[เรื่องสั้น] "เสร็จโจร..." ตอนที่ 5 มังกร l 17-03-62 l
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้น] "เสร็จโจร..." ตอนที่ 5 มังกร l 17-03-62 l  (อ่าน 14750 ครั้ง)

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4218
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-6
สงสารคุณพี่ น้องต้องช่วยพี่ออกมาให้ได้นะลูก  :hao5:

ออนไลน์ yunnutjae

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 578
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
ง่ะ ชีวิตพี่มิวก็รันทดเหมือนกันนะนิ เจอแต่เรื่องเฮงซวย งั้นก็ถือว่ากรเป็นเรื่องราวดีๆแล้วกันเนอะ ฟินที่เค้าอะเซเดเฮกัน แต่ก็อยากให้พี่มิวมีความสุขนะ ไรท์ค้าเคลียร์เรื่องให้พี่มิวด้วยนะะะะ  o13

ออฟไลน์ ทอเทียน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
เป็นกำลังใจให้มิวนะคะ ผ่านไปให้ได้ :call: :call:

ออฟไลน์ omuya

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2235
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +121/-9
โอ๊ยยย เอ็นดูมิว สงสารรรร

ออฟไลน์ Kx0806

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 108
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
มิวน่าสงสารจัง ว่าแต่กรจะช่วยน้องมิวยังไงหว่าา //อยากให้ตกลงปลงใจเป็นแฟนกันเร็วๆ :katai2-1:

ออฟไลน์ piiya

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 41
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-2
 :o12: แงงงง สงสารมิว ถ้ามิวไม่พูดกรก็ต้องเป็นคนแก้ต่างให้พี่เขานะ

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 691
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

ออฟไลน์ unicorncolour

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 942
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
เรื่องน่ารัก :impress2: บวกความหื่นระดับสิบ  :hao6:

ชอบมาก  o13 ตามจ้า..รอมิวกร  :-[

ออฟไลน์ Majariga

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 154
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
สงสารมิวเลย โดนแบนจากทุกชั้นปี :mew6:

อยู่มาได้ยังไงก่อนเจอกร ต้องเจ็บแค่ไหน คิดแล้วสงสารอ่ะ :katai1:

ปล. คุณโจรยังแซ่บเสมอ อยู่บนตลอดดดดดด :-[

ออฟไลน์ enas290843

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 25
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
สงสารมิว แฟนคนแรกแย่มาก ตัวเองไม่ได้เรื่องเองแท้ๆแต่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Loammy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 90
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
ตอนที่ 4 การเปลี่ยนแปลงเล็กๆ



มิวยังเข้าประชุมเชียร์ทำหน้าที่เป็นพี่วินัยเกือบทุกเย็น ถึงแม้ว่าผมจะบอกเขาว่าอย่าไปเลยดีกว่า แต่คุณเขาก็ยังดื้อ พอได้รู้เรื่องราวทั้งหมดที่เขาเล่าให้ฟัง ผมก็เริ่มสังเกตสิ่งที่รุ่นพี่คนอื่นทำกับเขา เขาโดนแกล้งและโดนคนเกือบทั้งคณะเมิน

เวลาที่มิวพูดตะโกนรับคำพูดของเฮดวินัย รุ่นพี่คนอื่นๆ ก็จะพากันเงียบลงไปทันที บางคนไม่ได้แกล้งแต่ก็ไม่พูดด้วย บางคนแค่มิวเดินผ่านก็ชักสีหน้าใส่ หรือหากวันไหนโชคร้ายมีของหาย มิวมักเป็นคนแรกเสมอที่โดนสงสัยและโดนกล่าวหา ถึงว่าสุดท้ายของหายไปนั้นเป็นเพียงสะเพร่าของรุ่นพี่บางคนที่หาของไม่เจอเองแท้ๆ แต่พอเจอของมิวกลับไม่ได้รับคำขอโทษจากใครเลยแม้แต่คนเดียว

“วันนี้ก็ถูกหาว่าขโมยของอีกแล้ว?”

“เห็นด้วยเหรอ...แต่ไม่มีอะไรหรอก ฉันไม่ได้เอาไปซะอย่าง”

“คุณไปก็โดนแบบนี้เกือบทุกวัน ทำไมยังอยากไปอยู่อีก”

“กิจกรรมรับน้องมันเป็นอะไรที่สนุกมากสำหรับฉัน ได้เพื่อน ได้พี่…”

มิวพูดแล้วก็เงียบไป ผมมองหน้าเขา เห็นแววตาของคนที่เหงาและโดดเดียว ผมหลุบตาลง ใจก็สงสารคนตรงหน้าขึ้นมา

เข้าใจว่าเขาคงเหงาที่อยู่ห้องคนเดียว ถึงแม้ว่าเข้าห้องประชุมแล้วโดนคนอื่นเมิน แต่อย่างน้อยเขาก็ได้คุยกับน้องปีหนึ่งหลายๆ คนที่ ยังไม่รู้เรื่องของเขา ผมเดาออกว่ามิวคงอยากมีเพื่อนบ้าง

“ผมจะเป็นเพื่อนให้คุณเอง”

“อะ...อะไร! ใครเขาอยากเป็นเพื่อนนายกัน ซื่อบื้อ!”

ผมหัวเราะ เขาว่าผมซื่อบื้อบ่อยมาก อาจเพราะช่วงแรกผมเงอะงะในหลายๆ เรื่อง แต่หลังๆ มานี่ผมก็รู้สึกว่าตัวเองเก่งขึ้นนะ เพราะคุณเขาคนนี้ไง สอนดีเหลือเกิน

ผมดึงตัวเขาเข้ามาใกล้แล้วถอดเสื้อตัวเองออก ก่อนจะเริ่มต้นจูบแก้มเขาเบาๆ มิวเม้มปาก มองหน้าผมเหมือนข้องใจอะไรบางอย่างแล้วก็หลุบตาลงแก้มขาวแดงระเรื่อ เขาแสดงท่าทีเงอะงะเล็กน้อยตอนที่ผมหอมแก้มเขา แต่พอริมฝีปากเราประกบกัน เขาก็เริ่มเป็นฝ่ายนำให้ผมขยับลิ้นตาม

คุณเขาจูบได้เก่งมาก ขยับลิ้นเกี่ยวกระหวัดหยอกเย้าจนผมติดใจ ปลายลิ้นนุ่มขยับเข้ามาในโพรงปาก ผมก็ใช้โอกาสนั้นดูดเรียวลิ้นจนคนตัวเล็กครางเครือ เขาผละออกเล็กน้อยแล้วยิ้มอย่างพอใจ

“เก่งขึ้นแล้วนี่”

พอคุณเขาชม ผมก็ดีใจยักคิ้วกลับไปให้แล้วเริ่มต้นถอดเสื้อผ้าของอีกฝ่ายออก ผมใช้ปลายนิ้วสะกิดวนไปมารอบๆ ยอดอก ไม่นานมันก็เข็งชันสู้นิ้ว คุณเขากัดปาก แอ่นหน้าอกขึ้นมาใส่มือผม ครางเเรียกให้ผมก้มลงครอบครองด้วยริมฝีปากและปลายลิ้น

“อือ ดี…”

ผมรัวลิ้นจี้ไปตรงยอดอก ปัดเลียไปมาแบบที่เขาชอบ สลับไปมาทั้งสองข้าง จนมันชูชันแดงระเรื่อแวววาวไปด้วยน้ำลาย ผมขยับตัวออก รีบเดินไปหยิบเจลหล่อลื่นและถุงยาง คุณเขาก็หยิบเจลไปเตรียมความพร้อมให้ตัวเอง

มิวเทเจลลงฝ่ามือตัวเองแล้วอ้าขาออกกว้าง เขาวนนิ้วไปรอบช่องทางก่อนจะค่อยๆ สอดนิ้วเข้าไป ผมมองภาพนั้นไม่วางตา ใบหน้าน่ารักปรือตามองผมแล้วก็เพิ่มจำนวนนิ้วพร้อมๆ สอดนิ้วเข้าไปลึกกว่าเดิม

“หือ มองหน้าผมแล้วทำให้คุณมีอารมณ์กว่าเดิมเหรอ”

ผมพูดหยอกเขา มิวจิ๊ปากแล้วหลุบตาลงทำเป็นไม่มองผมแต่ผ่านไปไม่นานเขาก็มองมาที่ผมอีกครั้ง ผมยิ้ม อดไม่ได้ที่จะแลบลิ้นอกมาเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเอง มองนิ้วเรียวที่หายเข้าไปในช่องทางฉ่ำเยิ้มของเขา

“นาย...อ๊ะ จะทำอะไร”

“ผมอยากช่วย” เสียงของผมที่เปล่งออกไปมันพร่ามาก เมื่อปลายนิ้วของผมสัมผัสได้ถึงความนุ่ม อุ่นและลื่น แต่พอดันเข้าไปเล็กน้อยก็รู้สึกได้ความคับแน่น มิวอ้าขาออกกว้างกำลังจะดึงนิ้วตัวเองออกเมื่อมีนิ้วของผมเข้าไปแทนที่ แต่ผมกับยึดมือเขาเอาไว้

“อื้อ อะ กร อือ”

มิวอ้าปากค้างแล้วครางออกมา ผมขยับนิ้วเข้าออก นิ้วของผมและของเขาต่างก็เสียดสีกันอยู่ภายในตัวเขา มืออีกข้างของผมที่รั้งขาเขาให้อ้ากว้างนั้นขยับเข้ามาจับที่แก่นกายชุ่มฉ่ำของเขา แล้วชักรูดให้

“คุณชอบมั้ย?”

“อึก ชอบ...ดูดนี่ด้วย” คุณเขาใช่มือที่ว่างขยี้ไปตามยอดอกของเอง ก่อนจะดึงคอผมให้ก้มลงไปหาแล้วกดหัวผมลงกับหน้าแกของเขา เสียงครางอย่างพึงพอใจดังขึ้นเร่งเร้าให้ผมขยับลิ้นและนิ้วเร็วขึ้นกว่าเดิม ก่อนที่คุณเขาจะเกร็งแล้วปลอดปล่อยออกมา

ผมขยับตัวออกรีบจัดการใส่ถุงยางให้ตังเอง สายตาก็มองคนตรงหน้าที่นอนบิดตัวอยู่หน้า เขาเซ็กซี่มากๆ ต่อให้ผมพูดคำนี้ออกไปทั้งวันก็คงไม่เท่ากับความเซ็กซี่ของเขาที่ผมได้เห็น

ผมขยับตัวเข้าไปนั่งตรงหว่างขา ช้อนสะโพกเข่ขึ้นมาวางบนตักแล้วค่อยกดตัวลงไป คุณเขาครางฮือในลำคอ สองมือจิกเข้าที่หัวไหล่ของผมแต่เรียงขาก็อ้ากว้างให้ผมดันตัวเข้าไปได้อย่างสะดวก

ผมเม้มปาก กลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอ ก่อนจะซี๊ดมากเมื่อมองไปที่ตรงส่วนที่เราเชื่อมต่อ มองตัวเขาที่ค่อยกลืนกินของผมเข้าไป ผมเงยหน้าขึ้นแล้วผ่อนลมหายใจ พยายามกลั้นใจดันสะโพกเข้าไปช้าๆ ถึงแม่ว่าสมองสั่งให้ดันเข้าไปเร็วให้มันสิ้นเรื่องสิ้นราว แต่ในใจก็กลัวว่าคุณเขาจะเจ็บขึ้นมา

“แน่นท้อง ฮือ อึก...กร” มิวกัดปาก ดวงตาหวานเยิ้มสบตาผม เขาชูแขนขึ้นเรียกร้องให้ผมก้มลงไปหาแล้วริมฝีปากของเราทั้งคู่ก็ประกบกัน

“อีกนิดเดียว อีกนิด…” ผมพึมพำชิดกลีบปาก ค่อยขยับสะโพกเข้าออกช้าให้เขาปรับตัวได้ ผมซบหน้าลงกับซอกคอขาว ดอมดมกลิ่นเย้ายวนใจจากอีกฝ่าย ผ่านไปซักพักมิวก็เป็นฝ่ายเรียกร้องให้ผมขยับ

“อือ ขยับเร็ว อ๊ะ ดี ฮ๊า!”

ผมขยับตามที่คุณเขาร้องขอ ดันตัวเข้าไปตรงจุดที่เขาชอบ มิวตัวเกร็งดึงตัวผมลงไปกอดแต่ในขณะเดียวกันนั้นก็เด้งสะโพกตอบรับกับจังหวะของผมอย่างพอดิบพอดี

“มิว…” ผมเรียกชื่อเขา แล้วขยับตัวออกห่างเล็กน้อย สองมือดึงเข่าเล็กของมิวออกจากบั้นเอวตัวเองแล้วกดลงไปจนแนบกับหน้าอกของคุณเขา ส่งผลให้ก้มกลมลอยเด่นขึ้นมารับกับจังหวะการขยับของผมได้อย่าพอดิบพอดี

ผมสาวสะโพกเข้าออกช้าๆ แต่แต่ละครั้งที่ขยับก็เข้าสุดและออกสุด เป็นการขยับที่เรียกเสียงครวญครางจากคุณเขา เร่งเร้าพลางออดอ้อนให้ผมขยับเร็วๆ ตามที่เขาต้องการ

“ไม่ กร ฮือ เร็วๆ”

เขาเรียกร้อง ผมส่ายหน้ามองพวงแกมใสของมิวที่แดงก่ำอีกทั้งปลายจมูกที่ขึ้นสีระเรื่องอย่างน่าดู และสะโพกก็ยังขยับแบบเดิม การขยับแบบนี้มันทำให้ผมรู้สึกได้ความอุ่นนุ่มที่โอบกระชับรอบแก่นกายผมได้เป็นอย่าดี ผมหลับตารับรู้ความรู้สึกแน่นหนั่นนี้อย่างช้าๆ

มิวขยับตัวอย่างอึดอัด เมื่อผมกดเข้าไปลึกจนสุดใจแล้วแช่ค้างไว้อย่างนั้น ผมชอบความรู้สึกที่อยู่ในตัวเขานี่นา อยากจะใส่ไว้ตลอดเลยด้วย บวกกับพอเห็นหน้าตาท่าทางอึดอัดปนสุขสมของอีกฝ่ายแล้วก็ทำให้ผมอดที่จะแกล้งเขาไม่ได้

“นาย อื้อ มันแน่นท้อง!” เขาโวยวายฟาดมือเข้าที่หัวไหล่ผม แล้วก็พยายามดันสะโพกผมออก พอไม่เป็นผลก็ยังพยายามกระดกบั้นท้ายขยับเป็นจังหวะ  ผมผ่อนแรงกดเล็กน้อยปล่อยให้เขาขยับไป ในขณะที่ผมก็มองใบหน้าของอีกฝ่าย

มิวกัดปาก แผ่นอกสะท้านขึ้นลง สองมือก็เกาะกุมมือผมที่กดท่อนขาเขาเอาไว้ ผมเกือบจะเสร็จเอาให้ได้ตอนที่คุณเขาตั้งใจขมิบช่องภายในบีบรัดแก่นกายของผมอีกทั้งยังตวัดสายตายั่วๆ มองมา

ผมส่ายหน้าอย่างยอมแพ้ แล้วเริ่มต้นขยับสะโพกตามที่คุณเขาต้องการ การคิดต่อกรกับคนอย่าเขาคงเร็วไปสำหรับผม ต้องเก็บเลเวลอีกนานแค่ไหนกว่าจะเทียบเขาได้

“ดีมาก อื้อ เร็วอีก...ฮ๊ะๆ อ๊ะ”

ผมจัดให้ตามที่คุณเขาขอ ผมปล่อยมือจากท่อนขาเปลี่ยนมาจับเอวไว้กดลงกีบเตียงแล้วมซอยสะโพกใส่ไม่หยุด แรงมีเท่าไรก็ใส่ไปให้หมด

ผมขยับเอวกระแทกเขาหาร่างบางรัวไม่ยั้ง ยิ่งเห็นว่าเนื้อตัวของเขามันสั่นคลอนไปตามแรงกระแทกของผมก็ยิ่งเร้าอารมณ์ สองมือของเขากำแน่นไว้ที่หน้าอกผมเลยดึงมือเขามาโอบรอบคอผมเอาไว้

“อือ เสียวชิบ...” ผมพึมพำออกไป มิวได้ยินก็ยิ้มคล้ายเยาะเย้ย เห็นแล้วมันรู้สึกมันเขี้ยวก็เลยขบไปที่หน้าอกของเขา ฝากรอยฟันไว้จางๆ ให้คุณเขาครางหวิว พอผละออแกมาเล็กน้อยเพื่อส่งเสียงหัวเราะและเขาก็ดึงคอผมให้ก้มลงไปหา เราจูบกับอีกครั้ง มิวตวัดท่อนขาก็โอบรอบเอวผมเอาไว้ เป็นท่าทางที่ทำให้ผมขยับเช้าหาเขาได้อย่างถนัดถนี่ยิ่งกว่าเดิม

ผมควงสะโพกไปมาตามที่เขาเคยทำ และผมว่ามิวคงชอบ เพราะคุณเขาหวีดครางเสียงดังพร้อมกับจิกเล็กลงบนแผ่นหลังของผม ช่องทางถายในของเขากระชับแน่นเป็นจังหวะ ยิ่งขยับก็ยิ่งแน่น ผมรูู้สึกได้ถึงความสุขสมที่พุ่งไปรวมอยู่ตรงส่วนปลาย นั้นเป็นสัญญาณว่าใกล้จะถึงจุดหมายของผมแล้ว

“คุณ...ผมจะเสร็จ”

“ฉัน...ฉัน ฮ๊า! อื้อ!”

พูดยังไม่ทันจะขาด ผมก็รู้สึกว่าคนใต้ร่างเกร็งกระตุก ช่องทางภายในของเขาตอดรัดแก่นกายของผมอย่างรุนแรงและถี่รัว และสุดท้ายเราก็ปลดปล่อยออกมาเกือบจะพร้อมกัน ผมหยุดอยู่นิ่ง ๆ แช่ค้างภายในตัวเขาที่ยังคงกระตุกรัดของผมเป็นจังหวะ สองแขนที่ยันที่นอนเอาไว้ก็พากันหมดแรงเมื่อถึงจุดหมาย ผมทิ้งตัวซบลงไปกับอกอีกฝ่าย แต่เพราะกลัวว่าคุณเขาจะหนักเกินไปก็เลยค่อยพยุงตัวลุกขึ้น

“จะไปไหน…”

“เปล่า ผมแค่กลัวคุณหนัก”

มิวมองหน้าผมนิ่งๆ เราสบตากันอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่มิวจะหันหนีไปทางอื่น ผมกำลังจะขยับตัวออกก็โดนคุณเขาที่พยุงตัวขึ้นมาประกบปากจูบเข้าให้อีกครั้ง

ผมตกใจเล็กน้อยในตอนแรกเพระาโดนดึงไปจูบอย่างกะทันหัน แต่ก็ไม่ได้โวยวายอะไร เพราะรู้สึกได้ว่ารสจูบของเขาคราวนี้ชวนให้ใจหวิวอย่างบอกไม่ถูก มันไม่ได้ร้อนแรงแบบที่เราเคยทำกัน มันช้าๆ ค่อยเป็นค่อยไป และดูอ่อนโยน

“ชอบจูบแบบนี้มั้ย?”

“ชอบ...ชอบมาก”

เราผละออกจากกันช้าๆ มิวแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองแล้วถาม ถึงแม้จะงุนงงกับคำถามแต่ก็ตอบออกไปตามความจริง

ผมมองหน้าเขา เกลี่ยปลายนิ้วไปตามริมฝีปากอวบอิ่มชุ่มชื่น เขาเผยอปากตามปลายนิ้วเมื่อผมดันกลีบปากเขาขึ้น หากไม่ใช่เป็นอาการตาฝาดหรือคิดไปเอง ผมคิดว่าแก้มนวลของเขานั้นแดงขึ้นกว่าเดิม ดวงตากลมโตของเขานั้นช้อนมองผมเล็กน้อยแล้วเสหลบไปทางอื่นแต่ไม่นานก็วกกลับมามองผมอีกครั้ง เขาแสดงสีหน้าน่ารักและเย้ายวนชวนให้ผมต้องโน้มตัวลงดูดดึงริมฝีปากเขาอีกครั้ง

“ฉันก็ชอบ ชอบ....”

มิวพูดเสียงแผ่ว ทำท่าจะพูดอะไรแต่ก็เงียบไป ผมเว้นระยะเล็กน้อยให้เขาพูดให้จบ แต่มิวก็ไม่พูดอะไรออกมาจนผมอ้าปากจะพูดเสียงฟ้าร้องก็ดังเข้ามาในห้อง

“ฝนจะตก” ผมมองไปทางระเบียง เห็นฟ้าแลบแปรบๆ อยู่ลิบตา หันมาอีกมองทีก็เห็นคุณพยายามขยับลงจากเตียงคว่าเสื้อผ้าขึ้นมาใส่

“คุณจะไปไหน”

“กลับห้อง หากไม่รีบกลับตอนนี้ แล้วฝนตกลงมาก็ซวยน่ะสิ”

ผมขมวดคิ้วแล้วยื้อแขนเขาเอาไว้ จะให้กรโดดจากระเบียงแล้วไต่ไปตามกิ่งไม้ในสภาพที่แค่เดินก็กระแย่งกระแย่งแบบนี้น่ะเหรอ ผมไม่ยอมหรอก มีหวังตกลงไปแข้งขาหักกันพอดี

ผมยื้อแขนเขาอยู่สักัพก จนในที่สุดฝนก็ลงเม็ด ผมขมวดคิ้วแล้วหันมาทำตาขวางใส่ผม

“เพราะนายเลยเนี่ย แล้วจะได้กลับห้องเมื่อไรเล่า ตกหนักด้วย”

คุณเขาแสงด่าทีหัวเสีย บ่นไปเรื่อยแต่ก็ทำอะไรไม่ได้หรอก ผมหัสวเราะกับท่าทางของเขาขยับตัวไปใส่เสื้อผ้าจนเรียบร้อย ก็กระโดดขึ้นเตียงเตรียมตัวเข้านอน

“คงเช้าแหละมั้งกว่าจะหยุด มานอนกับผมคืนนึงเถอะคุณ ผมจะปิดไฟแล้ว”

“...ฉันยังไม่ได้อาบน้ำ”

ผมนึกขึ้นได้ เพราะว่าคุณเขานนั้นเนื้อตัวเปื้อนกว่าผมเยอะ ทั้งเจลทั้งคราบน้ำรัก คงจะเหนียวตัวไม่น้อยเลย ผมชี้ไปที่ห้องน้ำแล้วดึงผ้าขนหนูผืนใหม่ออกมาให้เขาใช้

 ระหว่างที่รอคุณเขาอาบน้ำผมก็นอนเล่นบนเตียง แต่เพราะก่อนหน้านี่ออกแรงมาก มันก็เพลีย อยากจะเคลิ้มหลับเสียให้ได้

“ขยับเข้าไปหน่อย แบ่งผ้าห่มให้ฉันด้วย”

ผมลืมตาขึ้น เมื่อรู้สึกได้ว่ามีคนสะกิดปลุก ผมคงเผลอหลับไปก่อนหน้านี้ ผมขยับตัวเว้นที่นอนไว้ให้คุณเขาแล้วแบ่งผ้าห่มครึ่งหนึ่งไปให้ พอเข้าที่เข้าทางผมก็หลับตาลงอีกครั้ง

แต่คราวนี้ผมไม่ได้หลับไปทันทีเพราะกลิ่นหอมมันกวนใจ ผมขยับตัวเข้าไปใกล้เล็กน้อยดมกลิ่นสบู่ที่ผมใช้เป็นประจำ

“หอมจัง”

“...ก็เพิ่งอาบน้ำมา”

“หอม…”

“นาย!”

ผมเผลอตัวฝังปลายจมูกลงไปที่ต้นคอ มิวสะดุ้งเล็กน้อยแล้วพลิกตัวหันหน้าเข้าหา เขาเม้มปากตัวเองแล้วมองหน้าผม แสงจากฟ้าแลบส่องเข้ามาทำให้เห็นว่าพวงแก้มเขาขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย

เขามองหน้าผมนิ่งๆ จนผมข้องใจกับท่าทางของเขา อยากจะถามว่ามองทำไม แต่ก็ง่วงเกินกว่าที่เริ่มบทสนทนาอะไรในตอนนี้ พอเห็นอีกฝ่ายทำท่าจะพูดก็เลยตัดปัญหาโดยการดึงตัวหอมๆ ของเขามากอดเอาไว้ ผมหลับตาแล้วตวัดมือโอบสะโพกอีกฝ่ายเอาไว้แล้วตบเบาๆ เหมือนกล่อมเด็ก

“ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ”

“ครับๆ ไม่ใช่เด็กก็นอนซะนะครับ”

เขาส่งเสียงฝึดฝัด ผมยิ้มขำแล้วปรือตามองสีหน้าไม่สบอารมณ์ของคุณเขาผ่านความมืดแล้วดึงเอวคอดเข้าหาตัว สัมผัสได้ถึงผิวเย็นๆ ของอีกฝ่าย เขาคงหนาวผมเลยขยับผ้าห่มคลุมตัวเอาไว้ เพราะตอนนี้ฝนตกอากาศจึงเย็นกว่าปกติ

เขาทำท่าจะขยับตัวออก ผมก็ชักจะเริ่มหงุดหงิดเพราะโดนรบกวนเวลานอน ก็เลยใช้สองมือรัดเอวและโอบตัวเขาเอาไว้แนบอก แนบริมฝีปากไปกับหน้าผากมน กระซิบเบาๆ หวังจะให้เขาสงบลง

“ฝันดีนะครับมิว”

แล้วเขาก็นิ่งไปจริง ๆ อืม...ผมจะได้หลับเสียที


ดีจ้า เห็นกันรึเปล่าเอ่ย? การเปลี่ยนแปลงเล็กๆ ที่แบบว่าเล็กจริงๆ  5555
ตอนนี้ก็เอ็นซีอีกแล้วววว และก็จะมีทุกตอนค่า 55555 แต่จะมีมากหรือน้อยแค่นั้นเอง เรื่องนี้เราแต่งครายเครียดแล้วก็ฝึกแต่งฉากเอ็นซีด้วยค่ะ พล็อตอะไรแบบนี้เลยวางไว้หลวมๆ อะไรที่ดูไม่สมเหตุสมผลเท่าไร แต่ก็จะพยายามเกลาให้อ่านลื่นๆ ที่สุดนะคะ



ออฟไลน์ MsMin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 48
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เวลาคนหน้าด้านเขินแล้วมันน่ารักอ่ะ โจรปล้นสวาทคนนี้นี่มัน

ออฟไลน์ GDNEE

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 10
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
มานอนทุกวันเลยก็ได้น้ามิวว

ออฟไลน์ Kx0806

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 108
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
กรนี่เลเวลอัพเร็วมาก แต่บอกว่าได้ครูดีก็ไม่แปลกใจ   :hao3: เจ้าเด็กเก็บเวลสู้ๆ  :katai2-1:

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2636
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-0

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7066
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +582/-10

ออฟไลน์ Janemera

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 100
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เก็บเวลต่อไปเว้ยยย สักวันจะต้องเป็นวันของเราเองงงง :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +262/-6

ออฟไลน์ grimace

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 360
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-0
เค้าอยู่ด้วยกันแล้วน่ารักจังเลยค่า
ชอบตอนหอมแก้ม น่ารักกกกกก

ไม่ชอบคนที่ว่าร้ายให้มิวเลย สงสารน้อง ;_;
อยากให้คนรอบๆตัวมิวรู้เห็นว่าความจริงเป็นยังไงจังเลยค่า

ออฟไลน์ nisaday

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 64
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
น้องกรอ่อนโยนอะ
แพ้ทางงงงง

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออนไลน์ yunnutjae

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 578
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
ท่วงท่าพัฒนาขึ้นจริง แต่สิ่งที่ทำให้พี่มิวเขินอาจจะเพียงแค่หอมแก้มเบาๆ กับความอ่อนโยน เอาใจใส่เล็กๆของกรก็ได้ ฮืออออ เขิน  :-[

ออฟไลน์ mellowshroom

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1021
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
ชอบมากๆๆๆ เขียนดีมากๆเลย

อยากรู้ความจริงอ่ะ แต่เอาจริงๆ การแบนแบบนี้มันไม่ดีมากๆ

รู้สึกไม่ดีกับการแบนคนอื่น ยิ่งเป็นเพื่อนด้วยแล้วยิ่งไม่ดี

เพื่อนอ่ะ ยังไงก็เพื่อน ถึงใครจะเกลียด หรือเราจะไม่ชอบยังไง

แต่เราจะทิ้งมันไว้คนเดียวไม่ได้ เพื่อนคือคนที่ต้องอยู่ข้าง ยิ่งเวลาแบบนี้ด้วย

เอาจริงถ้ามันไม่ทิ้งเรา เราจะไม่ทิ้งมันเด็ดขาด  เอ๊ะ หรือมิวไม่มีเพื่อน ?

ยิ่งเรื่องราวที่เค้าเล่าว่า หรือบอกต่อๆกัน

ถ้าไม่เจอกับตัวหรืออยู่ในเหตุการณ์จริงจะไม่ค่อยเชื่อนะ

แต่มิว ถ้าเราไม่ได้ทำจริงๆ และบอกไปไม่มีใครเชื่อ แบบเจอแต่อคติ

คงไม่ไหวอ่ะ น้องกรช่วยพี่เค้าด้วยน้าาาาา สู้ๆมิวสู้ๆ :กอด1:


ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 691
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
พี่มิวใจสั่นเลยอิดิ๊

ออฟไลน์ didididia

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 367
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
เสียอาการไปหมดเลยนะ ดูออก :fox2:

ออฟไลน์ Mookku_ps

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 30
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อืมมม ไปไม่เป็นเลยหละซิมิว :o8:

ออฟไลน์ Loammy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 90
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
ตอนที่ 5 มังกร

วันนี้ผมไม่สบาย ปวดหัวมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะ สาเหตุอาจเป็นเพราะโดนละอองฝน มีฝนหยดลงบนหัวแค่ไม่กี่หยด แต่กลับเป็นไข้เสียได้ เช้าวันนี้ผมก็เลยหยุดเรียนแล้วไปหาหมอรับยาและขอใบรับรองแพทย์มาด้วย ดีที่หมอให้หยุดได้ 3 วัน ก็เลยไม่ห่วงอะไรมาก พวกการบ้านและงานอื่นๆ ก็ฝากเพื่อนส่งและเก็บชีทเรียนไว้ให้แล้ว

ผมลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประตูระเบียงเปิดและปิด ไม่ต้องดูก็รู้ว่าใคร มีแค่คุณเขาคนเดียวเท่านั้นแหละที่เข้าออกทางระเบียงห้องผมน่ะ

“นายเป็นอะไร”

“ไม่สบาย คุณหยิบแมสก์ตรงนั้นมาใส่ก่อน เดี๋ยวติดหวัดผม” ผมชี้ไปที่โต๊ะหนังสือ ซึ่งวางยาและหน้ากากอนามัยเอาไว้ก่อนจะหันกลับมาใส่แมสก์ให้ตัวเองด้วย ก็ไม่อยากให้คุณเขามาติดหวัดผมก็เลยซื้อมาเผื่อเอาไว้

“ไปทำอะไรมาถึงได้เป็นหวัด”

“ตากฝนนิดหน่อยน่ะ วันนี้...ทำไม่ได้นะ”

“รู้แล้วน่า” เขาย่นจมูกใส่ก่อนจะจับผมขึ้นทัดหูแล้วใส่แมสก์ เราสบตากันเล็กน้อยก่อนจะต่างคนต่างเงียบเพราะไม่รู้ว่าต้องพูดอะไรกัน ปกติเขามาห้องผมก็เพื่อนทำเรื่องอย่างว่านี่นะ แต่วันนี้มันทำไม่ได้นี่นา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ใครมา?”

“อ๋อ เพื่อนผมมั้ง ผมวานให้มันมาเอางานของพรุ่งนี้ไปส่งให้ คุณไปเปิดประตูให้หน่อยได้มั้ย?”

“ไม่ได้!”

เขากระซิบเสียงเบาแต่หน้าตาท่าทางดูตื่นตะหนกเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังทำท่าจะพุ่งไปที่ระเบียงจนผมต้องรีบลุกขึ้นมาห้ามเขา

“ไม่เป็นไรหรอกคุณ”

“ไม่เอา เดี๋ยวมันเป็นเรื่องอีก”

พูดแล้วก็กระโดดออกไป เขาน่ะยิ่งกว่านินจาเสียอีก ตัวเบา เท้าเบา กระโดดไปขนาดนั้นผมยังไม่เห็นว่าต้นไม้มันจะสั่นอะไรเลย

ผมเดินไปเปิดประตูห้องให้เพื่อน จัดการฝากงานที่จะส่งในวันพรุ่งนี้และพูดคุย ถามไถ่อาการกันไม่กี่นาทีมันก็กลับไป ผมหันไปมองที่ระเบียงอีกครั้งก็เห็นว่าคุณเขากำลังแง้มม่านมองมาทางผม

“มาเถอะคุณ เพื่อนผมกลับไปหมดแล้ว”

เขาค่อยๆ เปิดม่านมองมาจนแน่ใจว่าเพื่อนๆ ผมออกจากห้องไปหมดแล้วเขาถึงจะยอมข้ามมาหา

“อย่าให้เพื่อนมาห้องตอนที่ฉันอยู่สิ เพื่อนของนายบางคนก็รู้เรื่องของฉันนะ ถ้าคนอื่นรู้ว่าเรามาสุงสิงกันแบบนี้นายอาจจะโดนแบนตามฉัน นาย...นายจะไม่มีคนคบ หรือไม่สบายก็จะไม่มีใครช่วยส่งงานหรือเก็บชีทเรียนไว้ให้...”

เขาทำท่าทีร้อนใจพูดรัวจนหายใจแทบไม่ทัน ผมเข้าใจสิ่งที่เขาพูด สิ่งที่เขากลัว และท่าทางของเขาทำให้ผมรู้สึกเห็นใจและอยากปลอบ ผมกดมือลงบนศีรษะของเขาแล้วโยกไปมา ทำเหมือนปลอบใจแต่ก็แกล้งอยู่ในที

“อย่ามาลามปามนะ!”

เขานิ่งไปเพียงเล็กน้อยก่อนจะปัดมือผมออกทันที แถมหันมาแยกเขี้ยวขู่อีกตังหาก ท่าทางเขามันน่าตลก แต่พอเห็นว่าผมหัวเราะเขาก็ยิ่งโวยวาย ทั้งตีทั้งต่อยไหล่ผมจนเจ็บไปหมด

“เห็นตัวเล็กๆ นี่มือหนักเหมือนกันนะคุณ”

“หนักได้กว่านี้อีกถ้านายยังลามปามไม่เลิก แล้วนี้ไข้ขึ้นเหรอ มือร้อนเชียว”

“อืม ปวดหัวนิดหน่อย”

ผมยกมือนวดขมับตัวเองเล็กน้อย เดินไปที่ตู้เย็นเพื่อหยิบเจลลดไข้แผ่นใหม่ขึ้นมา คุณเขาก็เดินมาแย่งไป พอผมเลิดคิ้วเป็นเชิงถาม เขาก็จิ๊ปากทำหน้าตาเบื่อหน่ายใส่ผม

“ด...เดี๋ยวฉันช่วย นายไปนอนที่เตียงสิ”

ผมเดินไปนอนที่เตียง มองดูคุณเขาที่ลอกแผ่นเจลด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ  แถมแปะเลยหน้าผากผมไปตั้งครึ่งแผ่น

“แปะอะไรของคุณเนี่ย เลยขึ้นไปบนหัวเกือบครึ่ง”

“อะไรเล่า แปะให้แล้วยังจะมาบ่นอีก ก็คนไม่เคยใช้นี่”

คุณเขาบ่นมุบมิบแล้วค่อยๆ ลอกแผ่นเจลออกจากเส้นผม แล้วแปะลงไปไหม่ให้ตรงหน้าผาก ผมผงกหัวเพื่อขอบคุณ

“คุณกลับเลยก็ได้นะ อยู่นานเดี๋ยวติดหวัดผม”

เขาพยักหน้าแต่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม พอผมเลิกคิ้วเขาก็ถามถึงเรื่องอื่นอย่างกินข้าวรึยัง แน่นอนว่าผมกินเรียบร้อยแล้ว ตอนที่ไปคลีนิคเมื่อเช้าผมตุนโจ๊กซองไว้เป็นแพคเลยแหละ ถึงจะไม่สบายแต่ผมก็ดูแลตัวเองได้หายห่วง

“นายดูคล่องแคล่วดีนะ เวลาฉันไม่สบายก็นอนอยู่บนเตียงจนกว่าจะหายเองนั่นแหละ”

“อาจเป็นเพราะมีพี่น้องเยอะล่ะมั้ง ก็เลยรู้ว่าควรทำยังไงเวลาตัวเองหรือคนอื่นป่วย”

“พี่น้องเยอะเหรอ...ดีจัง คงไม่เหงาเลยอ่ะดิ”

นั่นไง ผมเริ่มจับสังเกตได้อย่างหนึ่งแล้วล่ะ คุณเขาเป็นคนขี้เหงา

“มีพี่น้องห้าคนน่ะ รวมผมด้วย พี่สาวผม แล้วก็น้องๆ อีกสามคน”

“เหรอ ดีจัง”

เขายิ้ม เห็นเขาดูมีความสุขเมื่อได้ฟังเรื่องครอบครัว ผมก็เลยเล่าให้เขาฟังไปหลายเรื่องเลยทีเดียว

“พี่สาวผมชื่อชมพู่ ส่วนน้องๆ ก็เป็นผู้ชายหมดเลย ชื่อมะพร้าว ลูกตาล และมะม่วง ไม่ต้องบอกก็คงเดาออกว่าที่บ้านปลูกต้นอะไรบ้าง”

“555 น่ารักดี แต่ชื่อเป็นผลไม้หมดเลยนี่นา ทำไมนายชื่อกรอยู่คนเดียวล่ะ มาจากผลไม้ชนิดไหน”

“ความจริงแล้วผมชื่อมังกรนะ”

“อ๋อ เอ๊ะ! มันก็ไม่ใช่ผลไม้อยู่ดีอ่ะ”

“แล้วถ้า ‘แก้วมังกร’ ล่ะ เป็นผลไม้ได้รึยัง?”

“...55555 ชื่อเก๋ดีนี่” เขาหัวเราะเสียงดัง ยิ้มจนตาหยี ทุบตักทุบเตียงอย่างถูกอกถูกใจ ผมรู้นะว่าชื่อผมมันแปลกเลยไม่ค่อยเล่าให้ใครฟัง แต่เห็นว่าคุณเขาชอบเลยยอมบอกนะเนี่ย

“แก้วมังกรมันยาวไป ตอนอนุบาลต้องเขียนชื่อติดรองเท้าพ่อเลยย่อเหลือแค่มังกร พอโตมาเรื่อยๆ ผมกลัวโดนล้อก็เลยบอกคนอื่นแค่ว่าตัวเองชื่อกร”

“มังกร...เป็นชื่อที่เหมาะกับนายดี”

มิวยิ้มอย่างมีเลศนัย ผมเกือบไม่เข้าใจว่าเขาจะสื่อถึงอะไรจนเห็นสายตาวิบวับมองต่ำมาที่หว่างขาของผมก็รู้เลยว่าคุณเขาหมายถึงอะไร

“หึหึ คุณนี่นะ”

ผมส่ายหน้าแล้วหลับตาลง ยาแก้ไข้ที่กินไปคงออกฤทธิ์เต็มที่ ผมไม่ปวดหัวแล้วแต่กลับมีอาการง่วงและหนังตาหนักเข้ามาแทนที่

“ปวดหัวเหรอ เดี๋ยวฉันกลับก่อนดีกว่า”

“เห็นนั่งอยู่ตั้งนาน ผมนึกว่าคุณจะดันทุรังบังคับผมทำเสียอีก ใจดีเหมือนกันนะคุณอ่ะ”

“นี่นาย! ฉันไม่ทรมานคนป่วยหรอกน่า” เขาแหวกลับแทบจะทันทีที่ผมพูดหยอก

“เหรอ...แต่ถ้าหากมีคนมาช่วยรีดพิษอาจทำให้ผมหายเร็วขึ้นได้” ผมแกล้งยักคิ้วหลิ่วตา หลุบตาลงมองเป้าตัวเองซึ่งเขาก็เข้าใจว่ารีดพิษอะไร มิวทำท่าจะเถียงแต่สีหน้าก็ดูลังเล เห็นท่าทางเขาแบบนั้นทำให้ผมหลุดหัวเราะออกไปจนเขาจับได้ว่าโดนผมแกล้งอยู่

“นาย เดี๋ยวเถอะนะ!”

โวยวายไม่พอ ลงไม้ลงมือกับคนป่วยอีกตังหาก ผมก็ยกหมอนมาบังเอาไว้ พอคุณเขาทำอะไรผมไม่ได้ ก็เลยคว้าหมอนอีกใบมาปาใส่หน้าแล้วลุกออกจากเตียง สีหน้านี่ดูหงุดหงิดได้ที่เชียวล่ะเห็นแล้วมันน่าแหย่ให้โวยวายเพิ่ม

“แล้วพรุ่งนี้คุณจะมามั้ย”

“จะมาทำไมให้เสียเวลาเล่า แบร่!” เขาถอดแมสก์ออกแล้วแลบลิ้นใส่ เดินตึงตังทำหน้าคว่ำไปที่ระเบียง ใบหน้าแดงก่ำแต่ครั้งนี้อาจไม่ใช่เพราะเขินอายอะไรหรอกคงจะโมโหผมมากกว่า ผมเห็นแล้วก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้จริงๆ ได้ยั่วโมโหคุณเขาแบบนี้บ้างแล้วก็สนุกดี

วันถัดมา อาการไข้หวัดผมดีขึ้น แต่ยังต้องกินยาอย่างต่อเนื่อง และยาแก้ไข้นั้นมันทำให้ง่วงมาก หลังจากกินมื้อกลางวันเรียบร้อยผมก็นอนต่อ มารู้สึกตัวก็ตอนที่มีฝ่ามือเย็นมานาบไปตามใบหน้า ผมคงคิดว่าคงโดนผีอำ หากไม่ได้ยินเสียงของเขาเสียก่อน

ผมนอนหลับตานิ่งๆ ฟังเสียงคุณเขาที่ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี แสดงว่าวันนี้มีเรื่องอะไรดีๆ เกิดขึ้นกับเขาแน่เลย สุดท้ายผมก็ทนไม่ไหว เพราะอยากจะรู้ว่าคุณเขาทำหน้าตาแบบไหนอยู่

“น นาย...ตื่นอยู่เหรอ?”

“ไหนว่าจะไม่มาไงคุณ”

ผมมองไปทางคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ทำสีหน้าเลิ่กลั่ก ในมือก็ลอกแผ่นเจลลดไข้ค้างเอาไว้อยู่ พอผมมอง เขาก็แปะมันลงบนหน้าผากของผมจนได้ยินเสียงเพี๊ยะ จากนั้นก็ขยับตัวออกไปพูดเสียงดังใส่ผมอีก

“ก...ก็กลัวนายช็อกไข้ตาย เลยมาดูเสียหน่อย...เอ้า! ซื้อมาให้”

“หืม เจลลี่? ทำไมต้องเจลลี่”

“ก็กินเจลลี่ตอนป่วยแล้วมันอร่อยดี ทำให้รู้สึกดีขึ้น”

“5555 นั่นคือเหตุผลเหรอ”

“ถ้ามันไร้สาระนักก็ไม่ต้องกิน”

พอได้ฟังเหตุผลของเขาแล้วผมก็หัวเราะออกไป ผมไม่ได้คิดว่ามันไม่ดีนะ แค่คุณเขาน่ะไปหงุดหงิดอะไรมาไม่รู้ ทั้งที่ก่อนหน้านี่ยังอารมณ์ดีอยู่เลย ผมหัวเราะแค่หน่อยเดียวเขาก็ทำหน้าบึ้งแล้วดึงถุงเยลลี่กลับไป

“เดี๋ยวสิคุณ ผมยังไม่ได้บอกเลยนะว่าไร้สาระ ผมก็แค่คิดว่าเหตุผลของคุณมัน...น่ารักดี อย่าทำหน้าบึ้งใส่คนป่วยแบบนั้นสิ”

“แล้วจะกินมั้ย?”

“กินครับกิน”

เขาบุ้ยปาก คิ้วเรียวยังคงขมวดใส่ผมอยู่เหมือนเดิม แต่ก็แกะฝาถ้วยเจลลี่ออกแถมยังเสียบช้อนแล้วส่งมาให้ ผมมองเยลลี่พร้อมทานตรงหน้าแล้วก็หันไปมองเขาที่กำลังแกะอีกถ้วยอยู่ ผมคิดว่าเขาจะแกะให้ผมอีกก็เลยจะออกปากว่าไม่ต้อง แต่ที่ไหนได้ เขาดันตักเจลลี่ถ้วยนั้นเข้าปากตัวเองแล้วหันมาเลิกคิ้วมองผม

“ไม่กินเหรอ? กินสิ หวานชื่นใจดีนะ”

พูดแล้วก็ตักเข้าปากตัวเองคำโต ผมมองแล้วก็อมยิ้ม เตรียมส่วนของตัวเองมาเสียด้วย 55555

“ขอบคุณนะครับที่ซื้อมาให้”

“ไม่ต้องมาทำเป็นพูดเพราะเลย” เขามุบมิบพูดเสียงเบา เห็นปากยื่นๆ แก้มป่องๆ แล้วมันก็รู้สึกมันเขี้ยวอยากจะจับบีบให้แก้มย้วย แต่ผมก็ต้องยั้งมือเอาไว้เพราะกลัวว่าจะโดนคุณเขาโวยใส่อีก

พอกินเยลลี่หมดผมก็ลุกขึ้น เดินไปหยิบผ้าขนหนู ตั้งใจว่าจะเข้าไปอาบน้ำเสียหน่อย ผมไม่ได้อาบน้ำมาตั้งแต่เมื่อวาน เหงื่อออกเหนียวตัวไปหมด แต่ยังไม่ทันจะเดินเข้าห้องน้ำก็โดนคุณเขารั้งเอาไว้

“เดี๋ยวฉันเช็ดตัวให้”

“ไม่เป็นไรหรอกคุณ ผมดีขึ้นมากแล้ว ไม่ต้องห่วงผมขนาดนี้ก็ได้”

“ฉันไม่ได้เป็นห่วงซักหน่อย แค่กลัวว่าไข้จะกลับแล้วนายจะตายคาห้องตังหาก”

ฟังแล้วก็อดที่จะเลิกคิ้วขึ้นไม่ได้ ดูเหตุผลของคุณเขาสิครับ ตายอะไรกันผมแค่เป็นไข้นิดหน่อย นี่ก็จะหายแล้วด้วย แต่แค่บอกมาว่าห่วงก็จบแล้วแท้ๆ ทำไมต้องมาโวยวายกลบเกลื่อนแบบนี้ทุกทีเลย คุณเขาไม่รู้รึไง ว่ายิ่งโวยวายผมยิ่งอยากแหย่น่ะ

“ครับๆ ไม่ห่วงเลยเนอะ” ผมพูดเย้า มิวก็หันมาค้อนเสียจนตากลับ ผมมองแผ่นหลังเล็กที่เดินหายเข้าไปในห้อง ก่อนจะกลับออกมาพร้อมผ้าขนหนูที่หมาดน้ำ

ผมบอกให้เขาใส่แมสก์ป้องกันเอาไว้ หายใจลดกันไปกันมาแบบนี้ เขาจะได้ไม่ติดหวัดผมไป ผมถอดเสื้อออก ทั้งเนื้อตั้งตัวเหลือเพียงแค่บ็อกเซอร์ตัวเดียว ผมสะดุ้งเล็กน้อยตอนที่ผ้าแตะลงบนผิวครั้งแรก ขนลุกตอนที่เขาถูผ้าไปมาตามแผ่นหลังและสีข้าง

“หนาวเหรอ เดี๋ยวฉันไปเอาน้ำอุ่นมาเช็ดให้มั้ย”

“เปล่า แบบนี้ดีแล้ว”

ผมส่ายหน้า มันไม่ได้หนาวหรอก แต่แค่รู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา จะบอกว่าจั๊กจี้ก็ไม่เชิง มันสยิวมากกว่า ผมมองหน้าเขา มองคนใจดีตรงหน้า มิวเป็นคนที่ใจดีนะ เขาเป็นพวกปากร้ายแต่ใจดีน่ะ ถึงแม้ว่าชอบโวยวายไปบ้างก็เถอะแต่ก็เป็นผู้ชายที่น่ารักคนหนึ่ง

“มองหน้าฉันทำไม”

“อยู่กันแค่สองคน ไม่ให้มองคุณแล้วผมจะไปมองอะไร”

“นายก็มองเก้าอี้ มองโต๊ะไปสิ”

“เก้าอี้กับโต๊ะมันไม่น่ารักเหมือนคุณนี่ครับ”

“... ปากดี”

คุณเขาพูดเสียงเบา มองผมตาขวางแล้วก็หลุบตาลง ผมไม่แน่ใจว่าแก้มเขาขึ้นสีรึเปล่าเพราะแมสก์ที่เขาใส่มันปิดใบหน้าเขาไปครึ่งหนึ่ง แต่ใบหูเขานะแดงระเรื่อได้ที่เชียวละ

 ผมอมยิ้ม ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ ดมกลิ่นหอมที่ลอยออกจากมาตอนที่เขาขยับตัวไปมา เป็นกลิ่นที่ผมไม่คุ้นชินเท่าไร แต่กลับยวนใจผมไม่น้อยเลยทีเดียว

“คุณเปลี่ยนน้ำหอมเหรอ?”

“นายเหม็นเหรอ”

มิวชะงัก นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าและยกแขนตัวเองขึ้นมาดม ผมหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นท่าทางไม่มั่นใจของเขา พร้อมดึงตัวเขาให้เข้ามาใกล้ กดปลายจมูกลงลำคอขาวผ่อง กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นผิวของเขาอย่างลงตัว

“หอมดี กลิ่นนี้ทำคุณดูเซ็กซี่กว่าเดิมยังไงไม่รู้”

“อือ…”

มิวครางเสียงแผ่ว เขาเอียงคอเงยหน้าขึ้นเปิดทางให้ผมซุกจมูกไปทั่วซอกคอ ผมสูดดมเข้าไปเต็มปอด เริ่มหลงไหลไปกับกลิ่นหอมของเขา

ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนติดกับดัก อยากจะผละออกเพราะกลัวว่าอาจเลยเถิดไป ผมไม่สบายและไม่อยากให้เขาไม่สบายตาม แต่ผมโงหัวไม่ขึ้นเลย กลิ่นและท่าทางของเขาปลุกเร้าผมได้เสมอ

“นายกำลังทำให้ฉันมีอารมณ์นะ”

“ก็คุณยั่วผมก่อน”

“ฉันเปล่า…”

ผมเห็นว่าเขากลืนน้ำลาย ดวงตากลมโตมองต่ำไปที่เป้าของผมที่มันเริ่มตื่นตัวดันกางเกงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เขาช้อนตามองผมเหมือนขออนุญาต พอเราสบตากันเขาก็ขยับมือไปตรงส่วนนั้นสัมผัสเจ้าชายน้อยของผมผ่านกางเกงแล้วรูดรั้งมันเบาๆ

“แต่คุณอาจติดหวัดผมได้นะ”

เขาจิ๊ปากแล้วทำตาขวางใส่ ที่ผมพูดก็เพราะว่าห่วงเขานะ แต่พูดไปก็เท่านั้นล่ะนะ ผมไปปลุกอารมณ์เขาขนาดนนี้ คุณเขาไม่ยอมหยุดให้ง่ายๆ

มิวไม่พูดอะไร เขาแค่ขยับมือนวดแก่นกายให้ผมไปเงียบๆ ก่อนจะทำหน้าเหมือนนึกอะไรได้แล้วขยับตัวออกไปหยิบหน้ากากอนามัยของผมมาใส่ให้ หลังจากนั้นก็ขยับตัวขึ้นนั่งบนตักผม

“ใส่หน้ากากเอาไว้ แค่นี้ฉันก็ไม่ติดหวัดนายแล้ว”

 ผมรู้ว่าเขาคงอมยิ้มอยู่ใต้แมสก์นั่นเพราะดวงตากลมโตของเขามันหยีเป็นสระอิอยู่ มิวคล้องแขนโอบลำคอผมไว้แล้วก็ขยับเอวช้าๆ ให้ส่วนอ่อนไหวของเราสองคนนั้นบดเบียดกัน 

“เอวดีชะมัด”

เขายักคิ้วให้เมื่อได้ยินคำชมจากผม ก่อนจะเพิ่มลีลาการร่อนเอวไปมา คุณเขาให้ผมซี๊ดได้เสมอ ทั้งลีลาท่าทาง น้ำเสียงและแววตาที่มองมา เหมือนเขาตั้งใจทำให้ผมหลงจนไปไหนไม่ได้

“อา...”

เขาครางและแหงนหน้าขึ้น ลำคอขาวเผยอยู่ตรงหน้าผม อยากจะกัดอยากจะเลียแต่ก็ติดตรงมีแมสก์กั้นเอาไว้ ทำได้แค่ซุกไซร้ดมกลิ่นหอมแค่นั้น ผมโอบสะโพกเขาแล้วดึงเข้าหาเป็นจังหวะให้ส่วนของเขาและของผมแนบสนิทไปด้วยกัน เราสองคนไม่มีใครที่ถอดกางเกงเลย แต่กลับสัมผัสได้ถึงความร้อนของกันและกันอย่างชัดเจน

“กางเกงแฉะไปหมดแล้ว” เขาพูดกลั้วหัวเราะ ปลายนิ้วก็จิ้มไปตรงส่วนปลายของผม สัมผัสความชื้นแฉะผ่านกางเกงบ็อกเซอร์ และเขารู้ว่าทำยังให้ให้ผมรู้สึกเสียวจนแทบทนไม่ไหว

“คุณ อย่าทำแบบนั้น...ผมจะแตกเอานะ”

“ก็ไม่ได้ห้ามนี่”

มิวช้อนตามองผม เราสบตากันเพียงชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะให้ผมต้องหลับตาปี๋เพราะปลายนิ้วนุ่มนั้นวนไปมาอยู่รอบๆ รูตรงส่วนปลาย ซึ่งเขาเองก็รู้ดีเลยล่ะว่ามันเป็นส่วนที่อ่อนไหวของผม

เขาเกลี่ยปลายนิ้วกับตรงนั้นไปมาไม่หยุด อารมณ์ของผมก็ไต่ระดับสูงขึ้นเรื่อยๆ สองมือของผมนั้นบีบบั้นท้ายเขาเอาไว้ ดึงเข้าหาตัวสลับกับขยำอย่างมันมือ และในที่สุดผมก็ปลดปล่อยออกมาจนเปื้อนกางเกง

“ข้นเชียว”

มิวพูดปลายนิ้วนังคงขยี้ไปตรงส่วนปลายที่ชุ่มน้ำ เขาดันกางเกงผมลง เจ้าชายน้อยของผมก็ค่อยโผล่ออกมาทักทายเขา   

“วันนี้ผมไม่ได้เตรียมถุงยางไว้นะ”

ผมบอกเมื่อเห็นว่าเขาขยับตัวออกไปถอดกางเกงของตัวเอง ก็เมื่อวานเขาบอกว่าจะไม่มา ผมก็เลยไม่ได้เตรียมเอาไว้ ของเก่าก็หมดไปแล้ว แต่จะให้ทำแบบไม่ใส่ผมก็เกรงใจเขา

“งั้นวันนี้ทำแค่ข้างนอกนะ”

“จะทำยังไง”

มิวพูดเสียแผ่วแล้วขยับตัวเปลี่ยนท่าเป็นคลานเข่าแล้วแอ่นสะโพกขึ้น ภาพตรงหน้าทำเอาน้ำลายผมเหนียวขึ้นมาทันที  ระหว่างที่มิวบีบเจลหล่อลื่นใส่ขาตัวเองผมก็ใช้เวลานั้นรูดรั้งของตัวเองไปด้วย ตาก็มองก้นขาวส่ายไปมาอยู่ตรงหน้ารับกันดีกับต้นขาเนียน ก็คุณเขาเซ็กซี่น้อยอยู่เสียเมื่อไรละครับ จะให้ยืนเฉยๆ ผมทำไม่ได้หรอก

“นาย...ใช้ตรงนี้แทน”

มิวบอกให้ผมสอดเข้าไปตรงหว่างขาของเขา แล้วขยับช้าๆ แรกๆ มันก็รู้สึกแปลก แต่เขาพอบีบขาเข้าหากัน ก็ทำเอาผมอดทึ่งกับเขาไม่ได้

“ขาคุณนุ่มมาก อือ”

ผมเคยเห็นการกระทำแบบนี้ในเอวี แต่ไม่คิดว่ามันทำให้ความรู้สึกที่ดีได้ขนาดนี้ มันอาจไม่อุ่นและกระชับเท่าในตัว แต่พอคิดว่าของของผมมันเสียดสีอยู่กับขาอ่อนของคุณเขา ผมก็ร้อนขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

“อ๊ะ...นาย อือ” ผมหอบหายใจ เห็นว่าหยดเหงื่อของตัวเองมันหยุดลงบนแผ่นหลังของคุณเขา เห็นสะโพกขาวที่ขึ้นเป็นคลื่นเล็กๆ ตอนที่โอนผมกระแทกเข้าไปและได้ยินเสียงหวานครางอย่าพึงพอใจ

ผมก้มลงไปหาในขณะที่เอวก็ขยับไม่หยุด ดมกลิ่นหอมตรงท้ายทอยของเขา ขบกัดเนื้อนิ่มทั้งที่ยังใส่หน้ากากนี่อยู่ มิวเอียวตัวมาหา เขาคล้องแขนข้างหนึ่งเข้ากับลำคอของผมในขณะที่อีกข้างก็ยังคงเท้าลงกับเตียงนอน

เราสบตากัน และไม่มีใครหลบตาไปก่อนเหมือนครั้งที่ผ่านๆ มา มิวมองผมเขม็งในขณะที่เข้าขยับต้นขาบีบรัดของผมเอาไว้แน่น ผมดันตัวเข้าหาแรงขึ้น เขาก็บีบขาแน่นกว่าเดิมและเป็นผมเองที่เป็นไอไก่อ่อน ทนไม่ไหว ปลดปล่อยก่อนเขาไปอีกครั้ง

ผมพลิกจัวคุณเขาให้นอนหงายและแยกขาเขาออกกว้าง ส่วนผมก็แทรกตัวเข้าไปนั่งตรงหว่างขาของเขา

“นายจะทำอะไร”

“ก็คุณยังไม่เสร็จ”

ผมขยับมือรูดรั้งแก่นกายให้เขา ตัวผมเองเองชอบชักแบบไหน ผมก็ชักให้เขาแบบนั้น มืออีกข้างที่ว่างก็ดันเสื้อยืดเขาขึ้นแล้วก้มตัวลงไปหา ดุนดันไปปลายลิ้นไปรอบๆ ยอดอกที่แข็งชัน และพึงพอใจเมื่อคุณเขาหวีดครางออกมาเมื่อผมใช้ฟันขบเนื้อนิ่มของเขาเบาๆ โดยมีหน้ากากนี้กั้นเอาไว้ สัมผัสแปลกๆ จากเนื้อผ้าของหน้ากากนี้คงทำให้เขาเสียวกว่าเดิม

ผมพยายามระวังให้มันไม่เป็นรอยฟัน เพราะเมื่อไรที่ที่กัดจนเป็นรอย นั้นหมายความว่า เขาจะเจ็บ ผมไม่ได้อยากทำให้เขาเจ็บ ผมแค่อยากให้เขาเสียว

“อ๊า! อ๊ะ กร อื้อ”

มิวคราวดังและถี่ขึ้น เขาเกร็งไปทั้งตัว นี่คือสัญญาณที่บ่งบอกว่าเขาใกล้จะถึงจุดหมาย ผมเร่งมือพร้อมกับมองใบหน้าของเขาไปด้วย เขาหลับตาพริ้มคิ้วก็ขมวดมุ่นเข้าหากัน หยาดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผม ไม่นานเขาก็ปล่อยออกมา น้ำรักสีขุ่นทะลักเต็มฝ่ามือ ผมก้มลงไปมองอย่างพอใจ แต่พอเงยหน้าขึ้นมาเจอสายตาของมิวที่มองอยู่ เขามองมาที่ผมนิ่งๆ

“มองอะไรครับคุณ”

“อยู่กันแค่สองคน ไม่ให้มองนายแล้วจะให้ไปมองอะไร”

ดูเขาพูดสิ นั่นมันประโยคเดียวกันกับที่ผมพูดออกไปก่อนหน้านี้ชัดๆ ผมหัวเราะแล้วมองเขากลับไป ยอกย้อนเก่งนักนะคุณเขาอ่ะ

“หึหึ นั่นสิเนอะ งั้นก็มองผมนี่แหละอย่าให้เห็นไปมองอย่างอื่นนะ เก้าอี้ โต๊ะ โคมไฟของผมก็ห้ามมอง”

“อือ นายก็มองแค่ฉันนะ อย่าไปมองอย่างอื่น...”

คุณเขาพูดถึงสิ่งของใช่มั้ย? แต่ทำไมผมฟังแล้วถึงคิดว่าเขาหมายถึงอย่างอื่นที่ไม่ใช่สิ่งของ

ผมมองตาเขา เราสบตากัน ผมอมยิ้ม ยักคิ้วทะเล้นใส่ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ ผมแค่อยากจะแกล้งเฉยๆ แต่พอเห็นแววตาของคุณเขาผมก็อยากทำอย่างอื่น ดวงตาสีน้ำตาลที่มองมามันมีอะไรบางอย่าง เหมือนเขาขอร้องและอยากพูดอะไรซักอย่าง ผม...ผมไม่แน่ใจ รู้แค่ว่าตอนที่คุณเขาทำสีหน้าแบบนี้แล้วมองมาที่ผมนั้น น่าจูบมาก

ผมยังคงจำรสจูบหวานละมุนที่เขาเคยทำกับผมได้ดี ผมชอบจูบแบบนั้นจากเขาและตอนนี้ผมอยากได้อีก อยากให้เขาจูบผมแบบนั้นอีก

“นาย…”

มิวเรียกเมื่อผมมองเขานิ่งๆ ผมกลืนน้ำลายอยากจะจูบเขา แต่เราใส่แมสก์อยู่และผมเป็นหวัด  มิวเอียงหน้า ผมเห็นว่าเขากลืนน้ำลายตามก่อนจะยกแขนขึ้นมาดึงคางผมลงไปประกบจูบ ผมไม่ได้ขัดขืนกลับเป็นฝ่ายเอียงคอให้เราสัมผัสกันอย่าถูกองศา

เราจูบกันผ่านหน้ากากอนามัยนี่แหละ รสชาติแปลกใช้ได้ ผมก็รู้สึกได้ถึงลิ้นเล็กๆ ที่พยายามดุนเข้ามาแต่ก็ติดตัวแมสก์ที่กั้นเอาไว้

มันคงง่ายกว่าหากเราผละออกจากันซักเล็กน้อยเพื่อดึงแมสก์นี่ออก แต่ในตอนนี้ไม่มีใครอยากผละออกจากกันซักวินาทีเดียว ผมดันลิ้นเข้าหา เราดุนลิ้นใส่กันจนแมสก์ที่ขวางเอาไว้ชุ่มด้วยน้ำลายไปหมด

ผมผละออกเมื่อรู้สึกได้ว่ามิวตื่นตัวขึ้นอีกครั้ง และผมเองก็เช่นกัน

“วันหลังนายไปซื้อแพ็คใหญ่มาเก็บไว้เลยนะ”

“ครับผม”



สองวันถัดมา เมื่ออาการไข้หวัดผมดีขึ้นแล้วก็กลับมาเรียนตามปกติ ตอนนี้มันช่วงพักเที่ยง ผมและกลุ่มเพื่อนที่ทานข้าวกันเรียบร้อยแล้วก็มานั่งที่หอประชุมกลางของคณะเพื่อรอเรียนวิชาในช่วงบ่าย

ผมคงจะเผลอหลับไปแล้วถ้าไม่เห็นว่ามิวบังเอิญเดินผ่านมาเสียก่อน เขาใส่หน้ากากอนามัยและไอค่อกแค่กออกมา เราสบตากันเล็กน้อย ผมยักคิ้วทักทายแต่มิวกลับเมินแล้วเดินไปทางอื่น ผมเตรียมจะหลับตาลง นอนพักสายตาเล็กน้อย แต่เพื่อนในกลุ่มก็พูดออกมา

“ไข้หวัดระบาดแน่เลย มึงเพิ่งจะหาย กูก็เห็นคนอื่นเป็นอีกแล้ว คงต้องซื้อแมสก์มาใส่กันไว้บ้าง...”

ฟังแล้วผมก็แอบหัวเราะในใจ อยากจะบอกเพื่อนเหลือเกินว่า แมสก์นะมันป้องกันได้ไม่ดีเลย เชื่อผมเถอะผมพิสูจน์มาแล้ว แต่ถ้ายังไม่เชื่อจริงๆ ก็ไปถามคุณเขาสิเขาคงรู้ดีเลยล่ะ


สวัสดีค่า ตอนนี้ยังคงเรื่อยๆ เนอะ เห็นความคืบหน้าขึ้นมานิสนุงง แต่ก็คิดว่าเป็นความคืบหน้าที่สำคัญสำหรับมิวนะคะ พอจะจับสังเกตกันได้มั้ยคะว่าตรงไหน 5555
ตอนนี้อาจจะเห็นไม่ชัดเท่าไร แต่รอตอนหน้านะคะ พี่มิวอาจจะชัดเจนกว่าเดิม ให้เวลาเขาเนอะ มิวเขาผ่านอะไรๆ ที่ไม่ดีมา ก็ต้องรู้สึกกลัวเป็นธรรมดา มาเอาใจช่วยพี่มิวกันค่า

ออนไลน์ yunnutjae

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 578
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
นั่นๆ พี่มิวหวั่นไหว ดูออก!   :ruready
มิติใหม่ของการจูบ แอร๊ยยยย   :hao7:

ออฟไลน์ Janemera

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 100
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
นี่คือวิธีหายจากไข้ไหว โดยการเอาไปติดคนอื่นแล้วเราจะหายเอง มิวทำคือเล้ยยยยยยย :hao3: :hao3:

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +262/-6
มิติใหม่ขิงการติดหวัด

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2636
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-0

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด