'เจ้า' ชีวิต ตอนที่ 25 เจ้าชีวิต ​P.26 11/03/2019 -- The End
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: 'เจ้า' ชีวิต ตอนที่ 25 เจ้าชีวิต ​P.26 11/03/2019 -- The End  (อ่าน 161565 ครั้ง)

ออฟไลน์ Snufflehp

  • It feels like nobody ever knew me until you knew me
  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +978/-17
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

***********************************

ชื่อของมันคือเจ้า เจ้าที่อาจจะมาจากคำว่าพระเจ้า เพราะมันบันดาลให้เขาได้ทุกสิ่ง ทว่าบางครั้งบางทีพระเจ้าก็มักใจร้าย มอบแต่ความโชคร้ายและความเจ็บปวดให้

"ผมชื่อเจ้า เจ้าที่ไม่ใช่พระเจ้า แต่เป็นเจ้าที่อยากเป็นทุกอย่างให้คุณ เรียกผมว่าเจ้าชีวิตก็ได้ครับ"
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-03-2019 17:42:32 โดย Snufflehp »

ออฟไลน์ Snufflehp

  • It feels like nobody ever knew me until you knew me
  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +978/-17
'เจ้า' ชีวิต ตอนที่ 1 OMG ​P. 1 21/10/2018
«ตอบ #1 เมื่อ21-10-2018 20:12:36 »

ตอนที่ 1 OMG



รู้จักพี่ธราไหม

พี่ธราคนที่ไหล่กว้าง ส่วนสูง 185 ซม. น้ำหนักยังไม่รู้เพราะยังหาข้อมูลตรงนี้ไม่ได้ รู้แค่ว่าไม่อ้วน มีซิกแพ็คเป็นลอนสวย ตัวหนาไปหน่อย แต่ก็ยังโอเค จัดเป็นหนุ่มรูปร่างดี เกรดพรีเมี่ยม ส่วนเรื่องหน้าตา หากมีเกรดที่มากกว่าพรีเมี่ยมก็จะยกให้ วัดระดับจากรูปทรงของจมูกโด่ง ตาเรียวคม คิ้วหนาเข้ม สันกรามสวย ริมฝีปากอิ่มน่าบดขยี้ เผยรอยยิ้มออกมาทีสามารถทำให้โลกหยุดหมุนได้ เมื่อก่อนเคยเห็นทำผมสีบลอนด์ เซ็ตจัดทรงแล้วสาวๆ น้ำเดินเกือบท่วมมหาวิทยาลัย แต่ครึ่งปีมานี้ทรงผมอินเทรนด์นั่นเป็นสีน้ำตาลเข้ม หน้าขาวใสจึงโดดเด่น จิกตามองมาทีแทบหัวใจวาย อ้อ...พี่ธราเรียนหมอ หมอที่จบไปจะเป็นหมอฟัน แต่ปัจจุบันเป็นหมอชอบฟัน และเป็นหมอที่ใครหลายๆ คนอยากให้ฟัน

นับรวมไอ้เจ้าด้วยไหมที่อยากโดนฟัน หากมองสายตาหวานเชื่อมที่มันใช้มองพี่ธราก็นับรวมมันไปด้วยอีกคนก็ได้

แล้วไอ้เจ้าเป็นใคร ใช่บุคคลสำคัญของประเทศหรือไม่...

คำตอบก็คือไม่ใช่ แต่หากมีรายการแฟนพันธุ์แท้ของพี่ธรา ไอ้เจ้าคงคว้ารางวัลมาได้ไม่ยาก เอาเป็นว่าหากอยากรู้เรื่องของพี่ธรา ไอ้เจ้าจะตอบคุณได้ทุกคำถาม ส่วนตัวมันเป็นใครนั้น ถามมันไปมันก็คงไม่ตอบหรืออาจจะได้คำตอบที่ไม่ชัดเจนมากนัก เพราะมันรู้จักพี่ธรามากกว่าตัวมันเองจนเผลอชอบอะไรๆ ที่เหมือนกับพี่ธราแล้วลืมสิ่งที่มันเคยชอบมาก่อนหน้านี้ไปเกือบหมด แต่บนโลกนี้ยังมีคนที่รู้จักไอ้เจ้าอยู่เหมือนกัน

หากถามเพื่อนในคณะเกษตรฯ ของมัน คนพวกนั้นคงตอบแค่ว่าไอ้เจ้าเป็นคนแปลก และถ้าถามเพื่อนร่วมสาขาปฐพีวิทยาของมันก็คงตอบได้แค่ว่าแปลกมากๆ

นิยามคำว่าแปลกของไอ้เจ้ามีมาจากหลายสาเหตุ

เพื่อนคนหนึ่งบอกว่ามันเป็นเด็กซิ่วมาจากมหาวิทยาลัยอื่น ความจริงตอนปีหนึ่งมันอายุ 21 ปี แต่กลับยังเป็นเฟรชชี่ของคณะเกษตรฯ แน่ล่ะว่าอายุทางหน้าตาของมันช่วยกลบเกลื่อนอายุจริงไปได้ เพื่อนร่วมรุ่นบางคนยังมีใบหน้าที่ล้ำหน้ามันไปไกล ไอ้เจ้าน่ะตัวสูง มันสูง 179 ซม. แต่ตัวผอม เอวบาง ไหล่บาง รูปร่างแทบเป็นเส้นตรงซ่อนอยู่ใต้เสื้อนักศึกษาตัวโคร่ง หน้าตาก็ไม่ได้ขี้เหร่ ใบหน้าของมันคมคาย จัดอยู่ในไทป์ที่มีคนเข้าหาถ้าหากว่ามันจะยอมตัดผมตัดเผ้าแล้วเลิกสวมแว่นตาเชยๆ เสียที ที่จริงอาจมีหลงผิดมาบ้างแต่เมื่อรู้จักนิสัยของมันก็โบกมือลาไปจนหมด เพราะมันเป็นคนที่โคตรยียวนกวนตีน เป็นน้องปีหนึ่งที่ไม่สมกับการเป็นเฟรชชี่ แต่ก็เก๋าเกมพอที่จะไม่โดนรุ่นพี่รังแก

ตอนที่ยังอยู่ในช่วงทำกิจกรรมของเด็กปีหนึ่ง ไอ้เจ้าก็ให้ความร่วมมือบ้างตามแต่พี่ธรา ใช่แล้ว อ่านไม่ผิด ตามแต่พี่ธราจริงๆ หากถามว่าพี่ธราเกี่ยวข้องอะไรกับมัน คนอย่างมันคงตอบว่าถ้าอยากให้เกี่ยวก็คงต้องเกี่ยว แต่จะว่าไม่เกี่ยวก็คงพูดได้ไม่เต็มปาก เพราะถ้าวันไหนที่พี่ธราเรียนจนมืดค่ำ วันนั้นจะได้เห็นไอ้เจ้าเสนอหน้าอยู่ในห้องเชียร์ แต่ถ้าวันไหนพี่ธราเลิกเรียนก่อนสี่โมงเย็น วันนั้นจะไม่มีพี่ๆ หรือเพื่อนๆ คนไหนตามตัวมันเจอ เพราะวันนั้นจะเป็นวันที่มันคอยตามพี่ธราราวกับเป็นเงาแค้นมาแต่ชาติปางก่อน เมื่อเห็นพี่ธราอยู่ตรงหน้า ไอ้เจ้าจะอยู่ข้างหลังห่างออกไปเกือบห้าสิบเมตร

ถามว่าไอ้เจ้ามีเพื่อนไหม หลายคนก็ตอบไม่ได้ว่ามีหรือไม่มี เพื่อนในคณะหรือเพื่อนร่วมสาขาก็พูดได้ไม่เต็มปากว่าเป็นเพื่อนกับมัน แต่ถ้าถามว่าปกติแล้วมันนั่งกินข้าวกับใคร นั่งเรียนใกล้ๆ ใคร ก็เห็นจะมีอยู่คนหนึ่ง คนคนนั้นชื่อไอ้เอ๋ จัดเป็นคนประเภทเดียวกับไอ้เจ้า นั่นก็คือแปลกเหมือนกัน

มิตรภาพของไอ้เจ้ากับไอ้เอ๋เริ่มขึ้นตอนรับน้องเพราะบังเอิญนั่งข้างๆ กัน ไอ้เจ้าอยู่ซ้ายมือของไอ้เอ๋ ส่วนไอ้เอ๋อยู่ขวามือของไอ้เจ้า ตอนที่รุ่นพี่บอกให้ทำความรู้จักกับเพื่อนที่นั่งข้าง ตอนนั้นคงเป็นตอนที่พวกมันได้รู้ชื่อของอีกฝ่าย

‘สวัสดีตัวคุณ ตัวผมชื่อเอ๋’

‘สัสดีนายเอ๋ ตัวผมชื่อเจ้า เจ้าสั้นๆ คำเดียวรู้เรื่อง ใครเรียกมากกว่าหนึ่งพยางค์ บอกเลยว่าผมไม่หัน’

‘เค’

ไอ้เจ้าเป็นคนกวนตีนแบบนั้นและมันเป็นคนจริง มันบอกว่าถ้าใครเรียกชื่อมันเกินหนึ่งพยางค์มันจะไม่ขานรับ ทั้งตอนที่อาจารย์เรียกในห้องเรียน ทั้งตอนที่รุ่นพี่ตะโกนด่าหรือจะเป็นตอนที่พวกรสนิยมมีปัญหาตะโกนแซว ไอ้เจ้าไม่เคยหัน มันจึงกลายเป็นคนหยิ่งและกวนตีนในสายตาของคนรู้จักที่รู้จักมันเพียงผิวเผิน แต่ในสายตาไอ้เอ๋ ไอ้เจ้าเป็นเพื่อนที่ดี

แล้วในสายตาของพี่ธราล่ะ ไอ้เจ้าเป็นยังไง

แต่ก่อนจะถามคำถามนี้ ถามพี่ธราก่อนไหมว่ารู้จักคนชื่อ ‘เจ้า’ หรือเปล่า

คำตอบก็คือ...ไม่รู้

งั้นลองเปลี่ยนคำถาม ลองถามพี่ธราดูว่าเคยเห็นคนที่ซื้อข้าวมันไก่กับน้ำเต้าหู้ฝากไว้กับลุงยามที่คณะทันตะฯ ทุกเช้าวันอังคารกับวันศุกร์ไหม หรือจะเป็นเจ้าของไลน์ไอดี OMG ที่มักจะทักมาปลุกในวันที่มีเรียนตอนเช้าจนแทบตื่นไม่ไหว ตั้งนาฬิกาปลุกก็ปิดมันซ้ำๆ แต่ก็ได้ OMG คอยตื้อปลุกจนขุดตัวเองลุกจากเตียงแล้วลากสังขารไปเรียนจนได้ ตอนกลางคืนก่อนนอนก็จะมีข้อความบอกฝันดีกับลิ้งเพลงเพราะๆ ส่งมาให้ฟัง แต่บางวันก็จะถูกกวนโมโหจนแทบลุกเป็นไฟ OMG เคยถูกพี่ธราบล็อกไปหลายครั้ง แต่ก็ขยันสมัคร ขยันเปลี่ยนไอดีแอดมาอยู่เรื่อยๆ พอคิดว่าบล็อกได้สำเร็จ สุดท้ายก่อนนอนก็ยังได้รับข้อความ





OMG: ฝันดีครับ

OMG: ผมให้พอร์น

OMG: อิ๊ พร แบบนี้ต่างหาก

OMG: ขอฟังเสียงหน่อยสิครับ อยากฟังตอนคุณร้องว่า โอ้พระเจ้า

OMG: น้ำผมต้องเดินหมดตัวแน่ๆ

OMG: โอ้ววว ซี๊ดดดด

OMG: ล้อเล่นครับ อิ๊ คลายเครียดก่อนนอน ฝันดีนะคุณ พรุ่งนี้ข้าวขาหมูกับน้ำขิง ไปเอาที่ลุงยามด้วย

OMG: ชอบคุณครับ

OMG: *ผมตั้งใจพิมพ์





พี่ธรามักจะหัวเสีย รู้ว่า OMG หน้าตาเป็นยังไงเพราะรูปโปรไฟล์ของมันก็ซูมหน้าจนแทบจะเห็นทุกรูขุมขนที่มันมี มันน่ะเป็นคนเดียวที่ชอบเดินตาม ไม่ว่าจะไปเที่ยวที่ไหนก็เจอมันตลอด เคยเข้าไปถามว่ามีปัญหาอะไรไหม เป็นโรคจิตหรือไม่ แต่มันก็ยิ้มแล้วบอกแค่ว่า ‘ชอบคุณครับ’ หน้าตามันยียวนกวนโมโห ไม่ว่าจะพูดหรือถามอะไรมันไป มันก็จะตอบกลับมาแบบนี้เสมอ ตอนนี้ก็เกือบสองปีแล้วที่มีเรื่องปวดประสาทเกิดขึ้น เคยไปแจ้งตำรวจ ตำรวจรับลงบันทึกประจำวันไว้ แต่ตำรวจก็ทำอะไรมันไม่ได้ มันหายไปแค่วันเดียวแล้วจากนั้นก็กลับมาเหมือนเดิมหรืออาจจะมากกว่าเดิม วัดจากระยะทางที่มันเดินตามที่ย่นระยะลงมาเรื่อยๆ ไม่รู้ว่ารอดพ้นจากตำรวจมาได้อย่างไร ท่าทางก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร หรือมันจะรวยก็ไม่รู้ ไม่เคยสนใจเรื่องของมัน รู้จักแค่หน้า ชื่อก็ไม่อยากรู้ด้วยซ้ำ สองสามเดือนแรกก็แทบเป็นบ้าเพราะมัน โดนมันตามตลอด โผล่ไปนั่นมานี่ราวกับเป็นผีหรือวิญญาณอาฆาต แต่มันไม่เคยทำร้าย มันทำดีให้มากๆ เสียด้วยซ้ำ จนสุดท้ายก็เริ่มปลง หนีมันไม่ได้ก็เลยต้องเออๆ ออๆ ไปกับมัน แม้บางครั้งจะรับมือกับความบ้าของมันไม่ไหว





OMG: ห้ามมีแฟน

OMG: หวงนะครับคุณ

OMG: ผมตบผู้หญิงได้นะ ยิ่งดาวมหาลัยนี่ถนัดเลย

D. : ควงเฉยๆ

OMG: ได้ครับ ห้ามคบนะ

D. : อืม

OMG: ห้ามพาขึ้นห้องด้วย

D. : แล้วจะให้ไปทำที่ไหน

OMG: โรงแรม ผมจองห้องไว้แล้ว คุณพามันไปได้ แต่ห้ามขึ้นห้องคุณ ถ้าคุณไม่ฟัง พรุ่งนี้ผมจะย้ายไปอยู่ข้างห้อง

D. : ให้กูไปห้องที่มึงจองไว้ แล้วกูจะรู้ได้ไงว่ามึงไม่ได้แอบตั้งกล้อง คนอย่างมึงทำได้ทุกอย่างอยู่แล้วนี่

OMG: ไม่มีสิทธิ์ถามครับ ผมกำลังโมโห

D. : เรื่องของมึง





กลายเป็นว่าในเช้าวันต่อมา เพื่อนบ้านร่วมชั้นคอนโดฯ ที่ทั้งชั้นมีเพียงแค่สองห้องก็ย้ายออกกะทันหัน และในอีกสามวันต่อมา OMG ก็ยืนอยู่หน้าประตูห้องแล้วแนะนำตัวว่าเป็นเพื่อนบ้านคนใหม่ด้วยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า จำได้ว่าตอนนั้นธราเผลอนิ่งค้าง ก้าวถอยหลังห่างจากประตูอย่างนึกหวั่น แต่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ได้มีทีท่าจะเข้าใกล้

‘ผมบอกคุณแล้ว’

คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในหัว ไม่เคยคาดคิดว่าจะเจอคนแบบมัน สุดท้ายก็ได้เจอแล้วคาดว่าจะมีอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้ด้วย คนหน้าด้านหน้าทน คนยียวนกวนประสาท คนทำตัวมึนกับทุกสิ่งแม้แต่คำพูดปฏิเสธ คนที่ทั้งเนื้อทั้งตัวไม่มีอะไรเทียบเคียงธราได้ แต่งตัวบ้านๆ เสื้อยืดราคาถูก กางเกงยีนเก่าๆ รองเท้าแตะที่ดูสกปรก แต่กลับมีปัญญาย้ายมาอยู่ข้างห้องของธรา ห้องที่มีราคาไม่ต่ำกว่ายี่สิบล้าน ทั้งยังย้ายมาอยู่ได้ภายในเวลาไม่กี่วัน คิดแล้วก็แทบลมจับ

ไอ้ OMG มึงเป็นใคร!

‘มึงมันบ้า’

‘เพราะผมชอบคุณ’

‘ไอ้เหี้ยเอ้ย กูจะทำยังไงกับคนอย่างมึงดี!’

‘เป็นของผมสิครับ แล้วจะทำยังไงค่อยมาเรียนรู้กัน อิ๊’





ปึง!

ปิดประตูกระแทกหน้าไปแล้ว แต่วันต่อๆ มามันก็ขยันมาเคาะห้องตามเดิม แต่ก็ไม่เคยเปิดไปพูดคุย แล้วก็เป็นอีกครั้งที่คิดผิด เพราะคนอย่างมันไม่เคยเลิกพยายาม





OMG: ครางชื่อผม

OMG: ดินครับ ครางชื่อผมนะ

OMG: ครางให้ดังๆ ผมอยู่ที่ระเบียง ผมแน่ใจว่าผมจะได้ยิน

OMG: ดินครับ ผมไม่ไหวแล้ว อยากโดนคุณกระแทกจัง

OMG: ดิน ตอบผม

OMG: ตอบผม

OMG: ตอบผม

OMG: ตอบผม

OMG: ตอบผมครับ

OMG: ผมรู้รหัสเข้าห้องคุณนะ

OMG: ต่อให้ล็อกแน่นหนาผมก็พังเข้าไปได้

OMG: ตอบผม

D. : ไอ้เหี้ย!

OMG: สดชื่นจริงๆ ด่าอีกครับ

D. : ไอ้เวร! มึงจะเอายังไง!

OMG: อ่า...ผมจะเสร็จแล้ว ด่าผมอีก

D. : … มึง ทำอะไรวะ

OMG: ชอบคุณครับ ผมชอบคุณ

OMG: มาที่ระเบียง

OMG: เร็วครับที่รัก

OMG: ผมอยากเห็นคุณ





พอยอมออกไปทั้งที่รับรู้ถึงสัญญาณอันตรายในหัวก็เห็นว่า OMG กำลังยืนเปลือยท้าลมบนชั้น 36 ของคอนโดฯ มันยืนมองท้องฟ้า เชิดหน้าขึ้น ผิวขาวซีดของมันกำลังรับแสงแดด ไม่ได้รู้เลยว่ากำลังทำร้ายสายตาของคนที่เห็น

‘มองผมสิครับ’

‘ดินครับ มองผมหน่อย’

มันอ้อนวอน แค่เหลือบสายตามองก็เห็นว่ามันกำลังทำสีหน้าแบบไหน

‘ทำไมมึงไม่ใส่เสื้อผ้า’

‘ผมเป็นคนเปิดเผย’

‘มึงเปิดมากไปไอ้เหี้ย!’

‘หึ เปิดขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อีกว่าผมชอบคุณมากแค่ไหน’

‘รู้ มึงมันโรคจิต’

‘ผมแค่ชอบคุณ’

‘มันมากไปโว้ย!’

‘อยากเป็นของคุณจัง ผมอยู่ข้างล่างได้นะ แต่ข้างบนก็น่าจะวิวดี ออนท็อปอะไรงี้ ผมถนัด’

‘ทำไมกูต้องยอมออกมาตามที่มึงบอกแล้วให้มึงคุกคามทางเพศแบบนี้ด้วย!’

‘เกรี้ยวกราดจังเลยที่รัก ผมชักอยากรู้ว่าถ้าอยู่บนเตียงด้วยกัน คุณจะเป็นยังไง’

‘ฝัน!’

‘ครับ ฝันเปียกทุกวันเลย’

‘ไอ้สัด!’

‘ผู้ชายด่าแปลว่าผู้ชายรัก’

‘มึงไปใส่เสื้อผ้าไป๊!’

‘อิ๊ มีห่วงผมซะด้วย’





รับมือไม่ไหว คนแบบมัน...ควรรับมือด้วยวิธีไหน ต่อสู้ฟาดฟันหลายครั้งก็มีแต่ต้องแพ้ให้กับความหน้าด้านของมัน สุดท้ายก็ต้องถอยทัพ หนีกลับเข้าห้องแล้วกระชากผ้าม่านปิด สาบานเลยว่าถ้ามันอยู่ที่ระเบียงก็จะไม่มีวันออกไปยืนรับลมเหมือนที่ชอบทำบ่อยๆ เป็นอันขาด

OMG มันเป็นคนบ้าโดยสันดาน บางทีก็ชอบทำตัวเป็นหมาบ้า ทั้งที่มันไม่มีสิทธิ์ แต่มันก็อ้างสิทธิ์ประหลาดๆ ข้างๆ คูๆ ธรามีแฟนกี่คนก็คบกันไม่ยืด สาเหตุก็เพราะมัน มันเป็นหมาบ้าที่ชอบบงการ





OMG: คนนี้ให้สามวัน

OMG: รับรู้แล้วก็ตอบผม

OMG: ผมไม่อยากโมโหคุณนะดิน

D. : อะไรของมึง

OMG: ชอบมันเหรอ

D. : ชอบมั้ง

OMG: ให้สามวัน แล้วกลับมาเป็นของผม

D. : กูไม่เคยเป็นของมึง

OMG: ให้สามวัน เกินกว่านั้นเห็นดีกันแน่

D. : เรื่องของมึง

OMG: ครั้งก่อนก็พูดแบบนี้ แล้วเป็นไง

D. : อะไรนักหนาวะ

OMG: ไปเลิกกับมัน

D. : เออๆ แค่นี้ใช่ไหม จะอ่านหนังสือแล้ว

OMG: อืม

OMG: แต่มาที่หน้าประตูก่อน ซื้อข้าวมาให้

D. : อืม









OMG นอกจากจะเป็นคนบ้า โรคจิต ป่วนประสาทแล้ว บางทีมันก็เป็นคนเข้าใจยาก มีอยู่ช่วงหนึ่งที่มันเอาแต่มองหน้าแล้วก็ไม่พูดไม่จา ไม่ยิ้ม ไม่หือไม่อือ แค่มามองหน้าที่คณะ ที่หน้าประตูห้อง ที่ที่ธราไปทุกที่ แต่มันก็ทำแค่นั้น แค่มอง ไม่ไลน์มาหา ไม่มีวอยซ์ส่งมากวน จนต้องถามด้วยความสงสัย





D. : เป็นไร

D. : ไอ้เหี้ย มึงทำแบบนี้กูจะประสาทกิน เอาแต่มองกูทำไม

D. : ไม่อ่านไม่ตอบด้วยไอ้ห่าเอ้ย

D. : มึง

D. : เป็นไรวะ

D. : มึง กูหิวข้าว

D. : จะอ่านหนังสือแล้วนะ มีควิซตอนเช้า

D. : OMG มึงเป็นบ้าอะไร

OMG: รักครับ

D. : ไอ้เวร

OMG: คิดถึงอะดิ

D. : คิดถึงก็เหี้ยละ มึงมีปัญหาอะไร เอาแต่มองหน้ากูอยู่ได้

OMG: รักไงครับ

D. : คุยกับมึงประสาทจะกิน

OMG: แต่ก็ทักมาไม่หยุด อ่อยแบบนี้อยากได้อยากโดนเหรอ หึ มาสิ ผมจัดให้ได้ ตัวร้ายอย่างคุณต้องเจออย่างผม อิ๊

D. : กูไม่น่าถามเลย กลับมาบ้าอีกแล้วไอ้เหี้ย

OMG: พูดมากน่า มาที่หน้าประตูครับ

D. : อะไร

OMG: ซูชิ ร้านโปรดคุณ ออกมาเอา

D. : ไม่กิน

OMG: งั้นผมเข้าไปนะ รอก่อนเถอะ จะย่ำยีให้ร้องครางทั้งคืน

D. : เวรจริง รออยู่ตรงนั้นแหละ





เป็นความบ้าบอที่ไม่จบไม่สิ้นและเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด นับจากที่เริ่มรู้ตัวว่าตกเป็นเป้าหมายของ OMG มาจนวันนี้ก็ปีกว่าๆ แล้ว อีกไม่กี่เดือนก็จะครบสองปี ทั้งอย่างนั้นก็ยังไม่เคยรู้ชื่อมัน คนโรคจิต บ้าๆ บอๆ โผล่หัวไปทุกที่ ลึกลับยิ่งกว่าผี บางทีก็หายไปครั้งละนานๆ ตัวตนของมันเหมือนอะไรบางอย่างที่จับต้องไม่ได้ราวกับมันไม่อนุญาตให้ได้รับรู้มากไปกว่าการที่มันเป็นคนคอยตาม

รู้หน้า...ไม่รู้ชื่อ ไม่รู้ว่ามันเป็นใครมาจากไหน เคยคิดจะใส่ใจถาม แต่ก็เลิกล้มเพราะไม่อยากให้มันสำคัญตัวผิด ถึงอย่างนั้นก็พอรู้คร่าวๆ ว่ามันเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกัน ไม่รู้ว่าเรียนคณะไหน ชั้นปีอะไร มันไม่เคยพูดถึงตัวเองให้ฟัง ท่าทางของมันดูกระจอกเมื่อเทียบกับธรา OMG เป็นแค่ไอ้โรคจิตที่คอยเดินตามต้อยๆ ไม่มีอะไรคู่ควรกัน แต่มันไม่เคยเจียมตัว




ออฟไลน์ Snufflehp

  • It feels like nobody ever knew me until you knew me
  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +978/-17
Re: 'เจ้า' ชีวิต
«ตอบ #2 เมื่อ21-10-2018 20:12:56 »



OMG: คนใหม่เหรอ

D. : อะไร

OMG: ดาวอักษรฯ นั่นคนใหม่เหรอ

D. : อืม

OMG: เจ็บจัง

D. : เรื่องของมึง

OMG: เรื่องของเราครับ

D. : เลิกบ้าแล้วไปตายซะไป

OMG: ต้องเกลียดกันขนาดไหนถึงไล่กันไปตายอย่างนี้ครับที่รัก

D. : ให้กูบรรยายความเกลียดที่มีต่อมึง ห้าสิบปีก็ไม่หมด

OMG: จะอยู่เกลียดผมไปอีกห้าสิบปีเลยเหรอ

OMG: ดีจัง มีตัวตนในสายตาคุณแล้ว อิ๊

D. : เวรกรรม

OMG: เลิกกับหล่อนครับ คนนี้สเปคคุณด้วย ผมให้ครึ่งชั่วโมง นานกว่านี้คุณต้องตกหลุมหล่อนแน่ๆ

D. : กูไม่เลิก! กูบอกกี่ครั้งว่าอย่ามาก้าวก่าย ทำไมตำรวจจัดการคนอย่างมึงไม่ได้วะ

OMG: ตำรวจจะจัดการคนดีอย่างผมทำไม รีบทำตามที่ผมบอกครับ อย่าให้โมโห

D. : มึงมันหมาบ้า

OMG: งั้นก็ระวังหมาบ้ากัด

OMG: ผมเตือนแล้วนะดิน

D. : แต่กูชอบเขาแล้ว

OMG: แต่ผมชอบคุณ

D. : กูไม่ชอบมึง กูเกลียดมึงไงไอ้เหี้ย ต้องให้พูดอีกกี่ครั้ง

OMG: สามครั้ง แต่ขอเป็นบนเตียงนะ ขอเจ็บๆ แรงๆ อิ๊

D. : คนนี้ขอเถอะ กูจริงจัง

OMG: ผมจะเริ่มนับ...

D. : คนชอบกันเขาทำแบบนี้เหรอวะ

OMG: ผมไม่ได้ชอบกัน ผมชอบดิน

D. : กูเหนื่อยกับมึงแล้วนะ

OMG: งั้นก็นอนเฉยๆ ผมโยกเอง

D. : ไอ้สัด!

OMG: ผมนับหนึ่ง...





OMG คือศูนย์รวมแห่งความเกลียดมากที่สุดเท่าที่ธราเคยมี หากไม่ใช่คนที่ชอบใช้กำลังแก้ไขปัญหา แต่เจอคนอย่างมันก็ต้องใช้ ถึงอย่างนั้นก็ทำอะไรมันไม่ได้อีกเช่นเคย ต่อให้จะถูกต่อยจนเลือดกลบปาก แก้มบวมช้ำ คนอย่างมันก็ไม่คิดถอย มันตัวผอมบาง แต่ก็คงไม่ใช่คนที่จะยอมอยู่เฉยให้ใครรังแก ทว่าเมื่อถูกธราต่อยกลับไม่ตอบโต้ ต่อยกี่ทีมันก็ยังยิ้มแล้วบอกแต่ว่า ‘ชอบคุณครับ’

สุดท้ายก็แพ้มันอีกจนได้...





OMG: มาที่ประตูครับ

D. : มึงไม่เคยเข็ดจริงๆ

OMG: ให้เข็ดอะไร แค่ถูกต่อย ไม่ได้โดนยิง แต่ต่อให้โดนคุณยิง ใกล้ตายยังไง ผมก็จะคลานมาหาคุณ

D. : หน้ามึงทำด้วยอะไร หนาได้ใจมาก

OMG: ชมอีกแล้ว สดชื่นจัง

D. : โว๊ะ! ไปไกลๆ ตีน

OMG: ไม่ครับ แล้วก็มาที่หน้าประตู ผมซื้อข้าวมาให้

D. : กูไม่กิน

OMG: เร็ว อย่าให้ผมโมโห

D. : มึงโมโหแล้วจะทำอะไรกูได้

OMG: ทำได้ แต่ผมไม่ทำครับ นอกจากใช้ปากให้คุณร้องครางชื่อผมแล้ว ผมจะไม่ใช้อย่างอื่น

D. : โรคจิต!

OMG: ออกมา!

D. : เออ! รู้แล้ว





เห็นหน้าบวมๆ ของมันก็รู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อย แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มของมันแล้วความรู้สึกผิดก็หายวับไปกับตา แน่ใจแล้วว่าแผลแค่นี้คงทำอะไรคนอย่างมันไม่ได้

'กินข้าวซะ' มันบอกแล้วยื่นถุงจากร้านสเต็กเจ้าอร่อยแต่ราคาแพงกระเป๋าฉีกมาให้ 'ของโปรดคุณ ผมรู้'

'มันไม่ใช่ข้าว'

'ก็จริง' ตอบแล้วยักไหล่ 'แล้วไง อิ่มเหมือนกัน'

'แต่มึงบอกข้าว'

'เรียนหมอ โง่ได้ไง ข้าวสำหรับผมตอนนี้ก็คือมื้ออาหาร'

คนฟังเม้มริมฝีปาก ความหงุดหงิดคืบคลานเข้ามา เกือบยกมือขึ้นชกหน้าคนยียวนอีกสักแผล

'ไปละ กินด้วยล่ะ'

'กูจะเอาไปทิ้ง'

'เรื่องของคุณ'

มันก็เป็นซะแบบนี้ บางทีมันก็เย็นชา ยิ่งตอนที่มันทำหน้านิ่งๆ ก็ยิ่งอยากถอยห่าง มันคิดอะไรอยู่ก็ไม่รู้ คนโรคจิตอย่างมันจะทำอะไรที่เกินขอบเขตไหมก็ยากจะเดาใจ อยากหนีไปให้ไกล อยากซ่อนตัวจากมัน แต่กลับทำไม่ได้ มันตามเขาเจอ มันรู้ทุกความเคลื่อนไหวราวกับเขาอยู่ในสายตาของมันตลอดเวลา แต่บางที...การได้อยู่ในสายตาของมันก็มีเรื่องที่ดีอยู่บ้างเหมือนกัน





OMG: ธรา





เวลามันเรียกชื่อจริง จะรู้ได้ทันทีว่ามันกำลังโกรธอย่างจริงจัง นับครั้งได้และก็เป็นเรื่องเดิมๆ





OMG: ใครอนุญาตให้คุณป่วย!

OMG: เรียนหมอได้ไงถ้าจะโง่ขนาดนี้

OMG: ผมโมโหคุณจริงๆ รอก่อนเถอะ ผมจะไปลากคอหมอมาตรวจอาการคุณ





ทำไมกันนะ...ทำไมคนบ้าแบบมันกลับเป็นคนเดียวที่เดือดร้อนกับอาการป่วยเล็กๆ น้อยๆ ของเขา เป็นไข้และไอนิดหน่อย กินยาแล้วนอนพักผ่อนไม่นานก็หาย แต่ OMG กลับทำเหมือนเป็นเรื่องใหญ่ มันบุกเข้ามาในห้อง ยืนยันได้ว่ามันรู้รหัสห้องของเขาจริงๆ ไม่ได้แค่พูดไปอย่างนั้น มันเข้ามาพร้อมกับนายแพทย์วัยกลางคนที่หน้าซีดเหงื่อท่วมตัว ดูก็รู้ว่าถูกพาวิ่งมาด้วยความรีบร้อน

'ถ้าเขาไม่หาย หมออาจจะต้องหายไปเอง'

คนบ้าเต็มขั้น...คงมีแค่มันคนเดียว

‘มองทำไม นอนไป ไม่มีอารมณ์ยัดเยียดความเป็นเมียให้ ฉิบ! หงุดหงิดโว้ย!’

เพราะมันบ้า...มันบ้าเอามากๆ มันบ้าจนทำให้ธราก็เกือบจะบ้าตามมันไปด้วย

บ้า...ที่เผลอยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าเป็นห่วงของมัน

บ้า...ที่เผลอใจเต้นแรงเมื่อมันยื่นหน้าเข้ามาใกล้แค่เพราะอยากวัดไข้เหมือนกับในซีรีย์เกาหลี

ธราเกลียดมัน แต่บางครั้งก็เหมือนกับว่าความเกลียดนั้นพิเศษขึ้นมา...

‘เกลียดว่ะ’

‘ชอบครับ ชอบมาก แล้วก็รักมากด้วย’

OMG เป็นคนที่ธราเกลียดที่สุดในชีวิตและคงไม่มีใครสามารถล้มตำแหน่งของมันได้





“ไอ้เจ้า ผมว่านายอาการหนัก” ไอ้เอ๋มองเพื่อนรักด้วยสายตาหวาดผวา “บอกผมหน่อยว่าสูตรเคมีที่กำลังแก้มีเสน่ห์ตรงไหน ผมจะได้ชอบมันบ้าง หรือผมต้องคิดต่าง เช่นว่าโอ้ แม่ยอดยาหยี เฮชทูโอนี่ใช่สมการรักของเธอไหม”

“นายไม่เข้าใจคนกำลังมีความรักอย่างผมเอ๋ หัวใจของผมเต้นไม่เป็นส่ำ ตึกตัก ตึกตัก รุนแรงยิ่งกว่ากลองยาวหน้าขบวนแห่นาค” ไอ้เจ้าทำตาเชื่อม “คำว่าเกลียดที่ดังออกจากปากธราเหมือนคำว่ารักที่จู่โจมหัวใจของผมให้สิ้นท่า ผมแทบล้มเมื่อเขาพูดว่า เกลียดว่ะ สายตาชิงชังของเขาตราตรึงในใจของผม”

“ผมไม่เข้าใจเลยเพื่อนรัก นายใจเต้นกับคำว่าเกลียดได้ยังไง” ไอ้เอ๋ว่าพลางยกมือขึ้นนวดขมับตัวเอง มันไม่เข้าใจความรักของไอ้เจ้าที่มีต่อคนที่แอบหลงรักจริงๆ

“ธราบอกรักผม”

“เขาบอกว่าเกลียดนาย”

“เขาน่ะคนปากแข็ง”

“นายแค่ไม่ยอมรับความจริง”

“อย่าเถียงดิเอ๋!”

ไอ้เจ้าแทบล้มโต๊ะ ตาหวานเชื่อมหายวับ ไอ้เอ๋จึงได้แต่ถอนหายใจ ไม่รู้จากคำว่าเกลียดถูกตีความไปเป็นคำว่ารักได้อย่างไร ฟังจากที่ไอ้เพื่อนตัวดีเล่าแล้วก็ไม่มีถ้อยคำไหนที่สื่อความหมายว่ารักเลยแม้แต่คำเดียว

“หนึ่งปี สิบเดือนกับอีกสามวัน” ไอ้เอ๋เกริ่นเตือนสติ “นั่นเป็นเวลาที่นายยัดเยียดคำว่าเกลียดให้ธรา เขาเกลียดนายจากอินเนอร์ เกลียดที่แปลว่าเกลียดอย่างจริงจัง ผมรู้ว่ามันเจ็บ แต่นายควรยอมรับ”

“คำว่ารักเอ๋ คำว่ารัก! ผมยอมรับแค่คำว่ารักเท่านั้น”

“แต่ธราเกลียดนายไอ้สัด เขามองนายเหมือนกับเห็บหมาที่ไร้ประโยชน์ เขาแจ้งความจับนายสิบครั้ง เขาต่อยหน้านายสิบครั้ง และตอนนี้เขาก็กำลังจะมีแฟนคนที่สิบที่ไม่ใช่นาย”

ไอ้เจ้าปิดสมุดที่มันใช้เลคเชอร์ สูดหายใจเข้าลึกแล้วยกมือขึ้นนวดขมับของตัวเอง “ผมรู้เอ๋ ผมรู้! และผมกำลังคิดหาวิธี ครั้งนี้แฟนคนที่สิบของธราทำให้ผมปวดหัว”

“หล่อนคือตัวจริง”

“ไม่เอ๋ หล่อนนมใหญ่ ผมไม่ชอบทำร้ายแม่พันธุ์ชั้นดี”

ไอ้เอ๋กลอกตาไปมา รู้จักไอ้เจ้ามาตั้งแต่รับน้องจนตอนนี้ขึ้นปีสองก็ยังไม่เคยเข้าใจความคิดของมัน มันเป็นเด็กซิ่วซึ่งไอ้เอ๋ก็ไม่เคยถามว่าซิ่วมาจากไหน เคยเรียนคณะอะไรมา อายุมันก็มากกว่า แต่ก็พูดคุยเข้าคู่กันดี และไอ้เจ้าแอบชอบรุ่นพี่คนหนึ่ง รุ่นพี่ที่มีชื่อว่าธรา รูปหล่อ ฐานะดี มีรถหรูขับ โทรศัพท์ถ่ายรูปชัดยิ่งกว่ากล้องโปร พี่ธราคนนั้นที่อยู่สูงเกินไอ้เจ้าเอื้อมถึง ใครที่มองสภาพของไอ้เจ้าก็พอจะรู้ได้ว่าคนอย่างมันไม่มีทางสมหวังกับพี่ธรา ไอ้เจ้าบอกว่าเพราะชอบพี่ธราถึงได้ซิ่วมาเรียนที่นี่ แม้จะไม่ค่อยเข้าใจมันเท่าไร ไอ้เอ๋ก็ยังช่วยมันเต็มที่ อะไรที่ถูกขอให้ทำก็ทำให้อย่างไม่อิดออด

ไอ้เจ้าน่ะเป็นคนประหลาด มันเหมือนคนที่มีหลายบุคลิกในตัวเอง นิสัยเปลี่ยนไปตามสภาพอากาศ แปรปรวนยิ่งกว่าช่วงที่มีพายุเข้า แต่ไม่ว่านิสัยมันจะขึ้นๆ ลงๆ อย่างไร ความมั่นคงที่มันมีต่อพี่ธรา แรร์ไอเทมของคณะทันตะฯ ก็เป็นของจริง

ไอ้เจ้าชอบพี่ธรา ชอบมากจนไม่อาจบรรยายความชอบของมันได้ หากเปรียบกับจักรวาลแล้วจักรวาลก็คงดูเล็กน้อยไป ทั้งที่พี่ธราไม่เคยมีท่าทีจะชอบมันเลยสักนิด เขาก็บอกว่าเกลียดมันอยู่ทุกวัน แต่มันกลับเลือกจะอยู่กับจินตนาการ ไม่เคยยอมรับความจริงเลยว่าพี่ธราคิดอย่างไรกับมัน

“เรียนถามหน่อยเพื่อนรัก” ไอ้เอ๋เริ่มบทสนทนาอีกครั้งหลังจากที่ปล่อยให้ไอ้เจ้าจมอยู่กับความคิดของตัวเองอยู่นาน

“กล่าวมา” ไอ้เจ้าเอ่ยอนุญาต สบตามองกับคู่สนทนาที่มีแววตาจริงจัง

“สมมติว่าธราเขารักดาวเภสัชฯ คนนี้จริง นายจะทำอย่างไรเล่า”

ไอ้เจ้ามีสีหน้าครุ่นคิด ไม่มีความวูบไหวในแววตา สีหน้าของมันก็ยังเป็นปกติราวกับมันไม่เคยกลัวเกรงว่าหัวใจของธราจะตกไปอยู่ในมือใคร

“ธราชอบที่จะประชดประชันผม เขาเป็นคนร้ายๆ ที่ชอบเรียกร้องให้ผมสนใจ ไม่มีทางที่เขาจะไปเป็นของใครจริงๆ นายรู้ ผมรู้ และธรารู้ ว่าผมจะไม่มีวันยอม อิ๊”

“นายตอบไม่ตรงคำถาม” ไอ้เอ๋ว่าอย่างอ่อนใจ ไม่รู้จะสรรหาคำใดมาเจาะกะโหลกหนาๆ ของไอ้เจ้าดี

“คำถามของนายต่างหากที่ไม่ตรงคำตอบของผม แล้วนายว่าอย่างไรเอ๋ ดาวเภสัชฯ ที่ธราควง มีดีบ้างไหม”

“จากที่ผมสืบมาได้ หล่อนเป็นผู้หญิงที่ดี เรียบร้อย น่าทะนุถนอม ฐานะทางบ้านจัดอยู่ในขั้นดีมาก เบ้าหน้าไม่ต้องพูดถึง บรรยายความสวยน่ารักของหล่อนสองวันก็ไม่จบไม่สิ้น เส้นผมยาวตรงของหล่อนสีดำเงางาม ผิวขาวใสเป็นธรรมชาติไม่มีการเสริมแต่ง หลายคนบอกว่าหล่อนเหมาะสมกับธราราวกับกิ่งทองใบหยก ซึ่งตอนที่เห็นพวกเขาเดินด้วยกันผมก็คิดเห็นเช่นนั้น ขอโทษนะเพื่อนรักที่ผมไม่เห็นความไม่เหมาะสมของพวกเขาเลย นายต้องทำใจ”

“ทำไมผมรู้สึกเจ็บ เหมือนนายทุบหัวใจผมด้วยค้อนเหล็กเลยเอ๋ แต่ไม่เป็นไร ผมทนไหว แล้วอย่างไรต่อ”

“วงในบอกมาว่าธราไปจีบหล่อนเอง ไม่เหมือนคนก่อนๆ ที่เข้าหาธรา พวกเขาเจอกันที่ค่ายอาสา เภสัชกับหมอฟันผมว่าก็เข้ากันดี หรือได้เข้าไปแล้วเรื่องนี้ผมยังสืบอยู่ แต่ดูท่าว่าเลขสิบจะไม่สมพงษ์กับนายแล้ว แฟนคนที่สิบของธราอาจทำให้เขาสลัดนายทิ้งได้อย่างถาวร”

ไอ้เจ้าพยักหน้ารับรู้ คงจะจริงอย่างที่ไอ้เอ๋มันพูดไว้ นับถึงสิบทีไรเป็นเรื่องทุกที แต่คนอย่างไอ้เจ้าไม่เคยยอมแพ้ ความรักจะเอาชนะทุกอย่างได้เสมอ

“นายกำลังคิดอะไรเพื่อนรัก”

“กำลังคิดว่าหน้าตาอย่างนายจีบดาวเภสัชฯ แล้วจะติดไหม”

ส่งไอ้เอ๋ไปทำการใหญ่คงเป็นทางเลือกสุดท้ายที่อยากจะเลือก แต่ก็คิดหาวิธีดีๆ ไม่ออก เพราะไอ้เจ้าแพ้ทางผู้หญิงเรียบร้อย การรังแกหล่อนก็เหมือนกับเอาหมอนไปปิดหน้าคนที่กำลังนอนหลับฝันดีให้ตายไปอย่างทุรนทุราย

ทำไม่ได้...ใจเหี้ยมไม่พอ

“ห้าห้าห้า ความหล่อของผมไม่เข้าตานายเลยหรือไอ้เพื่อนเวร”

“มันแยงตาแทบบอดเลยไอ้สัด แต่เดี๋ยวก่อนเอ๋ ความหล่อของนายช่วยอะไรไม่ได้ เพราะนายยังเทียบเศษเล็บของธราไม่ติด ธราหล่อกว่านายหลายขุมนัก หากผมเป็นดาวเภสัชฯ ผมก็จะเลือกธรา นายมันกระจอก”

“เฮ้เฮ้เฮ้”

“แต่เอาอย่างนี้ มาว่ากันตามตรง นายไปฉุดหล่อน ย่ำยีให้หล่อนเป็นของนาย ตั้งท้องลูกของนายเลยยิ่งดี ดีลไหมเพื่อนรัก”

แผนชั่วก็คงจะมีแต่คนชั่วที่คิดขึ้นมาได้ แล้วจะมีคนบ้าที่ไหนยอมทำตาม นอกจากไอ้เอ๋แล้วคงไม่มีคนอื่นรับฟังความคิดของไอ้เจ้าได้อีก

เพราะมันสองคนนั้นไทป์เดียวกัน แปลกและประหลาดเหมือนกัน

“ดีลตีนผมนี่สิครับ อยู่ดีไม่ว่าดีหาคุกหาตะรางมาให้กัน”

“นายต้องช่วยผมนายเอ๋”

“ผมควรปฏิเสธอย่างไร”

“แค่พูดคำว่าไม่”

“งั้นไม่”

“ไม่เอาดิเอ๋ นอกจากผมแล้วก็ไม่มีใครคบนาย”

“เพื่อนรักเพื่อนตายของผม”

“ดีลไหม”

“ผมไม่ย่ำยีใคร แต่จะกันออกมาให้ แล้วนายก็จัดการธราซะ”

“มิตรภาพของเราจะยาวนานไปอีกร้อยปี”

“แต่ผมคิดว่าอีกสิบนาทีจะตัดเพื่อนกับนายแล้วไอ้สัด! หาแต่เรื่องเดือดร้อนมาให้”

“รองเท้าที่นายอยากได้ แค่ส่งยี่ห้อ รุ่นและเบอร์รองเท้ามาให้ผม”

“เค ดีล”

ไอ้เจ้าไม่เคยพูดว่าชื่อมันถูกตั้งมาได้อย่างไร แต่สำหรับไอ้เอ๋แล้วคิดว่าเจ้าคงมาจากคำว่าพระเจ้า เพราะไอ้เจ้าเสกของได้ บันดาลได้แทบทุกสิ่ง มันไม่เคยพูดว่ามันร่ำรวย แต่มันเปย์ได้ทุกอย่างตามที่มันต้องการ ไม่เคยเห็นมันขับรถหรู ไม่เคยเห็นมันแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าแบรนด์เนม อยู่ที่คณะมันเป็นแค่ไอ้เจ้าคนประหลาด วันๆ จับแต่จอบแต่เสียม ก้มหน้างกๆ อยู่กับตัวอย่างดิน เนื้อตัวมอมแมมบ้างตามแต่การลงวิชาภาคปฏิบัติในวันนั้นๆ แต่คิดว่ามันก็ไม่ใช่คนธรรมดา ไอ้เจ้ามีบรรยากาศบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัว มันทำให้คนเงียบได้แค่ปรายตามอง มันทำให้คนเกรงใจมันได้แค่มันทำหน้านิ่งๆ ทั้งที่รู้จักมันมาปีกว่าแล้วแต่ก็เหมือนไม่เคยรู้จักมันเลย บทสนทนากับมันจะมีเรื่องของพี่ธราเป็นส่วนใหญ่ราวกับว่าทั้งชีวิตของมันไม่มีเรื่องอื่นที่น่าสนใจอีกแล้ว

“ธราพักเที่ยงแล้ว ผมไปส่งข้าวก่อน แล้วเจอกันที่อาคารเรียนรวม” ไอ้เจ้าลุกขึ้นพลางร่ำลา มันไม่เคยท้อเลยจริงๆ กับการตามตื้อคนที่มันชอบ กลับเป็นไอ้เอ๋ซะเองที่เห็นแล้วเหนื่อยแทน

“โชคดีเพื่อนเอ๋ย หวังว่าครั้งนี้ธราจะมอบรอยยิ้มเป็นการตอบแทน และไม่เอาข้าวที่แสนอร่อยของนายไปทิ้งอีก”

“เป็นคำอวยพรที่ฟังแล้วสดชื่นหัวใจยิ่งนักเพื่อนรัก แล้วเจอกันเอ๋ ขอตัวก่อน”

ไอ้เจ้าเดินอย่างรีบเร่งจากไปแล้ว ระยะทางจากคณะเกษตรฯ ไปคณะทันตะฯ นั้นหากให้บอกถึงความห่างก็เอาเป็นว่าหากไม่มียานพาหนะก็ลำบากพอดู แต่นี่ไม่ใช่อุปสรรคของไอ้เจ้า มันวิ่งของมันอยู่แทบทุกวัน เหงื่อท่วมตัวทุกครั้งที่ไปถึงกลับไม่เคยย่อท้อ หวังแค่ว่าพี่ธราจะได้กินข้าวที่มันซื้อให้เป็นมื้อเที่ยงก็แค่นั้น





OMG: อยู่ไหนครับ

D. : ออกมากินข้าว

OMG: ผมซื้อข้าวมาให้

D. : ทิ้งไปสิ กูออกมากินข้าวแล้ว

OMG: อยู่ไหน

D. : กูกำลังกิน

OMG: อยู่ไหน

D. : ไอ้สัด มึงจะอะไรกับกูนักหนา

OMG: ผมจะถามอีกที อยู่ไหน

D. : โรงอาหารกลาง

OMG: ไปกินไกล

D. : นัดคนไว้

OMG: ดาวเภสัชฯ เหรอ

D. : เออ

OMG: ผมกำลังไปหา

D. : ไม่ต้อง!

OMG: ผมกำลังไป

D. : กูบอกว่าอย่ามา!

OMG: ห้ามผมได้เหรอ

OMG: งั้นผมให้เลือก จะเจอผมตอนนี้หรือคืนนี้ที่ห้องคุณ

D. : กูไม่เลือก!

OMG: ห้องคุณดีกว่านะ

D. : ไอ้เวรเอ้ย!

OMG: ผมจะรอที่ห้อง รีบกลับด้วยนะครับ ทุ่มครึ่งผมต้องเห็นคุณ

D. : มากไปแล้วนะ

OMG: ธรา ผมจะพูดอีกแค่ครั้งเดียว

D. : เออๆ แล้วแต่มึงละกัน

OMG: ดีครับ

D. : เกลียดว่ะ ไอ้เหี้ยเอ้ย กูเกลียดมึงชิบหาย!

OMG: แต่ผมรักคุณครับที่รัก รีบกลับนะ ผมรอ





ความรักอาจเป็นเรื่องของโชคชะตาไม่ใช่เรื่องของความพยายาม แต่การได้พยายามก็ยังทำให้ได้พูดคุย ได้เห็นหน้า แม้น้อยครั้งที่จะได้เห็นรอยยิ้ม ทว่ามันก็ดีกว่าที่ไม่ได้ทำอะไรเลย


........................TBC........................

เปิดเรื่องใหม่ ฝากด้วยนะคะ  :กอด1: :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ O-RA DUNGPRANG

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1785
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-5
Re: 'เจ้า' ชีวิต
«ตอบ #3 เมื่อ21-10-2018 20:45:25 »

 :mc4: :mc4: :mc4: ตอนแรกเราก็กลัวเจ้าแล้วอะ หวังว่าธาราจะไม่เป็นบ้าไปเสียก่อนนะ  :z1: :z1: :z1:

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2115
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-4
Re: 'เจ้า' ชีวิต
«ตอบ #4 เมื่อ21-10-2018 21:04:07 »

เจ้าน่าสนใจอยากรู้เรื่องเจ้าเยอะๆ มาอัพบ่อยๆนะคะรอค่า  :a1: :a1:

ออฟไลน์ mareeyah

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 184
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: 'เจ้า' ชีวิต
«ตอบ #5 เมื่อ21-10-2018 21:46:45 »

เป็นกำลังใจให้เจ้า :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
Re: 'เจ้า' ชีวิต
«ตอบ #6 เมื่อ21-10-2018 21:47:50 »

เราต้องมีสติในการอ่าน อย่าหวั่นไหวในความรักอันบ้าคลั่งของเจ้า

ออฟไลน์ snoopyme

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 60
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: 'เจ้า' ชีวิต
«ตอบ #7 เมื่อ21-10-2018 22:10:04 »

เจ้านี่เป็นตัวละครที่หน้าค้าหามากจริมๆ น่าติดตามครับ :katai2-1:

ออฟไลน์ tasteurr

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 572
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-0
Re: 'เจ้า' ชีวิต
«ตอบ #8 เมื่อ21-10-2018 22:42:28 »

จะ..จะ..จะ..เจ้า ไม่รู้จะรู้สึกกับนายยังไงดี
วิธีการตื๊อของนายน่ากลัวเกิน  :a5:
แต่ก็กลัวดินจะหมดความอดทนจริงๆ

 :pig4:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
Re: 'เจ้า' ชีวิต
«ตอบ #9 เมื่อ21-10-2018 22:52:22 »

เจ้าน่าสนใจอยากรู้เรื่องเจ้าเยอะๆ มาอัพบ่อยๆนะคะรอค่า  :a1: :a1:

ใช่เลย..........
อยากเผือกเรื่องเจ้า.....
เป็นกำลังใจให้เจ้า........  :katai2-1:
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: 'เจ้า' ชีวิต
« ตอบ #9 เมื่อ: 21-10-2018 22:52:22 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ เนเน่

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 391
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: 'เจ้า' ชีวิต ตอนที่ 1 OMG ​P. 1 21/10/2018
«ตอบ #10 เมื่อ22-10-2018 00:52:33 »

กว่าจะอ่านจบเราจะไม่บ้าตามเจ้าใช่มั้ยคะแต่ชอบมากกกกค่ะ

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
Re: 'เจ้า' ชีวิต ตอนที่ 1 OMG ​P. 1 21/10/2018
«ตอบ #11 เมื่อ22-10-2018 01:47:20 »

ไม่ใช่ว่าคุณ D จะโดนฝังไมโครชิฟไปเรียบร้อยแล้วหรือไม่ คุณเจ้าถึงได้รู้ไปหมดดดดดดด  o18

ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2637
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-6
Re: 'เจ้า' ชีวิต ตอนที่ 1 OMG ​P. 1 21/10/2018
«ตอบ #12 เมื่อ22-10-2018 02:37:55 »

อยากเผือกเรื่องของเจ้ามาก ทำไมรู้เรื่องธราดี ทำไมรวย 555

ออฟไลน์ Justccwpo

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: 'เจ้า' ชีวิต ตอนที่ 1 OMG ​P. 1 21/10/2018
«ตอบ #13 เมื่อ22-10-2018 03:08:21 »

เจ้าใจเย็นก่อน555555555555 สงสารธราเลยอะั

ออฟไลน์ diltosscap

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 533
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
Re: 'เจ้า' ชีวิต ตอนที่ 1 OMG ​P. 1 21/10/2018
«ตอบ #14 เมื่อ22-10-2018 05:32:50 »

สงสารพี่ธรา เจ้าตื้อได้โหดมาก น่าสนใจมาก นี่คืดว่าเจ้าเป็นลูดเจ้าของคอนโด

ออฟไลน์ bpyt

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1341
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-2
Re: 'เจ้า' ชีวิต ตอนที่ 1 OMG ​P. 1 21/10/2018
«ตอบ #15 เมื่อ22-10-2018 13:03:05 »

ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก คือสโลแกน​ของเรื่องนี้ใช่ไหม

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: 'เจ้า' ชีวิต ตอนที่ 1 OMG ​P. 1 21/10/2018
«ตอบ #16 เมื่อ22-10-2018 16:19:29 »

เจออย่างนี้เป็นเราเราก็กลัว

ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1135
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
Re: 'เจ้า' ชีวิต ตอนที่ 1 OMG ​P. 1 21/10/2018
«ตอบ #17 เมื่อ22-10-2018 16:43:49 »

ขำเพื่อนเจ้ากับเพื่อนเอ๋คุยกัน

ออฟไลน์ Snufflehp

  • It feels like nobody ever knew me until you knew me
  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +978/-17
ตอนที่ 2 เจ้าไม่ใช่พระเจ้า





“คุณมาช้าที่รัก”

คนถูกทักขมวดคิ้วมุ่น พอปิดประตูห้องแล้วก็เจอตัวปัญหานั่งอยู่บนพื้น พิงหลังกับผนังอยู่ข้างประตู มันอยู่ในห้องมืดๆ ไม่เปิดไฟ ทำเอาธราสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกทัก

“ครึ่งชั่วโมง ผมนั่งรออยู่บนพื้นแข็งๆ หนาวเย็นจนเจ็บก้น รอแล้วรอเล่าแต่คุณก็ยังไม่มา” มันพร่ำพูด “บอกผมสิที่รัก ดาวเภสัชฯ ทำให้คุณเกเรกับผมเหรอ”

“กูเรียนไหมล่ะ” ธราตอบเสียงห้วน ปาเอกสารการเรียนที่ถูกม้วนเป็นทรงกระบอกใส่หน้าของคนชอบยุ่ง “อย่ามาชวนทะเลาะ เหนื่อย ไม่มีแรงจะเถียง”

“ครับ” มันรับคำสั้นๆ หยิบเอาเอกสารการเรียนที่กระทบหน้ามันแล้วตกลงพื้นไปเก็บเข้าที่ให้อย่างเรียบร้อย

OMG รู้ทุกซอกทุกมุมในห้องของธรา แน่ใจว่ามันคงเคยเข้ามาสำรวจหลายครั้งตอนที่เขาไม่อยู่ แต่เพราะไม่มีของหาย สมบัติทุกชิ้นยังอยู่ครบจึงขี้เกียจจะแจ้งความจับมัน เพราะแจ้งไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา ทำอะไรมันไม่ได้ ไม่รู้ว่าเส้นมันใหญ่ขนาดไหน คนโรคจิตแบบมันถึงไม่ถูกจับไปสักที

ธราทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา รู้สึกอ่อนล้าไปทั้งกายและใจ นอกจากจะต้องเรียนเป็นบ้าเป็นหลังแล้วก็ต้องมาหาวิธีรับมือกับไอ้บ้าโรคจิตที่คอยตามเป็นเงาตามตัว แผ่นหลังกว้างเอนไปด้านหลัง ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อมือผอมๆ ของมันสัมผัสเข้าที่ขมับทั้งสองข้าง

“อยู่เฉยๆ” มันบอกเสียงเรียบ “รู้ว่าเหนื่อย จะนวดให้”

วันนี้มันมาแปลก มันนิ่งมากกว่าทุกวัน ราวกับลมที่สงบก่อนพายุจะโหมกระหน่ำ

“เป็นอะไร” ไม่ได้ตั้งใจถามแต่ก็เผลอตั้งคำถาม

“เป็นเมีย”

“กูไม่น่าถาม”

“หึ เป็นห่วงเหรอ”

“ใครจะห่วงคนอย่างมึง”

มันเงียบ ไม่ต่อล้อต่อเถียง แต่น้ำหนักมือที่นวดให้ยังคงเดิม ธราไม่ชอบที่มันเป็นแบบนี้ เขารู้สึกอึดอัดและทำตัวไม่ถูก

“มีไรก็พูดดิ มึงเงียบแล้วกูกลัว”

มันพยักหน้าก่อนจะเรียก “ดินครับ”

“ว่า”

“จริงจังเหรอกับดาวเภสัชฯ”

ธราเลิกคิ้ว รู้สึกแปลกใจกับคำถาม เพราะมันไม่เคยถามอะไรทำนองนี้ ปกติแล้วจะชอบทำตัวเป็นหมาบ้าเมื่อรู้ว่าเขาควงหรือคบกับใคร ขนาดเป็นแค่คนคุยมันยังบังคับให้เลิกคุย แต่ครั้งนี้กลับไม่เหมือนครั้งก่อนๆ

“เออ” ตอบเสียงห้วน จงใจให้น้ำเสียงกระแทกเข้ากะโหลกหนาๆ ของมัน ที่ผ่านๆ มาไม่ว่าจะพูดจะบอกอะไรมันก็จะทำเหมือนไม่ได้ยิน ไม่รับรู้ ยิ่งบอกว่าเกลียดมันก็ยิ่งยิ้ม แต่...นั่นสิ มีแต่อีกแล้ว ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน

“คบก็ได้นะ ครั้งนี้ไม่ห้าม”

ผีเข้ามันแน่ๆ

“อะไรของมึง กูจะคบไม่คบก็ไม่ใช่เรื่องที่มึงต้องมายุ่ง บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าก้าวก่าย”

น้ำเสียงห้วนแสดงความไม่พอใจ คนนวดขมับหยุดชะงักมือก่อนจะโน้มหน้าลง วางคางเกยไหล่กว้างแล้วยกมือขึ้นกอดรอบคอหนาอย่างถือวิสาสะ ธราชะงักค้าง รู้จักมันมาปีกว่าเกือบสองปี เห็นมันเปลือยท้าลมก็เห็นมาแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มันเข้าใกล้เขามากขนาดนี้

“ผมเหนื่อยที่รัก” มันกระซิบเสียงแผ่วแต่สามารถจับความเครือในน้ำเสียงได้ “เพื่อนผมบอกว่าหล่อนเหมาะสมกับคุณ หล่อนเป็นผู้หญิงที่ดี เรียบร้อย ผมอยากให้คุณคบกับคนดีๆ คุณต้องได้สิ่งที่ดีที่สุด แต่พอเป็นอย่างนี้ผมไปไม่เป็นเลย ผมเจ็บ ผมหวงคุณ หล่อนไม่เหมือนที่ผ่านๆ มาใช่ไหม”

“อืม” จะว่าเหมือนก็เหมือน จะว่าไม่เหมือนก็ไม่เหมือน ธราเข้าไปจีบหล่อนเองเพราะพูดคุยกันถูกคอตั้งแต่ออกค่ายอาสาด้วยกัน หล่อนก็คุยง่าย น่ารัก แต่จัดอยู่ในไทป์ทั่วไป ไม่ได้โดดเด่นไปกว่าคนอื่น

“ผมว่าผมต้องกลับไปตั้งหลัก เราคงจะไม่ได้เจอกันสักพัก”

มันจะหายไปอีกแล้ว...

ธราขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดใจ “ก็แค่ควงไหมล่ะ”

“เดี๋ยวคุณก็ชอบหล่อน หล่อนเหมาะสมจะเป็นแม่ของลูกคุณ”

“กูไม่คิดไกลขนาดนั้น”

“แต่ผมคิด”

“เรื่องของมึง”

“เรื่องของเราครับ”

คนหน้ามึนกระชับอ้อมแขน ขยับใบหน้าเข้าชิดกับซอกคอหอมกรุ่น ธราเอียงคอเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าทำไมไม่ผลักไสไอ้ตัวหน้ามึนให้ออกห่าง แต่เพราะมันแปลกไปก็เลยไม่รู้ว่าถ้าผลักมันออกในครั้งนี้...ครั้งหน้าจะได้เห็นหน้ามึนๆ ของมันอีกไหม

แค่คิด...ก็ตกใจกับความคิดของตัวเองมากแล้ว ธราอาจจะกำลังบ้าตามมันไปติดๆ

“ที่รัก”

“กูไม่ใช่”

“ที่รักครับ”

“ก็บอกว่า...”

“ที่รัก”

“เออๆ ว่าไง”

“ผมชื่อเจ้า”

ธราหันไปมองคนพูดในทันทีทำให้ริมฝีปากของเขาแนบสนิทกับริมฝีปากของมันเข้าเต็มเปา ไม่ได้ตั้งใจ...แค่เพราะมันอยู่ใกล้ ใบหน้ามันแนบชิด ตอนที่หันไปมันก็หันมามองเขาพอดี

นุ่ม...

นั่นเป็นความคิดแรกที่แล่นเข้ามาในหัว ก่อนความร้อนจะเริ่มลามเลียทั่วใบหน้า มันเอียงศีรษะ ทำใจกล้าแต่ก็หลับตาปี๋ ไม่พอแค่นั้นยังรีบร้อนจะส่งลิ้นเข้ามาดุนดัน แต่ธรารีบผลักมันออก เห็นหน้าแดงๆ ของมันในระยะประชิดแล้วหัวใจจะวาย

ไม่ชินเลยสักนิด...

“ไอ้เหี้ยเอ้ย!” เขาสบถด่า “กูจะติดเชื้อบ้าจากมึงไหมวะ”

“ถ้าติดทางน้ำลาย คุณไม่รอดหรอกครับ”

“ปากดี”

“ลิ้นก็ดีด้วย”

มันยิ้มร่า ตั้งสติได้แล้วก็กลับมาบ้าบอตามเดิม ตอนนี้มันเดินอ้อมโซฟามานั่งข้างๆ ก่อนจะฉวยโอกาสดึงมือเขาไปกุมไว้

“ผมชื่อเจ้า”

เคยคิดว่ามันอาจจะชื่อโอ หรือเอ็ม หรือจี ตามชื่อไลน์ของมัน แต่ชื่อเจ้าก็ไม่ผิดกับตัวมันนัก เพราะนิสัยมันไม่ต่างจากชื่อเลย ไม่รู้ว่าตั้งเอาไว้ก่อนหรือตั้งตามนิสัยกันแน่

“บอกชื่อตัวเองทำไม”

“ผมต้องบอกเพราะคุณไม่ถามผมเลย คุณปล่อยเวลานานอย่างนี้ได้ยังไง อีกสองเดือนก็จะครบสองปีแล้ว อยากเรียกผมว่าที่รักไปจนตายเหรอ ไม่ได้นะครับ อย่างน้อยลูกของเราก็ต้องรู้ชื่อแม่ของเขา”

ธราเบ้ปากอย่างรับไม่ได้กับคำพูดของมัน ไม่ใช่ว่าไม่อยากรู้ แต่ไม่อยากถามต่างหาก มันเป็นแค่คนบ้า เป็นแค่คนโรคจิตที่มาตามติดเขา แล้วจะให้ทำยังไง เกิดแสดงความสนใจออกไปมันก็คงเข้าใจผิดแล้วไม่เลิกตาม แต่ก็เห็นแล้วว่าต่อให้แสดงออกว่าไม่สนใจ มันก็ยังหน้าทนตามเขาอยู่ดี

“กูไม่ได้อยากรู้ แล้วก็ไม่เคยเรียกมึงว่าที่รักด้วย”

“คุณเรียกในใจ”

“ชาตินี้กูจะเถียงมึงชนะไหม”

“เรื่องเถียงคุณอาจจะแพ้ แต่เรื่องหัวใจผมแพ้คุณ”

“โคตรเลี่ยน”

“เลี่ยนแล้วเมื่อไหร่จะเงี่ยน อิ๊”

“อิ๊ที่หน้ามึง เพื่อนเล่นหรือไง”

“ไม่ใช่ ดินเป็นผัวผมครับ”

“ไอ้สัด! กลับห้องมึงไป!” รู้ว่าไล่ยังไงมันก็ไม่ไป แต่ก็ยังไล่ทุกครั้ง “แล้วก็ปล่อยมือกูได้แล้ว”

“ผมไม่ได้จับแน่น ถ้าดึงออกไปก็หลุด” มันย้อน ยักคิ้วพลางอมยิ้ม “ผมไม่ปล่อยหรือคุณเองที่อยากกุมมือผมไว้”

“ไอ้เจ้า!”

“ครับ...เจ้าครับ เจ้าที่ไม่ใช่พระเจ้า แต่เป็นเจ้าที่อยากเป็นทุกอย่างให้คุณ เรียกผมว่าเจ้าชีวิตก็ได้ครับ”

คำพูดคำจาของมันทำเอาธราไม่กล้ามองตามันตรงๆ คนอะไรจะหน้าเหมือนแมวแล้วยิ้มทั้งปากทั้งตาได้ขนาดนี้กัน “มึงบ้าอีกนิดก็จะเป็นเจ้าชีวิตกูจริงๆ แล้วไอ้ห่า เวรกรรมสุดๆ ที่ต้องมาเจอคนอย่างมึงเนี่ย”

“ผมเรียกมันว่าเดสตินี่”

“กระแดะภาษาอังกฤษ”

“เพราะมีคนแบบคุณไง คนไทยถึงไม่กล้าพูดภาษาอังกฤษ”

“กูต้องขอโทษใช่ไหม”

“ทำสิครับ กราบที่ตักผมนะ มาครับ ทำหน้าที่ผัวที่ดี กราบเมียก่อนนอน”

“กูไม่อยากมีเมียแบบมึง!”

“แล้วแบบไหนถึงจะได้เป็น”

“แบบดาวเภสัชฯ”

รู้เลยว่าพูดเรื่องนี้ต้องเห็นหน้าหงอยๆ ของมัน แล้วก็จริงตามนั้น มันปล่อยมือธราดื้อๆ ริมฝีปากบางก็เม้มแน่น ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องไปเงียบๆ

เดี๋ยวนะ...

อะไรของมันวะ

เสียงประตูที่ปิดลงเรียกสติของธราให้กลับคืน เขายังคงอยู่ในท่าเดิม มือก็ยังวางอยู่ที่เดิม ความอุ่นร้อนจากฝ่ามือของมันก็ยังไม่จางหาย แต่ไอ้เจ้าโรคจิตเดินออกไปแล้ว ออกไปอย่างเงียบๆ งงๆ

แต่เดี๋ยวมันก็คงกลับมา...เพราะกระเป๋าตังค์ของมันตกอยู่บนโซฟาข้างๆ ธรา

กระเป๋าตังค์ที่ไม่ได้ดูมีราคา เป็นกระเป๋าหนังเก่าๆ สีซีดจาง มีรอยขาดเล็กน้อยกับรอยเย็บบางแห่ง บ่งบอกว่าผ่านการซ่อมแซมมานับครั้งไม่ถ้วนจนไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าเป็นกระเป๋าตังค์ของเจ้าของห้องที่อยู่ถัดไป ความซอมซ่อนี้นำพาให้มันมาอยู่ห้องข้างเขาได้อย่างไร ตัวตนของมันมีแต่เรื่องประหลาดใจให้ขบคิด

ในกระเป๋านั้นไม่มีอะไรสำคัญเลย บัตรประจำตัวประชาชนก็ไม่มีให้เห็น เครดิตการ์ดหรือบัตรสำคัญอื่นๆ ก็ไม่มีซุกซ่อนไว้ ในนั้นมีเพียงธนบัตรใบละยี่สิบอยู่ห้าใบ บัตรลดราคาซื้อของในห้างสรรพสินค้า แสตมป์เซเว่นที่มันเก็บสะสมไว้ ไม่นับรวมใบเสร็จจากร้านค้าที่มันไม่ยอมทิ้ง ทั้งหมดยัดอยู่ในกระเป๋าจนเหมือนขยะ แต่กลับมีสิ่งหนึ่งที่เขาสะดุดตาหลังจากค้นกระเป๋าของมันทุกซอกทุกมุม การ์ดอวยพรปีใหม่ขนาดเล็กในซองสีขาวที่จ่าหน้าด้วยลายมือเรียบร้อยน่ารักถูกเก็บไว้ในช่องซิปด้านใน





ถึง...เจ้า จักรพรรดิ





สวัสดีปีใหม่นะเจ้า ขอให้ปีนี้เป็นปีที่ดีอีกปี อ้อ...ปีต่อๆ ไปด้วย ขอบอกรวบยอดเลย กลัวว่าปีหน้าจะไม่ได้เขียนให้อีก

เจ้า ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่บันดาลให้ ไม่ว่าผมต้องการอะไรเจ้าก็หามาให้ได้เสมอ แต่ยกเว้นไว้แค่อย่างเดียวเนอะที่เจ้าเอามาให้ผมไม่ได้ ผมไม่โกรธนะ ไม่เคยโกรธเจ้าเลย เพราะฉะนั้นมีความสุขมากๆ นะเจ้า เจ้าเป็นพระเจ้าของผม เป็นเจ้าชีวิตของผม เจ้าเป็นของผมคนเดียว ผมยังยืนยันคำเดิม ผมรักเจ้า รักมากกว่าชีวิตที่ไม่มีค่าของผม





ธราไม่แน่ใจว่าตนเองกำลังอ่านการ์ดอวยพรปีใหม่หรือจดหมายรัก ที่แน่ๆ คือคนเขียนการ์ดรักไอ้เจ้าโรคจิต ไม่เคยคิดว่าคนอย่างมันจะมีใครมาหลงชอบ แปลกก็เท่านั้น ประหลาดก็เท่านั้น

พระเจ้าเหรอ...หึ! ไอ้เจ้ามันซาตานชัดๆ

แกร๊ก!

เสียงประตูถูกเปิดเข้ามาทำเอาธราสะดุ้งสุดตัว จะเก็บการ์ดอวยพรปีใหม่ก็ไม่ทัน กระเป๋าตังค์เก่าๆ ที่อยู่ในมือก็ขว้างทิ้งไม่ทันแล้ว

“ทำอะไร” มันถามหน้านิ่ง มองของในมือคู่สนทนาด้วยดวงตาวาววับ “ไม่มีมารยาท”

“อะไรนะ! " ธราถามเสียงดังลั่น "คนโรคจิตอย่างมึงที่ถือวิสาสะเข้าห้องคนอื่นอย่างกับเป็นห้องตัวเองนี่กล้าว่าคนอื่นว่าไม่มีมารยาทเหรอวะ!”

“คนละเรื่อง” มันว่า ก้าวเท้าเข้ามาใกล้แล้วฉวยเอากระเป๋าตังค์และการ์ดอวยพรปีใหม่ไป “คุณนี่มันจริงๆ เลยนะ เปิดอ่านแบบนี้ได้ยังไง”

“ทำไมกูจะอ่านไม่ได้ ของมึงตกในห้องกู กูก็แค่เปิดดูไหม ไม่ได้อยากเสือกหรืออยากรู้เรื่องของมึงเลย ใครจะไปอยากอ่านจดหมายรักเลี่ยนๆ ของมึงกับแฟนวะ”

มีแฟนอยู่แล้วแต่ยังมาทำตัวโรคจิตตามตื้อคนอื่น มึงต้องเป็นคนแบบไหนถึงทำได้ขนาดนี้!

“ไม่ใช่แฟน” มันว่าเสียงห้วน ตวัดตามอง "เพื่อน"

“เพื่อนห่าเหวอะไรเขียนให้กันแบบนั้น”

“เพื่อนผมนี่แหละไอ้สัด” มันดูโกรธจริงจังจนธราไม่กล้าพูดอะไรอีก “พรุ่งนี้หาข้าวกินเองด้วย ผมงดส่งข้าวส่งน้ำสามวัน”

ธราเผลอกำหมัดแน่น กับแค่การ์ดบ้าๆ นั่นถึงกับโมโหเขาขนาดนี้ ปากบอกว่าเพื่อน แต่ก็คงยกให้คนคนนั้นเป็นคนสำคัญ “กูเคยขอมึงหรือไง! มึงทำของมึงเองทั้งนั้น อีกอย่างมึงให้มากูก็ไม่เคยกิน กูเอาไปทิ้งมึงก็รู้ ไม่ต้องมาบอกให้กูหาข้าวกินเองหรอกเว้ย!”

เวลาที่ไอ้เจ้าทำหน้านิ่งแล้วธรารู้สึกไม่ชินเท่าไร มันยืนนิ่งมองเขา ใบหน้าฉาบไปด้วยความเย็นชา “จะเอาอย่างนี้ใช่ไหม”

ธราไม่กล้าสบตามันตามตรง แค่สายตาที่มองมาของมันก็ทำให้รู้สึกเหมือนมันกำลังลงไม้ลงมือทุบตีเขา ฟาดฟันทิ่มแทงจนหัวใจรู้สึกวูบโหวงเหลือจะกล่าว

“ขอโทษผมมา สองคำสั้นๆ แล้วจะหายโกรธ”

“ทำไมกูต้องขอโทษ” ปากมันไวไปกว่าความคิด รู้อยู่เต็มอกว่าเสียมารยาทค้นกระเป๋าตังค์ของมัน แต่คนปากแข็งก็ยังดื้อรั้น

“ธรา อย่าให้ผมนับถึงสาม” แต่คนหน้านิ่งก็ยังทำเสียงดุ เวลาถูกมันเรียกด้วยชื่อจริงทีไร รู้สึกกลัวทุกที

“เออ” เสียงแข็งห้วนสั้นแต่แผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบเอ่ย “ขอโทษ”

“ดีครับ” มันเผยรอยยิ้ม

“กูไม่ได้เต็มใจ” ธราบอกเสียงห้วน

“แต่คุณก็พูดแล้ว ผมหายโกรธ” บทมันจะง่ายมันก็ง่ายจนน่าแปลกใจ แต่บทมันจะยากมันก็ยากจนน่าถีบ “ไปละ คุณมันน่าโมโห”

“ก็ไหนมึงบอกว่าหายโกรธแล้วไง!” ธราพูดโพล่ง หงุดหงิดไม่น้อยที่เห็นว่ามันยังหันหลังจะเดินออกจากห้อง “มาโมโหอะไรกูอีกวะ”

“ดาวเภสัชฯ” มันบอกย้ำ แววตาว่างเปล่ามองคู่สนทนา

“กูบอกว่าแค่ควง!” ธราตะคอกเสียงดัง หวังให้ไอ้คนที่ยืนอยู่หน้าประตูเข้าใจ

“เรื่องของคุณ” มันว่าอย่างเย็นชา มือวางบนที่จับประตูและกำลังจะเปิดออกไป

“ไอ้เจ้า!” เกลียดมัน...ธราเกลียดคนอย่างมันจริงๆ นะ

“คุณอย่ามาเอาแต่ใจกับผม คนอย่างคุณมันร้าย เห็นผมชอบเข้าหน่อยก็ไม่เห็นหัวกัน คาสโนว่าก็แค่ผู้ชายเจ้าชู้รู้ไว้ด้วยนะ”

“แล้วมึงจะเอายังไง” ธราถาม อยากกัดลิ้นตัวเองตายที่ถามมันออกไปแบบนั้น แต่ไอ้คนยียวนก็ยังคงกวนประสาท มันหลิ่วตา เดาะลิ้นที่กระพุ้งแก้มแล้วตอบกวนๆ

“เอาบนเตียง ผมไม่ชอบพื้นมันแสบหลัง โซฟาก็ไม่ได้เดี๋ยวคุณโยกไม่ถนัด”

“ไอ้เวร!”

ไม่มีครั้งไหนที่คุยกับไอ้เจ้าแล้วจะไม่ถูกลากบทสนทนามาที่เรื่องใต้สะดือ ไอ้เจ้ามันหมกมุ่นอะไรนักหนา จูบเมื่อกี้ก็ท่าทางไม่ประสาแต่ดันใจกล้าอยากออนท็อปให้ธรา

“อย่าบังคับให้ผมเป็นเมียหลวงตามหึงหวงคุณ ผมไม่สนุก เพราะฉะนั้นจัดการด้วย ความหฤหรรษ์ของคุณต้องสิ้นสุดโดยเร็ว ก่อนที่ผมจะส่งเพื่อนหล่อเลวของผมไปจัดการหล่อน”

คำขู่ของไอ้เจ้าไม่รู้จะเชื่อได้แค่ไหน แต่คนบ้าอย่างมันคงทำได้แน่ๆ ธราไม่ติดใจเรื่องนี้ ติดใจก็แต่เรื่องเพื่อนของมัน “คนอย่างมึงมีเพื่อนเหรอวะ”

คนประเภทไหนกันที่คบกับคนโรคจิตอย่างมันได้ มันอยู่ในสังคมแบบไหน สังคมทั่วไปหรือในโรงพยาบาลบ้า

“มี ผมน่ะเพื่อนเยอะ”

“ไม่น่าเชื่อว่ามีคนคบมึงด้วย”

“มิตรภาพของพวกผมไม่ต้องการให้คนอย่างคุณมาเข้าใจ ความลึกซึ้งไม่เหมาะกับคนใจหยาบกระด้าง” มันด่าเสร็จก็ถามต่อ “แล้วจะเอายังไงกับดาวเภสัชฯ”

ธราพ่นลมหายใจ ไอ้เจ้าเมื่อหนึ่งปีก่อนคุยไม่รู้เรื่องอย่างไร วันนี้มันก็ยังเป็นอย่างนั้น คงเส้นคงวาดีจริงๆ “ไหนมึงบอกว่ามึงไม่ห้าม กูก็แค่ควงไปอย่างนั้น เขาก็คุยสนุกดี”

“ผมก็คุยสนุก”

“เอาแต่พูดทะลึ่งใส่กูสิไม่ว่า”

ไอ้เจ้าย่นจมูก สีหน้าของมันเหมือนแมวโดนแย่งปลาทูไปต่อหน้า ธราจึงเผลอหลุดยิ้มกับสีหน้าของมัน แต่เพียงชั่วครู่ก็กลบเกลื่อนเป็นความเรียบตึง

“สามวัน เดี๋ยวกูเลิก”

“ไม่”

“สอง”

“นานไป”

“กูยอมให้หน่อยมึงชักเอาใหญ่”

“อืม ทั้งชักทั้งเอา งานถนัดผม”

“เจ้า มึงจะหยุดทะลึ่งสักนาทีได้ไหม”

“เค”

ธราถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เถียงกับมันไม่เคยชนะไม่พอ ยังต้องมาเหนื่อยเหมือนเพิ่งใช้รอยหยักในสมองหมดไปหมาดๆ

“ทำไมครั้งนี้มึงดิ้นรุนแรง” สงสัยก็แค่ถาม ไม่ได้อยากใส่ใจมันเท่าไร “สิบคนแล้วไหม ทำไมยังไม่ชิน”

“ผมไม่ชอบเลขสิบ หนึ่งกับศูนย์อยู่ใกล้กัน เอามาบวกลบคูณหารยังไงก็ไม่ได้เลขคู่ ผมเกลียด”

“ประสาท” ไม่คิดอยู่แล้วว่าจะเข้าใจตรรกะประหลาดๆ ของมัน แต่พอได้ฟังกลับนึกเอ็นดู

“หล่อนเหมาะสมกับคุณนะดิน มองยังไงผมก็แพ้ หัวใจผมอ่อนแอจนแทบล้มตอนเพื่อนมันบอกว่าคุณกำลังจะไปได้ดี แม่ยอดยาหยีดาวเภสัชฯ คนนั้นทำเอาผมจุกอก นมหล่อนใหญ่เกินไป”

ธราหลุดหัวเราะ รู้อยู่แล้วว่าไอ้เจ้าเป็นคนบ้าและโรคจิต แต่ไม่คิดว่ามันจะบ้าจนกู่ไม่กลับขนาดนี้ “มึงแพ้ตั้งแต่ยังไม่ทันสู้ เพราะมึงไม่มีนม”

“แล้วยังไง ผมแพ้แต่ผมก็ยังได้อยู่ข้างคุณนะ ส่วนคนชนะก็แค่ชนะชั่วคราว พวกหล่อนชนะแล้วก็เลือนหายไป ผลัดเปลี่ยนคนชนะไปเรื่อยๆ แต่ไม่มีใครอยู่กับคุณได้นานเท่าผม ผมเป็นคนขี้แพ้ที่อยู่ข้างคุณได้ ถ้าเราคบกันผมคงท้องลูกของคุณไปแล้ว" มันว่าพลางคลี่ยิ้มกว้าง "ตั้งชื่อลูกหน่อยสิครับที่รัก เอาชื่ออะไรดี ผมจะคลอดในอีกสองเดือนข้างหน้า วันครบรอบสองปีของเรา”

จริงสินะ...นี่ก็เกือบสองปีแล้วที่รู้จักคนโรคจิตอย่างไอ้เจ้า แม้จะเพิ่งรู้ชื่อมันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ไม่อยากรู้จักก็ต้องรู้จักเพราะไอ้เจ้ามันถนัดยัดเยียด แจ้งตำรวจจับมันไปหลายครั้ง ต่อยตีกับมันก็หลายหนแม้จะเป็นเขาคนเดียวที่ลงไม้ลงมือ แต่มันก็ยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน ยังคงเดินตามต้อยๆ ส่งข้าวส่งน้ำให้ อยากกินอะไร แค่เอ่ยปากมันก็แจ้นหามาประเคน อยากได้อะไรไม่ว่าจะแพงแค่ไหน แค่เห็นประวัติการเสิร์จในอินเตอร์เน็ตของเขามันก็รีบหามาให้สมใจปรารถนา

บันดาลทุกสิ่งเหรอ...คงเคยมีคนได้รับอย่างเขา และคนคนนั้นก็คงเป็นเจ้าของการ์ดอวยพรปีใหม่

เจ้า...ที่ไม่ใช่พระเจ้า แล้วเจ้าเป็นอะไร สำหรับคนนั้นของมันคงเป็นพระเจ้าใช่ไหม แล้วสำหรับธรา...อ่า ไม่ควรคิด คนอย่างไอ้เจ้าโรคจิตไม่ควรไปคิดหวั่นไหวกับมัน!

“ชื่ออะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ชื่อเจ้า กูเกลียดคนชื่อเจ้า” วันนี้ไม่รู้ว่าพูดคำว่าเกลียดมันไปกี่ครั้งแล้ว แต่มันเคยขอว่าอย่าพูดเกินสิบครั้ง ไอ้เจ้ามันนับ ไม่รู้ว่ามันจะนับไปทำไมทั้งๆ ที่เขาก็เกลียดมันอยู่ทุกลมหายใจ แล้วพอพูดเกินก็โกรธเขา หายหน้าหายตาไป ไลน์ก็ไม่อ่าน ข้าวน้ำก็ไม่ส่ง สุดท้ายก็ต้องทำตามที่มันขอคือพูดได้แต่ห้ามเกินสิบครั้ง

มันเอาแต่ใจ...ทั้งที่ไม่มีสิทธิ์เลย

“หึ คุณนี่มันเหมาะจะเป็นผัวผมจริงๆ คุณทำผมยิ้ม รักนะครับที่รัก”

“กูเพิ่งบอกว่าเกลียด”

“เจ็ดครั้งแล้วน้า”

ธราขมวดคิ้วอย่างว้าวุ่นใจ “เหนื่อยกับคนอย่างมึง กลับห้องมึงไปเถอะ กูจะพักผ่อน”

“เค”

“อ้าว ยอมง่ายจังวะ”

“งั้นผมจะอยู่”

“เดี๋ยวๆ กูล้อเล่น มึงไปไหนก็ไป”

“เอาแต่ใจว่ะ แล้วเมื่อไหร่ผมจะได้เอาแต่คุณ”

“ไอ้ชิบหาย! กูว่าจะไม่ขึ้นแล้วเชียว!”

ไอ้เจ้ากระโดดหลบหมอนอิงเป็นพัลวัน มันหลบซ้ายหลบขวาแต่ใบสุดท้ายหลบยากเพราะธราถือมาฟาดหัวไอ้เจ้าเองกับมือ

“โอ๊ยๆ ผมเจ็บครับดิน เจ้าเจ็บแล้วครับที่รัก กระแทกแรงแบบนี้เก็บไว้กระแทกบนเตียงดีกว่าน้า” มันส่งเสียงอ้อน พลางยกมือขึ้นกันหมอนที่กำลังฟาดใส่ศีรษะ แต่ถ้อยคำของมันช่างยียวนกวนประสาทจนคนตีไม่อาจหยุดมือได้

ธราหอบหายใจเล็กน้อย มองไอ้คนออดอ้อนที่ร้องโอดโอยแต่ริมฝีปากยิ้มกริ่ม อืม...มึงมันโรคจิตจริงๆ

หมับ!

สองแขนของไอ้เจ้ากอดรอบเอวหนาของธรา เกาะแน่นเป็นตุ๊กแก ผลักไสอย่างไรก็ไม่หลุด “เจ้า ปล่อยกู”

“อยากลองกอดดินดูสักครั้ง”

“…”

“ตัวอุ่นจัง” ไอ้เจ้าซุกซบใบหน้าลงที่ซอกคอขาว ริมฝีปากของมันคลอเคลียผิวเนียน ดุนดันลิ้นเล็กน้อยแต่ไม่ลงแรงเพราะไม่อยากให้เกิดรอย “ผมชอบดินมากนะครับ”

“อืม รู้”

“วันนี้ได้กำไรละ อิ๊”

“ไอ้ประสาท มึงไปเลย!”

“ไล่อยู่ได้” มันยู่หน้า ทำท่างอน แต่ก็เพียงไม่กี่วินาที สุดท้ายก็กลับมาทำตาเชื่อมใส่ธรา “ครบรอบสองปีอยากได้อะไรครับ”

ไอ้เจ้าเป็นคนใส่ใจ มันใส่ใจกับทุกโมเม้นในชีวิตของธรา วันสำคัญในปฏิทินมันไม่เคยพลาด สงกรานต์ วาเลนไทน์ หรือแม้กระทั่งวันสำคัญทางศาสนา มันจะมีของพิเศษมาให้ วันเกิดของธรามันก็เล่นใหญ่จนธราทำหน้าไม่ถูก ถึงแม้มันจะโรคจิตแต่มันก็โรแมนติกพอควรหรือจะพูดตรงตามที่ใจคิดก็คือมันเป็นคนที่โรแมนติกมากๆ มันจำทุกช่วงเวลาที่สำคัญของธราได้ ไม่รู้ว่าไปสืบหามาได้อย่างไร เรื่องนี้ธราเลิกสงสัยไปนานแล้ว เพราะไอ้เจ้าก็คือไอ้เจ้า มันรู้ทุกอย่างที่มันอยากรู้นั่นแหละ

“ที่กูอยากได้ก็แค่ให้มึงหายไปจากชีวิตกูก็พอ”

ไอ้เจ้างับเข้าที่ไหล่หนา ทำเอาเจ้าของไหล่นิ่วหน้า ตบศีรษะมันไปฉาดใหญ่ แต่ไอ้เจ้าก็ไม่โวยวาย มันกอดร่างหนาแน่นและยังคงยิ้ม “ครบรอบหนึ่งปีก็พูดแบบนี้ แล้วผมหายไปไหมล่ะ”

“ไม่ มึงยังหน้าด้านอยู่ หน้าทน หน้ามึน สารพัดความหนาบนหน้าจนกูไม่รู้จะด่ายังไง”

“งั้นถ้ารู้ว่าผมให้ไม่ได้ก็อย่าขอ จำ!”

ธราได้แต่เหนื่อยใจกับมัน ไม่รู้ว่าไอ้เจ้าพิสวาทอะไรในตัวของเขานักหนา เรื่องนี้แม้แต่คนถูกพิสวาทก็ยังไม่รู้ ความรักของไอ้เจ้าที่มีต่อธรานั้นช่างรุนแรงเหลือเกิน บางครั้งก็แทบรับมือมันไม่ไหว เวลาปกติมันก็ดีใจหาย แต่พอโดนเหยียบหางก็กลายเป็นหมาบ้าได้ง่ายๆ “มึงไปหาหมอบ้างนะ อาการของมึงชักแย่เต็มทีละ”

“ก็มาหาหมอนี่ไง ผมอยากโดนฟัน ผมอยากโดนฟัน”

“ไอ้สัด กูบอกกี่ทีแล้วว่ากูไม่เอามึง!”

“มาเป็นผัวผมซะดีๆ อย่าเล่นตัวเลยที่รัก”

“เกลียดมึ้ง!”

“ง้าาา บอกรักผมอีกแล้ว เขิน”

“กูบอกว่าเกลียด”

“ปากคุณมันไม่ตรงกับใจ แต่เห็นว่านิ่มดีหรอกนะก็เลยให้อภัย อิ๊”

“เจ้า กูไหว้ล่ะ มึงเป็นคนปกติเพื่อกูหน่อยนะ”

ไอ้เจ้าหน้าหงอย ส่วนธราได้แต่ทำหน้าเมื่อย รู้แน่ว่าอีกไม่นานไอ้เจ้าจะต้องเล่นดราม่าใหญ่โต “คุณรับไม่ได้เหรอที่ผมเป็นชายพิการ แต่ที่ผมพิการมันก็เพราะคุณนะ หัวใจของผมมันไปอยู่ที่คุณแล้ว”

“งั้นก็เอาคืนไปสิวะ”

“ไม่ครับ ผมจะเอาคืนมาทำไม ถ้าเป็นคนปกติแล้วจะไม่มีคุณ”

“ต้องซึ้งไหม หรือซีนนี้กูต้องร้องไห้”

“ร้องครางชื่อผมก็พอ”

“ไอ้เจ้า!”

“โอ๊ยๆ ๆ ๆ เมียเจ็บแล้ว เมียเจ็บบบ”

“ตายๆ ไปเถอะมึง”

ตัวไอ้เจ้าผอมบางแต่ก็ชอบทำซ่า หน้าตามันก็ไม่ได้ขี้เหร่ ถ้าไม่ติดว่านิสัยของมันเกินเยียวยา ธราก็อาจจะสนใจมันอยู่บ้าง แต่เพราะมันเป็นแบบนี้ เป็นไอ้โรคจิตที่คอยสร้างความวุ่นวายให้ ประสาทจะกินก็เพราะมัน จะเป็นบ้าก็เพราะมัน แล้วตอนนี้ก็ต้องมาติดแหง็กอยู่กับมันเพราะทำอะไรมันไม่ได้

เป็นอย่างนี้จะให้รักลงได้ยังไงวะ!


ออฟไลน์ Snufflehp

  • It feels like nobody ever knew me until you knew me
  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +978/-17



“นายเจ้าเพื่อนรัก ผมว่านายอาจจะต้องเลิกล้มแผนการขยี้ดาวเภสัชฯ” ไอ้เอ๋บอกกล่าวข่าวร้ายกับเพื่อนที่กำลังทำหน้าเหมือนเมากัญชา แววตาเลื่อนลอยของมันดูน่าเวทนายิ่งกว่าไอ้แป๊ดหมาประจำตึกสัตวบาล “หล่อนไม่ใช่ขี้ๆ”

“ทำไมนายถอดใจนายเอ๋ ความหล่อของนายจะให้มันเฉาตายอยู่บนคานหรือไง สู้หน่อยเพื่อนเวร” ไอ้เจ้าละทิ้งโลกแห่งมโนภาพแล้วหันกลับมามองหน้าเพื่อนในโลกแห่งความเป็นจริง

“ผมยอมรับว่าผมหมดทางสู้” ไอ้เอ๋หน้าเหี่ยว “ผมใจกล้าหน้าด้านไปขอเบอร์หล่อน แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือคำด่าทอต่อว่าทางสายตา หล่อนมองว่าผมส่ำส่อน มากรัก เจ้าชู้ คาสโนว่า! หล่อเลว!”

“นายคิดมากเอ๋ หล่อนเรียบร้อยน่ารัก สายตาของหล่อนยิ่งกว่าลูกกวางน้อย ไม่มีทางมองนายอย่างหยาบคายแน่ นายกำลังเข้าใจผิด”

ไอ้เอ๋เบ้ปากไม่เห็นด้วย “แต่คนน่ารักมักใจร้าย”

“งั้นเล่าโดยละเอียด ผมจะวิเคราะห์สถานการณ์ให้แล้วเราจะปรับปรุงแผนการกันต่อไป”

ไอ้เอ๋สูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะผ่อนปรนออกมา “วันนี้ผมเริ่มแผนการของเราอย่างแยบยล ผมขับขี่จักรยานคันหรูของผมไปที่คณะเภสัชฯ เช็กทรงผมว่าหล่อเท่บาดใจสาวแล้วผมก็จอดไบค์ของผมไว้ที่ป้อมยาม ขณะกำลังคิดว่าผมควรจะทำอย่างไรต่อไปดีนั้น รถออร์ดี้สีดำโทรมๆ ของธราก็พาหล่อนมาส่งที่หน้าคณะ ทุกคนเหลียวมอง ส่วนผมแทบกรี๊ด”

“หึ ธราหล่อโดนใจนายเข้าแล้วล่ะสิ”

“เปล่า งูตัวเล็กกำลังเลื้อยพันล้อจักรยานของผม! ผมรีบหาไม้แล้วไล่ตีงู กว่าจะตีงูเสร็จหล่อนก็เดินเข้าตึกคณะไปแล้ว ส่วนธราก็ยืนคุยกระหนุงกระหนิงกับสาวอื่นต่อที่หน้าคณะนั่นแหละ”

“ไอ้เหี้ยเอ๋”

“ใจเย็นก่อนนายเจ้า” ไอ้เอ๋รีบเบรกเมื่อเห็นมือของไอ้เจ้ากำรอบอยู่ที่แก้วน้ำ เตรียมสาดเทเล่นสงกรานต์ “นายรู้ ผมรู้ว่าแผนการนี้สำคัญต่อหัวใจของเพื่อนรักอย่างนาย เพราะฉะนั้นผมจึงเฝ้ารอหล่อนอย่างใจจดจ่อ”

“ขอบใจที่ทำเพื่อผมจนต้องยอมโดดเรียนวิชาเสรี แต่นายปล่อยผมนั่งหง่าวอยู่ในห้องเรียนคนเดียว ทำไมไม่ชวนผมไปด้วย ผมล่ะอยากเห็นนักว่านมคัพไหนที่ดึงดูดใจธราได้ กี่ซีซี!”

“พอก่อนเพื่อนรัก ฟังผม ผมต้องการทำงานนี้เพียงลำพัง” ไอ้เอ๋ตอบเสียงขรึม “ผมขอเล่าต่อ ผมนั่งรอหล่อนอยู่ใต้ตึกคณะ ผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าจนเที่ยงตรงหล่อนก็โผล่หน้าน่ารักมาให้เห็น ผมไม่รอช้า รีบเข้าประชิดทันท่วงที”

“ซีนนี้ต้องเป็นซีนแห่งประวัติศาสตร์ในชีวิตของนาย นายทำดีแล้วเอ๋”

“ผมก็คิดอย่างนั้น แต่ทุกแผนการมีความผิดพลาดเสมอ ตอนที่ผมวิ่งไปหาหล่อน ผมล้มไม่เป็นท่า ผมรีบเก็บคองอเข่า ภาวนาให้หน้าไม่ไถไปกับพื้นซีเมนต์ ในใจร้องตะโกนสัดเอ้ยไปตลอดวินาทีที่ไถกับพื้น”

“ผมควรจะด่านายว่ายังไงเอ๋ ขอความเห็นหน่อยไอ้เวร”

“อย่าด่าผม!” ไอ้เอ๋รีบออกตัว ขยับออกห่างวิถีน้ำหวานมหาประลัยในมือไอ้เจ้า “นอกแผนการไปบ้างในบางที แต่สุดท้ายผมก็ได้คุยกับหล่อน หล่อนเข้ามาช่วยผมด้วยหน้าตาน่ารักที่กำลังตกใจ ดวงตาที่ว่าโตอยู่แล้วแทบถลนออกมาจากเบ้าเมื่อเห็นว่าผมเจ็บ แล้วนั่นแหละจังหวะเหมาะ ผมบอกหล่อนว่าก่อนผมจะตายผมต้องได้หล่อนสักครั้ง”

“ไอ้สัด!” ไอ้เจ้าร้องตะโกน วาดมือไปตบหัวเพื่อนรักเน้นๆ “ผมไม่แปลกใจว่าทำไมหล่อนมองว่านายส่ำส่อน!”

ไอ้เอ๋หน้าหดเหลือสองนิ้ว “ขอโทษได้ไหมล่ะ นายควรเห็นใจผม ผมเกือบโดนเพื่อนของหล่อนกระทืบ ธราที่มารับหล่อนไปกินข้าวเที่ยงก็ทำท่าจะเข้ามากระทืบผมด้วยอีกคน ผมก็เลยรีบใส่เกียร์หมา คว้าไบค์ของผมแล้วปั่นออกมาอย่างรีบร้อน”

“แม่งเอ้ย!”

“นายอย่าอารมณ์เสียเพื่อนรัก เราควรรีบปรับแผน”

“ก่อนปรับแผนปรับสมองนายก่อน ไปเลยไอ้สัด ไปซื้อก๋วยเตี๋ยวให้กู!”

ไอ้เอ๋รีบแจ้นไปทำตามคำสั่ง ในขณะที่ไอ้เจ้าได้แต่หงุดหงิดงุ่นง่าน แต่สุดท้ายก็จำต้องระงับโทสะแล้วลุกเดินไปหาซื้อยามาทำแผลให้ไอ้เพื่อนตัวดี





D. : เจ้า

D. : กูว่ากูเห็นมึง มึงอยู่คณะเกษตรฯ เหรอ

OMG: คุณอยู่ไหน

D. : ตอบคำถามกูก่อน

OMG: คุณอยู่ไหน

D. : มึงก๊อปวางหรือไง ตอบคำถามกู

OMG: อยู่ไหนครับที่รัก

D. : เวร! กูอยู่โรงอาหารคณะมึง ไอ้คนที่ยืนหัวฟูหน้าเด๋อใส่แว่นเชยๆ อยู่หน้าร้านชำใช่มึงไหม

OMG: ใช่ แล้วมาทำไม พาใครมาเย้ยผมเหรอ

D. : จะรู้ไหมว่ามึงเรียนเกษตรฯ บีบอกว่าที่นี่กับข้าวอร่อยก็เลยมาเปลี่ยนบรรยากาศ

OMG: ก็ไม่เคยสนใจกันไงล่ะ

D. : มึงไม่เคยบอก

OMG: ไม่มีปากถามผมเหรอ

D. : ไม่อยากทะเลาะกับมึง แล้วก็อย่าเข้ามาทักกูนะ ไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่ารู้จักคนแปลกๆ อย่างมึง

OMG: เค





ไอ้เจ้าเก็บโทรศัพท์มือถือไว้ในกระเป๋ากางเกง ความเรียบนิ่งบนใบหน้ายิ่งทำให้มันดูหยิ่งขึ้นไปอีกเท่าตัว แต่ภายใต้ความเรียบนิ่งเต็มไปด้วยความคุกรุ่นของอารมณ์ โทสะแล่นพล่านในอกจนแทบระเบิด มันเดินถือถุงยากลับมาที่โต๊ะซึ่งไอ้เอ๋ไปซื้อข้าวเสร็จและกำลังนั่งรออยู่

“เจ้า ย้ายโต๊ะไหม ผมว่านายอาจจะไม่ไหว” ไอ้เอ๋ยิ้มแห้งเมื่อไอ้เจ้ามาถึง

คนหน้านิ่งโยนถุงยาไปให้ไอ้เอ๋ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่ง ใบหน้าของมันเรียบตึง ไม่แม้แต่จะหันมองสองหนุ่มสาวที่กำลังคุยกันกระหนุงกระหนิงอยู่ที่โต๊ะข้างๆ ต้นเหตุแห่งความแห้งแล้งบนใบหน้าของไอ้เจ้าทั้งปวง ธรากับดาวเภสัชฯ เลือกโต๊ะได้ราวกับโชคชะตาเป็นใจที่จะทดสอบความอดทนของไอ้เจ้า ทั้งคู่นั่งเคียงกัน หัวร่อต่อกระซิกกับบทสนทนาที่น่าสนุกสนาน แต่คนได้ยินอย่างไอ้เจ้าไม่สนุกไปด้วยเลยสักนิด

“ผมไหว” เอ่ยเสียงเรียบพลางลงมือคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวในชาม “รีบกินดิเอ๋ จะได้ทำแผล”

ไอ้เอ๋พยักหน้า เหลือบมองไปยังโต๊ะข้างๆ แล้วก็กลับมาสนใจจานข้าวของตัวเองตามเดิม “เอ้อ...งานกลุ่มนายจะเอาไง อีกสามวันต้องพรีเซ้นแล้ว วันนี้พวกแป้งจี่นัดทำหลังเลิกเรียน”

“ที่ไหน”

“หอสมุด”

“ผมไป”

ไอ้เอ๋ลอบถอนหายใจ ไม่เคยเจอไอ้เจ้าโหมดตึงอย่างนี้มันก็ไปไม่เป็น เพราะปกติไม่ว่าจะมีเรื่องหงุดหงิดแค่ไหนแต่ไอ้เจ้ามันก็มีรอยยิ้ม ครั้งนี้มันคงยิ้มไม่ไหวจริงๆ ในเมื่อคนที่ชอบกำลังนั่งคุยกระหนุงกระหนิงอยู่กับสาวอื่น

เวลาเกือบสองปีคงไม่ได้ทำให้ใครใจอ่อน แต่ไอ้เอ๋ก็ไม่อยากพูดถ้อยคำใดเป็นการซ้ำเติมเพื่อน มันเคยบอกให้ไอ้เจ้าเลิกล้มความตั้งใจหลายครั้ง แต่เหมือนคำพูดนั้นจะไม่เจาะเข้ากะโหลกหนาๆ ของไอ้เจ้าเลยแม้แต่น้อย ก็หวังว่าภาพบาดตาครั้งนี้จะทำให้ไอ้เจ้ารู้ตื่นขึ้นมาบ้าง

“นายคนที่ล้ม” เสียงหวานใสเอ่ยทัก “ยังเจ็บอยู่ไหมคะ”

ไอ้เอ๋หน้าตื่น หันมองแม่ยอดยาหยีดาวเภสัชฯ ด้วยความกระดากอาย รู้อยู่หรอกว่าสาวเจ้าคงไม่ลืมหน้ามันง่ายๆ แต่ก็ไม่คิดว่าจะทักทายกัน “อ้อ...ไม่เจ็บแล้วครับ”

“ไม่เจ็บแล้วก็ดี” เสียงทุ้มอีกเสียงดังขึ้น เป็นเสียงของธราที่กำลังเท้าคางมองมาด้วยท่าทางยียวน “งั้นขอโทษได้แล้วสินะที่เมื่อกี้ทำตัวหยาบคาย ยืดอกขอโทษให้สมกับเป็นลูกผู้ชายหน่อยเถอะว่ะ”

“อ่า...นั่นสินะครับ คือผมแค่เผลอหลุดปากเพราะเธอน่ารักมากเท่านั้นเอง ขอโทษนะครับที่ผมไม่ระวัง เผลอพลั้งพูดความในใจ” ไอ้เอ๋ยิ้มซื่อ ค้อมหัวเล็กน้อย ไม่เกรงสายตาคมของธราที่มองมา

สาวเจ้าหน้าแดงก่ำ ยิ้มเอียงอาย “คือ...ไม่เป็นไรค่ะ เด็กผู้ชายก็โผงผางแบบนี้ บีเข้าใจ”

“นิสัยน่ารักสมตัวมากครับ ขอบคุณที่ไม่ถือโทษโกรธผู้ชายปากตรงกับใจอย่างผม”

“หึ” ได้ยินเสียงหลุดหัวเราะราวกับเย้ยหยัน “ปากตรงกับใจยังไงก็ควรเกรงใจกันบ้าง”

“หึงเหรอครับ” ไอ้เอ๋ย้อนถาม “เป็นอะไรกันงั้นเหรอ”

“ว่าที่แฟน” ธราให้คำตอบ ยิ้มเยาะเมื่อเห็นคนบางคนหน้าตึงยิ่งกว่าเดิม โดยไม่ได้ดูเลยว่าคำพูดของเขาทำเอาสาวสวยหน้าแดงเป็นลูกตำลึง

“ว้า...จะมีเจ้าของซะแล้ว” ไอ้เอ๋ทำหน้าเสียดาย ก่อนจะเหลือบสายตามองเพื่อนร่วมโต๊ะที่นั่งกินก๋วยเตี๋ยวโดยไม่สนใจเข้าร่วมบทสนทนา “เจ้า ผมอกหักแล้ว แง้”

“ขอโทษด้วยค่า ไม่ได้ตั้งใจเลย ทำไงดีคะพี่ดิน” น้ำเสียงกระเง้ากระงอดกับมือบางที่เขย่าต้นแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของธราทำเอาไอ้เจ้าเผลอกำตะเกียบแน่นจนแทบหักคามือ

“อย่าคิดมากเลยครับ” ไอ้เจ้าหันไปบอกหล่อนเพราะไม่อยากได้ยินคำพูดแสลงใจไปมากกว่านี้ มันเหลือบแลสายตามองธรา ตาสบตาแล้วอีกฝ่ายก็หลบเลี่ยงไป “อ่อนแอก็แพ้ไปน่ะถูกแล้ว เพื่อนของผมก็พูดอะไรไม่คิด คงทำให้ลำบากใจ”

“เอ๊ะ ทำไม...” ดวงตากลมโตสบมองมา “หน้าคุ้นจังเลยล่ะคะ”

“หืม”

“ใช่พี่เจ้า...เดือนแพทย์มอเจไหมคะ”

ไอ้เจ้าเอียงคอเล็กน้อยพลางยิ้มตอบ “ไม่ใช่ครับ ผมชื่อเจ้า ปีสองคณะเกษตรฯ มอเดียวกับคุณ”

“แต่ว่านายซิ่วมา...” ไอ้เอ๋เงียบปากทันทีที่เห็นสายตาของไอ้เจ้าเพื่อนรัก ทั้งที่ไม่ได้พูดอะไรผิด หรือเรื่องการซิ่วของไอ้เจ้าจะเป็นความลับระดับชาติ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงแล้วจะทำอย่างไร ก็ในเมื่อคนในคณะก็รู้กันเกือบหมดแล้วว่าที่มันยียวนกวนประสาทและเก๋าเกมมากขนาดนี้เพราะมันไม่ใช่เฟรชชี่ที่แท้จริง

“งั้นบีคงจำผิด ขอโทษนะคะ เจ้าเหมือนพี่เขามากเลยค่ะ พี่สาวของบีเรียนแพทย์มอเจ ตอนนี้อยู่ปีสามแล้ว พี่เอเคยเอารูปสายรหัสมาอวดบีด้วย พี่เจ้าเป็นสายรหัสพี่เอ เป็นผู้ชายที่เท่มากๆ”

“เท่กว่าพี่อีกเหรอครับ” ธราเอ่ยถามแทรกบทสนทนา แต่สายตาไม่ได้มองคนถูกถาม กลับมองอีกคนที่กำลังถูกพาดพิง

“ไม่ค่ะ ไม่ๆ ๆ ตอนนี้พี่ดินเท่ที่สุดสำหรับบีเลยค่า แล้วก็เป็นคนที่บีชอบที่สุดด้วย” พอหลุดปากสารภาพดาวเภสัชฯ ก็หน้าแดงก่ำ “คือ...คือว่า...บีหมายถึง...”

“แล้วกับคนชื่อเจ้าล่ะครับ ชอบแบบไหน” ธราถามต่อ ไม่ได้สนใจนักว่าสาวเจ้าจะมีความรู้สึกต่อเขาอย่างไร

“บีปลื้มพี่เขาเฉยๆ ค่า เพราะพี่เจ้าเท่มากๆ เขาเป็นผู้ชายเพอร์เฟ็ค ชื่อของเจ้า จักรพรรดิ ไม่มีผู้หญิงคนไหนในมอเจไม่รู้จัก พี่เอโดนหมั่นไส้ด้วยนะคะที่ได้เป็นสายรหัสกับพี่เจ้า งื้อ ยังไงบีไลน์ไปถามพี่เอดีกว่า ไม่ได้คุยเรื่องพี่เจ้านานแล้ว ถ้าได้รูปแล้วจะเอามาให้เจ้าดูนะ เพราะถ้าบีจำไม่ผิด พี่เจ้าเหมือนกับเจ้ามากเลย”

“คนเดียวกันแล้วล่ะมั้ง” ธราเอ่ยลอยๆ

“ไม่ใช่หรอกครับ แต่ผมคงเหมือนเขามาก” ไอ้เจ้าปฏิเสธพลางคลี่ยิ้ม

“เหมือนมากค่ะ ถ้าเจ้าผมสั้นกว่านี้คงเห็นหน้าชัดเนอะ ขนาดผมปรกหน้าปรกตายังดูเหมือนพี่เจ้าเลย”

ไอ้เจ้าไว้ผมยาวโดยไม่ได้ตั้งใจเพราะมันแค่ไม่เข้าร้านตัดผม เมื่อก่อนเคยเป็นรองทรงสูงเปิดหูดูสะอาดสะอ้าน แต่เป็นเวลานานแล้วที่ไม่ได้ตัด ปล่อยให้ยาวปิดหน้าปิดตา ยิ่งเมื่อมันใส่แว่นก็ยิ่งทำให้ใบหน้าดูรกรุงรังไปกันใหญ่ จากที่เคยดูสะอาดกลับกลายเป็นสกปรกได้ไม่ยาก

“ถ้าคุณบอกว่าคนนั้นเพอร์เฟ็ค ผมก็ไม่มีทางเหมือนเขาหรอกครับ ขอตัวก่อนนะ ผมกินเสร็จแล้ว” ไอ้เจ้าเฟดตัวออกจากบทสนทนาอย่างสุภาพ ก่อนจะหันมองเพื่อนซี้ร่วมรุ่นที่กำลังเพ่งมองมาด้วยแววตาสงสัย “เอ๋เก็บจาน เดี๋ยวผมทำแผลให้แล้วค่อยไปเรียนกัน”

“ได้ ไปกันเลยเพื่อนรัก” ไอ้เอ๋ลุกขึ้นตามที่สั่ง มันสะพายกระเป๋า ถือถุงยาไว้ในมือข้างหนึ่งและถือจานไว้ในมืออีกข้าง ก่อนจะจากก็ยิ้มส่งลาดาวเภสัชฯ แต่เจ้าหล่อนกลับเอาแต่ยิ้มหวานไปทางไอ้เจ้า

“แล้วเจอกันนะคะเจ้า”

“ครับ” คนไม่สะเทือนกับรอยยิ้มดาวคณะตอบกลับเสียงเรียบแล้วยกถ้วยก๋วยเตี๋ยวเดินไปเก็บ มีไอ้เอ๋ยืนคอยท่าอยู่ที่ทางเข้าออก





03:30 PM

D. : เจ้า ตอนเย็นมาเจอกันหน่อย

OMG: ผมไม่มีอารมณ์

D. : กูอยากเจอ

OMG: ผมไม่ว่าง

D. : โกรธอะไรนักหนา

OMG: คุณก็แบบนี้ทุกที

D. : จะมาไหม

OMG: สามทุ่ม ผมไป

D. : กูเลิกเรียนสองทุ่ม มาหากูที่คณะ

OMG: อย่าเอาแต่ใจ ผมจะไม่ตามใจคุณ

D. : เจ้า เลี้ยงข้าวกูหน่อย

OMG: อย่ามาอ้อนผม

D. : เจ้า

OMG: ได้ แล้วเจอกัน

D. : อืม มารับกูด้วย

OMG: ผมไม่มีรถ

D. : มารับกู

OMG: แล้วรถคุณจะเอาไว้ไหน

D. : แค่มารับก็พอ

OMG: คุณแม่งเอาแต่ใจ แต่ผมก็ตามใจคุณทุกที

D. : ไม่ตามใจก็ได้นี่

OMG: ได้ที่ไหน ผมรักคุณไปแล้ว แล้วเจอกันครับที่รัก

D. : อืม อย่าเอารถกระจอกๆ มารับกูละกัน ไม่งั้นกูไม่ไปด้วย

OMG: สำหรับคุณ แค่จักรยานของเพื่อนผมก็หรูมากแล้วครับ

D. : เรื่องมึ้ง!





“จะด่านายว่าควายผมก็ยังสงสารควาย จะให้เป็นเหี้ย เหี้ยมันก็ไม่ได้โง่เหมือนนาย เอาไงดีเพื่อน จะเป็นสัตว์ตัวไหนโปรดเลือก” ไอ้เอ๋ที่เพิ่งละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือของไอ้เจ้าพูดขึ้นด้วยท่าทีอ่อนใจ “ธราร้ายมาก เขาย่ำยีหัวใจนายแล้วสุดท้ายก็มาทำให้นายหวั่นไหว”

“อืม เขาเป็นแบบนั้นอยู่หลายครั้ง”

“ธรากั๊กนาย เขาแค่เห็นนายเป็นของตายสำหรับเขา”

ของตายเหรอวะ...ของตายก็ยังมีค่ามากกว่าสถานะของไอ้เจ้าต่อธราในตอนนี้ ธรานายตัวร้าย ชอบปั่นหัวไอ้เจ้า ปากบอกว่าเกลียด ทำทีท่าไม่สนใจ ควงผู้หญิงไปทั่ว คุยกับทุกคนที่เข้าหาราวกับไม่แคร์ว่ามีไอ้เจ้าเดินตามอยู่ต้อยๆ แต่เมื่อไอ้เจ้ามีทีท่าจะเลิกเดินตามก็หันหลังกลับมาแล้วจูงมือไอ้เจ้าให้เดินตามต่อ

ธราเป็นแบบนั้น...เขาเป็นแบบนั้นมาตลอด

เกลียดไอ้เจ้า แต่กลับไม่ยอมให้ไอ้เจ้าหายไป

“ผมรู้เอ๋”

“นายอย่ายอมเขาเพื่อนรัก”

“หัวใจของผมยอมเขาไปแล้ว ผมเจ็บทุกการกระทำที่เขาทำให้ผมเสียใจ”

“มาเป็นเพลง แต่นายรู้ไว้ นายเจ็บ ผมก็เจ็บ”

“เพื่อนรักเพื่อนตายของผม”

“แล้วนายจะเอายังไงต่อไป ผมบอกนายแล้วว่าดาวเภสัชฯ ไม่ใช่ขี้ๆ หล่อนอาจจะได้เป็นตัวจริง”

ไอ้เจ้ากัดริมฝีปาก ขบคิดเล็กน้อย “ผมเอาอยู่ หล่อนยังไม่ใช่คู่แข่งที่น่ากลัวของผม ธราก็แค่เกเร เดี๋ยวผมจะทำให้เขารู้ว่าคนเกเรจะโดนลงโทษยังไง”

“นายทำได้ถ้าใจนายเหี้ยมพอ ดัดนิสัยให้เขารู้สำนึกไปเลย สู้ๆ เพื่อน”

“ขอบใจสำหรับกำลังใจ ว่าแต่งานกลุ่มจะเสร็จก่อนเวลานัดของผมไหม”

“แป้งจี่คงตอบนายได้ แต่หล่อนคงอยากรั้งนายให้อยู่ด้วยทั้งคืน”

“หล่อนเสนอ แต่ผมไม่อยากสนอง”

“ไม่รู้ว่าคนรกรุงรังสกปรกอย่างนายมีดีกว่าผมตรงไหน คานของผมไม่เคยถูกใครสั่นสะเทือนเลยสักครั้งเดียว ไม่ได้การล่ะ ผมต้องหาวิธีลงจากคานด้วยตัวเอง”

“ผมจะคอยเป็นกำลังใจให้ นายจะผ่านมันไปได้เพื่อนรัก”

สองเพื่อนซี้ต่างยิ้มให้แก่กัน ก่อนไอ้เจ้าจะเปิดฝาขวดแอลกอฮอล์ด้วยใบหน้าเหี้ยมเกรียม จากนั้นก็จัดการเชือดไอ้เอ๋ให้ร้องจ๊ากด้วยการทำแผลสุดหฤโหด

“ไอ้เจ้าาา!! ไอ้เหี้ยๆ ๆ ๆ ๆ ผมแสบบบบบ!!”

หากมีใครเดินผ่านไปผ่านมาคงได้เห็นไอ้เอ๋ผู้ที่เคยเกือบคว้าตำแหน่งเดือนสาขาปฐพีวิทยาร้องกรี๊ดเหมือนตุ๊ดใจแตก ความแสบจากยาใส่แผลน่ะไม่เท่าไร น้ำหนักมือของไอ้เจ้าต่างหากที่เป็นภัยต่อบาดแผล

มึงจะถูทำไมนักหนา กูแสบโว้ย!!


.....TBC....

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
เจ้า นายเป็นใครอ่ะ  :hao4:

ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1135
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
ยังยืนยัน ชอบตอนสองเพื่อนคุยกันมากๆ เคมีเข้ากันสุดๆ

ออฟไลน์ Justccwpo

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
กรี้ดดดดดดดดดดดดด พี่เจ้าเดือนแพทย์55555

ออฟไลน์ bpyt

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1341
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-2
เบื้องหลังนังเจ้าช่างมีเงี่ยนงำ หึหึ

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
เจ้า....จักรพรรดิ  เดือนแพทย์   :really2: :really2: :really2:

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2115
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-4
ชอบเวลาเพื่อนซี้เขาคุยกันจัง :katai2-1:

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
ฉันปวดหัวเวลาสองเพื่อนคุยกัน
ธราเธอขาดเจ้าไม่ได้หรอก อิอิ

ออฟไลน์ diltosscap

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 533
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
เจ้า ไม่ธรรมดา การตามติดพี่ธราดูมีเงื่อนงำ เหมือนมีการวางแผนการณ์มาแล้ว ตอน 2 รู้สึกเหมือนอ่านนิยาย ฆาตรกรรม ตามล้างแค้น  เครียดแทนพี่ธรา

ออฟไลน์ 19th

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 232
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
กลัวเจ้า 555 สตอล์กเกอร์โหดมากจริงๆ  :laugh:
อยากรู้จริงๆ ว่าตัวจริงเป็นใครกันแน่  :katai1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด