'เจ้า' ชีวิต ตอนที่ 25 เจ้าชีวิต ​P.26 11/03/2019 -- The End
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: 'เจ้า' ชีวิต ตอนที่ 25 เจ้าชีวิต ​P.26 11/03/2019 -- The End  (อ่าน 161824 ครั้ง)

ออฟไลน์ O-RA DUNGPRANG

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1785
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-5
ความหลังของเจ้า เป็นสีเทา หรือสีดำ  :เฮ้อ:
เรื่องใส ๆ ของคุณนักเขียนมันมีตะกอนมากแค่ใหนกันนะ  :hao5:
อ่านไปก็หวาดระแวงไป  :mew5:

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1725
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
มีเจ้าของจดหมายปริศนาไปอีก
พี่เจ้าเดือนแพทย์อีก ฮือออออออ :katai1:

ออฟไลน์ kanj1005

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-1
เดาว่าเจ้ามาเพราะคำขอของเพื่อนในการ์ดใบนั้น  เพื่อนเจ้าอาจไม่อยู่ในโลกนี้แล้วก็ได้
เดาอีกว่า  ธราอาจจะเคยหักอกเพื่อนเจ้า

ออฟไลน์ wanirahot

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 485
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
จะยังไงกัต่อเนี่ย​  เจ้าจะเอารถอะไร​ไป​รับ​นะ​

ออฟไลน์ yanggi

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 174
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
ตอนเปิดเรื่องมาดาร์กมากๆ เหมื่อนโรคจิต แต่พอมาตอนสอง ทำไมมันหลุดยิ้มหลายตอนเลยอ่ะ พอได้รุ้จักเจ้ามากขึ้นก็รู้ว่าไม่น่ากลัวเท่าไรนะ ต้องรอดูว่าธนาจะเริ่มติดใจรึเปล่า

ออฟไลน์ namngern

  • Flowers need to bloom
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1848
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +200/-2
สนุกมากกกกกกกกกกกกก
บอกไม่ถูกเลย จะสงสารก็แอบสงสารเจ้า แต่ก็สงสารธราด้วย
อยากรู้มากว่าเจ้าด
เป็นใคร เดือนแพทย์มอเจ คือเจ้าแน่ๆ แล้วทำไมซิ่วมาเกษตร หรือไม่ได้สิ่วแต่เรียนควบ แต่แพทย์จะมีเวลาว่างขนาดนั้นเลยหรอ แง อยากรุ้
ขอเดาว่าที่ซิ่วมาเกษตร ต้องเป็นเพราะเพื่อนคนที่เขียนกระดาษให้แน่ๆ
เราว่าธราก็คงชอบเจ้าแหล่ะ
แต่ไม่อยากยอมรับ ก็เจ้าทำตัวแปลกซะขนาดนั้น โรคจิตเลยล่ะ
รออ่านต่อค่าา

ออฟไลน์ Snufflehp

  • It feels like nobody ever knew me until you knew me
  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +978/-17
ตอนที่ 3 โอ้...พระเจ้า



“ไปเอารถใครมา” ธราถามคนที่ยืนรออยู่ลานจอดรถ ไอ้เจ้ากำลังยืนเงยหน้ามองท้องฟ้ายามเย็นอยู่ข้างรถสปอร์ตสีดำคันหรู ดูจากยี่ห้อรถแล้วก็เตะคำว่ากระจอกทิ้งไปได้เลย รถคันนี้ราคาเหยียบสามสิบล้าน เป็นรถในฝันที่เขายังไม่สามารถกล่อมบิดาให้ใจอ่อนซื้อให้ได้ แล้วไอ้เจ้ามีมันได้ยังไง

ทั้งที่ไม่ได้คาดหวังอะไรจากมัน คิดว่าคนอย่างมันคงจะปั่นจักรยานมาหาตามที่บอกไว้ แต่สุดท้ายก็เกินคาดอีกจนได้

มันเป็นพระเจ้าจริงๆ หรือเปล่าวะ!

“ขโมยมา” ไอ้เจ้าตอบเสียงยียวน มือข้างที่ล้วงกระเป๋ากางเกงถูกชักออกมาพร้อมกับอมยิ้มในมือ “กินไหมที่รัก”

“ไม่ชอบของหวาน” ธราตอบเสียงเรียบ “เดี๋ยวฟันผุ”

“อร่อยนะ” โฆษณาชวนเชื่อมาพร้อมกับรอยยิ้มยียวน

ธราชั่งใจอยู่เพียงครู่ ก่อนจะบอกเบาๆ “งั้น...แกะให้หน่อย”

ไอ้เจ้าพยักหน้า มือผอมของมันแกะพลาสติกที่ห่ออมยิ้มออกตามบัญชา ในขณะที่ธราเอาแต่ลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของมันสลับกับรถคันหรู

“ถามจริง รถใคร” หัวข้อนี้คงไม่ถูกปัดตกไปง่ายๆ เพราะธราสงสัยมากจริงๆ “ยืมเพื่อนมาเหรอ”

“แล้วคิดว่าไง”

“ไม่รู้ไงถึงได้ถาม” ธราขมวดคิ้ว แค่เริ่มคุยไม่กี่ประโยคก็รู้สึกเหนื่อยแล้ว “บอกไม่ใช่เหรอว่ากูไม่สนใจ นี่ก็ถามเพราะสนใจแล้ว ยังจะยียวนอีกเหรอวะ”

“ใจเย็นน่า โมโหแล้วได้อะไรที่รัก” ไอ้เจ้าตอบพลางคลี่ยิ้มแล้วยื่นอมยิ้มไปให้ “ผมยืมมา ถ้ารถไม่หรูพอก็พาคุณไปไม่ได้ ผมก็เลยต้องหาสิ่งที่ตรงใจคุณ”

“ก็ไหนบอกจะปั่นจักรยานมา” ถามอ้อมแอ้มแล้วรับอมยิ้มส่งเข้าปาก “ไปจักรยานก็ได้”

ไอ้เจ้าอมยิ้ม แววตาเชื่อมมองธราอย่างสื่อความหมาย “ร้านที่จะพาไปมันอยู่ไกล ผมปั่นไม่ไหว เพื่อนก็เลยให้ยืมคันนี้มา แล้วก็...ไปกับคุณทั้งที ให้สิ่งที่ดีที่สุดกับคุณได้ผมก็พร้อมจะให้”

รู้อยู่แล้วว่าไอ้เจ้าโรคจิตมันเป็นคนแบบนี้ มันชอบหยอดคำหวานแต่มันก็ทำตามที่มันพูดได้จริงทุกคำ ธราไม่อยากยอมรับเลยว่าใจเต้นไปกับคนอย่างมันบ่อยแค่ไหน

“ถามจริงไอ้เจ้า มึงไม่ได้กระจอกอย่างที่กูคิดใช่ไหม”

เรื่องของไอ้เจ้ามีแต่ความน่าสงสัย ยิ่งใส่ใจก็ยิ่งอยากรู้ แต่พอยิ่งอยากรู้ก็เหมือนกับว่ามันยิ่งถอยห่าง มันไม่เคยพูดเกี่ยวกับตัวเอง ไม่เคยเปิดเผยตัวตนให้เขารู้จัก มันเข้ามาเพื่อทำความรู้จักกับเขาอยู่ฝ่ายเดียว แต่ในขณะที่มันรู้ทุกเรื่องของเขา เขากลับไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลย

“ต่อหน้าคุณแล้วผมก็แค่คนกระจอกคนหนึ่งที่หลงรักคุณ” คาดไม่ผิดว่าคำตอบของมันจะต้องเลี่ยนแบบนี้

“อย่าเพิ่งหยอด เอาความจริง” ธราเสียงเข้ม หลายครั้งแล้วที่ไอ้เจ้าเลี่ยงการตอบคำถามด้วยคำตอบจอมปลอม มันชอบหยอดให้เขว แล้วสุดท้ายเขาก็จะลืมคำถามที่ถามมันไป

“นี่คือความจริงที่สุดแล้วครับดิน คนกระจอกคนนี้มันรักคุณมาก”

ธราถอนหายใจพลางยกมือขึ้นผลักหน้าผากไอ้เจ้า “กูเกลียดมึง”

“ครับที่รัก”

มันยิ้มรับอีกแล้ว

“ไม่เข้าใจหรือไง”

“เข้าใจว่ารักครับ”

“เฮ้อ...เรื่องของมึงนะ”

เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อยโว้ย!

“เรื่องของเราสิครับ”

“พอเถอะกูขอร้อง”

ไอ้เจ้าหัวเราะ ก่อนจะยื่นกุญแจรถไปให้ธรา “ขับนะครับ เดี๋ยวผมบอกทาง”

“เฮ้ย รถแพง กูไม่กล้าขับหรอก” ธรารีบปฏิเสธ ใจจริงก็อยากขับ แต่เพราะเป็นรถของเพื่อนไอ้เจ้า หากขับไปชนนั่นชนนี่เข้าก็คงแย่แน่นอน

“ไม่ต้องกลัว ชนขึ้นมาก็ได้ตายพร้อมกัน ผมถือว่าเป็นโมเม้นต์คู่ของเรา” ไอ้คนโรคจิตหัวเราะคิกกับความคิดของตัวเอง แววตาของมันเปล่งประกายประหลาด ดูน่าอันตรายราวกับว่าต้องการให้โมเม้นต์คู่บ้าๆ นี่เกิดขึ้นจริง

ไม่รู้ว่าจินตนาการพามันไปถึงไหน แต่ธราก็ช่วยตบหัวเรียกสติให้

“พ่อมึง! ปากไม่เป็นมงคล ตายด้วยกันดีตรงไหนวะ” พูดแล้วก็หัวเสีย ถ้าตายจริงจะได้อยู่ด้วยกันไหม ธราน่ะคงไปสวรรค์ ส่วนไอ้เจ้าคงอยู่ในนรกแน่นอน “มึงขับไปเลย กูเหนื่อย อยากนั่งเฉยๆ วันนี้มีแต่เคสน่าปวดหัว”

“งั้นก็ได้ครับ ว่าแต่รถคุณล่ะ”

“ให้เพื่อนขับกลับไปแล้ว” ธราบอก ก่อนจะรีบพูดต่อเมื่อเห็นไอ้เจ้าเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม “เพื่อนในกลุ่มน่ะ ชื่อแพร์”

ธรามีกลุ่มเพื่อนสนิทของเขาในคณะ คนที่ให้ขับรถกลับไปก็คือไอ้แพร์ ไอ้แพร์เป็นคนที่เขาสนิทด้วยที่สุด หากถามถึงระยะเวลาที่รู้จักกัน เขาก็ไม่แน่ใจว่านานหรือไม่ เอาเข้าจริงแล้วเรื่องราวของตัวเขาในตอนนี้ไม่มีเรื่องไหนที่แน่ใจได้เลยสักเรื่อง ทั้งเพื่อน ทั้งครอบครัว หรือแม้กระทั่งตัวตนของเขาเอง

“เพื่อนคุณไม่ถามเหรอว่าคุณจะไปยังไง”

“ก็ถาม”

“แล้วคุณบอกว่าไงที่รัก”

“จะมีคนมารับ”

ไอ้เจ้าคลี่ยิ้ม มองคนที่เอาแต่หลบตาอย่างเข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังประหม่า “บอกชื่อผมไปไหม”

“บอก เพื่อนกูรู้จักมึงกันหมดทุกคนแล้ว เพราะชอบเสนอหน้ามาหากูที่คณะบ่อยๆ”

เป็นความจริงที่ว่านอกจากเพื่อนในคณะของธราแล้ว ลุงยามที่คณะก็รู้จักไอ้เจ้าเป็นอย่างดีด้วย ดูเหมือนว่าคนรอบข้างของธราจะไม่มีใครเลยที่จะไม่เคยเห็นหัวยุ่งๆ หน้าเด๋อๆ ที่ถูกปกปิดไว้ใต้แว่นตาเชยๆ กับผมยาวรกรุงรังของมัน อีกทั้งการแต่งตัวประหลาดแบบนี้คงมีแค่มันคงเดียว แม้จะไม่อยากจดจำก็คงจดจำได้ไม่ยาก

“อืม ก็จริง” ไอ้เจ้าพยักหน้ารับ ก่อนถาม “แล้วดาวเภสัชฯ ของคุณล่ะ ไม่งอแงให้ไปรับเหรอ”

“นิดหน่อย”

“ดีแล้ว เหลืออีกแค่หนึ่งวันนะ ยังไงคุณก็ต้องเลิกกับหล่อน”

“แล้วถ้ากูไม่เลิกล่ะ”

“ธรา” เสียงของไอ้เจ้าเข้มขึ้น ใบหน้าของมันกลับมาเรียบนิ่ง ดวงตาคมจิกมองผ่านแว่นตาเชยๆ อย่างเอาเรื่อง “คุณควรรีบกลับมาเป็นของผม”

“เออ...รู้แล้ว” ธราตอบรับอย่างเสียมิได้ ทั้งที่ก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงยอมไอ้เจ้าขนาดนี้ แค่มันพูด แค่มันทำท่าจริงจังขึ้นมา เขาก็พร้อมจะทำตามไม่ว่ามันจะต้องการอะไร

“ดีครับที่รัก”

ไอ้เจ้าอารมณ์ดีขึ้นมาอีกครั้ง มันขยับเข้าใกล้แล้วรั้งลำคอหนาให้โน้มลงมาเล็กน้อยก่อนจะฉวยโอกาสตอนที่ธรากำลังชะงักค้างฝากสัมผัสอุ่นจากริมฝีปากไว้บนแก้มของเขา

“ทำไมเดี๋ยวนี้มึงถึงเนื้อถึงตัว” เพราะหัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ธราจึงรีบผลักไอ้เจ้าให้ออกห่างแล้วกลบเกลื่อนสีหน้า

“มันถึงเวลาแล้วไงครับ คุณไม่สังเกตเหรอว่าระยะห่างที่ผมเดินตามคุณมันลดลงจนแทบไม่เหลือแล้ว พอเข้าปีที่สามผมจะเดินอยู่ข้างๆ คุณ จะไม่เดินตามหลัง”

เริ่มแรกไอ้เจ้าเคยอยู่ห่างจากธรา มันคอยเดินตามไม่ว่าธราจะไปที่ไหน สองเดือนแรกระยะห่างยังเท่าเดิม แต่หลังจากผ่านมาหกเดือนระยะห่างนั้นก็ลดลงเหลือเพียงแค่สามช่วงตัว จนเมื่อไม่นานมานี้ระยะห่างที่ว่าลดลงมากอย่างน่าใจหาย แค่เพียงไอ้เจ้ายื่นมือออกไปก็สามารถคว้าแขนของธราเอาไว้ได้แล้ว

“ใครอนุญาต”

“งั้นผมจะหายไปนะ” ไอ้เจ้ามองสบตากับธรา “คนที่คุณเกลียดเป็นพิเศษคนนี้จะหายไปนะครับ”

“คนอย่างมึงไม่ไปไหนหรอก” ธราว่าเสียงแผ่วอย่างไม่แน่ใจ

“รู้ใจผมอีกแล้ว” ไอ้เจ้ายกยิ้ม

“ไม่ได้อยากรู้เลยไอ้สัด”

ไอ้เจ้าหัวเราะ แววตาเชื่อมของมันมองคนที่ตัวสูงกว่า ไหล่กว้างกว่า จนคนที่ถูกมองทำตัวไม่ถูก “ที่รักครับ”

“ว่า”

“ผมดีใจนะที่พอเรียกคุณว่าที่รัก คุณก็ขานรับเหมือนกับว่ายอมรับตัวผมแล้ว”

“เพราะกูรำคาญ” ธราบอกเสียงหงุดหงิด “คนอย่างมึงถ้าไม่ขานรับ มึงก็จะเรียกซ้ำๆ อยู่แบบนั้นไม่ใช่หรือไง”

รู้จักมันดี เกือบตลอดสองปีที่มีมันคอยป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ ทำให้รับรู้ไปเองว่ามันเป็นแบบไหนทั้งที่ไม่ได้อยากรู้เลยสักนิด

“ก็ใช่นะ ผมน่ะถนัดยัดเยียดความรักให้คุณทั้งที่คุณไม่เคยต้องการ”

ไอ้เจ้าสายดราม่า ทำไมมันถึงถนัดทำให้หัวใจของธราเต้นผิดจังหวะนัก

“นี่!” ธรารู้สึกว้าวุ่นใจอย่างไรชอบกล “อย่าทำหน้าแบบนี้สิวะ”

“แบบไหนครับ”

“แบบที่...มึงกำลังเสียใจ” ธรายกมือขึ้นขยี้กลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มของตัวเอง ต่างหูรูปไม้กางเขนสีเงินแกว่งไกวเมื่อศีรษะได้รูปสั่นไหว “ขอโทษที่ไม่ได้รัก”

หัวใจเจ้ากรรมเต้นในจังหวะผิดแปลกอีกแล้ว ยิ่งเห็นแววตาของไอ้เจ้า เห็นรอยยิ้มของมัน ธราก็ยิ่งรู้สึกแย่ ทั้งที่มันเป็นตัวน่ารำคาญ ชอบป่วนประสาท ทำให้เขาเกือบเป็นบ้า นอนไม่หลับเพราะความโรคจิตของมันอยู่เกือบสองเดือน แน่ใจว่าความรู้สึกที่มีต่อมันไม่ใช่ความรัก คิดว่าเป็นความผูกพันที่อาจเกิดขึ้นโดยไม่ทันรู้ตัว สถานะพิเศษของมัน คนที่เขาเกลียดมากที่สุดในโลก แต่กลับไม่เคยอยากให้มันต้องเจ็บปวดเลยสักครั้ง

ไม่อยากให้เจ็บปวด ไม่อยากให้หายไป

“เพราะคุณใจดีแบบนี้...ต่อให้ไม่ได้รักกัน ผมก็ยังอยากอยู่ข้างคุณ”

“ทำไมถึงรักกู ทำไมต้องทำอะไรมากมายขนาดนี้เพื่อกู มึงเสียเวลาเกือบสองปีเพื่อฟังกูบอกว่าเกลียดมึงอยู่ทุกวัน” ธราเสียงแผ่ว แววตาวูบไหวเมื่อมองสบตากับไอ้เจ้า “ถามจริง...มึงไหวเหรอ”

จะมีสักกี่คนที่อดทนเหมือนไอ้เจ้า หากมันไม่ได้บ้า หากมันเป็นแค่คนธรรมดา การถูกเกลียด การถูกผลักไส ก็คงทำให้มันถอดใจแล้วหนีหายไปจากธรานานแล้ว แต่ไอ้เจ้าก็ยังอยู่ นอกจากเป็นคนบ้าแล้วก็คิดหาเหตุผลดีๆ ไม่ได้

“ก็ไหวนะ เพราะการไม่มีคุณทำให้ผมทรมานมากกว่า” ไอ้เจ้าตอบพลางคลี่ยิ้ม “ผมรักคุณนะ รักคุณมากกว่าที่คุณคิด ไม่ว่าจะคุณในตอนนี้หรือตอนไหนๆ คนที่ผมรักเพียงคนเดียวก็คือคุณ ผมสิที่ต้องถามว่าคุณไหวหรือเปล่าที่มีผมมาตามติดอยู่แบบนี้ ผมทำให้คุณลำบากใจหลายเรื่อง ผมรู้ว่าคุณนอนไม่หลับเพราะผม รู้ว่าคุณกลัวผม แต่ดินครับ ผมอยากให้คุณรู้ไว้นะว่าผมจะไม่มีวันทำร้ายคุณ เชื่อผมได้ไหม”

“อะ...อืม” ธรารับคำแผ่วเบา “ทำไมอยู่ๆ ก็มาพูดเรื่องเครียดๆ แบบนี้”

“ผมแค่เหนื่อยนิดหน่อยและกำลังลังเลใจ”

“เรื่องอะไร”

“เรื่องของคุณ” ไอ้เจ้าเกลี่ยนิ้วลงบนหลังมือของธรา สัมผัสผะแผ่วโดยไม่กล้าเกาะกุมไว้เต็มมือ “ผมกำลังคิดว่าควรปล่อยให้คุณทำตามหัวใจตัวเองดีไหม”

“ดาวเภสัชฯ อีกแล้วเหรอวะ”

“อืม ผมตรวจสอบหล่อนแล้ว หล่อนเหมาะสมกับคุณ หล่อนจะสร้างครอบครัวที่ดีให้คุณได้ มีลูกน่ารักๆ ให้คุณ ครอบครัวหล่อนก็เอื้อต่อธุรกิจครอบครัวของคุณ ไม่มีเหตุผลข้อไหนเลยถ้าคุณรักหล่อนแล้วผมจะต้องขัดขวาง หล่อนไม่เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นที่คุณเคยควง หล่อนดีกว่าผู้หญิงพวกนั้น ไม่มีประวัติด่างพร้อย”

“เจ้า!” ธราเสียงกร้าวด้วยความไม่พอใจ “นอกจากมึงจะเก่งเรื่องยัดเยียดตัวเองเข้ามาในชีวิตกูแล้ว ตอนนี้ยังพยายามยัดเยียดกูให้คนอื่นอีกเหรอวะ! กูบอกแล้วไงว่ากูก็แค่ควง กูไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรกับน้องบี”

“คำพูดของคุณทำให้ผมยิ้ม”

“มึงมันบ้าไง กูบอกอยู่ว่าจะเลิกติดต่อแล้ว ถ้าอีกแค่วันเดียวมันทำให้มึงฟุ้งซ่าน กูเลิกกับน้องตอนนี้ก็ได้”

“อย่าทำแบบนี้สิครับที่รัก” ไอ้เจ้ายิ้มกว้างเต็มหน้า กลั้นยิ้มอย่างไรก็กลั้นไม่อยู่ “มันทำให้ผมคิดว่าคุณแคร์ผมนะ”

“ก็แคร์ไง” ธราหน้าบึ้ง “กูเบื่อจะด่ามึงแล้ว แต่ถ้ามึงไม่เลิกโง่ กูจะต่อยมึงจนหายโง่เลยไอ้เหี้ย!”

“เกรี้ยวกราดกลบเกลื่อนอีก เฮ้อ...คนเรา”

“รู้ว่ากูแคร์แล้วก็เลิกงี่เง่า เบื่อจะฟังมึงตัดพ้อ”

“ครับๆ เข้าใจแล้วครับที่รัก”

ขยับเข้าใกล้อีกนิดแล้ว...รู้ว่าไม่ควรหวัง แต่ธราทำแบบนี้ ไอ้เจ้าก็อดคิดไม่ได้จริงๆ

“จะไปกันได้ยัง ยืนคุยนานจนรากงอกแล้ว กูหิวข้าว”

“งั้นกินผมไปพลางๆ ก่อนไหม ของหวานรองท้องอะไรแบบนี้”

ธรามองไอ้คนใจกล้า สบตามันตามตรงแต่คราวนี้เขาจะไม่เป็นฝ่ายหลบเลี่ยง เมื่อทำแบบนั้นคนที่ไม่คิดว่ามันจะหน้าแดงกลับหน้าแดงขึ้นมา ไอ้เจ้าหลบตา หน้าแดงไปจนถึงใบหู มันปากกล้าแต่คงไม่ประสีประสาแน่ๆ

“เดี๋ยวก่อนครับที่รัก” ไอ้เจ้าหน้าตื่นเล็กน้อยเมื่อธราก้าวเข้าใกล้ มันถอยหลังธราก็ยังตามมาจนแผ่นหลังมันชิดกับประตูรถ แขนแข็งแรงทั้งสองข้างของธราก็กักตัวมันเอาไว้ “ใจเย็นก่อน”

“ให้กินรองท้องไม่ใช่เหรอ” ธรากระซิบ “ขอกินเลยได้ไหมล่ะ”

“เดี๋ยวๆ” ไอ้เจ้ายกมือขึ้นดันแผ่นอกกว้าง “คุณจะเปลี่ยนมาเป็นคนคุกคามผมไม่ได้นะ”

“ทำไมจะไม่ได้ ทีมึงยังทำได้มาตลอดเกือบสองปี อย่าบอกนะว่าเก่งแต่ปาก แต่ภาคปฏิบัติไม่เคยทำ”

ไอ้คนปากเก่งลอบกลืนน้ำลาย รู้สึกได้ถึงสัญญาณอันตรายที่วิ่งเตือนอยู่ในหัว “ดิน...ผมว่าที่นี่คงไม่เหมาะ”

“งั้นในรถ”

“รถเพื่อนผม เดี๋ยวเลอะครับ”

“ประเทศไทยมีธุรกิจคาร์แคร์”

“ง่า…”

ธราหัวเราะกับสีหน้าของไอ้เจ้า มันหน้าซีดไปถนัดตาเลย ก็ถ้ารู้ว่ามันเป็นอย่างนี้คงไม่ปล่อยให้มันคุกคามมาได้จนถึงตอนนี้หรอก “ตอนที่มึงใจกล้าเปลือยให้กูเห็น กูเชื่อไปแล้วนะว่ามึงกร้านโลก”

“ก็แค่เห็น เอาไม่ได้นี่ครับ แล้วตอนนั้นดินก็แทบไม่มองผมด้วยซ้ำ พอมีคนอายมากกว่าผมก็เลยไม่ค่อยอาย แหะ”

“อ้อ...เพราะคิดว่ายังไงกูก็รังเกียจจนไม่เอามึงสินะ ถึงได้ยั่วโดยไม่คิด”

“พูดอย่างกับมานั่งอยู่กลางใจ”

ธรายกมือขึ้นลูบแก้มของไอ้เจ้า ปัดผมยาวรุงรังที่บดบังใบหน้าของมันออกพร้อมกับแว่นกรอบเหลี่ยมเลนส์หนาเชยๆ ถูกถอดให้พ้นหูพ้นตา “ยั่วกูอีกได้ไหม เพราะตอนนี้กูโคตรอยากเอามึงเลย”

“ที่รักใจเย็นก่อน”

“หิว”

“ผมจะรีบพาไปกินข้าวเลย ตอนนี้ห้ามใจไว้นะ”

“หึ ไอ้บ้า” ธราหลุดยิ้ม มือหนาบีบริมฝีปากบางเบาๆ “ครบรอบสองปี กูรู้แล้วว่าอยากได้อะไร”

“อะไรครับ”

“มึง” ธราแลบลิ้นเลียริมฝีปาก “กูอยากเอามึง ให้กูได้ไหม”

ไอ้เจ้าหน้าแดงก่ำจนเหมือนมันจะเป็นลม “ครบรอบสองปีต้องเสียซิงเลยเหรอ”

“ให้ไหมล่ะ”

“ให้ก็ได้ ยังไงหัวใจผมก็เป็นของคุณแล้วนี่ ไม่ช้าก็เร็วตัวผมก็ต้องตกเป็นของคุณ อิ๊”

“กลับมาซ่า” ธราส่ายหัวอย่างอ่อนใจ “เตรียมถุงยางให้กูด้วยนะ ส่วนเรื่องขนาด...ไว้มึงมาวัดเอง”

“หัวใจผมจะวายก่อนได้เสียซิงไหม” ไอ้เจ้าหน้าร้อนผ่าวจนแทบระเบิด “แต่ผมจะเตรียมให้ครับ อะไรที่ที่รักอยากได้ ผมให้ได้ทั้งนั้น”

“อืม”

“แล้วก็...อย่าลืมบอกเลิกดาวเภสัชฯ ล่ะ คุณรับปากแล้วนะครับ”

“ครับ”

“หู้ยย คุณพูดเพราะ ผมไม่ชินเลย แค่คุณพูดครับผมก็เสียวไปทั้งตัวแล้ว”

“มึงนี่มันปากดีจริงๆ เดี๋ยวได้เสียวในรถแน่” ธราดีดหน้าผากไอ้คนดีแต่ปากแต่ใจกากไปสองทีจนมันมองค้อน ลูบหน้าผากตัวเองป้อยๆ “รีบขึ้นรถ กูหิวข้าว”

“จ้า”

ธราอาจจะยังไม่ได้รัก อาจมีแค่ความผูกพันที่ทำให้ธราใส่ใจกับความรู้สึกของไอ้เจ้า แต่ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลแบบไหน สำหรับไอ้เจ้าแล้วแค่เพียงเท่านี้ก็ทำให้มันยิ้มได้และมีแรงที่จะยืนอยู่เคียงข้างธราต่อไป

ความพิเศษของคนที่เกลียดเป็นพิเศษขอให้คงอยู่ไปนานๆ ด้วยเถอะนะ เพราะคำว่าเกลียดของธรา ไอ้เจ้ารู้ดีว่ามันหมายถึงคำว่ารัก



.
.
.

ออฟไลน์ Snufflehp

  • It feels like nobody ever knew me until you knew me
  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +978/-17

06:50 AM

OMG: ที่รัก

D. : ว่า

OMG: ข้าวมันไก่กับโจ๊ก เอาไรครับ

D. : ข้าวต้มหมู

OMG: ไม่มีในตัวเลือก

D. : จะกินข้าวต้ม

OMG: เอาแต่ใจจัง ถ้างั้นต้องไปกินด้วยกัน อาบน้ำยังครับ

D. : อืม หลังจากมึงปลุกสิบนาทีก็ไปอาบ วันนี้เลคเชอร์ถึงเก้าโมงแล้วขึ้นคลินิก

OMG: ผมไปส่งนะ กินข้าวเช้าเสร็จแล้วเข้ามอด้วยกัน

D. : มึงมีเรียนบ่ายไม่ใช่เหรอ

OMG: เรื่องของผม

D. : กูถามดีๆ ไอ้เหี้ย

OMG: โทษครับท่าน เรียนบ่ายครับ แต่ผัวเรียนเช้า ต้องไปส่งผัว

D. : ผัวมึงน่ะใคร

OMG: ยังไม่รู้ตัวอีก ไปส่องกระจกไป๊ รำคาญผัวโง่

D. : หึ มาให้กูเอาก่อนแล้วจะเป็นให้

OMG: อยากครางชื่อดินแล้วค้าบ

D. : มาปากเก่งต่อหน้ากูมา

OMG: อิ๊ ไม่ว่าง ซื้อข้าวต้มอยู่

D. : ไหนบอกไปกินพร้อมกัน

OMG: เปลี่ยนใจแล้วครับ เอาไปให้ที่ห้องดีกว่า อยากครางชื่อดินแบ้ว

D. : แบ้วที่หน้ามึงอ่ะ งั้นรีบมานะ น้ำเต้าหู้ด้วย

OMG: ครับที่รัก





ไอ้เจ้าผิวปากอารมณ์ดี เช้าวันนี้ก็สดใสอีกแล้ว ธราที่รักของมันใจอ่อนลงเยอะ ไม่ได้เอาแต่ด่า คำว่าเกลียดก็ได้ยินน้อยลง ธราเปิดโอกาสให้มันเข้าหามากขึ้น ทักไลน์หาก็ตอบอย่างรวดเร็ว โทรปลุกก็ไม่มีทีท่ารำคาญแม้เจ้าตัวจะบ่นจนตื่นเต็มตา ตอนเย็นก็ยอมให้ไปอยู่ด้วย อนุญาตให้มันส่งเข้านอน บอกฝันดี ก่อนจะไล่ให้กลับห้องพร้อมคำอวยพรให้แค่ว่าฝันร้ายนะมึง แต่แค่นั้นไอ้เจ้าก็ระทวยมากแล้ว

เสียงดุที่เอื้อนเอ่ย ตาเรียวที่มองมา เกือบจะไม่ทนแล้ว เกือบใจง่ายให้ธรากินมันเข้าไปทั้งตัว จะได้ถือโอกาสวัดขนาดแล้วไปเลือกซื้อของตามสั่งให้เลย

ไอ้เจ้าถือถุงข้าวต้ม แตะคีย์การ์ดที่ลิฟต์เพื่อนำมันขึ้นมาที่ชั้นพักอาศัย ต้องขอบคุณความปลอดภัยของคอนโดฯ แห่งนี้ ทั้งเป็นส่วนตัวและไม่ต้องระแวงอันตรายใดๆ โจรโมยไม่ต้องพูดถึงเพราะแค่มดสักตัวก็ผ่านเข้ามาได้ยาก

ไอ้เจ้ายกมือเคาะประตูเป็นมารยาทก่อนจะกดรหัสเข้าห้องของธรา พอเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าร่างสูงในชุดนักศึกษากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟา

“มาแล้วครับ” ไอ้เจ้าบอกเมื่อเห็นว่าธราไม่มีทีท่าหันมาสนใจ “ที่รักได้ยินหรือเปล่า”

“อือ” ธราขานรับแต่ตายังไม่ละความสนใจจากหนังสือ พอมีสมาธิทีไรก็เป็นแบบนี้ทุกที

ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยนะ...

ไอ้เจ้าคลี่ยิ้มแม้คนที่ยิ้มให้จะไม่หันมามองก็ตาม ก่อนมันจะเดินไปที่ครัว จัดการเทข้าวต้มใส่ถ้วยแล้วยกไปเสิร์ฟ

“ดิน กินข้าว”

“รู้น่า” ธราวางหนังสือแล้วหันมาสนใจถ้วยข้าวต้มกลิ่นหอมฉุยตรงหน้า “ของมึงล่ะ”

“ไม่มีครับ ตังค์ไม่พอ”

“มึงรวยไม่ใช่เหรอ แค่ข้าวต้มถุงละไม่กี่บาท ทำไมไม่ซื้อของตัวเองมาด้วย”

“ผมไม่เคยบอกเลยนะว่าผมรวย คิดไปเองแล้ว”

“เชื่อมึงกูก็ควาย” ธราผลักหัวไอ้เจ้าไปสองที ก่อนจะบอกเสียงห้วนว่า “กินด้วยกัน”

ไอ้คนจนยิ้มกริ่ม “ดินใจดีกับผมจัง รักผมแล้วใช่ไหม”

“กูสงสาร”

“ปากแข็ง”

“ไหนบอกว่านิ่ม”

พูดมาแบบนี้ไอ้เจ้าก็ไปไม่เป็น “ไม่รู้ๆ ๆ ๆ กินกันครับ ผมป้อนนะ อยากทำหน้าที่เมียที่ดี อิ๊”

ธรากระตุกยิ้มมุมปาก ปากก็เก่ง ขี้เขินก็ที่หนึ่ง แต่ก็ยังทำตัวบ้าๆ บอๆ “งั้นมานั่งตัก”

“เดี๋ยวเสื้อดินยับ”

“มา”

ไอ้เจ้าเบ้ปากใส่คนเอาแต่ใจ ก่อนจะขยับตัวขึ้นไปนั่งบนตักแกร่ง แต่เมื่อชิดใกล้กลิ่นหอมจากตัวบุรุษเพศก็ทำเอาหัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมา ธรายกแขนขึ้นโอบรอบเอวบาง ในขณะที่ใบหน้าหล่อเหลานั้นวางเกยอยู่บนไหล่แคบ ไอ้เจ้าหายใจกระตุก ไม่คิดฝันว่าจะมีวันได้อยู่ในท่าล่อแหลมอย่างนี้กับธรา

“ที่รัก นั่งแบบนี้แล้วผมจะป้อนคุณยังไง”

แล้วนั่งแบบนี้หัวใจวายขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ!

“หาทางเอง”

“คุณต้องรีบกินนะ เดี๋ยวจะสาย ปล่อยผมก่อน”

“ถ้าสายก็เป็นความผิดของมึง”

“โทษกันซะงั้น อ๊ะ! เจ็บครับดิน” ไอ้เจ้าร้องเสียงหลง รู้สึกเหมือนเนื้อตรงไหล่จะหลุดเมื่อถูกฟันคมๆ ของธรากัดเข้าให้

“มันเขี้ยว”

ไอ้เจ้าหันมอง ตาสบตา “อย่าให้ผมโมโห”

“อยากเห็นมึงโมโหจริงๆ”

“ทำไมไม่กลัวผมแล้ว”

“มึงมันก็แค่แมวมาขู่เสืออย่างกู”

คนหน้าเหมือนแมวเม้มริมฝีปาก ก่อนจะใจกล้าจูบที่ปลายคางหนาแล้วเลื่อนขึ้นงับริมฝีปากล่างของธรา “ลงโทษ”

“เกลียดว่ะ” ธรากระซิบเสียงพร่า มือข้างหนึ่งรั้งท้ายทอยของไอ้เจ้าแล้วดึงเข้าหา จากนั้นริมฝีปากได้รูปก็บดจูบริมฝีปากบาง เคล้าคลึงเน้นย้ำจนได้ยินเสียงครางต่ำในลำคอของไอ้เจ้าที่ตอนนี้ในหัวเริ่มขาวโพลน เหมือนสมองหยุดการทำงานไปชั่วขณะ ธราบดจูบ ดุดันและหนักหน่วงจนริมฝีปากบางนั้นแดงช้ำ ไม่นานก็ส่งลิ้นร้อนเข้าไปสำรวจโพรงปากอุ่น เกี่ยวกระหวัดเอาเรียวลิ้นนุ่มมาดูดชิม

“อึก…” ไอ้เจ้าเกือบลืมวิธีหายใจ มันยกมือขึ้นทุบไหล่หนาเป็นการท้วงแต่ก็ถูกมือของธรารวบเอาไว้ แววตาของมันฉ่ำเยิ้ม หวานเชื่อมจนทำให้ธราเกือบคุมตัวเองไม่ไหว กลีบปากบางถูกฟันขาวงับ ดูดชิมจนแทบหายเข้าไปในโพรงปากของอีกคน น้ำใสไหลซึมที่มุมปากก็ถูกจัดการด้วยลิ้นร้อน ทำเอาหัวใจของไอ้เจ้าเต้นแรงจนเหนื่อย “ที่รัก...พอก่อนครับ”

“อืม” ธรารับคำ แต่สายตายังมองจ้องริมฝีปากบาง “ทำไมรสโคล่า”

“ก็เพิ่งกินอมยิ้มรสโคล่า”

“เดี๋ยวก็ฟันผุ”

“ฟันผุก็ให้หมอดินรักษา แล้วถ้าฟันไม่ผุแต่อยากโดนหมอฟันต้องทำไงอะ” ไอ้คนปากเก่งคลี่ยิ้มยั่ว “อยากได้หมอดินเป็นผัวต้องทำไงครับ”

“หึ ยั่วกูตอนนี้จะดีเหรอ”

ไอ้เจ้าหน้าแดงก่ำ เมื่อเห็นสีหน้าของธรา แววตาที่มองมาก็สื่อได้เป็นอย่างดีว่าเขาต้องการอะไร

“กินข้าวนะครับ”

“อืม”

“ป้อนนะ”

“ครับ”

ชอบฉิบหาย...ชอบจะตายอยู่แล้วโว้ย! ยังจะมาพูดเพราะให้หลงอีก!

ไอ้เจ้าแทบระทวยในอ้อมกอดของธรา ข้าวต้มในถ้วยจากร้อนๆ ก็เริ่มอุ่น แต่คงไม่อุ่นเท่าอ้อมกอดของธราเป็นแน่ ตอนนี้อะไรๆ ธราก็ดีเลิศไปซะหมด แม้เมื่อกี้เขาจะบอกว่าเกลียด แต่สายตาที่มองมาไม่เห็นจะเกลียดอย่างที่พูดเลย

“เจ้า”

“หืม”

“ห้าสิบสองนะ”

“อะไรเหรอที่รัก”

“ถุงยาง”

ไอ้เจ้าเผลอกัดริมฝีปาก หูอื้อไปกับสิ่งที่ได้ยิน “อะ...เอาแบบไหนครับ”

“เจ้าชอบแบบไหน”

“ไม่รู้ ผมไม่เคยทำ”

ไอ้เจ้าเป็นคนใจกากแต่ปากเก่งของจริง มันโตมาจนอายุปูนนี้ก็ยังไม่เคยเชยชมหญิงงาม โอกาสที่จะได้ใช้เครื่องป้องกันจึงไม่มีเลยสักครั้ง แม้จะมีคนเข้าหา แต่หัวใจของมันก็ไม่เคยเปิดรับใคร พอมีคนเข้าใกล้ก็รีบถอยห่างออกมา เพราะหัวใจของมันรอแค่คนคนเดียว เป็นของคนคนเดียว

หัวใจของมันเป็นของคนที่ชื่อ...ธรา

“งั้นเอามาทุกแบบ จะได้ลอง”

“ครับที่รัก”

ตอบรับไปแบบนั้นแต่หัวใจกำลังใกล้โคม่า ไอ้เจ้าจะรอดตายได้อย่างไรหากว่าธรายังทำตัวให้น่าระทวยด้วยขนาดนี้ กลับมาด่ากันก็ได้ กลับมารังเกียจ กลับมาหวงเนื้อหวงตัวอีกก็ได้ เป็นแบบนี้ไอ้เจ้าไม่ชินเลย!





Bee : ก๊อกๆ สวัสดีตอนเช้าค่ะพี่ดิน ตื่นหรือยังคะ





ไอ้เจ้าเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกระจก ข้อความจากดาวเภสัชฯ ปรากฎหราจนคิ้วเข้มของมันขมวดมุ่น ก่อนจะถือวิสาสะหยิบโทรศัพท์มือถือของธรามาปลดล็อกแล้วเปิดดูข้อความ

“ธรา” ไอ้เจ้าเอ่ยเสียงเรียบ ทำเอาคนที่กำลังซุกซบอยู่กับซอกคอของมันถึงกับหยุดชะงัก

“ว่า”

“ยังไม่เลิกอีกเหรอ”

ธราเลิกคิ้วไม่เข้าใจเพียงครู่ ก่อนจะเห็นข้อความที่ปรากฎบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองซึ่งไอ้เจ้ากำลังเปิดอ่าน “คุยกันรู้เรื่องแล้ว”

“แล้วทำไมยังทักมาอีกครับ ทักมาทุกเช้าเลยด้วย”

ไอ้เจ้าเป็นคนขี้หึงและขี้หวงมากๆ รู้ว่าไม่มีสิทธิ์แต่มันก็มึนอ้างสิทธิ์ไปอย่างนั้น แรกๆ ธราก็รำคาญ แต่ไม่รู้ว่าชินตอนไหน พอมันตั้งคำถามก็เผลอตอบ อาจมีบ้างที่โวยวายกลับ แต่ส่วนใหญ่ก็อธิบายให้ไอ้เจ้าเข้าใจ เพราะรู้ว่าถ้าไม่อธิบายมันก็จะเป็นหมาบ้าไม่เลิก

“ไม่รู้ กูจะไปรู้ได้ไง”

“ต้องรู้สิ ก็คุณคุยกับเขาตลอด ไม่ตัดขาดจริงๆ สักที”

“ตกลงเป็นพี่น้องกันแล้ว เข้าใจกันทุกฝ่าย มีแต่มึงนี่แหละที่ไม่เข้าใจ”

“ผมเข้าใจนะ แต่ผมไม่เข้าใจว่าพี่น้องบ้านไหนบอกฝันดี บอกคิดถึงกัน มีชวนไปกินข้าว ดูหนัง ไอ้เหี้ยเอ้ย! ผมยังไม่เคยไปดูหนังกับคุณเลยนะ”

ไอ้เจ้าเลื่อนอ่านบทสนทนาของคนทั้งคู่ก็ยิ่งหัวร้อน แต่ดูได้ไม่นานมือหนาของธราก็ดึงโทรศัพท์มือถือออกจากมือของมัน

“ก็แค่คุย จะหัวร้อนอะไรนักหนา ไม่คิดจะให้กูคุยกับเพื่อนร่วมโลกเลยหรือไง อย่าบ้าให้มากเจ้า มันน่ารำคาญ”

ไอ้เจ้าเม้มริมฝีปาก จ้องรูปหน้าหล่อเหลาของคนที่มันชอบเขม็ง “เค ผมจะไม่ยุ่งแล้ว”





Bee : พี่ดินขา จะรบกวนอะไรไหมคะถ้าบีจะขอติดรถไปที่มอด้วย ทางเดียวกันไปด้วยกัน ประหยัดนะคะ แหะๆ

Bee : ยังไงตอบบีหน่อยน้า รออยู่นะคะ





“ตอบหล่อนสิ” ไอ้เจ้าบอกเสียงห้วนพลางลุกจากตัก ในขณะที่ธราคว้าข้อมือของมันไว้ “บอกเลยว่าคุณจะไปกับหล่อน จะไปรับแล้วส่งถึงหน้าคณะเลย”

“อย่าประชด”

“ผมไม่ได้ประชด คอนโดฯ หล่อนก็อยู่ไม่ไกลจากที่นี่มาก คงสะดวกสำหรับคุณนะธรา” ใบหน้าเรียบนิ่งของไอ้เจ้ายิ่งทำให้ธราว้าวุ่นใจมากขึ้น “ถ้าคุณไม่คิดจะตัดหล่อนจริงๆ ก็บอกผมตรงๆ อย่าให้ความหวังผม ผมไม่สนุกไปกับคุณด้วย”

“เจ้า มึงโคตรไม่มีเหตุผล” ธราบีบข้อมือของไอ้เจ้าแน่นด้วยแรงโทสะที่เริ่มปะทุ “กูบอกแล้วว่าเป็นพี่น้องกัน คุยกันเข้าใจแล้ว กูไม่ได้คิดอะไร แล้วถ้าเขาคิดกูจะห้ามได้ยังไง”

“งั้นก็เล่นบทพี่ชายที่แสนดีของคุณต่อไปนะธรา ผมขอตัว”

“มึงแม่ง...คุยกันไม่เคยรู้เรื่อง กี่ครั้งมึงก็แบบนี้ อยากไปไหนก็ไป!”

ไอ้เจ้าเดินตรงไปที่ประตู มันเปิดออกแล้วกระแทกปิดดังโครมใหญ่ ปล่อยให้ธราหัวเสียกับนิสัยของมัน ไม่ชอบเวลาที่ไอ้เจ้าเป็นหมาบ้า มันไม่เคยฟังเหตุผล มันไม่เคยเชื่อใจ คำพูดของเขาเหมือนเป็นแค่คำพูดผ่านๆ ไม่มีน้ำหนักให้น่าเชื่อถือ ทะเลาะกันกี่ครั้งก็เป็นแบบนี้ ทั้งๆ ที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน สถานะก็แค่มันเป็นทำตัวโรคจิตคอยตามเขา แต่กลับต้องมาใส่ใจยิ่งกว่าคนเป็นแฟนกัน





D. : ได้ครับ เดี๋ยวพี่ไปรับ

Bee : เย้ ดีใจจังเลยค่า จะออกมาแล้วบอกบีนะคะ รอที่หน้าคอนโดฯ

D. : ครับ





ทำไมไอ้เจ้าถึงไม่พูดง่ายๆ เหมือนคนอื่น ทำไมถึงได้ยากเย็น แค่เพราะเป็นมัน แค่เพราะเป็นไอ้เจ้า เรื่องง่ายๆ กลับเป็นเรื่องยากไปได้ในพริบตา





D. : ตอนเที่ยงมาหากูที่คณะด้วย

OMG: ไม่ได้ชื่อบีครับ

D. : อย่ากวนตีน มาหากูนะ มาคุยกัน

OMG: เรื่องของผม ผมไม่ไป

D. : เดี๋ยวนี้มึงชักเอาใหญ่

OMG: แล้วยังไง ก็เรื่องของผมอีกเหมือนกัน

D. : เจ้า กูไม่อยากทะเลาะด้วยแล้วนะ

OMG: งั้นก็อย่ามายุ่งกับผม

D. : มึงมายุ่งกับกูก่อนนะไอ้เหี้ย มาตามกูต้อยๆ ยัดเยียดนั่นนี่ แล้วสุดท้ายมาพูดหมาๆ แบบนี้เหรอวะ

OMG: ธรา คุณอาจจะลืมไปนะว่า ผมตามคุณได้ ผมก็เลิกตามได้

D. : งั้นกูคิดได้ใช่ไหมว่าคนอย่างมึงก็ดีแต่พูด

D. : จะไม่ไปไหน จะไม่ทำให้กูเสียใจ แล้วตอนนี้มึงกำลังทำอะไร

D. : กูโคตรเกลียดมึงเลยเจ้า เกลียดคนอย่างมึงจริงๆ





เพราะไอ้เจ้าก็คือไอ้เจ้า มันปุบปับเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว และวันใดวันหนึ่งมันอาจจะหายไปโดยที่ธราไม่ทันตั้งตัวเลยก็ได้ แล้วความรู้สึกของเขา...ใครจะรับผิดชอบ





OMG: ขอโทษครับที่รัก

OMG: ผมขอโทษนะ

OMG: ผมหวงคุณมาก ผมไม่ชอบที่ใครเข้าใกล้คุณ ผมโมโห ผมอารมณ์ไม่ดีเลย

OMG: ยกโทษให้ผมนะ ผมจะใจเย็นมากกว่านี้

D. : กลับมา

OMG: แต่เมื่อกี้คุณไล่ผม

D. : เจ้า กลับมาหากู

OMG: ถ้าผมเข้าไปแล้ว จูบผมนะ ปลอบผมหน่อย

D. : ครับ รีบเข้ามา





แค่เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากจบบทสนทนาในโทรศัพท์มือถือ ประตูห้องก็ถูกเปิด ไอ้เจ้าเดินตรงมาหา โผเข้ามาในอ้อมกอดของธราแล้วเป็นฝ่ายเริ่มจูบก่อน เขาแทบตั้งตัวไม่ทันแต่สุดท้ายก็จูบตอบมันกลับไป

“ที่รักครับ” ไอ้เจ้าร้องเรียก แววตาฉ่ำเยิ้ม

“หืม” ธราที่ยังคลอเคลียอยู่กับซอกคอของมันขานรับในลำคอ

“บอกผมหน่อย” มันทำเสียงอ้อน

“บอกอะไร” กระซิบถามเสียงพร่า

“บอกว่าเกลียดผม แล้วก็จูบผมแรงๆ”

“เกลียด” เสียงแผ่วเบา ก่อนริมฝีปากได้รูปจะกดจูบลงที่ลำคอ ดุนดันลิ้นให้เกิดร่องรอย “กูเกลียดมึงเจ้า โคตรเกลียดเลย”

“แต่ผมรักคุณ” เสียงของไอ้เจ้าเบาหวิว เกือบหลุดเสียงครางเมื่อใบหน้าหล่อเหลายังคงซุกซบที่ซอกคอและลิ้นของเขาก็ดุนดันอยู่บริเวณนั้นไม่ผละหนี “โคตรรักคุณเลย”

“อืม”

“คุณเป็นของผมนะ”

“ครับ”

“อย่ายุ่งกับคนอื่น”

“อยากมีคนที่สิบเอ็ด”

“ไม่ได้”

“แค่ควงได้ไหม”

ไอ้เจ้าหน้างอ “ผมเจ็บนะ หัวใจผมจะไม่ไหวเข้าสักวัน”

“แต่กูแคร์มึง” ธราอมยิ้ม “แค่นี้ยังไม่พอเหรอ”

“ไม่ครับ ผมโลภ”

“แล้วแค่ไหนถึงจะพอ”

“แค่รัก”

“ไม่รัก”

“เกลียดก็ได้”

“อืม เกลียดว่ะ” พอพูดคำว่าเกลียดก็อดไม่ได้ที่จะบดคลึงริมฝีปากบางของมัน “อย่าเป็นหมาบ้าอีกนะ ไม่อยากทะเลาะ”

“คุณก็ทำตัวดีๆ”

“ขนาดยังไม่ได้เป็นเมียยังหวงขนาดนี้”

“ผมเป็นแล้วเหอะ เป็นมานานแล้วด้วย”

แค่คุณไม่รู้เท่านั้นเอง...

“จูบอีกทีเร็ว เดี๋ยวกูไปรับน้องบี”

“ง่ะ”

“ตามใจผัวมึงหน่อย”

“โว้ยยย! ขี้โกง พูดแบบนี้ก็ต้องตามใจอยู่แล้วสิ!”

“แล้วมากกว่าจูบล่ะ”

“ได้ อยากได้มากแค่ไหนพูด”

“ใช้ปากให้กู เหมือนที่มึงเคยบอก”

“แต่คุณแต่งตัวแล้ว”

“ไม่รู้เหรอว่าเสื้อผ้ามันถอดออกได้”

“ง้าาา...ถ้าผมหัวใจวายตายผมจะโทษคุณนะที่รัก รับผิดชอบผมด้วย”

“ครับๆ”

“ร้องว่าโอ้พระเจ้าดังๆ เลยนะ ผมอยากฟัง”

“ก็เหี้ยละ!”

บางทีธราก็ได้แต่สงสัยในความรู้สึกของตัวเองว่าที่เป็นอยู่ทุกวันนี้เขาเกลียดไอ้เจ้าจริงๆ ใช่ไหม...

.......TBC.......

ขอบคุณที่ให้การต้อนรับพี่เจ้ากันนะคะะะะ ขอบคุณมากค่า  :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
คนแปลกๆ แบบเจ้านี่ ทำเอาหลงเลย  :hao3:

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
หมั่นไส้ธราจริงๆค่ะ
ปากไล่ ปากบอกเกลียดแต่ขาดเจ้าไม่ได้
เอ็นดูความไม่เคยได้ใช้งานหนอนน้อยของเจ้า
เชียร์ให้มีคนกินเจ้าแทนซะเลย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ yanggi

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 174
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
สรุปตอนนี้ใครล่อลวงใครกันแน่  ... การ์ดที่ธราอ่านรอบนั้นอาจจะเป็นการ์ดที่ธราเคยเขียนให้เจ้าก็ได้นะ แบบอาจจะความจำเสื่อม เลยลืมไปงี้แล้วเจ้าพยายามกลับมา แต่ก็นะ....รอบนี้เหมือนผัวเมียกันมากๆแต่แอบคบกันงี้ คนอื่นไม่รู้ ผัวก็ยังไปร่าเริงกับคนอื่น :katai1:

ออฟไลน์ naruxiah

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 913
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
แปลกทั้งคู่เลยอ่ะ​ ไปเป็นแฟนกันจริงๆจังๆซะไป

ออฟไลน์ O-RA DUNGPRANG

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1785
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-5
ทำไมอ่านแล้วเหมือนหัวมันจะหมุนติ้ว ติ้ว ติ้ว ยังใงไม่รู้ :oni3: :oni3: :oni3:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
ก้าวหน้าแล้วระหว่างดิน เจ้า  :hao3:
พัฒนาความสัมพันธ์ไปถึงยอมรับอาหาร   o22 o22 o22
นั่งตัก กัดไหล่ จูบคาง จูบดีพคิส ป้อนข้าว   :o8: :-[ :impress2:
อะจ๊ากกกกกก มาถึงขั้นนี้แล้ว มันยอดมาก......พระเจ้า   :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

เหมือนดินจะขาดเจ้าไม่ได้ซะแล้ว
ดิน  เจ้า   :กอด1: :กอด1: :กอด1:
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Justccwpo

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
หมั่นใส้ธราาาาาา อยากแหมมม

ออฟไลน์ Pa'veaw

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1305
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-1
มาติดตามพระเจ้าด้วยคนค่ะ

หวังว่าเรื่องนี้จะไม่ดร่ามา มากน้าา หัวใจคนอ่านช่างบอบบาง

ออฟไลน์ tasteurr

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 572
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-0
หวานๆแบบกลัวดราม่า  :ling3:
ดินความจำเสื่อมหรือเปล่า
ที่บอกว่าตอนนี้ไม่แน่ใจเลยสักเรื่อง

สงสารเจ้าเวลาที่ดินยุ่งกับคนอื่น
แต่ก็เหมือนจะเข้าใจดิน เจ้าเข้าหาแบบแปลกๆ
นึกจะมาก็มานึกจะไปก็ไป
แถมยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเจ้าซักอย่าง
อาจทำให้ดินกลัวที่จะรัก

ดินหยุดทำร้ายจิตใจเจ้าเถอะ
เดี๋ยวน้องหายไปจริงๆ

 :pig4:

ออฟไลน์ snoopyme

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 60
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
โอ้ยยยยยยยยยย ชอบทั้งคู่เลย :katai2-1:

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1725
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
เป็นมานานแล้วแต่ไม่รู้คือยังไง กำกวมเหลือเกิน
กี๊ดดดดดด  :katai1: :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ 19th

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 232
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ดินจำไม่ได้เหรอ เหตุผลเดียวกับที่เจ้าต้องซิ่วรึเปล่า  :ruready

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ kanj1005

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-1
ชอบนะ  อย่ามีมาม่าเลย
ความคิดเจ้า เวลาบรรยายดูไม่มีเบื้องหลัง


แต่ที่มาของเจ้า  ไม่ชัดเจนเลย
เหมือนพร้อมจะหายไปได้ตลอดเวลา
กลัวอิพี่ธราต้องร้องไห้
ตกลงธรานี่เป็นพี่หรือเป็นน้องเจ้า  อ่านแล้วเหมือนน้องเจ้าสองปีรึเปล่า

ออฟไลน์ mab

  • ชื่อ mab ไม่ได้ชื่อ map
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 710
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-0
เจ้าเคยเป็นเมียของดินแล้ว แต่ดินจำไม่ได้รึเปล่า...อิ๊ ?? :katai1:

* yodrak นี่ก็เดาไปเรื่อย

ออฟไลน์ diltosscap

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 533
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
ตอนนี้ทั้งสองคน บ้าบอพอๆกัน พี่ธรา โดนเจ้าตกไปแล้วเรียบร้อย ความสัมพันธ์ของสองคนนี้เหมือนมีอดีตต่อกันที่พี่ธราจำไม่ได้
รอเจ้าเฉลยคำตอบ

ออฟไลน์ mareeyah

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 184
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
โอยลุ้นนนนน  :katai1: :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ bpyt

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1341
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-2
สรุปดินชักจะย้อนแย้งในตัวเองนะ 55 แต่เหมือนจะเริ่มจับทางการรับมือกับ OMG​ ได้แล้ว

ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1135
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
เคยรู้จักกันมาก่อน เคยรักกัน และเจ้าตามมา

ออฟไลน์ magarons

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 970
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +68/-6
โอยดีมากกก แต่คลุมเครือมากก เหมือนจะรักแต่ไม่รัก

ออฟไลน์ namngern

  • Flowers need to bloom
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1848
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +200/-2
เราอ่านซ้ำประมาณสามรอบได้
ทำไมเจ้าพูดเหมือนเคยเจอธรามาก่อน หรือรู้จักมาก่อนที่จำทำตัวโรคจิตแบบนี้อะ
แต่ธรานี่น้า ปากบอกเกลียดๆ แต่เขาทำตัวหนีห่างหน่อยก็หงุดหงิด
แถมจ้องจะเอาเขาอย่างเดียว
แหมมมมมมม ขนาดนี้แล้วนะ

ออฟไลน์ nonlapan

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 156
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
เจ้านี่มันมาโซในตำนานชัๆ 55555  :katai2-1:

ออฟไลน์ onlyplease

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
ขอลงถี่ๆเลยนะไรท์  :mew1: :mew1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด