เรื่องสั้น ◭ OPEN RELATIONSHIT : ไม่ใช่รัก ◭ 06/12/18
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: เรื่องสั้น ◭ OPEN RELATIONSHIT : ไม่ใช่รัก ◭ 06/12/18  (อ่าน 1802 ครั้ง)

ออฟไลน์ mifengbee

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 75
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ


OPEN RELATIONSHIT : ไม่ใช่รัก
[/size]


OPEN RELATIONSHIP IS NOT REAL
OPEN RELATIONSHIT IS SO REAL



SEX WITH LOVE CALLED MAKE LOVE
SEX WITH OUT LOVE JUST SEX
[/size]



by

mifengbee


ผลงานที่ผ่านมา



Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-12-2018 15:21:04 โดย mifengbee »

ออฟไลน์ mifengbee

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 75
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
◭ OPEN RELATIONSHIT
ไม่ใช่รัก◭
[/size]



“หื้อออ ที่รักจะเสร็จแล้วหรอครับ”

“อะ อื้ม เธอใกล้ยัง”

“อื้มม ก็ได้”

“ฮะ ฮ่า อื้อ”

“ดะ เดี๋ยววินใช้มือก็ได้ ไม่เป็นไร”

“เดี๋ยวพี่ช่วยนะ วิน วินเดี๋ยวสิ”

ผมรู้ว่าที่เขาจบกิจกรรมอย่างว่าเร็วเพราะก่อนเข้าบ้านเขาไปร่วมกิจกรรมแบบนี้กับคนอื่นมาก่อนแล้วยังไงล่ะ ทั้งที่ผมไม่ควรน้อยใจหรือโกรธเขาแท้ๆ เพราะมันก็เป็นข้อตกลงตั้งแต่สี่ปีก่อนที่เราคบกัน แต่มันก็รู้สึกใจหายไม่ได้ที่เขาเพิ่งมาล้ำเลิกมันเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา open relationship ที่เราตกลงกันไว้ ทรมานจริงๆ

ผมใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำกว่าครึ่งชั่วโมงเพราะอยากให้พี่แทนหลับก่อน ไม่อยากเห็นใบหน้าที่เสมือนว่ารู้สึกผิดของเขาทั้งที่มันเป็นความรู้สึกผิดแค่ชั่วคราวเท่านั้น และผมก็เต็มใจที่จะยอมรับเรื่อยมา

“ถ้าวันหนึ่งเซ็กส์ของวินทำให้พี่แทนพอใจไม่ได้ พี่แทนจะไปทำกับคนอื่นก็ได้ แต่ต้องป้องกัน อย่ารู้สึกอะไรกับเขา อย่าให้เขามาทำให้เรามีปัญหา และอย่าให้วินรู้”

“พี่ไม่ทำหรอก พี่รักวินนะ ทำแบบนั้นวินก็เสียใจดิ”

“วินรู้ว่าเซ็กส์สำคัญสำหรับพี่ วินกลัวว่าบางทีวินจะทำให้ไม่ได้เต็มที่”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า เซ็กส์สำคัญสำหรับพี่แต่วิสำคัญกับพี่มากกว่านะ”

“อื้ม วินแค่พูดเผื่อไว้ ถ้าจะทำวินก็ไม่โกรธนะ”

“ครับๆ พ่อพระของพี่”


แอร์เย็นๆ ปะทะเข้ากับใบหน้าหลังจากแต่งตัวเรียบร้อย พี่แทนหลับไปอย่างที่คิด คงเหนื่อยทั้งงานทั้งกิจกรรมอย่างว่า หลังจากเราทั้งคู่เรียนจบพี่แทนก็ทำงานเป็นสจ๊วตของสายการบินระดับประเทศ ส่วนผมเป็นฟรีแลนซ์รับวาดการ์ตูน และทำกราฟฟิกอยู่ที่บ้าน บ้านที่ว่าคือบ้านของพี่แทนเขาซื้อหลังจากเรียนจบใหม่ๆ ด้วยเงินที่เขาหาเองจากการรับจ๊อบร้องเพลง เดินแบบ ถ่ายแบบ สมัยเรียนเรียนมหาวิทยาลัย เขาหน้าตาดีระดับที่เป็นเน็ตไอดอลในสมัยนั้น แต่ก็เลือกเส้นทางทำงานที่ได้รายรับแน่นอนมากกว่า

“หื้อออ มาแล้วหรอ พี่รอตั้งนาน”

“อื้อ พี่แทนนอนเถอะ พรุ่งนี้บินเช้าไม่ใช่หรอ” คนซะลึมซะลือคว้าเอวเข้าไปกอดแล้วซุกหน้าเข้ากับแผ่นหลังของผม เขาชอบนอนท่านี้บอกว่าสบายดี ผมเตี้ยกว่าพี่แทนสักห้าเซ็นติเมตรได้ แต่เขาตัวใหญ่กว่าผมเยอะมาก เวลากอดเลยเหมือนเขากอดหมอนข้างแฟบๆ

“โกรธพี่มั้ย” เสียงอู้อี้ด้านหลังดังขึ้น

ผมส่ายหัวและเขาก็คงรับรู้จากการใช้มือใหญ่ๆ ลูบหัวผมสองสามทีก่อนจะนิ่งไป คงหลับไปแล้ว แต่ในใจของผมมันเหมือนโดนบีบอีกครั้ง ทอดสายตามองไปริมระเบียงที่เห็นต้นฉ่ำฉาต้นใหญ่แผ่กิ่งก้านอยู่นอกรั้วบ้าน เราสองคนเคยนอนกอดกันแล้วพูดเรื่องความฝันว่าจะมีบ้านที่ปลูกต้นไม้ขนาดใหญ่นี้ได้บ้าง แต่เหมือนตอนนี้มันจะกลายเป็นเพียงความฝันลมๆ แล้งๆ ของผมคนเดียว

นอนเถอะวินเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว



“วินจะไปกับพี่มั้ย งานวันเกิดโอปอล์อะ”

“วันไหนกี่โมงหรอ วินมีงานที่ต้องรีบส่งก่อนศุกร์นี้อะ”

“งั้นก็รีบทำสิ งานมีวันเสาร์ ปอล์มันอยากเจอวิน มันบอกคิดถึงลูกชาย”

“หึ พี่โอปอล์จะเอาอะไรมาคิดถึงวิน แฟนกัปตันออกจากหล่อขนาดนี้”

“นี่อย่ามาชมคนอื่นหล่อต่อหน้าพี่นะ”

“ฮ่าๆ ทำตัวเป็นลุงหัวล้านไปได้ งั้นคืนนี้พี่แทนห้ามเกะกะวินจะรีบปั่นงาน”

“จ้าๆ ไม่เกะกะครับผม!” เขาทำท่าตะเบ๊ะใส่ ก่อนจะถอดเครื่องแบบทำงานแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป พี่โอปอล์ที่ว่าคือเพื่อนผู้หญิงที่เป็นแอร์ฯ สายการบินเดียวกัน ซึ่งเป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยมหาลัย ผมรู้จักพี่โอปอล์ก่อนพี่วินเพราะผมเคยจีบเธอ ไม่ได้พูดเล่นนะ สวยระดับนางฟ้าไอ้วินก็จีบมาแล้ว แต่ดันมาตกม้าตายยอมเป็นเมียพี่แทนก็เพราะพี่มันรุกหนักนี่แหละ จำได้เลยตอนนั้นตกใจมากที่รู้ว่ามีผู้ชายแอบชอบ ตามตื้อ ตามส่งขนมให้ ช่วงแรกๆ ก็ขนลุกเหมือนกัน แต่สุดท้ายก็แพ้ความใจดี ความใส่ใจ จนรักเขามาถึงทุกวันนี้แหละ

แต่ก็ไม่รู้ว่าจะได้รักอีกนานแค่ไหน

ปกติพี่แทนพกถุงยางตลอด และมันมักจะมีสองถึงสามอันในกระเป๋าเดินทางเสมอ แต่วันนี้มันหายไปหมด นั่นแปลว่า ระหว่างทางที่เขาทำงานหรือระหว่างทางที่กลับบ้าน มันถูกใช้สำหรับเขากับใครอีกคน มือที่จับเมาส์ปากกาสั่นจนวาดรูปไม่ได้ แต่ก็ต้องกลั้นใจตั้งสติแล้วทำงานต่อไป แม้ว่าหัวใจจะถูกบีบจนเจ็บก็ตาม



ร้านอาหารขนาดกลางบนดาดฟ้าแห่งหนึ่งใจกลางกรุงเพทฯ ถูกจองโดยเจ้าของวันเกิดที่ทั้งสวยและรวยมาก เพราะไม่อย่างนั้นคงไม่ทุ่มเงินเพื่อนให้เพื่อนๆ มาร่วมฉลองให้กับตัวเอง

“เฮ้ ลูกชายคิดถึงจังเลย” ผมสวมกอดสาวสวยตรงหน้า พี่โอปอล์ในชุดแม็กซิมเดรสสีขาวโชว์เนินอกที่มีจนล้น เซ็กซี่ขยี้ใจสุดๆ

“สุขสันต์วันเกิดนะครับพี่โอปอล์”

“ชุดมึงมันจะไม่โป๊เลยนะ ถ้าแฟนกูไม่มาเห็น แม่ง”

“ฮ่าๆๆ ทำไมวะ กลัวน้องวินจะกลับมาชอบกูหรือไง”

“ไม่มีทางแล้วโว้ย ใช่มั้ยวิน”

ผมยิ้มแต่ไม่ได้ตอบอะไรอะไร กะจะแหย่ให้มันเป็นโจ๊กขำๆ ซึ่งพี่แทนก็ดูจะหัวเสียตามที่ผมแกล้งจริงๆ ด้วย

“ฮ่าๆ พี่แทน โถ่ จะไปชอบพี่ปอได้ไงเล่า ดูแฟนเขาซะก่อนเหอะ”

“อิแทนมึงนี่มันขี้หึงไม่หยุดหย่อนจริงๆ นี่ถ้ามึงไม่เข้ามารุกน้องวินนะ กูได้กินเด็กไปละ นิสัย”

“อย่าตีกันๆ ไปหาไรกินกัน วินหิวแล้วอะ” ผมตัดบทก่อนที่เพื่อนสนิทสองคนจะทะเลาะกันด้วยเรื่องเก่าๆ ดึงแขนพี่แทนมาที่บาร์ค็อกเทลที่มีทั้งเครื่องดื่มและอาหารคาวหวาน ตักสปาเก็ตตี้คาโบนาร่าให้พี่แทนและตักไปเผื่อตัวเอง ส่วนร่างสูงที่เดินตามหลังหยิบพวกซูชิและผลไม้เดินตามมา

“อ้าวแทน หวัดดีครับ ไม่เจอกันอีกเลยตั้งแต่ไฟล์ทเซี่ยงไฮ้” ผู้ชายหน้าตาดีที่ผมเคยเห็นคับคลายคับคลาว่าปรากฏตัวในไอจีสตอรี่ของพี่แทนเมื่อเร็วๆ นี้

“ดีครับบีม เป็นไงเห็นว่าไปเกาหลีทั้งเดือนเลยหรอ”

“เออดิ โคตรเซ็งอะ แล้วมีเราเป็นสจ๊วตคนเดียว เหี่ยวเลยไม่มีคนเล่นเกมด้วย แล้วนั่น..”

“อะ อ้อ นี่วิน แฟนเราเอง วินนี่บีม เพื่อนพี่ที่ทำงาน”

“แทนมีแฟนแล้วหรอเนี่ย”

ผมเอ่ยทักทายเขาครั้งแรกตั้งแต่ฟังบทสทนาของคนรักกับเพื่อนร่วมงานมาตั้งนาน “สวัสดีครับ”

“วินทำงานหรือเรียนอยู่หรอ ทำไมหน้าเด็กจัง”

“อ่อ ทำงานแล้วครับเป็นฟรีแลนซ์ ไม่เด็กแล้วครับพี่ ห่างกับพี่แทนแค่สองปีเอง”

“งั้นแทนหน้าไปแล้วน้า ต้องพบหมอแล้วหรือเปล่า”

ผมนั่งฟังผู้ชายสองคนพูดจากหยอกล้อกันอย่างเป็นธรรมชาติ โดยเสมือนลืมไปว่าผมนั่งอยู่ตรงนี้ ถ้าผมไม่ทำท่าจะลุกไปเติมน้ำพ๊นซ์เขาสองคนก็คงยังคุยกันอย่างออกรสออกชาติ อย่างที่ผมไม่สามารถรับรู้เรื่องที่เขาเข้าใจกันเพียงสองคนได้

“วินจะไปไหน”

“อ่อ ว่าจะไปเติมน้ำหน่อยอะ พี่แทนคุยกับเพื่อนไปเถอะ” คนรักของผมพยักหน้าแล้วตั้งหน้าตั้งตาคุยกับเพื่อนคนนี้ต่อ เหมือนหันมาถามตามหน้าที่แค่นั้น

พอมายืนที่บาร์อาหารทั้งที่ยังไม่อิ่ม แต่แล้วก็ไม่ได้รู้สึกว่าอยากกินอะไรต่ออีก และสงสัยว่าจะยืนอยู่ตรงนี้นานจนมีคนสังเกตได้

“วิน วิน เป็นอะไรหรือเปล่า เลือกไม่ถูกหรอว่าจะกินอะไร” สาวสวยเจ้าของงานเดินมาสะกิดตัวถึงจะรู้ว่าตัวเองสติลอยหายไปกับอากาศบนดาดฟ้าซะแล้ว

“คะ ครับ อะ อ่อ เปล่าๆ วินกำลังคำนวนแคลอยู่อะ กลัวอ้วนไง ฮ่าๆ”

“เดี๋ยวแม่ตีตายเลยเอาอะไรมาอ้วน แทนมันเลี้ยงยังไงผอมขนาดนี้ แล้วมันไปไหน”

“คุยกับเพื่อนน่ะครับ”

“ใครอะ บีมหรอ อินี่มันยังไม่เลิกอ่อยเขาไปทั่วอีกหรอเนี่ย มันมากับใครพี่ไม่เชิญซะหน่อย เดี๋ยวเจอแม่หรอก” พี่โอปอล์ทำท่าจะเดินเข้าไปหา ด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราดของคุณเธอแล้วผมคงปล่อยไปไม่ได้กลัวจะมีเรื่องกัน เลยบอกว่าปล่อยเขาไปไม่มีอะไรหรอก ทั้งที่ในใจร้อนรนไม่ต่างกัน

ผมไม่ใช่คนขี้หึงหรือขี้หวง และไม่ค่อยแสดงออกต่อหน้าใครเป็นเป็นว่าเป็นแฟนกับพี่แทน กลัวเขาจะอึดอัด แต่วันนี้พยายามยืนใกล้เขา จับมือเขาตลอดเวลาที่ทำได้ เพื่อให้ทุกคนรู้ว่าผมเป็นแฟนของผู้ชายคนนี้ ซึ่งยังดีที่พี่แทนไม่ผลักไสหรือว่าอะไร เขาเพียงแต่ยิ้มและโอบเอวผมไว้เท่านั้น

ก่อนกลับผมและพี่แทนเดินไปลาเจ้าภาพ ที่กำลังจะกลายเป็นเจ้าสาวเพราะแฟนเจ้าหล่อนเซอร์ไพร์สขอแต่งงานในวันนี้พอดี พี่โอปอล์ผู้เข้มแข็งร้องไห้กลางงานอย่างตื้นตัน ก็คงจะได้มางานฉลองอีกรอบแน่ๆ

“ดีใจด้วยนะพี่โอปอล์ เขินแทนเลยอะ”

“เนอะ พี่ก็เขิน เนี่ยพูดแล้วยังเขินอยู่เลย ขอบใจนะวิน แต๊งกิ้วนะแทน”

“ดีใจด้วยมึง มีผัวเป็นตัวเป็นตนซะที กัปตันจะได้เลิกตีกันเพราะมึง”

“จ้ะ มึงก็เหมือนกันมีแฟนแล้วนะ อย่าไปเฟรนด์ลี่กับใครเขามาก ถ้าน้องกูเสียใจกูจะฆ่ามึง”

“มั่ววุ้ย กูกลับละ แฮพฟันทูไนท์นะครับเฟรนด์”

“อิชั่ว!”


เดินลงมาลานจอดรถก็เจอกับผู้ชายคนนั้นอีก ดูกรึ่มๆ หน้าแดง ตัวแดงไปหมด สงสัยจะเมา เขานั่งบนกระโปรงรถตัวเองสูบบุหรี่ไปด้วย

“จะกลับแล้วหรอแทน”

“ใช่ นี่เมาหรอ”

“สงสัยเจอเตกิล่าสามช็อตตอนเล่นเกมนั่นแหละ มึนเลย” ในงานมีเล่นเกมหมุนขวด ผมไม่ได้เข้าร่วมหรอกอยากนั่งฟังเพลงชิลๆ มากกว่า มีแค่เพื่อนพี่โอปอล์นั่งล้อมวงกันเล่นเท่านั้น

“ก็บอกแล้วว่าจะช่วยช็อตนึงก็ไม่ยอมไง”

“เดี๋ยวแทนขับรถไปส่งแฟนไม่ได้” เขามองมาที่ผม และไม่รอช้าผมคว้ามือพี่แทนมาจับไว้ จะบอกว่านี่เป็นการแสดงออกแบบเด็กๆ ผมก็ไม่แคร์

“แล้วนี่จะกลับยังไง”

“ก็นั่งให้สร่างก่อนอะ แล้วค่อยขับรถกลับ”

“เอางี้เดี๋ยวเราไปส่งมั้ย” พี่แทนไม่ได้หันมาถามความเห็นผมด้วยซ้ำ คลายมือจากผู้ชายข้างๆ ตัวออก แล้วยกให้เป็นหน้าที่ของเขาจะทำอะไรก็ตามใจ รถของเขา เขาจะไปส่งใครมันก็เรื่องของเขา

“แทนใจดีแบบนี้ตลอดเลยเนอะ วินก็คงเหมือนกันใช่มั้ย ใจดี และใจกว้างมากๆ” คำพูดของผู้ชายที่นั่งอยู่เบาะหลังเอ่ยขึ้น ทำเอาผมตัวชาดิก ‘ใจกว้าง’ ของเขาในที่นี้ทำไมผมจะไม่รู้ว่ามันหมายความว่ายังไง ได้แต่กำมือที่กุมกันอยู่ที่หน้าตักแน่น และเบนสายตาออกไปนอกรถที่กำลังเคลื่อนผ่านความมืดมีเพียงแสงไฟส่องถนนสลัวตัดผ่าน พี่แทนเอื้อมมือมาจับมือผมเอาไว้แต่มันก็ไม่ได้ทำให้หัวใจอุ่นขึ้นเหมือนอย่างเคยอีกแล้ว

ไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้วจริงๆ

“ขอบคุณนะแทนที่มาส่ง ขอบคุณน้องวินด้วย” ฝืนยิ้มให้เขาบางๆ ก่อนรถจะออกตัวจากคอนโดสุดหรูแห่งหนึ่ง มันเกือบจะดีที่คนเมาหลับและไม่พูดอะไรอีก ถ้าไม่ใช่เพราะผมไม่ได้ยินสารถีถามทางว่าคอนโดของคนอาศัยรถอยู่ที่ไหน แต่กลับมาถูกนี่แหละ

ใจมันเหมือนสลายลอยไปกับลมเย็นๆ ในคืนนี้แล้ว

“ที่ไปเซี่ยงไฮ้ ถุงยางใช้กับเขาหรอ”

“วิน…”

“ใช่มั้ย”

“ครับ”

“วินบอกแล้วไงว่าอย่าให้วินรู้ พี่จะไปเอากับใครก็เรื่องของพี่ ขอแค่อย่าให้วินรู้มันทำยากนักหรอ”

“พี่ไม่รู้ว่าบีมจะไปงานวันเกิดโอปอล์ด้วย”

“แต่มันมีวิธีตั้งมากมาย ทำเหมือนไม่รู้จักกันไม่ได้หรอ หรือแค่ทักกันแล้วจบไม่ได้หรือไง ทำไมต้องอี๋อ๋อกันด้วยวะ กลัวคนไม่รู้หรอว่าเอากันแล้วอะ”

“วิน! อย่ามาพูดแบบนี้นะ ทั้งที่กฏบ้าๆ นี่วินตั้งมันขึ้นมาเอง”

ผมไม่รู้ว่าตัวเองควรจะรู้สึกแบบไหน เคยจินตนาการคำพูดร้ายแรงที่สุดที่เมื่อเกิดเหตุการณ์นี้จะออกจากปากเขา และคำพูดที่ว่านั่นมันก็เพิ่งถูกพูดออกมาจากปากผู้ชายที่ผมรักมากที่สุด รักจนยอมให้เขาทำเรื่องแบบนี้ แต่ตัวเองก็ดันรับไม่ได้ขึ้นมา

“อืม วินลืมไป วินขอโทษแล้วกันว่าวินไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายพี่เรื่องนี้”

“....”

“วินรู้นะว่าวินทำเรื่องแบบนั้นให้พี่ได้ไม่ดีพอ แต่...ขอร้องได้มั้ย อย่าให้วินรู้ว่าคนที่พี่มีเซ็กส์ด้วยคือใคร วินขอแค่นี้”

“วิน...พี่ขอโทษ พี่ผิดเองที่มีความต้องการมากเกินไป พี่คิดว่ามันจะหยุดได้”

“อืม ช่างมันเถอะ” เขารวบตัวผมเข้าไปกอดไว้ นี่อาจจะเป็นครั้งแรกมั้งที่ผมรับรู้ได้ว่าคนตัวโตที่กำลังกอดอยู่ รู้สึกผิดจริงๆ เพราะผมเองก็ไม่เคยโวยวายหรือพูดถึงมาก่อน และผมก็ไม่อยากรับรู้ว่าเขาจะไปสนุกกับใคร แต่วันนี้มันเห็นและได้ยินเต็มตา ก็เลยฟิวส์ขาดขึ้นมา

“พี่จะพยายามนะ แต่สาบานได้ว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับบีมจริงๆ”

“อื้ม”

ผมจะยอมเชื่อก็แล้วกัน แม้มันอาจจะเป็นความเชื่อถึงขั้นงมงายของผมคนเดียวก็ตาม





มีต่อ


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-12-2018 22:54:56 โดย mifengbee »

ออฟไลน์ mifengbee

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 75
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
 Tan’s Talk

ผมไม่มีความคิดเรื่อง open relationship เลยในหัว แต่วันที่คนรักของเสนอทางออกให้กับพฤติกรรมความต้องการทางเพศของผมก็เหมือนเปิดโลกให้กับตัวเอง แต่สาบานได้ว่าผมไม่เคยมีอะไรกับคนอื่นก่อนหน้านี้เลยจริงๆ มันเพิ่งมาเริ่มเมื่อประมาณสามเดือนที่แล้ว เพราะผมรู้สึกว่าวินค่อนข้างเครียดกับงานและเขาก็เหนื่อยเกินกว่าจะมาตามใจผม ไม่ใช่แค่ทำงานที่รับมา แต่วินต้องดูแลบ้าน และเรื่องอื่นๆ อีกหลายอย่าง ผมรู้ว่ามันเป็นเหตุผลโง่ๆ ที่เอามาปกปิดความเห็นแก่ตัวของตัวเองที่ไปขอให้เขารื้อฟื้นคำพูดเมื่อครั้งนั้น วินไม่ได้ว่าอะไร เพียงแค่ย้ำข้อตกลงของเรา

รู้ตัวว่าตัวเองใจเต้นแรงกับเพศเดียวกันก่อนเข้ามหาวิทยาลัย เพื่อนๆ และคนรอบข้างก็รู้ดี เคยมีแฟนมาหลายคนด้วยความที่หน้าตาดี แต่ก็มาพ่ายแพ้ให้กับเด็กผู้ชายปีสองคณะศิลปกรรมที่หน้าตาไม่ได้โดดเด่นสำหรับใคร แต่วินน่ารักมากสำหรับผม ช่วงแรกเขาก็ดูงงๆ กับการโดนผู้ชายจีบ และเหมือนจะกลัวด้วยซ้ำ คิดจะถอดใจเพราะเด็กคนนี้มีคนที่ชอบอยู่แล้วซึ่งก็คือเพื่อนสาวแสนสวยของผมเอง แต่สุดท้ายก็พิชิตใจเขามาได้ และรับปากกับเขาว่าจะไม่ทำให้เขาเสียใจ

คบกันไปได้เกือบปีกว่าน้องจะยอมเรื่องบนเตียง เขาไม่เคยทำกับผู้ชายและกลัวมากๆ และผมก็เพิ่งค้นพบว่าตัวเองมีความต้องการทางเพศสูงมาก ก็ตอนมีเซ็กส์ครั้งแรกกับผู้ชายคนนี้แหละ พละกำลังของผู้ชายเล่นกีฬาเป็นประจำอย่างผม กับผู้ชายที่สนใจแต่งานศิลปะ มันต่างกันราวฟ้ากับเหว แต่น้องก็พยายามเรียนรู้จนเราเข้ากันได้ดีในเรื่องนี้ จนจู่ๆ วันหนึ่งเขาก็ยื่นข้อเสนอความสัมพันธ์แบบเปิดนี้ให้และไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ผมรู้ว่ามันยอมรับยากแต่เพราะน้องรักผมมากเลยเสนอเรื่องแบบนี้ให้ ผมสัญญากับตัวเองแล้วว่าจะไม่ทำ

แต่แล้วความต้องการอย่างมักง่ายของผมก็ทำมันพังลงกับมือ

ติ๊ง ติ๊ง

เสียงเมสเสจจากมือถือของคนรักดังขึ้นข้างๆ ตัวผม วันนี้เขาไปคุยงานกับลูกค้าข้างนอก สงสัยคงเอาแต่ไอแพดไปจนลืมมือถือตัวเอง

Jane
‘วินจะเข้ามาตอนไหนครับ ผมรออยู่ลานจอดรถนะ เดี๋ยวลงไปรับ’
ผมไม่ได้เปิดอ่านข้อความ แต่แปลกใจว่าทำไมคุยงานต้องไปรับที่ลานจอดรถ วินนั่งแท็กซี่ไปนี่

ติ๊ง ติ๊ง

‘คุณซื้อของแล้วใช่มั้ย บนห้องผมเหลืออยู่อันเดียวกลัวไม่พอ’ ผมขมวดคิ้วกับข้อความดังกล่าว ซื้อของอะไร แล้วทำไมคุยงานต้องไปที่ห้อง มันชักจะแปลกๆ แล้วนะ เลยพยายามจะติดต่อกับคนรักแต่ทว่าเขาไม่รับสายคอลไลน์จากผมเลย ไม่กล้าเปิดเมสเสจอ่านเพราะคนของผมยังไม่ตอบอะไรกลับไป อยากรู้ว่าเขานัดกันที่ไหน นัดไปทำอะไรกันแน่

“ถ้าวันหนึ่งเซ็กส์ของวินทำให้พี่แทนพอใจไม่ได้ พี่แทนจะไปทำกับคนอื่นก็ได้ แต่ต้องป้องกัน อย่ารู้สึกอะไรกับเขา อย่าให้เขามาทำให้เรามีปัญหา และอย่าให้วินรู้”


จู่ๆ ข้อตกลงบ้าๆ วันนั้นมันก็ย้อนเข้ามาในหัว อดคิดไม่ได้ว่าหรือจริงๆ แล้วเขาก็อยากหาโอกาสทำเหมือนกันกันแน่ และนี่แหละมั้งความรู้สึกของวินที่รู้ว่าผมไปนอนกับคนอื่น หงุดหงิดเจียนจะบ้า

จึงตัดสินใจเปิดข้อความทั้งหมดอ่านโดยที่ไม่สนใจอะไรอีกต่อไป ใช่มันก็แฟร์แล้วถ้าวินจะไปนอนกับคนอื่น แต่ยอมไม่ได้จริงๆ ที่จะต้องให้ใครก็ตามเห็นเรือนร่างที่ผมหลงใหล

พออ่านแชทแล้วเข่าอ่อนเหมือนคนหมดแรง ข้อความที่เหมือนวินปรับทุกข์กับคนที่เพิ่งรู้จักผ่านทางแอพพลิเคชั่นหาคู่สำหรับเกย์ คุยกันมาสักสองสามวันได้ก่อนที่ทั้งคู่จะแลกไลน์แล้วหันมาคุยกันในนี้แทน บางเรื่องผมแทบไม่รู้เลยว่าคนรักรู้สึกแย่แค่ไหนกับการที่ผมไปทำงาน และทำเขาระแวงว่าผมจะไปนอนกับคนอื่น มีประโยคที่โทษตัวเองสารพัดว่าเขาดีไม่พอที่จะทำให้แฟนรักได้ สุดท้ายเขาเลยนัดไปหาผู้ชายที่โปรไฟล์ดูดีคนนี้ เพื่อลองทำกิจกรรมอย่างว่าดูบ้างเผื่อจะได้เข้าใจความรู้สึกของผมมากขึ้น

ไม่ต้องคิดอะไรอีกเมื่อย้อนข้อความไปเจอแหล่งที่นัด คว้ากุญแจรถและออกจากบ้านไปทันที จะไม่มีวันให้คนรักของตัวเองไปมีอะไรกับคนอื่นเด็ดขาด

ใช่ ผมเห็นแก่ตัว แต่ผมรักเขาไง ยังไงก็รักเขา ถ้าเป็นไปได้จะขอโอกาสแล้วจบข้อตกลงบ้าๆ นั่น

ก่อนที่เขาจะไม่เหลือความรักให้ผมอีกต่อไป


คอนโดติดรถไฟฟ้าแห่งหนึ่งเป็นที่นัดกันของแฟนผมกับคนแปลกหน้า จอดรถแล้วก็คิดหาวิธีขึ้นไปข้างบนอย่างที่ให้นิติคอนโดไม่สงสัย แต่สุดท้ายเงินก็ทำได้ทุกอย่าง

ยืนกดออดอยู่ไม่นานเจ้าของห้องก็เดินมาเปิด และไม่ต้องรอให้ถามว่าผมเป็นใคร กำปั้นที่ไม่เคยคิดจะใช้กับใครซักเข้าไปที่ปากของผู้ชายหน้าตาดีเต็มๆ เลือดซิบที่ริมฝีปากทันที

“เมียกูอยู่ไหน”

“เห้ย! อะไรวะ แล้วมึงขึ้นมาห้องกูได้ไง”

“กูถามว่าเมียกูอยู่ไหน วิน วิน ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”

“พี่แทน..” ผู้ชายในชุดคลุมอาบน้ำเนื้อบางสั้นเลยเข่า ใบหน้ายังเปียกชื้นไปด้วยหยดน้ำ นี่อาบน้ำเตรียมตัวที่จะทำกิจกรรมอย่างว่ากับผู้ชายคนอื่นจริงๆ หรอ

“วิน! กลับ คิดจะทำอะไรวะ ห้ะ!” ผมใช้เสียงดังกับเขา ทั้งที่เราไม่ได้ทะเลาะกันนานมากๆ แล้ว

“ไม่! พี่แทนนั่นแหละกลับไป”

“นี่อะไรกันคุณ ผู้ชายคนนี้แฟนคุณที่เล่าให้ฟังหรอ แล้วเขาตามมาได้ไง ไหนว่าโอเพ่น รีเรชั่นชิพไง”

“มึงอย่าเสือก” ผมเหลืออดกับเสียงหมาเห่าของมัน

“อ้าวไอ้สัส นี่ห้องกูนะเว้ย อย่ามาปากดี”  หงุดหงิดหน้าแม่งจริงๆ เลยถลาจเข้าไปซัดปากให้อีกที ถ้าวินไม่เข้ามาห้ามซะก่อน

“หยุดนะพี่แทน! เป็นบ้าอะไร”

“เป็นบ้าเพราะวินนั่นแหละ ทำอะไรอยู่รู้ตัวมั้ย”

“ทีพี่แทนยังทำได้เลย วินทำบ้างไง แฟร์ๆ” ใบหน้าที่ทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรจริงๆ ตามที่เขาตอบกลับมาทำเอาผมหัวใจกระตุก

“...”

“ทีตัวเองยังไปเอากับคนอื่นได้ แล้วทำไมวินจะเอากับคนอื่นไม่ได้วะ”

เจ็บ เจ็บเหมือนจะตายเลย คำพูดที่ไม่เคยคิดว่าจะออกจากปากของคนรักที่อยู่ด้วยกันมาตลอดหลายปี นี่สินะผลกรรมของคนที่ไม่ซื่อสัตย์ก่อน ข้ออ้างที่ว่าเขาอนุญาตให้ทำได้ แต่ตัวเองก็ดันไม่ซื่อสัตย์กับคนรักมากพอที่จะคิดก่อนทำ ผลทุกอย่างมันก็เลยเป็นไปตามการกระทำของผมเอง

“พี่ขอร้อง วินจะเลิกกับพี่ก็ได้ วินจะเกลียดพี่ก็ได้ แต่อย่าทำแบบนี้เลย” เสียงสั่นเครือของผมมันเกิดขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ ผมยอมทุกอย่าง ทุกอย่างที่จะทำให้วินไม่ต้องทำแบบนี้ แบบเดียวกับที่ผมทำให้เขาต้องเจ็บช้ำน้ำใจ

“...”

“นะ พี่ยอมทุกอย่างเลย ฮึก อย่าทำเลย”


ผมมาส่งวินที่บ้านของเราแล้วเขาบอกว่าอยากอยู่คนเดียว ผมเลยไม่ขัด ทั้งที่ใจอยากพูดอยากคุย และอยากขอโอกาสจากเขาอีกครั้ง แม้ว่ามันจะมีโอกาสน้อยมากก็ตามที่เขาจะอยากให้คนโอกาสคนที่เคยมักง่ายมาแล้ว และเชื่อใจว่าจะไม่กลับไปทำอีก แต่ก็อยากลองดู

รักกับเซ็กส์มันแยกกันได้ การนอกใจและนอกกายมันเรื่องใหญ่พอๆ กัน อาจจะมีคนที่รับมันได้แต่ก็ไม่ใช่ทุกคน ข้อเสนอวันนั้นของวินเกิดขึ้นเพราะเขารักผมมาก และเรายังเด็ก เรายังสนุกกับมัน แต่เมื่อวันหนึ่งทุกอย่างมันดีมาตลอด ลงตัวไปหมดทุกอย่าง ผมกลับทำมันพังเพราะการไม่รู้จักอิ่มของตัวเอง

ผมกลับบ้านมาเกือบสี่ทุ่ม ไฟในบ้านมืดไปหมด มีเพียงไฟอัตโนมัตินอกบ้านที่ส่องสว่างเท่านั้น คนที่ต้องอยู่บ้านไปไหน

“วิน วิน ทำไมไม่เปิดไฟ”

ผมเรียกชื่อคนที่กลับบ้านมาเมื่อไหร่ก็เจอ แต่วันนี้กลับไร้เสียงตอบรับ

“วิน อยู่ข้างบนหรอ”

เดินขึ้นชั้นสองของบ้าน ทั้งที่มันไม่ได้กว้างมาก แต่ทำไมกลับมองไม่เห็นอะไรเลย เหมือนมันโล่งไปหมด

ห้องนอนว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาของคนที่เคยนอนรอผมกลับจากไฟล์ทดึกๆ คอมพิวเตอร์และแท็บเล็ตที่เคยอยู่ที่โต๊ะทำงานเล็กๆ ก็หายไป เสื้อผ้าที่เคยเบียดกันแน่นในตู้ตอนนี้โล่งเหมือนไม่เคยมีใครอีกคนอยู่ด้วยกันมาก่อน นาฬิกาที่ผมเคยซื้อให้เขาในวันเกิดถูกถอดใส่กล่องไว้อย่างดีที่หน้ากระจก สร้อยที่ผมซื้อให้เป็นของขวัญวันรับปริญญาก็เช่นกัน และแหวนเงินเกลี้ยงวงเล็กกว่าที่ผมใส่ก็ถูกถอดวางไว้ข้างกัน

จบแล้วสินะ

ความรักของผม


“น่าจะรอกันหน่อยก็ยังดี” ตอนนี้มันทั้งเสียใจทั้งน้อยใจปนเปกันไปหมด ใช่ที่ผมทำผิดกับเขามากจริงๆ แต่ก็อดน้อยใจไม่ได้ที่เขาทำเหมือนที่ผ่านมามันไม่มีอะไรเกิดขึ้น บอกเลิกกันยังดีกว่าหายไปแบบนี้ มีแต่ประโยคที่ว่า ‘แล้วต่อไปนี้จะอยู่ยังไง’ เต็มหัวไปหมด

‘ที่ผ่านมาวินขอบคุณที่พี่แทนดูแลวินดีมาโดยตลอด
วินให้กลับคืนไปได้ไม่เท่าที่พี่แทนให้วินเลย
ต่อจากนี้วินคืนชีวิตให้ พี่จะได้เจอคนที่เหมาะกับพี่
คนที่ดีกว่า คนที่เข้าใจพี่มากกว่าวิน
ขอโทษที่ไปไม่ลา แต่วินลาพี่ตรงนี้นะ
ขอบคุณนะครับ รักพี่แทนเสมอ’


อ่านวนข้อความนี้เป็นสิบๆ ครั้งเหมือนมันไม่เข้าหัว ไม่อยากจะเชื่อจริงๆ ว่าชีวิตของตัวเองจะมีวันนี้ วันที่ต้องสูญเสียสิ่งที่มีค่ามากที่สุดในชีวิตไป พ่อแม่ผมเสียตั้งแต่ก่อนเข้ามหาวิทยาลัย ส่วนวินพ่อแม่เสียตั้งแต่ยังเด็ก ใช้ชีวิตกับอาม่าและได้เงินกงสีของที่บ้านในการเล่าเรียน เราเหมือนแม่เหล็กคนละขั้วที่เคว้งคว้างลอยอยู่บนอากาศไร้ศูนย์ถ่วง พอมาเจอกันแล้วเหมือนดึงดูดกันและกัน เป็นส่วนเติมเต็มในชีวิตอย่างพอดี แต่สุดท้ายแล้วผมก็ทำมันแหลกสลายไปแล้ว

ยิ่งกว่านั้นคือเป็นห่วงเขาไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน วินไม่ใช่คนมีเพื่อนมากมาย บ้านก็กลับไม่ได้ตั้งแต่อาม่าเสีย เพราะไม่มีญาติคนไหนยินดียินร้ายด้วย เขาจะไปนอนที่ไหน ปลอดภัยหรือเปล่า ทุกสิ่งทุกอย่างมันประเดประดังเข้ามาจนแทบยืนไม่ไหว พยายามโทรหาก็ไม่รับ พยายามถามเพื่อนที่พอจะรู้จักก็ไม่มีใครรู้

ความรักที่ดีที่สุด ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยลา



3 months later

นั่งดูรูปในมือถือของวินที่แอบถ่ายผมในสถานที่ต่างๆ ที่เราไปด้วยกัน ทั้งที่มันเป็นรูปเดิมซ้ำๆ กับวันแรกๆ ที่เปิดดูหลังจากเขาเลือกที่จะไปจากผม จนนี่ก็ผ่านมาสามเดือนแล้วที่ไม่ได้ข่าวคราวอะไรจากเขาอีกเลย

คิดถึง
สุดหัวใจ
ทำได้เพียงแค่นี้


ผมใช้เวลาวันหยุดออกตามหาเขาไปทุกที่ที่คิดออก ไปหาที่บ้านก็แล้ว ไปหอเก่าสมัยเรียนก็แล้ว ไม่มีแม้แต่เงาของผู้ชายที่กำลังยิ้มผ่านหน้าจอมือถือเครื่องนี้ หรือที่ผ่านมาผมไม่ใส่ใจเขามากพอ แค่เขาหายไปไหนผมยังไม่รู้ มีหลายครั้งที่อยากถอดใจปล่อยเขาไปตามทางที่เลือก ให้เขาไปเจอคนที่ดีกว่าผม แต่แล้วก็ทำใจไม่ได้ที่ต้องเห็นภาพเขาวนเวียนอยู่ในบ้าน แต่ไร้ตัวตนของเขาจริงๆ

ผมไม่แน่ใจว่าตัวเองผ่านช่วงเวลาที่ไม่มีเขามาได้ยังไง มันเหลือแค่ร่างกายที่ยังคงทำหน้าที่ขับเคลื่อนลมหายใจให้มีชีวิต แต่จิตวิญญาณกลับแตกสลายไปพร้อมกับหัวใจที่ไม่มีเหลืออีกแล้ว

ครืด ครืด

“ว่า...เออหยุด อยู่บ้านว่ะ ไม่ไปหรอกกูเหนื่อยๆ อืม ว่าจะไปถามเพื่อนสมัยมัธยมของเขาว่ะ กูไม่เป็นไร เออๆ ก็ได้ มารับกูด้วยขี้เกียจขับรถ”

โอปอล์เป็นคนเดียวที่รับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตรักของผมกับวิน เธอเลยพยายามจะอยู่ข้างๆ และถามไถ่ตลอดเวลา นี่ก็ชวนไปเที่ยวหัวหิน บอกว่าอยากให้ผมไปพักผ่อนคลายเครียดบ้าง ผมไม่ได้เครียดเลยเพราะไม่มีสมองคิดเรื่องนอกจากเรื่องวิน

ขอแค่ได้เจอเขา ได้มองเขาจากที่ไกลๆ ก็ยังดี อยากรู้ว่าเขาสบายดีมั้ย อยู่ยังไง กินข้าวครบสามมื้อหรือเปล่า ขอแค่นี้อีกสักครั้ง แล้วผมจะไม่เข้าไปทำให้ชีวิตเขาวุ่นวายอีกเลย....

End Tan’s Part



ออฟไลน์ mifengbee

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 75
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
แดดร่มลมตกเป็นฤกษ์ดีสำหรับการตั้งร้านขายของบนถนนคนเดินที่มีชื่อเสียงอีกแห่งหนึ่งของประเทศ ตลาดคนเดินหัวหินในวันหยุดคราคร่ำไปด้วยนักท่องเที่ยวไทยและต่างชาติ เดินทางมาพักผ่อนรับลมทะเลและตกเย็นก็มาเดินเล่นเลือกซื้อของ แม้จะต้องจ่ายค่าที่ต่อคืนหลายบาท แต่พ่อค้าแม่ค้าก็คิดว่ามันคุ้มเสี่ยงกับที่ต้องลงทุน

วินถือเป็นพ่อค้าหน้าใหม่ประจำโซนขายของมือสองและของทำมือ เขารับวาดภาพเสมือนและการ์ตูนตามคาแร็กเตอร์ของคนที่เป็นแบบ ราคาก็ตามตกลงยากง่ายแตกต่างกันไป นี่ก็ร่วมสามเดือนเข้าไปแล้วที่เขาทำอาชีพนี้ ถามว่าได้รายรับดีมั้ย ก็พอจะจ่ายค่าน้ำค่าไฟและช่วยเหลือค่านั่นนี่เล็กๆ น้อยๆ ของลูกพี่ลูกน้องที่ให้อาศัยบ้านได้

พี่เบียร์เป็นลูกของพี่สาวแม่ที่เคยเจอไม่กี่ครั้งแต่ก็มีคอนแท็กติดต่อกันตลอด วันนั้นเมื่อสามเดือนที่แล้วสมองมันโล่งไปหมดคิดอะไรแทบไม่ออกหลังจากเขียนโน้ตสั้นๆ แปะไว้ที่หมอนของเจ้าของบ้าน ก่อนจะออกจากมากับข้าวของจำเป็นเล็กน้อยที่ซื้อด้วยเงินของตัวเอง รู้ตัวอีกทีก็นั่งแท็กซี่ไปลงที่สถานีขนส่งผู้โดยสารเสียแล้ว เลยลองโทรหาพี่เบียร์แล้วเล่าเรื่องให้ฟังคร่าวๆ ซึ่งแกก็ยินดีให้ไปอยู่ด้วย

มันไม่ง่ายเลยกับการต้องมาอยู่ต่างที่กับญาติห่างๆ ที่ไม่ได้สนิทกัน แต่พี่เบียร์ก็ใจดี แฟนพี่เบียร์ก็ด้วย ไหนจะลมน้องชายแฟนพี่เบียร์ที่อายุเท่ากัน คอยช่วยนั่นนี่ มันก็เลยปรับตัวได้และไม่ว่างจนต้องนั่งคิดถึงแต่เขาอีก

“อะนี่กูซื้อมาให้ เห็นว่ามึงยังไม่ได้กินข้าวกลางวัน” ก๋วยเตี๋ยวในชามโฟมถูกยื่นจากผู้ชายร่างสูง ผิวแทน หน้าตาคมกริบดั่งชายไทยแท้ๆ

“ขอบใจ ก็ว่าทำไมแสบท้อง”

“นี่มึงอดข้าวเป็นวันๆ ได้ไงวะ”

“ชินอะ ทำงานเพลิน” วินยังรับงานฟรีแลนซ์อยู่ แต่งานก็หดไปเยอะเหมือนกัน เพราะไม่สามารถไปบรีฟงานด้วยตัวเองได้ มีแค่งานเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

“มึงนี่น้า ตัวก็แค่นี้ ดูแลตัวเองหน่อยดิว้า” มือใหญ่ของลมขยี้ผมจนยุ่งไปหมด ลมชอบเหมือนวินเป็นเด็ก ทั้งที่ก็อายุเท่ากัน แค่เตี้ยกว่าเท่านั้น แต่ช่างมันเถอะตอนนี้หิวกินก่อนที่ลูกค้าจะเริ่มมาดีกว่า

“น้องครับ ถ้าพี่อยากให้วาดรูปแมวพี่ได้หรือเปล่า” ลูกค้าคนแรกของัวนเป็นผู้ชายอายุประมาณสามสิบปี เขาเดินเข้ามาถามทั้งที่เจ้าของร้านยังกินเคี้ยวก๋วยเตี๋ยวอยู่

“อ๋อได้ครับ เอาน้องมาด้วยมั้ย หรือมีรูปมั้ยครับ”

“พี่มีแต่รูปแล้วแหละ มันเพิ่งตายไปเมื่ออาทิตย์ก่อน เลยอยากวาดรูปมันเก็บไว้” ผู้ชายที่ดูโผงผางตรงหน้ามีแววตาเศร้าทันทีที่พูดถึงสัตว์เลี้ยงที่รัก “นี่รูปมัน มีอยู่รูปเดียวนี่แหละ พี่ก็ไม่ค่อยได้ถ่ายรูปมันไว้เท่าไหร่ เพราะคิดไว้ว่ายังไงก็คงอยู่ด้วยกันอีกนาน แต่ก็ดันมาโดนรถชน ยังไม่ได้ลากันเลย” แมวพันธุ์อเมริกันช็อตแฮร์ตัวอวบอ้วนนั่งเอามือไขว้กันมองกล้องของลูกค้า เขาพยักหน้ารับแล้วขอถ่ายรูปไว้อีกทีเพื่อเป็นแบบ ตกลงราคากันเสร็จแจ้งลุกค้าว่าอีกประมาณชั่วโมงให้มารับ

‘ยังไม่ได้ลากันเลย’

ประโยคนี้ยังสะท้อนอยู่ในหัวตลอดเวลา เป็นความรู้สึกผิดที่วนเวียนอยู่ในความรู้สึกมาตลอดสามเดือน คืนที่ออกมายอมรับว่าไม่มีสติและอยากจะหนีออกไปจากตรงนั้น จากปัญหาทุกอย่างที่มันถาโถมเข้ามา ไม่ได้คิดจะไปนอนกับผู้ชายคนนั้นอย่างที่เขาคิด แค่อยากประชดแทนก็เท่านั้น รู้อยู่แล้วว่ายังไงเขาก็ต้องตามมา และอาจจะคิดน้อยไปแต่คนโง่ๆ แบบผมก็คิดได้เท่านี้แหละ

เพราะมันยังจำความรู้สึกเจ็บที่กัดกร่อนหัวใจทุกครั้งที่รับรู้ว่าคนรักไปนอนกับคนอื่น ไปหาความสุขทางกายกับใครก็ตามที่ไม่ใช่เขา มันบั่นทอนความรักที่มีให้เรื่อยๆ ทุกวันๆ เข้าก็กลายเป็นความทรมาน เหมือนมันแบกรับแต่ความอึดอัดที่ตัวเองไม่สามารถจัดการได้ เพราะดันรับปากไปเอง จะไปกลับคำเพียงเพื่อรับไม่ได้ก็ไม่ต่างจากสับปลับ คืนชีวิตให้เขาอย่างที่เขาต้องการคงจะดีที่สุด

ความรู้สึกมันเดินทางสุดกับประโยคที่เขาบอก ‘จะเลิกกับพี่ก็ได้’ มันไม่ต่างจากการที่เขาบอกเลิกเลยไม่ใช่หรือไง ก็เลยตัดสินใจทำแบบนี้ โกรธ เสียใจ น้อยใจ ผิดหวัง มันรวมเข้ามาหมด วันแรกๆ นอนร้องไห้เพราะคิดถึงสิ่งที่ทำลงไปทุกวัน แต่ชีวิตมันต้องเดินต่อในเมื่อเลือกที่จะทำแบบนี้แล้วก็ทำได้แค่ให้เป็นความทรงจำ อดทนให้มันผ่านไปได้

“วิน วินใช่มั้ย”

“คะ ครับ พะ พี่...โอปอล์” คนถูกเรียกเงยหน้าจากกระดานผ้าใบและพบเจอกับผู้หญิงคุ้นหน้า ตกใจเหมือนกันไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี่

“ทำไมวินมาอยู่ที่นี่ รู้มั้ย...เอ่อ แบบว่าพี่ดีใจมากที่เจอวิน สบายดีมั้ย” ผู้หญิงตรงหน้าแสดงออกถึงความดีใจอย่างมากที่พบเจอผม จนรู้สึกว่ามากเกินไปสำหรับคนรู้จักกัน

“ครับ สบายดี พี่โอปอล์มาเที่ยวหรอ”

“ใช่จ้ะ”

“อ่อ แล้วพักที่ไหนหรอ” บรรยากาศอึดอัดเกิดขึ้นอย่างเด่นชัด ไม่ใช่แค่กับวิน แต่สาวเจ้าที่บังเอิญมาเจอผู้ชายที่เพื่อนสนิทเทียวตามหามาตลอดหลายเดือนก็อึดอัดไม่แพ้กัน ตื่นเต้นก็ตื่นเต้นอยู่หรอก แต่ไม่รู้จะบอกคนตรงหน้าดีไหมว่าแท้จริงแล้วคนรักเก่าของเขาก็มาด้วย

“แถวนี้แหละจ้ะ เอ่อ วินโอเคใช่มั้ย พี่ถามได้หรือเปล่า ถ้าไม่สบายใจก็ไม่ต้องตอบนะพี่แค่เป็นห่วงน่ะ”

“ก็โอเค ปรับตัวได้แล้วแหละ ช่วงแรกๆ ก็แย่เหมือนกัน เอ่อ แล้วเขาสบายดีมั้ยครับเพื่อนพี่โอปอล์”

“ป่วยกายน่ะหายแล้ว แต่ป่วยใจพี่ว่าอีกสักพักเลยแหละ วินคิดดีแล้วใช่มั้ย มันยังรอวินอยู่นะ”

วินไม่รู้จะตอบรับคำพูดของโอปอล์อย่างไร ในเมื่อสิ่งที่ได้ยินมันจุกอกเต็มทน แต่แสดงอาการอะไรออกไม่ได้กลัวว่าผู้หญิงตรงหน้าจะรู้ว่าเขายังไม่ลืมผู้ชายคนนั้นได้แม้แต่วินาทีเดียว แต่เลือกทางนี้แล้ว การจะกลับไปมันไม่ง่ายเหมือนเริ่มต้น เลยได้แค่ยิ้มบางๆ ให้แล้วทำเป็นหยิบจับนั่นนี่เสมือนเตรียมวาดภาพ ทั้งที่ยังไม่มีออร์เดอร์ใหม่เลย

“งั้นพี่ไม่กวนวินแล้ว ไปก่อนนะ ดีใจที่ได้เจอกันอีก”

“พี่โอปอล์ ถ้าผมจะขอร้อง”

“ไม่ให้บอกแทนใช่มั้ย” วินพยักหน้าหงิกหงัก โอปอล์ก็พยักหน้ารับอย่างจำใจ ทั้งที่ดีใจแทนเพื่อนจนเนื้อเต้น แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย

หญิงสาวเดินไปสมทบกับแฟนหนุ่มและเพื่อนสนิทที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว หลังจากที่เธอขอเดินไปเลือกซื้อของคนเดียว ก็คือไปเจอวินมานั่นแหละ

“ได้อะไรมา ไปตั้งนานทำไมมือโล่งขนาดนี้” คนรักของเธอเอ่ยถาม

“ไว้ก่อนฮันนี่ แทน! มึงเลิกกินเบียร์ก่อน กระดกกะจะให้กูแบกกลับหรือไง”

“เอ้า ก็มึงบอกให้มาพักผ่อน เนี่ยกูก็ทำอยู่”

“แต่ไม่ใช่ให้มาตลาดแล้วนั่งกินเบียร์อย่างเดียวป่ะวะ มึงไปเดินโซนของมือสองนะ ล็อกที่สาม ร้านวาดรูป ไปเลยเร็วตอนนี้”

“อะไรวะให้กูไปทำไม เพื่อ?”

“มึงตามหาอะไรอยู่ มึงอยากเจอมั้ย”

“ปอ อย่าล้อกูเล่น พูดจริง”

“เออ ไปสิวะ นี่กูยอมผิดคำพูด ยอมเป็นหมาเพราะเพื่อนอย่างมึงเลย ไปตามเขากลับมาให้ได้”

“ขอบใจว่ะ”

แทนทิ้งกระป๋องเบียร์ลงถังขยะอย่างไม่แยแสแม้จะเพิ่งเปิด เขารีบวิ่งไปตามทิศทางที่เพื่อนสนิทบอก แม้จะฟังครั้งเดียวแต่จำได้ขึ้นใจ เพราะมันเป็นความหวังที่เขาวาดฝันให้มันเกิดขึ้นมาตลอดหลายเดือน สิ่งสำคัญที่สุดที่เขาตามหาอยู่ตรงนี้แล้ว ใกล้แค่เอื้อมจะไม่มีทางให้หลุดลอยไปอีกเด็ดขาด

“ลม ไม่เอาน่าอย่ายีผม”

“ผมมึงนิ่มอะกูชอบ”

เสียงสนทนาที่เล็ดลอดจากร้านวาดรูปเล็กๆ สะท้อนเสียงดังในหัวของแทน เขาอ้อนวอนกับทุกสรรพสิ่งของให้มันไม่เป็นจริงอย่างที่คิด ร้านขายของที่ระลึกมองลอดผ่านกรอบรูปที่แขวนประดับร้านข้างๆ เขายืนมองผู้ชายที่คิดถึงสุดหัวใจอย่างพินิจ วินดูผอมลงจากที่ผอมอยู่แล้ว ผิวเข้มขึ้นเล็กน้อย แต่ดวงหน้ายังคงสดใสและดูมีความสุขดี กับผู้ชายวัยเดียวกันคมเข้มตัวสูงใหญ่ที่นั่งเบียดกันในร้านแคบๆ

“ลมจับผมเราบ่อยรู้ป่ะว่าหัวมันมันเร็ว แล้วเราก็ต้องสระผมบ่อย มันเปลือง”

“เดี๋ยวกูซื้อยาสระผมให้ก็ได้ แต่กูต้องได้ลูบผมมึงแบบนี้ทุกวัน จนกว่ามึงจะให้ยอมลูบอย่างอื่น”

“ลม! ทะลึ่งละ”

แทนพยายามคิดในทางที่ดีว่าสองคนนี้อาจจะเป็นเพื่อนกัน แต่พูดหยอกล้อกันในเรื่องพวกนี้ได้ก็คงไม่ใช่แค่เพื่อนธรรมดา อีกอย่างเขารู้จักนิสัยของแฟนตัวเองดีว่าการจะสนิทกับใครสักคนนั้นไม่ใช่เจอกันแค่ไม่กี่เดือน แต่นี่เขากลับดูสบายใจและวางใจกับผู้ชายคนนี้

หมดเวลาจริงๆ แล้วสินะ

“คุณลูกค้า คุณลูกค้าคะ! รับถุงผ้าใบนี้หรือเปล่าคะ” เจ้าของร้านขายของที่ระลึกพูดเสียงดังเรียกสติลูกค้าที่มายืนจับถุงผ้าอยู่นาน แต่กลับจ้องไปที่ร้านข้างๆ

“คะ ครับ เอาใบนี้”

ผู้ชายร้านข้างๆ ได้ยินเสียงเรียกลูกค้าดังจากร้านขายของที่ระลึก จึงมองมาว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า แต่แล้วสายตาของวินกลับปะทะเข้าเต็มๆ กับสายตาอันคุ้นเคยที่แม้จะไม่ได้เจอนานแต่ก็ไม่มีทางลืมนัยน์ตาที่น้ำตาลอ่อนแสนน่าหลงใหลนั้นได้

“ขอบคุณนะคะ” แทนรับของและจ่ายเงินให้กับแม่ค้า ก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว แม้จะคิดถึงและโหยหาคนที่ไม่ได้เจอกันตั้งสามเดือนแค่ไหน แต่ปณิธานกับตัวเองเอาไว้แล้วว่าถ้าวินมีความสุขโดยที่ไม่มีเขา เขาจะจบการค้นหา การรอคอย และการขอโอกาสนั่นอีก

แทนไม่รู้ว่าตัวเองเดินออกมาไกลแค่ไหน แต่ไกลพอที่จะเห็นแสงตลาดอ่อนลงและความมืดมิดกลืนกินพื้นที่มากกว่า ทะเลตอนกลางคืนเสียงคลื่นดังชัดเจนกระทบกับทรายเนื้อละเอียดริมฝั่ง วันเดือนข้างขึ้นส่องสว่างเปล่งประกาย ตรงกันข้ามกับความรู้สึกที่จมดิ่งขมุกขมัวของตัวเองอย่างชัดเจน อดีตคนรักที่แน่ใจว่ายังไงก็ต้องเห็นกัน แต่เขากลับไม่คิดจะทำอะไร ไม่แม้แต่เรียกชื่อ เหมือนความรักของเราตายไปจากความรู้สึกของกันและกันแล้วอย่างไม่มีวันหวนกลับ เหมือนมีแค่เขาคนเดียวที่ยังอยู่กับที่จมปลักกับความรักที่คิดว่าอย่างไรมันต้องกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้

“วินเป็นไรทำไมมือสั่นๆ”

“อะ อ่อ เปล่าๆ ไม่ได้เป็นไร”

“เดี๋ยวนี่มึงร้องไห้ทำไม”

“ลม เขา คนเมื่อกี้ที่ร้านขายข้างๆ เขา พี่แทน เราจะทำไงดีๆ” ลมมองเพื่อนตัวเล็กที่กำลังลนลานอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เพราะจากที่เห็นคนตรงหน้าไม่เคยฟูมฟายกับเหตุผลที่ต้องย้ายมาอยู่ที่นี่ แม้เขาจะรู้ว่าสาเหตุเพราะคนรัก แต่ก็ไม่เคยรู้มาก่อนมาเหตุผลอะไรที่ทำให้ต้องหนีจากผู้ชายคนนั้นมา

“ใจเย็นๆๆ มึงแน่ใจหรอ”

“อื้อ ไม่มีทางที่จะเป็นคนอื่น”

“แล้วมึงจะเอาไง ตามเขาไป? หรือให้กูไปตามเขากลับมา?”

“เราไม่รู้”

“เอ้า แล้วมึงจะเสียสติทำไมล่ะงั้น”

“เรา เรา แค่คิดถึงเขามากๆ เลย”

“มึงรู้มั้ยความคิดถึงกับนึกถึงแตกต่างกันตรงไหน”

“...” วินส่ายหัวแทนคำถาม

“นึกถึงเราจะจินตนาการ เราจะเห็นภาพของคนๆ หนึ่งได้ในความทรงจำหลายอย่าง แต่ไม่มีความรู้สึกปะปน ไม่เจอก็ได้ไม่เป็นไร แต่ความคิดถึงเราจะจิตนาการแต่เรื่องที่ดีของคนๆ นั้น สถานที่นั้นๆ ด้วยความรู้สึกดีเจือปนอยู่จำนวนมาก และต้องการพบเจอ การคิดถึงของมึงคือแบบไหน”

“ระ เรา คิดถึงเขา มากๆ ลม คิดถึง” ความรู้สึกของวินเหมือนเจอใครบางคนเดินข้างภูเขามาหาเขา ภูเขาที่อีกฝากมีเขาคนเดียว และมันยิ่งพรั่งพรูในหัวใจเพราะคนๆ นั้นคือคนที่เขาอยากเจอมากที่สุดตลอด

“งั้นก็แค่ไปหาเขา ไปมั้ยกูพาไป” ลมภาวนาให้คนตรงหน้าที่กำลังจะร้องไห้ร่อมร่อส่ายหัวปฏิเสธ แต่แล้วก็ใจปวดหนึบเพียงเพราะคนตัวเล็กกว่าพยักหน้าลงเบาๆ

เพื่อนสองคนเดินทั่วตลาดแต่ก็ไม่พบชายคนที่ว่า จนต้องแยกกันตามหา วินเดินเลียบออกมาริมชายฝั่งทะเล ทั้งที่จำเบอร์ของแทนได้ขึ้นใจแต่ก็ไม่กล้าโทรไป การที่เขารีบวิ่งออกจากร้านเมื่อเห็นเขา อาจจะแปลว่าร่างสูงไม่ได้อยากเจอกันก็ได้ อาจจะมีแค่เขาคนเดียวที่บ้าดื้อแพ่งไปเอง

แสงไฟสลัวริมทางเดินริมหาด บวกกับแสงพระจันทร์วันข้างขึ้น ทำให้คนที่ยังสายตาดีมองเห็นผู้ชายรูปร่างอันคุ้นเคยนั่งทิ้งตัวบนหาดทรายมองไปตรงหน้าอย่างเลือนลอย แทบไม่เหลือเค้าของสจ๊วตหนุ่มหน้าตาดีหากใครมาเห็นอาจจะคิดว่าเป็นคนเมาเพราะรอบตัวรายล้อมไปด้วยกระป๋องเบียร์

“พี่แทน…”

“หึ ขนาดเมายังได้ยินเสียงหรอ วินจะใจร้ายเกินไปแล้วนะ”

“....”

“เขามีความสุขดี มึงก็ต้องมีความสุขดิวะ ไม่มีหรอกโอกาสบ้าบออะไรที่มึงอยากได้ เขาไม่มีให้มึงแล้ว” แทนยกเบียร์ขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดกระป๋อง

“มีสิ โอกาสของพี่อยู่ตรงนี้แล้วไง” วินตัดสินใจเดินไปตรงหน้าของผู้ชายที่รายล้อมไปด้วยกระป๋องเบียร์ ให้เขารู้เสียทีว่าเสียงเรียกที่ได้ยินไม่ใช่หูแว่วไปเอง

“ภาพหลอนอีกแล้วหรอวะ หมอไม่เห็นช่วยได้เลย”

“ไม่ใช่พี่แทน วินเองวินจริงๆ” วินนึงสะท้อนในใจว่าการที่ออกมาจากชีวิตผู้ชายตรงหน้าจะส่งผลต่อตัวเขามากขนาดนี้ วินนั่งลงไปจับแก้มของแทนเพื่อยืนยันว่านี่ตัวเขาไม่ใช่ภาพมโนที่แทนสร้างขึ้นมา

“วิน...วิน จริงๆ หรอ วิน!”

“อื้อ วินเอง พี่แทนทำไมกินเบียร์เยอะขนาดนี้ เดี๋ยวผื่นก็ขึ้น” วินจำได้ดีว่าแทนแพ้สารบางอย่างในเบียร์หากกินในปริมาณที่มากเกินไป

“ช่างมัน หนักกว่านี้พี่ก็ผ่านมันมาแล้ว ตั้งแต่วินไม่อยู่พี่ก็เจอแต่เรื่องยากๆ แค่นอนในห้องตัวเองยังทำไม่ได้เลย” เพราะแอลกอฮอล์ในปริมาณมากในร่างกายเลยทำให้แทนพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดออกมาหมด “ไหนพี่จะหาเสื้อไม่เจอ ทำป้ายชื่อหาย เลือกครีมอาบน้ำไม่เป็น มันยากไปหมด”

“พี่แทน…”

“พี่ขอโทษวิน พี่ขอโทษจริงๆ ที่พี่ไม่รู้จักพอ มักมาก พี่มันไม่ซื่อสัตย์ พี่ทำให้วินเสียใจ” แทนพรั่งพรูคำพูดที่อัดอั้นในใจมานานออกมาจนหมด แม้เขาจะรู้ตัวว่าตัวเองเมา แต่กระนั้นก็ยังมีสติมากพอที่จะรีบพูดในสิ่งที่ตัวเองอยากพูดมานาน เพราะกลัวมันจะไม่มีโอกาสได้พูดอีก

“...”

“พี่ทำให้วินเสียใจมากเลยใช่มั้ย จนทนไม่ไหวอีกแล้วใช่มั้ย วินถึงหนีมา” วินไม่เคยเห็นแทนร้องไห้มาก่อน นี่นับเป็นครั้งแรกที่แทนร้องไห้ต่อหน้าเขา

“...”

“พี่รู้ว่ามันกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ พี่ไม่กล้าขอโอกาสอะไรเลย พี่ขอแค่ได้เจอวิน แค่ได้รู้ว่าวินสบายดีพี่ก็พอใจแล้ว”

“แค่นี้เองหรอ จะไม่พยายามมากว่านี้เลยหรอ ทีตอนจีบวินทำไมตามตื้อได้ตั้งหลายเดือน”

“...” แทนเงยหน้ามองคนที่เขาคิดถึงมาตลอดสามเดือน ใบหน้าที่ไม่เหลือความสดใสฉายเด่นเต็มสองลูกตาของเขา เขาที่ว่าทรมานแล้ว คนตรงหน้าคงยิ่งกว่า เพราะทนกับความเจ็บปวดที่เขาทำมาเนิ่นนาน

“เรื่องนี้วินก็มีส่วนผิด วินให้พี่ทำแบบนั้นเอง วันหนึ่งพี่ทำแล้วตัวเองกลับรับไม่ได้ แถมยังหนีมาอีก”

“พี่เหมือนจะตายเลยตอนที่ไม่เห็นวินอยู่ที่บ้าน ถ้าพี่จะขอมาเจอวินบ้างได้มั้ย แค่ได้เจอก็ยังดี”

“ทำไมพี่ไม่ขอให้วินกลับไป ทำไมขอแค่นี้”

“กลัววินจะเสียใจอีก”

“...”

“พี่ไปหาหมอมาแล้วนะ เรื่องความต้องการของพี่ มันมีหลายวิธีเลยที่จะทำให้มันพอดีได้ พี่กำลังพยายาม”

“แล้วตอนที่วินไม่อยู่…”

“พี่ไม่ได้ไปนอนกับใครอีกเลย วินจะไม่เชื่อก็ได้ แต่พี่คิดถึงวิน...จนไม่ได้คิดเรื่องอื่นเลย” คนตัวเล็กกว่าโถมเข้ากอดคนตรงหน้าเต็มแรง แทนไม่ได้ตั้งหลักเลยทำให้ล้มลงไปกับทรายหยาบ

“วินก็คิดถึงพี่ หลอกตัวเองตั้งนานว่าอยู่ได้ แต่แม่งไม่ได้อะ ไม่ได้เลย”

ความหวาดระแวงและวิตกว่าคนรักจะไปนอนกับคนอื่นมันทวีความรุนแรงขึ้น อย่างที่วินเองก็กลัวว่าวันหนึ่งจะเป็นบ้าเพราะคิดมาก จนกลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นแฟนในแบบที่ไม่ชอบ คือเทียวไล่ตาม เทียวจิกว่าเขาอยู่ที่ไหนทำอะไร แต่การเงียบไม่ห้ามไม่ว่ากลับเป็นการทำร้ายตัวเอง และสุดท้ายก็ทำร้ายคนที่เขารัก เลือกทางออกคือหนีจากปัญหาโดยที่ไม่ได้คิดถึงจิตใจของคนรักแม้แต่นิดเดียว วินยอมรับว่าตอนนั้นเห็นแก่ตัวจริงๆ

ตัณหาในราคะของแทนมันท้วมท้นจนทำให้ตามืดบอด เริ่มจากแอลกอฮอล์ในร่างกายสูง หน้ามืดตามัวนอนกับเพื่อนที่ทำงานทั้งที่ยังมีสติดี พอมีครั้งแรก ครั้งที่สองก็เริ่มสนุก ความแปลกใหม่หฤหรรษมันพองฟูจนลืมความผิดบาป หรือแม้แต่ความรักที่รอเขากลับบ้านอยู่ทุกวัน ที่บอกว่าวินเหนื่อยมันเป็นข้ออ้างที่คิดเอาเองโดยไม่ถามคนรัก กลายเป็นยกเรื่องเซ็กส์ให้เหนือกว่าความซื่อสัตย์ แต่พอความสบายใจเดียวของตัวเองหายไป ก็ได้เรียนรู้ว่าชีวิตโลดโผนแปลกใหม่มันไม่ได้ยั่งยืนเท่ากับบ้านที่กลับมาเมื่อไหร่ก็หายใจโล่ง

บทเรียนครั้งนี้ยิ่งกว่าราคาแพง open relationship มันกลายเป็น open relationshit มันไม่ได้ทำให้รักกันมากขึ้นสำหรับคู่ของเรา

“กลับบ้านเรานะวิน”

“อื้อ”

“พี่ขอยกเลิกข้อตกลงบ้าๆ นั่นเอง”

“วินก็ไม่เอาแล้ว”

“ไม่เอาไม่ได้หรอก พี่อยากเอา”

“เอาวินคนเดียวนะ”




“ไหนว่าไปหาหมอมาแล้วไง ทำไม อ๊ะ ยังเป็นแบบนี้”

“แบบไหน”

“ชะ ช้า หน่อย อื้อออ” ใช้มือดันหน้าขาแข็งแรงที่ยังไม่มีท่าทีว่าจะยั้งตัวเองได้

“แบบไหนครับเธอ”

“ก็ซอยถี่แบบนี้ไงเล่า นี่รอบที่สามแล้วนะ อื้อ”

“ฮ่าา อื้อ ก็ปรึกษาหมอให้เลิกอยากไปทำกับคนอื่น แต่อยากทำแค่กับเมียตัวเองไง” ยังไม่ทันจบประโยคดี มือหนาก็จับสะโพกคนใต้อาณัติแน่นขึ้นก่อนจะสวนสะโพกเข้าช่องทางรักที่กับลังบีบรัดอย่างรวดเร็ว โดยไม่ได้สนใจคำทัดทานที่ร้องเสียงหลงเอาซะเลย

“อ้าา ฮื้อออ หมอเขามียาลดความบ้าเซ็กส์ของเธอมั้ยวะ”

“มี เธอไง”






-จบ-




เป็นเรื่องสั้นเรื่องแรกที่เขียน ยังไงก็ติชมกันได้นะคะ
นี่ฟังพุธทอล์คพุธโธแล้วชอบมีคนเข้ามาปรึกษาเรื่อง open relationship
มันมักจะดีเสมอในตอนแรก แต่สุดท้ายแล้วคนที่รู้สึกมากกว่าก็จะเจ็บกับความสัมพันธ์นี้
สำหรับบางคู่มันคือยาอายุวัฒนะให้ความรักและเซ็กส์ แต่สำหรับบางคู่มันคือยาพิษ
ยังดีที่แทนได้สติ และวินก็รักแทนมากพอที่จะให้อภัย ซึ่งยากมากจริงๆ
แต่เราอยากให้จบแบบ happy มากกว่า bad end เพราะอะไร
เพราะนี่คือนิยายไง555555555555555 เรื่องจริงคือสะบัด converse ใส่กันสุด
แต่พี่แทนแกก็ดุอะ ดุจีงงงงงงง เมียคงช้ำ -..-

ไว้เจอกันใหม่เรื่องหน้านะคะ

#openrelationshit

@mifengbeexx


ออฟไลน์ HappyYaoi

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 172
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อินมาก ร้องไห้เลย พี่แทนดุมาก ๆ

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4218
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-6
อ่านแล้วเศร้ากรุบๆ คิดไว้ว่าจบแบดเอนท์แน่ แต่ขอบคุณที่ไว้ชีวิตค่ะ ความสัมพันธ์แบบนี้มันยาก ไม่เจอกับตัวเองไม่รู้หรอก  :hao7:

ออฟไลน์ unnonym

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 :beat: อ่านไปน้ำตาไหลไป อยากทำร้ายร่างกายอิพี่มาก สงสารน้องสุด

ดีใจที่จบแฮปปี้ และสมน้ำหน้าอิพี่มาก ยังดีว่าสำนึกเร็ว ชิชิ :fire:

ออฟไลน์ mybear_sr

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 236
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
ความสัมพันธ์แบบโอเพ่นไม่มีเป็นดีสุด ดีใจที่จบแบบนี้เพราะพี่แทนมันก็ดูรักน้อง ถ้าเลวกว่านี้จะอยากให้จบแบดเอนเลย

ออฟไลน์ qtrtara

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 349
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
อินตาม จะร้องงง  :sad4:

ออฟไลน์ oilzaza001

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 665
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-1
น่าจะมีอธิบายตอนอิพี่มันบอกเลิกคู่นอนบ้างนะเนาะ จะได้รู้ว่ามันเป็นยังไง 55 จริงๆมันน่าโดนทิ้งสักปี วินก็น่าจะนอนๆกับคนอื่นให้อิพี่มันอกแตกตายไปเลยค่ะ ไม่น่าทำเล่นๆยกโทษให้มันง่ายๆเล้ยยย เห็นแก่ตัวจริงๆ เฮงซวย!! ปล.อินมากกก เป็นเราคงให้โอกาสแต่แค่ครั้งเดียว เพราะเราทนอยู่กับความหวาดระแวงว่าคนรักจะไปนอนกับคนอื่นไม่ไหวค่ะ 55

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ rcbpdr

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 34
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ชอบชื่อเรื่องมากเลยค่ะ55555555
มันคือเรื่องจริงเลย คนที่รู้สึกมากกว่าก็เจ็บมากกว่า
แบบจุกๆ แอบน้ำตาซึม ดีที่พี่แทนคิดได้
ไรท์เขียนเรื่องแรกก็เขียนได้ดีแล้วค่า เป็นกำลังใจให้ค่ะ :)

ออฟไลน์ megatef4

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 80
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
ดีนะ น้องยังรักอยู่ ไม่งั้นล่ะก็ พี่แทนตายแน่ 555
อ่านล่ะ หมั่นไส้นังบีม ทำเป็นพูดดี ชิ
แต่สุดท้ายก็จบด้วยดี ฮืออ น้องวิน จริงๆ แอบลุ้นว่าจะจบแบดไหม อยากให้น้องมีแฟนใหม่ ชีวิตดี  :hao7: แต่จบดีเราก็แฮปปี้
ขอบคุณสำหรับเรื่องสั้นดีๆนะคะ ภาษาดี เข้าใจ กระชับ เป็นสไตล์ที่เราชอบเลยค่ะ ตามไปอ่านเรื่องอื่นต่อแน่นอน ขอบคุณนะคะ  o13 :กอด1:

ออฟไลน์ yasperjer

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 575
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
อีพี่ก็ผิดที่ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจตัวเองเล้ยยยยยย พอเค้าจะทำบ้างก็งอแง
ถ้าเป็นเราคือไม่ได้แร้ว ให้อภัยไม่ได้แร้ว ดีที่พี่ิคิดได้ ละน้องก็รักมากพอที่จะให้อภัย  :sad4:

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3094
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-6
 :o12:

อิน ..นะ
ถ้าสองคนคิดเหมือนกันมันเหมือนจะโอนะ
แต่คนที่เขามาก็มีหัวใจมีความคาดหวัง มันมีแต่จะพัวพัน

ขอบคุณมาก

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 691
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ดีที่ยังรักกันอยู่  :กอด1:

ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ Keane

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 281
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +59/-0

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 230
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด