมากกว่า”

“ตกลงบราวนี่ครับ ตอนบ่ายขอน้ำผลไม้กับชาเบาๆ นะครับ ขนมเป็นคุกกี้ก็ได้ คุยธุระไม่นาน”

“ได้ค่ะ นิดจองห้องเรียบร้อยแล้วค่ะ ราคาขนมสำหรับจัดเบรกจะแจ้งอีกทีนะคะ”

“ครับ ขอบคุณนะครับ ผมไปนะ ไปนะปิง”

“ครับ” น่านนทีมองตามเจ้าของปิ่นโตเดินห่างไป แขนถูกศอกผู้หญิงใจร้ายกระแทกไม่หยุด

“อะไรพี่นิด”

“มองตาละห้อยเลยนะ เก็บอาการหน่อย”

“ตาละห้อยอะไร เพ้อเจ้อ พี่อย่าไปฟังออมมันมาก มันพูดไปเรื่อย”

“จ้ะ พี่ไม่ฟังใครทั้งนั้นล่ะ แค่ที่มองด้วยตาก็รู้หมดแล้ว แหม รู้ด้วยนะว่าแขกรอบเช้าเขาเป็นผู้ชาย ผู้ชายน่าจะไม่ชอบเค้กหวานๆ รู้เรื่องนัดส่วนตัวเขาได้ยังไงกันนะ” นิดไม่ได้ตั้งใจจับผิดแต่ได้ยินแล้วอดสงสัยไม่ได้ น่านนทีงับปากตัวเองแน่น ที่พูดไปแบบนั้นเพราะอีกฝ่ายเคยเล่าให้ฟังว่าจะนัดสถาปนิกมาคุยเรื่องบ้านอังคารหน้า สถาปนิกเป็นผู้ชายลูกน้องคุณชวิน นัดส่งแปลนบ้านครั้งแรก เขาเห็นภาพร่างคร่าวๆ แล้วด้วย สวยมาก มันแค่เรื่องพื้นๆ ที่บังเอิญรู้มาแค่นั้นเอง แต่เขาจะไม่พูดออกมาให้พี่นิดฟังหรอก

คนกำลังทำหน้านิ่งงับปากแน่นกลบเกลื่อนสะดุ้งเมื่อเสียงโทรศัพท์ตัวเองดัง พอหยิบออกมาเห็นชื่อคนที่กำลังมีประเด็นยิ่งร้อนตัวไปกันใหญ่ พี่นิดทำท่าจะแอบดูชื่อเขาเลยกดรับสายแล้วหันหลังให้

“ครับคุณสิง” หลุดพูดชื่อคนโทรมาปุ๊บ เสียงคนข้างๆ ก็หัวเราะออกมาแบบไม่เกรงใจกันเลย

“ผมมีรองเท้าคัทชูอยู่ ไม่รู้ปิงจะใส่ได้มั้ย เท้าปิงเบอร์อะไรครับ”

“คัทชูใส่ 40 ครับ แต่ 41 ก็พอได้”

“โห ห่างกันเยอะเลย ผม 44 เสียดายจัง”

“นั่นสิ ไม่เป็นไรครับ ปกติก็ไม่ค่อยเดินไปไหนอยู่แล้ว”

“คุณนิดบอกว่าเที่ยงนี้ปิงกินข้าวคนเดียวเหรอ”

“ครับ พี่นิดไปกินกับแฟน”

“กินด้วยกันมั้ยครับ”

“....คือ”

“นะครับ ผมก็กินคนเดียวเหมือนกัน นะ”

“ก็...แค่วันนี้นะครับ”

“งั้นปิงพักตอนไหนโทรมานะ ผมรอ”

“ครับ แค่นี้นะปิงทำงานก่อน” น่านนทีรีบวางสายแล้วหันกลับมานั่งตัวตรง ก้มๆ เงยๆ มองหน้าจอคอมพิวเตอร์บ้าง มองกระดาษบันทึกใบแจ้งต่างๆ ตรงหน้าจนได้ยินเสียงหัวเราะแบบไม่กลั้นของอีกคนถึงได้หยุดมองเลิ่กลัก เฮ้อ...อาการมันชัดขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย อีกคนก็เหลือเกิน มาถูกจังหวะให้คนได้แซวเขาตลอด

“พอแล้วน่าพี่นิด เดี๋ยวก็หายใจไม่ทันพอดี ไม่เห็นมีอะไรน่าขำสักหน่อย”

“จ้าๆ ไม่น่าขำเลย น่าเขินมากกว่า คนอะไรทำหน้านิ่งแต่หูแดงแจ๋ เด็กเอ้ย” นิดบีบหูที่แดงฟ้องอาการของคนปากแข็งเล่นจนเจ้าของรีบก้มหน้านอนฟุบหนี แถมยังนกนิ้วโป้งใส่อีก เธอก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมพระเอกหล่อระดับนั้นถึงมาสนใจเด็กคนนี้ แต่คนแบบน่านนทีจะให้บอกว่าไม่น่ารักคงไม่ได้ หน้าตาอาจจะสู้ระดับดาราไม่ได้ แต่ใครได้คุยจะบอกว่าคนๆ นี้ไม่น่ารักเป็นไปแทบไม่ได้เลย หวังว่าสุดหล่อประจำคอนโดฯ คงมองเห็นเหมือนกัน อย่ามาหลอกเล่นๆ ให้ช้ำใจเลยนะ


—¤÷(`[ ♌ ♡ ▽ ]´)÷¤—


ช่วงนี้กำลังหัดเล่นทวิต ใครเล่นฝาก #ห้องลับห้องรัก หรือ #สิงปิง ด้วยนะคะ จะพยายามเข้าไปอ่านคอมเมนต์ทุกที่นะคะ

 :pig4: :pig4:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-04-2019 22:44:24 โดย G_wa »

ออฟไลน์ goosongta

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1564
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +82/-6
กล้องจะช่วยทำให้ความจริงเปิดเผยได้มั้ยเนีย ลุ้นมากๆ

ออนไลน์ HanATarO

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2406
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-2
หลอนได้อีก คงต้องฝากความหวังไว้ที่กล้องแล้วแหละ

ออฟไลน์ เพียงเพื่อน

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 201
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
วันนี้ดีไม่จบด้วยความหลอน  5555

ออฟไลน์ no.fourth

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 938
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
เอ็นดูน้องปิงงง

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1898
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +112/-5
หวาย ผีห้องคุณสิงนี่ยังงัย แอบถ่ายเจ้าของห้องแล้วส่งไปให้คนที่แอบจีบอยู่ให้ด้วย หรือจะเป็นร่างแยกของคุณสิงเอง  :hao4:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14184
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +414/-25

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-4
กล้องจะช่วยได้ไหมเนี่ย  :hao4:

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3197
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-0

ออฟไลน์ Sky

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1099
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
อยากดูกล้องแล้วววว กลัวก็กลัว อยากรู้ก็อยากรู้ งื้ออออออ :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-0
โอ๊ยยยยยยยยย จะเป็นอะไร  :katai1: :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1634
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-6
ทำไมเมนูคั่วกลิ้งหวานจัง555555

โอ๋ย คุณสิงห์ชัดเจนเกินไป

น้องปิงตั้งรับไม่ใหว

ออฟไลน์ Tiffany

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1240
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
น้องปิงน่ารัก

ออฟไลน์ เก้าแต้ม

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-3
ปิงน่ารัก หรือกุ๊ก..กุ๊ก..กู๋ ก็หลงความน่ารักของปิงเลยช่วยเจ้าของห้องจีบ :mew4:

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2867
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +248/-3
ปิงน่ารักจริง ๆ แหละ

กลัวผีขั้นสุดเลยนะนั่น

พี่สิงคะ น้องปิงเขาใส ๆ พี่ต้องใจเย็นนะ

ออฟไลน์ lukYRKM

  • Yesung ♥ Ryeowook | Kyuhyun ♥ Sungmin | FOREVER!
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 307
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
ทั้งหลอนทั้งหวาน เลือกอารมณ์ไม่ถูก อ่านไปกลัวไป

ออฟไลน์ river

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2127
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +200/-3
ปิงน่ารักจริงๆแหละ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด