'เจ้า' ชีวิต ตอนที่ 25 เจ้าชีวิต ​P.26 11/03/2019 -- The End
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: 'เจ้า' ชีวิต ตอนที่ 25 เจ้าชีวิต ​P.26 11/03/2019 -- The End  (อ่าน 161588 ครั้ง)

ออฟไลน์ magarons

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 970
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +68/-6
หวังหลายต่อหลายให้ครั้งว่าให้เจ้าให้บทเรียนกับดินซะที  ตอนนี้คิดว่าคงเป็นดินแล้วที่ขาดเจ้าไม่ได้ เจ้าเล่นตัวได้แล้วนะ ดินก็ต้องค่อยปรับตัว เราก็จะปรับตัวสร้างโล่ป้องกันดราม่าที่อาจจะมีหรือไม่มีก็ไม่รู้

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3494
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
เออดีเลยเจ้า ทำแบบนี้สุดยอดมาก สมน้ำหน้าดิน ให้อกแตกดิ้นตายไปเลย

ออฟไลน์ diltosscap

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 533
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
สงสารเจ้า สมน้ำหน้าพี่ธราจริงๆ ปล่อยเรื่องคาราคาซัง คนเจ้าชู้ต้องให้เจ้าจัดการแบบนี้
ชอบทีมหมอชอบฟัน และเพื่อนเอ๋

ออฟไลน์ wikawee

  • มีชีวิตอยู่เพื่อทำฝันให้เป็นจริง
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-7
จัดค่ะ จัดไปเลยเอาให้สาสม  :hao7: :hao7: :hao7: ให้อปแตกตายกันไปข้างเลย 

น้องเอ๋ น้องน่าร้ากกกกก เสร็จแพร์ไปแล้วจริงหรือ

จอมเธอมันเป็นคนบ้าผู้ชายอ่ะ  :hao7:

ออฟไลน์ Justccwpo

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ธราาทำแบบนี้ไม่ดีเลย สมควร!!!

ออฟไลน์ CHOO

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 34
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ช่างหัวธราไปก่อนค่ะตอนนี้
อยากรู้ว่าพี่เจ้า คือพี่เจ้าเดือนแพทย์จริงมั้ย ถ้าจริงพี่ซิ่วมาด้วยเหตุอะไรคะ

ออฟไลน์ 19th

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 232
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
จ้า เชื่อก็ได้พี่ ร้อนรนขนาดนี้ไม่รักเล้ยยยย  :laugh:

ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2637
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-6
 พอกันเลย ทั้งดินทั้งเจ้า ซีนเหรอ ถึงประชดกันแบบนี้

ออฟไลน์ Ampaiem33

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 19
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

ออฟไลน์ Elf_Carat

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 74
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
 o13 o13 สมน้ำหน้าอิหมอดิน เห็นเค้าเป็นของตายดีนัก  คิดว่าเค้าจะต้องอยู่ต้องรักไม่ไปไหนแค่พูดจาหวานๆ ก็พอ รอให้แกเสียน้ำตาสักวัน

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1725
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
 :katai1: :katai1: :katai1: :katai1:
เอ๋งงพี่ก็งงกับเอ๋ ไปเรียกหมอแพร์มาคุยหน่อย 55555555

ออฟไลน์ ppnplg

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
สมน้ำหน้าดิน ขนาดเจ้าตามขนาดนี้แล้วนะยังไม่แอบพาขึ้นคอนโดได้
เจ้ามันไม่ขายห้องนั้นทิ้งก็ดีเท่าไหร่แล้ว อีเจ๊ที่ทำฟันอีกเนี่ย
สงสารเจ้านะคนรอมันท้อใจอะ ไม่รู้เมื่อไหร่อะ

ออฟไลน์ Snufflehp

  • It feels like nobody ever knew me until you knew me
  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +978/-17
ตอนที่ 6 เจ้า จักรพรรดิ



“ไม่เจอมึงโคตรนาน ตั้งแต่มึงลาออกไปก็ไม่ติดต่อเพื่อนฝูง”

ไอ้เจ้าละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือแล้วเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนเก่าซี้ปึ้กชนิดที่ว่าเห็นกันมาเกือบทั้งชีวิตแต่ก็ขาดการติดต่อกันไปตั้งแต่ที่ตัดสินใจเปลี่ยนวิถีทาง

“กี่ปีแล้ววะ สองหรือสาม” ไอ้เจ้าถามอย่างไม่แน่ใจในช่วงเวลา

ไม่เคยจำ...เวลาอะไรพวกนั้นสำหรับไอ้เจ้ามันหยุดชะงักไปนานแล้ว สมองของมันจำแต่เรื่องของคนคนเดียว ไม่เพิ่มความจำเรื่องอื่นเพราะกลัวว่าเรื่องสำคัญที่ควรจำจะหายไป

“สามมั้ง จำไม่ได้เหมือนกันว่ะ” ไอ้บิน หนุ่มหน้าตี๋ที่ยืนเคียงกันอัดควันบุหรี่เข้าเต็มปอด “คิดถึงนะเว้ย แต่อยู่ๆ โทรมากะทันหัน กูเอากับเมียยังไม่เสร็จก็ต้องรีบใส่กางเกงบึ่งรถมาหามึง นึกว่ามีเรื่องสำคัญคอขาดบาดตายแต่ที่แท้ก็แค่ขอถ่ายรูป”

ไอ้เจ้าหัวเราะในลำคอ หันมองไอ้บินที่ตัวสูงชะลูดแล้ววาดแขนโอบไหล่มัน “เพราะมึงรูปหล่อที่สุดในกลุ่มเรา กูก็เลยต้องขอยืมหนังหน้ามึงหน่อย ให้เรียกไอ้วินมาก็คงสู้ไม่ได้ คงทำให้คนคนนั้นดิ้นไม่พอ”

“ไอ้ห่า ก็แค่รูป แชทมาขอกูก็ได้ไหม”

“แชทได้ แต่อยากเจอมึงไง ไม่เจอกันตั้งนาน”

“แล้วใครให้มึงลาออกกะทันหันวะ ลาออกไม่บอกเพื่อนสักคน คิดจะหายก็หายไปเลย พวกกูตามหามึงอยู่เป็นเดือนสองเดือน ทุกคนเป็นห่วงมึงกันหมด ไอ้วินร้องไห้อยู่สามวัน เห็นข่าวคนโดดตึกที่ไหนก็คิดว่าเป็นมึง ซึมกันทุกคนเลยนะเว้ย ทิ้งพวกกูไปแบบโคตรน่าโกรธอะ แต่ก็นั่นแหละ โกรธมึงไม่ลง คิดว่ามึงคงมีเหตุผลของมึง”

ไอ้เจ้าเหม่อมองท้องฟ้าเบื้องหน้า ระเบียงบนชั้นสามสิบหกของคอนโดฯ แห่งนี้สูงพอที่จะทำให้มันเห็นท้องฟ้าสีครามได้ชัด ลมเย็นๆ ที่พัดผ่านเข้ามาก็ช่วยหอบเอาควันบุหรี่ของไอ้บินลอยหายไป มันไม่ชอบกลิ่นของบุหรี่แต่ถ้าเพื่อนชอบสูบก็ไม่เคยขัดศรัทธา

“กูเจอเขาแล้วว่ะบิน อยู่ๆ ก็เจอหลังจากที่ตามหาแทบพลิกแผ่นดิน แต่กูกลัวเขาจะหายไปอีกก็เลยไม่ทันคิดให้ดี” ไอ้เจ้าเผยรอยยิ้มเศร้า ในขณะที่ไอ้บินได้แต่ลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของมันอย่างไม่แน่ใจนักว่าควรพูดอะไรต่อ “เขายังเหมือนเดิม รูปร่าง หน้าตา แต่เหมือนจะสูงขึ้นนิดหนึ่ง ไหล่กว้างกว่าเดิม ก็มีบ้างที่ความชอบบางอย่างเปลี่ยนไป แต่กูสัมผัสได้อะว่าเขาคนเดิมยังอยู่ ต่อให้จะจำอะไรไม่ได้เลย แต่ตัวตนคนเรามันลบกันไม่ได้ง่ายๆ”

“ดีแล้วที่มึงเจอ” กว่าจะหาเสียงเจอก็เหมือนปล่อยให้ไอ้เจ้าจมจ่อมกับอดีตอยู่นาน “แบบยังไงดีวะ กูก็พูดไม่เก่ง แต่กูดีใจกับมึงด้วยจริงๆ "

“ไม่รู้ว่าดีหรือเปล่านะที่เจอ” รอยยิ้มยังไม่จางจากสีหน้าแต่ความเศร้าสร้อยกลับยิ่งทวี “กูทรมานว่ะบิน ทรมานกับความทรงจำที่มีแต่กูจำได้อยู่คนเดียว”

“มันจำอะไรไม่ได้เลยเหรอ”

“อืม หายไปอย่างถาวร ครึ่งชีวิตของกูก็หายไปด้วย”

ถ้าไอ้บินมองไม่ผิด ก็เห็นน้ำใสๆ หยดหนึ่งไหลกลิ้งลงบนแก้มของคนร้องไห้ยากอย่างไอ้เจ้า ไม่มีใครไม่รู้ว่าไอ้เจ้าทุกข์ทรมานมากแค่ไหน เรื่องราวของไอ้เจ้ากับคนคนหนึ่งที่หลงรักกันมาสิบกว่าปี จากน้องชายขยับเป็นคนคุย จากคนคุยขยับเป็นแฟน จากแฟนขยับไปเป็นคู่ชีวิต ทุกอย่างเป็นไปได้ดี ราบรื่นมาตลอด แต่พระเจ้าคงเห็นว่าไม่ยุติธรรม คนสองคนที่มีความสุขมากเกินไปจึงถูกทำให้พลัดพราก ไอ้บินคือเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มที่สนิทกับไอ้เจ้าและคนรักของมัน ได้มีโอกาสได้อยู่ในช่วงเวลาที่ไอ้เจ้ามีความสุขที่สุดและทุกข์ใจที่สุด

เจ้า จักรพรรดิที่เคยมีทุกอย่างสมดั่งชื่อของมันเหมือนสูญเสียหลักยึดเหนี่ยวของชีวิตภายในคืนเดียว

“แหวนกูก็ยังเก็บไว้ การ์ดแต่งงานที่ออกแบบเล่นๆ ด้วยกันก็ยังมีไฟล์อยู่ในคอมฯ รูปทุกรูปที่ถ่ายด้วยกันกูไม่เคยทิ้ง มีแต่กูที่เวลาหยุดลง อยู่กับความทรงจำที่มีเขา แต่ตัวจริงเขาไม่อยู่กับกูแล้ว” ไอ้เจ้ายกมือขึ้นลูบหน้า สูญเสียการควบคุมแทบหมดสิ้น “มึงจะทำยังไงวะบินถ้าคนที่มึงรักยิ่งกว่าชีวิตเขาลืมมึง ต่อให้อยู่ตรงหน้าก็ไม่มีตัวตน”

“ไม่เป็นไรนะมึง มึงเจอมันแล้วนะ” ไอ้บินลูบแผ่นหลัง มันปลอบใครไม่เป็น ถ้าไอ้วินหรือไอ้จี้อยู่ตรงนี้ก็คงจะทำได้ดีกว่า “รู้จักกันใหม่ ทำให้มันรักมึงอีกครั้ง ไม่ยากหรอก ไหนมึงบอกว่าตัวตนคนเราเปลี่ยนกันไม่ได้ง่ายๆ ไง”

“แต่ใจคนมันเปลี่ยนกันได้ว่ะ” ไอ้เจ้าแย้งพลางยิ้ม แม้ดวงตาของมันจะไม่ได้รู้สึกอยากยิ้มเลยสักนิด ราวกับกำลังเย้ยหยันชะตาชีวิตรักของตัวเองมากกว่า “ตอนอยู่มอหนึ่งมั้งนะที่เขาเคยบอกว่าอยากเรียนเกษตรฯ ความฝันเด็กๆ อะแบบจะได้ปลูกผักปลอดสารพิษให้กูกิน เพราะอยากให้กูสุขภาพดี แข็งแรง อยู่กับเขาไปนานๆ พูดแต่คำหวานๆ หยอดกูฉิบหาย แต่ตอนนี้เขาเรียนทันตะฯ ฟันดาวคณะคนแล้วคนเล่าสมชื่อหมอฟันจนกูหัวร้อนเป็นพักๆ ต้องเตือนตัวเองว่าไม่มีสิทธิ์ เพราะตอนนี้กูไม่ได้เป็นอะไรกับเขา แบบ...โคตรเหี้ยอะ โคตรทรมาน กูแทบอยากจะกระชากตัวผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้เขา ทำอะไรก็ได้ให้พวกนั้นเจ็บเหมือนที่กูเจ็บ แต่กูได้แค่มองแล้วก็ทำใจอยู่คนเดียว”

“ทำไงดีวะเนี่ย” ไอ้บินจนใจจะปลอบ “กูโทรตามไอ้พวกนั้นมาดีไหม กินเหล้ากันมึง คลายเครียดๆ”

“ก็ดีว่ะ ยังไงวันนี้กูก็ว่าง”

“เออๆ เดี๋ยวกูคอลกรุ๊ปเลย รอแป๊บครับ พี่บินจัดให้”

ไอ้บินแยกตัวเข้าห้องไปแล้ว เหลือแต่ไอ้เจ้าที่ยังคงยืนรับลมอยู่ที่ระเบียง มันไม่เคยคิดจะกลับมาที่นี่ ห้องที่เป็นเหมือนห้องหอของมัน ปิดตายเอาไว้ตั้งแต่ที่อีกคนหายไป เพราะไม่อยากเปิดกล่องความทรงจำขึ้นมาอีก ในเมื่อไม่ว่าจะมองไปมุมไหนก็เห็นแต่ภาพแห่งความสุขที่ตอนนี้กลายเป็นแค่ความทรงจำที่มีแต่มันจำได้อยู่คนเดียว

ระเบียงตรงนี้เคยมานั่งรับลมเล่นด้วยกัน เขาชอบนอนตักไอ้เจ้า พอถูกลูบศีรษะเข้าหน่อยก็เข้าสู่นิทรา มุมตรงนั้นเยื้องไปทางฝั่งซ้ายของประตูก็เคยช่วยกันทำเป็นมุมผักสวนครัว ไอ้เจ้าเป็นคนลงเมล็ด ส่วนเขาเป็นคนเตรียมดินใส่กระถาง หน้าตามอมแมมด้วยกันทั้งคู่แต่ก็ยิ้มให้กันอย่างมีความสุข เคยเผลอจูบกันด้วยเพราะมองตากันอยู่นานแล้วขยับเข้าใกล้ตอนไหนก็จำไม่ได้ จูบแรกของไอ้เจ้าคือเขา และจูบแรกของเขาก็คือไอ้เจ้า ทั้งคู่เป็นของกันและกัน เป็นครั้งแรกของกันและกัน เขาบอกเสมอว่าไอ้เจ้าคือพระเจ้าของเขา หากไม่มีไอ้เจ้าเขาจะอยู่ไม่ได้

แต่ตอนนี้...ไม่มีไอ้เจ้า เขาก็อยู่ได้ ทั้งยังอยู่ได้เป็นอย่างดี





OMG: Sent a photo.

OMG: ผมชอบวิวที่มองจากระเบียงนี้

OMG: ผมอยู่ที่นี่ ที่ของผม ที่รักอยากมาหาผมไหม

OMG: ถ้าอยากมาหาผม นึกให้ออกนะ

OMG: ผมจะรอ

D. : อยู่กับใคร แล้วไอ้เหี้ยนั่นอยู่ไหน

OMG: กำลังอาบน้ำ เตรียมตัวขึ้นเตียงกับผม ของเขาห้าสิบสองมั้ง ผมไม่แน่ใจ แจาถึงน้อยกว่าคุณผมก็คิดว่าโอเค ไม่น่าเจ็บมาก

D. : เจ้า กลับมาหากูไม่ได้เหรอวะ กูจะไปรู้ได้ยังไงว่ามึงอยู่ที่ไหน กลับมาเคลียร์กันที่ห้อง

OMG: ผมบอกแล้วไงว่าคืนนี้ผมไม่กลับ

D. : มึงคิดฆ่ากูให้ตายจริงๆ ใช่ไหม

OMG: ไม่คุ้นบ้างเหรอว่าที่ไหน





ไม่หลงเหลืออยู่สักนิดเลยเหรอ...





D. : กูจะไปคุ้นกับวิวระเบียงคอนโดฯ ไอ้เหี้ยนั่นได้ยังไง

D. : ส่งโลเกชั่นมา

OMG: ไม่ใช่คอนโดฯ ของบิน คอนโดฯ ผมเอง ห้องของผม รังรักของผม

D. : อ๋อ มันชื่อบินสินะ ดี! กูจะได้ตามกระทืบถูกตัว

OMG: นักเลงจังเลยครับที่รัก

D. : เจ้า กูไม่เล่นแล้วนะ หัวกูจะระเบิดอยู่แล้วไอ้เหี้ย บอกมาสักทีว่าอยู่ไหน

OMG: ผมไปกินเหล้าก่อนนะ ต้องย้อมใจนิดหน่อย กลัวเจ็บอะ

D. : กูเหมือนจะตายจริงๆ แล้วว่ะ มึงโคตรใจร้ายเลยเจ้า

D. : กูเกลียดมึงเจ้า โคตรเกลียดมึงเลย

OMG: แต่ผมรักคุณนะ

D. : อย่าบอกว่ารักกูถ้ามึงกำลังฆ่ากูให้ตายทั้งเป็น

D. : คิดได้ไงวะ ไปนอนเอากับคนอื่นเพื่อประชดกู มึงแม่งเป็นคนแบบนี้ได้ไง

OMG: เพราะผมรักคุณ รักมาก ผมให้คุณได้ทุกอย่าง มากกว่านี้ก็ชีวิตของผมแล้วดิน

OMG: ผมก็เลยเจ็บมากกับสิ่งที่คุณทำ

D. : ขอโทษ ให้กูพูดอีกร้อยครั้งก็ได้ว่ากูขอโทษ ให้อภัยแล้วกลับมาหากูนะ

D. : กูทรมานจะตายแล้วครับเมีย

D. : Sent a photo.

D. : ผลงานมึง

D. : กูจะไม่ทำแผลจนกว่ามึงจะมา





ไอ้เจ้าเผลอกำโทรศัพท์มือถือในมือแน่นจนรู้สึกเจ็บมือไปหมด มือขาวๆ ของธราเต็มไปด้วยบาดแผลจากการที่ถูกกระแทกอย่างรุนแรง

นิสัยเก่าไม่เคยหาย...





OMG: คุณทำให้ผมโมโหนะธรา ผมไม่ชอบที่คุณเจ็บตัวคุณก็รู้ แล้วเมื่อไหร่ไอ้นิสัยที่ต่อยผนังเพื่อระบายอารมณ์นี่มันจะหายไปสักที มือคุณสำคัญต่องานของคุณนะ เป็นแบบนี้แล้วจะทำยังไงวะ ทำเคสด้วยมือข้างเดียวได้เหรอไอ้โง่

D. : ไอ้แพร์ด่ากูเยอะแล้ว ตอนนี้ก็ยังบ่นไม่หยุด ขอมึงไว้คนได้ไหม อย่าด่ากูเลย มาหากูหน่อยนะ กลับมาทำแผลให้กู

OMG: เดี๋ยวแพร์ก็บังคับคุณได้เองแหละ

D. : เจ้า กูขอร้อง

OMG: ธรา ผมเอาจริงนะครั้งนี้ ผมเตือนคุณหลายครั้งแล้วกับเรื่องความเจ้าชู้ของคุณ ถ้าครั้งนี้ผมใจอ่อนกับคุณมันก็จะมีครั้งต่อไป ผมไม่ชอบให้มันเกินสิบครั้ง

OMG: ผมไม่อยากหายไปจากคุณถึงต้องทำแบบนี้ เข้าใจผมด้วยครับ ผมจะไม่ตอบไลน์แล้วนะ ทำแผลด้วยครับที่รัก





“ท่าน เรียบร้อยแล้ว เตรียมตัวเมาได้ เดี๋ยวพวกมันมา มากันครบเลย แหกปากกันใหญ่ที่จะได้มาเจอมึง” ไอ้บินจัดการนัดแนะกลุ่มเพื่อนมาสังสรรค์เสร็จแล้ว มันรายงานก่อนจะนิ่งเงียบเมื่อเห็นสีหน้าของไอ้เจ้า

คนที่ทำให้เจ้า จักรพรรดิโกรธขนาดนี้ก็คงมีคนเดียว

“ไอ้ดินมันทำอะไรให้โกรธอีกล่ะ” เพราะเคยเห็นไอ้เจ้ากับคนรักทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องอยู่หลายครั้ง เห็นสีหน้าแบบนี้ก็พอเดาได้แล้ว

“ต่อยผนัง ขยันทำแต่เรื่องโง่ๆ”

“เท่าที่จำได้มันทำเพราะอยากเรียกร้องความสนใจจากมึง ทุกครั้งที่ทะเลาะกันมึงก็เย็นชากับมันฉิบหาย บทจะใจแข็งก็ไม่ยอมลงให้มันเลย แล้วพอมันเจ็บตัวมึงก็ใจอ่อน มันก็เลยต้องเจ็บตัวทุกครั้งที่ทะเลาะกับมึงอะ มีครั้งหนึ่งนิ้วหักเลยนี่”

“อืม ลำบากกูต้องเป็นมือเป็นตีนให้เป็นเดือน”

“มึงเต็มใจไงท่าน เห็นบ่นมันตลอดแต่ก็ทำให้ แล้วครั้งนี้ทะเลาะอะไรกันวะ ขนาดว่าจำไม่ได้แต่ก็ไม่เปลี่ยนเลยนะ”

“เรื่องผู้หญิง กูแค่จะดัดนิสัยมัน ไม่เคยเลิกเจ้าชู้ไอ้เหี้ยนั่น พูดแล้วก็หัวร้อน กูไปอาบน้ำก่อน อยากแช่น้ำ หัวจะได้เย็นลงบ้าง”

“เออๆ เดี๋ยวกูลงไปหาซื้อกับแกล้ม จะรอรับพวกไอ้วินขึ้นมาด้วยเลย”

“อืม เอากระเป๋าตังค์กูไปเลยละกัน กูเลี้ยง”

“เข้ กระเป๋าตังค์ในตำนาน กูได้จับเป็นคนแรกของกลุ่มเว้ย เดี๋ยวเอาไปอวดพวกไอ้วิน”

กระเป๋าตังค์เก่าๆ ของไอ้เจ้าคือหนึ่งในบรรดาของรักของหวงที่สุดของมัน ไม่เคยให้ใครแตะต้อง ดูแลอย่างดี เคยทำตกน้ำถึงขั้นต้องจ้างนักประดาน้ำตามหา คงเพราะเป็นของขวัญวันเกิดจากคนสำคัญที่สุดในชีวิต ไอ้เจ้าก็เลยหวงยิ่งกว่าชีวิตของมัน ก็...เขาบอกว่าเก็บเงินค่าขนมซื้อให้ ตอนนั้นรู้สึกแปลกใจว่าทำไมชวนไปกินขนมไม่เคยไปด้วยกัน ที่แท้ก็ประหยัดเงินไว้ ถึงกับยอมอดเพื่อให้ของขวัญกับไอ้เจ้า

จำได้ว่าตอนที่ได้รับ สีหน้าคนให้มีแต่ความลังเลและกังวลใจ

‘ของถูกๆ แบบนี้ โอเคไหม ถ้าไม่โอเคบอกนะ ปีหน้าจะให้ใบที่สวยกว่านี้’

‘ฮื้อ ไม่ต้องๆ เจ้าชอบใบนี้ ชอบมากๆ เลย สวยอะ ดินเลือกเก่งจัง เจ้าจะใช้มันอย่างดี ขอบคุณนะ’

จำได้ว่าสีหน้าของคนให้เริ่มดีขึ้นจนยิ้มกว้างเต็มใบหน้า

‘สุขสันต์วันเกิดนะ อยู่ด้วยกันไปนานๆ ตลอดชีวิตเลยยิ่งดี’

‘เป็นคำอวยพรวันเกิดที่เหมือนขอแต่งงานไปด้วย’

‘แต่งมั้ยล่ะ’

‘ปฏิเสธได้เหรอ’

‘ไม่ได้’

‘งั้นถ้าตอบว่าได้แล้วยิ้มให้เจ้าทุกวันเลยนะ เจ้าชอบรอยยิ้มของดิน ใครไม่รักดินไม่เป็นไรแค่เจ้ารักก็พอ เจ้าจะเป็นทุกอย่างให้ดิน จะมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้ดิน ความสุขของดินคือความสุขของเจ้า รู้มั้ยว่าแต่งงานกันแล้วก็จะเป็นคู่ชีวิตของกันนะ ดินจะเป็นอีกครึ่งชีวิตของเจ้า เป็นคนที่สำคัญมากๆ’

จำได้ว่าในตอนนั้นยิ้มให้กันอย่างไม่เคยนึกกังวลถึงเรื่องทุกข์ใจอื่นใด เพราะมั่นใจว่าจับมือกันแน่นพอ เพราะมั่นใจว่าจะไม่มีวันปล่อยมือ และเพราะแบบนั้นถึงไม่เคยคิดว่าจะมีวันพรากจาก

‘ขอบคุณอีกครั้งนะสำหรับของขวัญวันเกิด กระเป๋าใบนี้จะเก็บสิ่งที่สามารถซื้อทุกอย่างที่ดินต้องการได้ ทุกอย่างบนโลกเลย แค่บอกเจ้า เจ้าจะหามาให้ แต่ความสุขกับความรัก เจ้าจะให้ดินเองนะ’

‘ทำตัวเป็นพระเจ้าอีกแล้ว’

‘ไม่ใช่ซะหน่อย บอกกี่ครั้งแล้วว่าเจ้า...ไม่ใช่พระเจ้า แต่เป็นเจ้าที่จะเป็นทุกอย่างให้ดิน’

‘งั้นเป็นเจ้าชีวิตของผมด้วยนะ’

ทั้งที่พูดแบบนั้นแต่กลับลืมเลือนคนที่บอกว่าเป็นเจ้าชีวิตไปจนหมดสิ้น...

ไอ้เจ้ากะพริบตาไล่น้ำใสๆ ที่กำลังจะเอ่อล้นออกมาให้หายไป “เอาอีกใบไปดีกว่า กูกลัวมึงทำหาย”

“ระดับท่านเจ้า จักรพรรดินี่ต้องใช้กระเป๋าตังค์สองใบเลยสินะ ไอ้เหี้ยๆ ๆ ๆ ใบนี้ๆ ๆ ๆ กูอ้อนแฟนตั้งนาน แต่แฟนไม่ซื้อให้สักที สวยฉิบหายแต่ก็แพงฉิบหาย เอาใบนี้มาก็ได้ กูจะเอาไปอวดพวกมัน เฮ้ย! ไอ้สัดเจ้า อย่าโยน!” ไอ้บินตาพร่าไปแล้วกับความสวยสดงดงามของกระเป๋าหนังชั้นดี แต่ก็ใจหายใจคว่ำเมื่อเพื่อนตัวดีโยนมาให้อย่างไม่ใส่ใจว่าตัวกระเป๋าจะตกพื้นแล้วมีรอยขีดข่วนหรือไม่ “ดีที่กูรับทันหวุดหวิด รักษาหน่อยดิว้า ของแพง เป็นรอยขึ้นมานี่เสียดายเลย”

“ไม่ได้อยากได้”

“แล้วซื้อมาทำไมวะ”

“แม่เลี้ยงกูส่งมาให้ เห็นกระเป๋าตังค์เก่าๆ ของกูแล้วอยากให้เปลี่ยนมั้ง”

“เขาก็ดีกับมึงอะ”

“ก็ลองไม่ดีกับกูสิ”

“มึงจะร้ายกับคนทั้งโลกไม่ได้นะท่าน ดีกับคนที่ดีกับมึงบ้าง แบบ...เขาก็ดีอะ รักมึงเป็นห่วงมึง”

“กูดีกับดินคนเดียว จำ!”

“โอ๊ย! อย่าจิ้มหน้าผากกู มึงรุนแรงตลอด กูลงไปซื้อของละ จะผลาญเงินมึงให้เกลี้ยงกระเป๋า หึ วันนี้กูรวยจ้า”

“เรื่องของมึงเถอะไอ้เจ๊ก”

“อย่าเรียกกูว่าเจ๊ก! กูแค่ตาตี่เท่านั้น!”

“เรื่องมึ้ง!” ไอ้เจ้าสะบัดหน้าเดินเข้าห้องน้ำไปโดยไม่สนใจไอ้บินอีก ปล่อยไอ้เจ๊ก เอ้ย! ไอ้ลูกคนจีนกระฟัดกระเฟียดอยู่เพียงลำพัง




ออฟไลน์ Snufflehp

  • It feels like nobody ever knew me until you knew me
  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +978/-17


09:30 PM

OMG: Sent a photo.

OMG: Sent a photo.

OMG: มา

D. : ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้า

OMG: รอคนมาเอา

D. : เจ้า พอเถอะ กูจะไม่ไหวแล้วนะ

D. : กูต้องทำยังไงวะถึงจะหยุดมึงได้ กูเจ็บไปหมดแล้วนะเจ้า พอทีได้มั้ย

OMG: ขอโทษครับ ผมแค่จะบอกว่าผมรอคุณ

OMG: รอคุณอยู่นะครับ มาหาผมนะที่รัก

OMG: Sent a location.

OMG: อยากกอดคุณ

OMG: คิดถึงมาก ผมเหนื่อยแต่ผมก็คิดถึง ผมทรมานแต่ผมก็คิดถึง

OMG: คุณเก่งจังที่ทำให้ผมเป็นได้ขนาดนี้

OMG: Sent a photo.

OMG: ผลงานคุณ ผมเป็นแบบนี้ทุกที ทุกครั้งที่ทะเลาะกับคุณ ผมก็ทำได้แค่ร้องไห้

D. : อยู่ชลเลยเหรอ

OMG: อืม

D. : คนเดียว?

OMG: เพื่อนกลับแล้ว

D. : เมาเหรอ

OMG: นิดหน่อย

D. : ยังเป็นของกูคนเดียวใช่ไหม

OMG: คนเดียวมาตลอดครับ ดินคิดว่าผมจะเป็นของคนอื่นได้เหรอ ผมง่ายกับคุณแต่ผมไม่ง่ายกับคนอื่น

D. : ครับ รู้แล้ว

D. : ร้องไห้หยุดยัง

OMG: ไม่บอก มาดูเอง

D. : งั้นรอนะ กำลังไปหา

OMG: ลงมาหน้าคอนโดฯ ผมส่งคนไปรับคุณแล้ว ผมรู้คุณขับรถไม่ไหว

D. : รอบคอบ

D. : มึงเก่งจริงๆ นะ ทำกูเป็นบ้าได้ขนาดนี้

OMG: แน่นอนที่รัก เพราะผมคือพระเจ้าไง

OMG: คุ้นบ้างไหม

OMG: คนที่ชื่อเจ้า จักรพรรดิ

OMG: คนที่เคยเป็นพระเจ้าของคุณ

OMG: คนที่เป็นเจ้าชีวิตของคุณ

OMG: คุณลืมเจ้าคนนี้ได้ไปยังไง





เพราะบางทีฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ก็ทำให้คนที่เข้มแข็งอ่อนแอ ความทรมานตั้งแต่ที่คนอีกคนหายไปจากชีวิตนั้นทวีความรุนแรงมากขึ้นจนเกือบถึงจุดที่ทนไม่ไหว ตั้งแต่วันนั้นมาจนถึงวันนี้ไม่มีวันไหนที่นอนหลับได้สนิท น้ำตาไหลอาบแก้มก็เท่านั้น คร่ำครวญหาก็เท่านั้น ไม่เคยมีสิ่งใดหวนคืนกลับมา แต่ก็ยังคงร้องไห้ ยังคงพร่ำเรียกหา แค่อยากได้คนรักคนเดิมคืนกลับมา แค่อีกสักครั้งที่จะได้พูดคำว่าขอโทษ

นี่ดิน...ถ้าคืนนั้นเราไม่ทะเลาะกัน ตอนนี้เราจะเป็นยังไงนะ

ไอ้เจ้าขดตัวอยู่บนพื้นที่ถูกปูด้วยพรม สั่นไปทั้งตัวเพราะแรงสะอื้น มุมนี้เป็นมุมโปรดของดิน เป็นมุมที่ดินชอบมานั่งอ่านหนังสือ บางครั้งก็นอนหลับตาแล้วเสียบหูฟังฟังเพลงโปรด มีไอ้เจ้าคอยป้วนเปี้ยนอยู่ไม่ห่าง ดินอ่านหนังสือมันก็อ่านตาม ดินนอนมันก็นอนตาม เพราะเป็นอีกครึ่งชีวิตของกันและกันจึงไม่เคยคิดอยู่ห่าง ไม่รู้ว่าดินจะรำคาญมันไหม แต่มันมีความสุขทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้

ไอ้เจ้าร้องไห้โดยไร้เสียง มีแต่เพียงเสียงหลุดสะอื้น ทั้งที่อยากร้องตะโกนระบายความอัดอั้นในใจให้ดังๆ แต่ก็ไม่รู้จะตะโกนคำไหนให้สบายใจที่สุด มันปล่อยเวลาให้ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ หลับตาให้น้ำตาไหลลงมาเงียบๆ ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงประตูที่ถูกเปิดเข้ามา

ธรามาถึงแล้ว เขาขึ้นคอนโดฯ มาพร้อมกับคนของไอ้เจ้าที่ส่งไปรับ คนของไอ้เจ้าแนะนำตัวว่าชื่อลุงชัน เป็นคุณลุงที่หน้าตายิ้มแย้ม อัธยาศัยดี ลุงชันเดินมาส่งเขาถึงหน้าห้องของไอ้เจ้า แตะคีย์การ์ดและกดรหัสให้เขาจากนั้นจึงขอตัวกลับไป

ห้องของไอ้เจ้ากว้างขวางกินพื้นที่ทั้งชั้น ดูใหญ่เกินกว่าจะอยู่เพียงลำพัง ธรากวาดสายตามองหาเจ้าของห้อง ในส่วนครัวที่มองเห็นได้ง่ายไม่มีมันอยู่ตรงนั้นมีเพียงจานชามที่ถูกใช้แล้ววางอยู่บนเคาน์เตอร์ ขวดเบียร์หลายขวดวางอยู่ใกล้เคียง สังสรรค์กันเสร็จแล้วคงเก็บกวาดก่อนกลับไป เขากวาดตามองอีกครั้งก่อนจะสะดุดตากับก้อนกลมๆ ที่เหมือนคนขดตัวนอนอยู่ รู้แน่ว่าคงเป็นไอ้เจ้าจึงได้เดินไปดู คิดว่ามันคงเมาหลับอยู่ตรงนั้น แต่ไม่ใช่...

“ทำไมร้องไห้ขนาดนี้เจ้า”

เสียงสะอื้นของไอ้เจ้า ตัวผอมบางที่สั่นไปทั้งร่าง น้ำใสที่เปียกชุ่มใบหน้าทำเอาหัวใจของธราปวดหนึบ

“ม..มาแล้วเหรอ” เสียงสั่นเครือเอ่ยถาม ก่อนจะค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง

ไอ้เจ้ารีบใช้หลังมือเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า ไม่หวังจะปิดบังว่าตัวมันร้องไห้ แต่หากถูกถามถึงเหตุผลก็คงไม่ตอบออกไป ธราไม่ต้องรับรู้หรอกว่าไอ้เจ้ากำลังทรมาน

“ขอโทษ” ธราบอกเสียงแผ่ว ดึงตัวไอ้เจ้าเข้าสู่อ้อมกอด “ขอโทษนะ”

“ฮึก…”

“อย่าเป็นแบบนี้ กูเหมือนจะตายเลยเจ้า เจ็บเหมือนจะตายเลย อย่าร้องไห้ กูขอโทษ”

กับคนที่เกลียดเป็นพิเศษคนนี้ ไม่เคยอยากเห็นน้ำตา ไม่เคยอยากให้เจ็บปวด ไม่เคยอยากให้หายไป ธราหมายความตามนั้น เขาเหมือนจะตายจริงๆ เจ็บปวดไปทั้งใจ จุกแน่นไปทั้งอก แค่เพราะไอ้เจ้าร้องไห้ สีหน้าเศร้าสร้อยของมัน ความทรมานในแววตาของมัน ทำให้เขาหายใจแทบไม่ออก

คงเป็นเพราะเขา...ไม่รู้ว่ามันต้องเจ็บปวดเพราะเขามาตั้งเท่าไร เคยคิดว่าพูดด่าว่าอะไรมันไปมันก็คงไม่รู้สึกรู้สา จนเมื่อเห็นน้ำตาของมันก็เพิ่งได้รู้ว่า ไอ้เจ้าก็มีหัวใจ

“ร้องไห้ตามเจ้าทำไมดิน”

เพราะไอ้เจ้าทักขึ้นมาถึงได้รู้ ถึงได้รู้ว่าน้ำตาไหลอาบแก้มไม่ต่างจากคนในอ้อมแขน

“เจ้าโอเคแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว ดินอย่าร้องไห้นะ ไม่เอา ห้ามร้อง”

มือผอมบางของมันคอยเช็ดน้ำตาให้ คำพูดปลอบประโลมของมันยิ่งทำให้หัวใจของเขาบีบรัดแน่น คำถามมากมายประดังประเดเข้ามาในหัว

ถ้าเจ็บปวดขนาดนี้ทำไมถึงยังอยู่กับเขา อดทนฟังคำว่าเกลียดอยู่ได้ทุกวัน อดทนมาได้ยังไงตั้งนานขนาดนี้

ความรักของไอ้เจ้าไม่มีเหตุผลเลย ทำไมเอาแต่รักเขา ไม่รักตัวเองบ้างเลยหรือไง

“เจ้า ถามหน่อยได้ไหม”

“หืม”

“มึงเคยรู้จักกูมาก่อนเหรอ”

“…”

“ข้อความในไลน์ของมึง หมายความว่ายังไงเหรอเจ้า”

ธราอ่านทุกข้อความที่ไอ้เจ้าพิมพ์มาในแชท แต่ไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร เพราะไม่รู้ว่ามันพูดถึงเรื่องอะไรกันแน่

พระเจ้าของคุณ...

เจ้าชีวิตของคุณ...

คุ้นบ้างไหม...

ลืมได้ยังไง...

ทั้งตัดพ้อ ทั้งโกรธและเสียใจ ธราจับความรู้สึกได้ผ่านทางตัวอักษรราวกับเห็นสีหน้าของไอ้เจ้าตอนกำลังพิมพ์ เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงตั้งคำถามแบบนั้น รู้แค่ว่าความรู้สึกที่ได้อ่านมัน...เหมือนตอนเดินลงบันไดแล้วลืมเหยียบไปหนึ่งขั้น รู้สึกวูบโหวงในช่องท้อง อะไรบางอย่างบิดมวนอยู่ภายใน

“เปล่า” ไอ้เจ้าปฏิเสธ พร้อมทั้งแก้ตัวโง่ๆ “ส่งผิดแชท”

ธราขมวดคิ้วมอง เขาย้อนถามสั้นๆ แค่ว่า “เหรอ”

“ไหนเอามือมาดูหน่อย” ไอ้เจ้าเปลี่ยนเรื่องอย่างเนียนๆ “เข้าเฝือกอ่อนเลยเหรอ ต่อยแรงเลยใช่ไหมครับ”

“อืม เดี๋ยวก็หาย” ธรายอมเปลี่ยนเรื่องตามมัน แม้ความข้องใจจะเต็มแน่นอยู่ในอก

“ทำอะไรไม่คิด” ไอ้เจ้าบ่น ย่นจมูกใส่

“มึงสิที่ไม่คิด” ธราดีดหน้าผากไอ้เจ้าอย่างแรงสองทีซ้อน จนมันดีดดิ้นเพราะความเจ็บ ลูบหน้าผากป้อยๆ “เก่งแต่จะประชดกู แล้วเอารูปใครส่งมา หน้าเหี้ย”

“ไอ้บินนอนร้องไห้แล้วแน่ๆ” ยังเจ็บหน้าผากไม่หายแต่ก็เผลอหลุดยิ้มไปกับคำวิจารณ์หนังหน้าไอ้บิน “หน้าเหี้ยเลยเหรอ ไอ้บินมันเป็นเพื่อนผมอะ ซี้กัน คุณไม่คุ้นหน้ามันบ้างเหรอ”

“เพื่อนมึงแล้วกูจะคุ้นได้ไง”

“เออนั่นสิ ผมก็ถามอะไรโง่ๆ แหะๆ” ไอ้เจ้าหัวเราะกลบเกลื่อน “แล้วนี่ที่รักกินข้าวยังอะ”

“ยัง มึงคิดว่ากูกินลงหรือไงวะ มัวแต่ตามหาวิวคอนโดฯ เหี้ยๆ ของมึงเนี่ย ไอ้แพร์ด่ากูฉิบหายว่ากวนเวลามันแก้แล็ป แทบเอาฟันปลอมตบหัวกู”

ไอ้เจ้าไม่รู้จะยิ้มหรือร้องไห้ดี แต่เอาวะ จำไม่ได้ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็แคร์กันซะขนาดนี้ “ทั้งดีใจทั้งเสียใจแฮะ แต่ก็นั่นแหละ คุณแคร์ผมมากเลยนี่ครับที่รัก คิดอะไรกับผมรึเปล่าน้า”

ธราหน้าบึ้ง อยากจะตบกะโหลกไอ้เจ้าให้เลิกโง่ไปหลายๆ ที “กูทำขนาดนี้แล้วนะ ยังต้องพูดเหรอ”

“นั่นสิ ทำขนาดนี้แล้วก็เป็นผัวผมเถอะครับ”

“เออ ไปรอที่เตียงไป” รับมุกซะอย่างนั้น

“แง้ ใจเย็นก่อน” ไอ้เจ้าเบรกแทบไม่ทัน “กินข้าวก่อนครับจะได้มีแรง”

“ตอนถ่ายรูปส่งมายั่วกูไม่เห็นมึงอายอย่างนี้”

“ก็เมาอะ ตอนนี้สร่างแล้ว”

ธราส่ายหน้าระอาใส่คนใจกากแต่ปากเก่ง ยั่วได้ยั่วดีแต่พอจะเอาจริงกลับถอยหนี “เดี๋ยวทำให้เมาอีกรอบ”

“ไม่ๆ ๆ ๆ พรุ่งนี้ต้องรีบกลับ เดี๋ยวคุณเข้าคลินิกไม่ทัน ผมเป็นคนขับอย่าทำให้ผมเมาเลย มันจะไม่ตื่นเอา”

“ข้ออ้างมึงนี่เยอะจริงๆ แต่เอาเถอะ มือกูเจ็บ ไม่ถนัด”

ไอ้เจ้าทำหน้าโล่งใจจนน่าหมั่นไส้ ธราจึงดึงมันเข้ามาจูบเป็นการลงโทษที่วันนี้ทำเขาเสียการควบคุมจนไม่เหลือมาด เพื่อนก็พากันรุมด่าว่าโง่ มือก็ยังมาเจ็บ ไม่พอยังหัวฟัดหัวเหวี่ยงเหมือนหมาบ้า ทั้งโกรธทั้งโมโห แต่พอหามันเจอก็เสียน้ำตาให้มันได้เห็น

ถ้าจะเป็นขนาดนี้ขอยอมรับก็ได้ว่า...รู้สึก

รู้สึกที่ไม่ใช่...เกลียด

หัวใจของธราเต้นรัวเมื่อเผลอยอมรับ ยากจะอธิบายว่าเป็นแบบไหน มันเหมือนกับกับว่ารอคอยมาตลอด ราวกับว่าจะเป็นแบบนี้อยู่แล้ว มันเป็นความรู้สึกที่บอกได้ยากด้วยคำพูด

บอกไม่ได้และสูญสิ้นการควบคุม

“มึง” เสียงทุ้มร้องเรียก เผลอกลืนน้ำลายลงคอเพราะลังเลที่จะพูด แต่ไม่พูดก็ไม่ได้...ไม่อยากต้องทะเลาะกับมันแบบนี้อีกแล้ว “สมมติว่าสี่ปีผ่านไป”

“เล่านิทานเหรอ”

“ฟังก่อน” ธราทำเสียงดุ จนไอ้เจ้าหงอ หน้าจ๋อยสนิท “คือ...ยังไงดีวะ แป๊บ”

ไอ้เจ้ารอฟังอย่างใจจดใจจ่อ เห็นแบบนั้นแล้วคนพูดก็พูดยากมากขึ้นไปอีก ธราสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมา ทำอยู่อย่างนั้นสองสามครั้งเพื่อลดความตึงเครียดให้ตัวเอง “ที่กูบอกมึงว่าสี่ปีถึงจะบอก กูจะบอกอนาคตให้ฟัง”

ไอ้เจ้ายกมือขึ้นปิดหูอัตโนมัติเมื่อมันรู้ว่าธรากำลังจะพูดอะไร “เรื่องไม่ดีไม่ฟัง ไม่เอาๆ ๆ ๆ ยังไม่ครบสองปีเลย จะมาสี่ปีได้ยังไง ห้ามไล่นะ ที่บอกจะหายไปแค่ขู่เฉยๆ ผมไม่ไปไหนทั้งนั้นอะ จะอยู่กับคุณ อย่าไล่ผม อย่าไล่ผมมมม!”

“เจ้า” มือหนาข้างหนึ่งกำรอบข้อมือของไอ้เจ้าที่กำลังสติแตกแล้วดึงมากุมไว้ มันทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกรอบ ส่ายหัวราวกับบอกให้เขาอย่าพูดอะไรออกมา แต่ธราตัดสินใจแล้ว ยังไงก็ต้องบอกให้มันเข้าใจ “ที่กูจะบอกก็คือมึงถึงเส้นชัยแล้วครับ”

ตอนแรกเหมือนไอ้เจ้ามันจะฟังไม่เข้าใจ มันนิ่งค้าง ในขณะที่ธราเริ่มนับในใจ ไม่รู้ว่าจะต้องนับถึงสิบไหมกว่าที่ไอ้เจ้าจะรู้ตัว มันบอกว่ามันไม่ชอบเลขสิบด้วยเหตุผลที่ชวนประสาทเสีย เพราะฉะนั้นอย่าให้ถึงสิบเลยนะ รู้ตัวสักที

แต่แค่เพียงนับถึงห้า ไอ้เจ้าก็เผยรอยยิ้ม

“รู้หรอกว่าดินกำลังนับ”

ตั้งแต่แรกแล้ว...ตั้งแต่แรกที่มันเข้ามาในชีวิต มันก็เหมือนกับรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเขาไปซะหมด ทั้งที่บางเรื่องเขาก็ไม่เคยรู้ด้วยซ้ำ ความชอบที่ถูกมันค้นพบ นิสัยเสียๆ ที่แก้ไม่หายก็ถูกมันค้นเจอ

สงสัยมันจะเป็นพระเจ้าจริงๆ

“ครบสิบแล้ว” ไอ้เจ้านับต่อในใจจนครบสิบ มันดึงมือของธราไปแนบที่แก้มของตัวเอง ก่อนจะพรมจูบลงบนหลังมือขาว “งั้นคบเลยนะ เจ้าชู้ไม่ได้แล้วนะครับที่รัก”

“รู้ จะไม่ทำ”

“สุดจริงๆ คนนี้ ผมรักคุณจะตายอยู่แล้ว ฮื้อออ”

ธราหัวเราะกับปฏิกิริยาโอเวอร์ของไอ้เจ้า แววตาของมันไม่โกหก มันดีใจมากอย่างที่คิดเอาไว้ ก็ถ้ารู้ว่ารอยยิ้มของมันจะทำให้เขามีความสุขขนาดนี้...เขาคงพูดไปตั้งนานแล้ว

“รอแป๊บนะ ผมมีของจะให้”

ไอ้เจ้าลุกขึ้นก่อนจะเดินหายไปในห้องห้องหนึ่งที่อยู่ฝั่งขวามือ คิดว่าคงเป็นห้องนอนของมัน ธรานั่งรอ ไม่นานมันก็กลับมาพร้อมกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ในมือ มันคุกเข่าลงตรงหน้า เปิดกล่องเผยให้เห็นแหวนสองวงที่วางเคียงกันอยู่ด้านใน

“ขอบคุณที่กลับมา” น้ำตาหยดหนึ่งไหลหยดลงบนแหวน เป็นน้ำตาของไอ้เจ้าที่ธราไม่เข้าใจสีหน้าเศร้าสร้อยของมัน “เจ้าไม่รู้ว่ายังใส่ได้ไหม ทำไว้นานแล้ว วันนี้มีโอกาสได้สวมให้สักที”

“แหวนของใคร”

“ของดิน”

“เจ้า”

“อย่าถามอะไรเลย เจ้าสวมให้นะ” เพราะธราทำท่าจะตั้งคำถาม ไอ้เจ้าจึงรีบตัดบท

แหวนวงนี้เป็นของธรา ธราเป็นเจ้าของมันมาตั้งแต่ต้น มันจึงสามารถสวมนิ้วนางข้างซ้ายของเขาได้พอดิบพอดี ขนาดนิ้วไม่เปลี่ยนไปเลย แต่ทำไมกันนะ...แววตาถึงเปลี่ยนไป

“ข้างซ้ายเลยว่ะ” ธรายิ้มเมื่อเห็นไอ้เจ้าหน้าแดงก่ำ “คบเป็นแฟนคือใส่นิ้วนางข้างซ้าย แล้วถ้าแต่งงานกันกูต้องใส่ซ้อนอีกวงไหม”

“อยากได้อีกวงก็จะให้” ไอ้เจ้ายิ้มหวาน ตาเชื่อม “เพชรสักยี่สิบกะรัตไปเลย อลังการ"

“มึงรวยจริงๆ สินะ”

ไอ้คนรวยยักคิ้ว “ซื้อทะเลไว้บ้านคุณได้อะ”

“อันนี้เพ้อเจ้อครับมึง”

คนเพ้อเจ้อหัวเราะคิก ก่อนจะหน้าเหวอเมื่อเห็นธราหยิบแหวนอีกวงขึ้นมา

“นิ้วมึงล่ะ”

ไอ้เจ้าเบ้ปาก รู้สึกเหมือนโดนขู่กรรโชกทรัพย์ “ขอโรแมนติกกว่านี้”

“ทำไม่เป็น”

“เมื่อก่อนโคตรโรแมนติกเลย”

“ตอนไหน”

“ไม่รู้ๆ ๆ ๆ” ไอ้เจ้ารีบยื่นนิ้วออกไป “ใส่มาครับ ช้าๆ เบาๆ อย่าแรง เดี๋ยวเจ็บ อูยยย”

ธราหลุดขำ สีหน้าไอ้เจ้านี่มันได้ใจมาก เรื่องยั่วน่ะที่หนึ่ง ปากเก่งก็ที่หนึ่ง แต่เจอของจริงวิ่งหนีหางจุกตูด “เหี้ยไรมึงเนี่ย เดี๋ยวก็เอาใส่เข้าไปจริงๆ สักที”

“แหะ”

ถึงจะไม่มีความโรแมนติก แต่ธราสวมแหวนให้ไอ้เจ้าอย่างเบามือ สายตาที่ทอดมองก็อ่อนโยนจนไอ้เจ้าระทดระทวย แทบกลิ้งตายไปกับพื้นพรม

“มีแค่มึงแล้วนะตอนนี้ กูวางสถานะให้แล้วก็เลิกเป็นหมาบ้านะครับ”

“ถ้าคุณเลิกเจ้าชู้ได้ ผมก็ทำได้”

“เคลียร์หมดแล้วน่า แค่มึงคนเดียวกูก็ปวดหัวจะตายแล้ว”

“ก็บอกแล้วว่าคนอย่างคุณต้องเจออย่างผม”

“เล่นซะกูเกือบบ้า”

“เสียฟอร์มเลย”

“เออ รับผิดชอบกูด้วย”

ไอ้เจ้ายิ้มกว้าง พยักหน้ารับด้วยความเต็มใจ “รับผิดชอบไปตลอดชีวิตเลยครับ”

หวังว่าครั้งนี้...จะเป็นตลอดชีวิตจริงๆ สักทีนะ





02:33 AM

(กรุ๊ปไลน์) หมอชอบฟัน (4)

D. : Sent a photo.

D. : คบแล้ว

P. : สักทีไอ้เหี้ยยยยยย จุดพลุ ปังๆ ๆ ๆ ยินดีด้วยยย

K. : แหวนโคตรสวยยยย นิ้วนางข้างซ้ายด้วย อู้ววว ไม่ธรรมดา!

J. : ฮืออออ เจ้าของจอมมม เสร็จไอ้เหี้ยนี่ไปแล้ว ได้ไง ได้ไง!

P. : สรุปมันอยู่ไหนไอ้ดิน

D. : ชลบุรี ส่งคนมารับกูไปหามันด้วย สุดจริงคนนี้ กูยอมแล้วก็ได้

P. : ไอ้สัด แล้วล่อน้ำมันกูไปครึ่งถัง ตระเวนหาเกือบทั่วกรุงเทพฯ ฝากด่ามันที ถ้าครั้งหน้าเล่นหนังอินเดียอีกกูจะถีบหน้ามัน แล้วเอาฟันปลอมตบๆ ๆ ๆ ๆ

K. : ใจนายเหี้ยมมากแพร์ นับถือว่ะ

D. : เจ้าฝากบอกว่าจะให้ค่าน้ำมันมึงสามเดือน จะเติมก็มาเบิกตังค์ที่มันได้เลย

P. : งั้นบอกมันนะว่าจะเล่นอีกรอบก็ตามสะดวก กูจะคอยซัพพอร์ตเอง เรื่องแค่นี้ทำให้กันได้เสมอ รักกกก

D. : เปลี่ยนไวเป็นกิ้งก่าเลยนะมึง

P. : แน่นอน ฮิ___ฮิ

D. : เจ้าโอนเข้าบัญชีกูแล้วสามพัน พรุ่งนี้มาเอาที่กู

P. : ซารังเฮฮฮฮฮ

J. : นิสัยสุลต่านแบบนี้จอมช๊อบชอบบบ พี่เจ้ารับเมียน้อยเพิ่มมั้ยค้าาา

D. : รับตีนกูก่อนครับ พรุ่งนี้จะไปเสิร์ฟถึงหน้ามึง

K. : ผู้ชายซึนๆ ที่ขี้หึงลุนแลงงงง

D. : ก็เป็นแค่กับมันคนเดียว

P. : มองบน

K. : มองบนเซม

J. : มองบนเซมๆ

D. : สััด!





....TBC....

ออฟไลน์ Pa'veaw

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1305
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-1
เอ้าามันยังไงกันละทีนี้

ดินความจำเสื่อมเหรอ ทะมายยย

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8205
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11

ออฟไลน์ bpyt

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1341
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-2
มึ้งงงงงง!!! เค้าคบกันแล้วววว

ออฟไลน์ yanggi

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 174
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
เอ้าๆๆๆๆๆๆๆ รีเฟรชทั้งวันเพื่อตอนนี้ ฮือออออ คราวนี้คลายไปปมนึง ก็เหลืออีกปม สรุป
-รู้จักกันมาก่อน
-เคยรักกันจริง
-ความจำเสื่อมจริง
-เจ้ารวยจริง
แล้วต่อไปคือ...เพราะอะไรถึงความจำเสื่อม เมื่อกี้อ่านเหมือนมีแง้มๆว่าทะเลาะกัน...โอ้ววววววว
แอบเขินตอนสวมแหวน ฮืออออ :hao7:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-10-2018 19:00:55 โดย yanggi »

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
มันมีที่มาที่ไปจริงๆด้วย..........  :hao4:
ถึงว่าทำไมเจ้าถึงตามติดดิน ทั้งที่ดินเจ้าชู้โคตรๆ  :z3: :z3: :z3:
จำเจ้าไม่ได้  จำอดีตไม่ได้ เกิดอุบัติเหตุใช่มั้ย   :serius2: :really2: o22

ดิน เจ้า   :กอด1: :กอด1: :กอด1:
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ 19th

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 232
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ความจำเสื่อมจริงๆด้วย เจ้านี่เก่งจริงๆ ที่ทำให้คนเดิมรักได้อีกครั้ง
แต่กว่าจะมาถึงตอนนี้ เจ็บไปเท่าไหร่แล้วเนี่ย ขอให้รักครั้งนี้อยู่ไปนานๆ นะเจ้า  :sad4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ noina

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 719
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-0
ซะงั้น คนจำไม่ได้ก็ดีไป คนจำได้ก็ทรมานไป

ออฟไลน์ nonlapan

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 156
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
ชอบความกิ้งก่าของหมอแพร์ 5555555  :z2:

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
ธราความจำเสื่อมหรอ?
ตอนนี้ไม่มีเพื่อนเอ๋ คิดถึงนะ

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
อะไร อย่างไง  :hao4:

ออฟไลน์ Cyclopbee

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 174
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • ขอบคุณนักเขียนที่คนที่สร้างทุกตัวละครขึ้นมานะคะ(♡˙︶˙♡)
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 690
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
เกิดอะไรขึ้นกับธรา ทำไมถึงความจำเสื่อม เจ้าเก่งจังเลยทำให้คนที่ลืมไปแล้วกลับมารักกันอีกครั้งได้ คิดถึงเพื่อนเอ๋นะคะ :pig4:

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2115
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-4
กลุ่มหมอ(ชอบ)ฟันน่ารักง่า  :กอด1: มีเงื่อนงำจิงๆด้วย :ruready

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26

ออฟไลน์ Justccwpo

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
สนุกกกกกกกกกกก

ออฟไลน์ ่jum

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3709
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-4
ในหัวมีแต่ ธราความจำเสื่อมเพราะอะไร

ตอนต่อไปจงมา  :call:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด