『 แฟนเด็ก 』 l ╯#สามหกสิบแปด╰ lll ตอน 8 : Comfort Zone [11/07/19] p.4
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: 『 แฟนเด็ก 』 l ╯#สามหกสิบแปด╰ lll ตอน 8 : Comfort Zone [11/07/19] p.4  (อ่าน 15469 ครั้ง)

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 694
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
อรุ่กก โดดน้องเนแอทแทคกันไปตามๆกัน :ling1:

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2456
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +73/-7

ออฟไลน์ thanza1970

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 511
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
น่าติดตามครับ

 :mew1: :mew2: :mew1:

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1048
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +358/-0

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1060
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0

ออฟไลน์ pranliew

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 24
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
หวานซะ น้ำตาลขึ่นจอ อิอิ ขอบคุณนะคะที่มาแต่งตอนพิเศษ //สวัสดีปีใหม่ย้อนหลังนะคะ

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 331
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
โอ้ยยยย ลุ๊งหลงแฟนเด็กจนหัวปักหัวปำ มาทำเป็นขิง!

สวัสดีปีใหม่นะคะ  :mew1:

ออฟไลน์ พันวา

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 352
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +189/-4

ออฟไลน์ Jiraapp

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 353
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
อ่านตอนพิเศษแล้วก็อยากว๊าปไปตอนเค้าคบกันแล้วอ่ะน่ารักมากกกกก น้องเนน่ารักน่าแกล้ง

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7613
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +621/-7
ก๊อก ๆ ๆ น้องเนหายไปนาน คิดถึง

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ oiruop

  • เ รื่ อ ง โ ง่ โ ง่ นี่ ฉ ล า ด นั ก ⊙﹏⊙∥
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 507
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0
    • https://www.facebook.com/book.yaoi?fref=ts

ออฟไลน์ songte

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1361
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
ลุงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จะใจแตกก่อนเนแน่ๆๆๆ

ออฟไลน์ Oiimaps

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +208/-1
5
 
 
 
 
คุกเคยเป็นคำไกลตัวสำหรับผม
ไม่เคยคาดฝันมาก่อนว่ามันจะสามารถเด้งกระโดดมาอยู่ใกล้ชิดผมได้ภายในคืนเดียว
 

ผมยืนจ้องประตูคอนโดตัวเองพร้อมกับกลืนน้ำลายหนืดลงคอ ถัดไปที่หลังผมคือไอ้เด็กเนในชุดนักเรียนทับด้วยเสื้อกันหนาวบนรถผมที่ผมซื้อมาตัดรำคาญเวลาสีน้ำบ่นเรื่องผมชอบเปิดแอร์เย็นเกินไป ผมเลยตัดปัญหาพกเสื้อกันหนาวไว้บนรถแต่หลังจากนั้นสีน้ำก็ไม่เคยขึ้นมาบนรถอีกเลย
 
 
จนกระทั่งวันนี้...
ไม่คิดไม่ฝันว่าวันนี้มันจะถูกใช้งานด้วยเด็กมัธยมมาก่อนในชีวิต
 
“ลุงจ้องประตูทำไมอ่ะ”
“...”
“มันเปิดด้วยแสกนสายตาหรอ ล้ำมาก”
 
ผมถอนหายใจในคำพูดคำจาที่ดูโคตรจะเด็กของมัน
 
...ที่ยิ่งทำให้ผมรู้สึกบาปมากขึ้นไปอีกสิบเปอร์เซ็นต์
อะไรของมึงวะไอ้ไม้!!!
 
แล้วใช่ครับ ผมพามันมาคอนโดส่วนตัวแทนที่จะกลับบ้านเพราะไม่อยากจะตอบคำถามร้อยแปดของสีน้ำ แถมไอ้เด็กเนก็ยังกลัวสีน้ำบอกพี่สาวมันด้วย สุดท้ายผมก็พาตัวเองกับเด็กมัธยมปลายมาหยุดอยู่หน้าห้องส่วนตัว
 

เสี่ยเลี้ยงเด็กชัดๆ นี่ผมดูเหมือนเสี่ยเลี้ยงเด็กชัดๆ !!!!

 
ย้อนกลับไปเมื่อตอนหน้าคลินิกที่ผมโทรหาแนนเพื่อบอกว่าเนจะมานอนกับผมเพื่อติววิชาอังกฤษ แนนดูตกใจและทำเสียงเหมือนจะไม่ให้เพราะกลัวจะมารบกวนผม  แต่พอผมพูดเรื่องคะแนนสอบที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินของเนขึ้นมาแนนก็ตกลงอย่างรวดเร็วพร้อมกับขอโทษแทนเจ้าตัววุ่นวายอยู่หลายครั้ง
 
“ลุง นี่ง่วงแล้วอ่ะ” เสียงท้วงดังขึ้นพร้อมกับแรงกระตุกชายเสื้อเบาๆ เรียกสติผมให้กลับมา
“เออๆ “ ผมถอนหายใจแต่ก็เปิดประตูห้องให้ ผมเดินนำเข้าห้องมาเปิดไฟพร้อมกับไอ้ตัวเล็กเดินตามหลังมาติดๆ
“โห ห้องใหญ่อ่ะ!!“
“ถอดรองเท้า”
“ครับ” แปลกที่หน่อยนี่ว่าง่ายขึ้นมาเลย ผมเดินนำไปเปิดไฟห้องนั่งเล่นพร้อมกับเปิดทีวีเจ้าเด็กเนก็เดินเตาะแตะตามมา ผมเดินไปหยิบน้ำมันก็ยังคงเดินตามมา
 
เอาหละ
เปิดโหมดกวนตีนอีกแล้วหรอ
 
“จะเดินตามทำไม”
“เอ้า ผมไม่รู้ทาง”
“จะนั่งตรงไหนก็นั่ง จะกินอะไรก็กิน เดี๋ยวเสื้อผ้าฉัน... พี่... อ่า ฉันแล้วกัน เดี๋ยวฉันหาให้” ผมเกาหัวแกร่กๆ ให้กับความเลือกใช้สรรพนามไม่ถูก
“ลุงแทนตัวเองว่าพี่ก็ได้ เนไม่แซวหรอก”
“...”
“ฉันมันเหมือนพวกผู้หญิงคุยกันเลยอ่ะ เนฟังแล้วจั๊กจี้หู” มันทำตัวสั่นให้ดูว่าจั๊กจี้จริง ไม่คิดบ้างหรอวะว่าฝั่งนี้ก็จั๊กจี้กับการเห็นเด็กผู้ชายแทนตัวเองด้วยชื่อเล่นเหมือนกัน
“เออ เดี๋ยวพี่ไป... ไม่ เดี๋ยวฉันไปหยิบเสื้อผ้าให้” สุดท้ายก็ระคายปากตัวเองจะมาเรียกพี่ใส่คนที่ห่างกันสองรอบ
“ลุงงงง”
“อะไร”
“ไม่ฉันดิ”
“งั้นไม่เรียกลุงสิ”
“เอ้า เกี่ยวไรเนี่ย นี่ปากเนนะ”
“เออ รู้”
 
 
 
รู้สิวะ


ก็จูบมาแล้ว
 

 
แค่คิดก็รู้สึกได้ถึงตำรวจมารอหน้าบ้าน ถึงกับต้องรีบยกมือขึ้นนวดขมับให้กับความคิดของตัวเอง
 
 
“เนเรียกลุงว่าพี่อ่ะแปลก แต่ลุงแทนตัวว่าพี่ไม่แปลกหรอก”
“มันต่างกันยังไง”
“ก็เนว่าไม่แปลก มันก็ไม่แปลกดิ”
“...”
 

อะไรของมันวะ
เหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ จะพูดอะไรออกไปก็กลัวเด็กมันดักแก่เลยทำเป็นเมินๆ ไว้ก่อน

 
“เน หิวอ่ะ คอนโดลุงมีมาม่าไหม”
“ไม่มี” ผมไม่ใช่พวกชอบกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหรืออาหารแช่แข็งอยู่แล้ว รวมถึงที่บ้านไม่ค่อยให้ทานด้วย เลยกลายเป็นนานๆ ทีหรือไร้ทางเลือกจริงๆ ถึงจะกิน
“ถามจริง”
“ใช่”
“ไรอ่ะ คอนโดไม่มีมาม่าได้ไง”
“เพราะกินแต่อะไรแบบนี้ไง ถึงได้แห้งเป็นลูกแมวขนาดนี้” ผมขมวดคิ้วมองแขนเล็กๆ ของมันที่ผมกำทีเดียวก็เต็มรอบ
“เห้ย หุ่นเนเรียกหุ่นนายแบบนะลุง”
 
 

นายแบบอะไรวะ วิสกัสหรือเพ็ดดีกรีสูตรพุดเดิ้ล
แห้งขนาดนี้ใส่เสื้อไซซ์เอสยังหลวมเลยมั้ง
 
 
... ว่าแต่ไอ้รอยช้ำบนหน้ามันนี่ขัดสายตาจัง มองทีไรก็รู้สึกหงุดหงิดแบบไม่มีสาเหตุ
 
 
“ไปอาบน้ำไป เดี๋ยวฉันสั่งข้าวให้”
“เห้ย ไม่เป็นไร เดี๋ยวลงไปซื้อเซเว่นก็ได้ลุง”
“เดินย่องเป็นแมวยังจะมาเถียงอีกหรอ” ผมทำท่าจะจิ้มนิ้วลงตรงพุงนิ่มของมัน ส่งผลให้ไอ้ตัวดีรีบงอตัวหนีทันทีเพราะกลัวจิ้มโดนรอยช้ำ
“เห้ยลุง มันเจ็บนะ!!!”
“ไปอาบน้ำ ผ้าเช็ดตัวอยู่ในลิ้นชักล่างซ้ายตรงเคาท์เตอร์ ส่วนเสื้อผ้าเดี๋ยวฉันไปหาให้” ผมเดินนำไปเปิดประตูห้องนอนแล้วเดินเข้าช่วงตู้เสื้อผ้าบิวท์อินเพื่อหาเสื้อห้าที่พอจะให้เนใส่ได้พอดีตัว
“โหหหห สุดยอดดดดดดดด ตู้เสื้อผ้าเป็นห้องเลย”
“ใส่ตัวนี้ได้ไหม” ผมหยิบเสื้อยืดสีขาวลายกระต่ายที่เข้าเซทกับกับกางเกงขาสั้นที่สีน้ำเคยเอาทิ้งไว้เมื่อนานมาแล้ว
“ทำไมเสื้อกับกางเกงมันจุ๋มจิ๋มจังอ่ะ”

 
จุ๋มจิ๋ม?
อะไรวะ ทำไมต้องจุ๋มจิ๋ม

 
“...”
“เสื้อกับกางเกงผู้หญิงป่ะเนี่ย”
“ใช่”
“เหยยยย บ้าป่ะลุง เดี๋ยวแฟนลุงมาด่าเนทำไม” ผมถอนหายใจ
“นี่เสื้อสีน้ำ”   
“ใช่ป่าวววว”
“...”
“แหนะ เสื้อสาวแน่เลยอ่ะ”
“ไม่ใช่”
“วู้วววว”
“วู้วอะไร”
“วู้วววววววว เสื้อสาววววว”
“บอกว่าไม่ใช่ ฉันไม่เคยพาคนอื่นขึ้นห้อง”
“...”
“...”
“ผมคนแรกเลยหรอที่ลุงพาขึ้นห้อง”
“...”
 
 
ผมว่ารูปประโยคมันสุ่มเสี่ยงจังวะ...
 
 
จังหวะที่ผมพูดจบไปเป็นวินาทีเดียวกับที่ผมรู้สึกตัวว่าไม่ควรพูดคำว่าขึ้นห้องออกไป เพราะดูกลายเป็นเสี่ยมากกว่าเดิมสิบเท่า

ไอ้ไม้เอ๊ย... อยากจะตบหัวตัวเองแรงๆ
 
 
“โห ต้องดีใจป่ะเนี่ย ผมเป็นแขกคนแรกของลุงไม้โฮสเทลเลย” ผมขมวดคิ้วโดยไม่แน่ใจว่าควรดีดเหม่งมันด้วยข้อหาเรียกห้องผมว่าโฮสเทลหรือที่มันเรียกผมว่าลุงไม่ขาดปากดี บอกว่าสามสิบหกไม่ลุงไง แค่สามสิบหก แค่สามสิบหก!!!
“ไปอาบน้ำไป อย่าล้างหน้านะ ให้เช็ดเอา จำที่หมอบอกได้ใช่ไหมว่าห้ามโดนน้ำ” ผมดีดเหม่งมันไปหนึ่งทีซึ่งก็ได้เสียงร้องงอแงกลับมาตามที่คาด
“จำได้น่ะ ลุงขี้บ่น”
“ไปอาบน้ำ”
“เนขอทำใจก่อน” ประหนึ่งจะเข้าไปทำสงครามแทนการอาบน้ำ มีต้องมาทำจงทำใจ เนเดินวนไปวนมาสำรวจห้องต่ออีกสักพักก็ยอมเข้าไปอาบน้ำแต่โดยดี พอเสียงปิดประตูดัง ผมก็ทรุดตัวนั่งกับขอบเตียงพร้อมกับจ้องไปที่ประตูห้องน้ำที่มีเสียงน้ำกระทบพื้นดังลอดออกมาเบาๆ
 
 
มันเกิดขึ้นได้ยังไงวะ
ผมปล่อยให้เด็กมันมาค้างห้องได้ยังไงวะ
แล้วไอ้ความทำตัวไม่ถูกของผมนี่มันอะไรวะ ได้แต่กระพริบตาปริบๆ ให้กับคำถามที่ไร้คำตอบ
 
 
จากไอ้เด็กที่บังเอิญเจอจากญี่ปุ่นที่ผมคิดว่าคงจะไม่ได้เจอกันอีก
... มาสู่นอนห้องเดียวกัน
 
มันอะไรกันวะเนี่ย
 
“ลุงงง” เสียงโวยวายดังออกมาจากหลังประตูห้องน้ำ
“อะไร”
“เน ไม่มีแปรงฟัน”
“...”
 
 เออว่ะ ผมเกาหัวแกร่กๆ ปกติห้องนี้ผมไม่เคยปล่อยให้ใครมาค้างด้วยความที่มันมีแค่หนึ่งห้องนอนเลยไม่ค่อยมีอะไรสำรองสำหรับแขก
 
สุดท้ายก็เลยต้องลงมาเซเว่นใต้คอนโดพร้อมกับโทรสั่งพิซซ่า จะได้รอรับเอาขึ้นไปทีเดียว ผมหยิบแปรงสีฟันมาส่งๆ พอดีสายตาเหลือบไปเห็นชั้นในผู้ชายวางอยู่ด้านล่างก็หยิบติดมือมาด้วว จังหวะนั้นเองก็แอบคิด
 

 
... ซื้อกางเกงในผู้ชายไปให้เด็กผู้ชายที่มาค้างบนห้อง
 

 
ช่างเป็นรูปประโยคที่ไม่ควรเกิดขึ้นในชีวิตของชายหนุ่มอายุสามสิบหกอย่างผมจริงๆ แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว ตอนไปจ่ายเงินหนักงานถึงกับเงยหน้ามองผมก่อนจะก้มหน้าคิดเงินต่อพร้อ มกับอมยิ้มเบาๆ
 
 
กว่าจะซื้อของและรอพิซซ่ามาส่งก็เกือบครึ่งชั่วโมงเดาเอาว่าพอขึ้นไปไอ้เจ้าเด็กเนก็คงอาบน้ำเสร็จแล้ว ซึ่งพอผมเปิดประตูเข้าห้องก็เป็นอย่างที่คิด
 
 
เนในเสื้อยืดสีขาวของสีน้ำคลุมทับด้วยเสื้อกันหนาวของผมซึ่งเลยปิดกางเกงขาสั้นจนมิด หัวทุยชื้นน้ำพร้อมกับกลิ่นแชมพูผู้หญิงที่ผมเดาว่ามันคือแชมพูของสีน้ำที่ผมไม่เคยหยิบมาใช้เลยตั้งแต่มันมามีตัวตนอยู่ในห้องน้ำ แชมพูแบบฟอร์เมนก็มีแต่มันดันเลือกใช้แชมพูขวดสีชมพูกลิ่นซากุระเนี่ย


 
มันไม่ดีกับใจคนแก่(กว่า)เลยไอ้เด็กเวร....
 
“...”
“เหยยย พิซซ่าาาาาาาา”
“เอาไปวางบนโต๊ะดีๆ “ ผมยื่นถุงพิซซ่าให้เน
“ลุงสั่งไก่มาด้วยไหมอ่ะ”
“ไม่รู้สิ มันน่าจะมีอยู่ในเซทอยู่แล้วนะ”
“หอมอ่ะ”

 มือเล็กวุ่นวายอยู่กับการเปิดกล่องพิซซ่าไปมา ผมเลยวางถุงแปรงฟันกับกางเกงชั้นในไว้ข้างๆ คือไอ้จะให้ผมยื่นให้ตรงๆ ก็รู้สึกแปลกๆ งั้นวางไว้เนียนๆ แทนแล้วกัน ว่าแล้วก็วางถุงขนมกับน้ำผลไม้ไว้บนโต๊ะเผื่อมันมารื้อกิน


“ทำไมไม่เช็ดหัวให้แห้งก่อน”
“ปกติเนไม่เช็ดอยู่แล้ว”
“เดี๋ยวก็ป่วย ไปเป่าแห้งดีๆ ไดร์อยู่ในห้องน้ำ“
“ไม่เอาอ่ะ”
“เน”
“เนแขนขัด มันไม่สะดวกยกแขนอ่ะ” มันกระดึ๊กๆ แขนโชว์สองสามที ผมถอนหายใจก่อนจะเดินเข้าห้องนอนไปหยิบผ้าอีกผืนมาโปะบนหัวมัน ไอ้เจ้าตัวที่กำลังแทะไก่เลยหันมาจ้องผมแบบงงๆ
“นั่งลงดีๆ อย่ายืนกิน”
“อื้อ” เนนั่งลงบนเก้าอี้พรางกัดพิซซ่ามือซ้ายแทะไก่ในมือขวา ส่วนตัวผมในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนกลับต้องมายืนเช็ดหัวให้มัน ดมทั้งกลิ่นแชมพูซากุระสลับกับกลิ่นพิซซ่าไปมา
 
 
ดุเด็กมันมาตลอดวัน
เสือกมาจบที่ยืนเช็ดหัวให้แบบนี้มันใช่ไหมวะไอ้ไม้
 
ด่าตัวเองในใจแต่มือก็ไม่หยุดขยับ เห็นแก้มมันขยับตุ้ยๆ แล้วก็ดันรู้สึกเอ็นดูขึ้นมาเล็กๆ ในใจ แต่พอมองเลยไปเห็นแผลที่คิ้วแล้วก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ ถึงจะไม่ได้แตก แต่แผลก็ลึกอยู่ เด็กมัธยมนี่ทำไมตีอะไรกันรุงแรงกับเรื่องแค่นี้ได้นะ
 

“เน”
“อื๋อ?”
“แผลที่คิ้วหมอบอกห้ามโดนน้ำกี่วัน”
“อ๋าม” มันคือคำว่าสามแบบพิซซ่าเต็มปาก
“กินเสร็จแล้วกินยาด้วย”
”อื้อ” ผมขย้ำหัวมันอีกสองสามทีพอที่จะหายชื้นไปได้เยอะแต่ก็ไม่ได้แห้งสนิท
“เดี๋ยวมา”
“เดี๋ยวๆ ลุงเทน้ำให้หน่อย เนมือเปื้อนแล้วอ่ะ”
“...”

ผมจ้องมื้อที่เปื้อนมันไก่ของมันแล้วก็ยอมเดินหยิบแก้วเทน้ำเปล่าให้มันก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องเตรียมอาบน้ำจัดการตัวเองบ้าง เพียงแค่เปิดประตูห้องน้ำไปกลิ่นแชมพูหวานก็ตีอัดหน้าจนเผลอยืนนิ่งไปสามสี่วิ ไม่คุ้นเลย ปกติมีแต่กลิ่นแชมพูฟอร์เมน ลูบหน้าลูบตาเรียกสติรอบที่สิบของวันก่อนจะรีบอาบน้ำให้เสร็จก่อนไอ้เด็กด้านนอกจะวุ่นวายอะไรอีก
 
ผมออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนประจำอย่างเสื้อยืดกางเกงขายาวสีเทา พาดผ้าเช็ดหัวไว้กับบ่า เปิดประตูออกมาจากห้องนอนเตรียมพบกับความวุ่นวายของเน แต่ปรากฎว่าไร้ร่างไอ้เจ้าเด็กเวรที่โต๊ะอาหารแล้ว มีแค่เพียงซากกล่องพิซซ่าที่เปิดวางแอ้งแม้งไว้ ผมขมวดคิ้วหนัก ไปไหนของมัน
 
“เน” ผมเรียกชื่อมันแต่ก็ไร้คนตอบ

 พอเดินพ้นระยะประตูห้องมาถึงค่อยเห็นร่างเล็กๆ นอนขดอยู่บนโซฟาเหมือนลูกแมว ผมกอดอกมองสภาพมัน ดูท่าทางยาแก้ปวดก็ไม่ได้กิน ตื่นพรุ่งนี้มีงอแงแน่นอน แล้วเป็นเด็กประเภทไหนที่หลับสนิทได้ในห้องของคนแปลกหน้าที่เจอกันแค่สองสามวันวะ ไม่รู้จักระวังตัวบ้างเลย อ้อ ไม่สิ มันไม่ระวังตัวตั้งแต่เมาที่ญี่ปุ่นแล้ว ไม่แปลกเลยที่แนนจะห่วงมันขนาดนั้น
 
 
ผมย่อตัวลงนั่งมองหน้าของเนที่มีรอยแผลสะเก็ดเลือดขนาดใหญ่บริเวณปลายคิ้ว รอยช้ำข้างมุมปากและคราบเลือดแห้งบนปากสีแดงที่มันวับไปด้วยน้ำมันจากไก่ที่เพิ่งกินไป ยังไม่รวมรอยช้ำขนาดใหญ่บริเวณหน้าท้องที่มันเปิดโชว์หมอ ความขาวของมันทำให้รอยช้ำดูน่ากลัวขึ้นกว่าปกติไปอีกสองเท่า ผมเอื้อมมือไปเขี่ยปอยผมที่ปรกหน้ามันออก คิ้วมันก็ขมวดและเบี่ยงหน้าหลบทันที
 
 
“เน”
“...” ไม่ตอบและเปลือกตาก็ไม่ขยับสักนิด แสดงให้เห็นว่ามันสนิทไปแล้วจริงๆ ผมถอนหายใจก่อนจะสอดแขนเข้าไปใต้หลังและงัดตัวมันขึ้นอุ้ม มันไม่ได้เบาเหมือนเวลาผมอุ้มสีน้ำที่เมาไร้สติขึ้นห้องนอน แต่ก็ไม่ได้หนักกว่าสีน้ำเท่าที่ควรจะเป็น ใบหน้าดื้อๆ เอนเข้าซุกกับหน้าอกผมพร้อมกับส่งเสียงขัดใจในลำคอ ผมแอบยิ้มเบาๆ ให้กับความน่าเอ็นดูของคนในอ้อมกอด
 
ผมใช้เท้าดันประตูเล็กน้อยในการเปิดประตูห้องนอนก่อนจะค่อยๆ วางร่างเด็กเนลงบนเตียงพร้อมกับตวัดผ้าห่มขึ้นคลุมให้ พอหลังสัมผัสเตียงนุ่มเนก็รีบขยับซุกหาเข้าผ้าห่มทันที ผมขมวดคิ้วแล้วใช้มืองัดหน้ามันขึ้น เพราะด้านที่มันใช้มุดผ้าห่มเป็นด้านที่คิ้วเป็นแผล
 
ผมยืดตัวขึ้นมองเตียงใหญ่ของตัวเองที่แม้แต่คนในครอบครัวก็ไม่เคยได้ขึ้นมานอน ผมยกมือขึ้นกอดอกพร้อมกับไล่สายตามองคนบนเตียง
 
 
อันตรายกับหัวใจ
 
ผมรู้ดีว่าความรู้สึกของตัวเองเป็นแบบไหน
แล้วก็รู้ดีว่าไม่ควรทำให้เรื่องมันแย่ไปมากกว่านี้ หลังจากวันนี้ คงจะไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกันจริงๆ แล้ว ไม่สิ มันควรจะเป็น
 
 
 
เราไม่ควรยุ่งเกี่ยวกันแล้ว
 
 
 
ผมยื่นมือไปจิ้มแก้มใสที่อีกข้างเบียดกับเตียงจนขึ้นกองเป็นก้อนพร้อมกับถอนหายใจยาวให้กับจังหวะเต้นหัวใจใต้น่าอกตัวเอง
 
 
 
ไม่ควรเลยจริงๆ


 
ทั้งการที่เราได้มาเจอกัน

และ

การที่ปากผมกำลังประกบกับริมฝีปากของเนเป็นครั้งที่สองตอนนี้


ไม่ควรเลยจริงๆ




----------


TALK



แงงงงงง ;___; ขอโทษที่ทำให้รอนานนะคะ ติดภาระกิจชีวิตแบบจริงจัง
จะกลับมาอัพถี่กว่าเดิมเดือนหน้านะคะ หลังจากจบการฝึกงานนน

 
 
 
 
 

ออฟไลน์ oiruop

  • เ รื่ อ ง โ ง่ โ ง่ นี่ ฉ ล า ด นั ก ⊙﹏⊙∥
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 507
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0
    • https://www.facebook.com/book.yaoi?fref=ts

ออฟไลน์ Jiraapp

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 353
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
เดี๋ยว ๆๆ ลุ๊งงงงง พาน้องมานอนแล้วจบที่ลุงจะขโมยจูบน้องไม่ได้

ออฟไลน์ อิ๊อ๊ะชะเอิงเอย

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 126
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
อาห์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

คุกสินะ o8

ออฟไลน์ songte

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1361
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
ลุงท่องไว้ คุกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1634
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-6
สติ สติ ลุง


คุกใหม คุก คุก

ออฟไลน์ junlifelove

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 89
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
คุก คุก คุก คุก คุก คุก คุก คุก ท่องไว้ๆ พี่ไม้ 55555555555

ออฟไลน์ Oiimaps

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +208/-1
6



หนึ่งคืนมันควรผ่านไปไวเหมือนในซีรี่ส์ ตัดฉับมาก็เช้าเลย
แต่สำหรับคนที่ความบาปทับตัวกลับตาสว่างนอนไม่หลับ ไม่กี่ชั่วโมงดูเหมือนเป็นวัน หยิบมือถือมาดูเวลาก็เกือบจะตีสองแล้ว

ระหว่างที่ผมนอนไม่หลับตัดภาพไปไอ้ตัวปัญหานั้นสลบไปตั้งแต่สามทุ่ม

นอกเหนือจากจะผิดแผนมานอนห้องเดียวกันแล้วผมยังเป็นไอ้ลุงอายุสามสิบหกที่ขโมยจูบเด็กตอนหลับอีกต่างหาก ข่มตาหลับแทนที่จะเห็นภาพมืดๆ ตอนนี้หลอนเป็นลูกกรงแล้ว ไอ้เวรไม้เอ๊ย อยากจะตบหัวตัวเองแรงๆ แต่ให้ตายเถอะ ปากไอ้เด็กเนนี่มันนุ่มแล้วก็ชมพูขนาดนั้นได้ยังไง

แกร๊ก

ระหว่างที่ผมกำลังตีกับตัวเองในระบบความคิด เสียงเปิดประตูห้องนอนก็ดังขึ้นเรียกสติผมกลับมา เพียงไม่นานร่างเล็กของเด็กที่ควรจะนอนอยู่บนเตียงก็ค่อยๆ โผล่หัวออกมา 

“ลุง...”

เน...
ตื่น?

“เป็นอะไร” ผมขมวดคิ้วเมื่อถูกเรียกด้วยเสียงงอแง พอเนเดินเข้ามาใกล้ผมอีกนิดถึงเพิ่งเห็นว่าตาโตนั่นเอ่อคลอเหมือนเด็กกำลังร้องไห้
“เนปวดหัว”
“...” ผมลุกขึ้นจากโซฟาเพื่อเดินเข้าไปชิดตัวเน หน้าดื้อเงยหน้าขึ้นมองผมทั้งน้ำตา
“ปวดหัวมากเลย ปวดตัวด้วย หายใจแล้วร้อนมากเลย” ปากเล็กที่ปกติก็แดงอยู่แล้วขึ้นสีแดงมากกว่าเดิมขยับฟ้องด้วยเสียงงอแง ผมยกมือขึ้นทาบหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิซึ่งก็สูงกว่าปกติ แต่ดีที่ไม่ได้มากนักคงเป็นไข้อ่อนๆ แต่เจ้าตัวดันงอแงเหมือนไข้สูงจัด แต่เอาเถอะ ต่อให้ไม่ยกมือขึ้นวัดดูจากสภาพงอแงขนาดนี้ก็พอจะรู้อยู่แล้วหละนะว่าอุณหภูมิคงไม่ปกติ
“ไข้ขึ้นนิดหน่อย”
“คือเนอ่ะหายใจออกแล้วตรงปากมันร้อนเหมือนโดนลวกเลย” เนเบ้ปาก
“แค่ไข้อ่อน”
“ตอนแรกเนคิดว่าเพราะไม่ได้แปรงฟันก่อนนอนซะอีก แต่ไม่ใช่แล้ว ปวดหัวด้วยเนี่ย” 

ทำไมอาการมันดูอ้อนเกินกว่าจะเป็นเด็กมัธยมปลายเพศชายได้ขนาดนี้วะ
ไอ้หน้างอๆ เสียงง้องแง้งพยายามฟ้องว่าตัวเองหายใจร้อนออกมาจากเพศชายด้วยกันมันควรจะน่ารำคาญแต่ทำไมผมกลับรู้สึกเอ็นดูจนอยากเอื้อมมือไปหยิกแก้มได้ขนาดนี้วะ


หนักแล้วจริงๆ หนักแล้ว


“ไปกินยาลดไข้ไป แผลน่าจะอักเสบ”
“ฮื่อ ไม่อักเสบสิ” เนส่งสายตาค้อนพร้อมกับเดินเตาะแตะตามผม “... ห้องลุงหนาว” เนกอดตัวเองจนดูตัวหดลงไปอีก
“เสื้อสีน้ำมันบาง เดี๋ยวใส่เสื้อกันหนาวทับอีกชั้นจะดีกว่า กินยาไปนะ เดี๋ยวฉันไปหยิบเสื้อกันหนาว” ผมเดินไปหยิบเสื้อกันหนาวของสีน้ำที่เนใส่ลงมาจากรถแต่พอจับผ้าดูแล้วก็รู้สึกว่าผ้าบางเกินไปหน่อยเลยเปลี่ยนใจเดินเข้าห้องนอนไปหยิบเสื้อกันหนาวของตัวเองมาให้แทน ตอนหยิบมาก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเท่าไหร่แต่พอเนเอาไปใส่แล้วมันปิดกางเกงนอนขาสั้นมิดจนโผล่มาแต่ต้นขาขาวๆ นั่นแหละผมถึงได้เพิ่งรู้สึกว่าไม่ควรเลย


ทำไมตอนนี้เหมือนทำอะไรก็รู้สึกเหมือนกำลังทำผิดอยู่ตลอดเลยวะ....


พอรู้ตัวว่าจ้องนานเกินไปผมเลยย้ายสายตาจากขาขาวไปเป็นเดินไปอุ่นน้ำร้อนแทนแก้เขิน ไม่สิ หมายถึงแก้อาการที่เผลอมองต้นขาเด็กมัธยมจนออกนอกหน้า
 
ไม่น่าแก้คำเลย บาปความเดิมอีก


“ลุง”
“หืม”
“ดึกแล้วนี่” เนเดิน ‘เตาะแตะ’ มาหาผม

เห็นท่าทางมันเดินดูไร้เรี่ยวแรงแล้วอยากจะใส่คำว่าเตาะแตะ ทั้งๆ ที่เนเองก็เลยวัยจะใช้คำนี้ได้ไปนานแล้ว แต่มันดูเตาะแตะจังวะ ผมขมวดคิ้วให้ความคิดตัวเองเป็นครั้งที่ร้อยของวัน
 
“ใช่ จะตีสองแล้ว”
“ทำไมยังไม่นอนอีกอ่ะ”

นั่นสิ
อย่าว่าแต่เนอยากรู้เลย ผมเองก็อยากรู้เหมือนกัน

“..ฉัน” ผมเว้นจังหวะไว้เล็กน้อย “... ดูซีรี่ส์”
“แต่ทีวีปิดอยู่นะ”
“อือ ดูจบพอดี”
“แก่แล้วนอนดึกไม่ดีนะ”
“เป็นเด็กนอนไม่แปรงฟันก็ไม่ดีนะ” พอโดนย้อนเข้าหน่อยก็ทำหน้างอใส่
“แต่เนอาบน้ำแล้ว เนี่ย กลัวแผลเปียกตอนสระผมเนเอนตัวจนตะคริวแทบกินหลัง” เนเอนตัวให้เป้นตัวอย่างว่าเอนขนาดไหน ผมพยักหน้าเข้าใจแล้วดึงไอ้หลังเอนๆ นั่นขึ้นก่อนที่มันจะล้มแล้วได้แผลเพิ่ม
“ไปแปรงฟันนอนไป”
“อื้อ อยากล้างหน้าด้วย เมื่อกี้ทำมันไก่เลอะแก้ม” กินยังไงให้ไก่โดนแก้มได้วะ
“อย่าล้างหน้าโดนแผลที่คิ้วนะ หมอบอกห้ามโดนน้ำ” ผมเองก็ดูแลคนไข้ไม่ค่อยจะเป็นเพราะไม่ได้เป็นคนป่วยบ่อย หนุ่มโสดอายุสามสิบหกปีอย่างผมการดูแลคนอื่นนี่ช่างมันเรื่องไกลตัวจริงๆ
เนพยักหน้าหงึกๆ แล้วค่อยๆ ขยับขาเดินไปที่ห้องน้ำ พอเห็นร่างที่งอตัวเดินเหมือนหนาวดูเหมือนจะล้มตลอดเวลาเลยอดเดินตามไปไม่ได้ ผมดึงเสื้อเกาคอตัวเองแก้เก้อไปตลอดทางจนเนถึงห้องน้ำ พอเท้าเล็กนั่นก้าวเข้าไปเหยียบพื้นห้องน้ำก็ชะงักเท้ากลับ
“พื้นเย็นอ่ะ”
“ใส่สลิปเปอร์” ผมใช้เท้าเขี่ยสลิปเปอร์ที่นอนแอ้งแม้งอยู่ข้างประตูเข้ามาให้
“บรื๋อ” เนขยับไหล่ตัวเองแล้วเดินเข้าไปล้างหน้าแปรงฟันแบบเปิดประตูทิ้งไว้โดยมีผมยืนทำตัวแปลกๆ พิงกรอบประตูอยู่ไม่ห่าง ใช่ครับ ทำตัวแปลกๆ ทั้งเกาคอเกาหลังดูปลายเล็บผิดวิศัยที่เคยเป็นแบบสุดๆ

ผมแอบชายตามองเน รูปร่างโดยรวมของเนเล็กมากถ้าเทียบกับสรีสระแบบที่เด็กผู้ชายควรจะเป็น ไหนจะไอ้ลักษณะนิสัยอ้อนเหมือนเด็กผู้หญิงนั่นอีก ถ้าไม่เคยรู้มาจากสีน้ำบ้างว่าบ้านแนนสปอยล์ลูกชายและถ้าจำไม่ผิดสีน้ำเคยบอกกับผมว่าน้องชายแนนเป็นตุ๊ด


ตุ๊ด


มันคือคำจำกัดความของน้องชายแนนที่ผมจำได้รางๆ จากปากสีน้ำ ในระบบความคิดผมก็คิดว่าตุ๊ดเนี่ยจะเป็นเด็กผู้ชายที่มีนิสัยหรือมีความอยากเป็นผู้หญิง ถ้าความหมายของตุ๊ดสมัยนี้เหมือนกับตุ๊ดแถวคณะผมสมัยผมอยู่มหาลัยเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วนั้น

เนไม่มีความใกล้เคียงเลยแม้แต่น้อย

ที่ผมพอจะสัมผัสได้จากเน  มันยังเหมือนเด็กผู้ชายที่ยังไม่โต ไม่ได้อ้อนแอ้นหรือมีจริตอะไรที่ดูเหมือนผู้หญิงชัดเจนขนาดนั้น จะมีก็แต่ไอ้ความขี้อ้อนนี่แหละที่ทำให้ผมรู้สึกแปลก ไม่รู้ว่าเนมันรู้ตัวรู้เปล่า ว่าไอ้ลูกอ้อนที่ทำจนติดเป็นนิสัยนี่มันเกินพอดีไปมาก แทบจะมากกว่าสีน้ำที่เป็นผู้หญิงแท้ด้วยซ้ำ เอาเป็นว่าผมรู้สึกแปลกๆ เหมือนกันกับการอ้อนของมัน

แต่ถ้าถามว่าไม่ชอบรึเปล่า ก็คิดว่าไม่ใช่
จะบอกว่าชอบก็พูดได้ไม่เต็มปาก 

แต่เอาเป็นว่าไม่ได้อยากเตะเหมือนสมัยเห็นตุ๊ดที่คณะทำแล้วกัน....

ซ่าาาา!!!

“เอ้ยยยยยยย” ผมสะดุ้งเฮือกเมื่ออยู่ดีๆ เนก็โวยวายลั่นห้องน้ำ เนื่องจากเปิดน้ำแรงเกินไปจนมันพุ่งกระเด็นใส่เต็มตัวไปหมด มือเล็กรีบยกขึ้นปิดแผลที่คิ้วตัวเองน้ำเลยพุ่งเป้าไปที่เสื้อสีขาวที่ใส่อยู่แทน
“ปิดก๊อก” ผมเป็นคนพูดแต่ก็เป็นคนที่พุ่งตัวไปปิดแทนเนอยู่ดี
“โฟมเข้าตาเน” เนที่โฟมล้างหน้าเต็มแก้มถอยหลังไปจนเกือบล้มผมเลยต้องคว้าแขนไว้
“อยู่นิ่งๆ “
“แสบตาอ่ะลุง โอ๊ย“
“เปิดแล้ว”
 “อื้อ แสบตาๆๆ” มือเล็กพยายามกวักน้ำขึ้นล้างแต่ก็เทใส่แค่ตรงสันจมูกเพราะกลัวน้ำไปโดนแผล ทำให้น้ำไหลหกเต็มเสื้อหนาวไปหมด
“มานี่”
“อื้อ!!!”
“ยืนนิ่งๆ ก่อนเน เดี๋ยวน้ำโดนแผล”
“อื้อออ”
ผมดึงเนมายืนหน้าอ่างล้างหน้าตามเดิมแล้วค่อยยืนซ้อนตัวเนไว้พร้อมกับเปิดก๊อกเอามือช้อนน้ำขึ้นลูบหน้าลูบตาให้โดยเว้นบริเวณแผลสดเป็นพิเสษ ปาดหน้าเล็กๆ อยู่สองสามครั้งพอได้เงยหน้าขึ้นมองกระจกที่เนหลับตาปี๋ให้ผมกวักน้ำล้างให้นั้นขนาดตัวเล็กกว่าตัวผมไปเกือบสองเท่าแถมหน้าผมก็ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าไอ้แก้มใสไร้ริ้วร้อยนี่มากแบบที่ทักว่าเป็นพ่อก็ยังไม่ค่อยเกินจริงมากนัก 

ทำไมเหมือนเสี่ยเลี้ยงเด็กได้ขนาดนี้วะ... 
แค่สามสิบหกเองนะ...
แถมเพิ่งสามสิบหกเมื่อเดือนที่แล้วเองด้วยนะ...

“ผ้า ผ้า” เสียงเล็กดังขึ้นเรียกสติผมอีกครั้ง ผมมองซ้ายมองขวาไม่เจอผ้าเช็ดตัวที่อยู่ใกล้มือ หันมาตรงอกอีกทีก็เห็นเนดึงเสื้อผมไปเช็ดแล้วเรียบร้อย พอเช็ดจนพอใจตาแป๋วก็ลืมขึ้นจ้องหน้าผม แก้มใสชื้นน้ำขึ้นสีแดงเล็กน้อยจากการเสียดสีจากเสื้อ

มุมนี้..
ไม่ดีกับหัวใจเลย


“...”
“เปียกไปหมดเลย”
“...”
“จะแค่ล้างหน้าแต่เปียกไปยันเกงในได้ยังไงเนี่ย”
“...”
“มือลุงสากมาก เนคิดว่าแผลที่ปากจะถลอกแล้... ฮัดชิ่ว!!! ฮัดชิ่ว!!! อือ... ฮะ ฮัดชิ่ว!!!” เสียงไอติดกันสามครั้งทำให้ผมนึกขึ้นได้ว่าเจ้าตัวไม่สบายอยู่ ผมยกมือขึ้นลูบหน้าลูบตาตัวเองเรียกสติ   
“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า” ผมผละตัวออกจากไอ้ก้อนอ้อนแล้วรีบจ้ำเดินเข้าตูเสื้อผ้าแบบวอล์คอินเพื่อหาชุดให้เนเปลี่ยนแต่ก็ค้นพบว่าเสื้อสีน้ำหรือเสื้อตัวเล็กๆ ที่เนพอจะใส่ได้นั้นหมดตู้ไปหมดแล้ว

ซึ่งมันก็เหลือแต่เสื้อผมที่ส่วนใหญ่ไม่ไซซ์แอลก็เอ็กซ์แอลไปเลย

ถ้ามาอยู่บนตัวเนที่เป็นผู้ชายไซซ์เอสก็คงปิดยาวถึงต้นขา...

อะฮึ่ม...

น้ำลายหนืดที่ไม่รู้หนืดเพราะกลไกร่างกายหรือบาปเข้าไปปน...

“เนใส่ตัวนี้ได้ไหม” เสียงเล็กเอ่ยถามพร้อมกับหยิบเสื้อมาหนึ่งตัวจากในตู้
“... จริงๆ มันก็ได้”
“แต่?”
“...”
“...?”
“เปล่า ใส่ไปเถอะ”
“เนใส่ได้แน่นะ”
“อืม ใส่ไปเถอะ”
“เคครับ”

พูดจบเนก็รูปซิปเสื้อกันหนาวผมลงพร้อมกับปล่อยมันร่วงลงกองตรงขา เหมือนภาพสโลว์โมชั่นที่ผมกำลังจะอุทานเฮ้ยให้เนไปเปลี่ยนในห้องน้ำนั้นขยับพร้อมกับเนที่รูดเสื้อยืดตัวเล็กออกจากตัวผ่านหัว เผยผิวขาวจัดที่มีรอยช้ำเขียวม่วงจากการต่อสู้เมื่อเย็นอยู่ประปราย

แต่ที่ชัดเจนในสายตาผมคือตุ่มสีชมพูอ่อนที่ทำเอาผมกลืนคำอุทานลงคอไปอย่างรวดเร็ว

สีขาว...
สีชมพู....

นอกเหนือจากนี้ที่ผมเห็นน่าจะเป็นสีเทาจากลูกกรงไม่ก็สีแดงจากไฟนรก มันมีซีนแบบนี้เกิดขึ้นยังไงวะ ซีนที่มันเสี่ยงต่อทุกอย่างขนาดนี้ ไอ้จะหันหลังหลบก็ดูจะมีพิรุธเกินไปกับอีแค่เด็กผู้ชายเปลี่ยนเสื้อผ้า

ใช่...

แค่ผู้ชายเปลี่ยนเสื้อผ้า

แค่ผู้ชายมัธยมปลายเปลี่ยนเสื้อผ้า


ผมว้าวุ่นอยู่กับความคิดตัวเองพอลืมตามาอีกที เนก็อยู่ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งแขนตกเลยขอศอกและความยาวปิดกางเกงขาสั้นมิด หน้าซนดูเหนื่อยและหมดแรง ผมหัวเราะให้กับความเป็นลูกหมาหมดสภาพของมัน

“หมดแรงจะซนแล้วสิ”
“แค่จะแปรงฟันล้างหน้า เหมือนได้อาบน้ำใหม่เลย”
“หึ ไปนอนต่อไป”
“แล้วเนมานอนบนเตียงได้ไงนะ” เนหันตาปรือๆ มาถามผม
“...”
“ลุงอุ้มเนหรอ”
“ฉันไม่ได้ใจร้ายพอจะให้คนป่วยนอนขดบนโซฟาหรอกนะ”
“ลุงเหมือนแม่เนเลย อุ้มเข้านอน” เกือบสำลักน้ำลายกับคำเปรียบเทียบ
“...”


แม่...
ไม่ใช่พ่อแต่เป็นแม่เลยเนี่ยนะ...

เนเงียบไปสักพักก่อนจะหันมาจ้องหน้าผม

“นอนด้วยกันไหมลุง”


ผมไม่ได้แสดงอาการตกใจอะไรออกไป แต่ถ้าถามถึงความรู้สึกในใจ

... ไซเรนตำรวจที่ดังอยู่นอกห้องตอนนี้มันไม่ได้จะมาหยุดที่หน้าประตูห้องใช่ไหมวะ
 อันตราย โคตรอันตรายเลยไอ้เด็กคนนี้ มันรู้ตัวไหมเนี่ยว่าพูดอะไรออกมา มองจากไอ้หน้าไร้ความกังวลตรงหน้าแล้วก็พอเดาได้ว่ามันไม่คิดอะไรเลย

... ไม่คิดอะไรจนน่าเป็นห่วง


“เน”
“หือ?”
“รู้ใช่ไหมว่าฉันสามารถทำร้ายนายได้ตอนนี้เลย หมายถึงทำร้ายแบบที่ไม่ใช่แค่กระทืบ เข้าใจความหมายไหม” เนชะงักตัวกึ้ก แล้วมองหน้าผมด้วยสายตาตกใจ
“อารมณ์ไหนอ่ะ”
“แค่ฉันจับแขนนายมัดกับหัวเตียงก็ขัดขืนอะไรไม่ได้แล้ว รู้ใช่ไหม ทำไมถึงไว้ใจคนง่ายไปเรื่อยแบบนี้” ผมถามด้วยน้ำเสียงธรรมดาพรางจ้องตากลมไปด้วย เนถอยหลังไปหนึ่งก้าวแต่ไม่ได้หลบสายตาผม
“...”
“...เน”
“...”
“...”
“รู้”
“...”
“แต่ลุงไม่ทำหรอก”
“เอาอะไรมามั่นใจ”
“ถ้าลุงจะทำ ลุงทำไปนานแล้ว”
“...”
“ลุงจะทำจริงๆ ลุงไม่มาถามเนหรอกว่ารู้ไหมว่าลุงทำได้ เนตามคนไม่ค่อยทันหรอก เนโง่ เพื่อนเนด่าอยู่ทุกวัน ลุงมีโอกาสทำนานแล้วถ้าลุงจะทำ เนรู้”
“...”
“เนไม่ได้โดนคนรังแกครั้งแรกนะ เนแทบจะชินแล้วรู้ป่ะ ดูตัวเนดิลุง แห้งเหมือนจิ้งจก กินเท่าไหร่ก็ไม่เคยอ้วนขึ้น ออกกำลังกายเยอะก็เหนื่อยง่ายแถมยังแพ้เหงื่อ แพ้นู่น แพ้นี่ มีแต่คนคิดว่าเป็นตุ๊ด รุ่นพี่จะหลอกไปอัดตูดที่ห้องชมรมไม่ก็ห้องน้ำเป็นสิบครั้ง แล้วที่ห่วยคือไรรู้ป่ะ เกือบทุกครั้งเนแม่งเชื่อตลอดว่าพี่พวกนั้นหวังดีกับเนจริงๆ ” ปากแดงขยับพูดพร้อมกับยกมือขึ้นปาดน้ำตา กลายเป็นผมแทนที่ชะงักตัวทำอะไรไม่ถูก “อ่อนแอแม่งโคตรห่วย”
“...”
“แถมวันนี้ลุงมาพูดให้เนรู้สึกห่วยกว่าเดิมอีก”
“...”
“ห่วยที่รู้ตัวว่าห่วยแต่ไม่ทำให้อะไรดีขึ้น โทษอย่างอื่นไปเรื่อยๆ”
“...”
“แล้ว.. แล้ว... ถ้าลุงจะปล้ำเนลุงปล้ำไปตั้งแต่ที่เนโดนกระทืบแล้วป่ะ จะพาไปหาหมอทำไม”
“...”
“แล้วถ้าลุงเปลี่ยนใจจะปล้ำตอนนี้...”
“...”
“คือ... คือ... ทำลงหรอ เนเพิ่งขี้มานะ เนท้องเสียด้วยนะ ขี้เหมือนแพะเลย ก้อนแบบนิ”


หึ...
ไอ้หน้าดื้อนั่นทำหน้าจริงจังในการหลอกผมว่าเพิ่งถ่ายหนักมา เหมือนลืมไปว่าสิบนาทีที่ผ่านมาผมเพิ่งไปยืนพิงกรอบประตูเฝ้ามันล้างหน้าตามด้วยเป็นคนล้างหน้าให้ด้วยอีกต่างหากไม่ได้มีฉากนั่งชักโครกแต่ใดๆ ให้คะแนนความพยายามแต่ยังอ่อนหัด พอเห็นว่าผมหัวเราะมันก็ทำหน้าเลิ่กลั่ก

“หัวเราะไรอ่ะ”
“เด็กบ้า”
“อ้าว ด่าเฉย”
“รู้ตัวว่าตัวเองตามคนไม่ค่อยทันก็หัดเรียนรู้บ้างว่าต้องระวังตัวเองมากกว่าปกติหลายเท่า ไม่ได้บอกว่ามองโลกไม่แง่ดีมันไม่ดีนะ แต่ถ้ามองโลกแง่ดีสิบครั้งแล้วผลมันออกมาลบสิบครั้ง ก็หัดมองแปดในสิบให้มันลบไว้บ้าง”
“...ลุง”
“แล้วอ่อนแอมันก็เข้มแข็งได้ ถึงตอนนี้จะห่วย จะแพ้ จะอ่อนแอ ก็ไม่ได้ผิดอะไร คนเรามันก็ต้องมีช่วงเวลาแบบนี้ทั้งนั้น ฉันเคยห่วยกว่านี้เธอเป็นตอนนี้อีก แต่คนเรามันอ่อนแอไปตลอดไม่ได้หรอกเน ยิ่งโตโลกยิ่งบังคับให้เราต้องแข็งแกร่งขึ้น”
“...”
“ตัดพ้อโลกเก่งจังเราหนะ ตั้งแต่เมื่อเย็นแล้ว”
“...เน”
“โลกไม่ได้ใจดีขนาดที่แค่ตัดพ้อแล้วมันจะดีขึ้นหรอกนะเน”
“...”

ผมไม่รู้ว่าโลกของเนมันผ่านอะไรมา การเลี้ยงดูเป็นอย่างไร แต่มันมีเกราะป้อนกันตัวที่บางมากจนอะไรก็ตามกระทบก็ดูจะแตกหักอยู่ตลอดเวลา

 “โทษทีฉันไม่ได้ตั้งใจดุ แค่อยากสอนให้ระวังขึ้นเฉยๆ ไม่ต้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ขนาดนั้น ไปนอนซะ ไม่ทำอะไรหรอก” ผมเดินไปขยี้หัวทุยที่ขนาดพอดีมือ   
 “...ลุง”
“...”
“เนไม่ได้แค่อยากตัดพ้อนะ เนก็อยากทำอะไรกับมัน แต่เน.. เนแค่รู้สึกทำอะไรมันก็ไม่เคยดีขึ้นเลย เหมือน เหมือนสู้ไม่เคยชนะ”
“ก็ทำต่อไป”
“...”
“มันไม่ดีขึ้นทันทีหรอก บางครั้งมันอาจจะแย่ลงกว่าเดิมด้วยซ้ำ แต่ทำต่อไปเถอะ อย่างน้อยๆ ก็ชนะตัวเองคนเมื่อวาน” ผมโยกหัวทุยในมือไปมา “...แค่ลองทำอะไรก็เก่งแล้วหนะ”
“... เนเก่งหรอ” ตากลมจ้องหน้าผมพร้อมกระพริบปริบๆ
“ทำไม ชมแล้วเหลิงหรอ”
“ไม่ได้เหลิง!! ลุงแม่ง!! เนี่ย จริงๆ เนตกใจนะเมื่อกี้อ่ะ ตอนลุงขู่อ่ะ จริงๆ เนกลัวนะ แต่ทำสู้ไปงั้น”
“หึ”
ก็พอจะรู้...
“หึไรอ่ะ ลุงทำเนกลัวนะ เดี๋ยวเนก็พกมีดไว้ใต้หมอนเลย”
“จะพกมีดก็บอกผู้ร้ายให้รู้ก่อนแบบนี้หรอ”
“เออลืม” หน้าเด๋อด๋ายู่ลง “... จะฝากลุงหยิบมีดด้วยนะเนี่ยตอนแรก”
“เด็กโง่”
“ขนาดลุงยังด่าเนโง่เลย อ่อ แต่เมื่อกี้ลุงทำเนกลัวขึ้นมานิดหนึ่งอ่ะ ลุงไปนอนโซฟาเหมือนเดิมเลยนะ ไม่ให้นอนเตียงด้วยแล้ว” ปากดื้อเอ่ยสั่งเหมือนเป็นเจ้าของห้อง แต่ต่อให้ไม่สั่งนั่นก็เป็นความตั้งใจแรกของผมอยู่แล้ว   


พอพูดจบเนก็หมุนตัวเดินไปปีนเตียงนอน โชว์ต้นขาขาวที่โผล่มาจากปลายเสื้อยืดพอทำให้ใจคนแก่กว่าสิบกว่าปีสั่นจนลมหายใจผิดปกติ มือเล็กคว้าผ้าห่มมาปิดยันคอตัวเองก่อนจะชะโงกหน้าใสขึ้นมา


“แต่เนเชื่อจริงๆ ว่าลุงจะไม่ทำไรเนหรอก ไม่งั้นลุงคงลักหลับเนตอนนอนเมื่อกี้ไปแล้วแหละ”





...แย่หละสิ




แอบจูบนี่เรียกลักหลับไหมวะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Jiraapp

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 353
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ขโมยจูบก็ถือว่าผิดค่ะไปเข้าคุกค่ะ :laugh:

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 331
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ขโมยจูบเด็ก ขาข้างนึงไปอยู่ในคุกแล้วลุ๊งง

ออฟไลน์ อิ๊อ๊ะชะเอิงเอย

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 126
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
หนักแล้วจริงๆลุง หนักแล้ว :hao3:

อนึ่งฮัดชิ่วนี่มันจามรึเปล่าคะ

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 694
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
แค่จูบขาขวาคุณไม้ก็เข้าไปอยู่ในคุกแล้วค่ะ

ออฟไลน์ songte

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1361
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
มาลองดูกันค่ะว่าลุงจะรอดคุกไปได้กี่วัน  :hao6:

ออฟไลน์ junlifelove

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 89
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
คุณลุงไม่น่าสงสารมากกกก ฮืือออ จะทนสีขาว สีชมพูได้ไหมคะ 55555555
น้องเนลูกกก ตอนพูดเรื่องรุ่นพี่นี่น่าสงสารอะ
 

ออฟไลน์ BloodyBlue

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 305
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

ออฟไลน์ เมื่อนั้นฝันว่า

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 330
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ดักทางเหมือนรู้เลยนะเจ้าเน

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 771
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
 :z1: ลุงแอบทำไรเด็ก

ออฟไลน์ lovejinjunno

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
ไอ คุกคุกคุก จนเจ็บคอละเนี่ย
สงสารลุงจริงจริ๊งงง

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด